Angst voor de dood

Maak je niet zo druk. Tegen de tijd dat je 50 bent heb je misschien wel bedacht hoe je onsterfelijk wordt. Mocht je tegen die tijd niets hebben bedacht dan ga je je dan maar druk maken.

Dit heb ik zelf ook gehad de vorige zomer. Toen kon ik een week bijna niet slapen en had continu pijn in me buik van de stress. Ik heb het toen een tijd voor me gehouden maar vrienden / vriendin merkte dat ik anders was en erg stil. Toen heb ik er met hun over gepraat. Al hielp dat niet heel erg veel. Gewoon door gaan met leven en je zet het vanzelf wel uit je hoofd. Heb wel het gevoel dat ik nu anders leef dan ik voor de zomer deed. Meer denken aan de toekomst met dingen die je doet. De jaren lijken voorbij te vliegen als ik nu terug kijk. Maar je kan wel bang blijven en denken aan dood gaan maar je veranderd er toch niks aan. Je moet gewoon je leven lijden zoals jij dat wil. Eraan denken blijf je toch wel doen. Maar je moet die gedachtes niet je leven laten verpesten dat is zonde van de tijd die je nog hebt.

Zie ook Seneca over angst voor de dood – dat gaat over een (stoïsch) filosofische benadering, of koop dit boek.



Maar als je er echt problemen mee hebt, die je in je functioneren hinderen, dan zou ik naar R&P gaan, of kijk op http://www.gripopjedip.nl/

Meer afleiding in je leven zoeken. Als je niks boeiends te doen hebt ga je vanzelf aan dat soort dingen denken.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...

Wat zijn je hobby's? Als je hobby's onderdeel uitmaken van een vlucht voor doodsangst wordt het tijd (een) andere hobby('s) te zoeken. Als dat niet het geval is zit het probleem in ieder geval niet daar.

Ik herken het wel.

Het is niet alsof ik niets meer doe of kan doen. Ik leef, ik studeer, ik reis en maak plezier maar elke dag denk ik wel 'ik hoop toch zo dat het niet over 4 minuten over is!' aangezien je overal en op elk moment kunt sterven

En dat vind ik doodeng en ik ga er maar eens over praten met iemand in 't nieuwe jaar, want het is een beetje belemmerend. Niet in mijn acties, maar wel in mijn nachtrust

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...

Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.

Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.

Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...

Ik snap dat gevoel wel, maar dood ga je sowieso. Velen zijn jou voor gegaan en de wereld draait gewoon door.
Wat vind je nou precies eng aan doodgaan? Is het de angst voor wat er mogelijk is of juist niet is, of het proces van doodgaan of het feit dat je niet weet hoe je doodgaan zal plaatsvinden, of is het de angst om dood te zijn, omdat het iets is wat je niet kunt oefenen?

Leg je erbij neer en geniet juist van het feit dat je nog leeft, omdat als het eenmaal zover is, je de schade niet meer kunt inhalen.
Ik vind het niet erg (meer) om dood te zijn, wat ik wel moeilijk vind is het feit dat alles voorbij is. Je raakt in vergetelheid. Je leeft alleen voort in de herinnering die nabestaanden nog hebben aan jou.
Na een paar generaties is het helemaal alsof je nooit bestaan hebt. Het is onwerkelijk, als je nu wel een bewustzijn hebt en beseft dat je er niet meer bij zal zijn, ooit, in de toekomst.

Ach, troost je - er is zijn twee mogelijkheden.

Of er is niets na de dood, en dan merk je er toch niks meer van, of er is wel iets en dan is je geest niet dood.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:32 schreef motorbloempje het volgende:
Ik herken het wel.

Het is niet alsof ik niets meer doe of kan doen. Ik leef, ik studeer, ik reis en maak plezier maar elke dag denk ik wel 'ik hoop toch zo dat het niet over 4 minuten over is!' aangezien je overal en op elk moment kunt sterven

En dat vind ik doodeng en ik ga er maar eens over praten met iemand in 't nieuwe jaar, want het is een beetje belemmerend. Niet in mijn acties, maar wel in mijn nachtrust

Je kunt beginnen door jezelf af te vragen waarom je het zo eng vindt. Ga voorbij die angst en laat het over je heen komen en kijk dan wat je gevoelens zijn.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:35 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Je kunt beginnen door jezelf af te vragen waarom je het zo eng vindt. Ga voorbij die angst en laat het over je heen komen en kijk dan wat je gevoelens zijn.

ik denk dat ik precies weet waar het vandaan komt, ik weet ook dat het totaal zinloos is en dat ik er gewoon niet zo intens over na moet denken

Korte uitleg: 12 jaar lang gepest, klote-jeugd daardoor gehad, depressief, etc. Nu eindelijk nieuwe start gemaakt. Intens gelukkig, ga trouwen volgend jaar, leuke omgeving, leuke studie, leuke vrienden, en ik wil gewoon niet dat het over is! Is trouwens niet alleen voor mezelf, angst voor de dood. Ben ook als de dood dat mijn vriend iets overkomt

Nooit meer iets kunnen doen, nooit meer....

tja das een door denkertje... maar ach gewoon nog een biertje pakken en val je dood dan val je dood.

Heb je op dat moment toch geen last meer van

Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:37 schreef motorbloempje het volgende:

[..]

ik denk dat ik precies weet waar het vandaan komt, ik weet ook dat het totaal zinloos is en dat ik er gewoon niet zo intens over na moet denken

Korte uitleg: 12 jaar lang gepest, klote-jeugd daardoor gehad, depressief, etc. Nu eindelijk nieuwe start gemaakt. Intens gelukkig, ga trouwen volgend jaar, leuke omgeving, leuke studie, leuke vrienden, en ik wil gewoon niet dat het over is! Is trouwens niet alleen voor mezelf, angst voor de dood. Ben ook als de dood dat mijn vriend iets overkomt

Ik snap het. Het leven is je dierbaar geworden en dat wil je niet kwijt (misschien).
Wat mij ook wel geholpen heeft is praten over wat ik wil, mocht ik doodgaan. Op een of andere manier hielp dat wel om het sowieso niet meer zo macaber te vinden. Ik vond (eigenlijk nog wel een beetje) het feit dat je onder de grond ligt weg te rotten, een vreselijk idee, zelfs als ik weet dat ik er niets van merk.
Bij begrafenissen vind ik dat ook het moeilijkste moment, het moment dat je wegloopt en de ander daar in de koude grond achterlaat. Ook het moment dat de kist zakt is al een soort definitief afscheid.
Ik vind het ook verschrikkelijk voor mijn geliefden, omdat ik weet hoe rot zij zich dan zullen voelen.
Ik ben er ook nog niet uit of ik begraven wil worden of gecremeerd. Voor mezelf zou ik gecremeerd willen worden, maar voor de nabestaanden begraven (kunnen ze nog ergens heen, mochten ze daar behoefte aan hebben). Als iemand gecremeerd is, en bv uitgestrooid dan lijkt het helemaal alsof iemand niet bestaan heeft.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:35 schreef Stekke87 het volgende:

[..]

Naar voetbal gaan kijken, uitgaan, bij vrienden zitten en wa drinken enzo, en ik merk dat dit nu niet meer plezierig is, ben afgelopen zaterdag op stap gegaan, kon alleen maar aan de dood denken, en niet aan mij amuseren, gisteren ook voetbal gaan kijken op café met vrienden, altijd blijft die angst erin zitten, dat je zelf voelt op momenten dat je bijna gaat wenen van ongeluk dat je dit beseft...

Dat zijn allemaal sociale bezigheden en daar is niks mis mee. Ik ben net als jij 22 jaar maar in tegenstelling tot jij een einzelganger. Van mezelf weet ik dat mijn grootste hobby (lezen) enigszins een vlucht is voor angst voor het leven en de dood. Zou dat bij jou ook niet het geval kunnen zijn? Dat je zo sociaal actief bent om angsten te ontlopen, maar dat het nu manifest wordt? Ik kan er natuurlijk naast zitten, maar dit vraag ik me af.

Ik vind het zelfs een hele mooie cyclus, je mag een aantal jaren een kijkje nemen in de tijd. Ook de gedachte dat er in de loop van alle voorgaande miljoenen jaren keuzes zijn gemaakt door levensvormen en mensen waar ik totaal geen weet van heb, en dat al die keuzes uiteindelijk [mij] als uitkomst hebben gehad. Dat is een eer.
Ik vind de dood eerder geruststellend dan verontrustend.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:41 schreef ehqo. het volgende:
Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.

Moet er eigenlijk ook niet aan denken, verschrikkelijk lijkt me dat. Eens ben je wel alles al miljoen keer gedaan en dan vind je het wel welletjes.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:45 schreef Triggershot het volgende:

[..]

Eeuwig genieten?

Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:46 schreef ehqo. het volgende:

[..]

Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.

De dood is noodzakelijk om de mens steeds te vernieuwen en (als het goed is) op te waarderen.

quote:

Op woensdag 30 december 2009 13:47 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

De dood is noodzakelijk om de mens steeds te vernieuwen en (als het goed is) op te waarderen.

Ook nog! Alleen maar voordelen.