Angst voor de dood

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 10:54 schreef ThunderBitch het volgende:
Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.

"Geest" is een abstract begrip dat geassocieerd wordt met de menselijke psyche. Er is vooralsnog wetenschappelijk gezien geen aanleiding om te veronderstellen dat er meer is dan een lichaam. Lichaam dood --> menselijke psyche weg. Hoewel het misschien een prettige gedachte kan zijn is er geen rationele reden om te denken dat de menselijke psyche onafhankelijk van het lichaam bestaat.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 10:54 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Dood gaan of dood zijn wordt mee bedoeld dat lichaam en geest niet meer 1 zijn.
Ik weet ook niet wat er met de geest gebeurt.
Als jij schrijft over de wetenschap en de mogelijkheid om het lichaam zodanig te manipuleren dat we niet eeuwig leven maar nooit doodgaan? Wat bedoel je hiermee?
Als je niet meer leeft, ben je dood.

Als je niet meer leeft, dan ben je dood. Dat denk ik ook. (Maar ik denk niet dat wanneer je dood bent, dat je vanzelfsprekend ook niet meer leeft. Maar goed, dat gaat over het hiernamaals, dat is weer een heel ander verhaal).
Bij mij gaat het om de zekerheid. Ik ben geboren, dat is zeker. Maar hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Omdat het lichaam maar een beperkte periode functioneert ? En als we dit dus kunnen manipuleren (geen idee of dit ooit zal kunnen), dan is er dus geen zekerheid dat ik dood zal gaan.

Dan komt Mr44 in het spel. Die zegt: je gaat toch wel dood, want ook in het geval je nooit dood zal gaan, ga je toch dood op het moment dat het heelal ophoudt te bestaan.
Dus, wij kunnen alleen leven in dit heelal. En wij kunnen alleen doodgaan in dit heelal.
Maar is dat wel zo ?

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 11:21 schreef Molurus het volgende:

[..]

"Geest" is een abstract begrip dat geassocieerd wordt met de menselijke psyche. Er is vooralsnog wetenschappelijk gezien geen aanleiding om te veronderstellen dat er meer is dan een lichaam. Lichaam dood --> menselijke psyche weg. Hoewel het misschien een prettige gedachte kan zijn is er geen rationele reden om te denken dat de menselijke psyche onafhankelijk van het lichaam bestaat.

Dat snap ik, dat is wat de gelovigen in ieder geval hopen.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 11:35 schreef Buzios het volgende:

[..]

Als je niet meer leeft, dan ben je dood. Dat denk ik ook. (Maar ik denk niet dat wanneer je dood bent, dat je vanzelfsprekend ook niet meer leeft. Maar goed, dat gaat over het hiernamaals, dat is weer een heel ander verhaal).
Bij mij gaat het om de zekerheid. Ik ben geboren, dat is zeker. Maar hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?
Omdat het lichaam maar een beperkte periode functioneert ? En als we dit dus kunnen manipuleren (geen idee of dit ooit zal kunnen), dan is er dus geen zekerheid dat ik dood zal gaan.

Dan komt Mr44 in het spel. Die zegt: je gaat toch wel dood, want ook in het geval je nooit dood zal gaan, ga je toch dood op het moment dat het heelal ophoudt te bestaan.
Dus, wij kunnen alleen leven in dit heelal. En wij kunnen alleen doodgaan in dit heelal.
Maar is dat wel zo ?

Ik wil me beperken tot het levend en dood zijn.
Het is wat mij betreft een taalkundige uitleg. Leven betekent voor mij, niet dood zijn, als je dood bent leef je niet meer. Of je in een andere dimensie iets anders bent of doet, dat maakt mij niet uit, het gaat over hier en nu. Natuurlijk weten we niet zeker wat er hierna gebeurt, zelf ga ik er vanuit dat het gewoon over en sluiten is, maar daar wil ik vanaf zijn.

Het is dus eigenlijk geen discussie of je zeker dood gaat, maar wat jij zegt is eigenlijk, ik weet niet hoe ik verder gemanifesteerd zal worden.
In dit leven (wat we ook zo noemen) kun je niet meer leven als je niet leeft.
We weten geen van allen zeker wat er na de dood gebeurt, maar dat is een andere discussie.

Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.

Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.

Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.

De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.

De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 11:56 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Ik wil me beperken tot het levend en dood zijn.
Het is wat mij betreft een taalkundige uitleg. Leven betekent voor mij, niet dood zijn, als je dood bent leef je niet meer. Of je in een andere dimensie iets anders bent of doet, dat maakt mij niet uit, het gaat over hier en nu. Natuurlijk weten we niet zeker wat er hierna gebeurt, zelf ga ik er vanuit dat het gewoon over en sluiten is, maar daar wil ik vanaf zijn.

Het is dus eigenlijk geen discussie of je zeker dood gaat, maar wat jij zegt is eigenlijk, ik weet niet hoe ik verder gemanifesteerd zal worden.
In dit leven (wat we ook zo noemen) kun je niet meer leven als je niet leeft.
We weten geen van allen zeker wat er na de dood gebeurt, maar dat is een andere discussie.

Ok, duidelijke uitleg hoe jij het ziet.
En ja, ik weet inderdaad niet hoe gemanifesteerd zal worden (om even jouw woorden te gebruiken. Maar dat is niet mijn vraag.
Mijn vraag gaat niet over het hiernamaals. Ik vraag me wel af of er leven is na de dood, maar om daar achter te komen, zal ik eerst dood moeten gaan.
En mijn vraag is, hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.

Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.

Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.

De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.

De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.

Daar ben ik het wel mee eens, maar lukt het jouw om ook echt zo te leven ?

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.

Onthou: Que sera, sera. Wat zal zijn, zal zijn. Op het moment van sterven bereik je een punt van alwetendheid en totale niets. Je bewustzijn/geest/ziel/entiteit verspringt naar een heel ander niveau, zelfs al is dat niveau dat eeuwige "niets". Klinkt dat niet rustig? Tot het einde der tijden, niets. Geen besef van tijd, geen vreugde, geen verdriet, geen geschreeuw, geen geluk, geen alles, geen niets, maar toch niets. Dan lijkt de tijd die verstrijkt (of dan: verstreek) tussen het begin en het einde van het universum niet meer dan een fractie van een seconde.

Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.

De mens snapt net zo min van het leven als de dood, dus stop met termen als gisteren en morgen, daarnet en straks, zojuist en zometeen, maar kristalliseer je verkregen kennis en je verfrissende inzichten naar het "nu", en leef daar ook in.

De dood/het leven/alles/niets/relativiteit is ook zoooooo relatief.

Persoonlijk denk ik dat de angst voor wat er hierna mogelijk is, mensen bang maakt.
Ik vind het wel goed om het leven dat de overledene geleden heeft (eventueel) te vieren, af te sluiten met dankbaarheid (mocht dat er zijn).
Misschien heeft een mens moeite met het loslaten en daarom vindt men het misschien moeilijk om blij en vrolijk te zijn op een begrafenis.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen, de mens constant afscheid nemen van fasen, dingen, mensen, getijden, noem maar op. Het verliezen van iemand die niet meer in dit leven zal zijn kan veel pijn doen, zelf heb ik het idee dat het ook een beetje de angst is voor de eigen dood, waardoor een mens zoveel ontzag heeft daarvoor. Het onbekende en het onomkeerbare is een angstig idee.
Ik denk zelf dat het gemis en de angst daarvoor de dood zo eng maakt, en ja een mens is egoistisch. Je moet ook een beetje egoistisch zijn soms om te kunnen overleven. De dood is ongrijpbaar (nog althans) we kunnen het alleen constateren.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:15 schreef Buzios het volgende:

[..]

Daar ben ik het wel mee eens, maar lukt het jouw om ook echt zo te leven ?

Ja, vanuit een emotieloos/rationeel perspectief alleen al kan ik niet anders lezen. Ik vind "de dood" (tussen haakjes, omdat hier ook nog eens over de betekenis van dat woord gespeculeerd wordt. Ik bedoel gewoon de definitie(s) gevonden op de Encyclo-pagina) prachtig, in al haar vormen.

Er zijn al zoveel zorgen in de wereld, als ik me dan nog eens om de enige garantie DIE ik in het leven (volgens de Amerikanen zijn het er 2: Death & Taxes) druk moet maken, dan is voor mij het einde helemaal zoek.

Uiteraard is er niemand die "practices what he preaches", maar zodra ik merk dat ik afdwaal corrigeer ik mezelf, vanuit een vrij boeddhistisch perspectief. Ik ben ook al ruim een paar jaar niet meer intens verdrietig/boos/ongelukkig geweest, en al zeker een paar maanden niet licht verdrietig/boos/ongelukkig.

Lukt het jou om zo te leven?

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:10 schreef Buzios het volgende:

[..]

Ok, duidelijke uitleg hoe jij het ziet.
En ja, ik weet inderdaad niet hoe gemanifesteerd zal worden (om even jouw woorden te gebruiken. Maar dat is niet mijn vraag.
Mijn vraag gaat niet over het hiernamaals. Ik vraag me wel af of er leven is na de dood, maar om daar achter te komen, zal ik eerst dood moeten gaan.
En mijn vraag is, hoe weet ik zeker dat ik dood zal gaan ?

Je gaat dood, omdat niet meer in deze vorm existeren in onze aardse terminologie dat de dood betekent.
Of er na de dood nog iets anders is, dat is voor iedereen een vraag, maar dood ben je.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:04 schreef WithciZ het volgende:
Kijk The Man From Earth en Fight Club eens.


Rouwen om de dood is vreselijk egoïstisch (als ik van mijn omgeving uit moet gaan). Iedereen zegt altijd "ik zou niet willen dat iemand om mijn dood zou rouwen hoor, zou liever zien dat ze feesten en me herinneren om wie ik was en gewoon verder gaan met leven". En als je dat dan doet op zo'n begrafenis, wordt je kil en onbegrepen aangekeken.

Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:19 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

Persoonlijk denk ik dat de angst voor wat er hierna mogelijk is, mensen bang maakt.
Ik vind het wel goed om het leven dat de overledene geleden heeft (eventueel) te vieren, af te sluiten met dankbaarheid (mocht dat er zijn).
Misschien heeft een mens moeite met het loslaten en daarom vindt men het misschien moeilijk om blij en vrolijk te zijn op een begrafenis.
Ik kan me er wel iets bij voorstellen, de mens constant afscheid nemen van fasen, dingen, mensen, getijden, noem maar op. Het verliezen van iemand die niet meer in dit leven zal zijn kan veel pijn doen, zelf heb ik het idee dat het ook een beetje de angst is voor de eigen dood, waardoor een mens zoveel ontzag heeft daarvoor. Het onbekende en het onomkeerbare is een angstig idee.
Ik denk zelf dat het gemis en de angst daarvoor de dood zo eng maakt, en ja een mens is egoistisch. Je moet ook een beetje egoistisch zijn soms om te kunnen overleven. De dood is ongrijpbaar (nog althans) we kunnen het alleen constateren.

Precies, de mens onderscheidt zich van de dieren door haar zwakkere in leven te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het egocentrisme staat bij ons voorop ten aanzien van het egoïsme. Wij weten allemaal wat goed is voor de ander, maar weten zelden wat goed is voor onszelf.

Korte anekdote: Een goede kennis van me is overleden aan maagkanker. Deze kennis heeft me zo'n 5-6 jaar terug ooit antwoord gegeven op de volgende vraag: "Waarom valt de toilet bril in jullie wc altijd omlaag?" Zijn antwoord was simpel: "Dan moet je zittend plassen, zodat mijn vrouw of ik de wc minder vaak hoeft schoon te maken." Klinkt misschien stom, maar zo herinner ik mij die man. Elke keer dat ik naar de wc ga, leeft hij weer een paar minuten in mijn gedachten.

Ik denk inderdaad dat ontzag en kwetsbaarheid, besef en realiteit ook een groot aandeel hebben, onder gedachtegangen als "kut, wanneer gaat/wie is de volgende ?"

Naar mijn idee moet je altijd egoïstisch zijn. Er is niks mis met egoïsme. Ik word er namelijk gelukkig van anderen te helpen, of onbaatzuchtige dingen te doen. Daar krijg ik een goed gevoel bij. Krom/grof gezegd: Ik doe het dus echt niet voor een ander hoor, ik zal niet iemand helpen als ik er ook zelf niet gelukkig van wordt . Als iedereen dat eens wat vaker zou doen, zou er wat minder twijfel, onzekerheid, roekeloosheid, onmacht en verdriet zijn. We zijn veel te passief-afwachtend ten opzichte van ons medemens, dat maakt de dood ook zo ongrijpbaar. We willen wanhopig ontkomen aan het onontkombare, en verliezen daarmee alles uit het oog wat we wel kunnen.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:22 schreef Buzios het volgende:

[..]

Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.

(hier gaat het echt los)


Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.

Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:28 schreef WithciZ het volgende:

[..]

Precies, de mens onderscheidt zich van de dieren door haar zwakkere in leven te houden. Het liefst zo lang mogelijk. Het egocentrisme staat bij ons voorop ten aanzien van het egoïsme. Wij weten allemaal wat goed is voor de ander, maar weten zelden wat goed is voor onszelf.

Korte anekdote: Een goede kennis van me is overleden aan maagkanker. Deze kennis heeft me zo'n 5-6 jaar terug ooit antwoord gegeven op de volgende vraag: "Waarom valt de toilet bril in jullie wc altijd omlaag?" Zijn antwoord was simpel: "Dan moet je zittend plassen, zodat mijn vrouw of ik de wc minder vaak hoeft schoon te maken." Klinkt misschien stom, maar zo herinner ik mij die man. Elke keer dat ik naar de wc ga, leeft hij weer een paar minuten in mijn gedachten.

Ik denk inderdaad dat ontzag en kwetsbaarheid, besef en realiteit ook een groot aandeel hebben, onder gedachtegangen als "kut, wanneer gaat/wie is de volgende ?"

Naar mijn idee moet je altijd egoïstisch zijn. Er is niks mis met egoïsme. Ik word er namelijk gelukkig van anderen te helpen, of onbaatzuchtige dingen te doen. Daar krijg ik een goed gevoel bij. Krom/grof gezegd: Ik doe het dus echt niet voor een ander hoor, ik zal niet iemand helpen als ik er ook zelf niet gelukkig van wordt . Als iedereen dat eens wat vaker zou doen, zou er wat minder twijfel, onzekerheid, roekeloosheid, onmacht en verdriet zijn. We zijn veel te passief-afwachtend ten opzichte van ons medemens, dat maakt de dood ook zo ongrijpbaar. We willen wanhopig ontkomen aan het onontkombare, en verliezen daarmee alles uit het oog wat we wel kunnen.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:20 schreef WithciZ het volgende:

[..]

Ja, vanuit een emotieloos/rationeel perspectief alleen al kan ik niet anders lezen. Ik vind "de dood" (tussen haakjes, omdat hier ook nog eens over de betekenis van dat woord gespeculeerd wordt. Ik bedoel gewoon de definitie(s) gevonden op de Encyclo-pagina) prachtig, in al haar vormen.

Er zijn al zoveel zorgen in de wereld, als ik me dan nog eens om de enige garantie DIE ik in het leven (volgens de Amerikanen zijn het er 2: Death & Taxes) druk moet maken, dan is voor mij het einde helemaal zoek.

Uiteraard is er niemand die "practices what he preaches", maar zodra ik merk dat ik afdwaal corrigeer ik mezelf, vanuit een vrij boeddhistisch perspectief. Ik ben ook al ruim een paar jaar niet meer intens verdrietig/boos/ongelukkig geweest, en al zeker een paar maanden niet licht verdrietig/boos/ongelukkig.

Lukt het jou om zo te leven?

Dat weet ik niet. Ik heb tot nu toe in mijn leven zeer goede tijden gehad, maar ook bijzonder ongelukkige tijden. Ik maak me wel minder druk in het leven dan vele anderen merk ik. Vooral om geld. Ik heb een beetje geluk dat ik vrij makkelijk geld verdien, ik maak me daar nooit zo druk over. Dat neemt al een hele hoop stress en twijfel weg. (Ik wil hier niet de indruk wekken dat ik rijk ben, dat ben ik absoluut niet ).
Ook ben ik multiraciaal (fysiek) en multicultureel opgevoed, dat kan verrijkend werken, maar soms juist beperkend.
Ik denk niet dat het me zal lukken om niet meer intens verdrietig of boos te zijn, ik zou dat bijna onmenselijk vinden (niet dat ik jouw als onmenselijk wil bestempelen, begrijp me niet verkeerd).
Maar intens ongelukkig zal ik volgens mij nooit worden. Al is het alleen maar omdat ik dit jaar vader word .

Jouw kijk op, laat ik zeggen, het leven of het bestaan is in ieder geval wel verfrissend.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:31 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

funeral in suriname 2

(hier gaat het echt los)

funeral in Suriname

Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.

Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.

Er was zeker ook verdriet, maar de manier van verwerken heb ik dus wel eens heel anders meegemaakt als wat wij als "normaal" zien.

En als je het over die filmpjes hebt, dan zijn het inderdaad voor het grootste gedeelte de afstammelingen van Afrikanen. Maar dat geldt niet per se voor Suriname, er leven hier genoeg andere bevolkingsgroepen / rassen.
Ik vind sowieso dat de buitenwereld zich teveel op de Creolen richt wanneer het om Suriname gaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:51 schreef Buzios het volgende:

[..]

Er was zeker ook verdriet, maar de manier van verwerken heb ik dus wel eens heel anders meegemaakt als wat wij als "normaal" zien.

En als je het over die filmpjes hebt, dan zijn het inderdaad voor het grootste gedeelte de afstammelingen van Afrikanen. Maar dat geldt niet per se voor Suriname, er leven hier genoeg andere bevolkingsgroepen / rassen.
Ik vind sowieso dat de buitenwereld zich teveel op de Creolen richt wanneer het om Suriname gaat, maar dat is weer een heel ander verhaal.

Dat klopt, ik bedoelde ook in het filmpje en ten aanzien van de gedachte erachter.
Er zijn in Suriname ook hindoestanen, javanan, chinezen, joden, libanezen en een heel veel andere kleinere groepen. Natuurlijk de indianen, de oorspronkelijke bewoners, niet te vergeten evenals de naar het bos gevluchtte slaven, de boslandcreolen.

Als ik aan Suriname denk, dan denk ik mn aan creolen, indianen, maar ook aan hindoestanen, javanen en chinezen, joden en de rest.

De hindoestanen bv hebben weer een heel andere manier van begraven (origineel dan) Onder die groep zijn er eigenlijk moslims en hindoes die als 1 groep gezien worden.
Maar inderdaad, het is een andere discussie.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:22 schreef Buzios het volgende:

[..]

Trouwens, ik heb hier in Suriname wel eens begrafenissen meegemaakt waar echt werd gefeest.
Vrolijke muziek, mensen dansen, drinken, eten, alles gezellig eigenlijk.

Klinkt als een "mooie dood" .

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:31 schreef ThunderBitch het volgende:

[..]

funeral in suriname 2

(hier gaat het echt los)

funeral in Suriname

Echter, er is ook verdriet, en zoals ik net schreef, je moet met het gemis leren leven.

Ik heb me laten vertellen dat er in Afrika (waar dit voor een groot deel de afstammelingen van zijn) de dood gezien wordt als een moment van dankbaarheid voor het leven van de persoon, maar ook omdat de persoon geen schande meer kan brengen over de familie. Het schijnt ook zo te zijn dat men bij geboortes ook verdrietig is omdat men niet weet wat die brengen zal. Het zal vast niet voor heel Afrika gelden, mocht het zo zijn.

In de film Snatch wordt ook het beeld geschetst dat (Engelse) zigeuners het flink op een (coma)zuipen zetten bij de dood van iemand uit 't kamp, bij wijze van "afscheidsfeestje". Dat elke cultuur anders met de dood omgaan geeft ook alweer aan hoe multicultureel iets zo eenzijdigs eigenlijk is.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 12:36 schreef Buzios het volgende:

[..]

Dat weet ik niet. Ik heb tot nu toe in mijn leven zeer goede tijden gehad, maar ook bijzonder ongelukkige tijden. Ik maak me wel minder druk in het leven dan vele anderen merk ik. Vooral om geld. Ik heb een beetje geluk dat ik vrij makkelijk geld verdien, ik maak me daar nooit zo druk over. Dat neemt al een hele hoop stress en twijfel weg. (Ik wil hier niet de indruk wekken dat ik rijk ben, dat ben ik absoluut niet ).
Ook ben ik multiraciaal (fysiek) en multicultureel opgevoed, dat kan verrijkend werken, maar soms juist beperkend.
Ik denk niet dat het me zal lukken om niet meer intens verdrietig of boos te zijn, ik zou dat bijna onmenselijk vinden (niet dat ik jouw als onmenselijk wil bestempelen, begrijp me niet verkeerd).
Maar intens ongelukkig zal ik volgens mij nooit worden. Al is het alleen maar omdat ik dit jaar vader word .

Jouw kijk op, laat ik zeggen, het leven of het bestaan is in ieder geval wel verfrissend.

Ik heb de termen geluk en ongeluk recentelijk ontleed. Wie ben ik om te bepalen of jij zeer goede of zeer ongelukkige tijden heb gehad? Alleen jij kan daar over oordelen, omdat jij die situaties live, front-row-seats hebt meegemaakt. Zo kan je ook niet over mijn situaties oordelen. In feite kan je dus alleen over je eigen situaties oordelen. Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren? (deze "logica" kwam ook weer vanuit een volstrekt rationeel perspectief opwellen).

Het is goed om je minder druk te maken. Je bent namelijk wat je denkt. Wist je dat gedachten water beïnvloeden? Dat maakt het een interessant gegeven als je er dan bij stil staat dat je lichaam voor 60% - 80% uit water bestaat.

Haha, ik had er ook geen aanstoot aan genomen. Ik weet dat ik een vrij absurde gedachtengang heb, en heb in m'n leven geleerd dat mensen die mij onmenselijk vinden vaak jaloers of bang zijn voor de actief-pacifistische houding die ik heb :p.

Ik ben blij dat ik verfrissing bied .

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:04 schreef WithciZ het volgende:

[..]

Klinkt als een "mooie dood" .
[..]

In de film Snatch wordt ook het beeld geschetst dat (Engelse) zigeuners het flink op een (coma)zuipen zetten bij de dood van iemand uit 't kamp, bij wijze van "afscheidsfeestje". Dat elke cultuur anders met de dood omgaan geeft ook alweer aan hoe multicultureel iets zo eenzijdigs eigenlijk is.
[..]

Ik heb de termen geluk en ongeluk recentelijk ontleed. Wie ben ik om te bepalen of jij zeer goede of zeer ongelukkige tijden heb gehad? Alleen jij kan daar over oordelen, omdat jij die situaties live, front-row-seats hebt meegemaakt. Zo kan je ook niet over mijn situaties oordelen. In feite kan je dus alleen over je eigen situaties oordelen. Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren? (deze "logica" kwam ook weer vanuit een volstrekt rationeel perspectief opwellen).

Het is goed om je minder druk te maken. Je bent namelijk wat je denkt. Wist je dat gedachten water beïnvloeden? Dat maakt het een interessant gegeven als je er dan bij stil staat dat je lichaam voor 60% - 80% uit water bestaat.

Haha, ik had er ook geen aanstoot aan genomen. Ik weet dat ik een vrij absurde gedachtengang heb, en heb in m'n leven geleerd dat mensen die mij onmenselijk vinden vaak jaloers of bang zijn voor de actief-pacifistische houding die ik heb :p.

Ik ben blij dat ik verfrissing bied .

Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren?

Maar dit kan dan toch ook gevaarlijk zijn. Aangezien we mensen zijn, en mensen zijn sociale wezens.
Wanneer iemand bijvoorbeeld een misdaad pleegt, en hij vervolgens bepaalt dat hij dit niet als iets negatiefs ziet, dan zal hij dus niet vanzelf ophouden.
Dan functioneert hij niet in de maatschappij, maar wel in zijn gedachtengang. Met alle mogelijke gevaarlijke gevolgen van dien.

Het is goed om je minder druk te maken.

Daar ben ik het volkomen mee eens.

Je bent namelijk wat je denkt.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik begrijp wel de essentie er van, maar toch is het niet helemaal waar. Dit omdat we dus in een maatschappij leven. En deze maatschappij levert (eigenlijk vanzelfsprekend) beperkingen op voor de totale vrijheid van het "zijn wat je denkt".
Vandaar dat dit niet voor iedereen is weggelegd, het ligt eraan wat je dus denkt, namelijk in hoeverre dit denken (dit zijn) tegenstrijdig is met wat acceptabel is om in een samenleving te leven.

Ik vind je gedachtengang absoluut niet absurd, maar positief verfrissend

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:16 schreef Buzios het volgende:

Dus als alleen jij kan bepalen hoe een situatie voor jou is geweest, waarom zou je hem dan als negatief archiveren?

Maar dit kan dan toch ook gevaarlijk zijn. Aangezien we mensen zijn, en mensen zijn sociale wezens.
Wanneer iemand bijvoorbeeld een misdaad pleegt, en hij vervolgens bepaalt dat hij dit niet als iets negatiefs ziet, dan zal hij dus niet vanzelf ophouden.
Dan functioneert hij niet in de maatschappij, maar wel in zijn gedachtengang. Met alle mogelijke gevaarlijke gevolgen van dien.

Zeer zeker, alleen hier beroep ik me op de 7 deugden
Prudentia - Wijsheid
Iustitia - Rechtvaardigheid
Temperantia - Matigheid
Fortitudo - Moed
Fides - Geloof
Spes - Hoop
Caritas - Naastenliefde

En op de gulden leefregel: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet

Ik ben ook sterk overtuigd van karma, en ben er heilig van overtuigd dat iedereen karma aan kan voelen (en dit waarschijnlijk ook doet), maar dat veel mensen het buiten gesloten hebben, al dan niet door andere omstandigheden, zoals trauma's, ongeduld en onbegrip.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:16 schreef Buzios het volgende:

Je bent namelijk wat je denkt.
Daar ben ik het niet helemaal mee eens. Ik begrijp wel de essentie er van, maar toch is het niet helemaal waar. Dit omdat we dus in een maatschappij leven. En deze maatschappij levert (eigenlijk vanzelfsprekend) beperkingen op voor de totale vrijheid van het "zijn wat je denkt".
Vandaar dat dit niet voor iedereen is weggelegd, het ligt eraan wat je dus denkt, namelijk in hoeverre dit denken (dit zijn) tegenstrijdig is met wat acceptabel is om in een samenleving te leven.

Klopt. Misschien heb ik mijn gedachtengang er wel op af gestemd. Ik geniet van materalistisch geluk, maar ik kan me prima alleen (niet eenzaam) voelen tussen een grote groep vrienden. Maar ik geniet er ook van om in me uppie alleen te zijn, en heel sociaal te doen bij m'n vrienden. Een beetje onder het mom van "ik heb leren werken met dat wat mij gegeven is", misschien niet de juiste verwoording, maar de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.

Ik kan gelukkig zijn met dat wat hier is, wetende dat ik in mijn hoofd vele malen gelukkiger kan zijn (en ook ben) omdat daar echt alles perfect is. De uitdaging voor mij is dat om dat in de realiteit zoveel mogelijk na te streven .


Ik hoop trouwens dat TS dit leest, ben nieuwsgierig of hij wat met mijn uitspraken kan .

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:24 schreef WithciZ het volgende:

[..]

Zeer zeker, alleen hier beroep ik me op de 7 deugden
Prudentia - Wijsheid
Iustitia - Rechtvaardigheid
Temperantia - Matigheid
Fortitudo - Moed
Fides - Geloof
Spes - Hoop
Caritas - Naastenliefde

En op de gulden leefregel: Wat u niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook een ander niet

Ik ben ook sterk overtuigd van karma, en ben er heilig van overtuigd dat iedereen karma aan kan voelen (en dit waarschijnlijk ook doet), maar dat veel mensen het buiten gesloten hebben, al dan niet door andere omstandigheden, zoals trauma's, ongeduld en onbegrip.
[..]

Klopt. Misschien heb ik mijn gedachtengang er wel op af gestemd. Ik geniet van materalistisch geluk, maar ik kan me prima alleen (niet eenzaam) voelen tussen een grote groep vrienden. Maar ik geniet er ook van om in me uppie alleen te zijn, en heel sociaal te doen bij m'n vrienden. Een beetje onder het mom van "ik heb leren werken met dat wat mij gegeven is", misschien niet de juiste verwoording, maar de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.

Ik kan gelukkig zijn met dat wat hier is, wetende dat ik in mijn hoofd vele malen gelukkiger kan zijn (en ook ben) omdat daar echt alles perfect is. De uitdaging voor mij is dat om dat in de realiteit zoveel mogelijk na te streven .


Ik hoop trouwens dat TS dit leest, ben nieuwsgierig of hij wat met mijn uitspraken kan .

Maar dat betekent dus dat wanneer iemand deze wijze van denken en doen zou praktiseren, dat het alleen maar volkomen effectief naar de persoon zelf, en de maatschappij, is wanneer hij het ook voor 100% praktiseert. Zoals jij bijvoorbeeld.
En daarbij komt kijken dat een ieder (en ook verschillende samenlevingen) weer andere normen en waarden hebben.

de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Maar is dit niet concentreren op zaken die "er al zijn". Ik zou verwachten dat het woord creatie er bij zou staan.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:34 schreef Buzios het volgende:

Maar dat betekent dus dat wanneer iemand deze wijze van denken en doen zou praktiseren, dat het alleen maar volkomen effectief naar de persoon zelf, en de maatschappij, is wanneer hij het ook voor 100% praktiseert. Zoals jij bijvoorbeeld.
En daarbij komt kijken dat een ieder (en ook verschillende samenlevingen) weer andere normen en waarden hebben.

Precies, daarom is het ook zo'n uitdaging. Sowieso zijn 0% en 100% strevens die we waarschijnlijk niet zullen bereiken, laat staan dat we het door zullen hebben als we 'm bereiken.
M.b.t. 0%: Everything is static, even the Mona Lisa is falling apart.
M.b.t. 100%: A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.

(mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in meer van mijn hersenspinsels, en een hyve pagina bezitten, zal ik je zo een interessant blog PMmen, als je interesse hebt ).

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:34
[b]de begrippen "erkenning, acceptatie en tolerantie" staan bij die uitspraak centraal.
Maar is dit niet concentreren op zaken die "er al zijn". Ik zou verwachten dat het woord creatie er bij zou staan.

Ja, precies. Ik ga ook alleen uit van dingen die er zijn. Dingen die er waren, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet meer. En dingen die er nog niet zijn, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet. Op kalenderachtige, sociaal verplichte, doordeweekse dagen, scholierwijze en weet-ik-veel wat voor beperkingen nog meer, leef ik gewoon van dag tot dag. Van minuut tot minuut zelfs. Ik geloof niet in creatie. Ik zie alles in deze wereld als "lassen" of "nieten" of "lijmen". Je kan het aan elkaar vastmaken, maar ook weer losmaken. 1 + 1 + 1 = 3, maar uiteindelijk valt 3 weer uit elkaar in 1, 1, en 1. En dan kan 1 + 1 = 2 worden, of misschien zelfs wel 1 + 1 + 1 + 1 = 4. Ik denk dat alles in het universum bij elkaar opgeteld ook als eind resultaat exact 0 geeft.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:44 schreef WithciZ het volgende:

[..]

Precies, daarom is het ook zo'n uitdaging. Sowieso zijn 0% en 100% strevens die we waarschijnlijk niet zullen bereiken, laat staan dat we het door zullen hebben als we 'm bereiken.
M.b.t. 0%: Everything is static, even the Mona Lisa is falling apart.
M.b.t. 100%: A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.

(mocht je trouwens geïnteresseerd zijn in meer van mijn hersenspinsels, en een hyve pagina bezitten, zal ik je zo een interessant blog PMmen, als je interesse hebt ).
[..]

Ja, precies. Ik ga ook alleen uit van dingen die er zijn. Dingen die er waren, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet meer. En dingen die er nog niet zijn, kan ik niet gebruiken, want ze zijn er niet. Op kalenderachtige, sociaal verplichte, doordeweekse dagen, scholierwijze en weet-ik-veel wat voor beperkingen nog meer, leef ik gewoon van dag tot dag. Van minuut tot minuut zelfs. Ik geloof niet in creatie. Ik zie alles in deze wereld als "lassen" of "nieten" of "lijmen". Je kan het aan elkaar vastmaken, maar ook weer losmaken. 1 + 1 + 1 = 3, maar uiteindelijk valt 3 weer uit elkaar in 1, 1, en 1. En dan kan 1 + 1 = 2 worden, of misschien zelfs wel 1 + 1 + 1 + 1 = 4. Ik denk dat alles in het universum bij elkaar opgeteld ook als eind resultaat exact 0 geeft.

Maar het streven naar die 100% zou in ieder geval wel een eis moeten zijn.

A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
Hierin stel je dus eigenlijk dat een moment van perfectie, een hoger doel is dan een minuut van perfectie (ervan uitgaande dat het moment korter is dan een minuut).
Intressant zeker, maar dat moet je me even uitleggen.

Ik zou juist denken dat je JUIST in creatie zou geloven. Creatie is is een gevolg van inspiratie, dus zoals je het nu doet voorkomen heb je geen inspiratie.
Maar dan zou het leven toch dodelijk saai zijn. Dan pas je je alleen maar aan, aan datgeven wat anderen hebben gecreerd. Er is dan ook niks in deze wereld waar je invloed op hebt, in tegenstelling, al het andere heeft alleen maar inloed op jouw.
Hoe zit het dan met de liefde ? Heb je niet het streven om iemand lief te hebben ? Om een relatie te creeren, geinspireerd door liefde ?

Ik heb geen Hyves pagina btw

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:54 schreef Buzios het volgende:

Maar het streven naar die 100% zou in ieder geval wel een eis moeten zijn.

A minute of perfection was worth the effort. A moment was the most you could ever expect from perfection.
Hierin stel je dus eigenlijk dat een moment van perfectie, een hoger doel is dan een minuut van perfectie (ervan uitgaande dat het moment korter is dan een minuut).
Intressant zeker, maar dat moet je me even uitleggen.

Het zit hem ook in natuurkundig-en-wiskundig gemierenneuk. Afrondingsfouten. Hoe warm is het vandaag? Tussen de 0-4 graden? Neem eens een specifieke provincie, en daaar is het gemiddeld waarschijnlijk 3°. Neem een dorp, en het wordt al 2,9°. Neem een specifieke wijk, 2,87°, een straat, 2,866°, een huis, 2,8662°. Je kan steeds meer in blijven zoomen en muggenziften, op zoek naar die kleine imperfecties die het onmogelijk maken om perfect te zijn. Simpelweg omdat we niet omnipotent of al omvattend zijn. Het zit in onze natuur om te falen, en succesvol te zijn. We falen in het hebben van succes, en hebben succes in het falen. Dat is wat ons menselijk maakt, of levend, of anticiperend, hoe je het noemen wilt. Als wij perfect waren, waren we 1 grijze massa, met 1 bewustzijn, met 1 zintuig, in een 1 dimensionale wereld. Misschien zelfs dat niet eens, en waren we wel 0 grijze massa, etc...

Ik stel dat je het moment van perfectie niet zal bereiken (laat staan het te beseffen), omdat je niet eens zal weten hoe het er uit ziet. Het moment alleen al dat je je beseft dat je perfectie bereikt hebt, breekt je concentratie al. Terwijl je juist zo gefocust moet zijn om perfectie te bereiken. Als je dan overmand raakt door emoties als intense vreugde, zou je concentratie kunnen breken. Dan is het moment voorbij voor je er van genoten hebt. ALS je het moment al bereikt.

Perfectie... Een moeilijk woord... Maar snap je een beetje waar ik heen wil ? Ik hoop dat m'n blog ook het een en ander verduidelijkt.

quote:

Op zaterdag 2 januari 2010 13:54 schreef Buzios het volgende:
Ik zou juist denken dat je JUIST in creatie zou geloven. Creatie is is een gevolg van inspiratie, dus zoals je het nu doet voorkomen heb je geen inspiratie.
Maar dan zou het leven toch dodelijk saai zijn. Dan pas je je alleen maar aan, aan datgeven wat anderen hebben gecreerd. Er is dan ook niks in deze wereld waar je invloed op hebt, in tegenstelling, al het andere heeft alleen maar inloed op jouw.
Hoe zit het dan met de liefde ? Heb je niet het streven om iemand lief te hebben ? Om een relatie te creeren, geinspireerd door liefde ?

Ik heb geen Hyves pagina btw

Dan ben ik in die zin zeer creatief. Ik creëer momenten van inzicht, verfrissende positieve blikken, warmte, vriendschappen. Of werk ik met dat wat er is? Was er altijd al de aanleg om een moment van inzicht te hebben, maar ben ik vanuit het perspectief van de ander niets meer dan een "trigger", een katalysator geweest? Had jij niet altijd al een positieve blik, die weer even bevestigd moest worden? Is het niet altijd warm om me heen? Hebben de mensen niet gewoon mij benadert, nadat ik onbewust uistraalde "benader mij maar, ik wil best vrienden worden met jou".

Ik denk dat creatie en inspiratie dan in dezelfde context als geven en nemen gezien kan worden. Je neemt inspiratie, en geeft creatie ervoor terug. Jouw creatie kan andermans inspiratie zijn, en zijn creatie kan jou weer inspireren.

Nee, in die zin leef ik zeker voor positieve creatie. Ik leef voor liefde, geduld, filosofie, komedie, discussie, tolerantie, vergevingsgezindheid, acceptatie, zelfstandigheid, onafhankelijkheid, rust maar vooral innerlijke vrede en continue verandering. Ik heb zeer zeker lief, maar of zij me nou gelukkig maakt? Ik vind dat moeilijk om te zeggen. Er is al een keer met m'n hoofd en m'n hart gefuckt, dus ik ben daar nu wat voorzichtiger in. Ik kreeg laatst ook de wijsheden mee: Als iemand anders in een relatie jou gelukkig maakt , dan ben je toch volkomen afhankelijk van de ander? Je kan elkaar prima aanvullen, maar zodra jou geluk afhankt van iemand anders, ben je simpelweg in de macht van de ander. Het idee hierachter is dus om wel lief te hebben, eventueel jezelf helemaal bloot te geven, maar niet afhankelijk te worden van de ander. Denk je dat het mogelijk is met je hebben en je houwen van iemand te houden, en toch, niet te kunnen rouwen om de dood van diegene? Een (in de meest concrete betekenis van het woord) soulmate die permanent bij je is? Ik weet niet of ik het kan hoor, daar niet van, maar ik acht het zeer zeker mogelijk. Of het goed is weet ik niet, maar het is voor mij een soort streven om dat "niveau" van innerlijke vrede bereikt te hebben (wat jij misschien als vreselijk saai kan zien). Misschien geniet ik wel van die rust, ik weet het niet. Je hebt me in ieder geval aan het denken gezet, thanks .

Dubbelpost, moest de edit knop hebben. Kan iemand dit verwijderen? Kan ik dat zelf?