Dood ga je sowieso, doe je niets tegen, wat je wel kunt doen is genieten van het leven, niet met spijt terugkijken naar iets waar je toch niets aan had kunnen doen. Genieten van het leven zorgt voor afleiding en plezier, daarnaast kan je nog altijd je naam en nagedachtenis onsterfelijk maken.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Wat zijn je hobby's? Als je hobby's onderdeel uitmaken van een vlucht voor doodsangst wordt het tijd (een) andere hobby('s) te zoeken. Als dat niet het geval is zit het probleem in ieder geval niet daar.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Ik snap dat gevoel wel, maar dood ga je sowieso. Velen zijn jou voor gegaan en de wereld draait gewoon door.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Je kunt beginnen door jezelf af te vragen waarom je het zo eng vindt. Ga voorbij die angst en laat het over je heen komen en kijk dan wat je gevoelens zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:32 schreef motorbloempje het volgende:
Ik herken het wel.
Het is niet alsof ik niets meer doe of kan doen. Ik leef, ik studeer, ik reis en maak pleziermaar elke dag denk ik wel 'ik hoop toch zo dat het niet over 4 minuten over is!' aangezien je overal en op elk moment kunt sterven
En dat vind ik doodeng en ik ga er maar eens over praten met iemand in 't nieuwe jaar, want het is een beetje belemmerend. Niet in mijn acties, maar wel in mijn nachtrust
Hoe dan ook is het een 'dood' van alles zoals je het nu kent, hebt opgebouwd en weet. Dat kan ook een niet te troosten idee zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:34 schreef Telecaster het volgende:
Ach, troost je - er is zijn twee mogelijkheden.
Of er is niets na de dood, en dan merk je er toch niks meer van, of er is wel iets en dan is je geest niet dood.
Naar voetbal gaan kijken, uitgaan, bij vrienden zitten en wa drinken enzo, en ik merk dat dit nu niet meer plezierig is, ben afgelopen zaterdag op stap gegaan, kon alleen maar aan de dood denken, en niet aan mij amuseren, gisteren ook voetbal gaan kijken op café met vrienden, altijd blijft die angst erin zitten, dat je zelf voelt op momenten dat je bijna gaat wenen van ongeluk dat je dit beseft...quote:Op woensdag 30 december 2009 13:31 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Wat zijn je hobby's? Als je hobby's onderdeel uitmaken van een vlucht voor doodsangst wordt het tijd (een) andere hobby('s) te zoeken. Als dat niet het geval is zit het probleem in ieder geval niet daar.
ik denk dat ik precies weet waar het vandaan komt, ik weet ook dat het totaal zinloos is en dat ik er gewoon niet zo intens over na moet denkenquote:Op woensdag 30 december 2009 13:35 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Je kunt beginnen door jezelf af te vragen waarom je het zo eng vindt. Ga voorbij die angst en laat het over je heen komen en kijk dan wat je gevoelens zijn.
Ik snap het. Het leven is je dierbaar geworden en dat wil je niet kwijt (misschien).quote:Op woensdag 30 december 2009 13:37 schreef motorbloempje het volgende:
[..]
ik denk dat ik precies weet waar het vandaan komt, ik weet ook dat het totaal zinloos is en dat ik er gewoon niet zo intens over na moet denken
Korte uitleg: 12 jaar lang gepest, klote-jeugd daardoor gehad, depressief, etc. Nu eindelijk nieuwe start gemaakt. Intens gelukkig, ga trouwen volgend jaar, leuke omgeving, leuke studie, leuke vrienden, en ik wil gewoon niet dat het over is! Is trouwens niet alleen voor mezelf, angst voor de dood. Ben ook als de dood dat mijn vriend iets overkomt![]()
Dat zijn allemaal sociale bezigheden en daar is niks mis mee. Ik ben net als jij 22 jaar maar in tegenstelling tot jij een einzelganger. Van mezelf weet ik dat mijn grootste hobby (lezen) enigszins een vlucht is voor angst voor het leven en de dood. Zou dat bij jou ook niet het geval kunnen zijn? Dat je zo sociaal actief bent om angsten te ontlopen, maar dat het nu manifest wordt? Ik kan er natuurlijk naast zitten, maar dit vraag ik me af.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:35 schreef Stekke87 het volgende:
[..]
Naar voetbal gaan kijken, uitgaan, bij vrienden zitten en wa drinken enzo, en ik merk dat dit nu niet meer plezierig is, ben afgelopen zaterdag op stap gegaan, kon alleen maar aan de dood denken, en niet aan mij amuseren, gisteren ook voetbal gaan kijken op café met vrienden, altijd blijft die angst erin zitten, dat je zelf voelt op momenten dat je bijna gaat wenen van ongeluk dat je dit beseft...
Eeuwig genieten?quote:Op woensdag 30 december 2009 13:41 schreef ehqo. het volgende:
Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.
Moet er eigenlijk ook niet aan denken, verschrikkelijk lijkt me dat. Eens ben je wel alles al miljoen keer gedaan en dan vind je het wel welletjes.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:41 schreef ehqo. het volgende:
Man, de dood is juist een aansporing om zoveel mogelijk overal van te genieten. Als je onsterfelijk bent, dat lijkt me pas kut.
Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.quote:
De dood is noodzakelijk om de mens steeds te vernieuwen en (als het goed is) op te waarderen.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:46 schreef ehqo. het volgende:
[..]
Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.
Ook nog! Alleen maar voordelen.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:47 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
De dood is noodzakelijk om de mens steeds te vernieuwen en (als het goed is) op te waarderen.
Als we nou in een onveranderlijk omgeving leefden oke, maar de samenleving en mogelijkheden - en dus ook genot, recreatie en fun - gaan steeds verder vooruit.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:46 schreef ehqo. het volgende:
[..]
Volgens mij komt er inflatie op genot. Eerlijk, ik vind de dood een mooi gegeven. Het enigste dat zeker is in je leven.
Meer is op als je uitgereproduceerd bent en je tijd om oma en opa te spelen om zo je kinderen te helpen hun kroost groot te brengen (ervaring en hulp).quote:Op woensdag 30 december 2009 13:49 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Als we nou in een onveranderlijk omgeving leefden oke, maar de samenleving en mogelijkheden - en dus ook genot, recreatie en fun - gaan steeds verder vooruit.
Het is eigenlijk heel simpelquote:
Onsterfelijkheid sluit dat nou niet echt uit.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:52 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Meer is op als je uitgereproduceerd bent en je tijd om oma en opa te spelen om zo je kinderen te helpen hun kroost groot te brengen (ervaring en hulp).
quote:
Uit Nescio, Titaantjes.quote:God leeft in mijn hoofd. Zijn velden zijn er onmetelijk, zijn tuinen staan er vol schoone bloemen, die niet sterven, en statige vrouwen wandelen er naakt, vele duizenden. En de zon gaat er op en onder en schijnt laag en hoog en weer laag en 't eindeloze gebied is eindeloos 't zelfde en geen oogenblik gelijk. En breede rivieren stroomen er door met vele bochten en de zon schijnt er in en ze voeren 't licht naar de zee.
En aan de rivieren mijner gedachten zit ik stilletjes en genoeglijk en rook een steenen pijpje en voel de zon op mijn lijf schijnen en zie 't water stroomen, voortdurend stroomen naar 't onbekende.
En 't onbekende deert mij niet. En ik knik maar eens tegen de schoone vrouwen, die de bloemen plukken in mijn tuinen en hoor den wind ruischen door de hooge dennen, door de wouden der zekerheid, dat dit alles bestaat, omdat ik 't zoo verkies te denken. En ik ben dankbaar dat mij dit gegeven is. En in ootmoed pijp ik nog eens aan en voel mij God, de oneindigheid zelf.
Doelloos zit ik, Gods doel is de doelloosheid.
Maar voor geen mensch is het weggelegd dit bij voortduring te beseffen.
Volgens mij is er op den duur geen zak meer aan als je je nooit ergens zorgen over hoeft te maken. Spanning bestaat niet meer dan. Volgens mij voel je je het meest levend als je de dood in de ogen kijkt of gekeken hebt.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:49 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Als we nou in een onveranderlijk omgeving leefden oke, maar de samenleving en mogelijkheden - en dus ook genot, recreatie en fun - gaan steeds verder vooruit.
Waarom kan het elk moment met je gedaan zijn? Door de medische wetenschap ben je genezen van de tumor in je hoofd. Door diezelfde wetenschap worden we gemiddeld ouder dan ooit tevoren in de geschiedenis van het mensdom. Hoe groot is de kans dat je sterft aan een verkeersongeluk, een brand in je huis, een plotselinge hartaanval? De beste manier om je angsten te overwinnen is door ze kritisch te bekijken. Hoe terecht is de angst die je hebt nou werkelijk?quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Stekke87 het volgende:
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
Wat voor nut heb je dan nog? Nul!quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Onsterfelijkheid sluit dat nou niet echt uit.
Mij maakt het niet zoveel uit wat er na mijn dood met me gebeurt.. als mn nabestaanden er maar een goede afsluiting mee hebben zeg maar.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:43 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ik snap het. Het leven is je dierbaar geworden en dat wil je niet kwijt (misschien).
Wat mij ook wel geholpen heeft is praten over wat ik wil, mocht ik doodgaan. Op een of andere manier hielp dat wel om het sowieso niet meer zo macaber te vinden. Ik vond (eigenlijk nog wel een beetje) het feit dat je onder de grond ligt weg te rotten, een vreselijk idee, zelfs als ik weet dat ik er niets van merk.
Bij begrafenissen vind ik dat ook het moeilijkste moment, het moment dat je wegloopt en de ander daar in de koude grond achterlaat. Ook het moment dat de kist zakt is al een soort definitief afscheid.
Ik vind het ook verschrikkelijk voor mijn geliefden, omdat ik weet hoe rot zij zich dan zullen voelen.
Ik ben er ook nog niet uit of ik begraven wil worden of gecremeerd. Voor mezelf zou ik gecremeerd willen worden, maar voor de nabestaanden begraven (kunnen ze nog ergens heen, mochten ze daar behoefte aan hebben). Als iemand gecremeerd is, en bv uitgestrooid dan lijkt het helemaal alsof iemand niet bestaan heeft.
Dat hoop ik nou net helemaal niet, als ik dement word, wil ik niet meer leven. Dan hoop ik eruit te stappen voordat ik mezelf voor schut zet, en daarmee mijn familie en omgeving.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Stekke87 het volgende:
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
Ik denk dat ik meer nut kan halen uit je als je onsterfelijk bent.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:24 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Wat voor nut heb je dan nog? Nul!
OMG, dat is inderdaad heftig. Ja, dat kan natuurlijk, is ook best angstig als je eraan denkt.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:25 schreef motorbloempje het volgende:
[..]
Mij maakt het niet zoveel uit wat er na mijn dood met me gebeurt.. als mn nabestaanden er maar een goede afsluiting mee hebben zeg maar.
Maargoed, ben ook als de dood dat ik op een dag mijn vriend dood vind![]()
Mijn nicht heeft, toen ze 25 was, haar vriend beneden dood op de bank aangetroffen: hartaanval, 25 jaar, zomaar. Dat lijkt me echt de hel op aarde...
Wat voor nut? Als je jezelf gereproduceerd hebt, heb je je steentje bijgedragen en dan is het gedaan.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:26 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Ik denk dat ik meer nut kan halen uit je als je onsterfelijk bent.
Inderdaad. De lessen die je leert hebben te maken met lijfsbehoud.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:07 schreef ehqo. het volgende:
Trouwens. Zonder de dood zouden we volgens mij alle emoties die we met negativiteit associëren teniet doen: angst, woede, verdriet enzovoorts. Omdat ze volgens mij allemaal voortkomen uit het idee van verlies van ofwel een naaste of het eigen leven, emoties die nodig zijn om te overleven.
Dit zijn ook juist de emoties die ik een stuk leerzamer vind dan blijheid en geluk. In de zin dat je jezelf en anderen erdoor leert kennen, emoties die je scherp houden en dwingen je standpunten of acties bij te stellen.
Jij als individu, met je zijn, kennis en standpunten, jouw persoon niet enkel integraal zien in een natuurlijk proces van voortplanten.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:28 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Wat voor nut? Als je jezelf gereproduceerd hebt, heb je je steentje bijgedragen en dan is het gedaan.
De natuur is zeer efficient, als de boel niet steeds vernieuwd wordt, staan we stil.
ik vond een dode goudvis al erg. Ze heetten wel 'Bijna' en 'Dood', omdat ze toen ik ze van mijn zus kreeg de hele tijd naar de oppervlakte neigden... ze hebben het anderhalf jaar volgehoudenquote:Op woensdag 30 december 2009 14:27 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
OMG, dat is inderdaad heftig. Ja, dat kan natuurlijk, is ook best angstig als je eraan denkt.
Ik moet er al niet aan denken dat ik een broer of zus zou verliezen..
Volgens mij ontbreekt bij onsterfelijkheid de noodzaak om je nog verder te vormen als mens. Zie mijn voorgaande post.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:30 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Jij als individu, met je zijn, kennis en standpunten, jouw persoon niet enkel integraal zien in een natuurlijk proces van voortplanten.
Ja maar waarom? Wat wil je ermee, welk doel dient het. Zelfs de zon zal ooit uitgaan als een kaarsje.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:30 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Jij als individu, met je zijn, kennis en standpunten, jouw persoon niet enkel integraal zien in een natuurlijk proces van voortplanten.
Motorrijden is voor mij echt een no-no, dat vind ik dus echt vragen om problemen. Ben persoonlijk erg bang voor verkeersongevallen.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:35 schreef motorbloempje het volgende:
[..]
ik vond een dode goudvis al erg. Ze heetten wel 'Bijna' en 'Dood', omdat ze toen ik ze van mijn zus kreeg de hele tijd naar de oppervlakte neigden... ze hebben het anderhalf jaar volgehoudenmaar goed.
Het stomme is dat ik wel genoeg, wel plan, we gaan op wereldreis, we gaan trouwen, we doen alles. We rijden motor! Da's het stommemaargoed... tijdens een vakantierit over een bergpas met een ravijn naast me denk ik ook de hele tijd 'het moet nu NIET fout gaan..'
!
quote:Op woensdag 30 december 2009 14:26 schreef Triggershot het volgende:
[..]
Ik denk dat ik meer nut kan halen uit je als je onsterfelijk bent.
Je leeft toch niet helemaal voor jezelf? Als je ziet hoe waardevol je interactie met andere mensen kan zijn zie je ook hoeveel waardevoller het leven is dan slechts een zaak van voortplanting.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:42 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ja maar waarom? Wat wil je ermee, welk doel dient het. Zelfs de zon zal ooit uitgaan als een kaarsje.
Alles is aan verval onderhevig. Zelfs kernafval zal ooit niet meer radioactief zijn.
Natuurlijk zou je je leven dan anders zien en anders indelen, maar voor wie, voor wat, de wereld is er niet mee gebaat. Het zou juist puur voor jezelf zijn.
Ik moet er overigens niet aan denken om naar al die verjaardagen te moeten gaan. Al die organisatorische en logistieke problemen. In China mogen ze al maar 1 kind hebben, hoe zie je dat voor je? De wereld is nu al klein aan het worden, en dan vallen ze soms al bij bosjes neer.![]()
Ja we gaan alle naar Eywa om te dansen met blauwe smurfenquote:Op woensdag 30 december 2009 14:51 schreef denz09 het volgende:
Als je dood gaat dan ben je niets meer. alleen darkness
maar sommige geloven dat je dat ergens anders heen gaat naar een paradijs ofzo
ik weet niet precies maar als het eerste waar is dan lijkt mij het neit zo gek dat je bang bent om dood te gaan.
Natuurlijk maken wij er het beste van. We moeten wel, om ons te handhaven en om er het beste van te maken, niets mis mee. Ik denk echter wel dat wij slechts voorbestemd zijn om ons voort te planten. We hebben het opgeleukt met vanalles. Gelukkig maar, echter dat geeft ons geen speciale voorrechten, anders dan waartoe we in beginsel voor geprogrammeerd zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 14:49 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Je leeft toch niet helemaal voor jezelf? Als je ziet hoe waardevol je interactie met andere mensen kan zijn zie je ook hoeveel waardevoller het leven is dan slechts een zaak van voortplanting.
er is dan zelfs geen duisternis meer omdat er niks meer isquote:Op woensdag 30 december 2009 14:51 schreef denz09 het volgende:
Als je dood gaat dan ben je niets meer. alleen darkness
maar sommige geloven dat je dat ergens anders heen gaat naar een paradijs ofzo
ik weet niet precies maar als het eerste waar is dan lijkt mij het neit zo gek dat je bang bent om dood te gaan.
weet ik veel lijkt mij nogal saai om in een eeuwige spiraal van duisternis terecht te komen.quote:Op woensdag 30 december 2009 15:45 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
er is dan zelfs geen duisternis meer omdat er niks meer is
en waarom zou je daar bang voor zijn er is immers niks meer om bang voor te zijn
waarom niet gewoon met vrienden een avond drinken zuipen en om zeg een uur of 4 in de nacht over dit soort dingen pratenquote:Op woensdag 30 december 2009 15:41 schreef Stekke87 het volgende:
Bedankt aan iedereen voor de reacties, kdenk echter dat ik deze avond maar eens naar de huisarts ga, mijn verhaal doe, en zal wel zien wat hij voorstelt... Misschien psycholoog ofzo, maar dan komen mijn ouders mijn probleem te weten, en dat wil ik eig niet, stel dat ze denken dat dit alles aan hun ligt... Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
maar het is juist geen eeuwige spiraal van duisternis omdat er na mijn dood voor mij geen tijd meer bestaatquote:Op woensdag 30 december 2009 15:46 schreef denz09 het volgende:
[..]
weet ik veel lijkt mij nogal saai om in een eeuwige spiraal van duisternis terecht te komen.
Als je een normaal leven leidt, hoef je dan nergens bang voor te zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 15:45 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
er is dan zelfs geen duisternis meer omdat er niks meer is
en waarom zou je daar bang voor zijn er is immers niks meer om bang voor te zijn
Hoe ga je "saai" ervaren als je dood bent? Of duisternis zien? Ik denk dat je bestempeld wordt als zombie als je nog levensfuncties vertoont na je dood.quote:Op woensdag 30 december 2009 15:46 schreef denz09 het volgende:
[..]
weet ik veel lijkt mij nogal saai om in een eeuwige spiraal van duisternis terecht te komen.
Als ze je alles geven wat je je maar wenst, dan geven ze je natuurlijk ook een luisterend oor, en misschien zelfs advies!quote:Op woensdag 30 december 2009 15:41 schreef Stekke87 het volgende:
Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
Juist niet. Alles dat klote aanvoelt is er om conclusies uit te trekken, een leermoment. Kutzooi vormt je als mens.quote:
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...![]()
Neuh, het leven zuigt niet. Het is alleen niet zo dat je geluk en spirituele rust volledig van je omgeving en materiele zaken afhangt. Daarbij, je ouders zijn er om je te steunen, toch? Als je je probleem uitlegt en benadrukt dat het niet aan hen ligt is het toch duidelijk?quote:Op woensdag 30 december 2009 15:41 schreef Stekke87 het volgende:
Bedankt aan iedereen voor de reacties, kdenk echter dat ik deze avond maar eens naar de huisarts ga, mijn verhaal doe, en zal wel zien wat hij voorstelt... Misschien psycholoog ofzo, maar dan komen mijn ouders mijn probleem te weten, en dat wil ik eig niet, stel dat ze denken dat dit alles aan hun ligt... Mijn ouders geven me alles wat ik maar wens, en dan dit... Achja, life sucks zeker...
Hier kan ik me zeker in vinden.quote:Op woensdag 30 december 2009 18:31 schreef Tevik het volgende:
[..]
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.
Misschien een idee om na te gaan denken over het leven, waar het vandaan komt, waarom je hier bent en waar je heen gaat. "Zoek en je zult vinden en wanneer je vindt dan zal je tot rust komen."
Ik weet niet of je mij hier ook mee bedoelt. Maar er is niet zoveel constructiefs aan allesverzengende ellende en de neerwaartse spiraal van een depressie. Wat ik bedoelt heb met voorgaande posts is dat hij moet proberen een positieve impuls te halen uit de naargeestige situatie, een persoonlijke openbaring. Daar kom je niet door jezelf in een slachtofferrol te praten.quote:Op woensdag 30 december 2009 18:31 schreef Tevik het volgende:
[..]
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.
Helemaal mee eens. 'Genieten van het leven' kan ook een manier zijn om problemen niet het hoofd te hoeven bieden.quote:Op woensdag 30 december 2009 18:31 schreef Tevik het volgende:
[..]
Als je ergens op je lichaam pijn voelt dan is dat een signaal dat het ergens niet in orde is. Dit is ook zo'n signaal alleen dan vanuit je geweten. Luister er naar, wees er niet bang voor, en luister niet naar degenen die komen met "geniet van het leven", hiermee vluchten ze weg/negeren/verbergen/onderdrukken ze dit signaal. Het is niets anders dan het antwoord van een dronkaard die zijn toevlucht zoekt in drank om te ontkomen aan de realiteit waarin hij leeft.
Misschien een idee om na te gaan denken over het leven, waar het vandaan komt, waarom je hier bent en waar je heen gaat. "Zoek en je zult vinden en wanneer je vindt dan zal je tot rust komen."
'Kan' inderdaad maar niet per definitie.quote:Op woensdag 30 december 2009 19:13 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Helemaal mee eens. 'Genieten van het leven' kan ook een manier zijn om problemen niet het hoofd te hoeven bieden.
Iemand die tegen bepaalde problemen aanloopt het advies geven dat hij/zij maar gewoon moet genieten van het leven is stom, dom en onhandig.quote:Op woensdag 30 december 2009 19:31 schreef ehqo. het volgende:
[..]
'Kan' inderdaad maar niet per definitie.
quote:Op woensdag 30 december 2009 19:48 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Iemand die tegen bepaalde problemen aanloopt het advies geven dat hij/zij maar gewoon moet genieten van het leven is stom, dom en onhandig.
Ligt eraan in welke context het gegeven wordt. "Gewoon genieten" als in "richt je meer op de buitenwereld in plaats van je eigen gedachten" kan wel degelijk een goed advies zijn.quote:Op woensdag 30 december 2009 19:48 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Iemand die tegen bepaalde problemen aanloopt het advies geven dat hij/zij maar gewoon moet genieten van het leven is stom, dom en onhandig.
Bij het woord genieten heb ik associaties als 'overgeven aan' en 'passief ondergaan'. Genieten is meestal (niet altijd) iets dat weinig inspanning vereist. Om problemen op te lossen is juist wel inspanning vereist, anders is het geen echt probleem.quote:Op woensdag 30 december 2009 20:43 schreef Haushofer het volgende:
[..]
Ligt eraan in welke context het gegeven wordt. "Gewoon genieten" als in "richt je meer op de buitenwereld in plaats van je eigen gedachten" kan wel degelijk een goed advies zijn.
Dansen op Dyonisische klanken-het is voor mij zoiets hoogs en alledaags tegelijk! Daarin ligt haar gevaar ook besloten. Genieten is een te niet doen van het verstand. En ook hier geldt dat mijn smaak daaraan appelleert.quote:Op woensdag 30 december 2009 21:22 schreef Ribbenburg het volgende:
[..]
Bij het woord genieten heb ik associaties als 'overgeven aan' en 'passief ondergaan'. Genieten is meestal (niet altijd) iets dat weinig inspanning vereist. Om problemen op te lossen is juist wel inspanning vereist, anders is het geen echt probleem.
;-)quote:Op woensdag 30 december 2009 13:30 schreef Ryon het volgende:
Meer afleiding in je leven zoeken. Als je niks boeiends te doen hebt ga je vanzelf aan dat soort dingen denken.
goed verwoordquote:Op woensdag 30 december 2009 22:45 schreef LoppenTop het volgende:
Stilstaan of niks doen is natuurlijk heel dicht bij 'niet zijn' oftewel absolute 'niet bestaan' of zo gezegd de dood. Vandaar dat stilstand en niks doen zorgt voor verveling. Dit omdat men diep van binnen niet wil denken of geconfronteerd worden aan deze vorm van (niet)bestaan.
Daardoor zorgen bezigheden ervoor dat je afstand neemt van deze dood of einde.
Maar je zou ook kunnen denken dat de dood geen echte dood is maar een verandering in het bewustzijn. Dus dat je gewoon gaat voortleven in een ander vorm van 'zijn', alleen mis je een fysiek lichaam. Maar je bent dan wel vrijer, want je lichaam in deze vorm is een soort kooi die je geest vastbind aan dit fysieke maar o zo beperkte dimensie en tijd.
Dan is de dood geen 'niet bestaan' maar een verandering van leven en dan is het ook niet zo eng meer.
De volgende uitdaging is dan wat je te wachten staat in die vorm van bestaan en wat te doen om daar goed terecht te komen.
zelfs als we een mensenleven voor onbepaalde tijd kunnen oprekken komt er ooit een eind aan dit universum en alles wat daar inzitquote:Op donderdag 31 december 2009 08:04 schreef Buzios het volgende:
"Dood ga je sowieso"
Maar is dit wel waar ? Men zegt vaak dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood gaat.
Maar volgens mij is de enige zekerheid in het leven dat we ooit zijn geboren. Dat we dood gaan moet nog blijken.
Nou geloof ik natuurlijk ook wel dat iedereen op een dag dood gaat, maar hoe kunnen we dat zo zeker stellen ?
Mee eens, maar is dat dan automatisch ook een zekerheid dat we dood gaan ?quote:Op donderdag 31 december 2009 08:38 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
zelfs als we een mensenleven voor onbepaalde tijd kunnen oprekken komt er ooit een eind aan dit universum en alles wat daar inzit
er zijn momenteel 2 mogelijkheden of alles valt terug tot 1 punt of het heelal blijft uitdijen alle sterren branden op, de temperatuur van het heelal zakt tot 0 kelvin en alle materie valt uit elkaarquote:Op donderdag 31 december 2009 08:44 schreef Buzios het volgende:
[..]
Mee eens, maar is dat dan automatisch ook een zekerheid dat we dood gaan ?
Maar het klopt toch dat dit bieden theorieen zijn ? Theorien waarvan de uikomst gelijk is: het einde van het heelal.quote:Op donderdag 31 december 2009 09:16 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
er zijn momenteel 2 mogelijkheden of alles valt terug tot 1 punt of het heelal blijft uitdijen alle sterren branden op, de temperatuur van het heelal zakt tot 0 kelvin en alle materie valt uit elkaar
en dat we ooit dood zullen gaanquote:Op donderdag 31 december 2009 09:49 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar het klopt toch dat dit bieden theorieen zijn ? Theorien waarvan de uikomst gelijk is: het einde van het heelal.
Maar betekent dit dan ook automatisch het einde van al het leven ?
Mijn technische kennis van bieden theorieen is verre van voldoende om technisch op beiden in te kunnen gaan, maar het klopt toch dat de enige zekerheid in het leven is dat we zijn geboren ?
Behalve het heelal. Wellicht wel een einde in tijdszin, maar niet in de ziin van afstand.quote:Op donderdag 31 december 2009 10:45 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
en dat we ooit dood zullen gaan
tot nu toe heeft Alles wat een begin een eind
Logisch denken.quote:Op donderdag 31 december 2009 10:58 schreef Buzios het volgende:
[..]
Behalve het heelal. Wellicht wel een einde in tijdszin, maar niet in de ziin van afstand.
Ik ben er van overtuigd dat ik ooit dood zal gaan, maar hoe kan ik dat met zekerheid stellen ?
Maar ten opzichte van welk verleden ? Van het feit dat ik ben geboren (verleden), of omdat het "altijd al zo is gegaan" ?quote:Op donderdag 31 december 2009 11:48 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Logisch denken.
In dit geval is het verleden zeker een garantie voor de toekomst. Er is niemand teruggekomen en tot op de dag van vandaag had iedereen een afloopdatum.
Aan de uiteinden van je chromosomen zitten telomeren die bij iedere celdeling korter worden totdat celdeling niet meer mogelijk is en je lichaam dood gaat.quote:Op donderdag 31 december 2009 12:09 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar ten opzichte van welk verleden ? Van het feit dat ik ben geboren (verleden), of omdat het "altijd al zo is gegaan" ?
Over terugkomen heb ik het helemaal niet. Want een eis om terug te komen, is om eerst te gaan.
En dat is juist mijn vraag, hoe dat met zekerheid te stellen ?
Dat is pas logisch denken
Het verleden zolang wij dat kennen.quote:Op donderdag 31 december 2009 12:09 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar ten opzichte van welk verleden ? Van het feit dat ik ben geboren (verleden), of omdat het "altijd al zo is gegaan" ?
Over terugkomen heb ik het helemaal niet. Want een eis om terug te komen, is om eerst te gaan.
En dat is juist mijn vraag, hoe dat met zekerheid te stellen ?
Dat is pas logisch denken
Ok. Dat is dus fysiek bewijs dat ik op een dag dood zal gaan. Maar is het daardoor ook met zekerheid te stellen?quote:Op donderdag 31 december 2009 12:44 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
Aan de uiteinden van je chromosomen zitten telomeren die bij iedere celdeling korter worden totdat celdeling niet meer mogelijk is en je lichaam dood gaat.
Misschien is het mogelijk dat je tegen die tijd je hersens kan kopiëren naar een computer die mits goed onderhouden het uit zou kunnen houden tot eind van het universum, maar dan is er niks meer om die computer op gang te houden en wordt het zo koud dat de atomen waar je computer uit bestaat uit elkaar vallen
Jij zegt: je gaat dood, punt uit. Dat baseer je op alles van het complete verleden.quote:Op donderdag 31 december 2009 12:58 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Het verleden zolang wij dat kennen.
Met het feit dat er niemand teruggekomen is wil ik alleen maar stellen dat dood ook dood is. Ik bedoel, je gaat dood, punt uit. Dus het is zeker. Er is sinds mensenheugenis nooit iemand langer blijven leven dan een bepaald aantal jaren. Dat verleden bedoel ik. Nog nooit vertoond, noem ze maar op.
Een mens kan zijn kunnen verbeteren, mede door de evolutie, dat is van een hele andere orde.quote:Op donderdag 31 december 2009 13:14 schreef Buzios het volgende:
[..]
Jij zegt: je gaat dood, punt uit. Dat baseer je op alles van het complete verleden.
Maar dat is daardoor nog geen bewijs dat we doodgaan.
Ook het argument dat het nog nooit is vertoond is geen bewijs. Er heeft nog nooit een atleet de 100 m sprint in 8 seconden gelopen, maar dat wil niet zeggen dat het nooit zal gebeuren.
Dat we doodgaan, dat is een feit omdat we het niet anders kennen dan een feit. Maar hoe is dit feit met zekerheid te stellen ?
Je kunt niet dood gaan, hoaxquote:Op donderdag 31 december 2009 14:22 schreef denz09 het volgende:
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
Het einde van het heelal zit waar het begonnen is. We vliegen met zijn allen keihard het centrum uit.quote:Op donderdag 31 december 2009 14:22 schreef denz09 het volgende:
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
Het einde als het einde van ophouden te bestaan?quote:Op donderdag 31 december 2009 14:22 schreef denz09 het volgende:
alles heeft een einde ? nee hoor het heelal gaat ook oneindig door. waar is het einde van het heelal ? De dood is gewoon een raadsel. Niemand weet waar je naar toe gaat als je dood gaat.
Wat bij mij altijd wel verfrissend werkt is de gedachte hoe het zou zijn om voor eeuwig en altijd te leven. Lijkt je dat wat? Mij niet namelijkquote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...![]()
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |