abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
pi_176349956
registreer om deze reclame te verbergen
IERLAND

Waar kennen we de Ieren van?

Als het Groene Eiland natuurlijk. Verder van de eeuwige strijd met de Britten, U2, de grote hongersnood, de Meren van Connemara (van dat lied van Michel Sardou), Dublin, Westlife, grootscheepse emigratie, de pubs, de Cliffs of Moher, The Corrs, Jack Charlton, Terry Wogan en natuurlijk als veelwinnaar op het ESF.

dickie-rock.lrg.jpg

Hoe doen ze het op het ESF?

Ierland is een land met een geweldige traditie op het ESF. De Ieren debuteerden op het festival in 1965 en deden sindsdien 51 keer mee. Liefst zeven keer kon er gejuicht worden om een Ierse overwinning. Verder waren er nog vier 2e plaatsen en één 3e plaats. Ook alle andere posities in de Top 10 zijn meerdere malen ingenomen door Ierse inzendingen. De grootste ster is Johnny Logan, die twee keer wist te winnen. Linda Martin pakte zowel een gouden als een zilveren medaille.

De Ieren kenden verschillende glorieperiodes. In de beginjaren werden er vele mooie uitslagen neergezet, totdat Dana in 1970 wist te winnen. Daarna ging het iets minder, maar vanaf eind jaren '70 kwamen er weer betere resultaten, met als bekroning de eerste winst van Johnny Logan. De jaren '80 waren wat wisselvalliger, met nog wel Johnny Logan's tweede zege en enkele andere mooie eindposities. De jaren '90 waren het duidelijke hoogtepunt. Er werd gewonnen in 1992,1993, 1994 en 1996 en er waren tweede plaatsen in 1990 en 1997. In 1995 stal een Ierse violiste de show bij de overwinning van Nocturne uit Noorwegen, waardoor we dus wel kunnen stellen dat Ierland heerste op het festival in deze periode.

Hoewel de Ieren alle lof verdienen voor hun prestaties en de nodige ESF-klassiekers hebben gerealiseerd, kunnen we er niet omheen dat het taalvoordeel wel erg heeft meegewerkt. Liedjes als Why Me of In Your Eyes hadden nooit kunnen winnen als ze door Finland of Portugal waren ingezonden. Na het afschaffen van de taalregel in 1999 heeft Ierland nog maar drie keer de Top 10 gehaald en ontbrak het acht keer in de finale. Daarnaast vertegenwoordigde de jury bepaald niet de smaak van het brede publiek. De meeste winnaars uit de 90s werden maar bescheiden hits en vergelijkbare inzendingen bleken na de eeuwwisseling niet in de smaak te vallen bij de televoters. Daarmee is er een lastige tijd aangebroken voor de Ieren. In de voorbije tien edities wist alleen de groep Jedward het publiek echt te vermaken met twee mooie scores. Van de andere acht inzendingen misten er zes de finale en glipten er twee de finale in om daarin bij de onderste 3 te eindigen.

De Ieren hebben één keer in het Iers meegedaan in 1972, maar dat werd geen succes. De overwinningen waren dan ook allemaal Engelstalige liedjes. Na de zeges werd het festival zes keer georganiseerd in Dublin en één keer in het dorp Millstreet, dat in 1993 in één klap wereldberoemd werd.

image.jpg

Bij de puntenverdeling is het enige buurland het Verenigd Koninkrijk de grote vriend. Verder komen en gaan de punten vooral naar de andere landen in Noordwest-Europa. Zweden is nummer twee zowel als het om het geven als het ontvangen van punten gaat.

Ierland en Nederland geven elkaar ook geregeld punten, al valt dat van Nederland naar Ierland bij de niet-winnende liedjes soms wel een beetje tegen. De hoogste scores waren voor Maxi (6), The Swarbriggs (6), Johnny Logan1 (6), Sheeba (10), Linda Martin1 (7), Johnny Logan2 (12), Jump The Gun (6), Liam Reilly (10), Linda Martin2 (10), Niamh Kavanagh (10), Paul Harrington & Charlie McGettigan (12) en Eimear Quinn (12). In recentere tijden kreeg Jedward voor hun beide inzendingen nog 5 punten van Nederland.
Andersom was er enthousiasme over Sandra & Andres (8), Teach-In (8), Xandra (10), Maribelle (6), Marcha (6), Humphrey Campbell (8), Ruth Jacott (12), Edsilia (10), Anouk (6), Common Linnets (10) en Douwe Bob (8 (j)).

Hoe ging het door de jaren heen?

Ierland deed voor het eerst mee in 1965 met een man met een ballad. Kritische luisteraars zullen zeggen dat in de eerste vier deelnames vier keer min of meer dezelfde plaat werd ingestuurd, maar het scoorde vanaf de eerste poging, dus geef de Ieren eens ongelijk. En als je kijkt wat Nederland in die jaren stuurde, hebben wij sowieso weinig recht van spreken. Butch Moore was de eerste deelnemer en hij werd 6e.

In 1966 was het de beurt aan de legendarische Dickie Rock met Come Back To Stay. Dickie Rock, wie kent hem niet? Hij werd 79 jaar terug geboren als Richard Rock. Je zou zeggen dat dit een artiestennaam is die zonder enige wijziging al 'af' is. Het allitereert lekker, het klinkt als een klok: Ladies and Gentlemen, the one and only Rrrrrrrichard Rrrrrrock! Maar goed, in het Engels wordt Richard nogal eens afgekort naar Dickie, en daarmee kregen we deze nogal sullig overkomende naam.

dickie-rock-come-back-to-stay-pye.jpg

Als kleine Dickie zong hij al in het kinderkoor van de kerk en ging hij naar bejaardenhuizen om de oudjes op te vrolijken. Toen hij wat ouder werd, ging hij als lasser aan de slag, en met een aantal collega's smeedde hij een band, waarvan Dickie de zanger werd. En vanaf dat punt ging het opeens snel. Zijn talenten werden snel opgepikt en als solo-zanger veroverde hij de harten van alle Ierse vrouwen en zo scoorde Dickie dikke hits. Zeven keer bereikte hij de eerste plaats in de Ierse hitlijsten. Dickie had (om onduidelijke redenen) nog geen geen vriendin toen hij doorbrak, en zijn ouders waren dan ook heel verbaasd dat er opeens hordes meisjes rond het huis van de familie Rock rondhingen, in de hoop een glimp op te vangen van hun idool.

Spit on me Dickie, was in de 60s en 70s een gevleugelde kreet, die de zanger nog altijd regelmatig naar zijn hoofd krijgt. Naast solo-successen kende Dickie ook een glorietijd in samenwerking met de Miami Show Band, en gezamenlijk werd het gezelschap ook wel de Ierse Beatles genoemd. Deze band werd overigens over de grens vooral bekend toen er enkele jaren na het verbreken van de samenwerking met Dickie een terroristische aanslag werd gepleegd, waarbij drie leden werden gedood.

7045318863_c4e13cd58f_b.jpg

Maar Dickie is de onschuld zelve. Voor hij getrouwd was, verboden zijn (schoon)ouders het zelfs dat zijn geliefde Judy met hem meeging op tournee. Stel je voor dat die twee iets geks zouden doen voor het huwelijk! Maar toch liet hij zich de aandacht van de vrouwelijke fans altijd goed welgevallen, zo is Dickie immers ook wel weer. Het ging blijkbaar zo ver dat het later opeens vervelende consequenties kreeg. Zo werd hij in de jaren '90 plotseling geconfronteerd met een buitenechtelijk kind. Blijkbaar liet Dickie de kleine Dick ook weleens buiten spelen, zeg maar.

000cec43-642.jpg

Met Judy kreeg hij ook zes kinderen. Ook daar had hij heel wat met mee te stellen, want één ervan raakte aan de heroïne en dat was geen beste publiciteit. Tegenwoordig wonen Dickie en Judy een deel van het jaar in het zuiden van Spanje, waar hij nog massaal herkend wordt door de toeristen van de Britse Eilanden. Maar voor zijn fans heeft Dickie altijd alle tijd. Recentelijk was hij ook nog betrokken bij een Wikipedia-incident. Een medewerker van de Anglo-Irish Bank vond het wel leuk wat flauwe grappen in te voeren over de zanger (en u kunt wel ongeveer indenken welke kant dat opging). Dit leidde tot verontwaardiging onder het Ierse publiek, en de bank bood meteen excuses aan. Het mocht niet baten, want twee jaar later was de bank failliet (wellicht ook om andere redenen dan dit incident) en Dickie is nog altijd niet van het podium weg te slaan.

image.jpg

Maar goed, we dwalen enigszins af van het ESF. Voor zover dat detail van de biografie van Dickie nog boeit natuurlijk. Hij werd met zijn lied 4e.


In 1967 behaalde Sean Dunphy zelfs een 2e plaats, weliswaar op enorme afstand van winnares Sandie Shaw, maar Ierland maakte zo toch telkens indruk. De grootste indruk werd gemaakt in 1970, want toen wist Dana voor het eerst namens Ierland te winnen. Dana was een jaar eerder bekend geworden door haar deelname aan de Ierse voorronde. Toen won ze nog niet, maar in 1970 mocht ze wel naar Amsterdam afreizen om haar land te vertegenwoordigen met All Kinds Of Everything. Vanaf de laatste startpositie liet ze iedereen achter zich. Overigens vooral dankzij de Waalse jury, die haar 9 van de 10 Belgische punten gaf, waarmee haar voorsprong van 6 punten op de favoriete Mary Hopkin wel verklaard is. Haar lied werd het startschot voor een bijzonder mooie carrière, waarin ze nog meerdere internationale hits scoorde, zoals Fairytale en It's Gonna Be A Cold Cold Christmas.


De overwinning werd gevolgd door een mindere periode. In 1972 faalde Sandie Jones met de enige Ierstalige inzending. In eigen taal ging het duidelijk minder. Dat viel ook op toen de taal enige jaren werd vrijgegeven voor de andere landen. Nadat het taalvoordeel in ere was hersteld, scoorden de Ieren ook weer beter. The Swarbriggs deden in 1975 en 1977 mee. In de versie van 1977 heette het herenduo Swarbriggs plus two. Die twee waren twee zangeressen, waardoor het twee keer man, twee keer vrouw werd en dus naadloos paste in de ABBA-traditie van de 70s. Hun liedje It's Nice To Be In Love Again had ook wel enige inspiratie opgedaan bij de Brotherhood Of Man, en zodoende maakte het indruk op de jury's met een 3e plaats als resultaat.

Wat dat betreft is de minder goed scorende inzending van 1978 indrukwekkender. Colm Wilkinson werd gestuurd. Hij is een grote, zo niet de allergrootste musicalster die Ierland heeft voortgebracht. Hij speelde in de grootste musicals op Broadway, waarbij zijn optreden in Les Misérables legendarisch werd. Zijn ESF-optreden werd niet zo goed herinnerd, maar alsof hij een sinaasappel was, perste hij alles uit zichzelf voor zijn lied Born To Sing. Colm, die niet rookt, niet drinkt en zelfs geen koffie aanraakt, werd hiermee 5e.


In 1980 dook een nieuwe ster op in Ierland, genaamd Seán Patrick Michael Sherrard, beter bekend onder zijn artiestennaam Johnny Logan. Zijn lied What's Another Year was simpel maar effectief. Het heeft maar één luisterbeurt nodig om de luisteraar te pakken en was zo ideaal voor het ESF. Met ook nog een late startpositie kon het eigenlijk niet fout, en het lied won dan ook, al bleef de Duitse Katja Ebstein hem nog lang op de hielen zitten. De winst werd enthousiast gevierd in het nachtleven van Den Haag, waar het ESF dat jaar werd gehouden, maar ondanks het volgende hitsucces bleef een verdere doorbraak uit. Er werden twee plaatjes tegelijk uitgebracht als opvolger, die allebei leden onder een gebrek aan airplay, waardoor Johnny weer net zo snel uit beeld verdween als hij was verschenen.


In 1984 was Johnny Logan terug op het ESF. Deze keer als schrijver van het winnende liedje van de voorronde Terminal 3 van Linda Martin. Het was in tegenstelling tot zijn eigen lied meer uptempo. Zangeres Linda Martin had als lid van de band Chips al meerdere malen meegedaan aan de Ierse voorronde, maar zonder succes. Nu was het raak en mocht ze naar het ESF in Luxemburg. Haar optreden was bijzonder overtuigend en de punten stroomden dan ook binnen. Het was een spannende strijd tussen meerdere landen, waarbij de Herreys uit Zweden uiteindelijk enigszins vanuit het niets kwamen opstomen met meerdere topscores achter elkaar en zouden winnen. Linda werd 2e.


Omdat het financieel niet zo lekker ging bij de Logannetjes thuis, besloot Johnny nog eens mee te doen aan de Ierse voorronde. Hold Me Now kreeg hierin 95% van het maximaal haalbare aantal punten en won dus vrij overtuigend. Op het ESF kreeg hij net als zeven jaar eerder de twee-na-laatste startpositie, waardoor er wederom weinig fout leek te kunnen gaan. En inderdaad, Ierland won, net als bij Johnny's vorige poging met Duitsland op nummer 2, zij het deze keer met een zeer comfortabele marge. Ook dit lied werd weer een grote hit. Helaas ook nu niet gevolgd door een sprankelende internationale carrière, maar met twee ESF-zeges in de tas, had hij wel een resultaat binnen waar hij de rest van zijn tijd op kon teren.


Na twee mindere inzendingen begonnen de voor Ierland zo succesvolle jaren '90 in 1990 met Liam Reilly en Somewhere in Europe. De odes aan Europa vlogen ons in die tijd om de oren en de jury was ook scheutig met punten voor deze liedjes voor de goede zaak. Toto Cutugno won dit jaar, maar Liam Reilly werd gedeeld 2e met Frankrijk.

In 1992 was Linda Martin terug. En Johnny Logan als schrijver ook. Na hun succesvolle samenwerking acht jaar eerder, ging het gezelschap nu voor goud. Why Me won de voorronde overtuigend en mocht naar Malmö. Het was midden in de periode waarin de jury massaal stemde op Engelstalige liedjes, waardoor Ierland, UK en Malta de ene na de andere toppositie scoorden. En deze landen vormden ook in deze volgorde de Top 3 van dit jaar. Johnny Logan had het van achter de schermen toch maar weer mooi geflikt.


Zo was het ESF in 1993 in Ierland. Om precies te zijn in het piepkleine Millstreet, waar het hele dorp alles op alles zette om zo'n groot evenement mogelijk te maken. Het zou nu niet meer kunnen, maar toen ging alles vlekkeloos. Niamh Kavanagh won de Ierse voorronde met In Your Eyes. Ook dit jaar deden Ierland en UK een één-tweetje. Ogenschijnlijk meer tijdloze nummers als Mama Corsica en Vrede waren kansloos achter In Your Eyes en Better The Devil You Know. De vocaal perfecte Niamh wist het festival te winnen, en in eigen land een grote hit te scoren. Buiten de Britse Eilanden haalde het lied nagenoeg nergens de hitlijsten. Daarna werd het redelijk stil rond haar, en nadat ze twee kinderen had gekregen en de familie een hond had genomen, besloot ze huisvrouw te worden. Later besloten ze om ook nog een tweede hond te nemen. Heel veel spannender kan ik het rond onze Niamh helaas niet maken.


In 1994 was het ESF in Dublin en Ierland wist de trofee wederom succesvol te verdedigen. Hoewel er enig gemopper klonk rond weer een Ierse zege, was Rock'n'Roll Kids van Paul Harrington & Charlie McGettigan een onomstreden winnaar en van het zegevierende trio duidelijk de meest indrukwekkende en tijdloze inzending. Vanaf de slechte 3e startpositie wist het lied een monsterzege te boeken. Heel even leek het in de puntentelling mis te gaan toen Hongarije van de eerste drie jury's telkens 12 punten kreeg, maar dat land zakte uiteindelijk ver weg, en Polen zou op 60 punten de eerste achtervolger worden. De uitvoerende artiesten zouden later nog solo aan de weg proberen te timmeren, maar de magie van hun ESF-song werd nooit meer bereikt.


Rond de derde winnende inzending van Ierland waren geruchten geweest dat de Ieren bewust een wat oubollig plaatje hadden gestuurd, in de hoop niet nog eens veroordeeld te worden tot de dure organisatie. In 1995 werd dit doel met Eddie Friel in elk geval bereikt. Dreamin' was net zo slaapverwekkend als de titel doet vermoeden. Hij werd 14e.

In 1996 werd er weer een inzending gestuurd die de potentie had om mee te strijden om de winst. Eimear Quinn met The Voice combineerde Keltische geluiden met een geweldige stem. Het lied won de Ierse voorronde overtuigend. Daarna moest het lied meedoen aan een besloten voorronde voor het ESF, omdat er meer landen wilden deelnemen dan er plaatsen waren. Ierland werd hierin 2e achter het Zweedse Den Vilda. Op de grote avond zelf maakte Eimear meer indruk, en wist ze een ruime zege te boeken. Ze kreeg zeven keer de maximale douze points en eindigde met 48 punten voorsprong op Noorwegen.


Het succes van The Voice leidde tot veel complimenten voor Eimears indrukwekkende zangprestaties, maar zorgde aan de kant van de EBU ook voor ergernis. Dit was de zoveelste ESF-winnaar op rij met een plaat met 0,0 hitpotentieel. Het lied zou op het Continent uiteindelijk alleen in België en Nederland een hitje worden. De EBU wilde de aansluiting met de hitlijsten terugvinden, en deze nieuwe Ierse overwinning was één van de drijvers achter het snel invoeren van de televoting.

In 1997 was het ESF terug in Dublin en Marc Roberts met Mysterious Woman moest proberen de succesreeks te continueren. Hoewel hij niet won, was zijn 2e plaats weer een uitstekende uitslag. Love Shine A Light was deze avond onverslaanbaar.

En vanaf dit punt werd het allemaal wat minder voor de Ieren. De Top 5 is sindsdien geen enkele keer meer gehaald. De beste prestatie kwam in 2000 van Eamonn Toal. Zijn Millennium Of Love was tekstueel een draak van een lied, maar muzikaal was het precies boeiend genoeg om vanaf de voorlaatste startpositie 6e te worden. In 2001 werd Gary O'Slaughnessy 21e, waardoor Ierland in 2002 niet mee mocht doen. In 2003 zorgde Mickey Harte voor een klein hoogtepuntje door 11e worden, waardoor Ierland in 2004 rechtstreeks naar de finale mocht. Maar in dat jaar werd Chris Doran dan weer 22e, waardoor zus en broer Donna & Joe in 2005 wel moesten proberen via de semi naar de grote finale te gaan. Hun amateurisme maakte pijnlijk duidelijk hoe snel Ierland was afgegleden op het ESF. Love bleef in de halve finale hangen.

CCYOURE-A-STAR490013920-3050479.jpg
Donna & Joe.

In 2006 was er gelukkig wel weer een mooie inzending. Eentje die tien jaar eerder zeker in de Top 3 was geëindigd. Brian Kennedy's Every Song Is A Cry For Love herbergde alle positieve zaken waar we de Ieren in de 90s van hadden leren kennen. Zelfs de boze televoters uit Oost-Europa hadden hier punten voor over en mede daardoor werd het een fraaie 10e plaats. Een leuk feitje is dat zijn liedje in de halve finale het 1000e optreden ooit was op een ESF.
Na dit succes had Brian nog een aantal hitjes op de Britse Eilanden. Zijn grootste succes was zijn versie van You Raise Me Up, dat hij uitbracht als een tribute aan voetballer George Best en hij ook zong op diens begrafenis. Verder was hij onder meer actief in diverse muzikale TV-programma's. Momenteel gaat het een stuk minder goed, want hij strijdt tegen darmkanker.


Door de goede uitslag was Ierland weer rechtstreeks geplaatst voor de finale in 2007. Vreemd genoeg inspireerde de mooie score niet tot het sturen van betere liedjes, want bijzonder veel bagger zou ons in deze jaren bereiken vanuit Ierland. Dat begon in 2007 met Dervish en They Can't Stop The Spring. Zeker niet het slechtste liedje dat Ierland ooit stuurde, maar de uitvoering... Tsja, je kunt een keer een noot missen, maar om er gewoon drie volle minuten naast te zitten is wel een prestatie op zich. Voor zo'n serieus bedoelde inzending is het extra pijnlijk, maar het optreden kwalificeert zeker in de Top 10 van slechtste performances ooit op het ESF. Niet geheel verrassend eindigde het onderaan, met alleen 5 punten uit Albanië.

Het lag niet echt in de lijn der verwachtingen, maar de inzending van 2008 was zowaar nog slechter dan een jaar eerder. Uiteraard was niet de zang van Cathy Jordan van Dervish de oorzaak van de Ierse score het jaar ervoor, maar lag het aan Europa. Dus gingen we lollig doen met Dustin The Turkey. Zijn Irelande Douze Pointe zorgde voor een nieuwe afgang van de Ieren. Ondanks aandacht van de pers en de onvermijdelijke 'ophef' in de media, bleef het lied kansloos steken in de halve finale.

I170710_171412_1725276oTextTRMRMMGLPICT000125030365o.jpg

In 2009 was het de vraag of Ierland na een hattrick aan overwinningen in de jaren '90 nu ook drie keer op rij de slechtste inzending van het jaar naar het ESF zou sturen. Dat viel gelukkig nog wel mee. Et Cetera van Sinéad Mulvey en de band Black Daisy was bepaald geen muzikaal pareltje, maar werd toch nog 11e in de halve finale. Het lied kwam 14 punten tekort.

In 2010 dook Niamh Kavanagh opeens weer op in de voorronde. De winnares van 1993 had genoeg van het uitlaten van de honden en het naar school brengen van de kinderen en wist de voorronde ook te winnen met It's For You. Ze was haar mooie stem niet kwijtgeraakt door de jaren heen. Het liedje was wederom een gevoelige ballad. Het was genoeg om de dat jaar teruggekeerde vakjury weer enthousiast te maken. Zij stemden dit dan ook naar de finale. Bij het publiek eindigde Niamh nog achter Sieneke. In de finale was de concurrentie wel echt te groot en werd ze 23e.

In 2011 konden de Ieren eindelijk weer eens indruk maken op het ESF. De tweeling John en Edward, gezamenlijk bekend als Jedward, hadden een jaar eerder meegedaan aan de Britse versie van X-Factor. Hoewel ze niet uitblonken door hun goede zang, maakten hun energieke optredens en opvallende verschijningen het duo tot een ongelofelijke hype op de Britse Eilanden. Hoewel ze niet wonnen, werden ze wel de morele winnaars, en er volgden enkele coverhits.

In 2011 deden de broers mee aan de Ierse voorronde van het ESF met het nummer Lipstick. Daar bleken de heren zelf wel geliefd, maar dat het plaatje wat langer moest groeien. Het won met minimaal verschil en mocht naar Düsseldorf. Daar voltrok zich een vergelijkbaar scenario. Jedward ging met vrij veel moeite naar de finale. Vanaf de laatste startpositie werd het 8e. In die finale moest het lied al als 6e, maar wist het wederom 8e te worden en ondanks de veel mindere startpositie diverse tegenstanders uit de halve finale in te halen.


Hoewel ze dus ook het ESF niet wonnen, maakten ze ook hier grote indruk en dit zorgde ervoor dat de heren in de jaren erna niet van de buis weg te slaan waren in hun thuisland. Het ging zelfs zo ver dat ze optraden vlak voor het staatsbezoek van Obama aan Ierland. Ook over de grens traden ze regelmatig op, met name in de landen van het Britse Gemenebest.

Ook over de grens traden ze op in Baku, want in 2012 was Jedward terug op het ESF. Door hun bekendheid gingen ze nu fluitend door de voorronde en de halve finale, maar het kwalitatief wat mindere Waterline, geschreven door Linda Martin, werd in de finale 19e.

Niet dat iemand zich daar druk over maakte, want in eigen land verschenen ze nog steeds telkens op TV. Onder meer in Celebrity Big Brother, in muziekshows, met hun eigen reality show en met een eigen kinderprogramma. Ook waren ze actief voor het goede doel, deden ze meerdere reclamespotjes en zelfs, het is moeilijk te geloven bij deze drukteschoppers, een pantomime-show.

In 2013 werd er een iets minder gehypete deelnemer gestuurd. Ryan Dolan, in het dagelijks leven medewerker op het plaatselijke GrensWisselKantoor, ging met Only Love Survives. Met de act werd vooral gegokt op de homo-stem, en dat bleek in de bijzonder zwakke eerste semi van dit jaar voldoende. Normaliter is deze strategie meestal gedoemd te falen, en dat bleek dan ook in de finale, waar hij helemaal onderaan eindigde.

Hoewel Ryan's finalescore dus een anti-climax betekende, kon hij in elk geval nog zeggen dat hij die finale wist te halen. In de vier volgende ESF-deelnames kreeg Ierland het vier keer op rij voor elkaar om een niemendalletje te sturen, waar niemand aanstoot aan nam, maar ook geen hond de telefoon voor pakte om te stemmen (zelfs de honden van Niamh Kavanagh niet). In 2014 faalden Can-Linn & Kasay Smith met het uptempo Heartbeat. In 2015 was Molly Sterling Playing With The Numbers, maar zeker niet met haar landenscores. In 2016 mocht Nicky Byrne van Westlife naar het ESF. Tijdens zijn optreden bleek dat leden van die band niet alleen op hun stem waren geselecteerd, want uit de maat zong hij Sunlight naar de 15e plaats in zijn halve finale. En in 2017 zong Brendan Murray met Dying To Try wel een iets minder onopvallend liedje, maar nog steeds ruim onvoldoende om in aanmerking te komen voor de finale.

Zo is Ierland dus ernstig afgegleden naar een nogal kansloze deelnemer op het ESF. Het is nogal een understatement om te zeggen dat er 'iets' moet gebeuren, want op de huidige voet verder gaan is volstrekt zinloos. Het is een geweldig contrast met de goede oude tijd met sterren als Johnny Logan en Linda Martin. En natuurlijk de man die in eigen land nog de grootste carrière heeft overgehouden aan het ESF, niemand minder dan Dickie Rock!

dickie-rock-performing-during-the-late-late-50th-a-752x501.jpg

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Hier is een net overzicht van alle Ierse inzendingen en hun resultaten te vinden of kijk naar het filmpje hieronder of klik anders op de spoiler:


SPOILER
Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Wat is jouw favoriete Ierse inzending?
:)

In deze reeks verschenen eerder:
Duitsland - Italië - Zweden - Nederland (Jaren '50-60-70) - België - Azerbeidzjan - Nederland (Jaren '80 en '90) - Estland - IJsland - Nederland (Jaren '00) - Frankrijk - Oekraïne - Nederland (Het jaar 2010) - Hongarije - Servië - Roemenië - Griekenland - Denemarken - Spanje - Verenigd Koninkrijk (1957-1987) - Verenigd Koninkrijk (1988-2017) - Slovenië - Rusland - Malta - Noorwegen - Israel - Litouwen - San Marino - Georgië - Australië - Tsjechië - Montenegro - Cyprus - Nederland (2011-2017) - Zwitserland - Armenië
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_176354252
Ierland is flink de weg kwijt. En ik heb zo het idee dat als er niet snel wat veranderd, hun record van zeven keer winnen wel eens verbroken kan worden, Zweden is hard op weg. Ze hebben hele mooie nummers gestuurd, al word ik persoonlijk echt helemaal beroerd van de nummers van Johnny Logan. Ik vind het eigenlijk nog best moeilijk om te zeggen wat m'n favoriete inzending is. Ik denk er nog maar eventjes over na.

[ Bericht 0% gewijzigd door Cyan9 op 08-01-2018 01:24:53 ]
Ongeïnteresseerd maar toch aanwezig.
pi_176358421
Goh Ierland wat een gek land is dat toch eigenlijk op het festival. In de eerste decennia goede periodes afgewisseld met iets minder, maar nog steeds geen echte diepe dalen. En dan die enorme piek in de jaren negentig. Waarbij ze op een gegeven moment niet meer wilden winnen om wille van de kosten die het steeds met zich meebracht. Om dan sinds de eeuwwisseling het helemaal kwijt te zijn. Alsof de Ieren hun naam als drinkebroeders eer aan willen doen. Want anders kan ik niet bedenken hoe het merendeel van de laatste twintig jaar ESF voor Ierse deelnemers te omschrijven valt.

Maar eerst dan nog wel het goede. Grappige is dat ik dan nummer van Dickie Rock zelfs nog wel een beetje ken. En voor die tijd ook best een aardig liedje. Het winnende nummer van Dana vind ik ook erg leuk. Born to Sing is ook prima. Dat vind ik dan weer niet van Johnny's eerste. What's Another Year vind ik echt een draak van een nummer. Terwijl ik Hold Me Now juist wel lekker vind klinken. Maar het eerste nummer ten spijt, ben je natuurlijk een held als je twee keer wint _O_

En dan ook bizar dat Linda Martin uit hetzelfde land dat bijna ook nog vliegt. Waarvan ik de eerste Terminal 3 de betere vind. Dat had wel mogen winnen. Die andere die wel won, vind ik ook nog wel te pruimen. Maar ook weer niet heel veel meer dan dat. Dat liedje staat dan weer vooral symbool als aftrap voor de Ierland dominantie op het ESF. Niam Kavanagh had een liedje wat ietwat saai was, maar vind het toch wel erg goed.

The Voice vind ik van de Ierse jaren negentig denk ik dan nog wel het minste. Al had dat ook nog wel iets speciaals. Over Rock & Roll Kids kan ik dan weer een heel stuk positiever zijn. Dat vond ik toen, en nog steeds een geweldig nummer _O_ Een van mijn meest favoriete Ierse inzendingen ooit. Het is een nummer wat een beetje aanvoelt als een radioklassieker en niet per se een liedje waar ik alleen bij het ESF aan moet denken. Daarna deden ze het nog wel een paar jaar aardig, maar op de een of andere manier zijn die nummers niet zo blijven hangen.

Dat geldt eigenlijk ook wel voor de nummers die na de taalverandering zijn ingezonden. Daar zitten wel heel erg veel niemendalletjes, slaapliedjes en vergeet me nietjes tussen. En als het dan niet in die categorie viel, dan waren het wel nummers die je vooral heel graag zou willen vergeten. Wat hadden de Ieren gesnoven toen ze besloten om Dustin the Turkey in te sturen?

Er zijn nog wel wat liedjes die het domein van de nietszeggendheid net aan weten te ontstijgen. Ryan Dolans Only Loves Survives was een prima liedje en bleef nog redelijk hangen. Maar zal toch vooral bij mij bekend blijven staan als het liedje dat zowel in de halve finale als in de eindstrijd, als laatste mocht starten van de regisseur (als het goed is het eerste jaar dat er gekozen werd i.p.v. geloot). En verder vind ik Sunlight van Nicky Byrne best wel een leuk liedje, maar zijn live performance was wel erg zwak.

De enige die kuif kop en schouders boven de middelmatig wist uit te stijgen was Jedward. De gasten zelf vind ik bloedirritant en buiten het optreden om wil ik die ADHD stresskippen niet in mijn beeld zien. Maar energie bij het optreden van Lipstick was heel erg goed. Ook nog eens een nummer wat heel erg catchy is en ik graag nog terug luister. Plus dat de visuals ook erg mooi waren. Als geheel echt een hele sterke inzending. Helaas dachten de Ieren vervolgens gemakzuchtig het kunststukje te herhalen. Maar dat is niet zo'n goed idee met een act als Jedward, plus dat Waterlines geen geweldig nummer was.

Nee de Ieren zijn al heel lang de weg kwijt. Ik heb ook niet echt het idee dat de Ieren Dying to Try om te willen winnen. Wat overigens ook een draak van een nummer is. Een van de slechtste nummers van 2017, wat knap is in zo'n matig jaar. Het enige aparte aan dat nummer was, dat je dacht dat je jezelf afvroeg of het nou gezongen werd door een meisje of een jongen.

Van de Ierse inzendingen vind ik alleen All Kinds of Everything, Hold Me Now, Terminal 3, In Your Eyes, Rock & Roll Kids en Lipstick goed. Daarna nog een paar aardige nummers, maar heel veel magere inzendingen. Niet best voor een land met zoveel historie op het festival.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_176358429
registreer om deze reclame te verbergen
quote:
11s.gif Op zondag 7 januari 2018 21:26 schreef Cyan9 het volgende:
Ierland is flink de weg kwijt. En ik heb zo het idee dat als er niet snel wat veranderd, hun record van zever keer winnen wel eens verbroken kan worden, Zweden is hard op weg. Ze hebben hele mooie nummers gestuurd, al word ik persoonlijk echt helemaal beroerd van de nummers van Johnny Logan. Ik vind het eigenlijk nog best moeilijk om te zeggen wat m'n favoriete inzending is. Ik denk er nog maar eventjes over na.
Ik denk wel dat Zweden de Ieren van de troon gaan stoten ja.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_176361560
Ik vond Molly in 2015, ondergewaardeerd. Pracht liedje. Was tevens 1 van de weinige recente liedjes van Ierland die ik mooi vond. Ook Jedward vond ik goed. Dat liedje van Paul Ryan was zeker ook niet slecht.


Toch zijn de beste inzendingen van Niambh kanagagh (1993) ik vond haar tweede bijdrage ook wel mooi.
Brian Kennedy ( 2006) vond ik ook goed.

Van de oudere liedjes vond ik Dana goed, Rock'n rol kids.

Maar mijn grote favoriet is deze pathetisch maar mooi lied uit 1976:


Hij werd 10e.
Life can be a bitch, so like it..
pi_176361642
Oh ja Johnny Logan blijft voor mij nog altijd de held, what's Another year is prachtig.
En hij schreef een prachtig liedje voor Linda Why me.
Life can be a bitch, so like it..
pi_176361789
registreer om deze reclame te verbergen
Molly zat in 2015 straal bezopen achter de piano (zo leek en klonk het), waardoor dat liedje totaal niet uit de verf kwam.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_176361921
quote:
0s.gif Op maandag 8 januari 2018 11:15 schreef Redefine het volgende:
Molly zat in 2015 straal bezopen achter de piano (zo leek en klonk het), waardoor dat liedje totaal niet uit de verf kwam.
Oh was dat zo, is mij niet opgevallen. Kwam wel wat saaitjes over, maar ik vond het wel goed.

Net even terug gekeken, maar het komt niet zo goed over als wat ik toen wel ervaarde. :)

Die horoscopes van Sheba was ook leuk trouwens.(1985).

[ Bericht 8% gewijzigd door ato op 08-01-2018 11:29:47 ]
Life can be a bitch, so like it..
pi_176370655
quote:
0s.gif Op maandag 8 januari 2018 00:44 schreef Redefine het volgende:
En dan ook bizar dat Linda Martin uit hetzelfde land dat bijna ook nog vliegt. Waarvan ik de eerste Terminal 3 de betere vind. Dat had wel mogen winnen. Die andere die wel won, vind ik ook nog wel te pruimen. Maar ook weer niet heel veel meer dan dat.
Ja, het valt wel op dat Terminal 3 eigenlijk volledig in de vergetelheid is geraakt, terwijl het naar mijn mening ook de betere van de twee inzendingen van Linda is.

quote:
Er zijn nog wel wat liedjes die het domein van de nietszeggendheid net aan weten te ontstijgen. Ryan Dolans Only Loves Survives was een prima liedje en bleef nog redelijk hangen. Maar zal toch vooral bij mij bekend blijven staan als het liedje dat zowel in de halve finale als in de eindstrijd, als laatste mocht starten van de regisseur (als het goed is het eerste jaar dat er gekozen werd i.p.v. geloot).
Nee, Ryan moest in de halve finale als 13e van de 16. Het Servische Moje 3 mocht die bizar zwakke halve finale afsluiten. In de finale mocht hij wel als laatste, maar bij mindere liedjes is dat toch meer een straf dan een meevaller.
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_176371048
quote:
0s.gif Op maandag 8 januari 2018 17:58 schreef Fred_B het volgende:

[..]

Ja, het valt wel op dat Terminal 3 eigenlijk volledig in de vergetelheid is geraakt, terwijl het naar mijn mening ook de betere van de twee inzendingen van Linda is.

[..]

Nee, Ryan moest in de halve finale als 13e van de 16. Het Servische Moje 3 mocht die bizar zwakke halve finale afsluiten. In de finale mocht hij wel als laatste, maar bij mindere liedjes is dat toch meer een straf dan een meevaller.
Ah typisch hoe je soms dingen voor jezelf invult, die toch anders waren. In mijn idee mocht die beide als laatste. Al zal dat dan misschien komen omdat hij wel twee keer achterin mocht en het de eerste keer was dat de regisseur de indeling deed.

En je ziet wel vaker wat er gebeurd is met Terminal 3. Winnaars blijven langer hangen dan niet winnaars. Al was dat van voor het youtube tijdperk wel een stuk groter dan nu. Nu kun je een heel festival (jaar) nog terugzien.
Buren wordt doorgeschoven naar morgen.
Mensen vinden wel héél snel iets. Vaak met een minimum aan kennis en een maximum aan oordeel.
pi_176649349
Ierland O+
Oh how the mighty have fallen. :'( Als ik zo het overzicht bekijk dan kan ik niet anders doen dan concluderen dat het opheffen van de taalbarrière ze de das om heeft gedaan. Waar de Ieren uitblonken in het brengen van ietwat oubollige, maar verstaanbare nummers, gezongen door ijzersterke zangers, zijn ze in de loop der jaren ondergesneeuwd door minder oubollige maar eveneens verstaanbare, goed gezongen nummers van anderstalige landen. Ze zijn niet mee-geëvolueerd op de juiste momenten en in plaats van te kijken naar zichzelf, zijn ze veel te veel bezig geweest met het spiegelen op de concurrentie. Met als absoluut dieptepunt Dustin the Turkey. Als Johnny Logan dood was (ik zag hem een tijd geleden live en ook daar heeft de teloorgang ingezet :P ), draaide hij zich om in zijn graf.
Jedward zorgde voor succes vanwege de media aandacht en het feit dat de jongens en de knalrode visuals echt van het tv-scherm af spatten, Lipstick is ook nog eens niet zo'n vreselijk nummer. En dat vond ik van de nummers die er na kwamen ook niet, maar het was niet meer dan dat, een aardig nummer.

Mijn absolute favoriet van Ierland is Johnny Logan's Hold me now. Dat blijft een van mijn lievelings-ESF-liedjes. De meeste nummers van Ierland uit de jaren '80 en '90 vond ik erg leuk maar anno 2018 blijven de meeste niet echt overeind.
Ik wist trouwens niet dat Jean Valjean meedeed. :D

Leuke bijkomstigheid: Terwijl ik dit typ was op de radio Clannad, (gevolgd door Salvador Sobral) en ben ik me aan het verdiepen in een vakantie in Ierland. :D
pi_176649379
Oh, en @Fred, mis ik iets, wie is die knakker op de eerste twee foto's in je OP? :D Ervan uitgaande dat het dezelfde persoon is.
pi_176650049
quote:
1s.gif Op zondag 21 januari 2018 10:35 schreef Cee het volgende:
Oh, en @Fred, mis ik iets, wie is die knakker op de eerste twee foto's in je OP? :D Ervan uitgaande dat het dezelfde persoon is.
Ga me nou niet vertellen dat je de levende legende Dickie Rock niet herkende. :{w
De Sahara is zonder meer erg droog.
pi_176650189
Oh. Oh was dat Dickie :o
Hij lijkt helemaal niet meer op vruuger.
abonnementen ibood.com bol.com Coolblue
Forum Opties
Forumhop:
Hop naar:
(afkorting, bv 'KLB')