F&L Filosofie & Levensbeschouwing
Een plek om te discussiëren over filosofische vragen, filosofen, religieuze vraagstukken of religie en levensbeschouwing in het algemeen.
Genieten van het leven als advies is inderdaad erg dom en onhandig. Maar goed Ribben Ignorance is bliss. De minder bedeelde mensen zullen met dit advies kunnen leven. Degene met een beter verstand zullen het niet hier bij laten.
Your task is not to seek for love, but merely to seek and find all the barriers within yourself that you have built against it. -Mevlana
Genieten van het leven is altijd goed.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Face it ??quote:Op donderdag 31 december 2009 14:34 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Een mens kan zijn kunnen verbeteren, mede door de evolutie, dat is van een hele andere orde.
We spreken hier over leven en dood. Of je leeft of je bent dood. Mensen die nu leven zijn over 150 jaar zeker dood. Het lichaam is er niet op gebouwd om het langer dan een x-tijd uit te houden.
Ik kan ook niet bewijzen dat ik de persoon ben die nu schrijft, misschien is het wel mijn zus die nu achter de pc zit. Het is nog nooit gebeurd, in onze hele mensengeschiedenis niet, dus face it, het gaat ook niet gebeuren, niet als een mens zo gefabriceerd is als hij is. Misschien in het robottijdperk, maar met wat we nu aan mogelijkheden hebben als mens is het uitgesloten.
Het spijt me, maar je kunt te tekst onder je icoontje beter veranderen in "No, I can't", en dan heb ik het over begrijpen.
Want je laat weer blijken dat je totaal geen idee hebt welke stelling ik probeer te toetsen. De achterliggende gedachte is van een heel andere orde dan hoe jij het ziet.
"Wise men talk because they have something to say, fools because they have to say something" -Plato
Desalniettemin een fijne jaarwisseling !!!
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Iemand quoten is niet zo moeilijk, het uitleggen echter wel. Ik zou zeggen doe een poging. Blijkbaar was het niet duidelijk genoeg, als je vindt dat het van een andere orde is. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik leer graag bij .quote:Op donderdag 31 december 2009 16:26 schreef Buzios het volgende:
[..]
Face it ??
Het spijt me, maar je kunt te tekst onder je icoontje beter veranderen in "No, I can't", en dan heb ik het over begrijpen.
Want je laat weer blijken dat je totaal geen idee hebt welke stelling ik probeer te toetsen. De achterliggende gedachte is van een heel andere orde dan hoe jij het ziet.
"Wise men talk because they have something to say, fools because they have to say something" -Plato
Desalniettemin een fijne jaarwisseling !!!
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ondanks dat er ongetwijfeld velen anderen zijn geweest die met deze stelling zijn gekomen, heb ik dat niet nagetrokken toen deze stelling mij vanochtend te binnen schoot na het lezen van deze topic.quote:Op donderdag 31 december 2009 16:32 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Iemand quoten is niet zo moeilijk, het uitleggen echter wel. Ik zou zeggen doe een poging. Blijkbaar was het niet duidelijk genoeg, als je vindt dat het van een andere orde is. Ik heb niet de wijsheid in pacht, ik leer graag bij .
Dus in dit geval, stelling is van: Buzios.
En het uitleggen hoeft niet per definitie moeiljker te zijn dan het quoten zelf, maar dat ligt ongetwijfeld aan de quote en aan diegene die het gaat uitleggen. Het is geen regel.
En over bijleren:
"Het enige dat we zeker weten, is dat we niets zeker weten" -Socrates
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
De praktische kant van de werkelijkheid is dat jij er werkelijk geen bal van snaptquote:Op donderdag 31 december 2009 14:18 schreef vaarsuvius het volgende:
Buzios: minder wiet roken wil ook helpen..........
Wat jij nu doet is een vrij onzinnig semantisch spelletje.. Zeker weten...
Als jij een bal omhoog gooit, weet je zeker ook niet 'zeker' dat ie weer naar beneden valt..... Leuk, maar nadat je daar even filosofische lol over hebt gehad (meestal als brugklasser) is het gebruikelijk om weer terug te keren naar de praktische kant van de werkelijkheid
In dit geval komt de bal dus niet meer naar beneden, (ik zal je even helpen, het kwartje zal nooit vallen).
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
... maar hij is wel dood, dus dat zal hij niet ingecalculeerd hebben.quote:Op donderdag 31 december 2009 16:51 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ondanks dat er ongetwijfeld velen anderen zijn geweest die met deze stelling zijn gekomen, heb ik dat niet nagetrokken toen deze stelling mij vanochtend te binnen schoot na het lezen van deze topic.
Dus in dit geval, stelling is van: Buzios.
En het uitleggen hoeft niet per definitie moeiljker te zijn dan het quoten zelf, maar dat ligt ongetwijfeld aan de quote en aan diegene die het gaat uitleggen. Het is geen regel.
En over bijleren:
"Het enige dat we zeker weten, is dat we niets zeker weten" -Socrates
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Maar volgens zijn stelling weet je dat dus niet zekerquote:Op donderdag 31 december 2009 17:05 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
... maar hij is wel dood, dus dat zal hij niet ingecalculeerd hebben.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Er zijn wel meer stellingen die niet bleken te kloppen.quote:Op donderdag 31 december 2009 17:08 schreef Buzios het volgende:
[..]
Maar volgens zijn stelling weet je dat dus niet zeker
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Maar wil dat zeggen dat het een vanzelfsprekendheid is dat deze stelling niet klopt ?quote:Op donderdag 31 december 2009 18:09 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Er zijn wel meer stellingen die niet bleken te kloppen.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
och gut, Buzios heeft ook eens een boekje filosofie 101 gelezen...
Daar zal je vast flink profijt van hebben bij het lezen 'van deze topic.....'
Lijkt me wel een geweldige plek om eens op vakantie te gaan overigens. Heb ik er toch iets van geleerd
Daar zal je vast flink profijt van hebben bij het lezen 'van deze topic.....'
Lijkt me wel een geweldige plek om eens op vakantie te gaan overigens. Heb ik er toch iets van geleerd
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
* Ssytse vindt Buzios nogal denigrerend naar ThunderBitch en Vaarsuvius 
hier maak ik uit op dat jij jezelf nogal wijs vindt, als je echt zo wijs bent neem je moeite om jouw stelling uit te leggen aan diegenen die het niet begrijpen in plaats van jezelf op zo'n voetstuk te plaatsen boven hen die jou niet kunnen volgen.quote:"Wise men talk because they have something to say, fools because they have to say something" -Plato
Dat dusquote:Op donderdag 31 december 2009 13:09 schreef Haushofer het volgende:
Waar zou je anders leven of wat dan ook kwijt kunnen behalve in het heelal?
Wanneer Ssytse Buzios nogal denigrerend vind overkomen, dan heeft Ssytse duidelijk last van een complex. Prettig zou zijn voor Buzios, dat hij niet de dupe is van de negatieve bijwerkingen van het complex van Ssytse.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 03:30 schreef Ssytse het volgende:
* Ssytse vindt Buzios nogal denigrerend naar ThunderBitch en Vaarsuvius
[..]
hier maak ik uit op dat jij jezelf nogal wijs vindt, als je echt zo wijs bent neem je moeite om jouw stelling uit te leggen aan diegenen die het niet begrijpen in plaats van jezelf op zo'n voetstuk te plaatsen boven hen die jou niet kunnen volgen.
[..]
Dat dus
Buzios stelt dan ook voor als behandelmethode voor het complex van Ssytse: probeer de posts van Buzios te negeren.
Wanneer jij uit die opmerking opmaakt dat ik mezelf wijs vind, dan bekijk je deze opmerking veels te eenzijdig (misschien een symptoom van je complex ?).
Maar goed, ik zal hem voor jouw toch even uitleggen waarom ik de Plato heb gequote. Het had namelijk strekking op het tweede gedeelte in de quote "fools because they have to say something"
Met de hoop dat men er de humor wel van in zou zien.
Jammer genoeg zie jij liever vijandigheid dan humor (ook een symptoom ?).
Maar check even de post op mijn stelling van Vaarsuvius voordat je begint te gillen.
Mijn stelling, nogmaals:
Hoe kunnen we met zekerheid stellen dat we doodgaan ?
Ik probeer deze stelling te toetsen, en wanneer er een argument voorbij komt waarvan ik dent dat het niet waar is (of bewezen niet waar is), dan geef ik dat aan.
Mr44 gaf een paar hele intressante posts als reactie.
Het gaat er hier niet om of ik wel of geen gelijk heb
edit: tikfouten en poging tot uitleg van stelling, want die staat al in vorige posts.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Ik raad je zeker aan om daar eens naar toe te gaan, misschien raak je dan wat minder gefrustreerd en vijandig.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 00:01 schreef vaarsuvius het volgende:
och gut, Buzios heeft ook eens een boekje filosofie 101 gelezen...
Daar zal je vast flink profijt van hebben bij het lezen 'van deze topic.....'
Lijkt me wel een geweldige plek om eens op vakantie te gaan overigens. Heb ik er toch iets van geleerd
Misschien kun je Ssytse meenemen ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Aan mijn interpretatie vanquote:Op zaterdag 2 januari 2010 03:46 schreef Buzios het volgende:
[..]
Wanneer Ssytse Buzios nogal denigrerend vind overkomen, dan heeft Ssytse duidelijk last van een complex. Prettig zou zijn voor Buzios, dat hij niet de dupe is van de negatieve bijwerkingen van het complex van Ssytse.
Buzios stelt dan ook voor als behandelmethode voor het complex van Ssytse: probeer de posts van Buzios te negeren.
Wanneer jij uit die opmerking opmaakt dat ik mezelf wijs vind, dan bekijk je deze opmerking veels te eenzijdig (misschien een symptoom van je complex ?).
enquote:Het spijt me, maar je kunt te tekst onder je icoontje beter veranderen in "No, I can't", en dan heb ik het over begrijpen.
is helemaal niets complex.. je kunt niet serieus volhouden dat dit geen denigrerende opmerkingen zijn op een vriendelijke toon.quote:In dit geval komt de bal dus niet meer naar beneden, (ik zal je even helpen, het kwartje zal nooit vallen).
quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
De laatste week denk ik hier elke dag wel aan, voel ik me slecht, machteloos, leeg vanbinnen als ik eraan denk. Het is zelfs zo erg dat ik niet meer geniet van mijn hobby's, niet goed meer kan eten, ...
Hiervoor had ik dit niet echt, soms wel eens, maar toen kon ik dat gevoel vlug aan de kant schuiven. Nu niet, het zit in mij en blijft in mij zitten.
Hoe kan ik dit accepteren? Weke hulp kan ik hierin zoeken? Ik praat er niet graag met ouders, familie of vrienden over, omdat ik mij er langs ene kant een beetje voor schaam dat ik er zo over denk.
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
Da's wel zwaar kut ouwe
Eindelijk iemand die denkt wat iedereen zegt
Het zijn reacties...dus even het hele plaatje bekijken.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:00 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Aan mijn interpretatie van
[..]
en
[..]
is helemaal niets complex.. je kunt niet serieus volhouden dat dit geen denigrerende opmerkingen zijn op een vriendelijke toon.
Toch maar naar Buzios ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Zelfs in het hele plaatje doe je in mijn ogen behoorlijk uit de hoogtequote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:13 schreef Buzios het volgende:
[..]
Het zijn reacties...dus even het hele plaatje bekijken.
Toch maar naar Buzios ?
neh, 'k vindt Groningen al "ver van huis"
Oogarts ?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:20 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Zelfs in het hele plaatje doe je in mijn ogen behoorlijk uit de hoogte
neh, 'k vindt Groningen al "ver van huis"
Maar goed, waarom ga je niet in op de stelling ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Haha leuk garpje!!quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:26 schreef Buzios het volgende:
[..]
Oogarts ?
Maar goed, waarom ga je niet in op de stelling ?
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.tja, met jouw stelling kan ik niet zoveel.. je zegt dat je ervan overtuigd bent dat je dood gaat, maar het niet zeker weet. Het verschil tussen beide woorden begrijp ik nog, maar ik snap niet wat je alternatief zou zijn als je niet dood zou gaan.. blijf je leven dan? Maar hoe zit dat dan met alle andere gestorvenen? Of liggen die nu levend onder de grond (of erger: zijn ze levend verbrand?)
ik weet zeker dat ik dood ga
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:42 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Haha leuk garpje!!Ik ben er inderdaad van overtuigt dat ik dood zal gaan, ik vraag me alleen af hoe ik dat met zekerheid kan stellen.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.tja, met jouw stelling kan ik niet zoveel.. je zegt dat je ervan overtuigd bent dat je dood gaat, maar het niet zeker weet. Het verschil tussen beide woorden begrijp ik nog, maar ik snap niet wat je alternatief zou zijn als je niet dood zou gaan.. blijf je leven dan? Maar hoe zit dat dan met alle andere gestorvenen? Of liggen die nu levend onder de grond (of erger: zijn ze levend verbrand?
ik weet zeker dat ik dood ga
Je hoort mensen wel eens zeggen dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood zal gaan. Maar de enige zekerheid is dat je bent geboren, dood moet je nog maar gaan, dat moet nog blijken.
Thunderbitch heeft al gezegd, het lichaam van een mens is erop gemaakt om een x periode te leven, ik ben er mee eens dat dat op dit moment zo is. Of de geest voortleeft dat weten we niet.
Maar stel je voor op een of andere manier kunnen we het lichaam zo manipuleren dat we niet voor eeuwig leven, maar nooit doodgaan. Wanneer is dan ons einde ?
Mr44 gaf aan dat er theorieen zijn dat het heelal op een dag zal ophouden te bestaan, ik ben geen expert op dat gebied (op dit gebied ook niet trouwens), maar ik geloof die theorieen wel.
Dus dat zou dan betekenen dat we doodgaan omdat het heelal zal ophouden te bestaan, leven is immers alleen maar mogelijk in het heelal.
Maar is dat wel zo ?
Ik weet het niet, ik probeer juist wat meningen en reacties te krijgen. Los van de vraag wie er nou gelijk heeft."She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Met andere woorden: jij weet het pas zeker wanneer je het gezien hebt of wanneer het te controleren / verifiëren is..?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:50 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ik ben er inderdaad van overtuigt dat ik dood zal gaan, ik vraag me alleen af hoe ik dat met zekerheid kan stellen.
Je hoort mensen wel eens zeggen dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood zal gaan. Maar de enige zekerheid is dat je bent geboren, dood moet je nog maar gaan, dat moet nog blijken.
Thunderbitch heeft al gezegd, het lichaam van een mens is erop gemaakt om een x periode te leven, ik ben er mee eens dat dat op dit moment zo is. Of de geest voortleeft dat weten we niet.
Maar stel je voor op een of andere manier kunnen we het lichaam zo manipuleren dat we niet voor eeuwig leven, maar nooit doodgaan. Wanneer is dan ons einde ?
Mr44 gaf aan dat er theorieen zijn dat het heelal op een dag zal ophouden te bestaan, ik ben geen expert op dat gebied (op dit gebied ook niet trouwens), maar ik geloof die theorieen wel.
Dus dat zou dan betekenen dat we doodgaan omdat het heelal zal ophouden te bestaan, leven is immers alleen maar mogelijk in het heelal.
Maar is dat wel zo ?
Ik weet het niet, ik probeer juist wat meningen en reacties te krijgen. Los van de vraag wie er nou gelijk heeft.
ofwel, alleen díé dingen die al eens gebeurd zijn weet je zeker. De rest neem je aan, ga je van uit of ben je van overtuigd?
als christen ga ik me maar niet mengen in deze discussie
Geldt dat niet voor iedereen ? En al helemaal voor Christenen ?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 05:02 schreef Ssytse het volgende:
[..]
Met andere woorden: jij weet het pas zeker wanneer je het gezien hebt of wanneer het te controleren / verifiëren is..?
ofwel, alleen díé dingen die al eens gebeurd zijn weet je zeker. De rest neem je aan, ga je van uit of ben je van overtuigd?
als christen ga ik me maar niet mengen in deze discussie
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 04:50 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ik ben er inderdaad van overtuigt dat ik dood zal gaan, ik vraag me alleen af hoe ik dat met zekerheid kan stellen.
Je hoort mensen wel eens zeggen dat de enige zekerheid in het leven is dat je dood zal gaan. Maar de enige zekerheid is dat je bent geboren, dood moet je nog maar gaan, dat moet nog blijken.
Thunderbitch heeft al gezegd, het lichaam van een mens is erop gemaakt om een x periode te leven, ik ben er mee eens dat dat op dit moment zo is. Of de geest voortleeft dat weten we niet.
Maar stel je voor op een of andere manier kunnen we het lichaam zo manipuleren dat we niet voor eeuwig leven, maar nooit doodgaan. Wanneer is dan ons einde ?
Mr44 gaf aan dat er theorieen zijn dat het heelal op een dag zal ophouden te bestaan, ik ben geen expert op dat gebied (op dit gebied ook niet trouwens), maar ik geloof die theorieen wel.
Dus dat zou dan betekenen dat we doodgaan omdat het heelal zal ophouden te bestaan, leven is immers alleen maar mogelijk in het heelal.
Maar is dat wel zo ?
Ik weet het niet, ik probeer juist wat meningen en reacties te krijgen. Los van de vraag wie er nou gelijk heeft.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Als jij schrijft over de wetenschap en de mogelijkheid om het lichaam zodanig te manipuleren dat we niet eeuwig leven maar nooit doodgaan? Wat bedoel je hiermee?
Als je niet meer leeft, ben je dood.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
"Geest" is een abstract begrip dat geassocieerd wordt met de menselijke psyche. Er is vooralsnog wetenschappelijk gezien geen aanleiding om te veronderstellen dat er meer is dan een lichaam. Lichaam dood --> menselijke psyche weg. Hoewel het misschien een prettige gedachte kan zijn is er geen rationele reden om te denken dat de menselijke psyche onafhankelijk van het lichaam bestaat.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 10:54 schreef ThunderBitch het volgende:
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Niet meer aanwezig in dit forum.
Als je niet meer leeft, dan ben je dood. Dat denk ik ook. (Maar ik denk niet dat wanneer je dood bent, dat je vanzelfsprekend ook niet meer leeft. Maar goed, dat gaat over het hiernamaals, dat is weer een heel ander verhaal).quote:Op zaterdag 2 januari 2010 10:54 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Als jij schrijft over de wetenschap en de mogelijkheid om het lichaam zodanig te manipuleren dat we niet eeuwig leven maar nooit doodgaan? Wat bedoel je hiermee?
Als je niet meer leeft, ben je dood.
Bij mij gaat het om de zekerheid. Ik ben geboren, dat is zeker. Maar hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Omdat het lichaam maar een beperkte periode functioneert ? En als we dit dus kunnen manipuleren (geen idee of dit ooit zal kunnen), dan is er dus geen zekerheid dat ik dood zal gaan.
Dan komt Mr44 in het spel. Die zegt: je gaat toch wel dood, want ook in het geval je nooit dood zal gaan, ga je toch dood op het moment dat het heelal ophoudt te bestaan.
Dus, wij kunnen alleen leven in dit heelal. En wij kunnen alleen doodgaan in dit heelal.
Maar is dat wel zo ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Dat snap ik, dat is wat de gelovigen in ieder geval hopen.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 11:21 schreef Molurus het volgende:
[..]
"Geest" is een abstract begrip dat geassocieerd wordt met de menselijke psyche. Er is vooralsnog wetenschappelijk gezien geen aanleiding om te veronderstellen dat er meer is dan een lichaam. Lichaam dood --> menselijke psyche weg. Hoewel het misschien een prettige gedachte kan zijn is er geen rationele reden om te denken dat de menselijke psyche onafhankelijk van het lichaam bestaat.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik wil me beperken tot het levend en dood zijn.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 11:35 schreef Buzios het volgende:
[..]
Als je niet meer leeft, dan ben je dood. Dat denk ik ook. (Maar ik denk niet dat wanneer je dood bent, dat je vanzelfsprekend ook niet meer leeft. Maar goed, dat gaat over het hiernamaals, dat is weer een heel ander verhaal).
Bij mij gaat het om de zekerheid. Ik ben geboren, dat is zeker. Maar hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Omdat het lichaam maar een beperkte periode functioneert ? En als we dit dus kunnen manipuleren (geen idee of dit ooit zal kunnen), dan is er dus geen zekerheid dat ik dood zal gaan.
Dan komt Mr44 in het spel. Die zegt: je gaat toch wel dood, want ook in het geval je nooit dood zal gaan, ga je toch dood op het moment dat het heelal ophoudt te bestaan.
Dus, wij kunnen alleen leven in dit heelal. En wij kunnen alleen doodgaan in dit heelal.
Maar is dat wel zo ?
Het is wat mij betreft een taalkundige uitleg. Leven betekent voor mij, niet dood zijn, als je dood bent leef je niet meer. Of je in een andere dimensie iets anders bent of doet, dat maakt mij niet uit, het gaat over hier en nu. Natuurlijk weten we niet zeker wat er hierna gebeurt, zelf ga ik er vanuit dat het gewoon over en sluiten is, maar daar wil ik vanaf zijn.
Het is dus eigenlijk geen discussie of je zeker dood gaat, maar wat jij zegt is eigenlijk, ik weet niet hoe ik verder gemanifesteerd zal worden.
In dit leven (wat we ook zo noemen) kun je niet meer leven als je niet leeft.
We weten geen van allen zeker wat er na de dood gebeurt, maar dat is een andere discussie.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Ok, duidelijke uitleg hoe jij het ziet.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 11:56 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ik wil me beperken tot het levend en dood zijn.
Het is wat mij betreft een taalkundige uitleg. Leven betekent voor mij, niet dood zijn, als je dood bent leef je niet meer. Of je in een andere dimensie iets anders bent of doet, dat maakt mij niet uit, het gaat over hier en nu. Natuurlijk weten we niet zeker wat er hierna gebeurt, zelf ga ik er vanuit dat het gewoon over en sluiten is, maar daar wil ik vanaf zijn.
Het is dus eigenlijk geen discussie of je zeker dood gaat, maar wat jij zegt is eigenlijk, ik weet niet hoe ik verder gemanifesteerd zal worden.
In dit leven (wat we ook zo noemen) kun je niet meer leven als je niet leeft.
We weten geen van allen zeker wat er na de dood gebeurt, maar dat is een andere discussie.
En ja, ik weet inderdaad niet hoe gemanifesteerd zal worden (om even jouw woorden te gebruiken. Maar dat is niet mijn vraag.
Mijn vraag gaat niet over het hiernamaals. Ik vraag me wel af of er leven is na de dood, maar om daar achter te komen, zal ik eerst dood moeten gaan.
En mijn vraag is, hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Daar ben ik het wel mee eens, maar lukt het jouw om ook echt zo te leven ?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Persoonlijk denk ik dat de angst voor wat er hierna mogelijk is, mensen bang maakt.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
Ik vind het wel goed om het leven dat de overledene geleden heeft (eventueel) te vieren, af te sluiten met dankbaarheid (mocht dat er zijn).
Misschien heeft een mens moeite met het loslaten en daarom vindt men het misschien moeilijk om blij en vrolijk te zijn op een begrafenis.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen, de mens constant afscheid nemen van fasen, dingen, mensen, getijden, noem maar op. Het verliezen van iemand die niet meer in dit leven zal zijn kan veel pijn doen, zelf heb ik het idee dat het ook een beetje de angst is voor de eigen dood, waardoor een mens zoveel ontzag heeft daarvoor. Het onbekende en het onomkeerbare is een angstig idee.
Ik denk zelf dat het gemis en de angst daarvoor de dood zo eng maakt, en ja een mens is egoistisch. Je moet ook een beetje egoistisch zijn soms om te kunnen overleven. De dood is ongrijpbaar (nog althans) we kunnen het alleen constateren.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ja, vanuit een emotieloos/rationeel perspectief alleen al kan ik niet anders lezen. Ik vind "de dood" (tussen haakjes, omdat hier ook nog eens over de betekenis van dat woord gespeculeerd wordt. Ik bedoel gewoon de definitie(s) gevonden op de Encyclo-pagina) prachtig, in al haar vormen.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:15 schreef Buzios het volgende:
[..]
Daar ben ik het wel mee eens, maar lukt het jouw om ook echt zo te leven ?
Er zijn al zoveel zorgen in de wereld, als ik me dan nog eens om de enige garantie DIE ik in het leven (volgens de Amerikanen zijn het er 2: Death & Taxes) druk moet maken, dan is voor mij het einde helemaal zoek.
Uiteraard is er niemand die "practices what he preaches", maar zodra ik merk dat ik afdwaal corrigeer ik mezelf, vanuit een vrij boeddhistisch perspectief. Ik ben ook al ruim een paar jaar niet meer intens verdrietig/boos/ongelukkig geweest, en al zeker een paar maanden niet licht verdrietig/boos/ongelukkig.
Lukt het jou om zo te leven?
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Je gaat dood, omdat niet meer in deze vorm existeren in onze aardse terminologie dat de dood betekent.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:10 schreef Buzios het volgende:
[..]
Ok, duidelijke uitleg hoe jij het ziet.
En ja, ik weet inderdaad niet hoe gemanifesteerd zal worden (om even jouw woorden te gebruiken. Maar dat is niet mijn vraag.
Mijn vraag gaat niet over het hiernamaals. Ik vraag me wel af of er leven is na de dood, maar om daar achter te komen, zal ik eerst dood moeten gaan.
En mijn vraag is, hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Of er na de dood nog iets anders is, dat is voor iedereen een vraag, maar dood ben je.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Precies, de mens onderscheidt zich van de dieren door haar zwakkere in leven te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het egocentrisme staat bij ons voorop ten aanzien van het egoïsme. Wij weten allemaal wat goed is voor de ander, maar weten zelden wat goed is voor onszelf.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:19 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Persoonlijk denk ik dat de angst voor wat er hierna mogelijk is, mensen bang maakt.
Ik vind het wel goed om het leven dat de overledene geleden heeft (eventueel) te vieren, af te sluiten met dankbaarheid (mocht dat er zijn).
Misschien heeft een mens moeite met het loslaten en daarom vindt men het misschien moeilijk om blij en vrolijk te zijn op een begrafenis.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen, de mens constant afscheid nemen van fasen, dingen, mensen, getijden, noem maar op. Het verliezen van iemand die niet meer in dit leven zal zijn kan veel pijn doen, zelf heb ik het idee dat het ook een beetje de angst is voor de eigen dood, waardoor een mens zoveel ontzag heeft daarvoor. Het onbekende en het onomkeerbare is een angstig idee.
Ik denk zelf dat het gemis en de angst daarvoor de dood zo eng maakt, en ja een mens is egoistisch. Je moet ook een beetje egoistisch zijn soms om te kunnen overleven. De dood is ongrijpbaar (nog althans) we kunnen het alleen constateren.
Korte anekdote: Een goede kennis van me is overleden aan maagkanker. Deze kennis heeft me zo'n 5-6 jaar terug ooit antwoord gegeven op de volgende vraag: "Waarom valt de toilet bril in jullie wc altijd omlaag?" Zijn antwoord was simpel: "Dan moet je zittend plassen, zodat mijn vrouw of ik de wc minder vaak hoeft schoon te maken." Klinkt misschien stom, maar zo herinner ik mij die man. Elke keer dat ik naar de wc ga, leeft hij weer een paar minuten in mijn gedachten.
Ik denk inderdaad dat ontzag en kwetsbaarheid, besef en realiteit ook een groot aandeel hebben, onder gedachtegangen als "kut, wanneer gaat/wie is de volgende
?"Naar mijn idee moet je altijd egoïstisch zijn. Er is niks mis met egoïsme. Ik word er namelijk gelukkig van anderen te helpen, of onbaatzuchtige dingen te doen. Daar krijg ik een goed gevoel bij. Krom/grof gezegd: Ik doe het dus echt niet voor een ander hoor, ik zal niet iemand helpen als ik er ook zelf niet gelukkig van wordt
. Als iedereen dat eens wat vaker zou doen, zou er wat minder twijfel, onzekerheid, roekeloosheid, onmacht en verdriet zijn. We zijn veel te passief-afwachtend ten opzichte van ons medemens, dat maakt de dood ook zo ongrijpbaar. We willen wanhopig ontkomen aan het onontkombare, en verliezen daarmee alles uit het oog wat we wel kunnen.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:22 schreef Buzios het volgende:
[..]
Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.
(hier gaat het echt los)
Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.
Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:28 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Precies, de mens onderscheidt zich van de dieren door haar zwakkere in leven te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het egocentrisme staat bij ons voorop ten aanzien van het egoïsme. Wij weten allemaal wat goed is voor de ander, maar weten zelden wat goed is voor onszelf.
Korte anekdote: Een goede kennis van me is overleden aan maagkanker. Deze kennis heeft me zo'n 5-6 jaar terug ooit antwoord gegeven op de volgende vraag: "Waarom valt de toilet bril in jullie wc altijd omlaag?" Zijn antwoord was simpel: "Dan moet je zittend plassen, zodat mijn vrouw of ik de wc minder vaak hoeft schoon te maken." Klinkt misschien stom, maar zo herinner ik mij die man. Elke keer dat ik naar de wc ga, leeft hij weer een paar minuten in mijn gedachten.
Ik denk inderdaad dat ontzag en kwetsbaarheid, besef en realiteit ook een groot aandeel hebben, onder gedachtegangen als "kut, wanneer gaat/wie is de volgende
Naar mijn idee moet je altijd egoïstisch zijn. Er is niks mis met egoïsme. Ik word er namelijk gelukkig van anderen te helpen, of onbaatzuchtige dingen te doen. Daar krijg ik een goed gevoel bij. Krom/grof gezegd: Ik doe het dus echt niet voor een ander hoor, ik zal niet iemand helpen als ik er ook zelf niet gelukkig van wordt
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Dat weet ik niet. Ik heb tot nu toe in mijn leven zeer goede tijden gehad, maar ook bijzonder ongelukkige tijden. Ik maak me wel minder druk in het leven dan vele anderen merk ik. Vooral om geld. Ik heb een beetje geluk dat ik vrij makkelijk geld verdien, ik maak me daar nooit zo druk over. Dat neemt al een hele hoop stress en twijfel weg. (Ik wil hier niet de indruk wekken dat ik rijk ben, dat ben ik absoluut nietquote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:20 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Ja, vanuit een emotieloos/rationeel perspectief alleen al kan ik niet anders lezen. Ik vind "de dood" (tussen haakjes, omdat hier ook nog eens over de betekenis van dat woord gespeculeerd wordt. Ik bedoel gewoon de definitie(s) gevonden op de Encyclo-pagina) prachtig, in al haar vormen.
Er zijn al zoveel zorgen in de wereld, als ik me dan nog eens om de enige garantie DIE ik in het leven (volgens de Amerikanen zijn het er 2: Death & Taxes) druk moet maken, dan is voor mij het einde helemaal zoek.
Uiteraard is er niemand die "practices what he preaches", maar zodra ik merk dat ik afdwaal corrigeer ik mezelf, vanuit een vrij boeddhistisch perspectief. Ik ben ook al ruim een paar jaar niet meer intens verdrietig/boos/ongelukkig geweest, en al zeker een paar maanden niet licht verdrietig/boos/ongelukkig.
Lukt het jou om zo te leven?
).Ook ben ik multiraciaal (fysiek) en multicultureel opgevoed, dat kan verrijkend werken, maar soms juist beperkend.
Ik denk niet dat het me zal lukken om niet meer intens verdrietig of boos te zijn, ik zou dat bijna onmenselijk vinden (niet dat ik jouw als onmenselijk wil bestempelen, begrijp me niet verkeerd).
Maar intens ongelukkig zal ik volgens mij nooit worden. Al is het alleen maar omdat ik dit jaar vader word
.Jouw kijk op, laat ik zeggen, het leven of het bestaan is in ieder geval wel verfrissend.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Er was zeker ook verdriet, maar de manier van verwerken heb ik dus wel eens heel anders meegemaakt als wat wij als "normaal" zien.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:31 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
(hier gaat het echt los)
Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.
Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.
En als je het over die filmpjes hebt, dan zijn het inderdaad voor het grootste gedeelte de afstammelingen van Afrikanen. Maar dat geldt niet per se voor Suriname, er leven hier genoeg andere bevolkingsgroepen / rassen.
Ik vind sowieso dat de buitenwereld zich teveel op de Creolen richt wanneer het om Suriname gaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Dat klopt, ik bedoelde ook in het filmpje en ten aanzien van de gedachte erachter.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:51 schreef Buzios het volgende:
[..]
Er was zeker ook verdriet, maar de manier van verwerken heb ik dus wel eens heel anders meegemaakt als wat wij als "normaal" zien.
En als je het over die filmpjes hebt, dan zijn het inderdaad voor het grootste gedeelte de afstammelingen van Afrikanen. Maar dat geldt niet per se voor Suriname, er leven hier genoeg andere bevolkingsgroepen / rassen.
Ik vind sowieso dat de buitenwereld zich teveel op de Creolen richt wanneer het om Suriname gaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.
Er zijn in Suriname ook hindoestanen, javanan, chinezen, joden, libanezen en een heel veel andere kleinere groepen. Natuurlijk de indianen, de oorspronkelijke bewoners, niet te vergeten evenals de naar het bos gevluchtte slaven, de boslandcreolen.
Als ik aan Suriname denk, dan denk ik mn aan creolen, indianen, maar ook aan hindoestanen, javanen en chinezen, joden en de rest.
De hindoestanen bv hebben weer een heel andere manier van begraven (origineel dan) Onder die groep zijn er eigenlijk moslims en hindoes die als 1 groep gezien worden.
Maar inderdaad, het is een andere discussie.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Klinkt als een "mooie dood"quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:22 schreef Buzios het volgende:
[..]
Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.
.In de film Snatch wordt ook het beeld geschetst dat (Engelse) zigeuners het flink op een (coma)zuipen zetten bij de dood van iemand uit 't kamp, bij wijze van "afscheidsfeestje". Dat elke cultuur anders met de dood omgaan geeft ook alweer aan hoe multicultureel iets zo eenzijdigs eigenlijk is.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:31 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
(hier gaat het echt los)
Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.
Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.
Ik heb de termen geluk en ongeluk recentelijk ontleed. Wie ben ik om te bepalen of jij zeer goede of zeer ongelukkige tijden heb gehad? Alleen jij kan daar over oordelen, omdat jij die situaties live, front-row-seats hebt meegemaakt. Zo kan je ook niet over mijn situaties oordelen. In feite kan je dus alleen over je eigen situaties oordelen. Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren? (deze "logica" kwam ook weer vanuit een volstrekt rationeel perspectief opwellen).quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:36 schreef Buzios het volgende:
[..]
Dat weet ik niet. Ik heb tot nu toe in mijn leven zeer goede tijden gehad, maar ook bijzonder ongelukkige tijden. Ik maak me wel minder druk in het leven dan vele anderen merk ik. Vooral om geld. Ik heb een beetje geluk dat ik vrij makkelijk geld verdien, ik maak me daar nooit zo druk over. Dat neemt al een hele hoop stress en twijfel weg. (Ik wil hier niet de indruk wekken dat ik rijk ben, dat ben ik absoluut niet
Ook ben ik multiraciaal (fysiek) en multicultureel opgevoed, dat kan verrijkend werken, maar soms juist beperkend.
Ik denk niet dat het me zal lukken om niet meer intens verdrietig of boos te zijn, ik zou dat bijna onmenselijk vinden (niet dat ik jouw als onmenselijk wil bestempelen, begrijp me niet verkeerd).
Maar intens ongelukkig zal ik volgens mij nooit worden. Al is het alleen maar omdat ik dit jaar vader word
Jouw kijk op, laat ik zeggen, het leven of het bestaan is in ieder geval wel verfrissend.
Het is goed om je minder druk te maken. Je bent namelijk wat je denkt. Wist je dat gedachten water beïnvloeden? Dat maakt het een interessant gegeven als je er dan bij stil staat dat je lichaam voor 60% - 80% uit water bestaat.
Haha, ik had er ook geen aanstoot aan genomen. Ik weet dat ik een vrij absurde gedachtengang heb, en heb in m'n leven geleerd dat mensen die mij onmenselijk vinden vaak jaloers of bang zijn voor de actief-pacifistische houding die ik heb :p.
Ik ben blij dat ik verfrissing bied
.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:04 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Klinkt als een "mooie dood"
[..]
In de film Snatch wordt ook het beeld geschetst dat (Engelse) zigeuners het flink op een (coma)zuipen zetten bij de dood van iemand uit 't kamp, bij wijze van "afscheidsfeestje". Dat elke cultuur anders met de dood omgaan geeft ook alweer aan hoe multicultureel iets zo eenzijdigs eigenlijk is.
[..]
Ik heb de termen geluk en ongeluk recentelijk ontleed. Wie ben ik om te bepalen of jij zeer goede of zeer ongelukkige tijden heb gehad? Alleen jij kan daar over oordelen, omdat jij die situaties live, front-row-seats hebt meegemaakt. Zo kan je ook niet over mijn situaties oordelen. In feite kan je dus alleen over je eigen situaties oordelen. Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren? (deze "logica" kwam ook weer vanuit een volstrekt rationeel perspectief opwellen).
Het is goed om je minder druk te maken. Je bent namelijk wat je denkt. Wist je dat gedachten water beïnvloeden? Dat maakt het een interessant gegeven als je er dan bij stil staat dat je lichaam voor 60% - 80% uit water bestaat.
Haha, ik had er ook geen aanstoot aan genomen. Ik weet dat ik een vrij absurde gedachtengang heb, en heb in m'n leven geleerd dat mensen die mij onmenselijk vinden vaak jaloers of bang zijn voor de actief-pacifistische houding die ik heb :p.
Ik ben blij dat ik verfrissing bied
Maar dit kan dan toch ook gevaarlijk zijn. Aangezien we mensen zijn, en mensen zijn sociale wezens.
Wanneer iemand bijvoorbeeld een misdaad pleegt, en hij vervolgens bepaalt dat hij dit niet als iets negatiefs ziet, dan zal hij dus niet vanzelf ophouden.
Dan functioneert hij niet in de maatschappij, maar wel in zijn gedachtengang. Met alle mogelijke gevaarlijke gevolgen van dien.
Het is goed om je minder druk te maken.
Daar ben ik het volkomen mee eens.
Je bent namelijk wat je denkt.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik begrijp wel de essentie er van, maar toch is het niet helemaal waar. Dit omdat we dus in een maatschappij leven. En deze maatschappij levert (eigenlijk vanzelfsprekend) beperkingen op voor de totale vrijheid van het "zijn wat je denkt".
Vandaar dat dit niet voor iedereen is weggelegd, het ligt eraan wat je dus denkt, namelijk in hoeverre dit denken (dit zijn) tegenstrijdig is met wat acceptabel is om in een samenleving te leven.
Ik vind je gedachtengang absoluut niet absurd, maar positief verfrissend
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Zeer zeker, alleen hier beroep ik me op de 7 deugdenquote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:16 schreef Buzios het volgende:
Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren?
Maar dit kan dan toch ook gevaarlijk zijn. Aangezien we mensen zijn, en mensen zijn sociale wezens.
Wanneer iemand bijvoorbeeld een misdaad pleegt, en hij vervolgens bepaalt dat hij dit niet als iets negatiefs ziet, dan zal hij dus niet vanzelf ophouden.
Dan functioneert hij niet in de maatschappij, maar wel in zijn gedachtengang. Met alle mogelijke gevaarlijke gevolgen van dien.
Prudentia - Wijsheid
Iustitia - Rechtvaardigheid
Temperantia - Matigheid
Fortitudo - Moed
Fides - Geloof
Spes - Hoop
Caritas - Naastenliefde
En op de gulden leefregel: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet
Ik ben ook sterk overtuigd van karma, en ben er heilig van overtuigd dat iedereen karma aan kan voelen (en dit waarschijnlijk ook doet), maar dat veel mensen het buiten gesloten hebben, al dan niet door andere omstandigheden, zoals trauma's, ongeduld en onbegrip.
Klopt. Misschien heb ik mijn gedachtengang er wel op af gestemd. Ik geniet van materalistisch geluk, maar ik kan me prima alleen (niet eenzaam) voelen tussen een grote groep vrienden. Maar ik geniet er ook van om in me uppie alleen te zijn, en heel sociaal te doen bij m'n vrienden. Een beetje onder het mom van "ik heb leren werken met dat wat mij gegeven is", misschien niet de juiste verwoording, maar de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:16 schreef Buzios het volgende:
Je bent namelijk wat je denkt.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik begrijp wel de essentie er van, maar toch is het niet helemaal waar. Dit omdat we dus in een maatschappij leven. En deze maatschappij levert (eigenlijk vanzelfsprekend) beperkingen op voor de totale vrijheid van het "zijn wat je denkt".
Vandaar dat dit niet voor iedereen is weggelegd, het ligt eraan wat je dus denkt, namelijk in hoeverre dit denken (dit zijn) tegenstrijdig is met wat acceptabel is om in een samenleving te leven.
Ik kan gelukkig zijn met dat wat hier is, wetende dat ik in mijn hoofd vele malen gelukkiger kan zijn (en ook ben) omdat daar echt alles perfect is. De uitdaging voor mij is dat om dat in de realiteit zoveel mogelijk na te streven
.Ik hoop trouwens dat TS dit leest, ben nieuwsgierig of hij wat met mijn uitspraken kan
.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Maar dat betekent dus dat wanneer iemand deze wijze van denken en doen zou praktiseren, dat het alleen maar volkomen effectief naar de persoon zelf, en de maatschappij, is wanneer hij het ook voor 100% praktiseert. Zoals jij bijvoorbeeld.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:24 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Zeer zeker, alleen hier beroep ik me op de 7 deugden
Prudentia - Wijsheid
Iustitia - Rechtvaardigheid
Temperantia - Matigheid
Fortitudo - Moed
Fides - Geloof
Spes - Hoop
Caritas - Naastenliefde
En op de gulden leefregel: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet
Ik ben ook sterk overtuigd van karma, en ben er heilig van overtuigd dat iedereen karma aan kan voelen (en dit waarschijnlijk ook doet), maar dat veel mensen het buiten gesloten hebben, al dan niet door andere omstandigheden, zoals trauma's, ongeduld en onbegrip.
[..]
Klopt. Misschien heb ik mijn gedachtengang er wel op af gestemd. Ik geniet van materalistisch geluk, maar ik kan me prima alleen (niet eenzaam) voelen tussen een grote groep vrienden. Maar ik geniet er ook van om in me uppie alleen te zijn, en heel sociaal te doen bij m'n vrienden. Een beetje onder het mom van "ik heb leren werken met dat wat mij gegeven is", misschien niet de juiste verwoording, maar de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Ik kan gelukkig zijn met dat wat hier is, wetende dat ik in mijn hoofd vele malen gelukkiger kan zijn (en ook ben) omdat daar echt alles perfect is. De uitdaging voor mij is dat om dat in de realiteit zoveel mogelijk na te streven
Ik hoop trouwens dat TS dit leest, ben nieuwsgierig of hij wat met mijn uitspraken kan
En daarbij komt kijken dat een ieder (en ook verschillende samenlevingen) weer andere normen en waarden hebben.
de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Maar is dit niet concentreren op zaken die "er al zijn". Ik zou verwachten dat het woord creatie er bij zou staan.
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Precies, daarom is het ook zo'n uitdaging. Sowieso zijn 0% en 100% strevens die we waarschijnlijk niet zullen bereiken, laat staan dat we het door zullen hebben als we 'm bereiken.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:34 schreef Buzios het volgende:
Maar dat betekent dus dat wanneer iemand deze wijze van denken en doen zou praktiseren, dat het alleen maar volkomen effectief naar de persoon zelf, en de maatschappij, is wanneer hij het ook voor 100% praktiseert. Zoals jij bijvoorbeeld.
En daarbij komt kijken dat een ieder (en ook verschillende samenlevingen) weer andere normen en waarden hebben.
M.b.t. 0%: Everything is static, even the Mona Lisa is falling apart.
M.b.t. 100%: A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
(mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in meer van mijn hersenspinsels, en een hyve pagina bezitten, zal ik je zo een interessant blog PMmen, als je interesse hebt
).Ja, precies. Ik ga ook alleen uit van dingen die er zijn. Dingen die er waren, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet meer. En dingen die er nog niet zijn, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet. Op kalenderachtige, sociaal verplichte, doordeweekse dagen, scholierwijze en weet-ik-veel wat voor beperkingen nog meer, leef ik gewoon van dag tot dag. Van minuut tot minuut zelfs. Ik geloof niet in creatie. Ik zie alles in deze wereld als "lassen" of "nieten" of "lijmen". Je kan het aan elkaar vastmaken, maar ook weer losmaken. 1 + 1 + 1 = 3, maar uiteindelijk valt 3 weer uit elkaar in 1, 1, en 1. En dan kan 1 + 1 = 2 worden, of misschien zelfs wel 1 + 1 + 1 + 1 = 4. Ik denk dat alles in het universum bij elkaar opgeteld ook als eind resultaat exact 0 geeft.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:34
[b]de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Maar is dit niet concentreren op zaken die "er al zijn". Ik zou verwachten dat het woord creatie er bij zou staan.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Maar het streven naar die 100% zou in ieder geval wel een eis moeten zijn.quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:44 schreef WithciZ het volgende:
[..]
Precies, daarom is het ook zo'n uitdaging. Sowieso zijn 0% en 100% strevens die we waarschijnlijk niet zullen bereiken, laat staan dat we het door zullen hebben als we 'm bereiken.
M.b.t. 0%: Everything is static, even the Mona Lisa is falling apart.
M.b.t. 100%: A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
(mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in meer van mijn hersenspinsels, en een hyve pagina bezitten, zal ik je zo een interessant blog PMmen, als je interesse hebt
[..]
Ja, precies. Ik ga ook alleen uit van dingen die er zijn. Dingen die er waren, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet meer. En dingen die er nog niet zijn, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet. Op kalenderachtige, sociaal verplichte, doordeweekse dagen, scholierwijze en weet-ik-veel wat voor beperkingen nog meer, leef ik gewoon van dag tot dag. Van minuut tot minuut zelfs. Ik geloof niet in creatie. Ik zie alles in deze wereld als "lassen" of "nieten" of "lijmen". Je kan het aan elkaar vastmaken, maar ook weer losmaken. 1 + 1 + 1 = 3, maar uiteindelijk valt 3 weer uit elkaar in 1, 1, en 1. En dan kan 1 + 1 = 2 worden, of misschien zelfs wel 1 + 1 + 1 + 1 = 4. Ik denk dat alles in het universum bij elkaar opgeteld ook als eind resultaat exact 0 geeft.
A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
Hierin stel je dus eigenlijk dat een moment van perfectie, een hoger doel is dan een minuut van perfectie (ervan uitgaande dat het moment korter is dan een minuut).
Intressant zeker, maar dat moet je me even uitleggen.
Ik zou juist denken dat je JUIST in creatie zou geloven. Creatie is is een gevolg van inspiratie, dus zoals je het nu doet voorkomen heb je geen inspiratie.
Maar dan zou het leven toch dodelijk saai zijn. Dan pas je je alleen maar aan, aan datgeven wat anderen hebben gecreerd. Er is dan ook niks in deze wereld waar je invloed op hebt, in tegenstelling, al het andere heeft alleen maar inloed op jouw.
Hoe zit het dan met de liefde ? Heb je niet het streven om iemand lief te hebben ? Om een relatie te creeren, geinspireerd door liefde ?
Ik heb geen Hyves pagina btw
"She puts whiskey in the coffee, she puts whiskey in the tea,
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
She puts whiskey in the whiskey and the rest of it in me."
Het zit hem ook in natuurkundig-en-wiskundig gemierenneuk. Afrondingsfouten. Hoe warm is het vandaag? Tussen de 0-4 graden? Neem eens een specifieke provincie, en daaar is het gemiddeld waarschijnlijk 3°. Neem een dorp, en het wordt al 2,9°. Neem een specifieke wijk, 2,87°, een straat, 2,866°, een huis, 2,8662°. Je kan steeds meer in blijven zoomen en muggenziften, op zoek naar die kleine imperfecties die het onmogelijk maken om perfect te zijn. Simpelweg omdat we niet omnipotent of al omvattend zijn. Het zit in onze natuur om te falen, en succesvol te zijn. We falen in het hebben van succes, en hebben succes in het falen. Dat is wat ons menselijk maakt, of levend, of anticiperend, hoe je het noemen wilt. Als wij perfect waren, waren we 1 grijze massa, met 1 bewustzijn, met 1 zintuig, in een 1 dimensionale wereld. Misschien zelfs dat niet eens, en waren we wel 0 grijze massa, etc...quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:54 schreef Buzios het volgende:
Maar het streven naar die 100% zou in ieder geval wel een eis moeten zijn.
A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
Hierin stel je dus eigenlijk dat een moment van perfectie, een hoger doel is dan een minuut van perfectie (ervan uitgaande dat het moment korter is dan een minuut).
Intressant zeker, maar dat moet je me even uitleggen.
Ik stel dat je het moment van perfectie niet zal bereiken (laat staan het te beseffen), omdat je niet eens zal weten hoe het er uit ziet. Het moment alleen al dat je je beseft dat je perfectie bereikt hebt, breekt je concentratie al. Terwijl je juist zo gefocust moet zijn om perfectie te bereiken. Als je dan overmand raakt door emoties als intense vreugde, zou je concentratie kunnen breken. Dan is het moment voorbij voor je er van genoten hebt. ALS je het moment al bereikt.
Perfectie... Een moeilijk woord... Maar snap je een beetje waar ik heen wil
? Ik hoop dat m'n blog ook het een en ander verduidelijkt.Dan ben ik in die zin zeer creatief. Ik creëer momenten van inzicht, verfrissende positieve blikken, warmte, vriendschappen. Of werk ik met dat wat er is? Was er altijd al de aanleg om een moment van inzicht te hebben, maar ben ik vanuit het perspectief van de ander niets meer dan een "trigger", een katalysator geweest? Had jij niet altijd al een positieve blik, die weer even bevestigd moest worden? Is het niet altijd warm om me heen? Hebben de mensen niet gewoon mij benadert, nadat ik onbewust uistraalde "benader mij maar, ik wil best vrienden worden met jou".quote:Op zaterdag 2 januari 2010 13:54 schreef Buzios het volgende:
Ik zou juist denken dat je JUIST in creatie zou geloven. Creatie is is een gevolg van inspiratie, dus zoals je het nu doet voorkomen heb je geen inspiratie.
Maar dan zou het leven toch dodelijk saai zijn. Dan pas je je alleen maar aan, aan datgeven wat anderen hebben gecreerd. Er is dan ook niks in deze wereld waar je invloed op hebt, in tegenstelling, al het andere heeft alleen maar inloed op jouw.
Hoe zit het dan met de liefde ? Heb je niet het streven om iemand lief te hebben ? Om een relatie te creeren, geinspireerd door liefde ?
Ik heb geen Hyves pagina btw
Ik denk dat creatie en inspiratie dan in dezelfde context als geven en nemen gezien kan worden. Je neemt inspiratie, en geeft creatie ervoor terug. Jouw creatie kan andermans inspiratie zijn, en zijn creatie kan jou weer inspireren.
Nee, in die zin leef ik zeker voor positieve creatie. Ik leef voor liefde, geduld, filosofie, komedie, discussie, tolerantie, vergevingsgezindheid, acceptatie, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, rust maar vooral innerlijke vrede en continue verandering. Ik heb zeer zeker lief, maar of zij me nou gelukkig maakt? Ik vind dat moeilijk om te zeggen. Er is al een keer met m'n hoofd en m'n hart gefuckt, dus ik ben daar nu wat voorzichtiger in. Ik kreeg laatst ook de wijsheden mee: Als iemand anders in een relatie jou gelukkig maakt , dan ben je toch volkomen afhankelijk van de ander? Je kan elkaar prima aanvullen, maar zodra jou geluk afhankt van iemand anders, ben je simpelweg in de macht van de ander. Het idee hierachter is dus om wel lief te hebben, eventueel jezelf helemaal bloot te geven, maar niet afhankelijk te worden van de ander. Denk je dat het mogelijk is met je hebben en je houwen van iemand te houden, en toch, niet te kunnen rouwen om de dood van diegene? Een (in de meest concrete betekenis van het woord) soulmate die permanent bij je is? Ik weet niet of ik het kan hoor, daar niet van, maar ik acht het zeer zeker mogelijk. Of het goed is weet ik niet, maar het is voor mij een soort streven om dat "niveau" van innerlijke vrede bereikt te hebben (wat jij misschien als vreselijk saai kan zien). Misschien geniet ik wel van die rust, ik weet het niet. Je hebt me in ieder geval aan het denken gezet, thanks
.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Dubbelpost, moest de edit knop hebben. Kan iemand dit verwijderen? Kan ik dat zelf?
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
alwetend, waarom toch is kennis zo belangrijk voor jullie?quote:Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.
Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.
Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.
De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.
De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.
Alle kennis sinds jullie begonnen met het verzamelen ervan heeeft niet geleid tot een heilig mens.. integendeel het verdeelt jullie alleen maar verder met alle ellende die daaruit voortkomt en jullie zien het niet.
quote:Op zaterdag 2 januari 2010 18:25 schreef Godfokt het volgende:
[..]
alwetend, waarom toch is kennis zo belangrijk voor jullie?
Alle kennis sinds jullie begonnen met het verzamelen ervan heeeft niet geleid tot een heilig mens.. integendeel het verdeelt jullie alleen maar verder met alle ellende die daaruit voortkomt en jullie zien het niet.
Omdat je er toch niks aan hebt als je dood bentquote:Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets.
?Verder snap ik je "beargumentatie" niet. Kennis brengt verdeling en ellende? En dat zien we niet? 9 vd 10 oorlogen in de geschiedenis draaien om religie. Zien jullie dat niet? Vandaag de dag is 80% van de wereld in conflict "omdat hij niet gelooft wat ik geloof". Zien jullie dat niet?
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Ah ja de angstaanvallen voor de dood. Ik zou eraan werken met een goede psycholoog als ik jou was. Existentiele problematiek staat zelden alleen. Onderdeel van een groter geheel dat je niet bewust overzien kunt? Ga voor the time being niet op zoek naar bevestiging DAT er iets is hiernamaals, ga naar de bron van jouw probleem en ga niet oplossingen buiten jouzelf zoeken. Geloof me daar heb je de komende tijd je handjes vol mee.
Of ik nog tips heb? Ja, een tip die me veilig en effectief lijkt:
Een angst kan gelinkt zijn aan diepere overtuigingen (uit ervaringen) waarvan je het bestaan bewust nieteens afweet. De volgende oefening pas ik op allerlij problemen toe die mij dwars zitten, maar waar ik op dat moment niets mee kan. Dat wil zeggen dat ik op dat moment vast zit in een emotie die ik niet wil wegduwen omdat dat een gevaarlijke gewoonte kan worden, maar die ik ook niet lijk te kunnen oplossen op dat moment.
De oefening heet 'release fixed attention' en helpt je vaak inzichten te krijgen in een groter geheel, plus de 'emotionele lading' van dingen af te halen. Neutraler te worden. Het is een vrij makkelijke oefening in theorie. Maar het kan behoorlijk confronterend en beangstigend zijn afhankelijk van het probleem dat je gaat fixeren en uitfixeren.
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.
En herhaal een aantal malen. Elke dag een kwartiertje bijvoorbeeld. Na een poosje heb je opeens hele inzichten uit het niets vergaard, je kunt het probleem neutraler bezien en het is vaak zo dat je spontaan kan gaan lachen over hoe diep je wel niet vastzat.
Nagoed dat helpt mij dus vaker. Neemt niet weg dat mijn devies is: (eerstelijns) psycholoog hup hup daarvoor ben je verzekerd minimaal 8 sessies. Kan nog gezellig / interessant zijn ook. Zo heb ik eens een psycholoog bezocht waar ik koffie kreeg, een asbak én hij liet zijn pakje sigaretten openliggen zodat ik zoveel kon roken als ik wilde. En nee dit wordt geen rokersdiscussie
[ Bericht 3% gewijzigd door CHEESEBURGERWALRUS op 04-01-2010 07:04:59 ]
Of ik nog tips heb? Ja, een tip die me veilig en effectief lijkt:
Een angst kan gelinkt zijn aan diepere overtuigingen (uit ervaringen) waarvan je het bestaan bewust nieteens afweet. De volgende oefening pas ik op allerlij problemen toe die mij dwars zitten, maar waar ik op dat moment niets mee kan. Dat wil zeggen dat ik op dat moment vast zit in een emotie die ik niet wil wegduwen omdat dat een gevaarlijke gewoonte kan worden, maar die ik ook niet lijk te kunnen oplossen op dat moment.
De oefening heet 'release fixed attention' en helpt je vaak inzichten te krijgen in een groter geheel, plus de 'emotionele lading' van dingen af te halen. Neutraler te worden. Het is een vrij makkelijke oefening in theorie. Maar het kan behoorlijk confronterend en beangstigend zijn afhankelijk van het probleem dat je gaat fixeren en uitfixeren.
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.
En herhaal een aantal malen. Elke dag een kwartiertje bijvoorbeeld. Na een poosje heb je opeens hele inzichten uit het niets vergaard, je kunt het probleem neutraler bezien en het is vaak zo dat je spontaan kan gaan lachen over hoe diep je wel niet vastzat.
Nagoed dat helpt mij dus vaker. Neemt niet weg dat mijn devies is: (eerstelijns) psycholoog hup hup daarvoor ben je verzekerd minimaal 8 sessies. Kan nog gezellig / interessant zijn ook. Zo heb ik eens een psycholoog bezocht waar ik koffie kreeg, een asbak én hij liet zijn pakje sigaretten openliggen zodat ik zoveel kon roken als ik wilde. En nee dit wordt geen rokersdiscussie
[ Bericht 3% gewijzigd door CHEESEBURGERWALRUS op 04-01-2010 07:04:59 ]
Ik heb er af en toe over nagedacht en voor de rest hoorde het bij het leven of je wilde of niet.quote:Op maandag 4 januari 2010 01:03 schreef Miss_Blackberrylove het volgende:
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Ik ben er bewust over gaan nadenken om het voor mezelf op een rijtje te kunnen zetten en het voor mij een plaats te geven, om het maar zo te zeggen.
Over dat dement worden, ja, daar denk ik ook weleens aan als je er iets over hoort of leest, dan denk ik, nee dat nooit. Ik hoop dat er tegen die tijd de mogelijkheid bestaat om je eigen tijd te kiezen als je geen voor jou menswaardig leven meer mogelijk is.
Het moet erg zijn om bang te zijn voor de dood, maar dood te willen omdat het leven ook geen leven is.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Stel, je bewustzijn sterft, wat is er dan om bang voor te zijn? Als niets niets is, is het verre van alle uiterste emoties. Het is gewoon neutraal in het meest grijze opzicht in een zwart-witte optiek. "niets" lijkt mij eigenlijk "zeer vredig" (voor zover je er een labeltje op kan plakken) om mee te maken.quote:Op maandag 4 januari 2010 01:03 schreef Miss_Blackberrylove het volgende:
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.
Dementie kan je ook heel vredig zien: Je weet niet meer dat je iets niet meer weet. Je vergeet dat je dingen bent vergeten. Je mist niet, wat je mist. Het sluipt er in. Het is misschien naar voor je omgeving, maar ik denk dat je er zelf de minste last van zal hebben.
Een ander kort stappen plan dat voor mij werkt is:quote:Op maandag 4 januari 2010 06:37 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.
1) Besef: Besef je dat er iets is wat je nu niet snapt, in plaats van het te ontkennen/weg te stappen.
2) Erkenning: Erken het probleem, heb het er over, zoek er informatie over op.
3) Acceptatie: Accepteer dat je een aantal ja/nee, wel/niet-mogelijkheden over het "probleem" gevonden hebt, en ga afwegen wat jou logischer lijkt. Het "probleem" is nu een probleem zonder aanhalingstekens, die je op kan lossen, zoals je wiskundige problemen oplost. Wees niet bang dat het antwoord "er is geen oplossing mogelijk" zou kunnen zijn, want ook dat is een antwoord.
4) Tolerantie: Naar mijn inziens kan je het probleem nu tolereren. Je hebt het opgepakt, uitgepluist en weer terug gezet.
5) Vrede: De moeilijkste stap. Er vrede mee vinden als je alle bovenstaande stappen hebt doorlopen, en het probleem daadwerkelijk een probleem is. Veel problemen (persoonlijk) vallen op te lossen. Maar problemen over andermans karakter, of dingen die buiten jouw invloed liggen, zijn AL-TIJD giswerk. Je kan namelijk niet anders dan uitgaan van wat anderen "zeggen" of "tonen", anders wordt je vanzelf paranoïde.
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
Over dementie gesproken
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.
Hier komen aspecten als routine, vormgeving, verandering en gestaag om de hoek kijken. Je merkt het niet tot je er aan je nek in zit. Ik kan natuurljk niet beoordelen hoe jij over 50/60/70 jaar bent, maar de kans is groot dat je nu dingen doet waar je 10 jaar terug van zei dat je ze nooit zou doen.quote:Op maandag 4 januari 2010 21:31 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.
Hoe dan ook, denk ik, er nog steeds zo over als jij. "Live fast, die young".
I would spread the cloths under your feet:
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
But I, being poor, have only my dreams;
I have spread my dreams under your feet;
Tread softly because you tread on my dreams.
'Life fast, die young' dat zei mijn pensioen-adviseur ook toen ik vroeg hoe groot mijn pensioengat zou worden.
______________________________________
Hier tekenen:
.......................De_Kardinaal......................
______________________________________
Hier tekenen:
.......................De_Kardinaal......................
______________________________________
Kan er helemaal in komen.quote:Op maandag 4 januari 2010 21:31 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.
En juist omdat ik misschien de lat ga verschuiven, wil ik met mijn gezond verstand de keuze maken.
Als je vertrouwt op jezelf dan weet je dat je toen niet zomaal een beslissing genomen hebt.
Om controle te willen hebben moet je soms dingen "foutjes" voor lief nemen.
Niets is erger in mijn geest, dan kakken in de plantenbakken, naakt over straat lopen, of onzedelijk gedrag etc. Het is me allemaal niet waar. Leven is soms overrated, je hebt ook ook maar opgedrongen gekregen.
Mocht ik een gezellige vergeetachtige worden, dan vind ik het niet erg dat ik kleinkinderen ooit veel plezier verschaf omdat ik weer een keer vergeten ben welke dag het is, en het voor de 10 keer vraag enz.
Leven is voor mij geen must, daarom geloof ik in ieder geval niet, want als ik een geloof aanhang, moet ik me sowieso aan regeltjes houden, en daar heb ik geen zin an.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Je bedoelt dat je geen overlast wil bezorgen aan je familieleden op het moment dat je gaat dementeren en hulp nodig gaat hebben? Zulke dingen kun je denk ik best wel voorkomen. Gewoon goed nadenken over de stappen die je kunt zetten om hulp te krijgen en deze stappen in overleg met je familieleden zetten.quote:Op maandag 4 januari 2010 16:03 schreef ThunderBitch het volgende:
Over dementie gesproken
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.
Verder is het ook zo dat je door hebt wanneer je begint met dementeren en dat lijkt me heel erg beangstigend. Mijn oma begint nu behoorlijk te dementeren, maar ze realiseert het zich wel. Daardoor voelt ze zich erg verdrietig en bang. Ze merkt dat de controle over haar leven steeds minder wordt en dat ze steeds meer hulp nodig heeft bij inderdaad de meest simpele dingen. Doordat ik dit nu zie gebeuren denk ik er ook veel over na en een tijdje terug heb ik het ook heel moeilijk gehad met de dood. Toch moet je dit proberen te relativeren. In sommige gevallen is de dood heel onrechtvaardig, zoals kleine kinderen die overlijden aan kanker maar in andere gevallen zoals bij oude mensen is de cirkel rond. Wat mij heeft geholpen ermee om te gaan is door me te realiseren dat oude mensen ook wel naar de dood toe leven en er vaak gewoon vrede mee hebben. Zij zijn klaar met hun leven en dat voelt voor hun ook zo.
Wat ik in ieder geval weet is dat je,wanneer je je er ontzettend veel mee bezig gaat houden, er alleen maar verdrietiger en banger van wordt. Niet doen dus. En als je het echt niet uit je hoofd kunt zetten kun je misschien eens met een psycholoog gaan praten ofzo.
Stop existing, Start living
Mij ontgaat even in het geheel waar men hier bang voor is.
Zodra je je realiseert dat eeuwig leven veel gruwelijker en afschuwelijker is dan "een keertje doodgaan" kun je dat laatste toch automatisch zien als een geschenk uit de hemel?
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?
De diehard-angstigen zouden eens "Alle mensen zijn sterfelijk" van Simone de Beauvoir moeten lezen. Toen ik dat had gelezen, wist ik zeker dat de dood me nooit meer zorgen zou baren (grappig, woordspeling ).
Zodra je je realiseert dat eeuwig leven veel gruwelijker en afschuwelijker is dan "een keertje doodgaan" kun je dat laatste toch automatisch zien als een geschenk uit de hemel?
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?
De diehard-angstigen zouden eens "Alle mensen zijn sterfelijk" van Simone de Beauvoir moeten lezen. Toen ik dat had gelezen, wist ik zeker dat de dood me nooit meer zorgen zou baren (grappig, woordspeling
).
...En het heet logica!
----------------------------
Ad Percipiendum Vivo
----------------------------
Ad Percipiendum Vivo
Senecaquote:De meesten zwalken tussen hun doodsangst en de kwellingen van het leven en zijn er beroerd aan toe: leven willen ze niet, sterven kunnen ze niet.
Hij is dol op goud? Ik zal hem tegemoetkomen: nu kan hij zoveel ervan drinken als hij opkan!
Ik wil er altijd zijn voor mijn kinderen, als ze me nodig hebben. Dat is moeilijk te combineren met de dood, dus dat vullen we maar in met angst. Dit zal waarschijnlijk wel verdwijnen als de kinderen het huis uit zijn, maar tot dan doen we maar voorzichtig.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 10:07 schreef Domensino het volgende:
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?
Mee eens. En ja, ik wil geen overlast bezorgen omdat je weet dat het niet beter wordt, het is niet tijdelijk, dood ga je toch wel, dus waarom een ander opzadelen met een hoop gedoe.quote:Op maandag 11 januari 2010 23:42 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Je bedoelt dat je geen overlast wil bezorgen aan je familieleden op het moment dat je gaat dementeren en hulp nodig gaat hebben? Zulke dingen kun je denk ik best wel voorkomen. Gewoon goed nadenken over de stappen die je kunt zetten om hulp te krijgen en deze stappen in overleg met je familieleden zetten.
Verder is het ook zo dat je door hebt wanneer je begint met dementeren en dat lijkt me heel erg beangstigend. Mijn oma begint nu behoorlijk te dementeren, maar ze realiseert het zich wel. Daardoor voelt ze zich erg verdrietig en bang. Ze merkt dat de controle over haar leven steeds minder wordt en dat ze steeds meer hulp nodig heeft bij inderdaad de meest simpele dingen. Doordat ik dit nu zie gebeuren denk ik er ook veel over na en een tijdje terug heb ik het ook heel moeilijk gehad met de dood. Toch moet je dit proberen te relativeren. In sommige gevallen is de dood heel onrechtvaardig, zoals kleine kinderen die overlijden aan kanker maar in andere gevallen zoals bij oude mensen is de cirkel rond. Wat mij heeft geholpen ermee om te gaan is door me te realiseren dat oude mensen ook wel naar de dood toe leven en er vaak gewoon vrede mee hebben. Zij zijn klaar met hun leven en dat voelt voor hun ook zo.
Wat ik in ieder geval weet is dat je,wanneer je je er ontzettend veel mee bezig gaat houden, er alleen maar verdrietiger en banger van wordt. Niet doen dus. En als je het echt niet uit je hoofd kunt zetten kun je misschien eens met een psycholoog gaan praten ofzo.
Natuurlijk hoef je er niet meteen uit te stappen als de eerste tekenen zich voordoen, maar zodra het bepaalde vormen gaat aannemen (wat je vantevoren afspreekt). Sommige demente oudere zijn gewoon grappig en inderdaad als ze begeleid kunnen worden dan is het best te doen. Ik ken ook iemand die dement was voor haar dood, maar het was meer een gegeven en je hield daar rekening mee.
Ik denk dat het ook uitmaakt of iemand dement wordt op oudere leeftijd of dat iemand jong getroffen wordt door alzheimer. Als je nog jong bent kan je nog zoveel zelf, en dan valt het zwaarder om het allemaal niet meer te kunnen , lijkt me.
Maar, ik vind het erger als ik me vreemd zou gedragen, dat wil ik zeker niet. Niet voor mijn familie maar vooral niet voor mezelf, of ik het op dat moment in de gaten heb of niet.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Klopt. Denk alleen wel dat wanneer je vaak overlegt met je familieleden zij met veel plezier en liefde je willen helpen met van allerlei dingen. En ik denk dat zij dan niet gauw het gevoel hebben dat je ze met dingen 'opzadelt'. Mijn moeder bijvoorbeeld doet nu elke week boodschappen voor mijn oma omdat ze dat zelf niet meer kan door haar lichamelijke en geestelijke gezondheid. Maar je ziet wel dat ze mijn moeder dankbaar is voor haar hulp en daarom vind mijn moeder dat ook helemaal niet erg, maar juist prettig om te doen. Ja, het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen want dan is het inderdaad niet meer leuk en voelt het ook alsof je opgezadeld wordt met een hoop gedoe van een ander.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 13:46 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Mee eens. En ja, ik wil geen overlast bezorgen omdat je weet dat het niet beter wordt, het is niet tijdelijk, dood ga je toch wel, dus waarom een ander opzadelen met een hoop gedoe.
Natuurlijk hoef je er niet meteen uit te stappen als de eerste tekenen zich voordoen, maar zodra het bepaalde vormen gaat aannemen (wat je vantevoren afspreekt). Sommige demente oudere zijn gewoon grappig en inderdaad als ze begeleid kunnen worden dan is het best te doen. Ik ken ook iemand die dement was voor haar dood, maar het was meer een gegeven en je hield daar rekening mee.
Ik denk dat het ook uitmaakt of iemand dement wordt op oudere leeftijd of dat iemand jong getroffen wordt door alzheimer. Als je nog jong bent kan je nog zoveel zelf, en dan valt het zwaarder om het allemaal niet meer te kunnen , lijkt me.
Maar, ik vind het erger als ik me vreemd zou gedragen, dat wil ik zeker niet. Niet voor mijn familie maar vooral niet voor mezelf, of ik het op dat moment in de gaten heb of niet.
Het lijkt mij ook erg als je je vreemd gaat gedragen, bijvoorbeeld als je mensen niet meer herkent of als je ineens heel erg woest wordt ombepaalde dingen. Als anderen je niet meer terugherkennen. En als je dat zelf wel in de gaten hebt, maar het niet kunt veranderen is dat helemaal verschrikkelijk. Dan kun je het volgens mij beter niet in de gaten hebben.
Stop existing, Start living
Yep.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 15:41 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Klopt. Denk alleen wel dat wanneer je vaak overlegt met je familieleden zij met veel plezier en liefde je willen helpen met van allerlei dingen. En ik denk dat zij dan niet gauw het gevoel hebben dat je ze met dingen 'opzadelt'. Mijn moeder bijvoorbeeld doet nu elke week boodschappen voor mijn oma omdat ze dat zelf niet meer kan door haar lichamelijke en geestelijke gezondheid. Maar je ziet wel dat ze mijn moeder dankbaar is voor haar hulp en daarom vind mijn moeder dat ook helemaal niet erg, maar juist prettig om te doen. Ja, het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen want dan is het inderdaad niet meer leuk en voelt het ook alsof je opgezadeld wordt met een hoop gedoe van een ander.
Het lijkt mij ook erg als je je vreemd gaat gedragen, bijvoorbeeld als je mensen niet meer herkent of als je ineens heel erg woest wordt ombepaalde dingen. Als anderen je niet meer terugherkennen. En als je dat zelf wel in de gaten hebt, maar het niet kunt veranderen is dat helemaal verschrikkelijk. Dan kun je het volgens mij beter niet in de gaten hebben.
in mijn geval zullen er wel genoeg mensen zijn die zich om mij zouden willen bekommeren, maar ik weet hoeveel opoffering het kan kosten en als het mij amper iets oplevert om zoveel te vragen van anderen en zelf eigenlijk een vaag of rot leven te leiden als ik alzheimer zou hebben, dan weegt het niet op. Stel dat ik heel goed ermee kan leven en het naar mijn zin heb, dan wil ik best wel die opoffering accepteren, maar het moet niet een en al opoffering zijn en ik ben van de wereld, ken niemand meer en weet niet eens dat ik leef en misschien nog een zeurkous zou zijn (want dan gaat het plezier bij de mensen die je helpen ook vanaf).
Ik bedoel eigenlijk dat ik de grenzen zou willen aangeven, wanneer nabestaanden absoluut geen problemen zouden hoeven hebben met euthanasie, omdat ik het zelf verschrikkelijk vind en het ze dus absoluut niet zal kwalijk nemen Pffff, wat een lange zin.
Het ergste vind ik dus als dit je jong overkomt.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Inderdaad, als dit je wanneer je jong bent overkomt is dat heel erg. Ik heb in een hotel gewerkt waar elke week een groep jonge alzheimers koffie kwamen drinken en dat is ongelofelijk sneu voor die mensen. Er zijn dus wel instanties die jonge mensen met alzheimer helpen, en die mensen die ik dus vaak van koffie voorzag in het hotel zagen er ondanks hun ziekte nog behoorlijk gelukkig uit. Ze konden in ieder geval nog veel lol hebben met elkaar. Je bent dus niet meteen afgeschreven.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 17:42 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Yep.
in mijn geval zullen er wel genoeg mensen zijn die zich om mij zouden willen bekommeren, maar ik weet hoeveel opoffering het kan kosten en als het mij amper iets oplevert om zoveel te vragen van anderen en zelf eigenlijk een vaag of rot leven te leiden als ik alzheimer zou hebben, dan weegt het niet op. Stel dat ik heel goed ermee kan leven en het naar mijn zin heb, dan wil ik best wel die opoffering accepteren, maar het moet niet een en al opoffering zijn en ik ben van de wereld, ken niemand meer en weet niet eens dat ik leef en misschien nog een zeurkous zou zijn (want dan gaat het plezier bij de mensen die je helpen ook vanaf).
Ik bedoel eigenlijk dat ik de grenzen zou willen aangeven, wanneer nabestaanden absoluut geen problemen zouden hoeven hebben met euthanasie, omdat ik het zelf verschrikkelijk vind en het ze dus absoluut niet zal kwalijk nemen Pffff, wat een lange zin.
Het ergste vind ik dus als dit je jong overkomt.
Ik zou ook de grenzen wel aan willen geven als ik ouder ben. Eigenlijk gewoon een soort contractje opstellen waarin je aangeeft wat je wel en niet wilt en wat je familieleden kunnen doen in bepaalde situaties, etc. En zij dus ook weten wanneer jij echt niet meer wil leven.
Ik denk overigens wel dat het goed is om hierover na te denken, over wat je wel en niet wil en er misschien voor jezelf het een en ander over op te schrijven. Sowieso kan schrijven helpen je gerust te stellen in bepaalde situaties. Verder zou ik me er echt proberen bij neer te leggen, door jezelf te realiseren dat je er niets aan kunt veranderen, dat je het zelf niet in de hand hebt en dus maar gewoon lekker je leven te leven en er het leukste uit te halen. Mijn tip is dus dingen opschrijven. Heb ik zelf ook gedaan. En trek je er niets van aan dat je nog jong bent, ik vind het zelfs wel goed dat je hier al op jonge leeftijd over nadenkt, ook al doen de meeste jongelui dat nog niet.
Stop existing, Start living
Ik praat hier inderdaad over, voor mij is dat wel duidelijk wat ik niet wil.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 19:20 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Inderdaad, als dit je wanneer je jong bent overkomt is dat heel erg. Ik heb in een hotel gewerkt waar elke week een groep jonge alzheimers koffie kwamen drinken en dat is ongelofelijk sneu voor die mensen. Er zijn dus wel instanties die jonge mensen met alzheimer helpen, en die mensen die ik dus vaak van koffie voorzag in het hotel zagen er ondanks hun ziekte nog behoorlijk gelukkig uit. Ze konden in ieder geval nog veel lol hebben met elkaar. Je bent dus niet meteen afgeschreven.
Ik zou ook de grenzen wel aan willen geven als ik ouder ben. Eigenlijk gewoon een soort contractje opstellen waarin je aangeeft wat je wel en niet wilt en wat je familieleden kunnen doen in bepaalde situaties, etc. En zij dus ook weten wanneer jij echt niet meer wil leven.
Ik denk overigens wel dat het goed is om hierover na te denken, over wat je wel en niet wil en er misschien voor jezelf het een en ander over op te schrijven. Sowieso kan schrijven helpen je gerust te stellen in bepaalde situaties. Verder zou ik me er echt proberen bij neer te leggen, door jezelf te realiseren dat je er niets aan kunt veranderen, dat je het zelf niet in de hand hebt en dus maar gewoon lekker je leven te leven en er het leukste uit te halen. Mijn tip is dus dingen opschrijven. Heb ik zelf ook gedaan. En trek je er niets van aan dat je nog jong bent, ik vind het zelfs wel goed dat je hier al op jonge leeftijd over nadenkt, ook al doen de meeste jongelui dat nog niet.
Het is wel lastiger om die grenzen te trekken. Ik vind het niet moeilijk om over de dood te praten, want het is onvermijdelijk. Het enige waar ik soms van baal, is dat je soms ineens uit het leven gerukt wordt en je er op dat moment nog niet echt aantoe bent. Maar goed, je moet er eigenlijk rekening mee houden dat het op elk moment kan gebeuren.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ja, in principe is dat waar. Maar je moet er niet te veel bij stil staan want dan word je bang. En die angst kan een hoop leuke momenten verstoren, dat zou ik proberen te voorkomen.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 23:08 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Ik praat hier inderdaad over, voor mij is dat wel duidelijk wat ik niet wil.
Het is wel lastiger om die grenzen te trekken. Ik vind het niet moeilijk om over de dood te praten, want het is onvermijdelijk. Het enige waar ik soms van baal, is dat je soms ineens uit het leven gerukt wordt en je er op dat moment nog niet echt aantoe bent. Maar goed, je moet er eigenlijk rekening mee houden dat het op elk moment kan gebeuren.
Stop existing, Start living
Ik ben zelf al wat ouder, maar voelde laatst weer dat ik liever niet heel oud wil worden.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Nee hoor, zit wel goed.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 23:11 schreef Amabilis het volgende:
[..]
Ja, in principe is dat waar. Maar je moet er niet te veel bij stil staan want dan word je bang. En die angst kan een hoop leuke momenten verstoren, dat zou ik proberen te voorkomen.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Kan me dat heel goed voorstellen.quote:Op dinsdag 12 januari 2010 23:42 schreef barthol het volgende:
Ik ben zelf al wat ouder, maar voelde laatst weer dat ik liever niet heel oud wil worden.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.
Het is misschien een idee om contact te zoeken met mensen in dezelfde situatie en misschien zijn er wel oplossingen te vinden. Heb je geen neefjes of nichtjes waar je goed mee overweg kan? Het is natuurlijk niet het meest ideale, maar misschien vinden ze het wel fijn om zich om je te bekommeren, mocht het ooit zover komen.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik reken niet op neven en nichten, degenen daarvan met wie ik een leuk contact heb als ik ze weer zie wonen 1000 tot 6000 km ver. En de anderen wonen ook niet echt dichtbij. Daarbuiten weet ik hoeveel zorg het is, ik heb zelf m'n leven toch nogal moeten aanpassen aan de informele zorg voor mijn ouders, er ook het een en ander voor moeten laten. Dat is iets wat je wel als vanzelfsprekendheid over hebt voor je eigen vader of moeder (of allebei dus) maar wat minder snel voor een verre alleenstaande oom. Het is niet reëel om zoiets te verwachten van neven en nichten. Ik woon wel al in een 55+ woning, Een seniorengeschikt klein huisje dus. Daar kan ik het heel lang volhouden. Ook als ik later wat minder mobiel mocht worden.quote:Op woensdag 13 januari 2010 01:12 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Kan me dat heel goed voorstellen.
Het is misschien een idee om contact te zoeken met mensen in dezelfde situatie en misschien zijn er wel oplossingen te vinden. Heb je geen neefjes of nichtjes waar je goed mee overweg kan? Het is natuurlijk niet het meest ideale, maar misschien vinden ze het wel fijn om zich om je te bekommeren, mocht het ooit zover komen.
Huidige trend atmosf. CO2 Mauna Loa: 411 ppm ,10 jaar geleden: 387 ppm , 25 jaar geleden: 358 ppm
Ik heb dit net afgelopen week van een afstandje meegemaakt. Mijn opa is nu 89 en zal waarschijnlijk niet heel lang meer leven. Tot nu toe hebben hij en mijn oma nog redelijk zelfstandig met zijn tweeën thuis kunnen leven. De laatste jaren ging opa lichamelijk wel achteruit en werd de belasting voor oma steeds hoger, maar ze kon het nog aan met hulp van wat normale dienstverlening zoals een werkster. Nu kreeg mijn opa rond de kerst een buikgriep en meteen nadat hij daarvan hersteld was een longontsteking. Ziekenhuis opname. 1 dag leek het heel ernstig en mijn oma moest opeens beslissen of ze wilde dat hij gereanimeerd zou worden indien dat nodig zou zijn.
Ik schrok daar wel van, niet van die vraag van het ambulance personeel, maar van het feit dat ze daar met zijn tweeën blijkbaar niet al lang geleden een besluit over hadden genomen. Ze hebben daar namelijk altijd veel over nagedacht, ik kijk altijd met plezier in hun boekenkast als ik er ben, stapels boeken over levensbeschouwelijke onderwerpen.
De keuze is, niet reanimeren maar die wordt nu gemaakt door vrouw en kinderen, en niet door de persoon zelf. Het was overigens niet nodig, de medicijnen hebben goed gewerkt. Maar de toekomst is heel onzeker en beangstigend voor alle betrokkenen, wat als het herstel niet goed genoeg is om met een minimale kwaliteit van leven verder te gaan? Het is wel duidelijk dat het de wens van beide grootouders is om samen thuis in hun eigen huis oud te worden en te sterven, zonder verpleeghuizen. Ze hebben gelukkig ook de omstandigheden om de dat mogelijk te maken. Tot nu toe....... Maar dan moet de conditie niet slechter worden.
Nu ik dit gezien heb, is het voor mij wel duidelijk wat ik zelf wil.
Ik schrok daar wel van, niet van die vraag van het ambulance personeel, maar van het feit dat ze daar met zijn tweeën blijkbaar niet al lang geleden een besluit over hadden genomen. Ze hebben daar namelijk altijd veel over nagedacht, ik kijk altijd met plezier in hun boekenkast als ik er ben, stapels boeken over levensbeschouwelijke onderwerpen.
De keuze is, niet reanimeren maar die wordt nu gemaakt door vrouw en kinderen, en niet door de persoon zelf. Het was overigens niet nodig, de medicijnen hebben goed gewerkt. Maar de toekomst is heel onzeker en beangstigend voor alle betrokkenen, wat als het herstel niet goed genoeg is om met een minimale kwaliteit van leven verder te gaan? Het is wel duidelijk dat het de wens van beide grootouders is om samen thuis in hun eigen huis oud te worden en te sterven, zonder verpleeghuizen. Ze hebben gelukkig ook de omstandigheden om de dat mogelijk te maken. Tot nu toe....... Maar dan moet de conditie niet slechter worden.
Nu ik dit gezien heb, is het voor mij wel duidelijk wat ik zelf wil.
Weg met de riooljournalistiek. Klik er niet op. Ze vergiftigen de maatschappij.
Het is zonde om je zorgen te maken over de dood terwijl je nog maar 22 jaartjes oud bent, ik ga ervan uit dat je nergens in gelooft? Want je zegt dat je zal verdwijnen als je doodgaat, naar mijn mening is dit niet helemaal waar want ik geloof uiteindelijk wel in het hiernamaals, daarom zit ik niet echt in over de dood. Er is zeker wel wat na de dood maar daar kom ik over 60 jaar wel achter.
Geniet van je leven en denk hier niet over na, dat doe je wel als je 85 bent.
Geniet van je leven en denk hier niet over na, dat doe je wel als je 85 bent.
Kan weleens te laat zijn.quote:Op vrijdag 7 mei 2010 15:20 schreef SnakeEater het volgende:
Het is zonde om je zorgen te maken over de dood terwijl je nog maar 22 jaartjes oud bent, ik ga ervan uit dat je nergens in gelooft? Want je zegt dat je zal verdwijnen als je doodgaat, naar mijn mening is dit niet helemaal waar want ik geloof uiteindelijk wel in het hiernamaals, daarom zit ik niet echt in over de dood. Er is zeker wel wat na de dood maar daar kom ik over 60 jaar wel achter.
Geniet van je leven en denk hier niet over na, dat doe je wel als je 85 bent.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Tja als je zo gaat denken kom je je kamer niet meer uit, afleiding zoeken werkt echt het beste tegen dit soort gedachtes.
Dat is ook weer een ander uiterste. Gewoon reeel blijven en down to earth.quote:Op vrijdag 7 mei 2010 15:35 schreef SnakeEater het volgende:
Tja als je zo gaat denken kom je je kamer niet meer uit, afleiding zoeken werkt echt het beste tegen dit soort gedachtes.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Een mens kan niet normaal leven als hij elke dag, elke minuut en elke seconde gaat nadenken wannneer hij dood zal gaan.
Het is juist beter dat je dit niet weet anders zou je jezelf opsluiten in je huis. Voor een ongelovige is dit nogal lastig te begrijpen want die gelooft nergens in, dus ook niet in het feit dat er een hiernamaals is, dat soort mensen geloven dat er niets meer is na de dood, dan kan ik mij wel voorstellen dat je bang wordt.
Er werd al eerder in dit topic geschreven dat je na je dood in een hele andere dimensie komt, ga er maar van uit dat deze dimensie anders zal zijn dan het aardse leven, je zult niks missen.
Ik zie het als een voordeel om bijvoorbeeld nooit meer te hoeven eten, ook zullen er geen oorlogen meer zijn, heerlijk toch? Ik geloof er ook sterk in dat ik mijn dierbaren weer terug zal zien in het volgende leven, no fear for me.
[ Bericht 4% gewijzigd door SnakeEater op 07-05-2010 17:53:58 ]
Het is juist beter dat je dit niet weet anders zou je jezelf opsluiten in je huis. Voor een ongelovige is dit nogal lastig te begrijpen want die gelooft nergens in, dus ook niet in het feit dat er een hiernamaals is, dat soort mensen geloven dat er niets meer is na de dood, dan kan ik mij wel voorstellen dat je bang wordt.
Er werd al eerder in dit topic geschreven dat je na je dood in een hele andere dimensie komt, ga er maar van uit dat deze dimensie anders zal zijn dan het aardse leven, je zult niks missen.
Ik zie het als een voordeel om bijvoorbeeld nooit meer te hoeven eten, ook zullen er geen oorlogen meer zijn, heerlijk toch? Ik geloof er ook sterk in dat ik mijn dierbaren weer terug zal zien in het volgende leven, no fear for me.
[ Bericht 4% gewijzigd door SnakeEater op 07-05-2010 17:53:58 ]
Waar baseer je dat nu weer op?quote:Op vrijdag 7 mei 2010 16:49 schreef SnakeEater het volgende:
Er werd al eerder in dit topic geschreven dat je na je dood in een hele andere dimensie komt, ga er maar van uit dat deze dimensie anders zal zijn dan het aardse leven, je zult niks missen.
HÆLP.
Op een hoop dingen, je lichaam is slechts een kooi waar je ziel in zit, wanneer je doodgaat zal je ziel je lichaam verlaten.
Het hiernamaals is een geestelijke onstoffelijke wereld, het tegenovergestelde van de stoffelijke aardse wereld.
Dit is waar ik in geloof uiteraard, ik wil jullie niets opleggen hoor, maar dit geeft mij wel innerlijke rust, ik pieker niet meer over de dood, ik denk er wel over na ja maar pieker er absoluut niet meer over.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens; Eindeloos bewustzijn.
Je bewustzijn gaat zelfs door als je dood bent, het stopt nooit.
De kans dat er na de dood helemaal niets meer is acht ik dus zeer klein.
Het hiernamaals is een geestelijke onstoffelijke wereld, het tegenovergestelde van de stoffelijke aardse wereld.
Dit is waar ik in geloof uiteraard, ik wil jullie niets opleggen hoor, maar dit geeft mij wel innerlijke rust, ik pieker niet meer over de dood, ik denk er wel over na ja maar pieker er absoluut niet meer over.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens; Eindeloos bewustzijn.
Je bewustzijn gaat zelfs door als je dood bent, het stopt nooit.
De kans dat er na de dood helemaal niets meer is acht ik dus zeer klein.
M'n levensmotto is : Death Is A Price , dus ik beschouw de dood eerder als een beloning dan als 'het einde' . Ik denk dan ook dat je als je dood bent eindelijk àlles gaat snappen over het leven aangezien dat nu achter je ligt , je gaat naar een hogere dimensie of een hoger niveau , meer bepaald het hiernamaaals.
Vretend in de regen op de camping met me vriendinnetje zonder reet en geen hersens.
I get a clean shave , bathe go to a rave , die from an overdose and dig myself outta my grave.
I get a clean shave , bathe go to a rave , die from an overdose and dig myself outta my grave.
Vergelijk deze situatie alsof je verhuist naar een andere stad, op een gegeven moment ben je je oude woning helemaal vergeten en voel je je fijn in je nieuwe woning.
Zo moet je de dood ook zien, het enige verschil is dan dat je nooit het vieze gevoel gaat krijgen dat je je leven op aarde zal gaan missen, dat gevoel zal in 1 keer weggespoeld worden.
Zo moet je de dood ook zien, het enige verschil is dan dat je nooit het vieze gevoel gaat krijgen dat je je leven op aarde zal gaan missen, dat gevoel zal in 1 keer weggespoeld worden.
Wat een aannames.quote:Op vrijdag 7 mei 2010 18:18 schreef SnakeEater het volgende:
Vergelijk deze situatie alsof je verhuist naar een andere stad, op een gegeven moment ben je je oude woning helemaal vergeten en voel je je fijn in je nieuwe woning.
Zo moet je de dood ook zien, het enige verschil is dan dat je nooit het vieze gevoel gaat krijgen dat je je leven op aarde zal gaan missen, dat gevoel zal in 1 keer weggespoeld worden.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ik probeer enkel de topicstarter gerust te stellen, hij is pas 22 jaar, dit zou niet zijn leven moeten beheersen.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens, misschien biedt dat je wel wat rust, het is toch geweldig dat ons bewustzijn eindeloos is? Het enige nare wordt dan het moment van doodgaan zelf, je zult sowieso pijn lijden maar daarna wordt alles mooi. Na regen kom zonneschijn zeg ik altijd.
Heel veel mensen die een BDE gehad hebben verklaren dit ook, de dood is niet het einde maar slechts een vervolg, ons ziel is onsterfelijk.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens, misschien biedt dat je wel wat rust, het is toch geweldig dat ons bewustzijn eindeloos is? Het enige nare wordt dan het moment van doodgaan zelf, je zult sowieso pijn lijden maar daarna wordt alles mooi. Na regen kom zonneschijn zeg ik altijd.
Heel veel mensen die een BDE gehad hebben verklaren dit ook, de dood is niet het einde maar slechts een vervolg, ons ziel is onsterfelijk.
Daar zijn de meningen over verdeeld. Sommigen zeggen dat het een soort hersenspinsel is door tekort aan zuurstof in de hersenen o.i.d. Ik geloof dat ook wel. De hersenen/geest speelt de mens in het gewone leven ook behoorlijk parten, zoals we allemaal weten. Waarom zou het bij het doodgaan anders zijn?quote:Op vrijdag 7 mei 2010 21:47 schreef SnakeEater het volgende:
Ik probeer enkel de topicstarter gerust te stellen, hij is pas 22 jaar, dit zou niet zijn leven moeten beheersen.
Lees het boek van Pim van Lommel maar eens, misschien biedt dat je wel wat rust, het is toch geweldig dat ons bewustzijn eindeloos is? Het enige nare wordt dan het moment van doodgaan zelf, je zult sowieso pijn lijden maar daarna wordt alles mooi. Na regen kom zonneschijn zeg ik altijd.
Heel veel mensen die een BDE gehad hebben verklaren dit ook, de dood is niet het einde maar slechts een vervolg, ons ziel is onsterfelijk.
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Hoe zie je je leven na je dood?quote:Op woensdag 30 december 2009 13:57 schreef Stekke87 het volgende:
Heb toen ik 8 jaar was ook al eens dicht bij de dood gestaan enzo, heb hersentumor gehad op deze jonge leeftijd, en ik besef ook wel langs ene kant dat ik nog blij mag zijn om hier rond te lopen, maar toch, als je daaraan terug denkt, besef je dat het elk moment kan gedaan zijn, morgen of binnen 60 jaar, en het zet je echt aan het denken over "de dood", en het accepteren, dat kan ik niet, ik hoop dat ik dit ooit wel kan, als ik kinderen en kleinkinderen heb, als ik pijn heb of moegestreden ben in dit leven, daar hoop ik echt op... Ik hoop zelfs soms dat ik later dement word, dat ik niet meer besef dat er een dood is... Achja...
Het kan ook veel eerder afgelopen zijn. Sla de krant er eens op na.quote:Op zaterdag 8 mei 2010 01:45 schreef Optimistic1 het volgende:
[..]
:p gemiddelde levensverwachting is iets van 78 voor een man. Inderdaad ben je dan te laat:P
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Ben je er klaar voor?quote:Op zaterdag 8 mei 2010 01:54 schreef ThunderBitch het volgende:
[..]
Het kan ook veel eerder afgelopen zijn. Sla de krant er eens op na.
Laat ik het zo zeggen dat je dood gaat is eigenlijk de enige echte zekerheid in het leven. Niets om je druk om te maken. Ik had vrij recent zo dood kunnen zijn. Ik heb er geen nacht minder om geslapen. De dood is vaak heel dicht bij. Als een engel die op je schouder mee kijkt als het ware.quote:Op woensdag 30 december 2009 13:12 schreef Stekke87 het volgende:
Momenteel tel ik mijn jaren af, tot de dood er komt, ook al ben ik nog maar 22, en heb ik wrs nog een heel leven voor mij... Toch komt er ooit die dag, dat moment, dat ik niet meer hierben, en dan ben ik voor eeuwig en altijd weg...
[ Bericht 7% gewijzigd door Megumi op 08-05-2010 02:56:31 ]
Wordt als iemand die voortdurend dood is. De ware volgeling van bushidõ sterft elke ochtend en avond opnieuw. En wordt niet gehinderd door angst voor de dood. Yamamoto Tsunetomo's hagakure.
Nee. Heb nog teveel te doen.quote:
[b]"It's me Bitches..!!! "[/b]
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
*********************************************************************
[b]Every Need Has An Ego To Feed[/b]..............
Als de tijd gekomen is dat je dood ben dan besef je dat toch niet meer. Je kan beter van elke dag genieten en lol hebben dan dat je elke dag maar zit te piekeren wat er allemaal kan gebeuren. Het kan altijd gebeuren, met iedereen, maar je kan beter hebben dan je 40 wordt maar een fanastisch leven heb gehad en allemaal leuke dingen heb gedaan. dan dat je 100 wordt maar elke dag in angst heb geleeft wat er kan gebeuren als je op straat loopt en dat een vliegtuig kan neer storten en precies op je hoofd land ofzo.
Mijn advies : geniet van elke dag!
Mijn advies : geniet van elke dag!
Hoe kan je genieten als je weet dat het daarna allemaal over is?quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:24 schreef anne32 het volgende:
Als de tijd gekomen is dat je dood ben dan besef je dat toch niet meer. Je kan beter van elke dag genieten en lol hebben dan dat je elke dag maar zit te piekeren wat er allemaal kan gebeuren. Het kan altijd gebeuren, met iedereen, maar je kan beter hebben dan je 40 wordt maar een fanastisch leven heb gehad en allemaal leuke dingen heb gedaan. dan dat je 100 wordt maar elke dag in angst heb geleeft wat er kan gebeuren als je op straat loopt en dat een vliegtuig kan neer storten en precies op je hoofd land ofzo.
Mijn advies : geniet van elke dag!
---o---
omdat je weet dat daarna alles over isquote:Op donderdag 13 mei 2010 19:57 schreef mariox het volgende:
[..]
Hoe kan je genieten als je weet dat het daarna allemaal over is?
Juist dat is het punt. Als je weet dat jer er straks niet meer bent, moet je je continu bezig houden met bezigheidstheraptie om niet aan dat eind te denken. Dat zal zich allemaal vertalen in allerlei geestesziektes.quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:58 schreef Mr.44 het volgende:
[..]
omdat je weet dat daarna alles over is
---o---
Jij geniet nooit van een vakantie omdat het niet voor altijd is?quote:Op donderdag 13 mei 2010 19:57 schreef mariox het volgende:
[..]
Hoe kan je genieten als je weet dat het daarna allemaal over is?
Ik schrijf boeken over wetenschap en filosofie!
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
https://www.epsilon-uitga(...)e-tijd-materie/10996
https://www.spectrumboeke(...)k-niet-9789000386765
https://www.spectrumboeke(...)tronen-9789000395071
Ik zou er niet van genieten als ik zou weten dat ik daarna zou doodgaan en niet meer met een een of ander bewustzijn zou voortleven.quote:Op donderdag 13 mei 2010 20:06 schreef Haushofer het volgende:
[..]
Jij geniet nooit van een vakantie omdat het niet voor altijd is?
---o---
waarom? ik denk bijna nooit aan het einde, zelfs niet nadat ik bijna aan mijn einde gekomen wasquote:Op donderdag 13 mei 2010 20:02 schreef mariox het volgende:
[..]
Juist dat is het punt. Als je weet dat jer er straks niet meer bent, moet je je continu bezig houden met bezigheidstheraptie om niet aan dat eind te denken. Dat zal zich allemaal vertalen in allerlei geestesziektes.
Het is iets wat toch wel gebeurd
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |