Angst voor de dood

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.

Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.

Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.

De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.

De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.

alwetend, waarom toch is kennis zo belangrijk voor jullie?
Alle kennis sinds jullie begonnen met het verzamelen ervan heeeft niet geleid tot een heilig mens.. integendeel het verdeelt jullie alleen maar verder met alle ellende die daaruit voortkomt en jullie zien het niet.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 18:25 schreef Godfokt het volgende:

[..]

alwetend, waarom toch is kennis zo belangrijk voor jullie?
Alle kennis sinds jullie begonnen met het verzamelen ervan heeeft niet geleid tot een heilig mens.. integendeel het verdeelt jullie alleen maar verder met alle ellende die daaruit voortkomt en jullie zien het niet.

quote:

Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets.

Omdat je er toch niks aan hebt als je dood bent ?

Verder snap ik je "beargumentatie" niet. Kennis brengt verdeling en ellende? En dat zien we niet? 9 vd 10 oorlogen in de geschiedenis draaien om religie. Zien jullie dat niet? Vandaag de dag is 80% van de wereld in conflict "omdat hij niet gelooft wat ik geloof". Zien jullie dat niet?

Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.

Ah ja de angstaanvallen voor de dood. Ik zou eraan werken met een goede psycholoog als ik jou was. Existentiele problematiek staat zelden alleen. Onderdeel van een groter geheel dat je niet bewust overzien kunt? Ga voor the time being niet op zoek naar bevestiging DAT er iets is hiernamaals, ga naar de bron van jouw probleem en ga niet oplossingen buiten jouzelf zoeken. Geloof me daar heb je de komende tijd je handjes vol mee.

Of ik nog tips heb? Ja, een tip die me veilig en effectief lijkt:
Een angst kan gelinkt zijn aan diepere overtuigingen (uit ervaringen) waarvan je het bestaan bewust nieteens afweet. De volgende oefening pas ik op allerlij problemen toe die mij dwars zitten, maar waar ik op dat moment niets mee kan. Dat wil zeggen dat ik op dat moment vast zit in een emotie die ik niet wil wegduwen omdat dat een gevaarlijke gewoonte kan worden, maar die ik ook niet lijk te kunnen oplossen op dat moment.
De oefening heet 'release fixed attention' en helpt je vaak inzichten te krijgen in een groter geheel, plus de 'emotionele lading' van dingen af te halen. Neutraler te worden. Het is een vrij makkelijke oefening in theorie. Maar het kan behoorlijk confronterend en beangstigend zijn afhankelijk van het probleem dat je gaat fixeren en uitfixeren.

1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.

En herhaal een aantal malen. Elke dag een kwartiertje bijvoorbeeld. Na een poosje heb je opeens hele inzichten uit het niets vergaard, je kunt het probleem neutraler bezien en het is vaak zo dat je spontaan kan gaan lachen over hoe diep je wel niet vastzat.

Nagoed dat helpt mij dus vaker. Neemt niet weg dat mijn devies is: (eerstelijns) psycholoog hup hup daarvoor ben je verzekerd minimaal 8 sessies. Kan nog gezellig / interessant zijn ook. Zo heb ik eens een psycholoog bezocht waar ik koffie kreeg, een asbak én hij liet zijn pakje sigaretten openliggen zodat ik zoveel kon roken als ik wilde. En nee dit wordt geen rokersdiscussie

[ Bericht 3% gewijzigd door CHEESEBURGERWALRUS op 04-01-2010 07:04:59 ]

quote:

Op maandag 4 januari 2010 01:03 schreef Miss_Blackberrylove het volgende:
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.

Ik heb er af en toe over nagedacht en voor de rest hoorde het bij het leven of je wilde of niet.
Ik ben er bewust over gaan nadenken om het voor mezelf op een rijtje te kunnen zetten en het voor mij een plaats te geven, om het maar zo te zeggen.

Over dat dement worden, ja, daar denk ik ook weleens aan als je er iets over hoort of leest, dan denk ik, nee dat nooit. Ik hoop dat er tegen die tijd de mogelijkheid bestaat om je eigen tijd te kiezen als je geen voor jou menswaardig leven meer mogelijk is.
Het moet erg zijn om bang te zijn voor de dood, maar dood te willen omdat het leven ook geen leven is.

quote:

Op maandag 4 januari 2010 01:03 schreef Miss_Blackberrylove het volgende:
Hey, een paar jaar terug was ik opeens ook heel bang voor de dood. Ik dacht er de hele dag aan en kon ook nergens meer van genieten. Het was ook zo dat ik op willekeurige momenten van de dag in huilen uitbarstte daarom. Ik had echter wel al een lange poos last van een angststoornis dus ik ben wel vaker bang voor dingen waar men eigenlijk niet bang voor hoeft te zijn.
Na er veel over gepraat te hebben is het na een aantal maanden wel weer wat weggezakt, maar af en toe heb ik nog wel periodes dat ik er veel aan moet denken en bang voor ben. Ik weet dat het mn tijd niet waard is om er over na te gaan denken wat er nu precies is na de dood, want ik kom er toch niet achter voordat ik dood ben. Daarom probeer ik vaak aan iets anders te denken of even iets leuks te gaan doen ofzo. Het helpt wel, maar de angst komt op een gegeven moment toch wel weer terug omdat ik nog steeds niet weet wat er nu precies is als ik dood ga.
Ik zou het niet erg vinden als ik naar een andere plek ga nadat ik gestorven ben, want als ik daar heenga zou dat inhouden dat mijn geliefden daar ook zijn of heen gaan na hun overlijden en ik dus niemand voor eeuwig hoef te missen.
Waar ik wel bang voor ben is dat er gewoon niets is. Dat je echt stopt te bestaan op het moment dat je dood gaat en dus alles wat je hebt meegemaakt, al je gevoelens, al je geliefden in een klap vergeet. Het klinkt van een kant ook logisch dat dit gaat gebeuren omdat er niets 'aantoonbaars' is hierna. Aan de andere kant kan ik het me niet zo goed voorstellen, dus hoop ik dat er gewoon wel wat is hierna.. Maarja, omdat ik het niet zeker weet ben ik ondertussen toch bang.
Ik ben trouwens ook bang dat ik dement word, omdat ik dan dus ook allemaal dingen zal vergeten (het zit overigens ook nog eens in de familie dus ik heb het al van dichtbij mee moeten maken ook). Dat lijkt me heel erg. Ik wil graag blijven wie ik ben, met al mijn herinneringen.

Stel, je bewustzijn sterft, wat is er dan om bang voor te zijn? Als niets niets is, is het verre van alle uiterste emoties. Het is gewoon neutraal in het meest grijze opzicht in een zwart-witte optiek. "niets" lijkt mij eigenlijk "zeer vredig" (voor zover je er een labeltje op kan plakken) om mee te maken.

Dementie kan je ook heel vredig zien: Je weet niet meer dat je iets niet meer weet. Je vergeet dat je dingen bent vergeten. Je mist niet, wat je mist. Het sluipt er in. Het is misschien naar voor je omgeving, maar ik denk dat je er zelf de minste last van zal hebben.

quote:

Op maandag 4 januari 2010 06:37 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
1) fixeer je op het probleem. Bekijk de angst van binnenuit. Ervaar het tot het uiterste. Alles wat erbij hoort. Van mogelijke oorsprong tot alle consequenties in je dagelijks leven. Alle randjes opzoeken. Ervaar alles tot aan alle grenzen.
open je ogen en
2) fixeer je op iets in de ruimte om je heen (theepot, vlek op de muur, een kast maakt niet uit wat). Bestudeer dat object, de stuctuur, hoe het aan zou voelen, ga erin op.
3) oogjes dicht en fixeer je op het probleem. Bekijk van binnenuit. Ervaar tot de uiterste grenzen.

Een ander kort stappen plan dat voor mij werkt is:
1) Besef: Besef je dat er iets is wat je nu niet snapt, in plaats van het te ontkennen/weg te stappen.
2) Erkenning: Erken het probleem, heb het er over, zoek er informatie over op.
3) Acceptatie: Accepteer dat je een aantal ja/nee, wel/niet-mogelijkheden over het "probleem" gevonden hebt, en ga afwegen wat jou logischer lijkt. Het "probleem" is nu een probleem zonder aanhalingstekens, die je op kan lossen, zoals je wiskundige problemen oplost. Wees niet bang dat het antwoord "er is geen oplossing mogelijk" zou kunnen zijn, want ook dat is een antwoord.
4) Tolerantie: Naar mijn inziens kan je het probleem nu tolereren. Je hebt het opgepakt, uitgepluist en weer terug gezet.
5) Vrede: De moeilijkste stap. Er vrede mee vinden als je alle bovenstaande stappen hebt doorlopen, en het probleem daadwerkelijk een probleem is. Veel problemen (persoonlijk) vallen op te lossen. Maar problemen over andermans karakter, of dingen die buiten jouw invloed liggen, zijn AL-TIJD giswerk. Je kan namelijk niet anders dan uitgaan van wat anderen "zeggen" of "tonen", anders wordt je vanzelf paranoïde.

Over dementie gesproken
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.

Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.

quote:

Op maandag 4 januari 2010 21:31 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.

Hier komen aspecten als routine, vormgeving, verandering en gestaag om de hoek kijken. Je merkt het niet tot je er aan je nek in zit. Ik kan natuurljk niet beoordelen hoe jij over 50/60/70 jaar bent, maar de kans is groot dat je nu dingen doet waar je 10 jaar terug van zei dat je ze nooit zou doen.

Hoe dan ook, denk ik, er nog steeds zo over als jij. "Live fast, die young".

'Life fast, die young' dat zei mijn pensioen-adviseur ook toen ik vroeg hoe groot mijn pensioengat zou worden.

quote:

Op maandag 4 januari 2010 21:31 schreef CHEESEBURGERWALRUS het volgende:
Ik kom vaker in bejaardentehuis om mijn opa te bezoeken. Ik ben ook de enige die dat doet. Best moeilijk mee gehad omdat het gewoon veel indrukken zijn die je niet bewust moet gaan analyseren. Zoals de oudjes die helemaal niks meer kunnen en ALTIJD op dezelfde plek staan opgebaard in de gang aan de eettafel. Het enige wat ze nog kunnen is wat grommen ofwel geluid produceren wanneer ze je zien. Ik zeg dan altijd netjes hallo. Maar meer kan ik ook niet toelaten. Vanaf het moment dat je binnen komt ruik je de dood al. Het is niet het zoutloze eten of de desinfecteringsmiddelen, het is echt de dood die je inhaleert. Zegmaar de indrukken die aan het geurtje gekoppeld zijn bij mij. Maar kortom ik vind het verschrikkelijk dat je minder mobiel bent en uur na uur, dag voor dag en week na week gewoon binnen zit. Daarbij hebben oude mensen ook nog eens dat ze hun misere koesteren, dat ze erop leven want het verdriet over hoe dingen gegaan zijn is het enige dat ze nog HEBBEN. En dan de sociale activiteiten als kaarten en een zondagsmis en dat soort dingen waar je dan voor leeft... het is allemaal niks voor mij. Ik ben niet sociaal. Kan uiterst sociaal presenteren maar ik heb een klokje die aftikt en als ie in het rood komt dan is mijn sociale metertje leeg en dan trek ik me terug naar mijn eigen huisje. Moet er niet aan denken dat ik dan in een verzorgingstehuis zit tussen honderden anderen oudjes die ALLES zien, alles willen weten en het enige waar ze op leven is roddelen. Zoals je begrijpt is er niets maar dan ook niets wat ik in een bejaardentehuis heb te zoeken. Als het ooit zover komt dat de kans waarschijnlijk wordt dat ik daarheen zou moeten, zou ik als controle freak ervoor kiezen om de eer aan mijzelf te houden en uit het leven te stappen onder mijn voorwaarden.

Kan er helemaal in komen.
En juist omdat ik misschien de lat ga verschuiven, wil ik met mijn gezond verstand de keuze maken.
Als je vertrouwt op jezelf dan weet je dat je toen niet zomaal een beslissing genomen hebt.
Om controle te willen hebben moet je soms dingen "foutjes" voor lief nemen.
Niets is erger in mijn geest, dan kakken in de plantenbakken, naakt over straat lopen, of onzedelijk gedrag etc. Het is me allemaal niet waar. Leven is soms overrated, je hebt ook ook maar opgedrongen gekregen.

Mocht ik een gezellige vergeetachtige worden, dan vind ik het niet erg dat ik kleinkinderen ooit veel plezier verschaf omdat ik weer een keer vergeten ben welke dag het is, en het voor de 10 keer vraag enz.
Leven is voor mij geen must, daarom geloof ik in ieder geval niet, want als ik een geloof aanhang, moet ik me sowieso aan regeltjes houden, en daar heb ik geen zin an.

quote:

Op maandag 4 januari 2010 16:03 schreef ThunderBitch het volgende:
Over dementie gesproken
Ik wil geen overlast bezorgen aan mijn nabestaanden.
Het schijnt ook zo te zijn dat je het in het begin best wel door hebt dat je dingen vergeet en ook dat je bepaalde simpele dingen niet meer kunt.

Je bedoelt dat je geen overlast wil bezorgen aan je familieleden op het moment dat je gaat dementeren en hulp nodig gaat hebben? Zulke dingen kun je denk ik best wel voorkomen. Gewoon goed nadenken over de stappen die je kunt zetten om hulp te krijgen en deze stappen in overleg met je familieleden zetten.
Verder is het ook zo dat je door hebt wanneer je begint met dementeren en dat lijkt me heel erg beangstigend. Mijn oma begint nu behoorlijk te dementeren, maar ze realiseert het zich wel. Daardoor voelt ze zich erg verdrietig en bang. Ze merkt dat de controle over haar leven steeds minder wordt en dat ze steeds meer hulp nodig heeft bij inderdaad de meest simpele dingen. Doordat ik dit nu zie gebeuren denk ik er ook veel over na en een tijdje terug heb ik het ook heel moeilijk gehad met de dood. Toch moet je dit proberen te relativeren. In sommige gevallen is de dood heel onrechtvaardig, zoals kleine kinderen die overlijden aan kanker maar in andere gevallen zoals bij oude mensen is de cirkel rond. Wat mij heeft geholpen ermee om te gaan is door me te realiseren dat oude mensen ook wel naar de dood toe leven en er vaak gewoon vrede mee hebben. Zij zijn klaar met hun leven en dat voelt voor hun ook zo.
Wat ik in ieder geval weet is dat je,wanneer je je er ontzettend veel mee bezig gaat houden, er alleen maar verdrietiger en banger van wordt. Niet doen dus. En als je het echt niet uit je hoofd kunt zetten kun je misschien eens met een psycholoog gaan praten ofzo.

Mij ontgaat even in het geheel waar men hier bang voor is.

Zodra je je realiseert dat eeuwig leven veel gruwelijker en afschuwelijker is dan "een keertje doodgaan" kun je dat laatste toch automatisch zien als een geschenk uit de hemel?

Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?

De diehard-angstigen zouden eens "Alle mensen zijn sterfelijk" van Simone de Beauvoir moeten lezen. Toen ik dat had gelezen, wist ik zeker dat de dood me nooit meer zorgen zou baren (grappig, woordspeling ).

quote:

De meesten zwalken tussen hun doodsangst en de kwellingen van het leven en zijn er beroerd aan toe: leven willen ze niet, sterven kunnen ze niet.

Seneca

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 10:07 schreef Domensino het volgende:
Wat wil je anders? Eeuwig leven zodat niets meer betekenis heeft?

Ik wil er altijd zijn voor mijn kinderen, als ze me nodig hebben. Dat is moeilijk te combineren met de dood, dus dat vullen we maar in met angst. Dit zal waarschijnlijk wel verdwijnen als de kinderen het huis uit zijn, maar tot dan doen we maar voorzichtig.

quote:

Op maandag 11 januari 2010 23:42 schreef Amabilis het volgende:

[..]

Je bedoelt dat je geen overlast wil bezorgen aan je familieleden op het moment dat je gaat dementeren en hulp nodig gaat hebben? Zulke dingen kun je denk ik best wel voorkomen. Gewoon goed nadenken over de stappen die je kunt zetten om hulp te krijgen en deze stappen in overleg met je familieleden zetten.
Verder is het ook zo dat je door hebt wanneer je begint met dementeren en dat lijkt me heel erg beangstigend. Mijn oma begint nu behoorlijk te dementeren, maar ze realiseert het zich wel. Daardoor voelt ze zich erg verdrietig en bang. Ze merkt dat de controle over haar leven steeds minder wordt en dat ze steeds meer hulp nodig heeft bij inderdaad de meest simpele dingen. Doordat ik dit nu zie gebeuren denk ik er ook veel over na en een tijdje terug heb ik het ook heel moeilijk gehad met de dood. Toch moet je dit proberen te relativeren. In sommige gevallen is de dood heel onrechtvaardig, zoals kleine kinderen die overlijden aan kanker maar in andere gevallen zoals bij oude mensen is de cirkel rond. Wat mij heeft geholpen ermee om te gaan is door me te realiseren dat oude mensen ook wel naar de dood toe leven en er vaak gewoon vrede mee hebben. Zij zijn klaar met hun leven en dat voelt voor hun ook zo.
Wat ik in ieder geval weet is dat je,wanneer je je er ontzettend veel mee bezig gaat houden, er alleen maar verdrietiger en banger van wordt. Niet doen dus. En als je het echt niet uit je hoofd kunt zetten kun je misschien eens met een psycholoog gaan praten ofzo.

Mee eens. En ja, ik wil geen overlast bezorgen omdat je weet dat het niet beter wordt, het is niet tijdelijk, dood ga je toch wel, dus waarom een ander opzadelen met een hoop gedoe.
Natuurlijk hoef je er niet meteen uit te stappen als de eerste tekenen zich voordoen, maar zodra het bepaalde vormen gaat aannemen (wat je vantevoren afspreekt). Sommige demente oudere zijn gewoon grappig en inderdaad als ze begeleid kunnen worden dan is het best te doen. Ik ken ook iemand die dement was voor haar dood, maar het was meer een gegeven en je hield daar rekening mee.
Ik denk dat het ook uitmaakt of iemand dement wordt op oudere leeftijd of dat iemand jong getroffen wordt door alzheimer. Als je nog jong bent kan je nog zoveel zelf, en dan valt het zwaarder om het allemaal niet meer te kunnen , lijkt me.
Maar, ik vind het erger als ik me vreemd zou gedragen, dat wil ik zeker niet. Niet voor mijn familie maar vooral niet voor mezelf, of ik het op dat moment in de gaten heb of niet.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 13:46 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Mee eens. En ja, ik wil geen overlast bezorgen omdat je weet dat het niet beter wordt, het is niet tijdelijk, dood ga je toch wel, dus waarom een ander opzadelen met een hoop gedoe.
Natuurlijk hoef je er niet meteen uit te stappen als de eerste tekenen zich voordoen, maar zodra het bepaalde vormen gaat aannemen (wat je vantevoren afspreekt). Sommige demente oudere zijn gewoon grappig en inderdaad als ze begeleid kunnen worden dan is het best te doen. Ik ken ook iemand die dement was voor haar dood, maar het was meer een gegeven en je hield daar rekening mee.
Ik denk dat het ook uitmaakt of iemand dement wordt op oudere leeftijd of dat iemand jong getroffen wordt door alzheimer. Als je nog jong bent kan je nog zoveel zelf, en dan valt het zwaarder om het allemaal niet meer te kunnen , lijkt me.
Maar, ik vind het erger als ik me vreemd zou gedragen, dat wil ik zeker niet. Niet voor mijn familie maar vooral niet voor mezelf, of ik het op dat moment in de gaten heb of niet.

Klopt. Denk alleen wel dat wanneer je vaak overlegt met je familieleden zij met veel plezier en liefde je willen helpen met van allerlei dingen. En ik denk dat zij dan niet gauw het gevoel hebben dat je ze met dingen 'opzadelt'. Mijn moeder bijvoorbeeld doet nu elke week boodschappen voor mijn oma omdat ze dat zelf niet meer kan door haar lichamelijke en geestelijke gezondheid. Maar je ziet wel dat ze mijn moeder dankbaar is voor haar hulp en daarom vind mijn moeder dat ook helemaal niet erg, maar juist prettig om te doen. Ja, het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen want dan is het inderdaad niet meer leuk en voelt het ook alsof je opgezadeld wordt met een hoop gedoe van een ander.

Het lijkt mij ook erg als je je vreemd gaat gedragen, bijvoorbeeld als je mensen niet meer herkent of als je ineens heel erg woest wordt ombepaalde dingen. Als anderen je niet meer terugherkennen. En als je dat zelf wel in de gaten hebt, maar het niet kunt veranderen is dat helemaal verschrikkelijk. Dan kun je het volgens mij beter niet in de gaten hebben.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 15:41 schreef Amabilis het volgende:

[..]

Klopt. Denk alleen wel dat wanneer je vaak overlegt met je familieleden zij met veel plezier en liefde je willen helpen met van allerlei dingen. En ik denk dat zij dan niet gauw het gevoel hebben dat je ze met dingen 'opzadelt'. Mijn moeder bijvoorbeeld doet nu elke week boodschappen voor mijn oma omdat ze dat zelf niet meer kan door haar lichamelijke en geestelijke gezondheid. Maar je ziet wel dat ze mijn moeder dankbaar is voor haar hulp en daarom vind mijn moeder dat ook helemaal niet erg, maar juist prettig om te doen. Ja, het moet natuurlijk niet de spuigaten uitlopen want dan is het inderdaad niet meer leuk en voelt het ook alsof je opgezadeld wordt met een hoop gedoe van een ander.

Het lijkt mij ook erg als je je vreemd gaat gedragen, bijvoorbeeld als je mensen niet meer herkent of als je ineens heel erg woest wordt ombepaalde dingen. Als anderen je niet meer terugherkennen. En als je dat zelf wel in de gaten hebt, maar het niet kunt veranderen is dat helemaal verschrikkelijk. Dan kun je het volgens mij beter niet in de gaten hebben.

Yep.
in mijn geval zullen er wel genoeg mensen zijn die zich om mij zouden willen bekommeren, maar ik weet hoeveel opoffering het kan kosten en als het mij amper iets oplevert om zoveel te vragen van anderen en zelf eigenlijk een vaag of rot leven te leiden als ik alzheimer zou hebben, dan weegt het niet op. Stel dat ik heel goed ermee kan leven en het naar mijn zin heb, dan wil ik best wel die opoffering accepteren, maar het moet niet een en al opoffering zijn en ik ben van de wereld, ken niemand meer en weet niet eens dat ik leef en misschien nog een zeurkous zou zijn (want dan gaat het plezier bij de mensen die je helpen ook vanaf).
Ik bedoel eigenlijk dat ik de grenzen zou willen aangeven, wanneer nabestaanden absoluut geen problemen zouden hoeven hebben met euthanasie, omdat ik het zelf verschrikkelijk vind en het ze dus absoluut niet zal kwalijk nemen Pffff, wat een lange zin.
Het ergste vind ik dus als dit je jong overkomt.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 17:42 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Yep.
in mijn geval zullen er wel genoeg mensen zijn die zich om mij zouden willen bekommeren, maar ik weet hoeveel opoffering het kan kosten en als het mij amper iets oplevert om zoveel te vragen van anderen en zelf eigenlijk een vaag of rot leven te leiden als ik alzheimer zou hebben, dan weegt het niet op. Stel dat ik heel goed ermee kan leven en het naar mijn zin heb, dan wil ik best wel die opoffering accepteren, maar het moet niet een en al opoffering zijn en ik ben van de wereld, ken niemand meer en weet niet eens dat ik leef en misschien nog een zeurkous zou zijn (want dan gaat het plezier bij de mensen die je helpen ook vanaf).
Ik bedoel eigenlijk dat ik de grenzen zou willen aangeven, wanneer nabestaanden absoluut geen problemen zouden hoeven hebben met euthanasie, omdat ik het zelf verschrikkelijk vind en het ze dus absoluut niet zal kwalijk nemen Pffff, wat een lange zin.
Het ergste vind ik dus als dit je jong overkomt.

Inderdaad, als dit je wanneer je jong bent overkomt is dat heel erg. Ik heb in een hotel gewerkt waar elke week een groep jonge alzheimers koffie kwamen drinken en dat is ongelofelijk sneu voor die mensen. Er zijn dus wel instanties die jonge mensen met alzheimer helpen, en die mensen die ik dus vaak van koffie voorzag in het hotel zagen er ondanks hun ziekte nog behoorlijk gelukkig uit. Ze konden in ieder geval nog veel lol hebben met elkaar. Je bent dus niet meteen afgeschreven.
Ik zou ook de grenzen wel aan willen geven als ik ouder ben. Eigenlijk gewoon een soort contractje opstellen waarin je aangeeft wat je wel en niet wilt en wat je familieleden kunnen doen in bepaalde situaties, etc. En zij dus ook weten wanneer jij echt niet meer wil leven.
Ik denk overigens wel dat het goed is om hierover na te denken, over wat je wel en niet wil en er misschien voor jezelf het een en ander over op te schrijven. Sowieso kan schrijven helpen je gerust te stellen in bepaalde situaties. Verder zou ik me er echt proberen bij neer te leggen, door jezelf te realiseren dat je er niets aan kunt veranderen, dat je het zelf niet in de hand hebt en dus maar gewoon lekker je leven te leven en er het leukste uit te halen. Mijn tip is dus dingen opschrijven. Heb ik zelf ook gedaan. En trek je er niets van aan dat je nog jong bent, ik vind het zelfs wel goed dat je hier al op jonge leeftijd over nadenkt, ook al doen de meeste jongelui dat nog niet.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 19:20 schreef Amabilis het volgende:

[..]

Inderdaad, als dit je wanneer je jong bent overkomt is dat heel erg. Ik heb in een hotel gewerkt waar elke week een groep jonge alzheimers koffie kwamen drinken en dat is ongelofelijk sneu voor die mensen. Er zijn dus wel instanties die jonge mensen met alzheimer helpen, en die mensen die ik dus vaak van koffie voorzag in het hotel zagen er ondanks hun ziekte nog behoorlijk gelukkig uit. Ze konden in ieder geval nog veel lol hebben met elkaar. Je bent dus niet meteen afgeschreven.
Ik zou ook de grenzen wel aan willen geven als ik ouder ben. Eigenlijk gewoon een soort contractje opstellen waarin je aangeeft wat je wel en niet wilt en wat je familieleden kunnen doen in bepaalde situaties, etc. En zij dus ook weten wanneer jij echt niet meer wil leven.
Ik denk overigens wel dat het goed is om hierover na te denken, over wat je wel en niet wil en er misschien voor jezelf het een en ander over op te schrijven. Sowieso kan schrijven helpen je gerust te stellen in bepaalde situaties. Verder zou ik me er echt proberen bij neer te leggen, door jezelf te realiseren dat je er niets aan kunt veranderen, dat je het zelf niet in de hand hebt en dus maar gewoon lekker je leven te leven en er het leukste uit te halen. Mijn tip is dus dingen opschrijven. Heb ik zelf ook gedaan. En trek je er niets van aan dat je nog jong bent, ik vind het zelfs wel goed dat je hier al op jonge leeftijd over nadenkt, ook al doen de meeste jongelui dat nog niet.

Ik praat hier inderdaad over, voor mij is dat wel duidelijk wat ik niet wil.
Het is wel lastiger om die grenzen te trekken. Ik vind het niet moeilijk om over de dood te praten, want het is onvermijdelijk. Het enige waar ik soms van baal, is dat je soms ineens uit het leven gerukt wordt en je er op dat moment nog niet echt aantoe bent. Maar goed, je moet er eigenlijk rekening mee houden dat het op elk moment kan gebeuren.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 23:08 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Ik praat hier inderdaad over, voor mij is dat wel duidelijk wat ik niet wil.
Het is wel lastiger om die grenzen te trekken. Ik vind het niet moeilijk om over de dood te praten, want het is onvermijdelijk. Het enige waar ik soms van baal, is dat je soms ineens uit het leven gerukt wordt en je er op dat moment nog niet echt aantoe bent. Maar goed, je moet er eigenlijk rekening mee houden dat het op elk moment kan gebeuren.

Ja, in principe is dat waar. Maar je moet er niet te veel bij stil staan want dan word je bang. En die angst kan een hoop leuke momenten verstoren, dat zou ik proberen te voorkomen.

Ik ben zelf al wat ouder, maar voelde laatst weer dat ik liever niet heel oud wil worden.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 23:11 schreef Amabilis het volgende:

[..]

Ja, in principe is dat waar. Maar je moet er niet te veel bij stil staan want dan word je bang. En die angst kan een hoop leuke momenten verstoren, dat zou ik proberen te voorkomen.

Nee hoor, zit wel goed.

quote:

Op dinsdag 12 januari 2010 23:42 schreef barthol het volgende:
Ik ben zelf al wat ouder, maar voelde laatst weer dat ik liever niet heel oud wil worden.
Dat wil zeggen: zo oud dat ik te hulpbehoevend en afhankelijk zal worden. Ik ben de laatste vier en een half jaar elke week mijn hoogbejaarde ouders aan het helpen zodat ze nog zelfstandig in hun huis kunnen blijven wonen en maak de afhankelijkheid van hulp van dichtbij mee.
Maar ik ben me ervan bewust ikzelf bijna zeker geen hulp van familie zal hebben als ik zo oud ben. Ik heb geen partner of kinderen, en van het gezin waarin ik ben opgegroeid ben ik de jongste. De hekkesluiter.
Ja nu is er nog thuiszorg, maar zal die thuiszorg in deze kwaliteit er ook nog zijn als ik zo oud ben? Is het dan nog te betalen met zoveel ouderen? Ik ben niet bang voor de dood, maar soms wel bang voor het gesol met me als ik zo hulpbehoevend zal worden en eigenlijk helemaal alleen sta. Liever dus niet zo heel oud.

Kan me dat heel goed voorstellen.
Het is misschien een idee om contact te zoeken met mensen in dezelfde situatie en misschien zijn er wel oplossingen te vinden. Heb je geen neefjes of nichtjes waar je goed mee overweg kan? Het is natuurlijk niet het meest ideale, maar misschien vinden ze het wel fijn om zich om je te bekommeren, mocht het ooit zover komen.

quote:

Op woensdag 13 januari 2010 01:12 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Kan me dat heel goed voorstellen.
Het is misschien een idee om contact te zoeken met mensen in dezelfde situatie en misschien zijn er wel oplossingen te vinden. Heb je geen neefjes of nichtjes waar je goed mee overweg kan? Het is natuurlijk niet het meest ideale, maar misschien vinden ze het wel fijn om zich om je te bekommeren, mocht het ooit zover komen.

Ik reken niet op neven en nichten, degenen daarvan met wie ik een leuk contact heb als ik ze weer zie wonen 1000 tot 6000 km ver. En de anderen wonen ook niet echt dichtbij. Daarbuiten weet ik hoeveel zorg het is, ik heb zelf m'n leven toch nogal moeten aanpassen aan de informele zorg voor mijn ouders, er ook het een en ander voor moeten laten. Dat is iets wat je wel als vanzelfsprekendheid over hebt voor je eigen vader of moeder (of allebei dus) maar wat minder snel voor een verre alleenstaande oom. Het is niet reëel om zoiets te verwachten van neven en nichten. Ik woon wel al in een 55+ woning, Een seniorengeschikt klein huisje dus. Daar kan ik het heel lang volhouden. Ook als ik later wat minder mobiel mocht worden.