Angst voor de dood

Het gebeurt sowieso en dat is juist het mooie, vind ik.
Bang zijn voor de dood is niet nodig, het is een overgang, net als geboren worden

quote:

Op donderdag 13 mei 2010 20:07 schreef mariox het volgende:

[..]

Ik zou er niet van genieten als ik zou weten dat ik daarna zou doodgaan en niet meer met een een of ander bewustzijn zou voortleven.

Het is nou eenmaal niet anders. Ik denk dan gewoon, get over it, het is zoals het is.
Ik ga er van uit dat er niets meer is, tenminste dat je niets meer weet.

Volgens mij is het een manier van overgaan... zoals geboren worden maar dan omgekeerd.
En het heeft te maken met bewustzijnvormen; je fysieke lichaam gaat dood, maar jouw 'zijn' gaat over in een vorm van bewustzijn die in het fysieke lichaam niet/of minder mogelijk is.
Ik heb me nooit echt druk gemaakt over mijn eigen sterfelijkheid. Ik hoop alleen wel dat het nog een tijd duurt.
De manier waarop je sterft, dat is eerder iets om je druk over te maken.

quote:

Op donderdag 13 mei 2010 22:42 schreef Borizzz het volgende:
Volgens mij is het een manier van overgaan... zoals geboren worden maar dan omgekeerd.
En het heeft te maken met bewustzijnvormen; je fysieke lichaam gaat dood, maar jouw 'zijn' gaat over in een vorm van bewustzijn die in het fysieke lichaam niet/of minder mogelijk is.
Ik heb me nooit echt druk gemaakt over mijn eigen sterfelijkheid. Ik hoop alleen wel dat het nog een tijd duurt.
De manier waarop je sterft, dat is eerder iets om je druk over te maken.

Ik hoop dat ik, wanneer ik sterf, vlot het bewustzijn verlies en doodga. Het maakt me niet uit wat er dan komt, Ik zou niet weten hoe een bewustzijn 'in leven; blijft. Ik weet ook niets meer over andere 'levens', dus waarom zou ik me druk maken over wat er hierna komt of is.?!

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...

Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.

Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.

Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...

Ik had ooit dezelfde angst, was ik wel jonger hoor, maar met tijden kwam het dan voor een weekje of twee weer terug. Ik wist voor mezelf eigenlijk wel dat er iets was maar was bang dat er niets was.
Echter, door extrasystolen 500 op een dag, waarmee ik wat problemen heb gekregen, maar ook sterker door ben geworden en de angst ervoor heb overwonnen, heb ik veel meer vertrouwen gekregen. Ik ben nog altijd bang voor de dood, net zo veel als de meeste mensen vermoed ik, maar ik zit er niet meer zo mee. Voor mijn gevoel is er iets, of het nu reincarnatie is, of een hiernamaals of wat dan ook.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2010 00:30 schreef DeParo het volgende:

[..]

Ik had ooit dezelfde angst, was ik wel jonger hoor, maar met tijden kwam het dan voor een weekje of twee weer terug. Ik wist voor mezelf eigenlijk wel dat er iets was maar was bang dat er niets was.
Echter, door extrasystolen 500 op een dag, waarmee ik wat problemen heb gekregen, maar ook sterker door ben geworden en de angst ervoor heb overwonnen, heb ik veel meer vertrouwen gekregen. Ik ben nog altijd bang voor de dood, net zo veel als de meeste mensen vermoed ik, maar ik zit er niet meer zo mee. Voor mijn gevoel is er iets, of het nu reincarnatie is, of een hiernamaals of wat dan ook.

ik denlk dat ik juist door mijn gevoel dat er niet is dat ik niet bang ben voor de dood.
moischien wel voor de manier waarop ik dood zal gaan maar niet voor de dood zelf.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2010 02:15 schreef sig000 het volgende:

[..]

Heb meegemaakt hoe iemand binnen 2 maanden van helemaal gezond tot niets meer kunnen veranderde bij volle bewustzijn.
Dat wens je niemand.

Ja, dat is balen.
Je beseft dat wat je gaat missen. Tenminste, zo zou dat voor mij zijn, eerder dan het dood zijn. Daarom pleit ik voor de pil van Drion of iets dergelijks.

gerelateerde muziek van Wil Oldham

quote:

Death to everyone is gonna come And that makes our living fun

quote:

Op donderdag 13 mei 2010 19:58 schreef Mr.44 het volgende:

[..]

omdat je weet dat daarna alles over is

Niemand weet dat of daarna alles over is.

quote:

Op donderdag 20 mei 2010 05:04 schreef TLC het volgende:
[..]

Niemand weet dat of daarna alles over is.

Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?

Als je dood bent, dan groeit je haar niet meer, je nagels groeien niet meer, je oren en neus groeien niet meer, je huid vernieuwd zich niet meer en alles vergaat langzaam. Waarom zou datgene wat voor je bewustzijn zorgt, daar gaan we hier met de tegenwoordig beschikbare kennis even vanuit, dan wel blijven doorgaan met de activiteiten die het mogelijk maken om jezelf ergens bewust van te kunnen zijn?

Aangezien er nog nooit iemand is geweest die heeft kunnen aantonen dat het lichaam blijft doorleven in een andere staat (anders zouden er tenslotte heel wat zombies rond moeten lopen) en het ook bewezen is dat hersenen vreemde dingen gaan doen bij oa. zuurstoftekort (waardoor je "het licht" ziet, enz), denk ik dat je best mag aannemen dat er na de dood weinig zal gebeuren en er nog minder is om je zorgen over te maken.

En eigenlijk is dat best een fijn idee.. Dat je na je dood niet ook nog eens de kont hoeft te kussen van een vreemde kerel voor een hemelpoort.

quote:

Op donderdag 20 mei 2010 05:28 schreef anoniemelurker het volgende:

[..]

Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?

Als je dood bent, dan groeit je haar niet meer, je nagels groeien niet meer, je oren en neus groeien niet meer, je huid vernieuwd zich niet meer en alles vergaat langzaam. Waarom zou datgene wat voor je bewustzijn zorgt, daar gaan we hier met de tegenwoordig beschikbare kennis even vanuit, dan wel blijven doorgaan met de activiteiten die het mogelijk maken om jezelf ergens bewust van te kunnen zijn?

Aangezien er nog nooit iemand is geweest die heeft kunnen aantonen dat het lichaam blijft doorleven in een andere staat (anders zouden er tenslotte heel wat zombies rond moeten lopen) en het ook bewezen is dat hersenen vreemde dingen gaan doen bij oa. zuurstoftekort (waardoor je "het licht" ziet, enz), denk ik dat je best mag aannemen dat er na de dood weinig zal gebeuren en er nog minder is om je zorgen over te maken.

En eigenlijk is dat best een fijn idee.. Dat je na je dood niet ook nog eens de kont hoeft te kussen van een vreemde kerel voor een hemelpoort.

quote:

Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?

Als je dood bent, dan groeit je haar niet meer, je nagels groeien niet meer, je oren en neus groeien niet meer, je huid vernieuwd zich niet meer en alles vergaat langzaam. Waarom zou datgene wat voor je bewustzijn zorgt, daar gaan we hier met de tegenwoordig beschikbare kennis even vanuit, dan wel blijven doorgaan met de activiteiten die het mogelijk maken om jezelf ergens bewust van te kunnen zijn?

Aangezien er nog nooit iemand is geweest die heeft kunnen aantonen dat het lichaam blijft doorleven in een andere staat (anders zouden er tenslotte heel wat zombies rond moeten lopen) en het ook bewezen is dat hersenen vreemde dingen gaan doen bij oa. zuurstoftekort (waardoor je "het licht" ziet, enz), denk ik dat je best mag aannemen dat er na de dood weinig zal gebeuren en er nog minder is om je zorgen over te maken.

En eigenlijk is dat best een fijn idee.. Dat je na je dood niet ook nog eens de kont hoeft te kussen van een vreemde kerel voor een hemelpoort.

quote:

Op donderdag 13 mei 2010 22:32 schreef Daphne1901 het volgende:
Het gebeurt sowieso en dat is juist het mooie, vind ik.
Bang zijn voor de dood is niet nodig, het is een overgang, net als geboren worden

Helemaal mee eens, ik geloof niet dat de dood het einde van alles is, dat is echt bekrompen.

quote:

Op zondag 6 juni 2010 17:43 schreef SnakeEater het volgende:

[..]

Helemaal mee eens, ik geloof niet dat de dood het einde van alles is, dat is echt bekrompen.

Waarom?

Dat gevoel had ik ook ooit eens, en nog steeds af en toe. Soms "ontsnap" je net ergens aan en dan denk je foei, that was close..maar gelijk daarna denk ik dan; de dood is onvermijdelijk. Niemand ontkomt eraan. Moet je eens volgend boek lezen; De dood, het graf, en wat erna gebeurt. Dan stap je een compleet andere wereld binnen..

quote:

Op zondag 6 juni 2010 17:57 schreef Haushofer het volgende:

[..]

Waarom?

Het is wel heel megalomaan om te denken dat met jouw dood alles ophoud te bestaan.

quote:

Op zondag 6 juni 2010 20:01 schreef Ribbenburg het volgende:

[..]

Het is wel heel megalomaan om te denken dat met jouw dood alles ophoud te bestaan.

Dat denken we dan ook niet, wel dat alles ophoud met bestaan voor DIE persoon DIE dood is gegaan, die bestaat dan namelijk niet meer als levend organisme. De wereld gaat natuurlijk gewoon door.

quote:

Op zondag 6 juni 2010 20:35 schreef vaarsuvius het volgende:

[..]

Dat denken we dan ook niet, wel dat alles ophoud met bestaan voor DIE persoon DIE dood is gegaan, die bestaat dan namelijk niet meer als levend organisme. De wereld gaat natuurlijk gewoon door.

Dat lijkt me logisch toch?

Je houdt enkel op met bestaan op deze wereld, het hiernamaals zal heel anders in elkaar steken, we weten niet hoe, dus erover nadenken heeft niet zoveel nut, we zien het wel ooit

quote:

Op zondag 6 juni 2010 20:56 schreef SnakeEater het volgende:

[..]

Dat lijkt me logisch toch?

Je houdt enkel op met bestaan op deze wereld, het hiernamaals zal heel anders in elkaar steken, we weten niet hoe, dus erover nadenken heeft niet zoveel nut, we zien het wel ooit

Hoe kom je dan aan die wijsheid?

De clou is dat we dan juist niks meer zien.......

quote:

Op donderdag 20 mei 2010 05:28 schreef anoniemelurker het volgende:

[..]

Tegenwoordig weet men genoeg om aan te mogen nemen dat dat in je hoofd niets meer dan een stapeltje met chemische processen is, dus waarom zou daar nog wat van overblijven wanneer het niet meer "werkt"?

Ik denk dat het nogal naïef is om te denken dat je met scheikunde levensverschijnselen kunt verklaren, en nog minder bewustzijn.

Lees ook maar eens dit topic: Waar bevindt zich het bouwplan van de mens?

En dit:

quote:

Als er geen bewustzijn is zijn er alleen deeltjes, en dus ook geen waarnemer, want waarom zouden bepaalde deeltjes zich tot waarnemer van andere deeltjes kunnen uitroepen?

En zonder waarnemer, geen meting en dus geen instorting van de golffunctie en dus geen QM.
Bewustzijn is dus essentieel voor de QM. Q.E.D.

Uit: Zelfreferentie: Gödel en Heisenberg

Gisteren nog een programma van Teleac gezien "Op zoek naar jezelf".
Zeer verhelderend. Dood is nog steeds dood, wat mij betreft.

quote:

Op maandag 7 juni 2010 14:14 schreef ThunderBitch het volgende:
Gisteren nog een programma van Teleac gezien "Op zoek naar jezelf".
Zeer verhelderend. Dood is nog steeds dood, wat mij betreft.

Probeer dit boek eens; de dood, het graf...en wat erna gebeurt. Je stapt een compleet andere wereld binnen, dat zijn zomaar even wat mogelijkheden die in werking kunnen treden na de dood. Boek kost een tientje

In zijn persoonlijk leven was Schopenhauer behoedzaam en beheerst. Hij had een scherp gevoel voor de gevaren van het menselijk leven. Hij sliep met geladen pistolen bij zijn bed en weigerde zijn kapper toestemming te geven om zijn nek te scheren. Hij schepte behagen in gezelschap, maar gaf vaak de voorkeur aan zijn eigen gezelschap. Hij trouwde nooit, maar schijnt seksueel zeer actief te zijn geweest.

Een van de weinige gedenkwaardige gebeurtenissen in Schopenhauers onbewogen leven vond plaatst ten gevolge van zijn hekel aan geluid. Hij was woedend geworden op een naaister die buiten zijn appartement stond te praten, en duwde haar de trap af. De vrouw raakte gewond en daagde hem voor het gerecht. Hij verloor de zaak en moest haar voor de rest van haar leven per kwartaal een geldbedrag geven. Toen zij stief, schreef hij in het Latijn op haard overlijdensakte: 'Obit anus, abit onus.' ('de oude vrouw sterft, de last gaat weg'). Schopenhauer geloofde niet in de realiteit van het zelf en wijde zijn leven aan zichzelf.


Schopenhauer geloofde dat de filosofie werd geregeerd door christelijke vooroordelen. Hij wijdde een groot deel van zijn leven aan het grondig analyseren van de invloed van deze vooroordelen op Immanuel Kant, een denker die hij meer bewonderde dan enig andere denker; maar wiens filosofie hij meedogenloos aanviel omdat het een ongodsdienstige versie van het christendom zou zijn. Kants filosofie was een van de belangrijkste stromingen in de Verlichting. Maar de essentie van Schopenhauers kritiek op Kant is dat de verlichting slechts een wereldlijke versie was van de belangrijkste vergissing van het christendom. Voor christenen zijn de mensen geschapen door God en beiztten zij een vrije wil, voor humanisten zijn het over zichzelf beschikkende wezens. In beide gevallen zijn zij heel anders dan alle dieren. Voor Schopenhauer zijn wij daarentegen in ons diepste wezen één met andere dieren. Wij denken dat wij van andere mensen, en nog meer van andere dieren, gescheiden zijn door het feit dat wij afzonderlijke individuen zijn. Maar die individualiteit is een illusie. Net als andere dieren zijn wij de belichaming van de universele Wil, de worstelende, lijdende energie die alles in de wereld bezielt. Schopenhauer was de eerste grote Europese denker die iets van Indiase filosofie wist, en hij blijft de enige die de voornaamste leerstelling ervan heeft opgenomen en aanvaard; dat het vrije, bewuste individu dat in het christendom en humanisme centraal staat een vergissing is die voor ons verbergt wat wij echt zijn. Maar dat was een gezichtspunt waar hij onafhankelijk van anderen, door zijn verwoestende kritiek op Kant, toe was gekomen.

Kant schreef dat David Hume hem uit zijn dogmatische sluimer wakker maakte. Hij was beslist geschokt door de diepe scepsis van de grote achttiende-eeuwse filosoof. De traditionele metafysica beweerde het bestaan van God, de vrijheid van de wil en de onsterfelijkheid van de ziel aan te tonen. Volgens Hume kunnen wij niet eens weten of de buitenwereld wel echt bestaat. Sterker nog, wij weten niet eens of wijzelf bestaan, aangezien het enige dat wij aantreffen wanneer wij naar binnen kijken, een verzameling gevoelens is. Hume concludeerde dat we, aangezien wij niets weten, de oude Griekse sceptici moeten volgen, en op natuur en gewoonten moeten vertrouwen om ons leven leiding te geven.

Kants dogmatische sluimer is dan mischien door Humes scepsis verstoord, maar niet lang daarna snurkte hij weer vrolijk verder. Kant aanvaardde Humes bewering dat wij de dingen an sich niet kunnen kennen, en dat wij alleen de verschijnselen die ons in de ervaring worden gegeven kunnen kennen. De werkelijkheid die achter de ervaring ligt – wat Kant de noumenale wereld van dingen an sich noemde – is onkenbaar. Maar hij weigerde Humes sceptische conclusie te aanvaarden. Volgens Kant zou ik niet de ervaring van de vrije keuze kunnen hebben als ik alleen maar het empirische organisme zou zijn dat ik lijk te zijn. Alleen omdat ik tot de noumenale wereld buiten ruimte en tijd behoord, kan ik mijn leven volgens morele principes leven. Zoals de meeste filosofen werkte Kant eraan om de conventionele overtuigingen van zijn tijd te ondersteunen. Schopenhauer deed het tegenovergestelde. Terwijl hij de beweringen van Hume en Kant aanvaarrde dat de wereld onkenbaar is, kwamt hij tot de slotsom dat zowel de wereld als het individuele subject dat zich verbeeldt dat hij de wereld kent, maya is, een droomachtige constructie die geen basis in de werkelijkheid heeft. Moraal is geen reeks wetten of pincipes. Het is een gevoel – het gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn. Hier valt Shopenhauers denken samen met de Vedanta en met het boeddhisme, die ondanks hun verschillen het belangrijke inzicht delen dat individuele persoonlijkheid een illusie is.

Schopenhauer aanvaardde de sceptische kant van Kants filosofie en keerde die tegen hem. Kant liet zijn dat wij gevangen zitten in de wereld der verschijnselen en de dingen an sich niet kunnen kennen. Schopenhauer ging een stap verder, en merkte op dat wij zelf tot de wereld der verschijnselen behoren.
In tegenstelling tot Kant was Schopenhauer bereid zijn gedachten te volgen, waar die ook naartoe leidden. Kant beweerde dat wij, behalve wanneer wij aanvaarden dat wij autonome, vrij kiezende zelven zijn, niets zinnigs aan onze morele ervaring kunnen ontdekken.
Schopenhauer antwoordde daarop dat onze huidige ervaring niet een ervaring is waarbij wij vrijelijk de manier van kiezen waarop wij leven, maar dat wij worden voortgedreven door onze lichamelijke behoeften – door angst, honger, en bovenal seks. Seks, schreef Schopenhauer in een van de vele onnavolgbaar scherpe passages die zijn werk verlevendigen, 'is het uiteindelijke doel van bijna alle menselijke inspanningen... seks weet hoe hij zijn liefdesbriefjes en haar lokken in ministerportefeuilles en filosofische manuscripten moet laten glijden'. Wanneer wij in de greep zijn van seksuele liefde, zeggen wij tegen onszelf dat wij gelukkig zullen zijn als die eenmaal is bevredigd, maar dat is slechts een begoocheling. Seksuele passie stelt de soort in staat zichzelf voor te planten; zij bekommert zich helemaal niet om individueel welzijn of persoonlijke autonomie. Het is niet waar de onze ervaringen ons verplicht stellen onszelf te beschouwen als mensen die vrij handelen. Integendeel, als wij oprecht naar onszelf kijken, weten wij dat wij dat niet zijn.
Schopenhauer geloofde dat hij het definitieve antwoord had op de metafysische vragen waar denkers sinds het begin van de filosofie door werden geplaagd. Hij gebruikte zijn kritiek op Kant om het gebruikelijke gezichtspunt over tijd, ruimte en oorzaak en gevolg onderuit te halen, en bood een ander wereldbeeld – een beeld waarin er helemaal geen afzonderlijke dingen zijn, waarin pluraliteit en verschil niet bestaan, en waarin alleen maar het onophoudelijke streven is dat hij Wil noemt.

Dit is een verbazingwekkend beeld, maar wij hoeven het niet als de uiteindelijke waarheid over de aard der dingen op te vatten. In plaatst daarvan kunnen wij het opvatten als een metafoor voor een waarheid over onszelf. Wij denken graag dat wij in ons leven door de rede worden geleid, maar de rede zelf is slehcts – zoals Schopenhauer stelt, waarbij hij Hume nazegt – de fel bestookte dienaar van de wil. Ons intellect is geen onpartijdige waarnemer van de wereld, maar neemt er actief deel aan. Het vormt er een beeld van dat ons helpt in onze worstelingen. Van de denkbeeldige constructies die door het in dienst van de wil werkende intellect worden geschapen is de meest misleidende constructie mischien wel de kijk die het ons op onszelf geeft- als voortgaande, verenigde individuen.

Kant probeerde onze meest gekoesterde ideeën – bovenal onze ideeën over persoonlijke identiteit, vrije wil en morele autonomie – te beschermen tegen het oplosmiddel van de sceptische twijfel.
Schopenhauer nam de proef op de som door die aan de feitelijke ervaring bloot te stellen, en liet zien dat zij wegsmolten. Door dat te doen maakte hij Kants filosofie met de grond gelijk, en met haar de gedachte van het menselijk subject dat zowel het christendom als het humanisme schraagt.

In zijn persoonlijk leven was Schopenhauer behoedzaam en beheerst. Hij had een scherp gevoel voor de gevaren van het menselijk leven. Hij sliep met geladen pistolen bij zijn bed en weigerde zijn kapper toestemming te geven om zijn nek te scheren. Hij schepte behagen in gezelschap, maar gaf vaak de voorkeur aan zijn eigen gezelschap. Hij trouwde nooit, maar schijnt seksueel zeer actief te zijn geweest.

Een van de weinige gedenkwaardige gebeurtenissen in Schopenhauers onbewogen leven vond plaatst ten gevolge van zijn hekel aan geluid. Hij was woedend geworden op een naaister die buiten zijn appartement stond te praten, en duwde haar de trap af. De vrouw raakte gewond en daagde hem voor het gerecht. Hij verloor de zaak en moest haar voor de rest van haar leven per kwartaal een geldbedrag geven. Toen zij stief, schreef hij in het Latijn op haard overlijdensakte: 'Obit anus, abit onus.' ('de oude vrouw sterft, de last gaat weg'). Schopenhauer geloofde niet in de realiteit van het zelf en wijde zijn leven aan zichzelf.


Schopenhauer geloofde dat de filosofie werd geregeerd door christelijke vooroordelen. Hij wijdde een groot deel van zijn leven aan het grondig analyseren van de invloed van deze vooroordelen op Immanuel Kant, een denker die hij meer bewonderde dan enig andere denker; maar wiens filosofie hij meedogenloos aanviel omdat het een ongodsdienstige versie van het christendom zou zijn. Kants filosofie was een van de belangrijkste stromingen in de Verlichting. Maar de essentie van Schopenhauers kritiek op Kant is dat de verlichting slechts een wereldlijke versie was van de belangrijkste vergissing van het christendom. Voor christenen zijn de mensen geschapen door God en beiztten zij een vrije wil, voor humanisten zijn het over zichzelf beschikkende wezens. In beide gevallen zijn zij heel anders dan alle dieren. Voor Schopenhauer zijn wij daarentegen in ons diepste wezen één met andere dieren. Wij denken dat wij van andere mensen, en nog meer van andere dieren, gescheiden zijn door het feit dat wij afzonderlijke individuen zijn. Maar die individualiteit is een illusie. Net als andere dieren zijn wij de belichaming van de universele Wil, de worstelende, lijdende energie die alles in de wereld bezielt. Schopenhauer was de eerste grote Europese denker die iets van Indiase filosofie wist, en hij blijft de enige die de voornaamste leerstelling ervan heeft opgenomen en aanvaard; dat het vrije, bewuste individu dat in het christendom en humanisme centraal staat een vergissing is die voor ons verbergt wat wij echt zijn. Maar dat was een gezichtspunt waar hij onafhankelijk van anderen, door zijn verwoestende kritiek op Kant, toe was gekomen.

Kant schreef dat David Hume hem uit zijn dogmatische sluimer wakker maakte. Hij was beslist geschokt door de diepe scepsis van de grote achttiende-eeuwse filosoof. De traditionele metafysica beweerde het bestaan van God, de vrijheid van de wil en de onsterfelijkheid van de ziel aan te tonen. Volgens Hume kunnen wij niet eens weten of de buitenwereld wel echt bestaat. Sterker nog, wij weten niet eens of wijzelf bestaan, aangezien het enige dat wij aantreffen wanneer wij naar binnen kijken, een verzameling gevoelens is. Hume concludeerde dat we, aangezien wij niets weten, de oude Griekse sceptici moeten volgen, en op natuur en gewoonten moeten vertrouwen om ons leven leiding te geven.

Kants dogmatische sluimer is dan mischien door Humes scepsis verstoord, maar niet lang daarna snurkte hij weer vrolijk verder. Kant aanvaardde Humes bewering dat wij de dingen an sich niet kunnen kennen, en dat wij alleen de verschijnselen die ons in de ervaring worden gegeven kunnen kennen. De werkelijkheid die achter de ervaring ligt – wat Kant de noumenale wereld van dingen an sich noemde – is onkenbaar. Maar hij weigerde Humes sceptische conclusie te aanvaarden. Volgens Kant zou ik niet de ervaring van de vrije keuze kunnen hebben als ik alleen maar het empirische organisme zou zijn dat ik lijk te zijn. Alleen omdat ik tot de noumenale wereld buiten ruimte en tijd behoord, kan ik mijn leven volgens morele principes leven. Zoals de meeste filosofen werkte Kant eraan om de conventionele overtuigingen van zijn tijd te ondersteunen. Schopenhauer deed het tegenovergestelde. Terwijl hij de beweringen van Hume en Kant aanvaarrde dat de wereld onkenbaar is, kwamt hij tot de slotsom dat zowel de wereld als het individuele subject dat zich verbeeldt dat hij de wereld kent, maya is, een droomachtige constructie die geen basis in de werkelijkheid heeft. Moraal is geen reeks wetten of pincipes. Het is een gevoel – het gevoel van mededogen voor hen die lijden of voor anderen, een gevoel dat mogelijk wordt gemaakt door het feit dat afzonderlijke individuen uiteindelijk verzinsels zijn. Hier valt Shopenhauers denken samen met de Vedanta en met het boeddhisme, die ondanks hun verschillen het belangrijke inzicht delen dat individuele persoonlijkheid een illusie is.

Schopenhauer aanvaardde de sceptische kant van Kants filosofie en keerde die tegen hem. Kant liet zijn dat wij gevangen zitten in de wereld der verschijnselen en de dingen an sich niet kunnen kennen. Schopenhauer ging een stap verder, en merkte op dat wij zelf tot de wereld der verschijnselen behoren.
In tegenstelling tot Kant was Schopenhauer bereid zijn gedachten te volgen, waar die ook naartoe leidden. Kant beweerde dat wij, behalve wanneer wij aanvaarden dat wij autonome, vrij kiezende zelven zijn, niets zinnigs aan onze morele ervaring kunnen ontdekken.
Schopenhauer antwoordde daarop dat onze huidige ervaring niet een ervaring is waarbij wij vrijelijk de manier van kiezen waarop wij leven, maar dat wij worden voortgedreven door onze lichamelijke behoeften – door angst, honger, en bovenal seks. Seks, schreef Schopenhauer in een van de vele onnavolgbaar scherpe passages die zijn werk verlevendigen, 'is het uiteindelijke doel van bijna alle menselijke inspanningen... seks weet hoe hij zijn liefdesbriefjes en haar lokken in ministerportefeuilles en filosofische manuscripten moet laten glijden'. Wanneer wij in de greep zijn van seksuele liefde, zeggen wij tegen onszelf dat wij gelukkig zullen zijn als die eenmaal is bevredigd, maar dat is slechts een begoocheling. Seksuele passie stelt de soort in staat zichzelf voor te planten; zij bekommert zich helemaal niet om individueel welzijn of persoonlijke autonomie. Het is niet waar de onze ervaringen ons verplicht stellen onszelf te beschouwen als mensen die vrij handelen. Integendeel, als wij oprecht naar onszelf kijken, weten wij dat wij dat niet zijn.
Schopenhauer geloofde dat hij het definitieve antwoord had op de metafysische vragen waar denkers sinds het begin van de filosofie door werden geplaagd. Hij gebruikte zijn kritiek op Kant om het gebruikelijke gezichtspunt over tijd, ruimte en oorzaak en gevolg onderuit te halen, en bood een ander wereldbeeld – een beeld waarin er helemaal geen afzonderlijke dingen zijn, waarin pluraliteit en verschil niet bestaan, en waarin alleen maar het onophoudelijke streven is dat hij Wil noemt.

Dit is een verbazingwekkend beeld, maar wij hoeven het niet als de uiteindelijke waarheid over de aard der dingen op te vatten. In plaatst daarvan kunnen wij het opvatten als een metafoor voor een waarheid over onszelf. Wij denken graag dat wij in ons leven door de rede worden geleid, maar de rede zelf is slehcts – zoals Schopenhauer stelt, waarbij hij Hume nazegt – de fel bestookte dienaar van de wil. Ons intellect is geen onpartijdige waarnemer van de wereld, maar neemt er actief deel aan. Het vormt er een beeld van dat ons helpt in onze worstelingen. Van de denkbeeldige constructies die door het in dienst van de wil werkende intellect worden geschapen is de meest misleidende constructie mischien wel de kijk die het ons op onszelf geeft- als voortgaande, verenigde individuen.

Kant probeerde onze meest gekoesterde ideeën – bovenal onze ideeën over persoonlijke identiteit, vrije wil en morele autonomie – te beschermen tegen het oplosmiddel van de sceptische twijfel.
Schopenhauer nam de proef op de som door die aan de feitelijke ervaring bloot te stellen, en liet zien dat zij wegsmolten. Door dat te doen maakte hij Kants filosofie met de grond gelijk, en met haar de gedachte van het menselijk subject dat zowel het christendom als het humanisme schraagt.

quote:

Op zondag 6 juni 2010 21:55 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Hoe kom je dan aan die wijsheid?

Ik ben niet wijs slechts gelovig.

Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.

Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.

Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 11:54 schreef Neo-Mullen het volgende:
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.

Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.

Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?

Ik wat nieuws voor je, je zult iedereen weer tegenkomen na de dood..we zullen allemaal verzameld worden..je zult je heel goed herinneren wat je allemaal hebt gedaan in het leven en met wie, want je word er verantwoordelijk voor gehouden. Je krijgt een boek met alle daden; kleine en grote..waarop de meesten zullen zeggen; "wee ons, wat is dit voor boek wat niets groots en niets kleins weglaat zonder het berekend te hebben." Waarschijnlijk ben je een atheïst en geloof je niet in een hiernamaals, maar zelfs dan moet je weten dat het voor jou een optie is...je weet niet of het gaat komen, maar je kunt ook niet met zekerheid zeggen dat het niet gaat komen.

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 11:54 schreef Neo-Mullen het volgende:
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.

Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.

Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?

maar dat je van je geliefden gescheiden wordt merk je niks meer van na de dood
als je dood bent kun je immers niemand meer missen

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 11:54 schreef Neo-Mullen het volgende:
Sorry voor het kickje, maar ik herken me in veel verhalen hier van andere users de laatste tijd.

Ik snap niet hoe mensen niet bang kunnen zijn voor de dood. Als ik kom te overlijden, zijn alle herinneringen die ik heb, alles wat ik heb meegemaakt lijkt dat in een keer weg en nooit bestaan te hebben. Ook kan ik het me niet voorstellen dat ik en mijn meest dierbaren permanent gescheiden worden. Ik heb altijd al veel moeite gehad met afscheiden nemen en dat maakt de angst voor een permanent afscheid (de dood) nog groter eigenlijk.
Het is dus niet zo zeer de angst voor het onbekende, maar dat alles verdwijnt wat je ooit hebt meegemaakt en dat je zo ultiem definitief gescheiden wordt van de mensen (en eventueel dieren) waar je het meest van houdt.

Mensen die zich in het bovenstaande herkennen?

Het is een rare gedachte dat alles weg is. Dat vind ik ook best wel balen dat je dit weet, dat als je dood bent, je geen herinneringen meer kunt creëren met je geliefden.
In gedachten van de nabestaanden leef je nog voort, echter als de mensen die jou kennen ook dood zijn, dan ben je definitief verdwenen.
Ik vind het soms ook eeuwig zonde dat met sommige mensen zoveel verloren gaat, bv bij mensen die heel wijs zijn of heel intelligent. Het is te hopen dat ze hun kennis en wijsheid doorgeven.
Het is nl onvermijdelijk, de mensheid moet zich vernieuwen en evolueren naar een exemplaar dat zich aanpast aan de omgeving.

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 12:15 schreef NumberSeven het volgende:

[..]

Ik wat nieuws voor je, je zult iedereen weer tegenkomen na de dood..we zullen allemaal verzameld worden..je zult je heel goed herinneren wat je allemaal hebt gedaan in het leven en met wie, want je word er verantwoordelijk voor gehouden. Je krijgt een boek met alle daden; kleine en grote..waarop de meesten zullen zeggen; "wee ons, wat is dit voor boek wat niets groots en niets kleins weglaat zonder het berekend te hebben." Waarschijnlijk ben je een atheïst en geloof je niet in een hiernamaals, maar zelfs dan moet je weten dat het voor jou een optie is...je weet niet of het gaat komen, maar je kunt ook niet met zekerheid zeggen dat het niet gaat komen.

laat er alsjeblieft geen eeuwig hiernamaals, hemel en hel lijken me uiteindelijk het toppunt van saaiheid .
dan nog liever reïncarnatie waarbij je steeds je vorige levens vergeet.

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 12:24 schreef Mr.44 het volgende:

[..]

laat er alsjeblieft geen eeuwig hiernamaals, hemel en hel lijken me uiteindelijk het toppunt van saaiheid .
dan nog liever reïncarnatie waarbij je steeds je vorige levens vergeet.

Hell no, straks word je ergens geboren waar je een rot leven hebt. Ik pas. Ik vind het prima zo.

Vind je het erg dat je niet leefde voordat je werd geboren? Zo nee, waarom is het dan erg niet te leven nadat je niet meer leeft? De normale situatie is blijkbaar juist het niet-leven. Zo beredeneer ik dat de dood toch niet zo erg is. Het enige kutte is als je iets ergs overkomt tijdens je leven, en als je daar niks aan kan doen, terwijl je weet dat er nooit vergelding zal plaatsvinden.

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 12:36 schreef Toppiet het volgende:
Vind je het erg dat je niet leefde voordat je werd geboren? Zo nee, waarom is het dan erg niet te leven nadat je niet meer leeft? De normale situatie is blijkbaar juist het niet-leven. Zo beredeneer ik dat de dood toch niet zo erg is. Het enige kutte is als je iets ergs overkomt tijdens je leven, en als je daar niks aan kan doen, terwijl je weet dat er nooit vergelding zal plaatsvinden.

Inderdaad.
Het ergste vind ik dat je je leven verkloot hebt, en niet het beste uit gehaald hebt.

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 12:30 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Hell no, straks word je ergens geboren waar je een rot leven hebt. Ik pas. Ik vind het prima zo.

ja maar het leven daarop ben je het weer vergeten
en misschien heeft het dan met karma te maken waardoor het geheel je eigen schuld is
beter dan de eeuwigheid lang bewust blijven

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 16:42 schreef Mr.44 het volgende:

[..]

ja maar het leven daarop ben je het weer vergeten
en misschien heeft het dan met karma te maken waardoor het geheel je eigen schuld is
beter dan de eeuwigheid lang bewust blijven

Ja, maar ik wil ook geen eeuwig leven, dus ook geen eeuwig geheugen, maar ik zit niet te wachten op nog een geboorte, te onvoorspelbaar.

Volgens mij is je angst voor de dood juist een teken dat je gelukkig bent, een non-probleem c.q. luxe probleem...Beter dan zóóó ongelukkig zijn en dood willen, het logische tegendeel van je huidige mindset....Je werkelijke probleem is dat je je kapot schaamt omdat je zo leurt met je luxe....Bovendien is het logische tegendeel van je impliciete wens, niet doodgaan, absurd..
Eeuwig is te lang. Maak plaats, ouwe lul !... Je angst is dat iemand daar achter komt want angst voor de dood is zielig. Wezenlijk freaky,want Magere Hein is onverbiddelijk en mijn goede vriend Dus laat je (doden) masker nou maar vallen,behalve angst zelve, heb je niets te vrezen

quote:

Op donderdag 24 juni 2010 12:50 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Inderdaad.
Het ergste vind ik dat je je leven verkloot hebt, en niet het beste uit gehaald hebt.

Je vind(t) helemaal niks meer ,toch..?

quote:

Op vrijdag 25 juni 2010 01:38 schreef Aristoo het volgende:

[..]

Je vind(t) helemaal niks meer ,toch..?

Klopt, maar dat is mijn gedachte nu. Zie het maar als een soort euthanasieverklaring, maar dan andersom.

quote:

Op vrijdag 25 juni 2010 01:35 schreef Aristoo het volgende:
Volgens mij is je angst voor de dood juist een teken dat je gelukkig bent, een non-probleem c.q. luxe probleem...Beter dan zóóó ongelukkig zijn en dood willen, het logische tegendeel van je huidige mindset....Je werkelijke probleem is dat je je kapot schaamt omdat je zo leurt met je luxe....Bovendien is het logische tegendeel van je impliciete wens, niet doodgaan, absurd..
Eeuwig is te lang. Maak plaats, ouwe lul !... Je angst is dat iemand daar achter komt want angst voor de dood is zielig. Wezenlijk freaky,want Magere Hein is onverbiddelijk en mijn goede vriend Dus laat je (doden) masker nou maar vallen,behalve angst zelve, heb je niets te vrezen

Eye-opener. Maar emoties kunnen met je aan de loop gaan, waardoor je - om er uit te komen - rationeel moet denken.

Angst voor de dood kan je ook als een boodschap van God zien, je leven dreigt in het slop te raken dus onderneem actie !!!

Een ongelovige zal dit natuurlijk onzin vinden, het is maar net waarin je gelooft, gelukkig wordt niemand in die vrijheid beperkt.

Natuurlijk dood gaan is niet eng, ben er eigelijk wel nieuwschierig naar dankzij al die paranormale programma's op de tv.

Waar ik wel bang voor ben is bv met de motor tussen de assen van bv een vrachtwagen te komen en gruwelijk uit elkaar gescheurd aan mijn eind te komen.
Maar daar is iedereen bang voor lijkt me.

Lijkt me wel heerlijk om slechte mensen te zieken als geest zijnde.

pfoe zeg, ik dacht al dat ik de enige was die hier aan dacht, ik dacht al dat ik langzaam gek werd:P
ik droomde zondagnacht ergens over en ik stond maandag ochtend op en barstte in huilen uit.
Gewoon het idee al dat je niks meer kan doen en het gewoon helemaal leeg en zwart is.
ik weet ook wel dat ik het misschien accepteer als ik 85 ben en ik er dan helemaal niks van merk.
het is gewoon zwaar frustrerend de laatste tijd want er hoeft maar het woordje 'dood' gezegd te worden en ik denk al dat ik zelf ooit eens doodga (en dat resulteerd weer in een huil/paniek bui).
gelukkig kan ik er met mn vriend over praten en hij troost me dan ook.
ook het idee dat mn familie dood gaat over een tijdje, ergens wil ik het niet accepteren dat het leven doorgaat.
ik heb er al eerder last van gehad, dat ik ineens in paniek raakte van die gedachte maar dat was dan na 10 minuten voorbij, nu heb ik er al 6 dagen last van.

Voor de mensen die angst voor de dood hebben: hoe kijken jullie aan tegen het krijgen van kinderen? Zelf ben je hier geheel dankzij je ouders, die je ooit ook zult kwijtraken, mits je zelf niet eerder sterft. Feit is dat, als je kiest kinderen te krijgen, deze situatie ook voor je kinderen geldt en wellicht heeft het kind ook dezelfde angst voor de dood.

Pessimistisch of niet; ik vind de dood fascinerend. Vooral vanwege het feit dat (tot nu toe) niemand boven de dood staat. De dood heeft macht over ieder individu.

De dood beangstigt mij ook heel erg.
Ik geloof wel in God en in een hiernamaals. Maar voor mij beangstigd het vooral dat God juist bestaat (voor mijn gevoel).
Als God niet zou bestaan, dan is het gewoon voorbij, dan hoef je er idd niet mee te zitten.
Maar juist, omdat God voor mij bestaat, ben ik bang in de hel te komen.
Het is misschien een beetje moeilijk uit te leggen en ik hoop niemand te beledigen, maar we leven in een zondige wereld.
Je geeft zo makkelijk toe aan het leven, bespot en vergeet God zo makkelijk.
Terwijl het juist zo belangrijk is om in Hem te geloven en op Hem te vertrouwen, een ware getuige te zijn van Hem.
Hij vraagt zo weinig: enkel geloof, hoop en liefde, terwijl Hij zoveel voor ons mensen gegeven heeft: Hij heeft ons dit leven gegeven, we zijn Hem afgevallen, en toen heeft hij ook Zijn onschuldige Zoon opgeofferd.
Daar kun je met je verstand niet bij.

Het spijt me, maar het geloof betekent echt heel veel voor me.
Misschien kan het jou juist wel troost bieden, als je bang bent voor de dood, om te weten dat het niet voorbij is, dat er, volgens de Bijbel toch wel een eenvoudige en grote mogelijkheid is om bij God te komen: enkel geloof, hoop en liefde. Waar het enkel goed en mooi is als je sterft! Nooit meer pijn, nooit meer verdriet.
Enkel zelfs geloof: Geloof, en u zult behouden worden.
Hij heeft het ons beloofd in de Bijbel, en daar mogen we op vertrouwen!

quote:

Op zaterdag 31 juli 2010 15:17 schreef Nereida het volgende:
pfoe zeg, ik dacht al dat ik de enige was die hier aan dacht, ik dacht al dat ik langzaam gek werd:P
ik droomde zondagnacht ergens over en ik stond maandag ochtend op en barstte in huilen uit.
Gewoon het idee al dat je niks meer kan doen en het gewoon helemaal leeg en zwart is.
ik weet ook wel dat ik het misschien accepteer als ik 85 ben en ik er dan helemaal niks van merk.
het is gewoon zwaar frustrerend de laatste tijd want er hoeft maar het woordje 'dood' gezegd te worden en ik denk al dat ik zelf ooit eens doodga (en dat resulteerd weer in een huil/paniek bui).
gelukkig kan ik er met mn vriend over praten en hij troost me dan ook.
ook het idee dat mn familie dood gaat over een tijdje, ergens wil ik het niet accepteren dat het leven doorgaat.
ik heb er al eerder last van gehad, dat ik ineens in paniek raakte van die gedachte maar dat was dan na 10 minuten voorbij, nu heb ik er al 6 dagen last van.

Ik snap wat je bedoelt, dat heb ik zelf ook heel erg gehad.
Het is ook heel beangstigend: sterven doe je alleen, daar kan geen mens je bij helpen, je weet niet wat er komen gaat.
Onlangs heb ik m'n moeder verloren en dan wordt je er zo mee geconfronteerd. Je grootste angst werd werkelijkheid.
Maar nu ik er naderhand over nadenk,was zij helemaal niet bang om te sterven. Ze was zo rustig, ze vertrouwde dat God bij haar was en dat ze bij Hem mocht Zijn. Ik hoop dat ik dat vertrouwen ook ooit mag hebben.
Het geeft mij ook wel troost. God verlangt in de Bijbel enkel een vertrouwen en geloof dat Hij bestaat! We hoeven alleen maar vast te geloven dat Hij bestaat! Dan belooft hij ons een paradijs na de dood.
Dan hoef je niet bang te zijn om te sterven.
Geloven is echter zo moeilijk geworden in de huidige maatschappij. Alles lijkt wetenschappelijk verklaard te kunnen worden, daar zit ik zelf ook erg mee. Wat je met het verstand niet kan bevatten, kan gewoon niet.
Toch als je de Bijbel leest, het woord dat God zelf eigenlijk d.m.v mensen geschreven heeft, geloof ik niet dat zoiets verzonnen is. God belooft in Zijn Woord, dat we na de dood bij Hem mogen zijn, als we maar in Hem geloven, op Hem vertrouwen (dan leven we daar vanzelf ook naar).
Deze belofte, door God Zelf, zou ons dan toch moeten troosten.

Niet dat ik je wil bekeren, dat kan ik immers niet, maar ik hoop enkel dat mijn woorden je misschien troost kunnen geven!

quote:

Op maandag 2 augustus 2010 20:40 schreef Believer3 het volgende:
De dood beangstigt mij ook heel erg.
Ik geloof wel in God en in een hiernamaals. Maar voor mij beangstigd het vooral dat God juist bestaat (voor mijn gevoel).
Als God niet zou bestaan, dan is het gewoon voorbij, dan hoef je er idd niet mee te zitten.
Maar juist, omdat God voor mij bestaat, ben ik bang in de hel te komen.
Het is misschien een beetje moeilijk uit te leggen en ik hoop niemand te beledigen, maar we leven in een zondige wereld.
Je geeft zo makkelijk toe aan het leven, bespot en vergeet God zo makkelijk.
Terwijl het juist zo belangrijk is om in Hem te geloven en op Hem te vertrouwen, een ware getuige te zijn van Hem.
Hij vraagt zo weinig: enkel geloof, hoop en liefde, terwijl Hij zoveel voor ons mensen gegeven heeft: Hij heeft ons dit leven gegeven, we zijn Hem afgevallen, en toen heeft hij ook Zijn onschuldige Zoon opgeofferd.
Daar kun je met je verstand niet bij.

Het spijt me, maar het geloof betekent echt heel veel voor me.
Misschien kan het jou juist wel troost bieden, als je bang bent voor de dood, om te weten dat het niet voorbij is, dat er, volgens de Bijbel toch wel een eenvoudige en grote mogelijkheid is om bij God te komen: enkel geloof, hoop en liefde. Waar het enkel goed en mooi is als je sterft! Nooit meer pijn, nooit meer verdriet.
Enkel zelfs geloof: Geloof, en u zult behouden worden.
Hij heeft het ons beloofd in de Bijbel, en daar mogen we op vertrouwen!

Ik weet niet of ik nu medelijden met je moet hebben of juist met je in discussie moet gaan. Eerst stel je je heel kwetsbaar op ("ik ben bang om in de hel te komen"), vervolgens stel je juist erg arrogant op door ons voor te schrijven hoe we moeten geloven.

Ik zou je dan ook aanraden eens iets als dit, het commentaar van een ex-christen om de christelijke leer van de hel, grondig door te lezen.

Ik heb juist helemaal geen angst voor de dood, maar dat is voornamelijk ook vanwege m'n 'overtuigingen', ik geloof in reïncarnatie, of in elk geval in het voortbestaan van zielen na de dood.

Sinds enige tijd ben ik ook vrijwilligerswerk gaan doen in een hospice. Ontzettend mooi en aangrijpend werk, je probeert de stervende de tijd die hem of haar nog gegund is, zo aangenaam en draaglijk mogelijk te maken. Dit werk heeft me heel erg aan het denken gezet, en mij eigenlijk alleen nog maar meer gemotiveerd om mijzelf het ook zo veel mogelijk naar mijn zin te maken in het leven. Je kan later wel spijt hebben van wat je niet gedaan hebt, maar je kan jezelf daar zo ongelukkig mee maken, terwijl dat in het nu helemaal niet belangrijk is. Het is voor jezelf beter te kijken naar wat je nog kan doen.

quote:

Op maandag 2 augustus 2010 22:28 schreef Susi het volgende:
Ik heb juist helemaal geen angst voor de dood, maar dat is voornamelijk ook vanwege m'n 'overtuigingen', ik geloof in reïncarnatie, of in elk geval in het voortbestaan van zielen na de dood.

En dat baseer je waarop?

quote:

Op maandag 2 augustus 2010 22:53 schreef Gaspedaal het volgende:

[..]

En dat baseer je waarop?

Eigen ervaringen.

[ Bericht 4% gewijzigd door Susi op 03-08-2010 07:42:55 ]

heb nu geen tijd om alle reactie door te lezen
maar ik heb dit ook erg gehad
dan lag ik snachts in bed en kreeg ik zelfs paniek erdoor,,van als ik er later niet meer ben.
Als ik nu wist dat er hierna iets zou zijn dan had ik er minder moeite mee

wilde toen ook hulp ervoor zoeken maar dan was ik er nog meer mee bezig, nu heb ik het zelf iets kunnen loslaten gelukkig

Wanneer je een exemplarisch voorbeeld van een wetenschapper bent, kun je wellicht geloof hebben in Popper.
Theorie: 'Alle mensen gaan dood'.
Mogelijke falsificatie: 'Eén mens gaat niet dood'.
Hoop van de wetenschapper: 'Hij is die mens'.

quote:

Op dinsdag 3 augustus 2010 07:35 schreef Susi het volgende:

[..]

Eigen ervaringen.

Heel overtuigend

quote:

Op dinsdag 3 augustus 2010 09:21 schreef Gaspedaal het volgende:

[..]

Heel overtuigend

Wanneer je al eens een reïncarnatie meegemaakt hebt dan zou het natuurlijk kunnen overtuigen...
En zijn wij op evolutionaire schaal immers niet allemaal reïncarnaties van slijmerige slakken en andersoortig voorwereldlijk kruipgedierte?

quote:

Op dinsdag 3 augustus 2010 09:21 schreef Gaspedaal het volgende:

[..]

Heel overtuigend

. Maar mwoah, ik voel niet zo de neiging om een ander ervan te overtuigen, wat volgens sommigen dan weer de easy way out is. Ik kan me indenken dat je zo denkt, maar ik kan de dingen die ik zie, weet en voel toch niet aan een ander uitleggen, en het hoeft toch helemaal ook niet ?
Maar waarom wil men overal bewijs voor hebben ?

quote:

Op dinsdag 3 augustus 2010 16:51 schreef Susi het volgende:

[..]

. Maar mwoah, ik voel niet zo de neiging om een ander ervan te overtuigen, wat volgens sommigen dan weer de easy way out is. Ik kan me indenken dat je zo denkt, maar ik kan de dingen die ik zie, weet en voel toch niet aan een ander uitleggen, en het hoeft toch helemaal ook niet ?
Maar waarom wil men overal bewijs voor hebben ?

Ook prima

quote:

Op dinsdag 3 augustus 2010 16:56 schreef Gaspedaal het volgende:

[..]

Ook prima

Oké dan !

_{Het is verder wel heel interessant, te horen/lezen wat andere mensen denken en vinden. Het enige vervelende is dat het vaak ontaard in een welles/nietus-discussie, en dat is lastig te vermijden als je elk bepaalde overtuigingen hebt. En dan is het internet er alleen maar een nog lastiger medium voor.}

quote:

Op maandag 2 augustus 2010 20:56 schreef Gaspedaal het volgende:

[..]

Ik weet niet of ik nu medelijden met je moet hebben of juist met je in discussie moet gaan. Eerst stel je je heel kwetsbaar op ("ik ben bang om in de hel te komen"), vervolgens stel je juist erg arrogant op door ons voor te schrijven hoe we moeten geloven.

Ik zou je dan ook aanraden eens iets als dit, het commentaar van een ex-christen om de christelijke leer van de hel, grondig door te lezen.

Het spijt me als dit arrogant overkwam, dat was niet m'n bedoeling.
Ik bedoelde niets voor te schrijven, maar alleen maar te zeggen, dat je (eigenlijk als je gelooft) niet bang hoeft te zijn om in de hel te komen.
Omdat het eigenlijk zo eenvoudig is wat God van ons vraagt, maar tegelijkertijd zo moeilijk in deze tijd om te geloven.

quote:

Op woensdag 4 augustus 2010 00:20 schreef Believer3 het volgende:

Het spijt me als dit arrogant overkwam, dat was niet m'n bedoeling.
Ik bedoelde niets voor te schrijven, maar alleen maar te zeggen, dat je (eigenlijk als je gelooft) niet bang hoeft te zijn om in de hel te komen.

Ik denk dat jij degene bent die daar diep van binnen nog bang voor is. Waarom zou je het anders noemen in een topic over angst voor de dood?

quote:

Omdat het eigenlijk zo eenvoudig is wat God van ons vraagt, maar tegelijkertijd zo moeilijk in deze tijd om te geloven.

Waarom?