F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Dood ga je sowieso, doe je niets tegen, wat je wel kunt doen is genieten van het leven, niet met spijt terugkijken naar iets waar je toch niets aan had kunnen doen. Genieten van het leven zorgt voor afleiding en plezier, daarnaast kan je nog altijd je naam en nagedachtenis onsterfelijk maken.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Maak je niet zo druk. Tegen de tijd dat je 50 bent heb je misschien wel bedacht hoe je onsterfelijk wordt. Mocht je tegen die tijd niets hebben bedacht dan ga je je dan maar druk maken.
Dit heb ik zelf ook gehad de vorige zomer. Toen kon ik een week bijna niet slapen en had continu pijn in me buik van de stress. Ik heb het toen een tijd voor me gehouden maar vrienden / vriendin merkte dat ik anders was en erg stil. Toen heb ik er met hun over gepraat. Al hielp dat niet heel erg veel. Gewoon door gaan met leven en je zet het vanzelf wel uit je hoofd. Heb wel het gevoel dat ik nu anders leef dan ik voor de zomer deed. Meer denken aan de toekomst met dingen die je doet. De jaren lijken voorbij te vliegen als ik nu terug kijk. Maar je kan wel bang blijven en denken aan dood gaan maar je veranderd er toch niks aan. Je moet gewoon je leven lijden zoals jij dat wil. Eraan denken blijf je toch wel doen. Maar je moet die gedachtes niet je leven laten verpesten dat is zonde van de tijd die je nog hebt.
Zie ook Seneca over angst voor de dood – dat gaat over een (stoïsch) filosofische benadering, of koop dit boek. 
Maar als je er echt problemen mee hebt, die je in je functioneren hinderen, dan zou ik naar R&P gaan, of kijk op http://www.gripopjedip.nl/
Maar als je er echt problemen mee hebt, die je in je functioneren hinderen, dan zou ik naar R&P gaan, of kijk op http://www.gripopjedip.nl/
Daher iſt die Aufgabe nicht ſowohl, zu ſehn was noch Keiner geſehn hat, als, bei Dem, was Jeder ſieht, zu denken was noch Keiner gedacht hat.
Meer afleiding in je leven zoeken. Als je niks boeiends te doen hebt ga je vanzelf aan dat soort dingen denken.
For every complex problem there is an answer that is clear, simple, and wrong.
--
Mijn meningen zijn gewoon feiten. Ik heb gelijk en anderen hebben ongelijk - TB / Ryon
--
Mijn meningen zijn gewoon feiten. Ik heb gelijk en anderen hebben ongelijk - TB / Ryon
Wat zijn je hobby's? Als je hobby's onderdeel uitmaken van een vlucht voor doodsangst wordt het tijd (een) andere hobby('s) te zoeken. Als dat niet het geval is zit het probleem in ieder geval niet daar.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Ik herken het wel.
Het is niet alsof ik niets meer doe of kan doen. Ik leef, ik studeer, ik reis en maak plezier
maar elke dag denk ik wel 'ik hoop toch zo dat het niet over 4 minuten over is!' aangezien je overal en op elk moment kunt sterven
En dat vind ik doodeng en ik ga er maar eens over praten met iemand in 't nieuwe jaar, want het is een beetje belemmerend. Niet in mijn acties, maar wel in mijn nachtrust
Het is niet alsof ik niets meer doe of kan doen. Ik leef, ik studeer, ik reis en maak plezier
maar elke dag denk ik wel 'ik hoop toch zo dat het niet over 4 minuten over is!' aangezien je overal en op elk moment kunt sterven En dat vind ik doodeng en ik ga er maar eens over praten met iemand in 't nieuwe jaar, want het is een beetje belemmerend. Niet in mijn acties, maar wel in mijn nachtrust
Ja doei.
Ik snap dat gevoel wel, maar dood ga je sowieso. Velen zijn jou voor gegaan en de wereld draait gewoon door.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Wat vind je nou precies eng aan doodgaan? Is het de angst voor wat er mogelijk is of juist niet is, of het proces van doodgaan of het feit dat je niet weet hoe je doodgaan zal plaatsvinden, of is het de angst om dood te zijn, omdat het iets is wat je niet kunt oefenen?
Leg je erbij neer en geniet juist van het feit dat je nog leeft, omdat als het eenmaal zover is, je de schade niet meer kunt inhalen.
Ik vind het niet erg (meer) om dood te zijn, wat ik wel moeilijk vind is het feit dat alles voorbij is. Je raakt in vergetelheid. Je leeft alleen voort in de herinnering die nabestaanden nog hebben aan jou.
Na een paar generaties is het helemaal alsof je nooit bestaan hebt. Het is onwerkelijk, als je nu wel een bewustzijn hebt en beseft dat je er niet meer bij zal zijn, ooit, in de toekomst.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Het idee dat je er ooit niet meer zult zijn is vrij ondenkbaar wanneer je het koppelt aan je bezittingen, familie & vrienden en alles wat je hebt bereikt idd, maar het is in mijn ogen wel erg natuurlijk.
Ach, troost je - er is zijn twee mogelijkheden.
Of er is niets na de dood, en dan merk je er toch niks meer van, of er is wel iets en dan is je geest niet dood.
Of er is niets na de dood, en dan merk je er toch niks meer van, of er is wel iets en dan is je geest niet dood.
Atheism isn't a religion. It's a personal relationship with reality.
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
"And I think it should be – religion – treated with ridicule, and hatred and contempt. And I claim that right."- Christopher Hitchens, 1949 - 2011
Je kunt beginnen door jezelf af te vragen waarom je het zo eng vindt. Ga voorbij die angst en laat het over je heen komen en kijk dan wat je gevoelens zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:32 schreef motorbloempje het volgende:
Ik herken het wel.
Het is niet alsof ik niets meer doe of kan doen. Ik leef, ik studeer, ik reis en maak plezier
En dat vind ik doodeng en ik ga er maar eens over praten met iemand in 't nieuwe jaar, want het is een beetje belemmerend. Niet in mijn acties, maar wel in mijn nachtrust
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Hoe dan ook is het een 'dood' van alles zoals je het nu kent, hebt opgebouwd en weet. Dat kan ook een niet te troosten idee zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:34 schreef Telecaster het volgende:
Ach, troost je - er is zijn twee mogelijkheden.
Of er is niets na de dood, en dan merk je er toch niks meer van, of er is wel iets en dan is je geest niet dood.
Naar voetbal gaan kijken, uitgaan, bij vrienden zitten en wa drinken enzo, en ik merk dat dit nu niet meer plezierig is, ben afgelopen zaterdag op stap gegaan, kon alleen maar aan de dood denken, en niet aan mij amuseren, gisteren ook voetbal gaan kijken op café met vrienden, altijd blijft die angst erin zitten, dat je zelf voelt op momenten dat je bijna gaat wenen van ongeluk dat je dit beseft...quote:Op woensdag 30 december 2009 13:31 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Wat zijn je hobby's? Als je hobby's onderdeel uitmaken van een vlucht voor doodsangst wordt het tijd (een) andere hobby('s) te zoeken. Als dat niet het geval is zit het probleem in ieder geval niet daar.
De gedachten dat je ooit nooit meer hier zal zijn of komen, is zo beangstigend, ook al besef je het dan niet meer, je kan dit je gewoon niet voorstellen op dit moment dat dit kan...
ik denk dat ik precies weet waar het vandaan komt, ik weet ook dat het totaal zinloos is en dat ik er gewoon niet zo intens over na moet denkenquote:Op woensdag 30 december 2009 13:35 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Je kunt beginnen door jezelf af te vragen waarom je het zo eng vindt. Ga voorbij die angst en laat het over je heen komen en kijk dan wat je gevoelens zijn.
Korte uitleg: 12 jaar lang gepest, klote-jeugd daardoor gehad, depressief, etc. Nu eindelijk nieuwe start gemaakt. Intens gelukkig, ga trouwen volgend jaar, leuke omgeving, leuke studie, leuke vrienden, en ik wil gewoon niet dat het over is! Is trouwens niet alleen voor mezelf, angst voor de dood. Ben ook als de dood dat mijn vriend iets overkomt
Ja doei.
Nooit meer iets kunnen doen, nooit meer....
tja das een door denkertje... maar ach gewoon nog een biertje pakken
en val je dood dan val je dood.
Heb je op dat moment toch geen last meer van
tja das een door denkertje... maar ach gewoon nog een biertje pakken
en val je dood dan val je dood.Heb je op dat moment toch geen last meer van
I'm not the man you think I am!
Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.
HÆLP.
Ik snap het. Het leven is je dierbaar geworden en dat wil je niet kwijt (misschien).quote:Op woensdag 30 december 2009 13:37 schreef motorbloempje het volgende:
[..]
ik denk dat ik precies weet waar het vandaan komt, ik weet ook dat het totaal zinloos is en dat ik er gewoon niet zo intens over na moet denken
Korte uitleg: 12 jaar lang gepest, klote-jeugd daardoor gehad, depressief, etc. Nu eindelijk nieuwe start gemaakt. Intens gelukkig, ga trouwen volgend jaar, leuke omgeving, leuke studie, leuke vrienden, en ik wil gewoon niet dat het over is! Is trouwens niet alleen voor mezelf, angst voor de dood. Ben ook als de dood dat mijn vriend iets overkomt
Wat mij ook wel geholpen heeft is praten over wat ik wil, mocht ik doodgaan. Op een of andere manier hielp dat wel om het sowieso niet meer zo macaber te vinden. Ik vond (eigenlijk nog wel een beetje) het feit dat je onder de grond ligt weg te rotten, een vreselijk idee, zelfs als ik weet dat ik er niets van merk.
Bij begrafenissen vind ik dat ook het moeilijkste moment, het moment dat je wegloopt en de ander daar in de koude grond achterlaat. Ook het moment dat de kist zakt is al een soort definitief afscheid.
Ik vind het ook verschrikkelijk voor mijn geliefden, omdat ik weet hoe rot zij zich dan zullen voelen.
Ik ben er ook nog niet uit of ik begraven wil worden of gecremeerd. Voor mezelf zou ik gecremeerd willen worden, maar voor de nabestaanden begraven (kunnen ze nog ergens heen, mochten ze daar behoefte aan hebben). Als iemand gecremeerd is, en bv uitgestrooid dan lijkt het helemaal alsof iemand niet bestaan heeft.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Dat zijn allemaal sociale bezigheden en daar is niks mis mee. Ik ben net als jij 22 jaar maar in tegenstelling tot jij een einzelganger. Van mezelf weet ik dat mijn grootste hobby (lezen) enigszins een vlucht is voor angst voor het leven en de dood. Zou dat bij jou ook niet het geval kunnen zijn? Dat je zo sociaal actief bent om angsten te ontlopen, maar dat het nu manifest wordt? Ik kan er natuurlijk naast zitten, maar dit vraag ik me af.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:35 schreef Stekke87 het volgende:
[..]
Naar voetbal gaan kijken, uitgaan, bij vrienden zitten en wa drinken enzo, en ik merk dat dit nu niet meer plezierig is, ben afgelopen zaterdag op stap gegaan, kon alleen maar aan de dood denken, en niet aan mij amuseren, gisteren ook voetbal gaan kijken op café met vrienden, altijd blijft die angst erin zitten, dat je zelf voelt op momenten dat je bijna gaat wenen van ongeluk dat je dit beseft...
Eeuwig genieten?quote:Op woensdag 30 december 2009 13:41 schreef ehqo. het volgende:
Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.
Ik vind het zelfs een hele mooie cyclus, je mag een aantal jaren een kijkje nemen in de tijd. Ook de gedachte dat er in de loop van alle voorgaande miljoenen jaren keuzes zijn gemaakt door levensvormen en mensen waar ik totaal geen weet van heb, en dat al die keuzes uiteindelijk [mij] als uitkomst hebben gehad. Dat is een eer.
Ik vind de dood eerder geruststellend dan verontrustend.
Ik vind de dood eerder geruststellend dan verontrustend.
HÆLP.
Moet er eigenlijk ook niet aan denken, verschrikkelijk lijkt me dat. Eens ben je wel alles al miljoen keer gedaan en dan vind je het wel welletjes.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:41 schreef ehqo. het volgende:
Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.quote:
HÆLP.
De dood is noodzakelijk om de mens steeds te vernieuwen en (als het goed is) op te waarderen.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:46 schreef ehqo. het volgende:
[..]
Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ook nog! Alleen maar voordelen.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:47 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
De dood is noodzakelijk om de mens steeds te vernieuwen en (als het goed is) op te waarderen.
HÆLP.
Als we nou in een onveranderlijk omgeving leefden oke, maar de samenleving en mogelijkheden - en dus ook genot, recreatie en fun - gaan steeds verder vooruit.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:46 schreef ehqo. het volgende:
[..]
Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.
Meer is op als je uitgereproduceerd bent en je tijd om oma en opa te spelen om zo je kinderen te helpen hun kroost groot te brengen (ervaring en hulp).quote:Op woensdag 30 december 2009 13:49 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Als we nou in een onveranderlijk omgeving leefden oke, maar de samenleving en mogelijkheden - en dus ook genot, recreatie en fun - gaan steeds verder vooruit.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Het is eigenlijk heel simpelquote:
, vooral omdat we geen keus hebben. Wel mooi geregeld eigenlijk.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Onsterfelijkheid sluit dat nou niet echt uit.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:52 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Meer is op als je uitgereproduceerd bent en je tijd om oma en opa te spelen om zo je kinderen te helpen hun kroost groot te brengen (ervaring en hulp).
quote:
Uit Nescio, Titaantjes.quote:God leeft in mijn hoofd. Zijn velden zijn er onmetelijk, zijn tuinen staan er vol schoone bloemen, die niet sterven, en statige vrouwen wandelen er naakt, vele duizenden. En de zon gaat er op en onder en schijnt laag en hoog en weer laag en 't eindeloze gebied is eindeloos 't zelfde en geen oogenblik gelijk. En breede rivieren stroomen er door met vele bochten en de zon schijnt er in en ze voeren 't licht naar de zee.
En aan de rivieren mijner gedachten zit ik stilletjes en genoeglijk en rook een steenen pijpje en voel de zon op mijn lijf schijnen en zie 't water stroomen, voortdurend stroomen naar 't onbekende.
En 't onbekende deert mij niet. En ik knik maar eens tegen de schoone vrouwen, die de bloemen plukken in mijn tuinen en hoor den wind ruischen door de hooge dennen, door de wouden der zekerheid, dat dit alles bestaat, omdat ik 't zoo verkies te denken. En ik ben dankbaar dat mij dit gegeven is. En in ootmoed pijp ik nog eens aan en voel mij God, de oneindigheid zelf.
Doelloos zit ik, Gods doel is de doelloosheid.
Maar voor geen mensch is het weggelegd dit bij voortduring te beseffen.
Waarom zou het onbekende ons al te veel moeten deren? De dood is ons niet bekend en daarom zijn we er bang voor. Er is zoveel om bang voor te zijn: dat we ons werk verliezen, dat we onze geliefde zullen verliezen, dat we niet tegemoet zullen kunnen komen aan de verwachtingen van onszelf en anderen, etc. Maar dat zijn allemaal zaken die in de toekomst liggen. Veel beter is het te kijken naar wat vandaag en nu goed kan gaan dan wat er in de toekomst mis zou kunnen lopen.
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
Volgens mij is er op den duur geen zak meer aan als je je nooit ergens zorgen over hoeft te maken. Spanning bestaat niet meer dan. Volgens mij voel je je het meest levend als je de dood in de ogen kijkt of gekeken hebt.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:49 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Als we nou in een onveranderlijk omgeving leefden oke, maar de samenleving en mogelijkheden - en dus ook genot, recreatie en fun - gaan steeds verder vooruit.
Om dezelfde reden vind ik het concept van [de Hemel] een stuk meer a-romantisch als het idee dat je ooit weer oplost van de tijd en je zoals alles dat bestaat onderhevig bent aan vergankelijkheid. Ik vind het mooi dat ik onderdeel ben van een cyclus.
HÆLP.
Trouwens. Zonder de dood zouden we volgens mij alle emoties die we met negativiteit associëren teniet doen: angst, woede, verdriet enzovoorts. Omdat ze volgens mij allemaal voortkomen uit het idee van verlies van ofwel een naaste of het eigen leven, emoties die nodig zijn om te overleven.
Dit zijn ook juist de emoties die ik een stuk leerzamer vind dan blijheid en geluk. In de zin dat je jezelf en anderen erdoor leert kennen, emoties die je scherp houden en dwingen je standpunten of acties bij te stellen.
Dit zijn ook juist de emoties die ik een stuk leerzamer vind dan blijheid en geluk. In de zin dat je jezelf en anderen erdoor leert kennen, emoties die je scherp houden en dwingen je standpunten of acties bij te stellen.
HÆLP.
Waarom kan het elk moment met je gedaan zijn? Door de medische wetenschap ben je genezen van de tumor in je hoofd. Door diezelfde wetenschap worden we gemiddeld ouder dan ooit tevoren in de geschiedenis van het mensdom. Hoe groot is de kans dat je sterft aan een verkeersongeluk, een brand in je huis, een plotselinge hartaanval? De beste manier om je angsten te overwinnen is door ze kritisch te bekijken. Hoe terecht is de angst die je hebt nou werkelijk?quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Stekke87 het volgende:
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
Vroeger was ik er bang voor. Tegenwoordig niet meer zo. Er zijn nog genoeg dingen die ik wil doen, maar ik heb ook al genoeg gedaan. Ik weet niet meer wie het zei, maar ik herinner me deze quote: "Als ik er ben, dan is de dood er niet. En als de dood er is, dan ben ik er niet.".
Wat voor nut heb je dan nog? Nul!quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Onsterfelijkheid sluit dat nou niet echt uit.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Mij maakt het niet zoveel uit wat er na mijn dood met me gebeurt.. als mn nabestaanden er maar een goede afsluiting mee hebben zeg maar.quote:
[..]
Ik snap het. Het leven is je dierbaar geworden en dat wil je niet kwijt (misschien).
Wat mij ook wel geholpen heeft is praten over wat ik wil, mocht ik doodgaan. Op een of andere manier hielp dat wel om het sowieso niet meer zo macaber te vinden. Ik vond (eigenlijk nog wel een beetje) het feit dat je onder de grond ligt weg te rotten, een vreselijk idee, zelfs als ik weet dat ik er niets van merk.
Bij begrafenissen vind ik dat ook het moeilijkste moment, het moment dat je wegloopt en de ander daar in de koude grond achterlaat. Ook het moment dat de kist zakt is al een soort definitief afscheid.
Ik vind het ook verschrikkelijk voor mijn geliefden, omdat ik weet hoe rot zij zich dan zullen voelen.
Ik ben er ook nog niet uit of ik begraven wil worden of gecremeerd. Voor mezelf zou ik gecremeerd willen worden, maar voor de nabestaanden begraven (kunnen ze nog ergens heen, mochten ze daar behoefte aan hebben). Als iemand gecremeerd is, en bv uitgestrooid dan lijkt het helemaal alsof iemand niet bestaan heeft.
Maargoed, ben ook als de dood dat ik op een dag mijn vriend dood vind
Mijn nicht heeft, toen ze 25 was, haar vriend beneden dood op de bank aangetroffen: hartaanval, 25 jaar, zomaar. Dat lijkt me echt de hel op aarde...
Ja doei.
Dat hoop ik nou net helemaal niet, als ik dement word, wil ik niet meer leven. Dan hoop ik eruit te stappen voordat ik mezelf voor schut zet, en daarmee mijn familie en omgeving.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Stekke87 het volgende:
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik denk dat ik meer nut kan halen uit je als je onsterfelijk bent.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:24 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Wat voor nut heb je dan nog? Nul!
OMG, dat is inderdaad heftig. Ja, dat kan natuurlijk, is ook best angstig als je eraan denkt.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:25 schreef motorbloempje het volgende:
[..]
Mij maakt het niet zoveel uit wat er na mijn dood met me gebeurt.. als mn nabestaanden er maar een goede afsluiting mee hebben zeg maar.
Maargoed, ben ook als de dood dat ik op een dag mijn vriend dood vind
Mijn nicht heeft, toen ze 25 was, haar vriend beneden dood op de bank aangetroffen: hartaanval, 25 jaar, zomaar. Dat lijkt me echt de hel op aarde...
Ik moet er al niet aan denken dat ik een broer of zus zou verliezen..
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Wat voor nut? Als je jezelf gereproduceerd hebt, heb je je steentje bijgedragen en dan is het gedaan.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:26 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Ik denk dat ik meer nut kan halen uit je als je onsterfelijk bent.
De natuur is zeer efficient, als de boel niet steeds vernieuwd wordt, staan we stil.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Inderdaad. De lessen die je leert hebben te maken met lijfsbehoud.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:07 schreef ehqo. het volgende:
Trouwens. Zonder de dood zouden we volgens mij alle emoties die we met negativiteit associëren teniet doen: angst, woede, verdriet enzovoorts. Omdat ze volgens mij allemaal voortkomen uit het idee van verlies van ofwel een naaste of het eigen leven, emoties die nodig zijn om te overleven.
Dit zijn ook juist de emoties die ik een stuk leerzamer vind dan blijheid en geluk. In de zin dat je jezelf en anderen erdoor leert kennen, emoties die je scherp houden en dwingen je standpunten of acties bij te stellen.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Jij als individu, met je zijn, kennis en standpunten, jouw persoon niet enkel integraal zien in een natuurlijk proces van voortplanten.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:28 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Wat voor nut? Als je jezelf gereproduceerd hebt, heb je je steentje bijgedragen en dan is het gedaan.
De natuur is zeer efficient, als de boel niet steeds vernieuwd wordt, staan we stil.
ik vond een dode goudvis al erg. Ze heetten wel 'Bijna' en 'Dood', omdat ze toen ik ze van mijn zus kreeg de hele tijd naar de oppervlakte neigden... ze hebben het anderhalf jaar volgehoudenquote:
[..]
OMG, dat is inderdaad heftig. Ja, dat kan natuurlijk, is ook best angstig als je eraan denkt.
Ik moet er al niet aan denken dat ik een broer of zus zou verliezen..
maar goed.Het stomme is dat ik wel genoeg, wel plan, we gaan op wereldreis, we gaan trouwen, we doen alles. We rijden motor! Da's het stomme
maargoed... tijdens een vakantierit over een bergpas met een ravijn naast me denk ik ook de hele tijd 'het moet nu NIET fout gaan..' !
Ja doei.
Volgens mij ontbreekt bij onsterfelijkheid de noodzaak om je nog verder te vormen als mens. Zie mijn voorgaande post.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:30 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Jij als individu, met je zijn, kennis en standpunten, jouw persoon niet enkel integraal zien in een natuurlijk proces van voortplanten.
HÆLP.
Ja maar waarom? Wat wil je ermee, welk doel dient het. Zelfs de zon zal ooit uitgaan als een kaarsje.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:30 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Jij als individu, met je zijn, kennis en standpunten, jouw persoon niet enkel integraal zien in een natuurlijk proces van voortplanten.
Alles is aan verval onderhevig. Zelfs kernafval zal ooit niet meer radioactief zijn.
Natuurlijk zou je je leven dan anders zien en anders indelen, maar voor wie, voor wat, de wereld is er niet mee gebaat. Het zou juist puur voor jezelf zijn.
Ik moet er overigens niet aan denken om naar al die verjaardagen te moeten gaan. Al die organisatorische en logistieke problemen. In China mogen ze al maar 1 kind hebben, hoe zie je dat voor je? De wereld is nu al klein aan het worden, en dan vallen ze soms al bij bosjes neer.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Motorrijden is voor mij echt een no-no, dat vind ik dus echt vragen om problemen. Ben persoonlijk erg bang voor verkeersongevallen.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:35 schreef motorbloempje het volgende:
[..]
ik vond een dode goudvis al erg. Ze heetten wel 'Bijna' en 'Dood', omdat ze toen ik ze van mijn zus kreeg de hele tijd naar de oppervlakte neigden... ze hebben het anderhalf jaar volgehouden
Het stomme is dat ik wel genoeg, wel plan, we gaan op wereldreis, we gaan trouwen, we doen alles. We rijden motor! Da's het stomme
Het enige wat je kunt doen is praten met je naasten over dat moment, want als je alles goed doorgesproken en geregeld hebt, lijkt het ook een beetje zo van...... laat nu maar komen, ik ben voorbereid.
Het onverwachte is ook een kwestie van je zaken nog niet op orde te hebben.
Ook denk ik dat het uitmaakt of je sterft van ouderdom of dat je uit het leven gerukt wordt.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
quote:Op woensdag 30 december 2009 14:26 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Ik denk dat ik meer nut kan halen uit je als je onsterfelijk bent.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Je leeft toch niet helemaal voor jezelf? Als je ziet hoe waardevol je interactie met andere mensen kan zijn zie je ook hoeveel waardevoller het leven is dan slechts een zaak van voortplanting.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:42 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ja maar waarom? Wat wil je ermee, welk doel dient het. Zelfs de zon zal ooit uitgaan als een kaarsje.
Alles is aan verval onderhevig. Zelfs kernafval zal ooit niet meer radioactief zijn.
Natuurlijk zou je je leven dan anders zien en anders indelen, maar voor wie, voor wat, de wereld is er niet mee gebaat. Het zou juist puur voor jezelf zijn.
Ik moet er overigens niet aan denken om naar al die verjaardagen te moeten gaan. Al die organisatorische en logistieke problemen. In China mogen ze al maar 1 kind hebben, hoe zie je dat voor je? De wereld is nu al klein aan het worden, en dan vallen ze soms al bij bosjes neer.
Als je dood gaat dan ben je niets meer. alleen darkness
maar sommige geloven dat je dat ergens anders heen gaat naar een paradijs ofzo
ik weet niet precies maar als het eerste waar is dan lijkt mij het neit zo gek dat je bang bent om dood te gaan.
maar sommige geloven dat je dat ergens anders heen gaat naar een paradijs ofzo
ik weet niet precies maar als het eerste waar is dan lijkt mij het neit zo gek dat je bang bent om dood te gaan.
Ja we gaan alle naar Eywa om te dansen met blauwe smurfenquote:Op woensdag 30 december 2009 14:51 schreef denz09 het volgende:
Als je dood gaat dan ben je niets meer. alleen darkness
maar sommige geloven dat je dat ergens anders heen gaat naar een paradijs ofzo
ik weet niet precies maar als het eerste waar is dan lijkt mij het neit zo gek dat je bang bent om dood te gaan.
Natuurlijk maken wij er het beste van. We moeten wel, om ons te handhaven en om er het beste van te maken, niets mis mee. Ik denk echter wel dat wij slechts voorbestemd zijn om ons voort te planten. We hebben het opgeleukt met vanalles. Gelukkig maar, echter dat geeft ons geen speciale voorrechten, anders dan waartoe we in beginsel voor geprogrammeerd zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:49 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Je leeft toch niet helemaal voor jezelf? Als je ziet hoe waardevol je interactie met andere mensen kan zijn zie je ook hoeveel waardevoller het leven is dan slechts een zaak van voortplanting.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Bedankt aan iedereen voor de reacties, kdenk echter dat ik deze avond maar eens naar de huisarts ga, mijn verhaal doe, en zal wel zien wat hij voorstelt... Misschien psycholoog ofzo, maar dan komen mijn ouders mijn probleem te weten, en dat wil ik eig niet, stel dat ze denken dat dit alles aan hun ligt... Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
er is dan zelfs geen duisternis meer omdat er niks meer isquote:Op woensdag 30 december 2009 14:51 schreef denz09 het volgende:
Als je dood gaat dan ben je niets meer. alleen darkness
maar sommige geloven dat je dat ergens anders heen gaat naar een paradijs ofzo
ik weet niet precies maar als het eerste waar is dan lijkt mij het neit zo gek dat je bang bent om dood te gaan.
en waarom zou je daar bang voor zijn er is immers niks meer om bang voor te zijn
weet ik veel lijkt mij nogal saai om in een eeuwige spiraal van duisternis terecht te komen.quote:Op woensdag 30 december 2009 15:45 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
er is dan zelfs geen duisternis meer omdat er niks meer is
en waarom zou je daar bang voor zijn er is immers niks meer om bang voor te zijn
waarom niet gewoon met vrienden een avond drinken zuipen en om zeg een uur of 4 in de nacht over dit soort dingen pratenquote:Op woensdag 30 december 2009 15:41 schreef Stekke87 het volgende:
Bedankt aan iedereen voor de reacties, kdenk echter dat ik deze avond maar eens naar de huisarts ga, mijn verhaal doe, en zal wel zien wat hij voorstelt... Misschien psycholoog ofzo, maar dan komen mijn ouders mijn probleem te weten, en dat wil ik eig niet, stel dat ze denken dat dit alles aan hun ligt... Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
maar het is juist geen eeuwige spiraal van duisternis omdat er na mijn dood voor mij geen tijd meer bestaatquote:Op woensdag 30 december 2009 15:46 schreef denz09 het volgende:
[..]
weet ik veel lijkt mij nogal saai om in een eeuwige spiraal van duisternis terecht te komen.
Als je een normaal leven leidt, hoef je dan nergens bang voor te zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 15:45 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
er is dan zelfs geen duisternis meer omdat er niks meer is
en waarom zou je daar bang voor zijn er is immers niks meer om bang voor te zijn
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Hoe ga je "saai" ervaren als je dood bent? Of duisternis zien? Ik denk dat je bestempeld wordt als zombie als je nog levensfuncties vertoont na je dood.quote:Op woensdag 30 december 2009 15:46 schreef denz09 het volgende:
[..]
weet ik veel lijkt mij nogal saai om in een eeuwige spiraal van duisternis terecht te komen.
Als ze je alles geven wat je je maar wenst, dan geven ze je natuurlijk ook een luisterend oor, en misschien zelfs advies!quote:Op woensdag 30 december 2009 15:41 schreef Stekke87 het volgende:
Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
Juist niet. Alles dat klote aanvoelt is er om conclusies uit te trekken, een leermoment. Kutzooi vormt je als mens.quote:
HÆLP.
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Misschien een idee om na te gaan denken over het leven, waar het vandaan komt, waarom je hier bent en waar je heen gaat. "Zoek en je zult vinden en wanneer je vindt dan zal je tot rust komen."
Vanuit het geweten? Die zou niet misstaan in een "bekeer u nu tot religie X"-folder.
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Neuh, het leven zuigt niet. Het is alleen niet zo dat je geluk en spirituele rust volledig van je omgeving en materiele zaken afhangt. Daarbij, je ouders zijn er om je te steunen, toch? Als je je probleem uitlegt en benadrukt dat het niet aan hen ligt is het toch duidelijk?quote:Op woensdag 30 december 2009 15:41 schreef Stekke87 het volgende:
Bedankt aan iedereen voor de reacties, kdenk echter dat ik deze avond maar eens naar de huisarts ga, mijn verhaal doe, en zal wel zien wat hij voorstelt... Misschien psycholoog ofzo, maar dan komen mijn ouders mijn probleem te weten, en dat wil ik eig niet, stel dat ze denken dat dit alles aan hun ligt... Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
Daarbij, veel mensen hebben dit soort momenten in hun leven. En ook mensen die in een gunstige omgeving zitten. Denk aan Siddharta Gautama. Om een ander uiterste te noemen: terroristen zijn ook nogal es mensen uit een welgesteld milieu: rijke ouders, gestudeerd, intelligent, maar toch die zucht naar zingeving. Niet om je op ideeën te brengen, overigens
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Hier kan ik me zeker in vinden.quote:Op woensdag 30 december 2009 18:31 schreef Tevik het volgende:
[..]
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.
Misschien een idee om na te gaan denken over het leven, waar het vandaan komt, waarom je hier bent en waar je heen gaat. "Zoek en je zult vinden en wanneer je vindt dan zal je tot rust komen."
---o---
Ik weet niet of je mij hier ook mee bedoelt. Maar er is niet zoveel constructiefs aan allesverzengende ellende en de neerwaartse spiraal van een depressie. Wat ik bedoelt heb met voorgaande posts is dat hij moet proberen een positieve impuls te halen uit de naargeestige situatie, een persoonlijke openbaring. Daar kom je niet door jezelf in een slachtofferrol te praten.quote:Op woensdag 30 december 2009 18:31 schreef Tevik het volgende:
[..]
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.
In die zin probeer ik ook te genieten van ellende, omdat je er op langere termijn beter van wordt.
Maar goed, wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik het wat ver vind gaan om alle levensgenieters af te schilderen als irrationele dagdromers die de realiteit niet onder ogen durven komen.
HÆLP.
Helemaal mee eens. 'Genieten van het leven' kan ook een manier zijn om problemen niet het hoofd te hoeven bieden.quote:Op woensdag 30 december 2009 18:31 schreef Tevik het volgende:
[..]
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.
Misschien een idee om na te gaan denken over het leven, waar het vandaan komt, waarom je hier bent en waar je heen gaat. "Zoek en je zult vinden en wanneer je vindt dan zal je tot rust komen."
'Kan' inderdaad maar niet per definitie.quote:Op woensdag 30 december 2009 19:13 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Helemaal mee eens. 'Genieten van het leven' kan ook een manier zijn om problemen niet het hoofd te hoeven bieden.
HÆLP.
Iemand die tegen bepaalde problemen aanloopt het advies geven dat hij/zij maar gewoon moet genieten van het leven is stom, dom en onhandig.quote:Op woensdag 30 december 2009 19:31 schreef ehqo. het volgende:
[..]
'Kan' inderdaad maar niet per definitie.
quote:Op woensdag 30 december 2009 19:48 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Iemand die tegen bepaalde problemen aanloopt het advies geven dat hij/zij maar gewoon moet genieten van het leven is stom, dom en onhandig.
Ik heb Hem niet uit vrees voor de hel noch uit liefde voor het paradijs gediend, want dan zou ik als de slechte huurling zijn geweest; ik heb hem veeleer gediend in liefde tot Hem en in verlangen naar Hem.
-Rabia Al-Basri
-Rabia Al-Basri
Ligt eraan in welke context het gegeven wordt. "Gewoon genieten" als in "richt je meer op de buitenwereld in plaats van je eigen gedachten" kan wel degelijk een goed advies zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 19:48 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Iemand die tegen bepaalde problemen aanloopt het advies geven dat hij/zij maar gewoon moet genieten van het leven is stom, dom en onhandig.
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Ik denk dat iedereen wel eens bang is geweest voor de dood, temeer daar het een nogal onomkeerbaar gebeuren is. Ik denk dat het belangrijk is om te bedenken wat je verwacht van je leven. Klinkt nogal cru, en dat is het ook wel, maar bedenk gewoon wat je graag zou willen. Dat hoeft geen enorme wereldreis of wandeling op de maan te zijn. Kleine dingen die het leven de moeite waard maken. Sommigen noemen het afleiding maar ik vind dat eigenlijk geen passende term, omdat het geen afleiding is maar daadwerkelijke invulling van het leven. Zonder invulling is het leven immers niet meer dan tijd.
Op dit moment heb ik eigenlijk meer het gevoel dat ik absoluut niet bang voor de dood ben. Tevreden met wat ik nu doe en nergens spijt van. Het is ook weer niet zo dat ik er geen probleem mee heb als ik morgen dood neerval maar ik kan niets anders zeggen dan dat de gedachte aan het einde mij geen enkele vorm van angst inboezemt.
-- Ik ga even de rest van het topic doorlezen. Heb alleen de OP gelezen. --
Op dit moment heb ik eigenlijk meer het gevoel dat ik absoluut niet bang voor de dood ben. Tevreden met wat ik nu doe en nergens spijt van. Het is ook weer niet zo dat ik er geen probleem mee heb als ik morgen dood neerval maar ik kan niets anders zeggen dan dat de gedachte aan het einde mij geen enkele vorm van angst inboezemt.
-- Ik ga even de rest van het topic doorlezen. Heb alleen de OP gelezen. --
Baat 't niet, schaadt 't niet. Dus slikken, kreng.
Bij het woord genieten heb ik associaties als 'overgeven aan' en 'passief ondergaan'. Genieten is meestal (niet altijd) iets dat weinig inspanning vereist. Om problemen op te lossen is juist wel inspanning vereist, anders is het geen echt probleem.quote:Op woensdag 30 december 2009 20:43 schreef Haushofer het volgende:
[..]
Ligt eraan in welke context het gegeven wordt. "Gewoon genieten" als in "richt je meer op de buitenwereld in plaats van je eigen gedachten" kan wel degelijk een goed advies zijn.
Dansen op Dyonisische klanken-het is voor mij zoiets hoogs en alledaags tegelijk! Daarin ligt haar gevaar ook besloten. Genieten is een te niet doen van het verstand. En ook hier geldt dat mijn smaak daaraan appelleert.quote:Op woensdag 30 december 2009 21:22 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Bij het woord genieten heb ik associaties als 'overgeven aan' en 'passief ondergaan'. Genieten is meestal (niet altijd) iets dat weinig inspanning vereist. Om problemen op te lossen is juist wel inspanning vereist, anders is het geen echt probleem.
;-)quote:Op woensdag 30 december 2009 13:30 schreef Ryon het volgende:
Meer afleiding in je leven zoeken. Als je niks boeiends te doen hebt ga je vanzelf aan dat soort dingen denken.
Tel uit je winst: 365 dagen x ca. 75 jaren = 27375 dagen leven. Doe er wat mee!
<a href="http://www.gamezone.nl">gratis online spelletjes</a>
Stilstaan of niks doen is natuurlijk heel dicht bij 'niet zijn' oftewel absolute 'niet bestaan' of zo gezegd de dood. Vandaar dat stilstand en niks doen zorgt voor verveling. Dit omdat men diep van binnen niet wil denken of geconfronteerd worden aan deze vorm van (niet)bestaan.
Daardoor zorgen bezigheden ervoor dat je afstand neemt van deze dood of einde.
Maar je zou ook kunnen denken dat de dood geen echte dood is maar een verandering in het bewustzijn. Dus dat je gewoon gaat voortleven in een ander vorm van 'zijn', alleen mis je een fysiek lichaam. Maar je bent dan wel vrijer, want je lichaam in deze vorm is een soort kooi die je geest vastbind aan dit fysieke maar o zo beperkte dimensie en tijd.
Dan is de dood geen 'niet bestaan' maar een verandering van leven en dan is het ook niet zo eng meer.
De volgende uitdaging is dan wat je te wachten staat in die vorm van bestaan en wat te doen om daar goed terecht te komen.
Daardoor zorgen bezigheden ervoor dat je afstand neemt van deze dood of einde.
Maar je zou ook kunnen denken dat de dood geen echte dood is maar een verandering in het bewustzijn. Dus dat je gewoon gaat voortleven in een ander vorm van 'zijn', alleen mis je een fysiek lichaam. Maar je bent dan wel vrijer, want je lichaam in deze vorm is een soort kooi die je geest vastbind aan dit fysieke maar o zo beperkte dimensie en tijd.
Dan is de dood geen 'niet bestaan' maar een verandering van leven en dan is het ook niet zo eng meer.
De volgende uitdaging is dan wat je te wachten staat in die vorm van bestaan en wat te doen om daar goed terecht te komen.
goed verwoordquote:Op woensdag 30 december 2009 22:45 schreef LoppenTop het volgende:
Stilstaan of niks doen is natuurlijk heel dicht bij 'niet zijn' oftewel absolute 'niet bestaan' of zo gezegd de dood. Vandaar dat stilstand en niks doen zorgt voor verveling. Dit omdat men diep van binnen niet wil denken of geconfronteerd worden aan deze vorm van (niet)bestaan.
Daardoor zorgen bezigheden ervoor dat je afstand neemt van deze dood of einde.
Maar je zou ook kunnen denken dat de dood geen echte dood is maar een verandering in het bewustzijn. Dus dat je gewoon gaat voortleven in een ander vorm van 'zijn', alleen mis je een fysiek lichaam. Maar je bent dan wel vrijer, want je lichaam in deze vorm is een soort kooi die je geest vastbind aan dit fysieke maar o zo beperkte dimensie en tijd.
Dan is de dood geen 'niet bestaan' maar een verandering van leven en dan is het ook niet zo eng meer.
De volgende uitdaging is dan wat je te wachten staat in die vorm van bestaan en wat te doen om daar goed terecht te komen.
Ik heb Hem niet uit vrees voor de hel noch uit liefde voor het paradijs gediend, want dan zou ik als de slechte huurling zijn geweest; ik heb hem veeleer gediend in liefde tot Hem en in verlangen naar Hem.
-Rabia Al-Basri
-Rabia Al-Basri
Ik heb het ook gehad en heb er af en toe nog last van. Maar niet meer op de manier zoals ik er in 2008 last van had. Toen kon ik echt in paniek raken, ging ik hyperventileren en werd ik er somber van. Je kunt de dood niet tegenhouden. Als het gebeurd, dan gebeurd het. Met die gedachte heb ik er geen tot heel weinig last van.
Wat ik aan dat denkbeeld nog wel heb overgehouden is derealisatie en agorafobie. Al is het lang niet meer zo erg als 2 maanden terug. Op zaterdagavond in een uitgaansstraat, in en voor supermarkten, bij de kassa bijv. wordt ik wel eens gevangen door dat onwerkelijke gevoel. Denk dat dit komt doordat het angstcentrum in mijn hoofd (het heeft een andere naam uiteraard) nog steeds volledig alert is. Maar ik geloof er heilig in dat het wel weer goed komt. Met jou komt het ook goed. Gewoon doorgaan!
Wat ik aan dat denkbeeld nog wel heb overgehouden is derealisatie en agorafobie. Al is het lang niet meer zo erg als 2 maanden terug. Op zaterdagavond in een uitgaansstraat, in en voor supermarkten, bij de kassa bijv. wordt ik wel eens gevangen door dat onwerkelijke gevoel. Denk dat dit komt doordat het angstcentrum in mijn hoofd (het heeft een andere naam uiteraard
) nog steeds volledig alert is. Maar ik geloof er heilig in dat het wel weer goed komt. Met jou komt het ook goed. Gewoon doorgaan!
"Dood ga je sowieso"
Maar is dit wel waar ? Men zegt vaak dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood gaat.
Maar volgens mij is de enige zekerheid in het leven dat we ooit zijn geboren. Dat we dood gaan moet nog blijken.
Nou geloof ik natuurlijk ook wel dat iedereen op een dag dood gaat, maar hoe kunnen we dat zo zeker stellen ?
Maar is dit wel waar ? Men zegt vaak dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood gaat.
Maar volgens mij is de enige zekerheid in het leven dat we ooit zijn geboren. Dat we dood gaan moet nog blijken.
Nou geloof ik natuurlijk ook wel dat iedereen op een dag dood gaat, maar hoe kunnen we dat zo zeker stellen ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
zelfs als we een mensenleven voor onbepaalde tijd kunnen oprekken komt er ooit een eind aan dit universum en alles wat daar inzitquote:Op donderdag 31 december 2009 08:04 schreef Buzios het volgende:
"Dood ga je sowieso"
Maar is dit wel waar ? Men zegt vaak dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood gaat.
Maar volgens mij is de enige zekerheid in het leven dat we ooit zijn geboren. Dat we dood gaan moet nog blijken.
Nou geloof ik natuurlijk ook wel dat iedereen op een dag dood gaat, maar hoe kunnen we dat zo zeker stellen ?
Mee eens, maar is dat dan automatisch ook een zekerheid dat we dood gaan ?quote:Op donderdag 31 december 2009 08:38 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
zelfs als we een mensenleven voor onbepaalde tijd kunnen oprekken komt er ooit een eind aan dit universum en alles wat daar inzit
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
er zijn momenteel 2 mogelijkheden of alles valt terug tot 1 punt of het heelal blijft uitdijen alle sterren branden op, de temperatuur van het heelal zakt tot 0 kelvin en alle materie valt uit elkaarquote:Op donderdag 31 december 2009 08:44 schreef Buzios het volgende:
[..]
Mee eens, maar is dat dan automatisch ook een zekerheid dat we dood gaan ?
Maar het klopt toch dat dit bieden theorieen zijn ? Theorien waarvan de uikomst gelijk is: het einde van het heelal.quote:Op donderdag 31 december 2009 09:16 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
er zijn momenteel 2 mogelijkheden of alles valt terug tot 1 punt of het heelal blijft uitdijen alle sterren branden op, de temperatuur van het heelal zakt tot 0 kelvin en alle materie valt uit elkaar
Maar betekent dit dan ook automatisch het einde van al het leven ?
Mijn technische kennis van bieden theorieen is verre van voldoende om technisch op beiden in te kunnen gaan, maar het klopt toch dat de enige zekerheid in het leven is dat we zijn geboren ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
en dat we ooit dood zullen gaanquote:Op donderdag 31 december 2009 09:49 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar het klopt toch dat dit bieden theorieen zijn ? Theorien waarvan de uikomst gelijk is: het einde van het heelal.
Maar betekent dit dan ook automatisch het einde van al het leven ?
Mijn technische kennis van bieden theorieen is verre van voldoende om technisch op beiden in te kunnen gaan, maar het klopt toch dat de enige zekerheid in het leven is dat we zijn geboren ?
tot nu toe heeft Alles wat een begin een eind
Behalve het heelal. Wellicht wel een einde in tijdszin, maar niet in de ziin van afstand.quote:Op donderdag 31 december 2009 10:45 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
en dat we ooit dood zullen gaan
tot nu toe heeft Alles wat een begin een eind
Ik ben er van overtuigd dat ik ooit dood zal gaan, maar hoe kan ik dat met zekerheid stellen ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Logisch denken.quote:Op donderdag 31 december 2009 10:58 schreef Buzios het volgende:
[..]
Behalve het heelal. Wellicht wel een einde in tijdszin, maar niet in de ziin van afstand.
Ik ben er van overtuigd dat ik ooit dood zal gaan, maar hoe kan ik dat met zekerheid stellen ?
In dit geval is het verleden zeker een garantie voor de toekomst. Er is niemand teruggekomen en tot op de dag van vandaag had iedereen een afloopdatum.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Maar ten opzichte van welk verleden ? Van het feit dat ik ben geboren (verleden), of omdat het "altijd al zo is gegaan" ?quote:Op donderdag 31 december 2009 11:48 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Logisch denken.
In dit geval is het verleden zeker een garantie voor de toekomst. Er is niemand teruggekomen en tot op de dag van vandaag had iedereen een afloopdatum.
Over terugkomen heb ik het helemaal niet. Want een eis om terug te komen, is om eerst te gaan.
En dat is juist mijn vraag, hoe dat met zekerheid te stellen ?
Dat is pas logisch denken
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Aan de uiteinden van je chromosomen zitten telomeren die bij iedere celdeling korter worden totdat celdeling niet meer mogelijk is en je lichaam dood gaat.quote:Op donderdag 31 december 2009 12:09 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar ten opzichte van welk verleden ? Van het feit dat ik ben geboren (verleden), of omdat het "altijd al zo is gegaan" ?
Over terugkomen heb ik het helemaal niet. Want een eis om terug te komen, is om eerst te gaan.
En dat is juist mijn vraag, hoe dat met zekerheid te stellen ?
Dat is pas logisch denken
Misschien is het mogelijk dat je tegen die tijd je hersens kan kopiëren naar een computer die mits goed onderhouden het uit zou kunnen houden tot eind van het universum, maar dan is er niks meer om die computer op gang te houden en wordt het zo koud dat de atomen waar je computer uit bestaat uit elkaar vallen
Het verleden zolang wij dat kennen.quote:Op donderdag 31 december 2009 12:09 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar ten opzichte van welk verleden ? Van het feit dat ik ben geboren (verleden), of omdat het "altijd al zo is gegaan" ?
Over terugkomen heb ik het helemaal niet. Want een eis om terug te komen, is om eerst te gaan.
En dat is juist mijn vraag, hoe dat met zekerheid te stellen ?
Dat is pas logisch denken
Met het feit dat er niemand teruggekomen is wil ik alleen maar stellen dat dood ook dood is. Ik bedoel, je gaat dood, punt uit. Dus het is zeker. Er is sinds mensenheugenis nooit iemand langer blijven leven dan een bepaald aantal jaren. Dat verleden bedoel ik. Nog nooit vertoond, noem ze maar op.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ok. Dat is dus fysiek bewijs dat ik op een dag dood zal gaan. Maar is het daardoor ook met zekerheid te stellen?quote:Op donderdag 31 december 2009 12:44 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
Aan de uiteinden van je chromosomen zitten telomeren die bij iedere celdeling korter worden totdat celdeling niet meer mogelijk is en je lichaam dood gaat.
Misschien is het mogelijk dat je tegen die tijd je hersens kan kopiëren naar een computer die mits goed onderhouden het uit zou kunnen houden tot eind van het universum, maar dan is er niks meer om die computer op gang te houden en wordt het zo koud dat de atomen waar je computer uit bestaat uit elkaar vallen
Er van uitgaande dat de grote implosie theorie klopt, er is dan met zekerheid vast te stellen dat het heelal in zijn huidige vorm (voor zover er sprake kan zijn van een huidige vorm), zal ophouden te bestaan.
Dat is dan een zekerheid.
Je kunt dan redeneren, je woont in het heelal, einde heelal = einde jouw leven.
Maar dat geldt alleen wanneer het een onontbeerlijke voorwaarde is dat het leven alleen in het heelal kan voorkomen. En DAT kunnen we op dit moment niet met zekerheid vast stellen.
En daardoor kunnen we ook niet met zekerheid vast stellen dat we op een dag dood gaan.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Waar zou je anders leven of wat dan ook kwijt kunnen behalve in het heelal?
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Jij zegt: je gaat dood, punt uit. Dat baseer je op alles van het complete verleden.quote:Op donderdag 31 december 2009 12:58 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Het verleden zolang wij dat kennen.
Met het feit dat er niemand teruggekomen is wil ik alleen maar stellen dat dood ook dood is. Ik bedoel, je gaat dood, punt uit. Dus het is zeker. Er is sinds mensenheugenis nooit iemand langer blijven leven dan een bepaald aantal jaren. Dat verleden bedoel ik. Nog nooit vertoond, noem ze maar op.
Maar dat is daardoor nog geen bewijs dat we doodgaan.
Ook het argument dat het nog nooit is vertoond is geen bewijs. Er heeft nog nooit een atleet de 100 m sprint in 8 seconden gelopen, maar dat wil niet zeggen dat het nooit zal gebeuren.
Dat we doodgaan, dat is een feit omdat we het niet anders kennen dan een feit. Maar hoe is dit feit met zekerheid te stellen ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Buzios: minder wiet roken wil ook helpen..........
Wat jij nu doet is een vrij onzinnig semantisch spelletje.. Zeker weten...
Als jij een bal omhoog gooit, weet je zeker ook niet 'zeker' dat ie weer naar beneden valt..... Leuk, maar nadat je daar even filosofische lol over hebt gehad (meestal als brugklasser) is het gebruikelijk om weer terug te keren naar de praktische kant van de werkelijkheid
Wat jij nu doet is een vrij onzinnig semantisch spelletje.. Zeker weten...
Als jij een bal omhoog gooit, weet je zeker ook niet 'zeker' dat ie weer naar beneden valt..... Leuk, maar nadat je daar even filosofische lol over hebt gehad (meestal als brugklasser) is het gebruikelijk om weer terug te keren naar de praktische kant van de werkelijkheid
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
Een mens kan zijn kunnen verbeteren, mede door de evolutie, dat is van een hele andere orde.quote:Op donderdag 31 december 2009 13:14 schreef Buzios het volgende:
[..]
Jij zegt: je gaat dood, punt uit. Dat baseer je op alles van het complete verleden.
Maar dat is daardoor nog geen bewijs dat we doodgaan.
Ook het argument dat het nog nooit is vertoond is geen bewijs. Er heeft nog nooit een atleet de 100 m sprint in 8 seconden gelopen, maar dat wil niet zeggen dat het nooit zal gebeuren.
Dat we doodgaan, dat is een feit omdat we het niet anders kennen dan een feit. Maar hoe is dit feit met zekerheid te stellen ?
We spreken hier over leven en dood. Of je leeft of je bent dood. Mensen die nu leven zijn over 150 jaar zeker dood. Het lichaam is er niet op gebouwd om het langer dan een x-tijd uit te houden.
Ik kan ook niet bewijzen dat ik de persoon ben die nu schrijft, misschien is het wel mijn zus die nu achter de pc zit. Het is nog nooit gebeurd, in onze hele mensengeschiedenis niet, dus face it, het gaat ook niet gebeuren, niet als een mens zo gefabriceerd is als hij is. Misschien in het robottijdperk, maar met wat we nu aan mogelijkheden hebben als mens is het uitgesloten.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Je kunt niet dood gaan, hoaxquote:Op donderdag 31 december 2009 14:22 schreef denz09 het volgende:
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
Als je zogenaamd dood gaat leef je verder in een andere dimensie. In deze lijkt het voor je omstanders alsof je dood bent maar eigenlijk leef je gewoon verder in een andere. Hier zullen de mensen om je rouwen (of feesten) terwijl jij gewoon bijkomt in een andere wereld waar de mensen doen alsof ze je mogen en jij het overleeft hebt.
Bedenk je dus maar eens goed of je niet al "gestorven" bent. Denk je dat iedereen echt zo aardig voor je zou willen zijn? Veel emo's komen hier uiteindelijk achter en gooien zich dan ook voor een trein. (hierdoor wordt ook weer een kettingreactie veroorzaakt omdat je treinmachinist zo'n groot trauma oploopt dat hij zich ophangt en vervolgens ook in een betere dimensie komt...)
Dus doe je zelf een lol en hang je zelf maar op TS
Het einde van het heelal zit waar het begonnen is. We vliegen met zijn allen keihard het centrum uit.quote:Op donderdag 31 december 2009 14:22 schreef denz09 het volgende:
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
HÆLP.
Het einde als het einde van ophouden te bestaan?quote:Op donderdag 31 december 2009 14:22 schreef denz09 het volgende:
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
Bij de dood hebben we het over leven dat er niet meer is als de dood zijn intrede gedaan heeft.
Als ik dood ben kunnen ze me beter niet laten liggen, want dan ga ik ontzettend meuren totdat er niets meer van me over is.
Het feit dat alle levende organismes sterven is een feit. Het geldt niet alleen voor de mens.
Of het heelal geen fysiek einde heeft, weet ik niet, dit omdat wij althans ik, het niet kan bevatten. Met ons brein heeft alles een begiin en een eind al is het in omtrek. Met ons verstand is het niet te bevatten dat iets niet ophoudt. Voor een mier is de aarde al oneindig groot.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Wat bij mij altijd wel verfrissend werkt is de gedachte hoe het zou zijn om voor eeuwig en altijd te leven. Lijkt je dat wat? Mij niet namelijkquote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Niet meer aanwezig in dit forum.
Genieten van het leven als advies is inderdaad erg dom en onhandig. Maar goed Ribben Ignorance is bliss. De minder bedeelde mensen zullen met dit advies kunnen leven. Degene met een beter verstand zullen het niet hier bij laten.
Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it. -Mevlana
Genieten van het leven is altijd goed.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Face it ??quote:Op donderdag 31 december 2009 14:34 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Een mens kan zijn kunnen verbeteren, mede door de evolutie, dat is van een hele andere orde.
We spreken hier over leven en dood. Of je leeft of je bent dood. Mensen die nu leven zijn over 150 jaar zeker dood. Het lichaam is er niet op gebouwd om het langer dan een x-tijd uit te houden.
Ik kan ook niet bewijzen dat ik de persoon ben die nu schrijft, misschien is het wel mijn zus die nu achter de pc zit. Het is nog nooit gebeurd, in onze hele mensengeschiedenis niet, dus face it, het gaat ook niet gebeuren, niet als een mens zo gefabriceerd is als hij is. Misschien in het robottijdperk, maar met wat we nu aan mogelijkheden hebben als mens is het uitgesloten.
Het spijt me, maar je kunt te tekst onder je icoontje beter veranderen in "No, I can't", en dan heb ik het over begrijpen.
Want je laat weer blijken dat je totaal geen idee hebt welke stelling ik probeer te toetsen. De achterliggende gedachte is van een heel andere orde dan hoe jij het ziet.
"Wise men talk because they have something to say, fools because they have to say something" -Plato
Desalniettemin een fijne jaarwisseling !!!
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Iemand quoten is niet zo moeilijk, het uitleggen echter wel. Ik zou zeggen doe een poging. Blijkbaar was het niet duidelijk genoeg, als je vindt dat het van een andere orde is. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik leer graag bij .quote:Op donderdag 31 december 2009 16:26 schreef Buzios het volgende:
[..]
Face it ??
Het spijt me, maar je kunt te tekst onder je icoontje beter veranderen in "No, I can't", en dan heb ik het over begrijpen.
Want je laat weer blijken dat je totaal geen idee hebt welke stelling ik probeer te toetsen. De achterliggende gedachte is van een heel andere orde dan hoe jij het ziet.
"Wise men talk because they have something to say, fools because they have to say something" -Plato
Desalniettemin een fijne jaarwisseling !!!
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ondanks dat er ongetwijfeld velen anderen zijn geweest die met deze stelling zijn gekomen, heb ik dat niet nagetrokken toen deze stelling mij vanochtend te binnen schoot na het lezen van deze topic.quote:Op donderdag 31 december 2009 16:32 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Iemand quoten is niet zo moeilijk, het uitleggen echter wel. Ik zou zeggen doe een poging. Blijkbaar was het niet duidelijk genoeg, als je vindt dat het van een andere orde is. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik leer graag bij .
Dus in dit geval, stelling is van: Buzios.
En het uitleggen hoeft niet per definitie moeiljker te zijn dan het quoten zelf, maar dat ligt ongetwijfeld aan de quote en aan diegene die het gaat uitleggen. Het is geen regel.
En over bijleren:
"Het enige dat we zeker weten, is dat we niets zeker weten" -Socrates
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
De praktische kant van de werkelijkheid is dat jij er werkelijk geen bal van snaptquote:Op donderdag 31 december 2009 14:18 schreef vaarsuvius het volgende:
Buzios: minder wiet roken wil ook helpen..........
Wat jij nu doet is een vrij onzinnig semantisch spelletje.. Zeker weten...
Als jij een bal omhoog gooit, weet je zeker ook niet 'zeker' dat ie weer naar beneden valt..... Leuk, maar nadat je daar even filosofische lol over hebt gehad (meestal als brugklasser) is het gebruikelijk om weer terug te keren naar de praktische kant van de werkelijkheid
In dit geval komt de bal dus niet meer naar beneden, (ik zal je even helpen, het kwartje zal nooit vallen).
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
... maar hij is wel dood, dus dat zal hij niet ingecalculeerd hebben.quote:Op donderdag 31 december 2009 16:51 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ondanks dat er ongetwijfeld velen anderen zijn geweest die met deze stelling zijn gekomen, heb ik dat niet nagetrokken toen deze stelling mij vanochtend te binnen schoot na het lezen van deze topic.
Dus in dit geval, stelling is van: Buzios.
En het uitleggen hoeft niet per definitie moeiljker te zijn dan het quoten zelf, maar dat ligt ongetwijfeld aan de quote en aan diegene die het gaat uitleggen. Het is geen regel.
En over bijleren:
"Het enige dat we zeker weten, is dat we niets zeker weten" -Socrates
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Maar volgens zijn stelling weet je dat dus niet zekerquote:Op donderdag 31 december 2009 17:05 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
... maar hij is wel dood, dus dat zal hij niet ingecalculeerd hebben.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Er zijn wel meer stellingen die niet bleken te kloppen.quote:Op donderdag 31 december 2009 17:08 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar volgens zijn stelling weet je dat dus niet zeker
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Maar wil dat zeggen dat het een vanzelfsprekendheid is dat deze stelling niet klopt ?quote:Op donderdag 31 december 2009 18:09 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Er zijn wel meer stellingen die niet bleken te kloppen.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
och gut, Buzios heeft ook eens een boekje filosofie 101 gelezen...
Daar zal je vast flink profijt van hebben bij het lezen 'van deze topic.....'
Lijkt me wel een geweldige plek om eens op vakantie te gaan overigens. Heb ik er toch iets van geleerd
Daar zal je vast flink profijt van hebben bij het lezen 'van deze topic.....'
Lijkt me wel een geweldige plek om eens op vakantie te gaan overigens. Heb ik er toch iets van geleerd
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
* Ssytse vindt Buzios nogal denigrerend naar ThunderBitch en Vaarsuvius
hier maak ik uit op dat jij jezelf nogal wijs vindt, als je echt zo wijs bent neem je moeite om jouw stelling uit te leggen aan diegenen die het niet begrijpen in plaats van jezelf op zo'n voetstuk te plaatsen boven hen die jou niet kunnen volgen.quote:"Wise men talk because they have something to say, fools because they have to say something" -Plato
Dat dusquote:Op donderdag 31 december 2009 13:09 schreef Haushofer het volgende:
Waar zou je anders leven of wat dan ook kwijt kunnen behalve in het heelal?
Wanneer Ssytse Buzios nogal denigrerend vind overkomen, dan heeft Ssytse duidelijk last van een complex. Prettig zou zijn voor Buzios, dat hij niet de dupe is van de negatieve bijwerkingen van het complex van Ssytse.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 03:30 schreef Ssytse het volgende:
* Ssytse vindt Buzios nogal denigrerend naar ThunderBitch en Vaarsuvius
[..]
hier maak ik uit op dat jij jezelf nogal wijs vindt, als je echt zo wijs bent neem je moeite om jouw stelling uit te leggen aan diegenen die het niet begrijpen in plaats van jezelf op zo'n voetstuk te plaatsen boven hen die jou niet kunnen volgen.
[..]
Dat dus
Buzios stelt dan ook voor als behandelmethode voor het complex van Ssytse: probeer de posts van Buzios te negeren.
Wanneer jij uit die opmerking opmaakt dat ik mezelf wijs vind, dan bekijk je deze opmerking veels te eenzijdig (misschien een symptoom van je complex ?).
Maar goed, ik zal hem voor jouw toch even uitleggen waarom ik de Plato heb gequote. Het had namelijk strekking op het tweede gedeelte in de quote "fools because they have to say something"
Met de hoop dat men er de humor wel van in zou zien.
Jammer genoeg zie jij liever vijandigheid dan humor (ook een symptoom ?).
Maar check even de post op mijn stelling van Vaarsuvius voordat je begint te gillen.
Mijn stelling, nogmaals:
Hoe kunnen we met zekerheid stellen dat we doodgaan ?
Ik probeer deze stelling te toetsen, en wanneer er een argument voorbij komt waarvan ik dent dat het niet waar is (of bewezen niet waar is), dan geef ik dat aan.
Mr44 gaf een paar hele intressante posts als reactie.
Het gaat er hier niet om of ik wel of geen gelijk heb
edit: tikfouten en poging tot uitleg van stelling, want die staat al in vorige posts.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Ik raad je zeker aan om daar eens naar toe te gaan, misschien raak je dan wat minder gefrustreerd en vijandig.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 00:01 schreef vaarsuvius het volgende:
och gut, Buzios heeft ook eens een boekje filosofie 101 gelezen...
Daar zal je vast flink profijt van hebben bij het lezen 'van deze topic.....'
Lijkt me wel een geweldige plek om eens op vakantie te gaan overigens. Heb ik er toch iets van geleerd
Misschien kun je Ssytse meenemen ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Aan mijn interpretatie vanquote:Op zaterdag 2 januari 2010 03:46 schreef Buzios het volgende:
[..]
Wanneer Ssytse Buzios nogal denigrerend vind overkomen, dan heeft Ssytse duidelijk last van een complex. Prettig zou zijn voor Buzios, dat hij niet de dupe is van de negatieve bijwerkingen van het complex van Ssytse.
Buzios stelt dan ook voor als behandelmethode voor het complex van Ssytse: probeer de posts van Buzios te negeren.
Wanneer jij uit die opmerking opmaakt dat ik mezelf wijs vind, dan bekijk je deze opmerking veels te eenzijdig (misschien een symptoom van je complex ?).
enquote:Het spijt me, maar je kunt te tekst onder je icoontje beter veranderen in "No, I can't", en dan heb ik het over begrijpen.
is helemaal niets complex.. je kunt niet serieus volhouden dat dit geen denigrerende opmerkingen zijn op een vriendelijke toon.quote:In dit geval komt de bal dus niet meer naar beneden, (ik zal je even helpen, het kwartje zal nooit vallen).
quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Da's wel zwaar kut ouwe
Eindelijk iemand die denkt wat iedereen zegt
Het zijn reacties...dus even het hele plaatje bekijken.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:00 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Aan mijn interpretatie van
[..]
en
[..]
is helemaal niets complex.. je kunt niet serieus volhouden dat dit geen denigrerende opmerkingen zijn op een vriendelijke toon.
Toch maar naar Buzios ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Zelfs in het hele plaatje doe je in mijn ogen behoorlijk uit de hoogtequote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:13 schreef Buzios het volgende:
[..]
Het zijn reacties...dus even het hele plaatje bekijken.
Toch maar naar Buzios ?
neh, 'k vindt Groningen al "ver van huis"
Oogarts ?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:20 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Zelfs in het hele plaatje doe je in mijn ogen behoorlijk uit de hoogte
neh, 'k vindt Groningen al "ver van huis"
Maar goed, waarom ga je niet in op de stelling ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Haha leuk garpje!!quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:26 schreef Buzios het volgende:
[..]
Oogarts ?
Maar goed, waarom ga je niet in op de stelling ?
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.tja, met jouw stelling kan ik niet zoveel.. je zegt dat je ervan overtuigd bent dat je dood gaat, maar het niet zeker weet. Het verschil tussen beide woorden begrijp ik nog, maar ik snap niet wat je alternatief zou zijn als je niet dood zou gaan.. blijf je leven dan? Maar hoe zit dat dan met alle andere gestorvenen? Of liggen die nu levend onder de grond (of erger: zijn ze levend verbrand?)
ik weet zeker dat ik dood ga
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:42 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Haha leuk garpje!!Ik ben er inderdaad van overtuigt dat ik dood zal gaan, ik vraag me alleen af hoe ik dat met zekerheid kan stellen.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.tja, met jouw stelling kan ik niet zoveel.. je zegt dat je ervan overtuigd bent dat je dood gaat, maar het niet zeker weet. Het verschil tussen beide woorden begrijp ik nog, maar ik snap niet wat je alternatief zou zijn als je niet dood zou gaan.. blijf je leven dan? Maar hoe zit dat dan met alle andere gestorvenen? Of liggen die nu levend onder de grond (of erger: zijn ze levend verbrand?
ik weet zeker dat ik dood ga
Je hoort mensen wel eens zeggen dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood zal gaan. Maar de enige zekerheid is dat je bent geboren, dood moet je nog maar gaan, dat moet nog blijken.
Thunderbitch heeft al gezegd, het lichaam van een mens is erop gemaakt om een x periode te leven, ik ben er mee eens dat dat op dit moment zo is. Of de geest voortleeft dat weten we niet.
Maar stel je voor op een of andere manier kunnen we het lichaam zo manipuleren dat we niet voor eeuwig leven, maar nooit doodgaan. Wanneer is dan ons einde ?
Mr44 gaf aan dat er theorieen zijn dat het heelal op een dag zal ophouden te bestaan, ik ben geen expert op dat gebied (op dit gebied ook niet trouwens), maar ik geloof die theorieen wel.
Dus dat zou dan betekenen dat we doodgaan omdat het heelal zal ophouden te bestaan, leven is immers alleen maar mogelijk in het heelal.
Maar is dat wel zo ?
Ik weet het niet, ik probeer juist wat meningen en reacties te krijgen. Los van de vraag wie er nou gelijk heeft."She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Met andere woorden: jij weet het pas zeker wanneer je het gezien hebt of wanneer het te controleren / verifiëren is..?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:50 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ik ben er inderdaad van overtuigt dat ik dood zal gaan, ik vraag me alleen af hoe ik dat met zekerheid kan stellen.
Je hoort mensen wel eens zeggen dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood zal gaan. Maar de enige zekerheid is dat je bent geboren, dood moet je nog maar gaan, dat moet nog blijken.
Thunderbitch heeft al gezegd, het lichaam van een mens is erop gemaakt om een x periode te leven, ik ben er mee eens dat dat op dit moment zo is. Of de geest voortleeft dat weten we niet.
Maar stel je voor op een of andere manier kunnen we het lichaam zo manipuleren dat we niet voor eeuwig leven, maar nooit doodgaan. Wanneer is dan ons einde ?
Mr44 gaf aan dat er theorieen zijn dat het heelal op een dag zal ophouden te bestaan, ik ben geen expert op dat gebied (op dit gebied ook niet trouwens), maar ik geloof die theorieen wel.
Dus dat zou dan betekenen dat we doodgaan omdat het heelal zal ophouden te bestaan, leven is immers alleen maar mogelijk in het heelal.
Maar is dat wel zo ?
Ik weet het niet, ik probeer juist wat meningen en reacties te krijgen. Los van de vraag wie er nou gelijk heeft.
ofwel, alleen díé dingen die al eens gebeurd zijn weet je zeker. De rest neem je aan, ga je van uit of ben je van overtuigd?
als christen ga ik me maar niet mengen in deze discussie
Geldt dat niet voor iedereen ? En al helemaal voor Christenen ?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 05:02 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Met andere woorden: jij weet het pas zeker wanneer je het gezien hebt of wanneer het te controleren / verifiëren is..?
ofwel, alleen díé dingen die al eens gebeurd zijn weet je zeker. De rest neem je aan, ga je van uit of ben je van overtuigd?
als christen ga ik me maar niet mengen in deze discussie
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:50 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ik ben er inderdaad van overtuigt dat ik dood zal gaan, ik vraag me alleen af hoe ik dat met zekerheid kan stellen.
Je hoort mensen wel eens zeggen dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood zal gaan. Maar de enige zekerheid is dat je bent geboren, dood moet je nog maar gaan, dat moet nog blijken.
Thunderbitch heeft al gezegd, het lichaam van een mens is erop gemaakt om een x periode te leven, ik ben er mee eens dat dat op dit moment zo is. Of de geest voortleeft dat weten we niet.
Maar stel je voor op een of andere manier kunnen we het lichaam zo manipuleren dat we niet voor eeuwig leven, maar nooit doodgaan. Wanneer is dan ons einde ?
Mr44 gaf aan dat er theorieen zijn dat het heelal op een dag zal ophouden te bestaan, ik ben geen expert op dat gebied (op dit gebied ook niet trouwens), maar ik geloof die theorieen wel.
Dus dat zou dan betekenen dat we doodgaan omdat het heelal zal ophouden te bestaan, leven is immers alleen maar mogelijk in het heelal.
Maar is dat wel zo ?
Ik weet het niet, ik probeer juist wat meningen en reacties te krijgen. Los van de vraag wie er nou gelijk heeft.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Als jij schrijft over de wetenschap en de mogelijkheid om het lichaam zodanig te manipuleren dat we niet eeuwig leven maar nooit doodgaan? Wat bedoel je hiermee?
Als je niet meer leeft, ben je dood.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
"Geest" is een abstract begrip dat geassocieerd wordt met de menselijke psyche. Er is vooralsnog wetenschappelijk gezien geen aanleiding om te veronderstellen dat er meer is dan een lichaam. Lichaam dood --> menselijke psyche weg. Hoewel het misschien een prettige gedachte kan zijn is er geen rationele reden om te denken dat de menselijke psyche onafhankelijk van het lichaam bestaat.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 10:54 schreef ThunderBitch het volgende:
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Niet meer aanwezig in dit forum.
Als je niet meer leeft, dan ben je dood. Dat denk ik ook. (Maar ik denk niet dat wanneer je dood bent, dat je vanzelfsprekend ook niet meer leeft. Maar goed, dat gaat over het hiernamaals, dat is weer een heel ander verhaal).quote:Op zaterdag 2 januari 2010 10:54 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Als jij schrijft over de wetenschap en de mogelijkheid om het lichaam zodanig te manipuleren dat we niet eeuwig leven maar nooit doodgaan? Wat bedoel je hiermee?
Als je niet meer leeft, ben je dood.
Bij mij gaat het om de zekerheid. Ik ben geboren, dat is zeker. Maar hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Omdat het lichaam maar een beperkte periode functioneert ? En als we dit dus kunnen manipuleren (geen idee of dit ooit zal kunnen), dan is er dus geen zekerheid dat ik dood zal gaan.
Dan komt Mr44 in het spel. Die zegt: je gaat toch wel dood, want ook in het geval je nooit dood zal gaan, ga je toch dood op het moment dat het heelal ophoudt te bestaan.
Dus, wij kunnen alleen leven in dit heelal. En wij kunnen alleen doodgaan in dit heelal.
Maar is dat wel zo ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Dat snap ik, dat is wat de gelovigen in ieder geval hopen.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 11:21 schreef Molurus het volgende:
[..]
"Geest" is een abstract begrip dat geassocieerd wordt met de menselijke psyche. Er is vooralsnog wetenschappelijk gezien geen aanleiding om te veronderstellen dat er meer is dan een lichaam. Lichaam dood --> menselijke psyche weg. Hoewel het misschien een prettige gedachte kan zijn is er geen rationele reden om te denken dat de menselijke psyche onafhankelijk van het lichaam bestaat.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik wil me beperken tot het levend en dood zijn.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 11:35 schreef Buzios het volgende:
[..]
Als je niet meer leeft, dan ben je dood. Dat denk ik ook. (Maar ik denk niet dat wanneer je dood bent, dat je vanzelfsprekend ook niet meer leeft. Maar goed, dat gaat over het hiernamaals, dat is weer een heel ander verhaal).
Bij mij gaat het om de zekerheid. Ik ben geboren, dat is zeker. Maar hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Omdat het lichaam maar een beperkte periode functioneert ? En als we dit dus kunnen manipuleren (geen idee of dit ooit zal kunnen), dan is er dus geen zekerheid dat ik dood zal gaan.
Dan komt Mr44 in het spel. Die zegt: je gaat toch wel dood, want ook in het geval je nooit dood zal gaan, ga je toch dood op het moment dat het heelal ophoudt te bestaan.
Dus, wij kunnen alleen leven in dit heelal. En wij kunnen alleen doodgaan in dit heelal.
Maar is dat wel zo ?
Het is wat mij betreft een taalkundige uitleg. Leven betekent voor mij, niet dood zijn, als je dood bent leef je niet meer. Of je in een andere dimensie iets anders bent of doet, dat maakt mij niet uit, het gaat over hier en nu. Natuurlijk weten we niet zeker wat er hierna gebeurt, zelf ga ik er vanuit dat het gewoon over en sluiten is, maar daar wil ik vanaf zijn.
Het is dus eigenlijk geen discussie of je zeker dood gaat, maar wat jij zegt is eigenlijk, ik weet niet hoe ik verder gemanifesteerd zal worden.
In dit leven (wat we ook zo noemen) kun je niet meer leven als je niet leeft.
We weten geen van allen zeker wat er na de dood gebeurt, maar dat is een andere discussie.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Ok, duidelijke uitleg hoe jij het ziet.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 11:56 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ik wil me beperken tot het levend en dood zijn.
Het is wat mij betreft een taalkundige uitleg. Leven betekent voor mij, niet dood zijn, als je dood bent leef je niet meer. Of je in een andere dimensie iets anders bent of doet, dat maakt mij niet uit, het gaat over hier en nu. Natuurlijk weten we niet zeker wat er hierna gebeurt, zelf ga ik er vanuit dat het gewoon over en sluiten is, maar daar wil ik vanaf zijn.
Het is dus eigenlijk geen discussie of je zeker dood gaat, maar wat jij zegt is eigenlijk, ik weet niet hoe ik verder gemanifesteerd zal worden.
In dit leven (wat we ook zo noemen) kun je niet meer leven als je niet leeft.
We weten geen van allen zeker wat er na de dood gebeurt, maar dat is een andere discussie.
En ja, ik weet inderdaad niet hoe gemanifesteerd zal worden (om even jouw woorden te gebruiken. Maar dat is niet mijn vraag.
Mijn vraag gaat niet over het hiernamaals. Ik vraag me wel af of er leven is na de dood, maar om daar achter te komen, zal ik eerst dood moeten gaan.
En mijn vraag is, hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Daar ben ik het wel mee eens, maar lukt het jouw om ook echt zo te leven ?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Persoonlijk denk ik dat de angst voor wat er hierna mogelijk is, mensen bang maakt.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
Ik vind het wel goed om het leven dat de overledene geleden heeft (eventueel) te vieren, af te sluiten met dankbaarheid (mocht dat er zijn).
Misschien heeft een mens moeite met het loslaten en daarom vindt men het misschien moeilijk om blij en vrolijk te zijn op een begrafenis.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen, de mens constant afscheid nemen van fasen, dingen, mensen, getijden, noem maar op. Het verliezen van iemand die niet meer in dit leven zal zijn kan veel pijn doen, zelf heb ik het idee dat het ook een beetje de angst is voor de eigen dood, waardoor een mens zoveel ontzag heeft daarvoor. Het onbekende en het onomkeerbare is een angstig idee.
Ik denk zelf dat het gemis en de angst daarvoor de dood zo eng maakt, en ja een mens is egoistisch. Je moet ook een beetje egoistisch zijn soms om te kunnen overleven. De dood is ongrijpbaar (nog althans) we kunnen het alleen constateren.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ja, vanuit een emotieloos/rationeel perspectief alleen al kan ik niet anders lezen. Ik vind "de dood" (tussen haakjes, omdat hier ook nog eens over de betekenis van dat woord gespeculeerd wordt. Ik bedoel gewoon de definitie(s) gevonden op de Encyclo-pagina) prachtig, in al haar vormen.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:15 schreef Buzios het volgende:
[..]
Daar ben ik het wel mee eens, maar lukt het jouw om ook echt zo te leven ?
Er zijn al zoveel zorgen in de wereld, als ik me dan nog eens om de enige garantie DIE ik in het leven (volgens de Amerikanen zijn het er 2: Death & Taxes) druk moet maken, dan is voor mij het einde helemaal zoek.
Uiteraard is er niemand die "practices what he preaches", maar zodra ik merk dat ik afdwaal corrigeer ik mezelf, vanuit een vrij boeddhistisch perspectief. Ik ben ook al ruim een paar jaar niet meer intens verdrietig/boos/ongelukkig geweest, en al zeker een paar maanden niet licht verdrietig/boos/ongelukkig.
Lukt het jou om zo te leven?
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Je gaat dood, omdat niet meer in deze vorm existeren in onze aardse terminologie dat de dood betekent.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:10 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ok, duidelijke uitleg hoe jij het ziet.
En ja, ik weet inderdaad niet hoe gemanifesteerd zal worden (om even jouw woorden te gebruiken. Maar dat is niet mijn vraag.
Mijn vraag gaat niet over het hiernamaals. Ik vraag me wel af of er leven is na de dood, maar om daar achter te komen, zal ik eerst dood moeten gaan.
En mijn vraag is, hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Of er na de dood nog iets anders is, dat is voor iedereen een vraag, maar dood ben je.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Precies, de mens onderscheidt zich van de dieren door haar zwakkere in leven te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het egocentrisme staat bij ons voorop ten aanzien van het egoïsme. Wij weten allemaal wat goed is voor de ander, maar weten zelden wat goed is voor onszelf.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:19 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Persoonlijk denk ik dat de angst voor wat er hierna mogelijk is, mensen bang maakt.
Ik vind het wel goed om het leven dat de overledene geleden heeft (eventueel) te vieren, af te sluiten met dankbaarheid (mocht dat er zijn).
Misschien heeft een mens moeite met het loslaten en daarom vindt men het misschien moeilijk om blij en vrolijk te zijn op een begrafenis.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen, de mens constant afscheid nemen van fasen, dingen, mensen, getijden, noem maar op. Het verliezen van iemand die niet meer in dit leven zal zijn kan veel pijn doen, zelf heb ik het idee dat het ook een beetje de angst is voor de eigen dood, waardoor een mens zoveel ontzag heeft daarvoor. Het onbekende en het onomkeerbare is een angstig idee.
Ik denk zelf dat het gemis en de angst daarvoor de dood zo eng maakt, en ja een mens is egoistisch. Je moet ook een beetje egoistisch zijn soms om te kunnen overleven. De dood is ongrijpbaar (nog althans) we kunnen het alleen constateren.
Korte anekdote: Een goede kennis van me is overleden aan maagkanker. Deze kennis heeft me zo'n 5-6 jaar terug ooit antwoord gegeven op de volgende vraag: "Waarom valt de toilet bril in jullie wc altijd omlaag?" Zijn antwoord was simpel: "Dan moet je zittend plassen, zodat mijn vrouw of ik de wc minder vaak hoeft schoon te maken." Klinkt misschien stom, maar zo herinner ik mij die man. Elke keer dat ik naar de wc ga, leeft hij weer een paar minuten in mijn gedachten.
Ik denk inderdaad dat ontzag en kwetsbaarheid, besef en realiteit ook een groot aandeel hebben, onder gedachtegangen als "kut, wanneer gaat/wie is de volgende
?"Naar mijn idee moet je altijd egoïstisch zijn. Er is niks mis met egoïsme. Ik word er namelijk gelukkig van anderen te helpen, of onbaatzuchtige dingen te doen. Daar krijg ik een goed gevoel bij. Krom/grof gezegd: Ik doe het dus echt niet voor een ander hoor, ik zal niet iemand helpen als ik er ook zelf niet gelukkig van wordt
. Als iedereen dat eens wat vaker zou doen, zou er wat minder twijfel, onzekerheid, roekeloosheid, onmacht en verdriet zijn. We zijn veel te passief-afwachtend ten opzichte van ons medemens, dat maakt de dood ook zo ongrijpbaar. We willen wanhopig ontkomen aan het onontkombare, en verliezen daarmee alles uit het oog wat we wel kunnen.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:22 schreef Buzios het volgende:
[..]
Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.
(hier gaat het echt los)
Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.
Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:28 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Precies, de mens onderscheidt zich van de dieren door haar zwakkere in leven te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het egocentrisme staat bij ons voorop ten aanzien van het egoïsme. Wij weten allemaal wat goed is voor de ander, maar weten zelden wat goed is voor onszelf.
Korte anekdote: Een goede kennis van me is overleden aan maagkanker. Deze kennis heeft me zo'n 5-6 jaar terug ooit antwoord gegeven op de volgende vraag: "Waarom valt de toilet bril in jullie wc altijd omlaag?" Zijn antwoord was simpel: "Dan moet je zittend plassen, zodat mijn vrouw of ik de wc minder vaak hoeft schoon te maken." Klinkt misschien stom, maar zo herinner ik mij die man. Elke keer dat ik naar de wc ga, leeft hij weer een paar minuten in mijn gedachten.
Ik denk inderdaad dat ontzag en kwetsbaarheid, besef en realiteit ook een groot aandeel hebben, onder gedachtegangen als "kut, wanneer gaat/wie is de volgende
Naar mijn idee moet je altijd egoïstisch zijn. Er is niks mis met egoïsme. Ik word er namelijk gelukkig van anderen te helpen, of onbaatzuchtige dingen te doen. Daar krijg ik een goed gevoel bij. Krom/grof gezegd: Ik doe het dus echt niet voor een ander hoor, ik zal niet iemand helpen als ik er ook zelf niet gelukkig van wordt
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Dat weet ik niet. Ik heb tot nu toe in mijn leven zeer goede tijden gehad, maar ook bijzonder ongelukkige tijden. Ik maak me wel minder druk in het leven dan vele anderen merk ik. Vooral om geld. Ik heb een beetje geluk dat ik vrij makkelijk geld verdien, ik maak me daar nooit zo druk over. Dat neemt al een hele hoop stress en twijfel weg. (Ik wil hier niet de indruk wekken dat ik rijk ben, dat ben ik absoluut nietquote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:20 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Ja, vanuit een emotieloos/rationeel perspectief alleen al kan ik niet anders lezen. Ik vind "de dood" (tussen haakjes, omdat hier ook nog eens over de betekenis van dat woord gespeculeerd wordt. Ik bedoel gewoon de definitie(s) gevonden op de Encyclo-pagina) prachtig, in al haar vormen.
Er zijn al zoveel zorgen in de wereld, als ik me dan nog eens om de enige garantie DIE ik in het leven (volgens de Amerikanen zijn het er 2: Death & Taxes) druk moet maken, dan is voor mij het einde helemaal zoek.
Uiteraard is er niemand die "practices what he preaches", maar zodra ik merk dat ik afdwaal corrigeer ik mezelf, vanuit een vrij boeddhistisch perspectief. Ik ben ook al ruim een paar jaar niet meer intens verdrietig/boos/ongelukkig geweest, en al zeker een paar maanden niet licht verdrietig/boos/ongelukkig.
Lukt het jou om zo te leven?
).Ook ben ik multiraciaal (fysiek) en multicultureel opgevoed, dat kan verrijkend werken, maar soms juist beperkend.
Ik denk niet dat het me zal lukken om niet meer intens verdrietig of boos te zijn, ik zou dat bijna onmenselijk vinden (niet dat ik jouw als onmenselijk wil bestempelen, begrijp me niet verkeerd).
Maar intens ongelukkig zal ik volgens mij nooit worden. Al is het alleen maar omdat ik dit jaar vader word
.Jouw kijk op, laat ik zeggen, het leven of het bestaan is in ieder geval wel verfrissend.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Er was zeker ook verdriet, maar de manier van verwerken heb ik dus wel eens heel anders meegemaakt als wat wij als "normaal" zien.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:31 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
(hier gaat het echt los)
Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.
Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.
En als je het over die filmpjes hebt, dan zijn het inderdaad voor het grootste gedeelte de afstammelingen van Afrikanen. Maar dat geldt niet per se voor Suriname, er leven hier genoeg andere bevolkingsgroepen / rassen.
Ik vind sowieso dat de buitenwereld zich teveel op de Creolen richt wanneer het om Suriname gaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Dat klopt, ik bedoelde ook in het filmpje en ten aanzien van de gedachte erachter.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:51 schreef Buzios het volgende:
[..]
Er was zeker ook verdriet, maar de manier van verwerken heb ik dus wel eens heel anders meegemaakt als wat wij als "normaal" zien.
En als je het over die filmpjes hebt, dan zijn het inderdaad voor het grootste gedeelte de afstammelingen van Afrikanen. Maar dat geldt niet per se voor Suriname, er leven hier genoeg andere bevolkingsgroepen / rassen.
Ik vind sowieso dat de buitenwereld zich teveel op de Creolen richt wanneer het om Suriname gaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.
Er zijn in Suriname ook hindoestanen, javanan, chinezen, joden, libanezen en een heel veel andere kleinere groepen. Natuurlijk de indianen, de oorspronkelijke bewoners, niet te vergeten evenals de naar het bos gevluchtte slaven, de boslandcreolen.
Als ik aan Suriname denk, dan denk ik mn aan creolen, indianen, maar ook aan hindoestanen, javanen en chinezen, joden en de rest.
De hindoestanen bv hebben weer een heel andere manier van begraven (origineel dan) Onder die groep zijn er eigenlijk moslims en hindoes die als 1 groep gezien worden.
Maar inderdaad, het is een andere discussie.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Klinkt als een "mooie dood"quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:22 schreef Buzios het volgende:
[..]
Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.
.In de film Snatch wordt ook het beeld geschetst dat (Engelse) zigeuners het flink op een (coma)zuipen zetten bij de dood van iemand uit 't kamp, bij wijze van "afscheidsfeestje". Dat elke cultuur anders met de dood omgaan geeft ook alweer aan hoe multicultureel iets zo eenzijdigs eigenlijk is.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:31 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
(hier gaat het echt los)
Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.
Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.
Ik heb de termen geluk en ongeluk recentelijk ontleed. Wie ben ik om te bepalen of jij zeer goede of zeer ongelukkige tijden heb gehad? Alleen jij kan daar over oordelen, omdat jij die situaties live, front-row-seats hebt meegemaakt. Zo kan je ook niet over mijn situaties oordelen. In feite kan je dus alleen over je eigen situaties oordelen. Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren? (deze "logica" kwam ook weer vanuit een volstrekt rationeel perspectief opwellen).quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:36 schreef Buzios het volgende:
[..]
Dat weet ik niet. Ik heb tot nu toe in mijn leven zeer goede tijden gehad, maar ook bijzonder ongelukkige tijden. Ik maak me wel minder druk in het leven dan vele anderen merk ik. Vooral om geld. Ik heb een beetje geluk dat ik vrij makkelijk geld verdien, ik maak me daar nooit zo druk over. Dat neemt al een hele hoop stress en twijfel weg. (Ik wil hier niet de indruk wekken dat ik rijk ben, dat ben ik absoluut niet
Ook ben ik multiraciaal (fysiek) en multicultureel opgevoed, dat kan verrijkend werken, maar soms juist beperkend.
Ik denk niet dat het me zal lukken om niet meer intens verdrietig of boos te zijn, ik zou dat bijna onmenselijk vinden (niet dat ik jouw als onmenselijk wil bestempelen, begrijp me niet verkeerd).
Maar intens ongelukkig zal ik volgens mij nooit worden. Al is het alleen maar omdat ik dit jaar vader word
Jouw kijk op, laat ik zeggen, het leven of het bestaan is in ieder geval wel verfrissend.
Het is goed om je minder druk te maken. Je bent namelijk wat je denkt. Wist je dat gedachten water beïnvloeden? Dat maakt het een interessant gegeven als je er dan bij stil staat dat je lichaam voor 60% - 80% uit water bestaat.
Haha, ik had er ook geen aanstoot aan genomen. Ik weet dat ik een vrij absurde gedachtengang heb, en heb in m'n leven geleerd dat mensen die mij onmenselijk vinden vaak jaloers of bang zijn voor de actief-pacifistische houding die ik heb :p.
Ik ben blij dat ik verfrissing bied
.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:04 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Klinkt als een "mooie dood"
[..]
In de film Snatch wordt ook het beeld geschetst dat (Engelse) zigeuners het flink op een (coma)zuipen zetten bij de dood van iemand uit 't kamp, bij wijze van "afscheidsfeestje". Dat elke cultuur anders met de dood omgaan geeft ook alweer aan hoe multicultureel iets zo eenzijdigs eigenlijk is.
[..]
Ik heb de termen geluk en ongeluk recentelijk ontleed. Wie ben ik om te bepalen of jij zeer goede of zeer ongelukkige tijden heb gehad? Alleen jij kan daar over oordelen, omdat jij die situaties live, front-row-seats hebt meegemaakt. Zo kan je ook niet over mijn situaties oordelen. In feite kan je dus alleen over je eigen situaties oordelen. Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren? (deze "logica" kwam ook weer vanuit een volstrekt rationeel perspectief opwellen).
Het is goed om je minder druk te maken. Je bent namelijk wat je denkt. Wist je dat gedachten water beïnvloeden? Dat maakt het een interessant gegeven als je er dan bij stil staat dat je lichaam voor 60% - 80% uit water bestaat.
Haha, ik had er ook geen aanstoot aan genomen. Ik weet dat ik een vrij absurde gedachtengang heb, en heb in m'n leven geleerd dat mensen die mij onmenselijk vinden vaak jaloers of bang zijn voor de actief-pacifistische houding die ik heb :p.
Ik ben blij dat ik verfrissing bied
Maar dit kan dan toch ook gevaarlijk zijn. Aangezien we mensen zijn, en mensen zijn sociale wezens.
Wanneer iemand bijvoorbeeld een misdaad pleegt, en hij vervolgens bepaalt dat hij dit niet als iets negatiefs ziet, dan zal hij dus niet vanzelf ophouden.
Dan functioneert hij niet in de maatschappij, maar wel in zijn gedachtengang. Met alle mogelijke gevaarlijke gevolgen van dien.
Het is goed om je minder druk te maken.
Daar ben ik het volkomen mee eens.
Je bent namelijk wat je denkt.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik begrijp wel de essentie er van, maar toch is het niet helemaal waar. Dit omdat we dus in een maatschappij leven. En deze maatschappij levert (eigenlijk vanzelfsprekend) beperkingen op voor de totale vrijheid van het "zijn wat je denkt".
Vandaar dat dit niet voor iedereen is weggelegd, het ligt eraan wat je dus denkt, namelijk in hoeverre dit denken (dit zijn) tegenstrijdig is met wat acceptabel is om in een samenleving te leven.
Ik vind je gedachtengang absoluut niet absurd, maar positief verfrissend
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Zeer zeker, alleen hier beroep ik me op de 7 deugdenquote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:16 schreef Buzios het volgende:
Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren?
Maar dit kan dan toch ook gevaarlijk zijn. Aangezien we mensen zijn, en mensen zijn sociale wezens.
Wanneer iemand bijvoorbeeld een misdaad pleegt, en hij vervolgens bepaalt dat hij dit niet als iets negatiefs ziet, dan zal hij dus niet vanzelf ophouden.
Dan functioneert hij niet in de maatschappij, maar wel in zijn gedachtengang. Met alle mogelijke gevaarlijke gevolgen van dien.
Prudentia - Wijsheid
Iustitia - Rechtvaardigheid
Temperantia - Matigheid
Fortitudo - Moed
Fides - Geloof
Spes - Hoop
Caritas - Naastenliefde
En op de gulden leefregel: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet
Ik ben ook sterk overtuigd van karma, en ben er heilig van overtuigd dat iedereen karma aan kan voelen (en dit waarschijnlijk ook doet), maar dat veel mensen het buiten gesloten hebben, al dan niet door andere omstandigheden, zoals trauma's, ongeduld en onbegrip.
Klopt. Misschien heb ik mijn gedachtengang er wel op af gestemd. Ik geniet van materalistisch geluk, maar ik kan me prima alleen (niet eenzaam) voelen tussen een grote groep vrienden. Maar ik geniet er ook van om in me uppie alleen te zijn, en heel sociaal te doen bij m'n vrienden. Een beetje onder het mom van "ik heb leren werken met dat wat mij gegeven is", misschien niet de juiste verwoording, maar de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:16 schreef Buzios het volgende:
Je bent namelijk wat je denkt.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik begrijp wel de essentie er van, maar toch is het niet helemaal waar. Dit omdat we dus in een maatschappij leven. En deze maatschappij levert (eigenlijk vanzelfsprekend) beperkingen op voor de totale vrijheid van het "zijn wat je denkt".
Vandaar dat dit niet voor iedereen is weggelegd, het ligt eraan wat je dus denkt, namelijk in hoeverre dit denken (dit zijn) tegenstrijdig is met wat acceptabel is om in een samenleving te leven.
Ik kan gelukkig zijn met dat wat hier is, wetende dat ik in mijn hoofd vele malen gelukkiger kan zijn (en ook ben) omdat daar echt alles perfect is. De uitdaging voor mij is dat om dat in de realiteit zoveel mogelijk na te streven
.Ik hoop trouwens dat TS dit leest, ben nieuwsgierig of hij wat met mijn uitspraken kan
.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Maar dat betekent dus dat wanneer iemand deze wijze van denken en doen zou praktiseren, dat het alleen maar volkomen effectief naar de persoon zelf, en de maatschappij, is wanneer hij het ook voor 100% praktiseert. Zoals jij bijvoorbeeld.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:24 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Zeer zeker, alleen hier beroep ik me op de 7 deugden
Prudentia - Wijsheid
Iustitia - Rechtvaardigheid
Temperantia - Matigheid
Fortitudo - Moed
Fides - Geloof
Spes - Hoop
Caritas - Naastenliefde
En op de gulden leefregel: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet
Ik ben ook sterk overtuigd van karma, en ben er heilig van overtuigd dat iedereen karma aan kan voelen (en dit waarschijnlijk ook doet), maar dat veel mensen het buiten gesloten hebben, al dan niet door andere omstandigheden, zoals trauma's, ongeduld en onbegrip.
[..]
Klopt. Misschien heb ik mijn gedachtengang er wel op af gestemd. Ik geniet van materalistisch geluk, maar ik kan me prima alleen (niet eenzaam) voelen tussen een grote groep vrienden. Maar ik geniet er ook van om in me uppie alleen te zijn, en heel sociaal te doen bij m'n vrienden. Een beetje onder het mom van "ik heb leren werken met dat wat mij gegeven is", misschien niet de juiste verwoording, maar de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Ik kan gelukkig zijn met dat wat hier is, wetende dat ik in mijn hoofd vele malen gelukkiger kan zijn (en ook ben) omdat daar echt alles perfect is. De uitdaging voor mij is dat om dat in de realiteit zoveel mogelijk na te streven
Ik hoop trouwens dat TS dit leest, ben nieuwsgierig of hij wat met mijn uitspraken kan
En daarbij komt kijken dat een ieder (en ook verschillende samenlevingen) weer andere normen en waarden hebben.
de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Maar is dit niet concentreren op zaken die "er al zijn". Ik zou verwachten dat het woord creatie er bij zou staan.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Precies, daarom is het ook zo'n uitdaging. Sowieso zijn 0% en 100% strevens die we waarschijnlijk niet zullen bereiken, laat staan dat we het door zullen hebben als we 'm bereiken.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:34 schreef Buzios het volgende:
Maar dat betekent dus dat wanneer iemand deze wijze van denken en doen zou praktiseren, dat het alleen maar volkomen effectief naar de persoon zelf, en de maatschappij, is wanneer hij het ook voor 100% praktiseert. Zoals jij bijvoorbeeld.
En daarbij komt kijken dat een ieder (en ook verschillende samenlevingen) weer andere normen en waarden hebben.
M.b.t. 0%: Everything is static, even the Mona Lisa is falling apart.
M.b.t. 100%: A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
(mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in meer van mijn hersenspinsels, en een hyve pagina bezitten, zal ik je zo een interessant blog PMmen, als je interesse hebt
).Ja, precies. Ik ga ook alleen uit van dingen die er zijn. Dingen die er waren, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet meer. En dingen die er nog niet zijn, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet. Op kalenderachtige, sociaal verplichte, doordeweekse dagen, scholierwijze en weet-ik-veel wat voor beperkingen nog meer, leef ik gewoon van dag tot dag. Van minuut tot minuut zelfs. Ik geloof niet in creatie. Ik zie alles in deze wereld als "lassen" of "nieten" of "lijmen". Je kan het aan elkaar vastmaken, maar ook weer losmaken. 1 + 1 + 1 = 3, maar uiteindelijk valt 3 weer uit elkaar in 1, 1, en 1. En dan kan 1 + 1 = 2 worden, of misschien zelfs wel 1 + 1 + 1 + 1 = 4. Ik denk dat alles in het universum bij elkaar opgeteld ook als eind resultaat exact 0 geeft.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:34
[b]de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Maar is dit niet concentreren op zaken die "er al zijn". Ik zou verwachten dat het woord creatie er bij zou staan.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Maar het streven naar die 100% zou in ieder geval wel een eis moeten zijn.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:44 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Precies, daarom is het ook zo'n uitdaging. Sowieso zijn 0% en 100% strevens die we waarschijnlijk niet zullen bereiken, laat staan dat we het door zullen hebben als we 'm bereiken.
M.b.t. 0%: Everything is static, even the Mona Lisa is falling apart.
M.b.t. 100%: A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
(mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in meer van mijn hersenspinsels, en een hyve pagina bezitten, zal ik je zo een interessant blog PMmen, als je interesse hebt
[..]
Ja, precies. Ik ga ook alleen uit van dingen die er zijn. Dingen die er waren, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet meer. En dingen die er nog niet zijn, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet. Op kalenderachtige, sociaal verplichte, doordeweekse dagen, scholierwijze en weet-ik-veel wat voor beperkingen nog meer, leef ik gewoon van dag tot dag. Van minuut tot minuut zelfs. Ik geloof niet in creatie. Ik zie alles in deze wereld als "lassen" of "nieten" of "lijmen". Je kan het aan elkaar vastmaken, maar ook weer losmaken. 1 + 1 + 1 = 3, maar uiteindelijk valt 3 weer uit elkaar in 1, 1, en 1. En dan kan 1 + 1 = 2 worden, of misschien zelfs wel 1 + 1 + 1 + 1 = 4. Ik denk dat alles in het universum bij elkaar opgeteld ook als eind resultaat exact 0 geeft.
A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
Hierin stel je dus eigenlijk dat een moment van perfectie, een hoger doel is dan een minuut van perfectie (ervan uitgaande dat het moment korter is dan een minuut).
Intressant zeker, maar dat moet je me even uitleggen.
Ik zou juist denken dat je JUIST in creatie zou geloven. Creatie is is een gevolg van inspiratie, dus zoals je het nu doet voorkomen heb je geen inspiratie.
Maar dan zou het leven toch dodelijk saai zijn. Dan pas je je alleen maar aan, aan datgeven wat anderen hebben gecreerd. Er is dan ook niks in deze wereld waar je invloed op hebt, in tegenstelling, al het andere heeft alleen maar inloed op jouw.
Hoe zit het dan met de liefde ? Heb je niet het streven om iemand lief te hebben ? Om een relatie te creeren, geinspireerd door liefde ?
Ik heb geen Hyves pagina btw
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Het zit hem ook in natuurkundig-en-wiskundig gemierenneuk. Afrondingsfouten. Hoe warm is het vandaag? Tussen de 0-4 graden? Neem eens een specifieke provincie, en daaar is het gemiddeld waarschijnlijk 3°. Neem een dorp, en het wordt al 2,9°. Neem een specifieke wijk, 2,87°, een straat, 2,866°, een huis, 2,8662°. Je kan steeds meer in blijven zoomen en muggenziften, op zoek naar die kleine imperfecties die het onmogelijk maken om perfect te zijn. Simpelweg omdat we niet omnipotent of al omvattend zijn. Het zit in onze natuur om te falen, en succesvol te zijn. We falen in het hebben van succes, en hebben succes in het falen. Dat is wat ons menselijk maakt, of levend, of anticiperend, hoe je het noemen wilt. Als wij perfect waren, waren we 1 grijze massa, met 1 bewustzijn, met 1 zintuig, in een 1 dimensionale wereld. Misschien zelfs dat niet eens, en waren we wel 0 grijze massa, etc...quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:54 schreef Buzios het volgende:
Maar het streven naar die 100% zou in ieder geval wel een eis moeten zijn.
A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
Hierin stel je dus eigenlijk dat een moment van perfectie, een hoger doel is dan een minuut van perfectie (ervan uitgaande dat het moment korter is dan een minuut).
Intressant zeker, maar dat moet je me even uitleggen.
Ik stel dat je het moment van perfectie niet zal bereiken (laat staan het te beseffen), omdat je niet eens zal weten hoe het er uit ziet. Het moment alleen al dat je je beseft dat je perfectie bereikt hebt, breekt je concentratie al. Terwijl je juist zo gefocust moet zijn om perfectie te bereiken. Als je dan overmand raakt door emoties als intense vreugde, zou je concentratie kunnen breken. Dan is het moment voorbij voor je er van genoten hebt. ALS je het moment al bereikt.
Perfectie... Een moeilijk woord... Maar snap je een beetje waar ik heen wil
? Ik hoop dat m'n blog ook het een en ander verduidelijkt.Dan ben ik in die zin zeer creatief. Ik creëer momenten van inzicht, verfrissende positieve blikken, warmte, vriendschappen. Of werk ik met dat wat er is? Was er altijd al de aanleg om een moment van inzicht te hebben, maar ben ik vanuit het perspectief van de ander niets meer dan een "trigger", een katalysator geweest? Had jij niet altijd al een positieve blik, die weer even bevestigd moest worden? Is het niet altijd warm om me heen? Hebben de mensen niet gewoon mij benadert, nadat ik onbewust uistraalde "benader mij maar, ik wil best vrienden worden met jou".quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:54 schreef Buzios het volgende:
Ik zou juist denken dat je JUIST in creatie zou geloven. Creatie is is een gevolg van inspiratie, dus zoals je het nu doet voorkomen heb je geen inspiratie.
Maar dan zou het leven toch dodelijk saai zijn. Dan pas je je alleen maar aan, aan datgeven wat anderen hebben gecreerd. Er is dan ook niks in deze wereld waar je invloed op hebt, in tegenstelling, al het andere heeft alleen maar inloed op jouw.
Hoe zit het dan met de liefde ? Heb je niet het streven om iemand lief te hebben ? Om een relatie te creeren, geinspireerd door liefde ?
Ik heb geen Hyves pagina btw
Ik denk dat creatie en inspiratie dan in dezelfde context als geven en nemen gezien kan worden. Je neemt inspiratie, en geeft creatie ervoor terug. Jouw creatie kan andermans inspiratie zijn, en zijn creatie kan jou weer inspireren.
Nee, in die zin leef ik zeker voor positieve creatie. Ik leef voor liefde, geduld, filosofie, komedie, discussie, tolerantie, vergevingsgezindheid, acceptatie, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, rust maar vooral innerlijke vrede en continue verandering. Ik heb zeer zeker lief, maar of zij me nou gelukkig maakt? Ik vind dat moeilijk om te zeggen. Er is al een keer met m'n hoofd en m'n hart gefuckt, dus ik ben daar nu wat voorzichtiger in. Ik kreeg laatst ook de wijsheden mee: Als iemand anders in een relatie jou gelukkig maakt , dan ben je toch volkomen afhankelijk van de ander? Je kan elkaar prima aanvullen, maar zodra jou geluk afhankt van iemand anders, ben je simpelweg in de macht van de ander. Het idee hierachter is dus om wel lief te hebben, eventueel jezelf helemaal bloot te geven, maar niet afhankelijk te worden van de ander. Denk je dat het mogelijk is met je hebben en je houwen van iemand te houden, en toch, niet te kunnen rouwen om de dood van diegene? Een (in de meest concrete betekenis van het woord) soulmate die permanent bij je is? Ik weet niet of ik het kan hoor, daar niet van, maar ik acht het zeer zeker mogelijk. Of het goed is weet ik niet, maar het is voor mij een soort streven om dat "niveau" van innerlijke vrede bereikt te hebben (wat jij misschien als vreselijk saai kan zien). Misschien geniet ik wel van die rust, ik weet het niet. Je hebt me in ieder geval aan het denken gezet, thanks
.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Dubbelpost, moest de edit knop hebben. Kan iemand dit verwijderen? Kan ik dat zelf?
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
alwetend, waarom toch is kennis zo belangrijk voor jullie?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
Alle kennis sinds jullie begonnen met het verzamelen ervan heeeft niet geleid tot een heilig mens.. integendeel het verdeelt jullie alleen maar verder met alle ellende die daaruit voortkomt en jullie zien het niet.
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 18:25 schreef Godfokt het volgende:
[..]
alwetend, waarom toch is kennis zo belangrijk voor jullie?
Alle kennis sinds jullie begonnen met het verzamelen ervan heeeft niet geleid tot een heilig mens.. integendeel het verdeelt jullie alleen maar verder met alle ellende die daaruit voortkomt en jullie zien het niet.
Omdat je er toch niks aan hebt als je dood bentquote:Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets.
?Verder snap ik je "beargumentatie" niet. Kennis brengt verdeling en ellende? En dat zien we niet? 9 vd 10 oorlogen in de geschiedenis draaien om religie. Zien jullie dat niet? Vandaag de dag is 80% van de wereld in conflict "omdat hij niet gelooft wat ik geloof". Zien jullie dat niet?
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Ah ja de angstaanvallen voor de dood. Ik zou eraan werken met een goede psycholoog als ik jou was. Existentiele problematiek staat zelden alleen. Onderdeel van een groter geheel dat je niet bewust overzien kunt? Ga voor the time being niet op zoek naar bevestiging DAT er iets is hiernamaals, ga naar de bron van jouw probleem en ga niet oplossingen buiten jouzelf zoeken. Geloof me daar heb je de komende tijd je handjes vol mee.
Of ik nog tips heb? Ja, een tip die me veilig en effectief lijkt:
Een angst kan gelinkt zijn aan diepere overtuigingen (uit ervaringen) waarvan je het bestaan bewust nieteens afweet. De volgende oefening pas ik op allerlij problemen toe die mij dwars zitten, maar waar ik op dat moment niets mee kan. Dat wil zeggen dat ik op dat moment vast zit in een emotie die ik niet wil wegduwen omdat dat een gevaarlijke gewoonte kan worden, maar die ik ook niet lijk te kunnen oplossen op dat moment.
De oefening heet 'release fixed attention' en helpt je vaak inzichten te krijgen in een groter geheel, plus de 'emotionele lading' van dingen af te halen. Neutraler te worden. Het is een vrij makkelijke oefening in theorie. Maar het kan behoorlijk confronterend en beangstigend zijn afhankelijk van het probleem dat je gaat fixeren en uitfixeren.
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.
En herhaal een aantal malen. Elke dag een kwartiertje bijvoorbeeld. Na een poosje heb je opeens hele inzichten uit het niets vergaard, je kunt het probleem neutraler bezien en het is vaak zo dat je spontaan kan gaan lachen over hoe diep je wel niet vastzat.
Nagoed dat helpt mij dus vaker. Neemt niet weg dat mijn devies is: (eerstelijns) psycholoog hup hup daarvoor ben je verzekerd minimaal 8 sessies. Kan nog gezellig / interessant zijn ook. Zo heb ik eens een psycholoog bezocht waar ik koffie kreeg, een asbak én hij liet zijn pakje sigaretten openliggen zodat ik zoveel kon roken als ik wilde. En nee dit wordt geen rokersdiscussie
[ Bericht 3% gewijzigd door CHEESEBURGERWALRUS op 04-01-2010 07:04:59 ]
Of ik nog tips heb? Ja, een tip die me veilig en effectief lijkt:
Een angst kan gelinkt zijn aan diepere overtuigingen (uit ervaringen) waarvan je het bestaan bewust nieteens afweet. De volgende oefening pas ik op allerlij problemen toe die mij dwars zitten, maar waar ik op dat moment niets mee kan. Dat wil zeggen dat ik op dat moment vast zit in een emotie die ik niet wil wegduwen omdat dat een gevaarlijke gewoonte kan worden, maar die ik ook niet lijk te kunnen oplossen op dat moment.
De oefening heet 'release fixed attention' en helpt je vaak inzichten te krijgen in een groter geheel, plus de 'emotionele lading' van dingen af te halen. Neutraler te worden. Het is een vrij makkelijke oefening in theorie. Maar het kan behoorlijk confronterend en beangstigend zijn afhankelijk van het probleem dat je gaat fixeren en uitfixeren.
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.
En herhaal een aantal malen. Elke dag een kwartiertje bijvoorbeeld. Na een poosje heb je opeens hele inzichten uit het niets vergaard, je kunt het probleem neutraler bezien en het is vaak zo dat je spontaan kan gaan lachen over hoe diep je wel niet vastzat.
Nagoed dat helpt mij dus vaker. Neemt niet weg dat mijn devies is: (eerstelijns) psycholoog hup hup daarvoor ben je verzekerd minimaal 8 sessies. Kan nog gezellig / interessant zijn ook. Zo heb ik eens een psycholoog bezocht waar ik koffie kreeg, een asbak én hij liet zijn pakje sigaretten openliggen zodat ik zoveel kon roken als ik wilde. En nee dit wordt geen rokersdiscussie
[ Bericht 3% gewijzigd door CHEESEBURGERWALRUS op 04-01-2010 07:04:59 ]
Ik heb er af en toe over nagedacht en voor de rest hoorde het bij het leven of je wilde of niet.quote:Op maandag 4 januari 2010 01:03 schreef Miss_Blackberrylove het volgende:
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Ik ben er bewust over gaan nadenken om het voor mezelf op een rijtje te kunnen zetten en het voor mij een plaats te geven, om het maar zo te zeggen.
Over dat dement worden, ja, daar denk ik ook weleens aan als je er iets over hoort of leest, dan denk ik, nee dat nooit. Ik hoop dat er tegen die tijd de mogelijkheid bestaat om je eigen tijd te kiezen als je geen voor jou menswaardig leven meer mogelijk is.
Het moet erg zijn om bang te zijn voor de dood, maar dood te willen omdat het leven ook geen leven is.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Stel, je bewustzijn sterft, wat is er dan om bang voor te zijn? Als niets niets is, is het verre van alle uiterste emoties. Het is gewoon neutraal in het meest grijze opzicht in een zwart-witte optiek. "niets" lijkt mij eigenlijk "zeer vredig" (voor zover je er een labeltje op kan plakken) om mee te maken.quote:Op maandag 4 januari 2010 01:03 schreef Miss_Blackberrylove het volgende:
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Dementie kan je ook heel vredig zien: Je weet niet meer dat je iets niet meer weet. Je vergeet dat je dingen bent vergeten. Je mist niet, wat je mist. Het sluipt er in. Het is misschien naar voor je omgeving, maar ik denk dat je er zelf de minste last van zal hebben.
Een ander kort stappen plan dat voor mij werkt is:quote:Op maandag 4 januari 2010 06:37 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.
1) Besef: Besef je dat er iets is wat je nu niet snapt, in plaats van het te ontkennen/weg te stappen.
2) Erkenning: Erken het probleem, heb het er over, zoek er informatie over op.
3) Acceptatie: Accepteer dat je een aantal ja/nee, wel/niet-mogelijkheden over het "probleem" gevonden hebt, en ga afwegen wat jou logischer lijkt. Het "probleem" is nu een probleem zonder aanhalingstekens, die je op kan lossen, zoals je wiskundige problemen oplost. Wees niet bang dat het antwoord "er is geen oplossing mogelijk" zou kunnen zijn, want ook dat is een antwoord.
4) Tolerantie: Naar mijn inziens kan je het probleem nu tolereren. Je hebt het opgepakt, uitgepluist en weer terug gezet.
5) Vrede: De moeilijkste stap. Er vrede mee vinden als je alle bovenstaande stappen hebt doorlopen, en het probleem daadwerkelijk een probleem is. Veel problemen (persoonlijk) vallen op te lossen. Maar problemen over andermans karakter, of dingen die buiten jouw invloed liggen, zijn AL-TIJD giswerk. Je kan namelijk niet anders dan uitgaan van wat anderen "zeggen" of "tonen", anders wordt je vanzelf paranoïde.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Over dementie gesproken
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.
Hier komen aspecten als routine, vormgeving, verandering en gestaag om de hoek kijken. Je merkt het niet tot je er aan je nek in zit. Ik kan natuurljk niet beoordelen hoe jij over 50/60/70 jaar bent, maar de kans is groot dat je nu dingen doet waar je 10 jaar terug van zei dat je ze nooit zou doen.quote:Op maandag 4 januari 2010 21:31 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.
Hoe dan ook, denk ik, er nog steeds zo over als jij. "Live fast, die young".
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
'Life fast, die young' dat zei mijn pensioen-adviseur ook toen ik vroeg hoe groot mijn pensioengat zou worden.
______________________________________
Hier tekenen:
.......................De_Kardinaal......................
______________________________________
Hier tekenen:
.......................De_Kardinaal......................
______________________________________
Kan er helemaal in komen.quote:Op maandag 4 januari 2010 21:31 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.
En juist omdat ik misschien de lat ga verschuiven, wil ik met mijn gezond verstand de keuze maken.
Als je vertrouwt op jezelf dan weet je dat je toen niet zomaal een beslissing genomen hebt.
Om controle te willen hebben moet je soms dingen "foutjes" voor lief nemen.
Niets is erger in mijn geest, dan kakken in de plantenbakken, naakt over straat lopen, of onzedelijk gedrag etc. Het is me allemaal niet waar. Leven is soms overrated, je hebt ook ook maar opgedrongen gekregen.
Mocht ik een gezellige vergeetachtige worden, dan vind ik het niet erg dat ik kleinkinderen ooit veel plezier verschaf omdat ik weer een keer vergeten ben welke dag het is, en het voor de 10 keer vraag enz.
Leven is voor mij geen must, daarom geloof ik in ieder geval niet, want als ik een geloof aanhang, moet ik me sowieso aan regeltjes houden, en daar heb ik geen zin an.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Je bedoelt dat je geen overlast wil bezorgen aan je familieleden op het moment dat je gaat dementeren en hulp nodig gaat hebben? Zulke dingen kun je denk ik best wel voorkomen. Gewoon goed nadenken over de stappen die je kunt zetten om hulp te krijgen en deze stappen in overleg met je familieleden zetten.quote:Op maandag 4 januari 2010 16:03 schreef ThunderBitch het volgende:
Over dementie gesproken
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.
Verder is het ook zo dat je door hebt wanneer je begint met dementeren en dat lijkt me heel erg beangstigend. Mijn oma begint nu behoorlijk te dementeren, maar ze realiseert het zich wel. Daardoor voelt ze zich erg verdrietig en bang. Ze merkt dat de controle over haar leven steeds minder wordt en dat ze steeds meer hulp nodig heeft bij inderdaad de meest simpele dingen. Doordat ik dit nu zie gebeuren denk ik er ook veel over na en een tijdje terug heb ik het ook heel moeilijk gehad met de dood. Toch moet je dit proberen te relativeren. In sommige gevallen is de dood heel onrechtvaardig, zoals kleine kinderen die overlijden aan kanker maar in andere gevallen zoals bij oude mensen is de cirkel rond. Wat mij heeft geholpen ermee om te gaan is door me te realiseren dat oude mensen ook wel naar de dood toe leven en er vaak gewoon vrede mee hebben. Zij zijn klaar met hun leven en dat voelt voor hun ook zo.
Wat ik in ieder geval weet is dat je,wanneer je je er ontzettend veel mee bezig gaat houden, er alleen maar verdrietiger en banger van wordt. Niet doen dus. En als je het echt niet uit je hoofd kunt zetten kun je misschien eens met een psycholoog gaan praten ofzo.
Stop existing, Start living
Mij ontgaat even in het geheel waar men hier bang voor is.
Zodra je je realiseert dat eeuwig leven veel gruwelijker en afschuwelijker is dan "een keertje doodgaan" kun je dat laatste toch automatisch zien als een geschenk uit de hemel?
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?
De diehard-angstigen zouden eens "Alle mensen zijn sterfelijk" van Simone de Beauvoir moeten lezen. Toen ik dat had gelezen, wist ik zeker dat de dood me nooit meer zorgen zou baren (grappig, woordspeling ).
Zodra je je realiseert dat eeuwig leven veel gruwelijker en afschuwelijker is dan "een keertje doodgaan" kun je dat laatste toch automatisch zien als een geschenk uit de hemel?
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?
De diehard-angstigen zouden eens "Alle mensen zijn sterfelijk" van Simone de Beauvoir moeten lezen. Toen ik dat had gelezen, wist ik zeker dat de dood me nooit meer zorgen zou baren (grappig, woordspeling
).
...En het heet logica!
----------------------------
Ad Percipiendum Vivo
----------------------------
Ad Percipiendum Vivo
Senecaquote:De meesten zwalken tussen hun doodsangst en de kwellingen van het leven en zijn er beroerd aan toe: leven willen ze niet, sterven kunnen ze niet.
Hij is dol op goud? Ik zal hem tegemoetkomen: nu kan hij zoveel ervan drinken als hij opkan!
Ik wil er altijd zijn voor mijn kinderen, als ze me nodig hebben. Dat is moeilijk te combineren met de dood, dus dat vullen we maar in met angst. Dit zal waarschijnlijk wel verdwijnen als de kinderen het huis uit zijn, maar tot dan doen we maar voorzichtig.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 10:07 schreef Domensino het volgende:
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?
Mee eens. En ja, ik wil geen overlast bezorgen omdat je weet dat het niet beter wordt, het is niet tijdelijk, dood ga je toch wel, dus waarom een ander opzadelen met een hoop gedoe.quote:Op maandag 11 januari 2010 23:42 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Je bedoelt dat je geen overlast wil bezorgen aan je familieleden op het moment dat je gaat dementeren en hulp nodig gaat hebben? Zulke dingen kun je denk ik best wel voorkomen. Gewoon goed nadenken over de stappen die je kunt zetten om hulp te krijgen en deze stappen in overleg met je familieleden zetten.
Verder is het ook zo dat je door hebt wanneer je begint met dementeren en dat lijkt me heel erg beangstigend. Mijn oma begint nu behoorlijk te dementeren, maar ze realiseert het zich wel. Daardoor voelt ze zich erg verdrietig en bang. Ze merkt dat de controle over haar leven steeds minder wordt en dat ze steeds meer hulp nodig heeft bij inderdaad de meest simpele dingen. Doordat ik dit nu zie gebeuren denk ik er ook veel over na en een tijdje terug heb ik het ook heel moeilijk gehad met de dood. Toch moet je dit proberen te relativeren. In sommige gevallen is de dood heel onrechtvaardig, zoals kleine kinderen die overlijden aan kanker maar in andere gevallen zoals bij oude mensen is de cirkel rond. Wat mij heeft geholpen ermee om te gaan is door me te realiseren dat oude mensen ook wel naar de dood toe leven en er vaak gewoon vrede mee hebben. Zij zijn klaar met hun leven en dat voelt voor hun ook zo.
Wat ik in ieder geval weet is dat je,wanneer je je er ontzettend veel mee bezig gaat houden, er alleen maar verdrietiger en banger van wordt. Niet doen dus. En als je het echt niet uit je hoofd kunt zetten kun je misschien eens met een psycholoog gaan praten ofzo.
Natuurlijk hoef je er niet meteen uit te stappen als de eerste tekenen zich voordoen, maar zodra het bepaalde vormen gaat aannemen (wat je vantevoren afspreekt). Sommige demente oudere zijn gewoon grappig en inderdaad als ze begeleid kunnen worden dan is het best te doen. Ik ken ook iemand die dement was voor haar dood, maar het was meer een gegeven en je hield daar rekening mee.
Ik denk dat het ook uitmaakt of iemand dement wordt op oudere leeftijd of dat iemand jong getroffen wordt door alzheimer. Als je nog jong bent kan je nog zoveel zelf, en dan valt het zwaarder om het allemaal niet meer te kunnen , lijkt me.
Maar, ik vind het erger als ik me vreemd zou gedragen, dat wil ik zeker niet. Niet voor mijn familie maar vooral niet voor mezelf, of ik het op dat moment in de gaten heb of niet.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Klopt. Denk alleen wel dat wanneer je vaak overlegt met je familieleden zij met veel plezier en liefde je willen helpen met van allerlei dingen. En ik denk dat zij dan niet gauw het gevoel hebben dat je ze met dingen 'opzadelt'. Mijn moeder bijvoorbeeld doet nu elke week boodschappen voor mijn oma omdat ze dat zelf niet meer kan door haar lichamelijke en geestelijke gezondheid. Maar je ziet wel dat ze mijn moeder dankbaar is voor haar hulp en daarom vind mijn moeder dat ook helemaal niet erg, maar juist prettig om te doen. Ja, het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen want dan is het inderdaad niet meer leuk en voelt het ook alsof je opgezadeld wordt met een hoop gedoe van een ander.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 13:46 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Mee eens. En ja, ik wil geen overlast bezorgen omdat je weet dat het niet beter wordt, het is niet tijdelijk, dood ga je toch wel, dus waarom een ander opzadelen met een hoop gedoe.
Natuurlijk hoef je er niet meteen uit te stappen als de eerste tekenen zich voordoen, maar zodra het bepaalde vormen gaat aannemen (wat je vantevoren afspreekt). Sommige demente oudere zijn gewoon grappig en inderdaad als ze begeleid kunnen worden dan is het best te doen. Ik ken ook iemand die dement was voor haar dood, maar het was meer een gegeven en je hield daar rekening mee.
Ik denk dat het ook uitmaakt of iemand dement wordt op oudere leeftijd of dat iemand jong getroffen wordt door alzheimer. Als je nog jong bent kan je nog zoveel zelf, en dan valt het zwaarder om het allemaal niet meer te kunnen , lijkt me.
Maar, ik vind het erger als ik me vreemd zou gedragen, dat wil ik zeker niet. Niet voor mijn familie maar vooral niet voor mezelf, of ik het op dat moment in de gaten heb of niet.
Het lijkt mij ook erg als je je vreemd gaat gedragen, bijvoorbeeld als je mensen niet meer herkent of als je ineens heel erg woest wordt ombepaalde dingen. Als anderen je niet meer terugherkennen. En als je dat zelf wel in de gaten hebt, maar het niet kunt veranderen is dat helemaal verschrikkelijk. Dan kun je het volgens mij beter niet in de gaten hebben.
Stop existing, Start living
Yep.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 15:41 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Klopt. Denk alleen wel dat wanneer je vaak overlegt met je familieleden zij met veel plezier en liefde je willen helpen met van allerlei dingen. En ik denk dat zij dan niet gauw het gevoel hebben dat je ze met dingen 'opzadelt'. Mijn moeder bijvoorbeeld doet nu elke week boodschappen voor mijn oma omdat ze dat zelf niet meer kan door haar lichamelijke en geestelijke gezondheid. Maar je ziet wel dat ze mijn moeder dankbaar is voor haar hulp en daarom vind mijn moeder dat ook helemaal niet erg, maar juist prettig om te doen. Ja, het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen want dan is het inderdaad niet meer leuk en voelt het ook alsof je opgezadeld wordt met een hoop gedoe van een ander.
Het lijkt mij ook erg als je je vreemd gaat gedragen, bijvoorbeeld als je mensen niet meer herkent of als je ineens heel erg woest wordt ombepaalde dingen. Als anderen je niet meer terugherkennen. En als je dat zelf wel in de gaten hebt, maar het niet kunt veranderen is dat helemaal verschrikkelijk. Dan kun je het volgens mij beter niet in de gaten hebben.
in mijn geval zullen er wel genoeg mensen zijn die zich om mij zouden willen bekommeren, maar ik weet hoeveel opoffering het kan kosten en als het mij amper iets oplevert om zoveel te vragen van anderen en zelf eigenlijk een vaag of rot leven te leiden als ik alzheimer zou hebben, dan weegt het niet op. Stel dat ik heel goed ermee kan leven en het naar mijn zin heb, dan wil ik best wel die opoffering accepteren, maar het moet niet een en al opoffering zijn en ik ben van de wereld, ken niemand meer en weet niet eens dat ik leef en misschien nog een zeurkous zou zijn (want dan gaat het plezier bij de mensen die je helpen ook vanaf).
Ik bedoel eigenlijk dat ik de grenzen zou willen aangeven, wanneer nabestaanden absoluut geen problemen zouden hoeven hebben met euthanasie, omdat ik het zelf verschrikkelijk vind en het ze dus absoluut niet zal kwalijk nemen Pffff, wat een lange zin.
Het ergste vind ik dus als dit je jong overkomt.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Inderdaad, als dit je wanneer je jong bent overkomt is dat heel erg. Ik heb in een hotel gewerkt waar elke week een groep jonge alzheimers koffie kwamen drinken en dat is ongelofelijk sneu voor die mensen. Er zijn dus wel instanties die jonge mensen met alzheimer helpen, en die mensen die ik dus vaak van koffie voorzag in het hotel zagen er ondanks hun ziekte nog behoorlijk gelukkig uit. Ze konden in ieder geval nog veel lol hebben met elkaar. Je bent dus niet meteen afgeschreven.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 17:42 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Yep.
in mijn geval zullen er wel genoeg mensen zijn die zich om mij zouden willen bekommeren, maar ik weet hoeveel opoffering het kan kosten en als het mij amper iets oplevert om zoveel te vragen van anderen en zelf eigenlijk een vaag of rot leven te leiden als ik alzheimer zou hebben, dan weegt het niet op. Stel dat ik heel goed ermee kan leven en het naar mijn zin heb, dan wil ik best wel die opoffering accepteren, maar het moet niet een en al opoffering zijn en ik ben van de wereld, ken niemand meer en weet niet eens dat ik leef en misschien nog een zeurkous zou zijn (want dan gaat het plezier bij de mensen die je helpen ook vanaf).
Ik bedoel eigenlijk dat ik de grenzen zou willen aangeven, wanneer nabestaanden absoluut geen problemen zouden hoeven hebben met euthanasie, omdat ik het zelf verschrikkelijk vind en het ze dus absoluut niet zal kwalijk nemen Pffff, wat een lange zin.
Het ergste vind ik dus als dit je jong overkomt.
Ik zou ook de grenzen wel aan willen geven als ik ouder ben. Eigenlijk gewoon een soort contractje opstellen waarin je aangeeft wat je wel en niet wilt en wat je familieleden kunnen doen in bepaalde situaties, etc. En zij dus ook weten wanneer jij echt niet meer wil leven.
Ik denk overigens wel dat het goed is om hierover na te denken, over wat je wel en niet wil en er misschien voor jezelf het een en ander over op te schrijven. Sowieso kan schrijven helpen je gerust te stellen in bepaalde situaties. Verder zou ik me er echt proberen bij neer te leggen, door jezelf te realiseren dat je er niets aan kunt veranderen, dat je het zelf niet in de hand hebt en dus maar gewoon lekker je leven te leven en er het leukste uit te halen. Mijn tip is dus dingen opschrijven. Heb ik zelf ook gedaan. En trek je er niets van aan dat je nog jong bent, ik vind het zelfs wel goed dat je hier al op jonge leeftijd over nadenkt, ook al doen de meeste jongelui dat nog niet.
Stop existing, Start living
Ik praat hier inderdaad over, voor mij is dat wel duidelijk wat ik niet wil.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 19:20 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Inderdaad, als dit je wanneer je jong bent overkomt is dat heel erg. Ik heb in een hotel gewerkt waar elke week een groep jonge alzheimers koffie kwamen drinken en dat is ongelofelijk sneu voor die mensen. Er zijn dus wel instanties die jonge mensen met alzheimer helpen, en die mensen die ik dus vaak van koffie voorzag in het hotel zagen er ondanks hun ziekte nog behoorlijk gelukkig uit. Ze konden in ieder geval nog veel lol hebben met elkaar. Je bent dus niet meteen afgeschreven.
Ik zou ook de grenzen wel aan willen geven als ik ouder ben. Eigenlijk gewoon een soort contractje opstellen waarin je aangeeft wat je wel en niet wilt en wat je familieleden kunnen doen in bepaalde situaties, etc. En zij dus ook weten wanneer jij echt niet meer wil leven.
Ik denk overigens wel dat het goed is om hierover na te denken, over wat je wel en niet wil en er misschien voor jezelf het een en ander over op te schrijven. Sowieso kan schrijven helpen je gerust te stellen in bepaalde situaties. Verder zou ik me er echt proberen bij neer te leggen, door jezelf te realiseren dat je er niets aan kunt veranderen, dat je het zelf niet in de hand hebt en dus maar gewoon lekker je leven te leven en er het leukste uit te halen. Mijn tip is dus dingen opschrijven. Heb ik zelf ook gedaan. En trek je er niets van aan dat je nog jong bent, ik vind het zelfs wel goed dat je hier al op jonge leeftijd over nadenkt, ook al doen de meeste jongelui dat nog niet.
Het is wel lastiger om die grenzen te trekken. Ik vind het niet moeilijk om over de dood te praten, want het is onvermijdelijk. Het enige waar ik soms van baal, is dat je soms ineens uit het leven gerukt wordt en je er op dat moment nog niet echt aantoe bent. Maar goed, je moet er eigenlijk rekening mee houden dat het op elk moment kan gebeuren.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ja, in principe is dat waar. Maar je moet er niet te veel bij stil staan want dan word je bang. En die angst kan een hoop leuke momenten verstoren, dat zou ik proberen te voorkomen.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 23:08 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ik praat hier inderdaad over, voor mij is dat wel duidelijk wat ik niet wil.
Het is wel lastiger om die grenzen te trekken. Ik vind het niet moeilijk om over de dood te praten, want het is onvermijdelijk. Het enige waar ik soms van baal, is dat je soms ineens uit het leven gerukt wordt en je er op dat moment nog niet echt aantoe bent. Maar goed, je moet er eigenlijk rekening mee houden dat het op elk moment kan gebeuren.
Stop existing, Start living
Ik ben zelf al wat ouder, maar voelde laatst weer dat ik liever niet heel oud wil worden.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Nee hoor, zit wel goed.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 23:11 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Ja, in principe is dat waar. Maar je moet er niet te veel bij stil staan want dan word je bang. En die angst kan een hoop leuke momenten verstoren, dat zou ik proberen te voorkomen.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Kan me dat heel goed voorstellen.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 23:42 schreef barthol het volgende:
Ik ben zelf al wat ouder, maar voelde laatst weer dat ik liever niet heel oud wil worden.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.
Het is misschien een idee om contact te zoeken met mensen in dezelfde situatie en misschien zijn er wel oplossingen te vinden. Heb je geen neefjes of nichtjes waar je goed mee overweg kan? Het is natuurlijk niet het meest ideale, maar misschien vinden ze het wel fijn om zich om je te bekommeren, mocht het ooit zover komen.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik reken niet op neven en nichten, degenen daarvan met wie ik een leuk contact heb als ik ze weer zie wonen 1000 tot 6000 km ver. En de anderen wonen ook niet echt dichtbij. Daarbuiten weet ik hoeveel zorg het is, ik heb zelf m'n leven toch nogal moeten aanpassen aan de informele zorg voor mijn ouders, er ook het een en ander voor moeten laten. Dat is iets wat je wel als vanzelfsprekendheid over hebt voor je eigen vader of moeder (of allebei dus) maar wat minder snel voor een verre alleenstaande oom. Het is niet reëel om zoiets te verwachten van neven en nichten. Ik woon wel al in een 55+ woning, Een seniorengeschikt klein huisje dus. Daar kan ik het heel lang volhouden. Ook als ik later wat minder mobiel mocht worden.quote:Op woensdag 13 januari 2010 01:12 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Kan me dat heel goed voorstellen.
Het is misschien een idee om contact te zoeken met mensen in dezelfde situatie en misschien zijn er wel oplossingen te vinden. Heb je geen neefjes of nichtjes waar je goed mee overweg kan? Het is natuurlijk niet het meest ideale, maar misschien vinden ze het wel fijn om zich om je te bekommeren, mocht het ooit zover komen.
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Ik heb dit net afgelopen week van een afstandje meegemaakt. Mijn opa is nu 89 en zal waarschijnlijk niet heel lang meer leven. Tot nu toe hebben hij en mijn oma nog redelijk zelfstandig met zijn tweeën thuis kunnen leven. De laatste jaren ging opa lichamelijk wel achteruit en werd de belasting voor oma steeds hoger, maar ze kon het nog aan met hulp van wat normale dienstverlening zoals een werkster. Nu kreeg mijn opa rond de kerst een buikgriep en meteen nadat hij daarvan hersteld was een longontsteking. Ziekenhuis opname. 1 dag leek het heel ernstig en mijn oma moest opeens beslissen of ze wilde dat hij gereanimeerd zou worden indien dat nodig zou zijn.
Ik schrok daar wel van, niet van die vraag van het ambulance personeel, maar van het feit dat ze daar met zijn tweeën blijkbaar niet al lang geleden een besluit over hadden genomen. Ze hebben daar namelijk altijd veel over nagedacht, ik kijk altijd met plezier in hun boekenkast als ik er ben, stapels boeken over levensbeschouwelijke onderwerpen.
De keuze is, niet reanimeren maar die wordt nu gemaakt door vrouw en kinderen, en niet door de persoon zelf. Het was overigens niet nodig, de medicijnen hebben goed gewerkt. Maar de toekomst is heel onzeker en beangstigend voor alle betrokkenen, wat als het herstel niet goed genoeg is om met een minimale kwaliteit van leven verder te gaan? Het is wel duidelijk dat het de wens van beide grootouders is om samen thuis in hun eigen huis oud te worden en te sterven, zonder verpleeghuizen. Ze hebben gelukkig ook de omstandigheden om de dat mogelijk te maken. Tot nu toe....... Maar dan moet de conditie niet slechter worden.
Nu ik dit gezien heb, is het voor mij wel duidelijk wat ik zelf wil.
Ik schrok daar wel van, niet van die vraag van het ambulance personeel, maar van het feit dat ze daar met zijn tweeën blijkbaar niet al lang geleden een besluit over hadden genomen. Ze hebben daar namelijk altijd veel over nagedacht, ik kijk altijd met plezier in hun boekenkast als ik er ben, stapels boeken over levensbeschouwelijke onderwerpen.
De keuze is, niet reanimeren maar die wordt nu gemaakt door vrouw en kinderen, en niet door de persoon zelf. Het was overigens niet nodig, de medicijnen hebben goed gewerkt. Maar de toekomst is heel onzeker en beangstigend voor alle betrokkenen, wat als het herstel niet goed genoeg is om met een minimale kwaliteit van leven verder te gaan? Het is wel duidelijk dat het de wens van beide grootouders is om samen thuis in hun eigen huis oud te worden en te sterven, zonder verpleeghuizen. Ze hebben gelukkig ook de omstandigheden om de dat mogelijk te maken. Tot nu toe....... Maar dan moet de conditie niet slechter worden.
Nu ik dit gezien heb, is het voor mij wel duidelijk wat ik zelf wil.
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
Het is zonde om je zorgen te maken over de dood terwijl je nog maar 22 jaartjes oud bent, ik ga ervan uit dat je nergens in gelooft? Want je zegt dat je zal verdwijnen als je doodgaat, naar mijn mening is dit niet helemaal waar want ik geloof uiteindelijk wel in het hiernamaals, daarom zit ik niet echt in over de dood. Er is zeker wel wat na de dood maar daar kom ik over 60 jaar wel achter.
Geniet van je leven en denk hier niet over na, dat doe je wel als je 85 bent.
Geniet van je leven en denk hier niet over na, dat doe je wel als je 85 bent.
Kan weleens te laat zijn.quote:Op vrijdag 7 mei 2010 15:20 schreef SnakeEater het volgende:
Het is zonde om je zorgen te maken over de dood terwijl je nog maar 22 jaartjes oud bent, ik ga ervan uit dat je nergens in gelooft? Want je zegt dat je zal verdwijnen als je doodgaat, naar mijn mening is dit niet helemaal waar want ik geloof uiteindelijk wel in het hiernamaals, daarom zit ik niet echt in over de dood. Er is zeker wel wat na de dood maar daar kom ik over 60 jaar wel achter.
Geniet van je leven en denk hier niet over na, dat doe je wel als je 85 bent.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Tja als je zo gaat denken kom je je kamer niet meer uit, afleiding zoeken werkt echt het beste tegen dit soort gedachtes.
Dat is ook weer een ander uiterste. Gewoon reeel blijven en down to earth.quote:Op vrijdag 7 mei 2010 15:35 schreef SnakeEater het volgende:
Tja als je zo gaat denken kom je je kamer niet meer uit, afleiding zoeken werkt echt het beste tegen dit soort gedachtes.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Een mens kan niet normaal leven als hij elke dag, elke minuut en elke seconde gaat nadenken wannneer hij dood zal gaan.
Het is juist beter dat je dit niet weet anders zou je jezelf opsluiten in je huis. Voor een ongelovige is dit nogal lastig te begrijpen want die gelooft nergens in, dus ook niet in het feit dat er een hiernamaals is, dat soort mensen geloven dat er niets meer is na de dood, dan kan ik mij wel voorstellen dat je bang wordt.
Er werd al eerder in dit topic geschreven dat je na je dood in een hele andere dimensie komt, ga er maar van uit dat deze dimensie anders zal zijn dan het aardse leven, je zult niks missen.
Ik zie het als een voordeel om bijvoorbeeld nooit meer te hoeven eten, ook zullen er geen oorlogen meer zijn, heerlijk toch? Ik geloof er ook sterk in dat ik mijn dierbaren weer terug zal zien in het volgende leven, no fear for me.
[ Bericht 4% gewijzigd door SnakeEater op 07-05-2010 17:53:58 ]
Het is juist beter dat je dit niet weet anders zou je jezelf opsluiten in je huis. Voor een ongelovige is dit nogal lastig te begrijpen want die gelooft nergens in, dus ook niet in het feit dat er een hiernamaals is, dat soort mensen geloven dat er niets meer is na de dood, dan kan ik mij wel voorstellen dat je bang wordt.
Er werd al eerder in dit topic geschreven dat je na je dood in een hele andere dimensie komt, ga er maar van uit dat deze dimensie anders zal zijn dan het aardse leven, je zult niks missen.
Ik zie het als een voordeel om bijvoorbeeld nooit meer te hoeven eten, ook zullen er geen oorlogen meer zijn, heerlijk toch? Ik geloof er ook sterk in dat ik mijn dierbaren weer terug zal zien in het volgende leven, no fear for me.
[ Bericht 4% gewijzigd door SnakeEater op 07-05-2010 17:53:58 ]
Waar baseer je dat nu weer op?quote:Op vrijdag 7 mei 2010 16:49 schreef SnakeEater het volgende:
Er werd al eerder in dit topic geschreven dat je na je dood in een hele andere dimensie komt, ga er maar van uit dat deze dimensie anders zal zijn dan het aardse leven, je zult niks missen.
HÆLP.
Op een hoop dingen, je lichaam is slechts een kooi waar je ziel in zit, wanneer je doodgaat zal je ziel je lichaam verlaten.
Het hiernamaals is een geestelijke onstoffelijke wereld, het tegenovergestelde van de stoffelijke aardse wereld.
Dit is waar ik in geloof uiteraard, ik wil jullie niets opleggen hoor, maar dit geeft mij wel innerlijke rust, ik pieker niet meer over de dood, ik denk er wel over na ja maar pieker er absoluut niet meer over.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens; Eindeloos bewustzijn.
Je bewustzijn gaat zelfs door als je dood bent, het stopt nooit.
De kans dat er na de dood helemaal niets meer is acht ik dus zeer klein.
Het hiernamaals is een geestelijke onstoffelijke wereld, het tegenovergestelde van de stoffelijke aardse wereld.
Dit is waar ik in geloof uiteraard, ik wil jullie niets opleggen hoor, maar dit geeft mij wel innerlijke rust, ik pieker niet meer over de dood, ik denk er wel over na ja maar pieker er absoluut niet meer over.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens; Eindeloos bewustzijn.
Je bewustzijn gaat zelfs door als je dood bent, het stopt nooit.
De kans dat er na de dood helemaal niets meer is acht ik dus zeer klein.
M'n levensmotto is : Death Is A Price , dus ik beschouw de dood eerder als een beloning dan als 'het einde' . Ik denk dan ook dat je als je dood bent eindelijk àlles gaat snappen over het leven aangezien dat nu achter je ligt , je gaat naar een hogere dimensie of een hoger niveau , meer bepaald het hiernamaaals.
Vretend in de regen op de camping met me vriendinnetje zonder reet en geen hersens.
I get a clean shave , bathe go to a rave , die from an overdose and dig myself outta my grave.
I get a clean shave , bathe go to a rave , die from an overdose and dig myself outta my grave.
Vergelijk deze situatie alsof je verhuist naar een andere stad, op een gegeven moment ben je je oude woning helemaal vergeten en voel je je fijn in je nieuwe woning.
Zo moet je de dood ook zien, het enige verschil is dan dat je nooit het vieze gevoel gaat krijgen dat je je leven op aarde zal gaan missen, dat gevoel zal in 1 keer weggespoeld worden.
Zo moet je de dood ook zien, het enige verschil is dan dat je nooit het vieze gevoel gaat krijgen dat je je leven op aarde zal gaan missen, dat gevoel zal in 1 keer weggespoeld worden.
Wat een aannames.quote:Op vrijdag 7 mei 2010 18:18 schreef SnakeEater het volgende:
Vergelijk deze situatie alsof je verhuist naar een andere stad, op een gegeven moment ben je je oude woning helemaal vergeten en voel je je fijn in je nieuwe woning.
Zo moet je de dood ook zien, het enige verschil is dan dat je nooit het vieze gevoel gaat krijgen dat je je leven op aarde zal gaan missen, dat gevoel zal in 1 keer weggespoeld worden.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik probeer enkel de topicstarter gerust te stellen, hij is pas 22 jaar, dit zou niet zijn leven moeten beheersen.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens, misschien biedt dat je wel wat rust, het is toch geweldig dat ons bewustzijn eindeloos is? Het enige nare wordt dan het moment van doodgaan zelf, je zult sowieso pijn lijden maar daarna wordt alles mooi. Na regen kom zonneschijn zeg ik altijd.
Heel veel mensen die een BDE gehad hebben verklaren dit ook, de dood is niet het einde maar slechts een vervolg, ons ziel is onsterfelijk.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens, misschien biedt dat je wel wat rust, het is toch geweldig dat ons bewustzijn eindeloos is? Het enige nare wordt dan het moment van doodgaan zelf, je zult sowieso pijn lijden maar daarna wordt alles mooi. Na regen kom zonneschijn zeg ik altijd.
Heel veel mensen die een BDE gehad hebben verklaren dit ook, de dood is niet het einde maar slechts een vervolg, ons ziel is onsterfelijk.
Daar zijn de meningen over verdeeld. Sommigen zeggen dat het een soort hersenspinsel is door tekort aan zuurstof in de hersenen o.i.d. Ik geloof dat ook wel. De hersenen/geest speelt de mens in het gewone leven ook behoorlijk parten, zoals we allemaal weten. Waarom zou het bij het doodgaan anders zijn?quote:Op vrijdag 7 mei 2010 21:47 schreef SnakeEater het volgende:
Ik probeer enkel de topicstarter gerust te stellen, hij is pas 22 jaar, dit zou niet zijn leven moeten beheersen.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens, misschien biedt dat je wel wat rust, het is toch geweldig dat ons bewustzijn eindeloos is? Het enige nare wordt dan het moment van doodgaan zelf, je zult sowieso pijn lijden maar daarna wordt alles mooi. Na regen kom zonneschijn zeg ik altijd.
Heel veel mensen die een BDE gehad hebben verklaren dit ook, de dood is niet het einde maar slechts een vervolg, ons ziel is onsterfelijk.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Hoe zie je je leven na je dood?quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Stekke87 het volgende:
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
Het kan ook veel eerder afgelopen zijn. Sla de krant er eens op na.quote:Op zaterdag 8 mei 2010 01:45 schreef Optimistic1 het volgende:
[..]
:p gemiddelde levensverwachting is iets van 78 voor een man. Inderdaad ben je dan te laat:P
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ben je er klaar voor?quote:Op zaterdag 8 mei 2010 01:54 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Het kan ook veel eerder afgelopen zijn. Sla de krant er eens op na.
Laat ik het zo zeggen dat je dood gaat is eigenlijk de enige echte zekerheid in het leven. Niets om je druk om te maken. Ik had vrij recent zo dood kunnen zijn. Ik heb er geen nacht minder om geslapen. De dood is vaak heel dicht bij. Als een engel die op je schouder mee kijkt als het ware.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
[ Bericht 7% gewijzigd door Megumi op 08-05-2010 02:56:31 ]
Wordt als iemand die voortdurend dood is. De ware volgeling van bushidõ sterft elke ochtend en avond opnieuw. En wordt niet gehinderd door angst voor de dood. Yamamoto Tsunetomo's hagakure.
Nee. Heb nog teveel te doen.quote:
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Als de tijd gekomen is dat je dood ben dan besef je dat toch niet meer. Je kan beter van elke dag genieten en lol hebben dan dat je elke dag maar zit te piekeren wat er allemaal kan gebeuren. Het kan altijd gebeuren, met iedereen, maar je kan beter hebben dan je 40 wordt maar een fanastisch leven heb gehad en allemaal leuke dingen heb gedaan. dan dat je 100 wordt maar elke dag in angst heb geleeft wat er kan gebeuren als je op straat loopt en dat een vliegtuig kan neer storten en precies op je hoofd land ofzo.
Mijn advies : geniet van elke dag!
Mijn advies : geniet van elke dag!
Hoe kan je genieten als je weet dat het daarna allemaal over is?quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:24 schreef anne32 het volgende:
Als de tijd gekomen is dat je dood ben dan besef je dat toch niet meer. Je kan beter van elke dag genieten en lol hebben dan dat je elke dag maar zit te piekeren wat er allemaal kan gebeuren. Het kan altijd gebeuren, met iedereen, maar je kan beter hebben dan je 40 wordt maar een fanastisch leven heb gehad en allemaal leuke dingen heb gedaan. dan dat je 100 wordt maar elke dag in angst heb geleeft wat er kan gebeuren als je op straat loopt en dat een vliegtuig kan neer storten en precies op je hoofd land ofzo.
Mijn advies : geniet van elke dag!
---o---
omdat je weet dat daarna alles over isquote:Op donderdag 13 mei 2010 19:57 schreef mariox het volgende:
[..]
Hoe kan je genieten als je weet dat het daarna allemaal over is?
Juist dat is het punt. Als je weet dat jer er straks niet meer bent, moet je je continu bezig houden met bezigheidstheraptie om niet aan dat eind te denken. Dat zal zich allemaal vertalen in allerlei geestesziektes.quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:58 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
omdat je weet dat daarna alles over is
---o---
Jij geniet nooit van een vakantie omdat het niet voor altijd is?quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:57 schreef mariox het volgende:
[..]
Hoe kan je genieten als je weet dat het daarna allemaal over is?
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Ik zou er niet van genieten als ik zou weten dat ik daarna zou doodgaan en niet meer met een een of ander bewustzijn zou voortleven.quote:Op donderdag 13 mei 2010 20:06 schreef Haushofer het volgende:
[..]
Jij geniet nooit van een vakantie omdat het niet voor altijd is?
---o---
waarom? ik denk bijna nooit aan het einde, zelfs niet nadat ik bijna aan mijn einde gekomen wasquote:Op donderdag 13 mei 2010 20:02 schreef mariox het volgende:
[..]
Juist dat is het punt. Als je weet dat jer er straks niet meer bent, moet je je continu bezig houden met bezigheidstheraptie om niet aan dat eind te denken. Dat zal zich allemaal vertalen in allerlei geestesziektes.
Het is iets wat toch wel gebeurd
Het gebeurt sowieso en dat is juist het mooie, vind ik.
Bang zijn voor de dood is niet nodig, het is een overgang, net als geboren worden
Bang zijn voor de dood is niet nodig, het is een overgang, net als geboren worden
Het is nou eenmaal niet anders. Ik denk dan gewoon, get over it, het is zoals het is.quote:Op donderdag 13 mei 2010 20:07 schreef mariox het volgende:
[..]
Ik zou er niet van genieten als ik zou weten dat ik daarna zou doodgaan en niet meer met een een of ander bewustzijn zou voortleven.
Ik ga er van uit dat er niets meer is, tenminste dat je niets meer weet.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Volgens mij is het een manier van overgaan... zoals geboren worden maar dan omgekeerd.
En het heeft te maken met bewustzijnvormen; je fysieke lichaam gaat dood, maar jouw 'zijn' gaat over in een vorm van bewustzijn die in het fysieke lichaam niet/of minder mogelijk is.
Ik heb me nooit echt druk gemaakt over mijn eigen sterfelijkheid. Ik hoop alleen wel dat het nog een tijd duurt.
De manier waarop je sterft, dat is eerder iets om je druk over te maken.
En het heeft te maken met bewustzijnvormen; je fysieke lichaam gaat dood, maar jouw 'zijn' gaat over in een vorm van bewustzijn die in het fysieke lichaam niet/of minder mogelijk is.
Ik heb me nooit echt druk gemaakt over mijn eigen sterfelijkheid. Ik hoop alleen wel dat het nog een tijd duurt.
De manier waarop je sterft, dat is eerder iets om je druk over te maken.
kloep kloep
Ik hoop dat ik, wanneer ik sterf, vlot het bewustzijn verlies en doodga. Het maakt me niet uit wat er dan komt, Ik zou niet weten hoe een bewustzijn 'in leven; blijft. Ik weet ook niets meer over andere 'levens', dus waarom zou ik me druk maken over wat er hierna komt of is.?!quote:Op donderdag 13 mei 2010 22:42 schreef Borizzz het volgende:
Volgens mij is het een manier van overgaan... zoals geboren worden maar dan omgekeerd.
En het heeft te maken met bewustzijnvormen; je fysieke lichaam gaat dood, maar jouw 'zijn' gaat over in een vorm van bewustzijn die in het fysieke lichaam niet/of minder mogelijk is.
Ik heb me nooit echt druk gemaakt over mijn eigen sterfelijkheid. Ik hoop alleen wel dat het nog een tijd duurt.
De manier waarop je sterft, dat is eerder iets om je druk over te maken.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik had ooit dezelfde angst, was ik wel jonger hoor, maar met tijden kwam het dan voor een weekje of twee weer terug. Ik wist voor mezelf eigenlijk wel dat er iets was maar was bang dat er niets was.quote:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Echter, door extrasystolen 500 op een dag, waarmee ik wat problemen heb gekregen, maar ook sterker door ben geworden en de angst ervoor heb overwonnen, heb ik veel meer vertrouwen gekregen. Ik ben nog altijd bang voor de dood, net zo veel als de meeste mensen vermoed ik, maar ik zit er niet meer zo mee. Voor mijn gevoel is er iets, of het nu reincarnatie is, of een hiernamaals of wat dan ook.
ik denlk dat ik juist door mijn gevoel dat er niet is dat ik niet bang ben voor de dood.quote:Op vrijdag 14 mei 2010 00:30 schreef DeParo het volgende:
[..]
Ik had ooit dezelfde angst, was ik wel jonger hoor, maar met tijden kwam het dan voor een weekje of twee weer terug. Ik wist voor mezelf eigenlijk wel dat er iets was maar was bang dat er niets was.
Echter, door extrasystolen 500 op een dag, waarmee ik wat problemen heb gekregen, maar ook sterker door ben geworden en de angst ervoor heb overwonnen, heb ik veel meer vertrouwen gekregen. Ik ben nog altijd bang voor de dood, net zo veel als de meeste mensen vermoed ik, maar ik zit er niet meer zo mee. Voor mijn gevoel is er iets, of het nu reincarnatie is, of een hiernamaals of wat dan ook.
moischien wel voor de manier waarop ik dood zal gaan maar niet voor de dood zelf.
Heb meegemaakt hoe iemand binnen 2 maanden van helemaal gezond tot niets meer kunnen veranderde bij volle bewustzijn.quote:Op donderdag 13 mei 2010 22:42 schreef Borizzz het volgende:
De manier waarop je sterft, dat is eerder iets om je druk over te maken.
Dat wens je niemand.
Ja, dat is balen.quote:Op vrijdag 14 mei 2010 02:15 schreef sig000 het volgende:
[..]
Heb meegemaakt hoe iemand binnen 2 maanden van helemaal gezond tot niets meer kunnen veranderde bij volle bewustzijn.
Dat wens je niemand.
Je beseft dat wat je gaat missen. Tenminste, zo zou dat voor mij zijn, eerder dan het dood zijn. Daarom pleit ik voor de pil van Drion of iets dergelijks.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
gerelateerde muziek van Wil Oldham
quote:Death to everyone is gonna come And that makes our living fun
Niemand weet dat of daarna alles over is.quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:58 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
omdat je weet dat daarna alles over is
"You can call me Susan if it makes you happy"
Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?quote:Op donderdag 20 mei 2010 05:04 schreef TLC het volgende:
[..]
Niemand weet dat of daarna alles over is.
Als je dood bent, dan groeit je haar niet meer, je nagels groeien niet meer, je oren en neus groeien niet meer, je huid vernieuwd zich niet meer en alles vergaat langzaam. Waarom zou datgene wat voor je bewustzijn zorgt, daar gaan we hier met de tegenwoordig beschikbare kennis even vanuit, dan wel blijven doorgaan met de activiteiten die het mogelijk maken om jezelf ergens bewust van te kunnen zijn?
Aangezien er nog nooit iemand is geweest die heeft kunnen aantonen dat het lichaam blijft doorleven in een andere staat (anders zouden er tenslotte heel wat zombies rond moeten lopen) en het ook bewezen is dat hersenen vreemde dingen gaan doen bij oa. zuurstoftekort (waardoor je "het licht" ziet, enz), denk ik dat je best mag aannemen dat er na de dood weinig zal gebeuren en er nog minder is om je zorgen over te maken.
En eigenlijk is dat best een fijn idee.. Dat je na je dood niet ook nog eens de kont hoeft te kussen van een vreemde kerel voor een hemelpoort.
quote:Op donderdag 20 mei 2010 05:28 schreef anoniemelurker het volgende:
[..]
Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?
Als je dood bent, dan groeit je haar niet meer, je nagels groeien niet meer, je oren en neus groeien niet meer, je huid vernieuwd zich niet meer en alles vergaat langzaam. Waarom zou datgene wat voor je bewustzijn zorgt, daar gaan we hier met de tegenwoordig beschikbare kennis even vanuit, dan wel blijven doorgaan met de activiteiten die het mogelijk maken om jezelf ergens bewust van te kunnen zijn?
Aangezien er nog nooit iemand is geweest die heeft kunnen aantonen dat het lichaam blijft doorleven in een andere staat (anders zouden er tenslotte heel wat zombies rond moeten lopen) en het ook bewezen is dat hersenen vreemde dingen gaan doen bij oa. zuurstoftekort (waardoor je "het licht" ziet, enz), denk ik dat je best mag aannemen dat er na de dood weinig zal gebeuren en er nog minder is om je zorgen over te maken.
En eigenlijk is dat best een fijn idee.. Dat je na je dood niet ook nog eens de kont hoeft te kussen van een vreemde kerel voor een hemelpoort.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
quote:Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?
Als je dood bent, dan groeit je haar niet meer, je nagels groeien niet meer, je oren en neus groeien niet meer, je huid vernieuwd zich niet meer en alles vergaat langzaam. Waarom zou datgene wat voor je bewustzijn zorgt, daar gaan we hier met de tegenwoordig beschikbare kennis even vanuit, dan wel blijven doorgaan met de activiteiten die het mogelijk maken om jezelf ergens bewust van te kunnen zijn?
Aangezien er nog nooit iemand is geweest die heeft kunnen aantonen dat het lichaam blijft doorleven in een andere staat (anders zouden er tenslotte heel wat zombies rond moeten lopen) en het ook bewezen is dat hersenen vreemde dingen gaan doen bij oa. zuurstoftekort (waardoor je "het licht" ziet, enz), denk ik dat je best mag aannemen dat er na de dood weinig zal gebeuren en er nog minder is om je zorgen over te maken.
En eigenlijk is dat best een fijn idee.. Dat je na je dood niet ook nog eens de kont hoeft te kussen van een vreemde kerel voor een hemelpoort.
Helemaal mee eens, ik geloof niet dat de dood het einde van alles is, dat is echt bekrompen.quote:Op donderdag 13 mei 2010 22:32 schreef Daphne1901 het volgende:
Het gebeurt sowieso en dat is juist het mooie, vind ik.
Bang zijn voor de dood is niet nodig, het is een overgang, net als geboren worden
Waarom?quote:Op zondag 6 juni 2010 17:43 schreef SnakeEater het volgende:
[..]
Helemaal mee eens, ik geloof niet dat de dood het einde van alles is, dat is echt bekrompen.
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Dat gevoel had ik ook ooit eens, en nog steeds af en toe. Soms "ontsnap" je net ergens aan en dan denk je foei, that was close..maar gelijk daarna denk ik dan; de dood is onvermijdelijk. Niemand ontkomt eraan. Moet je eens volgend boek lezen; De dood, het graf, en wat erna gebeurt. Dan stap je een compleet andere wereld binnen..
Dat denken we dan ook niet, wel dat alles ophoud met bestaan voor DIE persoon DIE dood is gegaan, die bestaat dan namelijk niet meer als levend organisme. De wereld gaat natuurlijk gewoon door.quote:Op zondag 6 juni 2010 20:01 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Het is wel heel megalomaan om te denken dat met jouw dood alles ophoud te bestaan.
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
Dat lijkt me logisch toch?quote:Op zondag 6 juni 2010 20:35 schreef vaarsuvius het volgende:
[..]
Dat denken we dan ook niet, wel dat alles ophoud met bestaan voor DIE persoon DIE dood is gegaan, die bestaat dan namelijk niet meer als levend organisme. De wereld gaat natuurlijk gewoon door.
Je houdt enkel op met bestaan op deze wereld, het hiernamaals zal heel anders in elkaar steken, we weten niet hoe, dus erover nadenken heeft niet zoveel nut, we zien het wel ooit
Hoe kom je dan aan die wijsheid?quote:Op zondag 6 juni 2010 20:56 schreef SnakeEater het volgende:
[..]
Dat lijkt me logisch toch?
Je houdt enkel op met bestaan op deze wereld, het hiernamaals zal heel anders in elkaar steken, we weten niet hoe, dus erover nadenken heeft niet zoveel nut, we zien het wel ooit
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
De clou is dat we dan juist niks meer zien.......
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
Ik denk dat het nogal naïef is om te denken dat je met scheikunde levensverschijnselen kunt verklaren, en nog minder bewustzijn.quote:Op donderdag 20 mei 2010 05:28 schreef anoniemelurker het volgende:
[..]
Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?
Lees ook maar eens dit topic: Waar bevindt zich het bouwplan van de mens?
En dit:
Uit: Zelfreferentie: Gödel en Heisenbergquote:Als er geen bewustzijn is zijn er alleen deeltjes, en dus ook geen waarnemer, want waarom zouden bepaalde deeltjes zich tot waarnemer van andere deeltjes kunnen uitroepen?
En zonder waarnemer, geen meting en dus geen instorting van de golffunctie en dus geen QM.
Bewustzijn is dus essentieel voor de QM. Q.E.D.
Gisteren nog een programma van Teleac gezien "Op zoek naar jezelf".
Zeer verhelderend. Dood is nog steeds dood, wat mij betreft.
Zeer verhelderend. Dood is nog steeds dood, wat mij betreft.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Probeer dit boek eens; de dood, het graf...en wat erna gebeurt. Je stapt een compleet andere wereld binnen, dat zijn zomaar even wat mogelijkheden die in werking kunnen treden na de dood. Boek kost een tientjequote:Op maandag 7 juni 2010 14:14 schreef ThunderBitch het volgende:
Gisteren nog een programma van Teleac gezien "Op zoek naar jezelf".
Zeer verhelderend. Dood is nog steeds dood, wat mij betreft.
In zijn persoonlijk leven was Schopenhauer behoedzaam en beheerst. Hij had een scherp gevoel voor de gevaren van het menselijk leven. Hij sliep met geladen pistolen bij zijn bed en weigerde zijn kapper toestemming te geven om zijn nek te scheren. Hij schepte behagen in gezelschap, maar gaf vaak de voorkeur aan zijn eigen gezelschap. Hij trouwde nooit, maar schijnt seksueel zeer actief te zijn geweest.
Een van de weinige gedenkwaardige gebeurtenissen in Schopenhauers onbewogen leven vond plaatst ten gevolge van zijn hekel aan geluid. Hij was woedend geworden op een naaister die buiten zijn appartement stond te praten, en duwde haar de trap af. De vrouw raakte gewond en daagde hem voor het gerecht. Hij verloor de zaak en moest haar voor de rest van haar leven per kwartaal een geldbedrag geven. Toen zij stief, schreef hij in het Latijn op haard overlijdensakte: 'Obit anus, abit onus.' ('de oude vrouw sterft, de last gaat weg'). Schopenhauer geloofde niet in de realiteit van het zelf en wijde zijn leven aan zichzelf.
Schopenhauer geloofde dat de filosofie werd geregeerd door christelijke vooroordelen. Hij wijdde een groot deel van zijn leven aan het grondig analyseren van de invloed van deze vooroordelen op Immanuel Kant, een denker die hij meer bewonderde dan enig andere denker; maar wiens filosofie hij meedogenloos aanviel omdat het een ongodsdienstige versie van het christendom zou zijn. Kants filosofie was een van de belangrijkste stromingen in de Verlichting. Maar de essentie van Schopenhauers kritiek op Kant is dat de verlichting slechts een wereldlijke versie was van de belangrijkste vergissing van het christendom. Voor christenen zijn de mensen geschapen door God en beiztten zij een vrije wil, voor humanisten zijn het over zichzelf beschikkende wezens. In beide gevallen zijn zij heel anders dan alle dieren. Voor Schopenhauer zijn wij daarentegen in ons diepste wezen één met andere dieren. Wij denken dat wij van andere mensen, en nog meer van andere dieren, gescheiden zijn door het feit dat wij afzonderlijke individuen zijn. Maar die individualiteit is een illusie. Net als andere dieren zijn wij de belichaming van de universele Wil, de worstelende, lijdende energie die alles in de wereld bezielt. Schopenhauer was de eerste grote Europese denker die iets van Indiase filosofie wist, en hij blijft de enige die de voornaamste leerstelling ervan heeft opgenomen en aanvaard; dat het vrije, bewuste individu dat in het christendom en humanisme centraal staat een vergissing is die voor ons verbergt wat wij echt zijn. Maar dat was een gezichtspunt waar hij onafhankelijk van anderen, door zijn verwoestende kritiek op Kant, toe was gekomen.
Kant schreef dat David Hume hem uit zijn dogmatische sluimer wakker maakte. Hij was beslist geschokt door de diepe scepsis van de grote achttiende-eeuwse filosoof. De traditionele metafysica beweerde het bestaan van God, de vrijheid van de wil en de onsterfelijkheid van de ziel aan te tonen. Volgens Hume kunnen wij niet eens weten of de buitenwereld wel echt bestaat. Sterker nog, wij weten niet eens of wijzelf bestaan, aangezien het enige dat wij aantreffen wanneer wij naar binnen kijken, een verzameling gevoelens is. Hume concludeerde dat we, aangezien wij niets weten, de oude Griekse sceptici moeten volgen, en op natuur en gewoonten moeten vertrouwen om ons leven leiding te geven.
Kants dogmatische sluimer is dan mischien door Humes scepsis verstoord, maar niet lang daarna snurkte hij weer vrolijk verder. Kant aanvaardde Humes bewering dat wij de dingen an sich niet kunnen kennen, en dat wij alleen de verschijnselen die ons in de ervaring worden gegeven kunnen kennen. De werkelijkheid die achter de ervaring ligt – wat Kant de noumenale wereld van dingen an sich noemde – is onkenbaar. Maar hij weigerde Humes sceptische conclusie te aanvaarden. Volgens Kant zou ik niet de ervaring van de vrije keuze kunnen hebben als ik alleen maar het empirische organisme zou zijn dat ik lijk te zijn. Alleen omdat ik tot de noumenale wereld buiten ruimte en tijd behoord, kan ik mijn leven volgens morele principes leven. Zoals de meeste filosofen werkte Kant eraan om de conventionele overtuigingen van zijn tijd te ondersteunen. Schopenhauer deed het tegenovergestelde. Terwijl hij de beweringen van Hume en Kant aanvaarrde dat de wereld onkenbaar is, kwamt hij tot de slotsom dat zowel de wereld als het individuele subject dat zich verbeeldt dat hij de wereld kent, maya is, een droomachtige constructie die geen basis in de werkelijkheid heeft. Moraal is geen reeks wetten of pincipes. Het is een gevoel – het gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn. Hier valt Shopenhauers denken samen met de Vedanta en met het boeddhisme, die ondanks hun verschillen het belangrijke inzicht delen dat individuele persoonlijkheid een illusie is.
Schopenhauer aanvaardde de sceptische kant van Kants filosofie en keerde die tegen hem. Kant liet zijn dat wij gevangen zitten in de wereld der verschijnselen en de dingen an sich niet kunnen kennen. Schopenhauer ging een stap verder, en merkte op dat wij zelf tot de wereld der verschijnselen behoren.
In tegenstelling tot Kant was Schopenhauer bereid zijn gedachten te volgen, waar die ook naartoe leidden. Kant beweerde dat wij, behalve wanneer wij aanvaarden dat wij autonome, vrij kiezende zelven zijn, niets zinnigs aan onze morele ervaring kunnen ontdekken.
Schopenhauer antwoordde daarop dat onze huidige ervaring niet een ervaring is waarbij wij vrijelijk de manier van kiezen waarop wij leven, maar dat wij worden voortgedreven door onze lichamelijke behoeften – door angst, honger, en bovenal seks. Seks, schreef Schopenhauer in een van de vele onnavolgbaar scherpe passages die zijn werk verlevendigen, 'is het uiteindelijke doel van bijna alle menselijke inspanningen... seks weet hoe hij zijn liefdesbriefjes en haar lokken in ministerportefeuilles en filosofische manuscripten moet laten glijden'. Wanneer wij in de greep zijn van seksuele liefde, zeggen wij tegen onszelf dat wij gelukkig zullen zijn als die eenmaal is bevredigd, maar dat is slechts een begoocheling. Seksuele passie stelt de soort in staat zichzelf voor te planten; zij bekommert zich helemaal niet om individueel welzijn of persoonlijke autonomie. Het is niet waar de onze ervaringen ons verplicht stellen onszelf te beschouwen als mensen die vrij handelen. Integendeel, als wij oprecht naar onszelf kijken, weten wij dat wij dat niet zijn.
Schopenhauer geloofde dat hij het definitieve antwoord had op de metafysische vragen waar denkers sinds het begin van de filosofie door werden geplaagd. Hij gebruikte zijn kritiek op Kant om het gebruikelijke gezichtspunt over tijd, ruimte en oorzaak en gevolg onderuit te halen, en bood een ander wereldbeeld – een beeld waarin er helemaal geen afzonderlijke dingen zijn, waarin pluraliteit en verschil niet bestaan, en waarin alleen maar het onophoudelijke streven is dat hij Wil noemt.
Dit is een verbazingwekkend beeld, maar wij hoeven het niet als de uiteindelijke waarheid over de aard der dingen op te vatten. In plaatst daarvan kunnen wij het opvatten als een metafoor voor een waarheid over onszelf. Wij denken graag dat wij in ons leven door de rede worden geleid, maar de rede zelf is slehcts – zoals Schopenhauer stelt, waarbij hij Hume nazegt – de fel bestookte dienaar van de wil. Ons intellect is geen onpartijdige waarnemer van de wereld, maar neemt er actief deel aan. Het vormt er een beeld van dat ons helpt in onze worstelingen. Van de denkbeeldige constructies die door het in dienst van de wil werkende intellect worden geschapen is de meest misleidende constructie mischien wel de kijk die het ons op onszelf geeft- als voortgaande, verenigde individuen.
Kant probeerde onze meest gekoesterde ideeën – bovenal onze ideeën over persoonlijke identiteit, vrije wil en morele autonomie – te beschermen tegen het oplosmiddel van de sceptische twijfel.
Schopenhauer nam de proef op de som door die aan de feitelijke ervaring bloot te stellen, en liet zien dat zij wegsmolten. Door dat te doen maakte hij Kants filosofie met de grond gelijk, en met haar de gedachte van het menselijk subject dat zowel het christendom als het humanisme schraagt.
Een van de weinige gedenkwaardige gebeurtenissen in Schopenhauers onbewogen leven vond plaatst ten gevolge van zijn hekel aan geluid. Hij was woedend geworden op een naaister die buiten zijn appartement stond te praten, en duwde haar de trap af. De vrouw raakte gewond en daagde hem voor het gerecht. Hij verloor de zaak en moest haar voor de rest van haar leven per kwartaal een geldbedrag geven. Toen zij stief, schreef hij in het Latijn op haard overlijdensakte: 'Obit anus, abit onus.' ('de oude vrouw sterft, de last gaat weg'). Schopenhauer geloofde niet in de realiteit van het zelf en wijde zijn leven aan zichzelf.
Schopenhauer geloofde dat de filosofie werd geregeerd door christelijke vooroordelen. Hij wijdde een groot deel van zijn leven aan het grondig analyseren van de invloed van deze vooroordelen op Immanuel Kant, een denker die hij meer bewonderde dan enig andere denker; maar wiens filosofie hij meedogenloos aanviel omdat het een ongodsdienstige versie van het christendom zou zijn. Kants filosofie was een van de belangrijkste stromingen in de Verlichting. Maar de essentie van Schopenhauers kritiek op Kant is dat de verlichting slechts een wereldlijke versie was van de belangrijkste vergissing van het christendom. Voor christenen zijn de mensen geschapen door God en beiztten zij een vrije wil, voor humanisten zijn het over zichzelf beschikkende wezens. In beide gevallen zijn zij heel anders dan alle dieren. Voor Schopenhauer zijn wij daarentegen in ons diepste wezen één met andere dieren. Wij denken dat wij van andere mensen, en nog meer van andere dieren, gescheiden zijn door het feit dat wij afzonderlijke individuen zijn. Maar die individualiteit is een illusie. Net als andere dieren zijn wij de belichaming van de universele Wil, de worstelende, lijdende energie die alles in de wereld bezielt. Schopenhauer was de eerste grote Europese denker die iets van Indiase filosofie wist, en hij blijft de enige die de voornaamste leerstelling ervan heeft opgenomen en aanvaard; dat het vrije, bewuste individu dat in het christendom en humanisme centraal staat een vergissing is die voor ons verbergt wat wij echt zijn. Maar dat was een gezichtspunt waar hij onafhankelijk van anderen, door zijn verwoestende kritiek op Kant, toe was gekomen.
Kant schreef dat David Hume hem uit zijn dogmatische sluimer wakker maakte. Hij was beslist geschokt door de diepe scepsis van de grote achttiende-eeuwse filosoof. De traditionele metafysica beweerde het bestaan van God, de vrijheid van de wil en de onsterfelijkheid van de ziel aan te tonen. Volgens Hume kunnen wij niet eens weten of de buitenwereld wel echt bestaat. Sterker nog, wij weten niet eens of wijzelf bestaan, aangezien het enige dat wij aantreffen wanneer wij naar binnen kijken, een verzameling gevoelens is. Hume concludeerde dat we, aangezien wij niets weten, de oude Griekse sceptici moeten volgen, en op natuur en gewoonten moeten vertrouwen om ons leven leiding te geven.
Kants dogmatische sluimer is dan mischien door Humes scepsis verstoord, maar niet lang daarna snurkte hij weer vrolijk verder. Kant aanvaardde Humes bewering dat wij de dingen an sich niet kunnen kennen, en dat wij alleen de verschijnselen die ons in de ervaring worden gegeven kunnen kennen. De werkelijkheid die achter de ervaring ligt – wat Kant de noumenale wereld van dingen an sich noemde – is onkenbaar. Maar hij weigerde Humes sceptische conclusie te aanvaarden. Volgens Kant zou ik niet de ervaring van de vrije keuze kunnen hebben als ik alleen maar het empirische organisme zou zijn dat ik lijk te zijn. Alleen omdat ik tot de noumenale wereld buiten ruimte en tijd behoord, kan ik mijn leven volgens morele principes leven. Zoals de meeste filosofen werkte Kant eraan om de conventionele overtuigingen van zijn tijd te ondersteunen. Schopenhauer deed het tegenovergestelde. Terwijl hij de beweringen van Hume en Kant aanvaarrde dat de wereld onkenbaar is, kwamt hij tot de slotsom dat zowel de wereld als het individuele subject dat zich verbeeldt dat hij de wereld kent, maya is, een droomachtige constructie die geen basis in de werkelijkheid heeft. Moraal is geen reeks wetten of pincipes. Het is een gevoel – het gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn. Hier valt Shopenhauers denken samen met de Vedanta en met het boeddhisme, die ondanks hun verschillen het belangrijke inzicht delen dat individuele persoonlijkheid een illusie is.
Schopenhauer aanvaardde de sceptische kant van Kants filosofie en keerde die tegen hem. Kant liet zijn dat wij gevangen zitten in de wereld der verschijnselen en de dingen an sich niet kunnen kennen. Schopenhauer ging een stap verder, en merkte op dat wij zelf tot de wereld der verschijnselen behoren.
In tegenstelling tot Kant was Schopenhauer bereid zijn gedachten te volgen, waar die ook naartoe leidden. Kant beweerde dat wij, behalve wanneer wij aanvaarden dat wij autonome, vrij kiezende zelven zijn, niets zinnigs aan onze morele ervaring kunnen ontdekken.
Schopenhauer antwoordde daarop dat onze huidige ervaring niet een ervaring is waarbij wij vrijelijk de manier van kiezen waarop wij leven, maar dat wij worden voortgedreven door onze lichamelijke behoeften – door angst, honger, en bovenal seks. Seks, schreef Schopenhauer in een van de vele onnavolgbaar scherpe passages die zijn werk verlevendigen, 'is het uiteindelijke doel van bijna alle menselijke inspanningen... seks weet hoe hij zijn liefdesbriefjes en haar lokken in ministerportefeuilles en filosofische manuscripten moet laten glijden'. Wanneer wij in de greep zijn van seksuele liefde, zeggen wij tegen onszelf dat wij gelukkig zullen zijn als die eenmaal is bevredigd, maar dat is slechts een begoocheling. Seksuele passie stelt de soort in staat zichzelf voor te planten; zij bekommert zich helemaal niet om individueel welzijn of persoonlijke autonomie. Het is niet waar de onze ervaringen ons verplicht stellen onszelf te beschouwen als mensen die vrij handelen. Integendeel, als wij oprecht naar onszelf kijken, weten wij dat wij dat niet zijn.
Schopenhauer geloofde dat hij het definitieve antwoord had op de metafysische vragen waar denkers sinds het begin van de filosofie door werden geplaagd. Hij gebruikte zijn kritiek op Kant om het gebruikelijke gezichtspunt over tijd, ruimte en oorzaak en gevolg onderuit te halen, en bood een ander wereldbeeld – een beeld waarin er helemaal geen afzonderlijke dingen zijn, waarin pluraliteit en verschil niet bestaan, en waarin alleen maar het onophoudelijke streven is dat hij Wil noemt.
Dit is een verbazingwekkend beeld, maar wij hoeven het niet als de uiteindelijke waarheid over de aard der dingen op te vatten. In plaatst daarvan kunnen wij het opvatten als een metafoor voor een waarheid over onszelf. Wij denken graag dat wij in ons leven door de rede worden geleid, maar de rede zelf is slehcts – zoals Schopenhauer stelt, waarbij hij Hume nazegt – de fel bestookte dienaar van de wil. Ons intellect is geen onpartijdige waarnemer van de wereld, maar neemt er actief deel aan. Het vormt er een beeld van dat ons helpt in onze worstelingen. Van de denkbeeldige constructies die door het in dienst van de wil werkende intellect worden geschapen is de meest misleidende constructie mischien wel de kijk die het ons op onszelf geeft- als voortgaande, verenigde individuen.
Kant probeerde onze meest gekoesterde ideeën – bovenal onze ideeën over persoonlijke identiteit, vrije wil en morele autonomie – te beschermen tegen het oplosmiddel van de sceptische twijfel.
Schopenhauer nam de proef op de som door die aan de feitelijke ervaring bloot te stellen, en liet zien dat zij wegsmolten. Door dat te doen maakte hij Kants filosofie met de grond gelijk, en met haar de gedachte van het menselijk subject dat zowel het christendom als het humanisme schraagt.
In zijn persoonlijk leven was Schopenhauer behoedzaam en beheerst. Hij had een scherp gevoel voor de gevaren van het menselijk leven. Hij sliep met geladen pistolen bij zijn bed en weigerde zijn kapper toestemming te geven om zijn nek te scheren. Hij schepte behagen in gezelschap, maar gaf vaak de voorkeur aan zijn eigen gezelschap. Hij trouwde nooit, maar schijnt seksueel zeer actief te zijn geweest.
Een van de weinige gedenkwaardige gebeurtenissen in Schopenhauers onbewogen leven vond plaatst ten gevolge van zijn hekel aan geluid. Hij was woedend geworden op een naaister die buiten zijn appartement stond te praten, en duwde haar de trap af. De vrouw raakte gewond en daagde hem voor het gerecht. Hij verloor de zaak en moest haar voor de rest van haar leven per kwartaal een geldbedrag geven. Toen zij stief, schreef hij in het Latijn op haard overlijdensakte: 'Obit anus, abit onus.' ('de oude vrouw sterft, de last gaat weg'). Schopenhauer geloofde niet in de realiteit van het zelf en wijde zijn leven aan zichzelf.
Schopenhauer geloofde dat de filosofie werd geregeerd door christelijke vooroordelen. Hij wijdde een groot deel van zijn leven aan het grondig analyseren van de invloed van deze vooroordelen op Immanuel Kant, een denker die hij meer bewonderde dan enig andere denker; maar wiens filosofie hij meedogenloos aanviel omdat het een ongodsdienstige versie van het christendom zou zijn. Kants filosofie was een van de belangrijkste stromingen in de Verlichting. Maar de essentie van Schopenhauers kritiek op Kant is dat de verlichting slechts een wereldlijke versie was van de belangrijkste vergissing van het christendom. Voor christenen zijn de mensen geschapen door God en beiztten zij een vrije wil, voor humanisten zijn het over zichzelf beschikkende wezens. In beide gevallen zijn zij heel anders dan alle dieren. Voor Schopenhauer zijn wij daarentegen in ons diepste wezen één met andere dieren. Wij denken dat wij van andere mensen, en nog meer van andere dieren, gescheiden zijn door het feit dat wij afzonderlijke individuen zijn. Maar die individualiteit is een illusie. Net als andere dieren zijn wij de belichaming van de universele Wil, de worstelende, lijdende energie die alles in de wereld bezielt. Schopenhauer was de eerste grote Europese denker die iets van Indiase filosofie wist, en hij blijft de enige die de voornaamste leerstelling ervan heeft opgenomen en aanvaard; dat het vrije, bewuste individu dat in het christendom en humanisme centraal staat een vergissing is die voor ons verbergt wat wij echt zijn. Maar dat was een gezichtspunt waar hij onafhankelijk van anderen, door zijn verwoestende kritiek op Kant, toe was gekomen.
Kant schreef dat David Hume hem uit zijn dogmatische sluimer wakker maakte. Hij was beslist geschokt door de diepe scepsis van de grote achttiende-eeuwse filosoof. De traditionele metafysica beweerde het bestaan van God, de vrijheid van de wil en de onsterfelijkheid van de ziel aan te tonen. Volgens Hume kunnen wij niet eens weten of de buitenwereld wel echt bestaat. Sterker nog, wij weten niet eens of wijzelf bestaan, aangezien het enige dat wij aantreffen wanneer wij naar binnen kijken, een verzameling gevoelens is. Hume concludeerde dat we, aangezien wij niets weten, de oude Griekse sceptici moeten volgen, en op natuur en gewoonten moeten vertrouwen om ons leven leiding te geven.
Kants dogmatische sluimer is dan mischien door Humes scepsis verstoord, maar niet lang daarna snurkte hij weer vrolijk verder. Kant aanvaardde Humes bewering dat wij de dingen an sich niet kunnen kennen, en dat wij alleen de verschijnselen die ons in de ervaring worden gegeven kunnen kennen. De werkelijkheid die achter de ervaring ligt – wat Kant de noumenale wereld van dingen an sich noemde – is onkenbaar. Maar hij weigerde Humes sceptische conclusie te aanvaarden. Volgens Kant zou ik niet de ervaring van de vrije keuze kunnen hebben als ik alleen maar het empirische organisme zou zijn dat ik lijk te zijn. Alleen omdat ik tot de noumenale wereld buiten ruimte en tijd behoord, kan ik mijn leven volgens morele principes leven. Zoals de meeste filosofen werkte Kant eraan om de conventionele overtuigingen van zijn tijd te ondersteunen. Schopenhauer deed het tegenovergestelde. Terwijl hij de beweringen van Hume en Kant aanvaarrde dat de wereld onkenbaar is, kwamt hij tot de slotsom dat zowel de wereld als het individuele subject dat zich verbeeldt dat hij de wereld kent, maya is, een droomachtige constructie die geen basis in de werkelijkheid heeft. Moraal is geen reeks wetten of pincipes. Het is een gevoel – het gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn. Hier valt Shopenhauers denken samen met de Vedanta en met het boeddhisme, die ondanks hun verschillen het belangrijke inzicht delen dat individuele persoonlijkheid een illusie is.
Schopenhauer aanvaardde de sceptische kant van Kants filosofie en keerde die tegen hem. Kant liet zijn dat wij gevangen zitten in de wereld der verschijnselen en de dingen an sich niet kunnen kennen. Schopenhauer ging een stap verder, en merkte op dat wij zelf tot de wereld der verschijnselen behoren.
In tegenstelling tot Kant was Schopenhauer bereid zijn gedachten te volgen, waar die ook naartoe leidden. Kant beweerde dat wij, behalve wanneer wij aanvaarden dat wij autonome, vrij kiezende zelven zijn, niets zinnigs aan onze morele ervaring kunnen ontdekken.
Schopenhauer antwoordde daarop dat onze huidige ervaring niet een ervaring is waarbij wij vrijelijk de manier van kiezen waarop wij leven, maar dat wij worden voortgedreven door onze lichamelijke behoeften – door angst, honger, en bovenal seks. Seks, schreef Schopenhauer in een van de vele onnavolgbaar scherpe passages die zijn werk verlevendigen, 'is het uiteindelijke doel van bijna alle menselijke inspanningen... seks weet hoe hij zijn liefdesbriefjes en haar lokken in ministerportefeuilles en filosofische manuscripten moet laten glijden'. Wanneer wij in de greep zijn van seksuele liefde, zeggen wij tegen onszelf dat wij gelukkig zullen zijn als die eenmaal is bevredigd, maar dat is slechts een begoocheling. Seksuele passie stelt de soort in staat zichzelf voor te planten; zij bekommert zich helemaal niet om individueel welzijn of persoonlijke autonomie. Het is niet waar de onze ervaringen ons verplicht stellen onszelf te beschouwen als mensen die vrij handelen. Integendeel, als wij oprecht naar onszelf kijken, weten wij dat wij dat niet zijn.
Schopenhauer geloofde dat hij het definitieve antwoord had op de metafysische vragen waar denkers sinds het begin van de filosofie door werden geplaagd. Hij gebruikte zijn kritiek op Kant om het gebruikelijke gezichtspunt over tijd, ruimte en oorzaak en gevolg onderuit te halen, en bood een ander wereldbeeld – een beeld waarin er helemaal geen afzonderlijke dingen zijn, waarin pluraliteit en verschil niet bestaan, en waarin alleen maar het onophoudelijke streven is dat hij Wil noemt.
Dit is een verbazingwekkend beeld, maar wij hoeven het niet als de uiteindelijke waarheid over de aard der dingen op te vatten. In plaatst daarvan kunnen wij het opvatten als een metafoor voor een waarheid over onszelf. Wij denken graag dat wij in ons leven door de rede worden geleid, maar de rede zelf is slehcts – zoals Schopenhauer stelt, waarbij hij Hume nazegt – de fel bestookte dienaar van de wil. Ons intellect is geen onpartijdige waarnemer van de wereld, maar neemt er actief deel aan. Het vormt er een beeld van dat ons helpt in onze worstelingen. Van de denkbeeldige constructies die door het in dienst van de wil werkende intellect worden geschapen is de meest misleidende constructie mischien wel de kijk die het ons op onszelf geeft- als voortgaande, verenigde individuen.
Kant probeerde onze meest gekoesterde ideeën – bovenal onze ideeën over persoonlijke identiteit, vrije wil en morele autonomie – te beschermen tegen het oplosmiddel van de sceptische twijfel.
Schopenhauer nam de proef op de som door die aan de feitelijke ervaring bloot te stellen, en liet zien dat zij wegsmolten. Door dat te doen maakte hij Kants filosofie met de grond gelijk, en met haar de gedachte van het menselijk subject dat zowel het christendom als het humanisme schraagt.
Een van de weinige gedenkwaardige gebeurtenissen in Schopenhauers onbewogen leven vond plaatst ten gevolge van zijn hekel aan geluid. Hij was woedend geworden op een naaister die buiten zijn appartement stond te praten, en duwde haar de trap af. De vrouw raakte gewond en daagde hem voor het gerecht. Hij verloor de zaak en moest haar voor de rest van haar leven per kwartaal een geldbedrag geven. Toen zij stief, schreef hij in het Latijn op haard overlijdensakte: 'Obit anus, abit onus.' ('de oude vrouw sterft, de last gaat weg'). Schopenhauer geloofde niet in de realiteit van het zelf en wijde zijn leven aan zichzelf.
Schopenhauer geloofde dat de filosofie werd geregeerd door christelijke vooroordelen. Hij wijdde een groot deel van zijn leven aan het grondig analyseren van de invloed van deze vooroordelen op Immanuel Kant, een denker die hij meer bewonderde dan enig andere denker; maar wiens filosofie hij meedogenloos aanviel omdat het een ongodsdienstige versie van het christendom zou zijn. Kants filosofie was een van de belangrijkste stromingen in de Verlichting. Maar de essentie van Schopenhauers kritiek op Kant is dat de verlichting slechts een wereldlijke versie was van de belangrijkste vergissing van het christendom. Voor christenen zijn de mensen geschapen door God en beiztten zij een vrije wil, voor humanisten zijn het over zichzelf beschikkende wezens. In beide gevallen zijn zij heel anders dan alle dieren. Voor Schopenhauer zijn wij daarentegen in ons diepste wezen één met andere dieren. Wij denken dat wij van andere mensen, en nog meer van andere dieren, gescheiden zijn door het feit dat wij afzonderlijke individuen zijn. Maar die individualiteit is een illusie. Net als andere dieren zijn wij de belichaming van de universele Wil, de worstelende, lijdende energie die alles in de wereld bezielt. Schopenhauer was de eerste grote Europese denker die iets van Indiase filosofie wist, en hij blijft de enige die de voornaamste leerstelling ervan heeft opgenomen en aanvaard; dat het vrije, bewuste individu dat in het christendom en humanisme centraal staat een vergissing is die voor ons verbergt wat wij echt zijn. Maar dat was een gezichtspunt waar hij onafhankelijk van anderen, door zijn verwoestende kritiek op Kant, toe was gekomen.
Kant schreef dat David Hume hem uit zijn dogmatische sluimer wakker maakte. Hij was beslist geschokt door de diepe scepsis van de grote achttiende-eeuwse filosoof. De traditionele metafysica beweerde het bestaan van God, de vrijheid van de wil en de onsterfelijkheid van de ziel aan te tonen. Volgens Hume kunnen wij niet eens weten of de buitenwereld wel echt bestaat. Sterker nog, wij weten niet eens of wijzelf bestaan, aangezien het enige dat wij aantreffen wanneer wij naar binnen kijken, een verzameling gevoelens is. Hume concludeerde dat we, aangezien wij niets weten, de oude Griekse sceptici moeten volgen, en op natuur en gewoonten moeten vertrouwen om ons leven leiding te geven.
Kants dogmatische sluimer is dan mischien door Humes scepsis verstoord, maar niet lang daarna snurkte hij weer vrolijk verder. Kant aanvaardde Humes bewering dat wij de dingen an sich niet kunnen kennen, en dat wij alleen de verschijnselen die ons in de ervaring worden gegeven kunnen kennen. De werkelijkheid die achter de ervaring ligt – wat Kant de noumenale wereld van dingen an sich noemde – is onkenbaar. Maar hij weigerde Humes sceptische conclusie te aanvaarden. Volgens Kant zou ik niet de ervaring van de vrije keuze kunnen hebben als ik alleen maar het empirische organisme zou zijn dat ik lijk te zijn. Alleen omdat ik tot de noumenale wereld buiten ruimte en tijd behoord, kan ik mijn leven volgens morele principes leven. Zoals de meeste filosofen werkte Kant eraan om de conventionele overtuigingen van zijn tijd te ondersteunen. Schopenhauer deed het tegenovergestelde. Terwijl hij de beweringen van Hume en Kant aanvaarrde dat de wereld onkenbaar is, kwamt hij tot de slotsom dat zowel de wereld als het individuele subject dat zich verbeeldt dat hij de wereld kent, maya is, een droomachtige constructie die geen basis in de werkelijkheid heeft. Moraal is geen reeks wetten of pincipes. Het is een gevoel – het gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn. Hier valt Shopenhauers denken samen met de Vedanta en met het boeddhisme, die ondanks hun verschillen het belangrijke inzicht delen dat individuele persoonlijkheid een illusie is.
Schopenhauer aanvaardde de sceptische kant van Kants filosofie en keerde die tegen hem. Kant liet zijn dat wij gevangen zitten in de wereld der verschijnselen en de dingen an sich niet kunnen kennen. Schopenhauer ging een stap verder, en merkte op dat wij zelf tot de wereld der verschijnselen behoren.
In tegenstelling tot Kant was Schopenhauer bereid zijn gedachten te volgen, waar die ook naartoe leidden. Kant beweerde dat wij, behalve wanneer wij aanvaarden dat wij autonome, vrij kiezende zelven zijn, niets zinnigs aan onze morele ervaring kunnen ontdekken.
Schopenhauer antwoordde daarop dat onze huidige ervaring niet een ervaring is waarbij wij vrijelijk de manier van kiezen waarop wij leven, maar dat wij worden voortgedreven door onze lichamelijke behoeften – door angst, honger, en bovenal seks. Seks, schreef Schopenhauer in een van de vele onnavolgbaar scherpe passages die zijn werk verlevendigen, 'is het uiteindelijke doel van bijna alle menselijke inspanningen... seks weet hoe hij zijn liefdesbriefjes en haar lokken in ministerportefeuilles en filosofische manuscripten moet laten glijden'. Wanneer wij in de greep zijn van seksuele liefde, zeggen wij tegen onszelf dat wij gelukkig zullen zijn als die eenmaal is bevredigd, maar dat is slechts een begoocheling. Seksuele passie stelt de soort in staat zichzelf voor te planten; zij bekommert zich helemaal niet om individueel welzijn of persoonlijke autonomie. Het is niet waar de onze ervaringen ons verplicht stellen onszelf te beschouwen als mensen die vrij handelen. Integendeel, als wij oprecht naar onszelf kijken, weten wij dat wij dat niet zijn.
Schopenhauer geloofde dat hij het definitieve antwoord had op de metafysische vragen waar denkers sinds het begin van de filosofie door werden geplaagd. Hij gebruikte zijn kritiek op Kant om het gebruikelijke gezichtspunt over tijd, ruimte en oorzaak en gevolg onderuit te halen, en bood een ander wereldbeeld – een beeld waarin er helemaal geen afzonderlijke dingen zijn, waarin pluraliteit en verschil niet bestaan, en waarin alleen maar het onophoudelijke streven is dat hij Wil noemt.
Dit is een verbazingwekkend beeld, maar wij hoeven het niet als de uiteindelijke waarheid over de aard der dingen op te vatten. In plaatst daarvan kunnen wij het opvatten als een metafoor voor een waarheid over onszelf. Wij denken graag dat wij in ons leven door de rede worden geleid, maar de rede zelf is slehcts – zoals Schopenhauer stelt, waarbij hij Hume nazegt – de fel bestookte dienaar van de wil. Ons intellect is geen onpartijdige waarnemer van de wereld, maar neemt er actief deel aan. Het vormt er een beeld van dat ons helpt in onze worstelingen. Van de denkbeeldige constructies die door het in dienst van de wil werkende intellect worden geschapen is de meest misleidende constructie mischien wel de kijk die het ons op onszelf geeft- als voortgaande, verenigde individuen.
Kant probeerde onze meest gekoesterde ideeën – bovenal onze ideeën over persoonlijke identiteit, vrije wil en morele autonomie – te beschermen tegen het oplosmiddel van de sceptische twijfel.
Schopenhauer nam de proef op de som door die aan de feitelijke ervaring bloot te stellen, en liet zien dat zij wegsmolten. Door dat te doen maakte hij Kants filosofie met de grond gelijk, en met haar de gedachte van het menselijk subject dat zowel het christendom als het humanisme schraagt.
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.
Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.
Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?
Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.
Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?
Cuz I'm Mr. Brightside
Ik wat nieuws voor je, je zult iedereen weer tegenkomen na de dood..we zullen allemaal verzameld worden..je zult je heel goed herinneren wat je allemaal hebt gedaan in het leven en met wie, want je word er verantwoordelijk voor gehouden. Je krijgt een boek met alle daden; kleine en grote..waarop de meesten zullen zeggen; "wee ons, wat is dit voor boek wat niets groots en niets kleins weglaat zonder het berekend te hebben." Waarschijnlijk ben je een atheïst en geloof je niet in een hiernamaals, maar zelfs dan moet je weten dat het voor jou een optie is...je weet niet of het gaat komen, maar je kunt ook niet met zekerheid zeggen dat het niet gaat komen.quote:Op donderdag 24 juni 2010 11:54 schreef Neo-Mullen het volgende:
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.
Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.
Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?
maar dat je van je geliefden gescheiden wordt merk je niks meer van na de doodquote:Op donderdag 24 juni 2010 11:54 schreef Neo-Mullen het volgende:
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.
Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.
Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?
als je dood bent kun je immers niemand meer missen
quote:Op donderdag 24 juni 2010 11:54 schreef Neo-Mullen het volgende:
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.
Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.
Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?
Het is een rare gedachte dat alles weg is. Dat vind ik ook best wel balen dat je dit weet, dat als je dood bent, je geen herinneringen meer kunt creëren met je geliefden.
In gedachten van de nabestaanden leef je nog voort, echter als de mensen die jou kennen ook dood zijn, dan ben je definitief verdwenen.
Ik vind het soms ook eeuwig zonde dat met sommige mensen zoveel verloren gaat, bv bij mensen die heel wijs zijn of heel intelligent. Het is te hopen dat ze hun kennis en wijsheid doorgeven.
Het is nl onvermijdelijk, de mensheid moet zich vernieuwen en evolueren naar een exemplaar dat zich aanpast aan de omgeving.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
laat er alsjeblieft geen eeuwig hiernamaals, hemel en hel lijken me uiteindelijk het toppunt van saaiheid .quote:Op donderdag 24 juni 2010 12:15 schreef NumberSeven het volgende:
[..]
Ik wat nieuws voor je, je zult iedereen weer tegenkomen na de dood..we zullen allemaal verzameld worden..je zult je heel goed herinneren wat je allemaal hebt gedaan in het leven en met wie, want je word er verantwoordelijk voor gehouden. Je krijgt een boek met alle daden; kleine en grote..waarop de meesten zullen zeggen; "wee ons, wat is dit voor boek wat niets groots en niets kleins weglaat zonder het berekend te hebben." Waarschijnlijk ben je een atheïst en geloof je niet in een hiernamaals, maar zelfs dan moet je weten dat het voor jou een optie is...je weet niet of het gaat komen, maar je kunt ook niet met zekerheid zeggen dat het niet gaat komen.
dan nog liever reïncarnatie waarbij je steeds je vorige levens vergeet.
Hell no, straks word je ergens geboren waar je een rot leven hebt. Ik pas. Ik vind het prima zo.quote:Op donderdag 24 juni 2010 12:24 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
laat er alsjeblieft geen eeuwig hiernamaals, hemel en hel lijken me uiteindelijk het toppunt van saaiheid .
dan nog liever reïncarnatie waarbij je steeds je vorige levens vergeet.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Vind je het erg dat je niet leefde voordat je werd geboren? Zo nee, waarom is het dan erg niet te leven nadat je niet meer leeft? De normale situatie is blijkbaar juist het niet-leven. Zo beredeneer ik dat de dood toch niet zo erg is. Het enige kutte is als je iets ergs overkomt tijdens je leven, en als je daar niks aan kan doen, terwijl je weet dat er nooit vergelding zal plaatsvinden.
Inderdaad.quote:Op donderdag 24 juni 2010 12:36 schreef Toppiet het volgende:
Vind je het erg dat je niet leefde voordat je werd geboren? Zo nee, waarom is het dan erg niet te leven nadat je niet meer leeft? De normale situatie is blijkbaar juist het niet-leven. Zo beredeneer ik dat de dood toch niet zo erg is. Het enige kutte is als je iets ergs overkomt tijdens je leven, en als je daar niks aan kan doen, terwijl je weet dat er nooit vergelding zal plaatsvinden.
Het ergste vind ik dat je je leven verkloot hebt, en niet het beste uit gehaald hebt.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
ja maar het leven daarop ben je het weer vergetenquote:Op donderdag 24 juni 2010 12:30 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Hell no, straks word je ergens geboren waar je een rot leven hebt. Ik pas. Ik vind het prima zo.
en misschien heeft het dan met karma te maken waardoor het geheel je eigen schuld is
beter dan de eeuwigheid lang bewust blijven
Ja, maar ik wil ook geen eeuwig leven, dus ook geen eeuwig geheugen, maar ik zit niet te wachten op nog een geboorte, te onvoorspelbaar.quote:Op donderdag 24 juni 2010 16:42 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
ja maar het leven daarop ben je het weer vergeten
en misschien heeft het dan met karma te maken waardoor het geheel je eigen schuld is
beter dan de eeuwigheid lang bewust blijven
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Volgens mij is je angst voor de dood juist een teken dat je gelukkig bent, een non-probleem c.q. luxe probleem...Beter dan zóóó ongelukkig zijn en dood willen, het logische tegendeel van je huidige mindset....Je werkelijke probleem is dat je je kapot schaamt omdat je zo leurt met je luxe....Bovendien is het logische tegendeel van je impliciete wens, niet doodgaan, absurd..
Eeuwig is te lang. Maak plaats, ouwe lul !...
Je angst is dat iemand daar achter komt want angst voor de dood is zielig. Wezenlijk freaky,want Magere Hein is onverbiddelijk en mijn goede vriend 
Dus laat je (doden) masker nou maar vallen,behalve angst zelve, heb je niets te vrezen 
Eeuwig is te lang. Maak plaats, ouwe lul !...
Je angst is dat iemand daar achter komt want angst voor de dood is zielig. Wezenlijk freaky,want Magere Hein is onverbiddelijk en mijn goede vriend Dus laat je (doden) masker nou maar vallen,behalve angst zelve, heb je niets te vrezen
Je vind(t) helemaal niks meer ,toch..?quote:Op donderdag 24 juni 2010 12:50 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Inderdaad.
Het ergste vind ik dat je je leven verkloot hebt, en niet het beste uit gehaald hebt.
Klopt, maar dat is mijn gedachte nu. Zie het maar als een soort euthanasieverklaring, maar dan andersom.quote:Op vrijdag 25 juni 2010 01:38 schreef Aristoo het volgende:
[..]
Je vind(t) helemaal niks meer ,toch..?
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Eye-opener. Maar emoties kunnen met je aan de loop gaan, waardoor je - om er uit te komen - rationeel moet denken.quote:Op vrijdag 25 juni 2010 01:35 schreef Aristoo het volgende:
Volgens mij is je angst voor de dood juist een teken dat je gelukkig bent, een non-probleem c.q. luxe probleem...Beter dan zóóó ongelukkig zijn en dood willen, het logische tegendeel van je huidige mindset....Je werkelijke probleem is dat je je kapot schaamt omdat je zo leurt met je luxe....Bovendien is het logische tegendeel van je impliciete wens, niet doodgaan, absurd..
Eeuwig is te lang. Maak plaats, ouwe lul !...
Angst voor de dood kan je ook als een boodschap van God zien, je leven dreigt in het slop te raken dus onderneem actie !!!
Een ongelovige zal dit natuurlijk onzin vinden, het is maar net waarin je gelooft, gelukkig wordt niemand in die vrijheid beperkt.
Een ongelovige zal dit natuurlijk onzin vinden, het is maar net waarin je gelooft, gelukkig wordt niemand in die vrijheid beperkt.
Natuurlijk dood gaan is niet eng, ben er eigelijk wel nieuwschierig naar dankzij al die paranormale programma's op de tv.
Waar ik wel bang voor ben is bv met de motor tussen de assen van bv een vrachtwagen te komen en gruwelijk uit elkaar gescheurd aan mijn eind te komen.
Maar daar is iedereen bang voor lijkt me.
Lijkt me wel heerlijk om slechte mensen te zieken als geest zijnde.
Waar ik wel bang voor ben is bv met de motor tussen de assen van bv een vrachtwagen te komen en gruwelijk uit elkaar gescheurd aan mijn eind te komen.
Maar daar is iedereen bang voor lijkt me.
Lijkt me wel heerlijk om slechte mensen te zieken als geest zijnde.
pfoe zeg, ik dacht al dat ik de enige was die hier aan dacht, ik dacht al dat ik langzaam gek werd:P
ik droomde zondagnacht ergens over en ik stond maandag ochtend op en barstte in huilen uit.
Gewoon het idee al dat je niks meer kan doen en het gewoon helemaal leeg en zwart is.
ik weet ook wel dat ik het misschien accepteer als ik 85 ben en ik er dan helemaal niks van merk.
het is gewoon zwaar frustrerend de laatste tijd want er hoeft maar het woordje 'dood' gezegd te worden en ik denk al dat ik zelf ooit eens doodga (en dat resulteerd weer in een huil/paniek bui).
gelukkig kan ik er met mn vriend over praten en hij troost me dan ook.
ook het idee dat mn familie dood gaat over een tijdje, ergens wil ik het niet accepteren dat het leven doorgaat.
ik heb er al eerder last van gehad, dat ik ineens in paniek raakte van die gedachte maar dat was dan na 10 minuten voorbij, nu heb ik er al 6 dagen last van.
ik droomde zondagnacht ergens over en ik stond maandag ochtend op en barstte in huilen uit.
Gewoon het idee al dat je niks meer kan doen en het gewoon helemaal leeg en zwart is.
ik weet ook wel dat ik het misschien accepteer als ik 85 ben en ik er dan helemaal niks van merk.
het is gewoon zwaar frustrerend de laatste tijd want er hoeft maar het woordje 'dood' gezegd te worden en ik denk al dat ik zelf ooit eens doodga (en dat resulteerd weer in een huil/paniek bui).
gelukkig kan ik er met mn vriend over praten en hij troost me dan ook.
ook het idee dat mn familie dood gaat over een tijdje, ergens wil ik het niet accepteren dat het leven doorgaat.
ik heb er al eerder last van gehad, dat ik ineens in paniek raakte van die gedachte maar dat was dan na 10 minuten voorbij, nu heb ik er al 6 dagen last van.
Voor de mensen die angst voor de dood hebben: hoe kijken jullie aan tegen het krijgen van kinderen? Zelf ben je hier geheel dankzij je ouders, die je ooit ook zult kwijtraken, mits je zelf niet eerder sterft. Feit is dat, als je kiest kinderen te krijgen, deze situatie ook voor je kinderen geldt en wellicht heeft het kind ook dezelfde angst voor de dood.
Pessimistisch of niet; ik vind de dood fascinerend. Vooral vanwege het feit dat (tot nu toe) niemand boven de dood staat. De dood heeft macht over ieder individu.
Pessimistisch of niet; ik vind de dood fascinerend. Vooral vanwege het feit dat (tot nu toe) niemand boven de dood staat. De dood heeft macht over ieder individu.
My mission is to kill time, and time's to kill me in its turn. How comfortable one is among murderers.
De dood beangstigt mij ook heel erg.
Ik geloof wel in God en in een hiernamaals. Maar voor mij beangstigd het vooral dat God juist bestaat (voor mijn gevoel).
Als God niet zou bestaan, dan is het gewoon voorbij, dan hoef je er idd niet mee te zitten.
Maar juist, omdat God voor mij bestaat, ben ik bang in de hel te komen.
Het is misschien een beetje moeilijk uit te leggen en ik hoop niemand te beledigen, maar we leven in een zondige wereld.
Je geeft zo makkelijk toe aan het leven, bespot en vergeet God zo makkelijk.
Terwijl het juist zo belangrijk is om in Hem te geloven en op Hem te vertrouwen, een ware getuige te zijn van Hem.
Hij vraagt zo weinig: enkel geloof, hoop en liefde, terwijl Hij zoveel voor ons mensen gegeven heeft: Hij heeft ons dit leven gegeven, we zijn Hem afgevallen, en toen heeft hij ook Zijn onschuldige Zoon opgeofferd.
Daar kun je met je verstand niet bij.
Het spijt me, maar het geloof betekent echt heel veel voor me.
Misschien kan het jou juist wel troost bieden, als je bang bent voor de dood, om te weten dat het niet voorbij is, dat er, volgens de Bijbel toch wel een eenvoudige en grote mogelijkheid is om bij God te komen: enkel geloof, hoop en liefde. Waar het enkel goed en mooi is als je sterft! Nooit meer pijn, nooit meer verdriet.
Enkel zelfs geloof: Geloof, en u zult behouden worden.
Hij heeft het ons beloofd in de Bijbel, en daar mogen we op vertrouwen!
Ik geloof wel in God en in een hiernamaals. Maar voor mij beangstigd het vooral dat God juist bestaat (voor mijn gevoel).
Als God niet zou bestaan, dan is het gewoon voorbij, dan hoef je er idd niet mee te zitten.
Maar juist, omdat God voor mij bestaat, ben ik bang in de hel te komen.
Het is misschien een beetje moeilijk uit te leggen en ik hoop niemand te beledigen, maar we leven in een zondige wereld.
Je geeft zo makkelijk toe aan het leven, bespot en vergeet God zo makkelijk.
Terwijl het juist zo belangrijk is om in Hem te geloven en op Hem te vertrouwen, een ware getuige te zijn van Hem.
Hij vraagt zo weinig: enkel geloof, hoop en liefde, terwijl Hij zoveel voor ons mensen gegeven heeft: Hij heeft ons dit leven gegeven, we zijn Hem afgevallen, en toen heeft hij ook Zijn onschuldige Zoon opgeofferd.
Daar kun je met je verstand niet bij.
Het spijt me, maar het geloof betekent echt heel veel voor me.
Misschien kan het jou juist wel troost bieden, als je bang bent voor de dood, om te weten dat het niet voorbij is, dat er, volgens de Bijbel toch wel een eenvoudige en grote mogelijkheid is om bij God te komen: enkel geloof, hoop en liefde. Waar het enkel goed en mooi is als je sterft! Nooit meer pijn, nooit meer verdriet.
Enkel zelfs geloof: Geloof, en u zult behouden worden.
Hij heeft het ons beloofd in de Bijbel, en daar mogen we op vertrouwen!
Ik snap wat je bedoelt, dat heb ik zelf ook heel erg gehad.quote:Op zaterdag 31 juli 2010 15:17 schreef Nereida het volgende:
pfoe zeg, ik dacht al dat ik de enige was die hier aan dacht, ik dacht al dat ik langzaam gek werd:P
ik droomde zondagnacht ergens over en ik stond maandag ochtend op en barstte in huilen uit.
Gewoon het idee al dat je niks meer kan doen en het gewoon helemaal leeg en zwart is.
ik weet ook wel dat ik het misschien accepteer als ik 85 ben en ik er dan helemaal niks van merk.
het is gewoon zwaar frustrerend de laatste tijd want er hoeft maar het woordje 'dood' gezegd te worden en ik denk al dat ik zelf ooit eens doodga (en dat resulteerd weer in een huil/paniek bui).
gelukkig kan ik er met mn vriend over praten en hij troost me dan ook.
ook het idee dat mn familie dood gaat over een tijdje, ergens wil ik het niet accepteren dat het leven doorgaat.
ik heb er al eerder last van gehad, dat ik ineens in paniek raakte van die gedachte maar dat was dan na 10 minuten voorbij, nu heb ik er al 6 dagen last van.
Het is ook heel beangstigend: sterven doe je alleen, daar kan geen mens je bij helpen, je weet niet wat er komen gaat.
Onlangs heb ik m'n moeder verloren en dan wordt je er zo mee geconfronteerd. Je grootste angst werd werkelijkheid.
Maar nu ik er naderhand over nadenk,was zij helemaal niet bang om te sterven. Ze was zo rustig, ze vertrouwde dat God bij haar was en dat ze bij Hem mocht Zijn. Ik hoop dat ik dat vertrouwen ook ooit mag hebben.
Het geeft mij ook wel troost. God verlangt in de Bijbel enkel een vertrouwen en geloof dat Hij bestaat! We hoeven alleen maar vast te geloven dat Hij bestaat! Dan belooft hij ons een paradijs na de dood.
Dan hoef je niet bang te zijn om te sterven.
Geloven is echter zo moeilijk geworden in de huidige maatschappij. Alles lijkt wetenschappelijk verklaard te kunnen worden, daar zit ik zelf ook erg mee. Wat je met het verstand niet kan bevatten, kan gewoon niet.
Toch als je de Bijbel leest, het woord dat God zelf eigenlijk d.m.v mensen geschreven heeft, geloof ik niet dat zoiets verzonnen is. God belooft in Zijn Woord, dat we na de dood bij Hem mogen zijn, als we maar in Hem geloven, op Hem vertrouwen (dan leven we daar vanzelf ook naar).
Deze belofte, door God Zelf, zou ons dan toch moeten troosten.
Niet dat ik je wil bekeren, dat kan ik immers niet, maar ik hoop enkel dat mijn woorden je misschien troost kunnen geven!
Ik weet niet of ik nu medelijden met je moet hebben of juist met je in discussie moet gaan. Eerst stel je je heel kwetsbaar op ("ik ben bang om in de hel te komen"), vervolgens stel je juist erg arrogant op door ons voor te schrijven hoe we moeten geloven.quote:Op maandag 2 augustus 2010 20:40 schreef Believer3 het volgende:
De dood beangstigt mij ook heel erg.
Ik geloof wel in God en in een hiernamaals. Maar voor mij beangstigd het vooral dat God juist bestaat (voor mijn gevoel).
Als God niet zou bestaan, dan is het gewoon voorbij, dan hoef je er idd niet mee te zitten.
Maar juist, omdat God voor mij bestaat, ben ik bang in de hel te komen.
Het is misschien een beetje moeilijk uit te leggen en ik hoop niemand te beledigen, maar we leven in een zondige wereld.
Je geeft zo makkelijk toe aan het leven, bespot en vergeet God zo makkelijk.
Terwijl het juist zo belangrijk is om in Hem te geloven en op Hem te vertrouwen, een ware getuige te zijn van Hem.
Hij vraagt zo weinig: enkel geloof, hoop en liefde, terwijl Hij zoveel voor ons mensen gegeven heeft: Hij heeft ons dit leven gegeven, we zijn Hem afgevallen, en toen heeft hij ook Zijn onschuldige Zoon opgeofferd.
Daar kun je met je verstand niet bij.
Het spijt me, maar het geloof betekent echt heel veel voor me.
Misschien kan het jou juist wel troost bieden, als je bang bent voor de dood, om te weten dat het niet voorbij is, dat er, volgens de Bijbel toch wel een eenvoudige en grote mogelijkheid is om bij God te komen: enkel geloof, hoop en liefde. Waar het enkel goed en mooi is als je sterft! Nooit meer pijn, nooit meer verdriet.
Enkel zelfs geloof: Geloof, en u zult behouden worden.
Hij heeft het ons beloofd in de Bijbel, en daar mogen we op vertrouwen!
Ik zou je dan ook aanraden eens iets als dit, het commentaar van een ex-christen om de christelijke leer van de hel, grondig door te lezen.
Ik heb juist helemaal geen angst voor de dood, maar dat is voornamelijk ook vanwege m'n 'overtuigingen', ik geloof in reïncarnatie, of in elk geval in het voortbestaan van zielen na de dood.
Sinds enige tijd ben ik ook vrijwilligerswerk gaan doen in een hospice. Ontzettend mooi en aangrijpend werk, je probeert de stervende de tijd die hem of haar nog gegund is, zo aangenaam en draaglijk mogelijk te maken. Dit werk heeft me heel erg aan het denken gezet, en mij eigenlijk alleen nog maar meer gemotiveerd om mijzelf het ook zo veel mogelijk naar mijn zin te maken in het leven. Je kan later wel spijt hebben van wat je niet gedaan hebt, maar je kan jezelf daar zo ongelukkig mee maken, terwijl dat in het nu helemaal niet belangrijk is. Het is voor jezelf beter te kijken naar wat je nog kan doen.
Sinds enige tijd ben ik ook vrijwilligerswerk gaan doen in een hospice. Ontzettend mooi en aangrijpend werk, je probeert de stervende de tijd die hem of haar nog gegund is, zo aangenaam en draaglijk mogelijk te maken. Dit werk heeft me heel erg aan het denken gezet, en mij eigenlijk alleen nog maar meer gemotiveerd om mijzelf het ook zo veel mogelijk naar mijn zin te maken in het leven. Je kan later wel spijt hebben van wat je niet gedaan hebt, maar je kan jezelf daar zo ongelukkig mee maken, terwijl dat in het nu helemaal niet belangrijk is. Het is voor jezelf beter te kijken naar wat je nog kan doen.
En dat baseer je waarop?quote:Op maandag 2 augustus 2010 22:28 schreef Susi het volgende:
Ik heb juist helemaal geen angst voor de dood, maar dat is voornamelijk ook vanwege m'n 'overtuigingen', ik geloof in reïncarnatie, of in elk geval in het voortbestaan van zielen na de dood.
heb nu geen tijd om alle reactie door te lezen
maar ik heb dit ook erg gehad
dan lag ik snachts in bed en kreeg ik zelfs paniek erdoor,,van als ik er later niet meer ben.
Als ik nu wist dat er hierna iets zou zijn dan had ik er minder moeite mee
wilde toen ook hulp ervoor zoeken maar dan was ik er nog meer mee bezig, nu heb ik het zelf iets kunnen loslaten gelukkig
maar ik heb dit ook erg gehad
dan lag ik snachts in bed en kreeg ik zelfs paniek erdoor,,van als ik er later niet meer ben.
Als ik nu wist dat er hierna iets zou zijn dan had ik er minder moeite mee
wilde toen ook hulp ervoor zoeken maar dan was ik er nog meer mee bezig, nu heb ik het zelf iets kunnen loslaten gelukkig
It takes years to built trust,
And a few seconds to destroy it...
And a few seconds to destroy it...
Wanneer je een exemplarisch voorbeeld van een wetenschapper bent, kun je wellicht geloof hebben in Popper.
Theorie: 'Alle mensen gaan dood'.
Mogelijke falsificatie: 'Eén mens gaat niet dood'.
Hoop van de wetenschapper: 'Hij is die mens'.
Theorie: 'Alle mensen gaan dood'.
Mogelijke falsificatie: 'Eén mens gaat niet dood'.
Hoop van de wetenschapper: 'Hij is die mens'.
'That Rollo Greb is the greatest, most wonderful of all. (...) Man, he's the end! You see, if you go like him all the time you'll finally get it.' 'Get what?' 'IT! IT!''
Jack Kerouac, On the Road
Jack Kerouac, On the Road
Wanneer je al eens een reïncarnatie meegemaakt hebt dan zou het natuurlijk kunnen overtuigen...quote:
En zijn wij op evolutionaire schaal immers niet allemaal reïncarnaties van slijmerige slakken en andersoortig voorwereldlijk kruipgedierte?
'That Rollo Greb is the greatest, most wonderful of all. (...) Man, he's the end! You see, if you go like him all the time you'll finally get it.' 'Get what?' 'IT! IT!''
Jack Kerouac, On the Road
Jack Kerouac, On the Road
quote:
. Maar mwoah, ik voel niet zo de neiging om een ander ervan te overtuigen, wat volgens sommigen dan weer de easy way out is. Ik kan me indenken dat je zo denkt, maar ik kan de dingen die ik zie, weet en voel toch niet aan een ander uitleggen, en het hoeft toch helemaal ook niet ? Maar waarom wil men overal bewijs voor hebben ?
Ook primaquote:Op dinsdag 3 augustus 2010 16:51 schreef Susi het volgende:
[..]
Maar waarom wil men overal bewijs voor hebben ?
Oké dan !quote:
Het is verder wel heel interessant, te horen/lezen wat andere mensen denken en vinden. Het enige vervelende is dat het vaak ontaard in een welles/nietus-discussie, en dat is lastig te vermijden als je elk bepaalde overtuigingen hebt. En dan is het internet er alleen maar een nog lastiger medium voor.
Het spijt me als dit arrogant overkwam, dat was niet m'n bedoeling.quote:Op maandag 2 augustus 2010 20:56 schreef Gaspedaal het volgende:
[..]
Ik weet niet of ik nu medelijden met je moet hebben of juist met je in discussie moet gaan. Eerst stel je je heel kwetsbaar op ("ik ben bang om in de hel te komen"), vervolgens stel je juist erg arrogant op door ons voor te schrijven hoe we moeten geloven.
Ik zou je dan ook aanraden eens iets als dit, het commentaar van een ex-christen om de christelijke leer van de hel, grondig door te lezen.
Ik bedoelde niets voor te schrijven, maar alleen maar te zeggen, dat je (eigenlijk als je gelooft) niet bang hoeft te zijn om in de hel te komen.
Omdat het eigenlijk zo eenvoudig is wat God van ons vraagt, maar tegelijkertijd zo moeilijk in deze tijd om te geloven.
Ik denk dat jij degene bent die daar diep van binnen nog bang voor is. Waarom zou je het anders noemen in een topic over angst voor de dood?quote:Op woensdag 4 augustus 2010 00:20 schreef Believer3 het volgende:
Het spijt me als dit arrogant overkwam, dat was niet m'n bedoeling.
Ik bedoelde niets voor te schrijven, maar alleen maar te zeggen, dat je (eigenlijk als je gelooft) niet bang hoeft te zijn om in de hel te komen.
Waarom?quote:Omdat het eigenlijk zo eenvoudig is wat God van ons vraagt, maar tegelijkertijd zo moeilijk in deze tijd om te geloven.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |