R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hi,
Ik zit echt enorm in de knoop met mezelf en ik wil het ergens kwijt.
Er is veel gebeurd in mijn leven en ik begin eigenlijk nu pas, o.a. nu ik moeder ben, te beseffen hoe traumatisch dingen voor me zijn geweest. Bij trauma dacht ik altijd aan extreme dingen als seksueel misbruik, fysieke mishandeling, etc. Maar emotionele verwaarlozing is er blijkbaar ook onderdeel van en ik begin me steeds meer te beseffen hoe het mij nog altijd beïnvloed.
Onlangs ben ik gestart bij Jellinek, ivm verslavingen, om daarna met andere trajecten te kunnen starten. Gelukkig hebben ze daar ook oog voor wat het betekent als je stopt, gezien ik jarenlang een hoop heb weggestopt door te gebruiken. Afgelopen donderdag had ik een afspraak (3e met psycholoog, ook 2 met arts gehad) en omdat ik mezelf had voorgenomen na die afspraak te stoppen, raakte ik volledig in paniek toen ik ging zitten. Onnodig; want ik had mezelf iets opgelegd wat nog helemaal niet nodig (en uberhaupt haalbaar) was, maar ik vanuit mijn drang om het goed te doen toch mezelf had opgelegd. Het gaf me megaveel spanning > paniek.
Ik wil mijn trauma's verwerken. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van middelen die mijn portomonee leegtrekken terwijl ik dromen heb die ik anders financieel waar zou kunnen maken voor mijzelf en mijn gezin. Maar ik weet ook dat ik een beerput aan trauma ga opentrekken. Dat ik door een hoop stront moet voor ik me ooit beter ga voelen. Terwijl in principe alles in mijn leven goed gaat, behalve mijn hoofd.
Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Ik zit echt enorm in de knoop met mezelf en ik wil het ergens kwijt.
Er is veel gebeurd in mijn leven en ik begin eigenlijk nu pas, o.a. nu ik moeder ben, te beseffen hoe traumatisch dingen voor me zijn geweest. Bij trauma dacht ik altijd aan extreme dingen als seksueel misbruik, fysieke mishandeling, etc. Maar emotionele verwaarlozing is er blijkbaar ook onderdeel van en ik begin me steeds meer te beseffen hoe het mij nog altijd beïnvloed.
Onlangs ben ik gestart bij Jellinek, ivm verslavingen, om daarna met andere trajecten te kunnen starten. Gelukkig hebben ze daar ook oog voor wat het betekent als je stopt, gezien ik jarenlang een hoop heb weggestopt door te gebruiken. Afgelopen donderdag had ik een afspraak (3e met psycholoog, ook 2 met arts gehad) en omdat ik mezelf had voorgenomen na die afspraak te stoppen, raakte ik volledig in paniek toen ik ging zitten. Onnodig; want ik had mezelf iets opgelegd wat nog helemaal niet nodig (en uberhaupt haalbaar) was, maar ik vanuit mijn drang om het goed te doen toch mezelf had opgelegd. Het gaf me megaveel spanning > paniek.
Ik wil mijn trauma's verwerken. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van middelen die mijn portomonee leegtrekken terwijl ik dromen heb die ik anders financieel waar zou kunnen maken voor mijzelf en mijn gezin. Maar ik weet ook dat ik een beerput aan trauma ga opentrekken. Dat ik door een hoop stront moet voor ik me ooit beter ga voelen. Terwijl in principe alles in mijn leven goed gaat, behalve mijn hoofd.
Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Stap voor stap
1 ding tegelijk
Eerst stoppen met middelen ( neem aan dat het drugs/alcohol gerelateerd is )
1 ding tegelijk
Eerst stoppen met middelen ( neem aan dat het drugs/alcohol gerelateerd is )
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Buitengewoon knap dat je deze richting in wil slaan. Wat Greysbones al zegt, ga stap voor stap.
Ik denk dat je nu een heel bos voor je ziet en dat kan overweldigend zijn. Maar als je begint ga je van boom naar boom en zijn er ook open plekken.
Veel sterkte!
Ik denk dat je nu een heel bos voor je ziet en dat kan overweldigend zijn. Maar als je begint ga je van boom naar boom en zijn er ook open plekken.
Veel sterkte!
Thanks!
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
Prijs je gelukkig, veel mensen dromen van zo'n uitzicht.quote:Op zondag 10 mei 2026 07:39 schreef Stokstaartje_ het volgende:
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
pindazakje
Welkom terug!
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
quote:
[..]
Prijs je gelukkig, veel mensen dromen van zo'n uitzicht.
Wiet (primair) en alcohol (secundair).quote:
Welkom terug!
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
Ik heb nooit in een God gelooft en zal dat ook nooit doen. Maar fijn dat dat voor jou gewerkt heeft
Bij emotionele verwaarlozing, bedoel je door je moeder? Omdat je zegt dat sinds dat je moeder bent je er achter komt hoe traumatisch dingen zijn geweest?
Het zal vast voelen alsof je er alleen voor staat. Dat is niet zo, je hebt mensen om je heen.quote:
Thanks!
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
En dat je een hoop beren op de weg ziet, is denk ik, menselijk. Zegt ook dat het niet zo goed gaat zoals je in je openingspost beschrijft. Het lijkt alsof het goed gaat.
Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Dit kan je niet alleen!
Sterkte
Door beide ouders.quote:
Bij emotionele verwaarlozing, bedoel je door je moeder? Omdat je zegt dat sinds dat je moeder bent je er achter komt hoe traumatisch dingen zijn geweest?
Thanks.quote:
[..]
Het zal vast voelen alsof je er alleen voor staat. Dat is niet zo, je hebt mensen om je heen.
En dat je een hoop beren op de weg ziet, is denk ik, menselijk. Zegt ook dat het niet zo goed gaat zoals je in je openingspost beschrijft. Het lijkt alsof het goed gaat.
Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Dit kan je niet alleen!
Sterkte
Wat ik bedoel met "alles gaat goed"; mijn kinderen doen het goed, mijn relatie is goed, op werk gaat het goed, qua sociale contacten gaat het goed. Op alle leefgebieden gaat het gewoon goed.
Alleen met mij, mijn hoofd, gaat het niet goed.
Er zijn verschillende boeken met dit onderwerp zoals dezequote:
Misschien het de moeite om er eentje te bestellen en te lezen. Heb je reddit? Er is een subreddit wat over emotioneel afwezige ouders gaat en waar hierover gepraat wordt door mensen die dit ook hebben meegemaakt. Misschien is het fijn om te weten dat je niet alleen bent
Dan kan het alleen maar nog beter worden!quote:
[..]
Thanks.
Wat ik bedoel met "alles gaat goed"; mijn kinderen doen het goed, mijn relatie is goed, op werk gaat het goed, qua sociale contacten gaat het goed. Op alle leefgebieden gaat het gewoon goed.
Alleen met mij, mijn hoofd, gaat het niet goed.
Ik vind het al super knap dat je deze stap durft zetten!
Thanks voor de tip! Ik ga er eens naar kijken (zowel boeken als reddit).quote:Op zondag 10 mei 2026 08:34 schreef Sunshine1982 het volgende:
[..]
Er zijn verschillende boeken met dit onderwerp zoals deze [ afbeelding ]
Misschien het de moeite om er eentje te bestellen en te lezen. Heb je reddit? Er is een subreddit wat over emotioneel afwezige ouders gaat en waar hierover gepraat wordt door mensen die dit ook hebben meegemaakt. Misschien is het fijn om te weten dat je niet alleen bent
Dat ik niet alleen/de enige ben weet ik wel. Gelukkig wordt er ook steeds meer bekend over de psyche en hoe onze ouders daar een rol in hebben gespeeld. Mede daardoor ook steeds meer het besef waar het vandaan komt. Maar toch moet ik dit gevecht wel grotendeels alleen doen. Tuurlijk heb ik hulp om me heen, een fijn steunend netwerk, maar ik ben degene die het voelt, die erdoor moet.
Thanks!quote:
[..]
Dan kan het alleen maar nog beter worden!
Ik vind het al super knap dat je deze stap durft zetten!
Je mag me ook altijd DM-en oid, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik heb het er niet zo moeilijk mee als jij, maar is zeker wel iets waar ik vaak aan denk.quote:
[..]
Thanks voor de tip! Ik ga er eens naar kijken (zowel boeken als reddit).
Dat ik niet alleen/de enige ben weet ik wel. Gelukkig wordt er ook steeds meer bekend over de psyche en hoe onze ouders daar een rol in hebben gespeeld. Mede daardoor ook steeds meer het besef waar het vandaan komt. Maar toch moet ik dit gevecht wel grotendeels alleen doen. Tuurlijk heb ik hulp om me heen, een fijn steunend netwerk, maar ik ben degene die het voelt, die erdoor moet.
Ik kwam er pas later achter dat de situatie tussen mij en mijn moeder geen 'normale moeder/kind situatie' was toen ik zelf kinderen kreeg, net als jij denk ik.
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.quote:
[..]
Je mag me ook altijd DM-en oid, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik heb het er niet zo moeilijk mee als jij, maar is zeker wel iets waar ik vaak aan denk.
Ik kwam er pas later achter dat de situatie tussen mij en mijn moeder geen 'normale moeder/kind situatie' was toen ik zelf kinderen kreeg, net als jij denk ik.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Je moet voor jezelf kiezen, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook klinkt bij je ouders. Ik denk dat dat het begin is van de weg naar het verwerken van trauma's uit het verleden.quote:
[..]
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Ja, ik denk dat ik vroeger ook wel het verschil zag bij vriendinnetjes, al was het alleen maar dat ik daar mocht spelen. Ik mocht nooit van mijn moeder een vriendje thuis vragen.
Dat ik weet waar dit van mijn moeder vandaan komt maakt het wat makkelijker voor mij om het te accepteren (voor zo ver mogelijk), maar feit is dat je heel veel mist als kind zijnde met een ouder (of ouders) die er op emotioneel vlak niet of nauwelijks er zijn.
Ik hoop dat je dingen een beetje een plekje weet te geven en dat je weer vooruit kan.
Fijn om te lezen dat het voor jou al wat makkelijker te accepteren is. Maar hoe ga je dan bijvoorbeeld om met vragen van mensen die je niet echt kent (collega's bijv) over je ouders? Of wat nu bij mij ook steeds meer komt, van je kinderen?quote:
[..]
Je moet voor jezelf kiezen, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook klinkt bij je ouders. Ik denk dat dat het begin is van de weg naar het verwerken van trauma's uit het verleden.
Ja, ik denk dat ik vroeger ook wel het verschil zag bij vriendinnetjes, al was het alleen maar dat ik daar mocht spelen. Ik mocht nooit van mijn moeder een vriendje thuis vragen.
Dat ik weet waar dit van mijn moeder vandaan komt maakt het wat makkelijker voor mij om het te accepteren (voor zo ver mogelijk), maar feit is dat je heel veel mist als kind zijnde met een ouder (of ouders) die er op emotioneel vlak niet of nauwelijks er zijn.
Ik hoop dat je dingen een beetje een plekje weet te geven en dat je weer vooruit kan.
Mijn oudste onlangs "mama, wie is eigenlijk jouw mama?". Hele begrijpelijke vraag, maar het deed zoveel pijn, ben er dagenlang echt down van geweest.
Ik heb nog steeds soort van contact met mijn moeder. Ik ga ook vandaag naar haar toe, maar gesprekken met haar zijn altijd erg oppervlakkig. Het gekke is dat ze met mijn kinderen dan weer heel leuk kan om gaan.quote:
[..]
Fijn om te lezen dat het voor jou al wat makkelijker te accepteren is. Maar hoe ga je dan bijvoorbeeld om met vragen van mensen die je niet echt kent (collega's bijv) over je ouders? Of wat nu bij mij ook steeds meer komt, van je kinderen?
Mijn oudste onlangs "mama, wie is eigenlijk jouw mama?". Hele begrijpelijke vraag, maar het deed zoveel pijn, ben er dagenlang echt down van geweest.
Het was echt niet alleen maar verschrikking bij mij thuis. Mijn moeder was fantastisch in elke dag gezond koken, mij iedere dag schone kleding aan doen voor school, mijn kamer schoonhouden... die kant. Maar het emotionele gedeelte was er gewoon te weinig.
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.quote:
[..]
Ik heb nog steeds soort van contact met mijn moeder. Ik ga ook vandaag naar haar toe, maar gesprekken met haar zijn altijd erg oppervlakkig. Het gekke is dat ze met mijn kinderen dan weer heel leuk kan om gaan.
Het was echt niet alleen maar verschrikking bij mij thuis. Mijn moeder was fantastisch in elke dag gezond koken, mij iedere dag schone kleding aan doen voor school, mijn kamer schoonhouden... die kant. Maar het emotionele gedeelte was er gewoon te weinig.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Materialisme maakt niet alles goed, ik had het andersom op emotioneel vlak was het prima maar er was vaak te weinig geld , toch zou ik niet met je willen ruilen, ik hecht meer waarde aan het emotionele vlakquote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Ik las ergens dat je het met je ouders hebt besproken als onderdeel van je therapie. Weten ze de impact wat dit op jouw leven heeft (inclusief verslavingen)? Hoe reageren ze daar op? Ook dat je niet moet zeuren en je niks tekort bent gekomen?quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Fijn dat je het thuis op emotiomeel vlak goef had!quote:
[..]
Materialisme maakt niet alles goed, ik had het andersom op emotioneel vlak was het prima maar er was vaak te weinig geld , toch zou ik niet met je willen ruilen, ik hecht meer waarde aan het emotionele vlak
Mijn ouders hebben nooit open gestaan voor wat dingen met mij doen. Er was geen ruimte voor en uit zelfbescherming ben ik gestopt met delen.quote:
[..]
Ik las ergens dat je het met je ouders hebt besproken als onderdeel van je therapie. Weten ze de impact wat dit op jouw leven heeft (inclusief verslavingen)? Hoe reageren ze daar op? Ook dat je niet moet zeuren en je niks tekort bent gekomen?
Die therapie waarbij ik een gesprek aanging met mijn ouders is wat langer geleden. Voor mijn verslavingen.
Herkenbaar verhaal wel. Mijn moeder is een narcist en heeft mij emotioneel verwaarloosd. Betekent niet per se dat ze een kwaadaardig persoon is, maar wel dat ze altijd zichzelf als uitgangspunt neemt en alles in haar straatje moet passen. Grenzen kan ze niet accepteren, voor gevoelens heeft ze geen begrip als het in strijd is met haar behoeftes, ze neemt nooit verantwoordelijkheid voor haar aandeel en haar trots is belangrijker dan al het andere als het in het geding komt. Zij zal zich nooit aanpassen, niet investeren in een relatie, noch haar excuses aanbieden. Emoties delen doet ze alleen als ze explodeert. Voor de rest alleen maar koetjes en kalfjes. Mijn moeder of eigenlijk de hele kant van die familie is 'bijzonder' te noemen.quote:
[..]
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Ik worstel ook met de vraag: wat voor contact wil ik met mijn moeder hebben. Meestal is het contact wel redelijk goed, al is het oppervlakkig. Maar zodra bepaalde aspecten van mijn leven aan bod komen, is het helemaal mis. Dan zegt ze dat ik ondankbaar ben, dat ze teleurgesteld in mij is, dat ze nooit kinderen had moeten nemen, dat ik behekst ben, oftewel dat het allemaal min of meer mijn schuld is of probeert ze te bepalen hoe ik moet handelen en wat ik mag voelen, omdat zij het vroeger allemaal veel zwaarder had. Als een klein kind die z'n zin niet krijgt en dan om zich heen gaat schoppen en echt de meest destructieve, hatelijke dingen zegt. Emotioneel onvolwassen. Niet tot door te dringen...
[ Bericht 4% gewijzigd door Cockwhale op 10-05-2026 12:52:52 ]
Normaal ga je toch eerst afkicken en dan zwanger worden? Lijkt me iig een stuk beter.
Vakman pur sang
Het heeft even geen zin om te klagen over haar moeder terwijl zij nu verslaafd is en zelf moeder is. TS, ik raad je aan om definitief af te kicken zodat je dochter niet geschaad wordt door jouw verslaving. Ken je Narcotica Anonymous? Daar ga ik momenteel elke dag naartoe en het heeft mij geholpen om clean te worden en blijven met behulp van hun 12 stappenplan. Wellicht helpt het je ook?
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Wie zegt dat ze al verslaafd was voor ze zwanger was?quote:
Normaal ga je toch eerst afkicken en dan zwanger worden? Lijkt me iig een stuk beter.
De verslaving is een gevolg, dus het is nodig om eerst de oorzaak zo goed mogelijk op te lossen.quote:
Het heeft even geen zin om te klagen over haar moeder terwijl zij nu verslaafd is en zelf moeder is. TS, ik raad je aan om definitief af te kicken zodat je dochter niet geschaad wordt door jouw verslaving. Ken je Narcotica Anonymous? Daar ga ik momenteel elke dag naartoe en het heeft mij geholpen om clean te worden en blijven met behulp van hun 12 stappenplan. Wellicht helpt het je ook?
TS in de OP.quote:
[..]
Wie zegt dat ze al verslaafd was voor ze zwanger was?
Wil niets verwijten, maar vroeg het me af.
Vakman pur sang
Ik lees dat nergens, of ik lees er zwaar overheen.quote:
[..]
TS in de OP.
Wil niets verwijten, maar vroeg het me af.
Om de oorzaak aan te pakken, moet ze eerst afkicken. Dat leer je ook bij NA. Ik zou haar bemoedigen om naar NA te gaan en een sponsor zoeken, naast haar afkickkliniek in Jellinek.quote:
[..]
De verslaving is een gevolg, dus het is nodig om eerst de oorzaak zo goed mogelijk op te lossen.
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Laten we de zorg maar lekker overlaten aan haar hulpverleners, het is al heftig genoeg.quote:
[..]
Om de oorzaak aan te pakken, moet ze eerst afkicken. Dat leer je ook bij NA. Ik zou haar bemoedigen om naar NA te gaan en een sponsor zoeken, naast haar afkickkliniek in Jellinek.
Heb je schematherapie gehad, dat werkt bij mij heel goed?quote:
[..]
Mijn ouders hebben nooit open gestaan voor wat dingen met mij doen. Er was geen ruimte voor en uit zelfbescherming ben ik gestopt met delen.
Die therapie waarbij ik een gesprek aanging met mijn ouders is wat langer geleden. Voor mijn verslavingen.
Heftig zegquote:
[..]
Herkenbaar verhaal wel. Mijn moeder is een narcist en heeft mij emotioneel verwaarloosd. Betekent niet per se dat ze een kwaadaardig persoon is, maar wel dat ze altijd zichzelf als uitgangspunt neemt en alles in haar straatje moet passen. Grenzen kan ze niet accepteren, voor gevoelens heeft ze geen begrip als het in strijd is met haar behoeftes, ze neemt nooit verantwoordelijkheid voor haar aandeel en haar trots is belangrijker dan al het andere als het in het geding komt. Zij zal zich nooit aanpassen, niet investeren in een relatie, noch haar excuses aanbieden. Emoties delen doet ze alleen als ze explodeert. Voor de rest alleen maar koetjes en kalfjes. Mijn moeder of eigenlijk de hele kant van die familie is 'bijzonder' te noemen.
Ik worstel ook met de vraag: wat voor contact wil ik met mijn moeder hebben. Meestal is het contact wel redelijk goed, al is het oppervlakkig. Maar zodra bepaalde aspecten van mijn leven aan bod komen, is het helemaal mis. Dan zegt ze dat ik ondankbaar ben, dat ze teleurgesteld in mij is, dat ze nooit kinderen had moeten nemen, dat ik behekst ben, oftewel dat het allemaal min of meer mijn schuld is of probeert ze te bepalen hoe ik moet handelen en wat ik mag voelen, omdat zij het vroeger allemaal veel zwaarder had. Als een klein kind die z'n zin niet krijgt en dan om zich heen gaat schoppen en echt de meest destructieve, hatelijke dingen zegt. Emotioneel onvolwassen. Niet tot door te dringen...
En inderdaad herkenbaar. Jij hebt dus nog wel contact?
Geen zorgen, mijn verslavingen kwamen pas tot leven toen ik klaar was met barenquote:
Normaal ga je toch eerst afkicken en dan zwanger worden? Lijkt me iig een stuk beter.
Daar ben ik dus mee begonnen, door mijn start bij Jellinek.quote:
Het heeft even geen zin om te klagen over haar moeder terwijl zij nu verslaafd is en zelf moeder is. TS, ik raad je aan om definitief af te kicken zodat je dochter niet geschaad wordt door jouw verslaving. Ken je Narcotica Anonymous? Daar ga ik momenteel elke dag naartoe en het heeft mij geholpen om clean te worden en blijven met behulp van hun 12 stappenplan. Wellicht helpt het je ook?
Eensquote:
[..]
De verslaving is een gevolg, dus het is nodig om eerst de oorzaak zo goed mogelijk op te lossen.
Ja, kortdurend in groepsverband. Heeft voor mij niet gewerkt om precies die twee redenen; het was kortdurend en in een groep. Ik denk dat het beter aanslaat als ik het individueel zou volgen en langdurig. Maar voor dat soort trajecten sta ik al op de wachtlijst.quote:
[..]
Heb je schematherapie gehad, dat werkt bij mij heel goed?
Ik heb hem individueel gehad en dat werkt goedquote:
[..]
Ja, kortdurend in groepsverband. Heeft voor mij niet gewerkt om precies die twee redenen; het was kortdurend en in een groep. Ik denk dat het beter aanslaat als ik het individueel zou volgen en langdurig. Maar voor dat soort trajecten sta ik al op de wachtlijst.
Kan ik me goed voorstellenquote:
[..]
Ik heb hem individueel gehad en dat werkt goed
Dat is al helemaal raar, je ben nuchter neemt kinderen en dan begin je een verslaving.quote:
[..]
Geen zorgen, mijn verslavingen kwamen pas tot leven toen ik klaar was met baren
Ik bedoel kinderen hebben is niet altijd relaxt, dat weet ik, maar om dan maar serieus te gaan zuipen kun je ook niet maken.
Vakman pur sang
Tijdens mijn laatste zwangerschap gebeurde het een en ander, een half jaar na die zwangerschap ben ik zwaar depressief geworden en ben toen, helaas, begonnen met blowen. Drinken is er later bij gekomen. Als ik die middelen niet had destijds, hadden mijn kinderen nu geen moeder meer gehad.quote:
[..]
Dat is al helemaal raar, je ben nuchter neemt kinderen en dan begin je een verslaving.
Ik bedoel kinderen hebben is niet altijd relaxt, dat weet ik, maar om dan maar serieus te gaan zuipen kun je ook niet maken.
Ah oké wat was er gebeurd dan?quote:
[..]
Tijdens mijn laatste zwangerschap gebeurde het een en ander, een half jaar na die zwangerschap ben ik zwaar depressief geworden en ben toen, helaas, begonnen met blowen. Drinken is er later bij gekomen. Als ik die middelen niet had destijds, hadden mijn kinderen nu geen moeder meer gehad.
Vakman pur sang
Toen kwam er een mail vanuit mijn ouders, waarin ze me van dingen beschuldigen die nergens op gebaseerd zijn. Waarna ik me genoodzaakt voelde om het contact te verbreken, for the sake of my wellbeing en dat van mijn kinderen.quote:
Respect dat je de vraag beantwoord.quote:
[..]
Toen kwam er een mail vanuit mijn ouders, waarin ze me van dingen beschuldigen die nergens op gebaseerd zijn. Waarna ik me genoodzaakt voelde om het contact te verbreken, for the sake of my wellbeing en dat van mijn kinderen.
Mja, waarom niet? Daar is de grootste shitzooi uiteindelijk begonnen.quote:
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik zou zeggen verwijder de onzin reacties uit dit topic. Maar als mod daar gezellig aan mee doet... tsja.
quote:
[..]
Mja, waarom niet? Daar is de grootste shitzooi uiteindelijk begonnen.Wat naar voor je. En vandaag is het weer Moederdag. Een pijnlijke dag dus voor jou…SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Veel sterkte. Ik hoop dat je uiteindelijk meer rust vindt en acceptatie in de situatie zoals die is.
Van sommige ouders kun je beter niks meer verwachten. Makkelijk gezegd, nu nog door het proces gaan dit te accepteren.Wie dit leest is een lezer van dit
@TS
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Hell To The Liars
Ik heb trouwens ook even je vorige topic gelezen, hoe gaat het met je broer? Heb je met hem wel nog contact?
Wie dit leest is een lezer van dit
Ja, ik heb wel contact. Niet zoveel als 5 jaar terug, dat wel. Ik heb geaccepteerd dat ze zo is en dat er niet meer uit te halen valt. Begrijp mij niet verkeerd, heb het ook vaak genoeg gezellig en leuk met d'r, en kan ook met d'r lachen, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Bepaalde delen uit mijn leven betrek ik haar echter niet meer bij en andersom. Dat kan gewoon niet, omdat dat altijd conflicteert. En als het haar dan niet zint, dan explodeert ze. Ze is een persoon met een handleiding wat dat betreft.quote:
[..]
Heftig zeg
Jij hebt dus nog wel contact?
Ik heb ook wel een temperament, alleen gaat dat bij haar samen met een lager IQ (dan ik in ieder geval), een gebrek aan inlevingsvermogen, een flink portie egoïsme, aardig wat negativiteit en weinig relativeringsvermogen.
[ Bericht 4% gewijzigd door Cockwhale op 10-05-2026 18:20:41 ]
Denk dat het mede daardoor (en de start van mijn afkicktraject natuurlijk) ook zo in mn hoofd speelt nu. Maar het is niet dat ik nu automatisch negatief naar moederdag kijk, want ik word verwend door mijn kindjes en we zijn gezellig bij mijn (megalieve!) schoonmoeder geweest.quote:
[..]
Wat naar voor je. En vandaag is het weer Moederdag. Een pijnlijke dag dus voor jou…
Veel sterkte. Ik hoop dat je uiteindelijk meer rust vindt en acceptatie in de situatie zoals die is.
Van sommige ouders kun je beter niks meer verwachten. Makkelijk gezegd, nu nog door het proces gaan dit te accepteren.
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
Thanks voor deze lieve en bemoedigende woorden!quote:
@:TS
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Heel sporadisch. Maar als er contact is, is het goed contact. Worden beide enorm geleefd door wat er speelt in ons leven (voor beide totaal andere dingen tho).quote:
Ik heb trouwens ook even je vorige topic gelezen, hoe gaat het met je broer? Heb je met hem wel nog contact?
Fijn dat je nog contact hebt en het (hoewel oppervlakkig) wel fijn kan zijn nog.quote:
[..]
Ja, ik heb wel contact. Niet zoveel als 5 jaar terug, dat wel. Ik heb geaccepteerd dat ze zo is en dat er niet meer uit te halen valt. Begrijp mij niet verkeerd, heb het ook vaak genoeg gezellig en leuk met d'r, en kan ook met d'r lachen, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Bepaalde delen uit mijn leven betrek ik haar echter niet meer bij en andersom. Dat kan gewoon niet, omdat dat altijd conflicteert. En als het haar dan niet zint, dan explodeert ze. Ze is een persoon met een handleiding wat dat betreft.
Ik heb ook wel een temperament, alleen gaat dat bij haar samen met een lager IQ (dan ik in ieder geval), een gebrek aan inlevingsvermogen, een flink portie egoïsme, aardig wat negativiteit en weinig relativeringsvermogen.
Ik kwam altijd boos, gestresst en/of verdrietig thuis na een bezoekje aan mn ouders. Mijn man, nu zo'n 10 jaar mee samen, zei na een half jaar al eens "je komt eigenlijk nooit vrolijk terug van je ouders he?", en toen ben ik in de loop der tijd zelf ook pas echt gaan inzien dat ze me mijn hele leven al meer energie kosten dan geven. Toen nog heel wat jaren loyaliteitsconflict voor ik, na hun vernietigende mail, besloot dat het klaar was. Ik heb echt mijn best gedaan, ook oppervlakkig. Het gaat niet.
Wat moeilijk en het lijkt me normaal dat zoiets niet in je koude kleren gaat zitten.quote:
[..]
Fijn dat je nog contact hebt en het (hoewel oppervlakkig) wel fijn kan zijn nog.
Ik kwam altijd boos, gestresst en/of verdrietig thuis na een bezoekje aan mn ouders. Mijn man, nu zo'n 10 jaar mee samen, zei na een half jaar al eens "je komt eigenlijk nooit vrolijk terug van je ouders he?", en toen ben ik in de loop der tijd zelf ook pas echt gaan inzien dat ze me mijn hele leven al meer energie kosten dan geven. Toen nog heel wat jaren loyaliteitsconflict voor ik, na hun vernietigende mail, besloot dat het klaar was. Ik heb echt mijn best gedaan, ook oppervlakkig. Het gaat niet.
Het spijt me als ik erover heen heb gelezen, maar hoe gaat de therapie er nu precies uit zien?
Fijn dat je wel een superlieve schoonmoeder hebt!quote:
[..]
Denk dat het mede daardoor (en de start van mijn afkicktraject natuurlijk) ook zo in mn hoofd speelt nu. Maar het is niet dat ik nu automatisch negatief naar moederdag kijk, want ik word verwend door mijn kindjes en we zijn gezellig bij mijn (megalieve!) schoonmoeder geweest.
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
Dat klikt ook niet altijd zo.
Wie dit leest is een lezer van dit
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?quote:
[..]
Wat moeilijk en het lijkt me normaal dat zoiets niet in je koude kleren gaat zitten.
Het spijt me als ik erover heen heb gelezen, maar hoe gaat de therapie er nu precies uit zien?
Ben ik ook heel dankbaar voorquote:
[..]
Fijn dat je wel een superlieve schoonmoeder hebt!
Dat klikt ook niet altijd zo.
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Ga je daar ook eerst een detox doen?
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Ik weet het. Thanks!quote:
[..]
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!
Ga je daar ook eerst een detox doen?
Als ik wil, kan dat. Maar ik ga het thuis proberen.
Ik vind het allemaal knap van je Ga je ons op de hoogte houden hoe het met alles gaat? Als je niet wilt, ok prima uiteraard.
Ga je ons op de hoogte houden hoe het met alles gaat? Als je niet wilt, ok prima uiteraard.
Voor goede of matige adviezen, stel ze gerust.quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Zelf heb ik dubbele diagnose gehad,bij de Hoop, idd het kip/ ei verhaal.
Misschien een gekke vraag, op een schaal van 1 op 10, wat zou je je leven nu geven.
De reden dat ik het vraag, je zegt dat een hel gaat worden, maar is dat het misschien nu ook al niet?
Tuurlijk ik zet het nu superpositief neer, maar straks weer "normaal" slapen en "normaal" wakker worden..
Liefde voelen en in jouw geval geven aan je kind, puur, zonder demping.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Hell To The Liars
Thanks!quote:
Ik vind het allemaal knap van je
Er komen ongetwijfeld genoeg momenten dat ik shit kwijt moet, dus wie weet
quote:
[..]
Voor goede of matige adviezen, stel ze gerust.
Zelf heb ik dubbele diagnose gehad,bij de Hoop, idd het kip/ ei verhaal.
Misschien een gekke vraag, op een schaal van 1 op 10, wat zou je je leven nu geven.
De reden dat ik het vraag, je zegt dat een hel gaat worden, maar is dat het misschien nu ook al niet?
Tuurlijk ik zet het nu superpositief neer, maar straks weer "normaal" slapen en "normaal" wakker worden..
Liefde voelen en in jouw geval geven aan je kind, puur, zonder demping.Welke dubbele diagnose? Als je dat wil delen, hoeft niet uiteraard.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik vind mijn leven nu oprecht een goede 8. Maar ik struggle al mijn hele leven met mezelf en met overtuigingen die me in de wegzitten waardoor ik regelmatig vastloop/depressief word. Nu ik steeds beter begin te begrijpen wat eraan ten grondslag ligt, wil ik die bron aanpakken, maar dat vind ik echt doodeng. Al die gedachten en emoties die mij volledig gaan overspoelen. Pff
En nu dit allemaal in gang is gezet een paar weken terug, met natuurlijk ook wel moederdag die zwaarder weegt, raak ik soms al overspoeld. Terwijl ik mezelf nog altijd verdoof met middelen. Kakzooi
Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en de behandeling (opname detox) sloeg wel aan, lees ik ging dus niet meer drinken, maar toen kwam de zoektocht naar mijzelf en de passende hulp.quote:
[..]
Welke dubbele diagnose? Als je dat wil delen, hoeft niet uiteraard.
Ik vind mijn leven nu oprecht een goede 8. Maar ik struggle al mijn hele leven met mezelf en met overtuigingen die me in de wegzitten waardoor ik regelmatig vastloop/depressief word. Nu ik steeds beter begin te begrijpen wat eraan ten grondslag ligt, wil ik die bron aanpakken, maar dat vind ik echt doodeng. Al die gedachten en emoties die mij volledig gaan overspoelen. Pff
Die vond ik bij de Hoop in Dordrecht, de behandeling dubbele diagnose.
In mijn geval, depressie en daardoor alcoholmisbruik of alcoholmisbruik en daardoor depressief
Een probleem komt zelden alleen en alleen door beide zaken aan te pakken was een goed herstel mogelijk denk ik.
En of ik nu eerst depressief/ somber was en daardoor ging drinken of andersom, geen idee.
Maar we hebben het beide goed aangepakt
Hell To The Liars
Wat goed dat je gestopt bent! En begrijp ik goed dat je een goed herstel hebt gehad? Dat je jezelf hebt gevonden met hulp vanuit de juiste hoeken?quote:
[..]
Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en de behandeling (opname detox) sloeg wel aan, lees ik ging dus niet meer drinken, maar toen kwam de zoektocht naar mijzelf en de passende hulp.
Die vond ik bij de Hoop in Dordrecht, de behandeling dubbele diagnose.
In mijn geval, depressie en daardoor alcoholmisbruik of alcoholmisbruik en daardoor depressief
Een probleem komt zelden alleen en alleen door beide zaken aan te pakken was een goed herstel mogelijk denk ik.
En of ik nu eerst depressief/ somber was en daardoor ging drinken of andersom, geen idee.
Maar we hebben het beide goed aangepakt
Hoe was die tussenliggende periode voor jou? Niet meer verdoven, maximaal voelen, maar nog geen (passende) hulp?
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.quote:
[..]
Wat goed dat je gestopt bent! En begrijp ik goed dat je een goed herstel hebt gehad? Dat je jezelf hebt gevonden met hulp vanuit de juiste hoeken?
Hoe was die tussenliggende periode voor jou? Niet meer verdoven, maximaal voelen, maar nog geen (passende) hulp?
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het motto
en na 1,5 of 2 jaar, had ik genoeg zelfliefde om het herstel voor mijzelf voort te zetten..Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Hell To The Liars
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Dat ben je toch ook.quote:
[..]
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Vakman pur sang
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet hun keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen nemen is een opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen. Niemand verplicht je daartoe. Een kind is, in ieder geval wanneer volwassen en zelfstandig, geen eigendom.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ja lekker lullnquote:
[..]
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet mijn keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen zijn opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen.
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Vakman pur sang
Wat lul je nou gast? Sommige ouders zijn gewoon schijtouders. En als je je taak als ouder niet op een fatsoenlijke manier kunt vervullen, dan ben je de titel ouder niet waardig. Dat je een kind ter wereld kan brengen, geeft je niet het recht om dat kind emotioneel te verwaarlozen... en dan ook nog eeuwige dankbaarheid te verwachten.quote:
[..]
Ja lekker lulln
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Kinderen opvoeden is meer dan eten geven, een bed aanbieden om in te slapen, en te leren schijten. En in de eerste instantie is een kind er niet om jou iets te geven, maar inderdaad vooral om te ontvangen. Niet alleen materiële zaken, maar ook grenzen, emotionele weerbaarheid, zelfvertrouwen, veiligheid en heel veel liefde etc etc.
Relaties zijn gebouwd op wederkeer. Wat je niet geeft, hoef je per definitie niet terug te verwachten.
[ Bericht 2% gewijzigd door Cockwhale op 11-05-2026 00:29:59 ]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Wie dit leest is een lezer van dit
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Vakman pur sang
Ah, fijn dat je zoveel steun aan je ouders had!quote:
[..]
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het motto
Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Wiet en alcohol.
Ja, vooral dit.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Wie dit leest is een lezer van dit
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.quote:
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.quote:
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.quote:
[..]
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
Wie dit leest is een lezer van dit
Heb je enig idee hoe pijnlijk deze post voor TS en andere kinderen met soortgelijke ouders kan zijn?quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Helemaal eens. Ik probeer het ook niet goed te praten, maar in mijn ervaring is het 'waarom' snappen wel de snelste weg tot er mee om leren gaan. En daar probeerde ik dus wat mee te helpen. Want ik denk dat dit verwerken wel de enige manier is om verder te gaan, ook al geef je je leven nu een 8 en heb je uiterlijk veel gewoon op de rit.quote:
[..]
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Uiteindelijk sloeg ik deels aan op deze zin:
Ja, er zijn inderdaad mensen die heel basale dingen rondom emoties niet kunnen.quote:
[..]
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
[ Bericht 20% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:18:53 ]
Dat is inderdaad een reactie van niks, natuurlijk. Ook nogal een vreemde redenatie, alsof je ouders uit duizenden kinderen die wilden gaan leven konden kiezen en jou hebben uitgezocht?quote:
[..]
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
En soms kan iets niet te vergeven zijn, maar dan helpt het 'waarom' snappen vaak wel in het verder gaan met je leven. Als er een 'waarom' is om te snappen, natuurlijk.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:19:52 ]
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.quote:
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren aanvaarden, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.quote:Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 11:39:21 ]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.quote:
[..]
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.
[..]
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren ervaren, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zoquote:
[..]
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietigquote:
[..]
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zo
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Thanksquote:
[..]
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietig
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Ik heb gelukkig fijne mensen om me heen die het me regelmatig laten weten; dat ik er mag zijn.quote:
[..]
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.
Het stomme is alleen, daar heb ik zelf ook echt een hekel aan bij mezelf, dat ik bij een bepaalde blik of een bepaalde toon ik gelijk kan gaan denken 'shit, ik mag er toch niet zijn'. En inmiddels wéét ik dat ik er, in ieder geval bij de fijne mensen om me heen, alsnog mag zijn, ook als ze het even niet met me eens zijn of wat dan ook. Maar het impostersyndroom is dan al geactiveerd. En ik kan mezelf dan nog intern heel hard proberen te overtuigen dat ik echt wel net zo daar mag zijn als de rest, ik blijf me toch altijd een soort van ongewenst voelen.
Emotionele onbeschikbaarheid en jarenlange manipulatie (ik wilde het eerst zelfs tussen haakjes schrijven, maar het is echt manipulatie, wel vaak onbewust) leidt vaak tot complex trauma. Het is moeilijk te behandelen en je draagt het de rest van je leven met je mee.quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
[ Bericht 0% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:45:54 ]
Een algemeen KOPP/KOV onderwerp zou handig zijn.
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
[ Bericht 43% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:51:27 ]
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
[ Bericht 43% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:51:27 ]
Dat VIND jij heftiger...quote:
[..]
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.
Het ding met emotionele verwaarlozing is dat een kind altijd zichzelf de schuld zal geven, en vaak een totaal gebrek aan eigenwaarde ontwikkelt. Het laat vaak een leegte achter die zich niet laat vullen. De afwezigheid van bepaalde dingen kunnen soms nog meer pijn veroorzaken, dan de aanwezigheid van bijvoorbeeld 'schelden'. Alsof je op een bepaalde manier niet bestaat, en tegelijkertijd kun je moeilijk aanwijzen wat nou het probleem is. Bij 'schelden' kun je vrij makkelijk aanwijzen 'de ouder heeft schuld' en dat zal iedereen erkennen. Bij de afwezigheid van iets gebeurt wat jij vaak doet: bagatelliseren. Er was toch immers niks aanwijsbaars slechts gebeurt?
Je gaat zelf ook geloven dat alles goed was, dus moet er wel iets inherent mis zijn met jezelf.Dus het kind blijft zijn hele leven zelf de schuld dragen, met de eenzaamheid die daar bij komt kijken.
Waardering en erkenning, ruimte voor gevoelens en het kunnen tonen en het ontvangen van affectie zijn een aantal van de belangrijkste dingen voor kinderen... wat zeg ik, voor mensen in het algemeen ongeacht leeftijd en afkomst.
[ Bericht 10% gewijzigd door Cockwhale op 12-05-2026 09:21:22 ]
@Stokstaartje_ je bent goed bezig en het ligt echt niet aan jou. Dat je dat zelf niet ziet komt door jarenlange manipulatie gedurende je meest kwetsbare periode (toen je een afhankelijk kind was) en vervolgens jezelf jarenlang (decennia?) ontregelen met niet-kloppende overlevingstrategiën die je nu niet meer nodig hebt. Maar ervan loskomen is megalastig.
Wat het denk ik ook heel moeilijk maakt is dat je nooit erkenning van je ouder(s) gaat krijgen. Als je met ze kan praten over de pijn en ze begrijpen wat er mis is gegaan dan kan je misschien verder, maar ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen.
Thanks voor de tips! Ik ga ernaar kijkenquote:
Een algemeen KOPP/KOV onderwerp zou handig zijn.
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
Je slaat de spijker op zn kop.quote:
[..]
Dat VIND jij heftiger...
Het ding met emotionele verwaarlozing is dat een kind altijd zichzelf de schuld zal geven, en vaak een totaal gebrek aan eigenwaarde ontwikkelt. Het laat vaak een leegte achter die zich niet laat vullen. De afwezigheid van bepaalde dingen kunnen soms nog meer pijn veroorzaken, dan de aanwezigheid van bijvoorbeeld 'schelden'. Alsof je op een bepaalde manier niet bestaat, en tegelijkertijd kun je moeilijk aanwijzen wat nou het probleem is. Bij 'schelden' kun je vrij makkelijk aanwijzen 'de ouder heeft schuld' en dat zal iedereen erkennen. Bij de afwezigheid van iets gebeurt wat jij vaak doet: bagatelliseren. Er was toch immers niks aanwijsbaars slechts gebeurt?
Dus het kind blijft zijn hele leven zelf de schuld dragen, met de eenzaamheid die daar bij komt kijken.
Waardering en erkenning, ruimte voor gevoelens en het kunnen tonen en het ontvangen van affectie zijn een aantal van de belangrijkste dingen voor kinderen... wat zeg ik, voor mensen in het algemeen ongeacht leeftijd en afkomst.
Als ik fysiek mishandeld of seksueel misbruikt zou zijn, dan is het allemaal heel logisch dat je je zo voelt. Maar stel je voor dat je aandacht en liefde mist als kind. Daar mag je niet over zeiken hoor.
Dankjewel.quote:
@:Stokstaartje_ je bent goed bezig en het ligt echt niet aan jou. Dat je dat zelf niet ziet komt door jarenlange manipulatie gedurende je meest kwetsbare periode (toen je een afhankelijk kind was) en vervolgens jezelf jarenlang (decennia?) ontregelen met niet-kloppende overlevingstrategiën die je nu niet meer nodig hebt. Maar ervan loskomen is megalastig.
Irritante kut overlevingsstrategieën
Mja, ik heb wel geaccepteerd dat ik dat nooit ga krijgen.quote:
Wat het denk ik ook heel moeilijk maakt is dat je nooit erkenning van je ouder(s) gaat krijgen. Als je met ze kan praten over de pijn en ze begrijpen wat er mis is gegaan dan kan je misschien verder, maar ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen.
Betekent niet dat ik het niet meer moeilijk vind, maar ik heb het wel geaccepteerd.
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.quote:
[..]
Je slaat de spijker op zn kop.
Als ik fysiek mishandeld of seksueel misbruikt zou zijn, dan is het allemaal heel logisch dat je je zo voelt. Maar stel je voor dat je aandacht en liefde mist als kind. Daar mag je niet over zeiken hoor.
Beati pauperes spiritu
Ik heb ook nooit beweerd uniek te zijn hierin.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
En het is maar net hoe je ermee omgaat; het ligt dus ook volgens jou aan mij?
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Daarbij komt ook, juist door het missen van deze emotionele basis heb ik nooit geleerd hoe om te gaan met dit soort shit. Dat heb ik als kind zelf moeten uitvogelen.
Misschien moet je zelf eens aan de slag met wat jou zo beschadigd heeft, in plaats van mensen lastig te vallen met jouw matige manier van omgaan daarmee.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
The love you take is equal to the love you make.
quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Gooe punt hoor. Alleen als kind moet je maar geluk hebben dat je thuis een onvoorwaardelijke stabiele basis hebt met twee ouders die emotioneel sterk zijn, liefhebbend naar elkaar en naar hun kinderen. Kinderen die, eenmaal zelfstandig, kunnen terugkijken op een heerlijke jeugd thuis. Ik ken er niet veel, bijna geen enkele. Daarnaast vind ik dat er een verschil is tussen 'liefde en aandacht moeten missen' en 'complete emotionele verwaarlozing'. Die eerste kan elk kind overkomen, bijvoorbeeld als beide ouders niet vaak thuis zijn om geld te moeten verdienen om hun kinderen te voorzien in hun dagelijks brood. Of ouders die weer van hun ouders hebben gezien/geleerd geen emoties te tonen. Bij sommige generaties heel normaal (niet klagen, maar dragen).quote:
[..]
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Dus ja, heel vervelend voor TS maar niet onoverkomelijk
Beati pauperes spiritu
Dankjewel voor het bagatelliseren van mijn gevoel.quote:
[..]
Gooe punt hoor. Alleen als kind moet je maar geluk hebben dat je thuis een onvoorwaardelijke stabiele basis hebt met twee ouders die emotioneel sterk zijn, liefhebbend naar elkaar en naar hun kinderen. Kinderen die, eenmaal zelfstandig, kunnen terugkijken op een heerlijke jeugd thuis. Ik ken er niet veel, bijna geen enkele. Daarnaast vind ik dat er een verschil is tussen 'liefde en aandacht moeten missen' en 'complete emotionele verwaarlozing'. Die eerste kan elk kind overkomen, bijvoorbeeld als beide ouders niet vaak thuis zijn om geld te moeten verdienen om hun kinderen te voorzien in hun dagelijks brood. Of ouders die weer van hun ouders hebben gezien/geleerd geen emoties te tonen. Bij sommige generaties heel normaal (niet klagen, maar dragen).
Dus ja, heel vervelend voor TS maar niet onoverkomelijk
Precies wat ik mijn hele leven al gewend ben.
Dank!
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.quote:
[..]
Dankjewel voor het bagatelliseren van mijn gevoel.
Precies wat ik mijn hele leven al gewend ben.
Dank!
Beati pauperes spiritu
Jij bent niet bij haar thuis geweest, je kent haar ouders niet en je weet niet wat er allemaal gebeurd is. Kortom, je begrijpt er helemaal niks van.quote:
[..]
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.
Ik geloof dat ik heel goed weet in welk perspectief het is, maar je beseft hopelijk dat deze woorden van jou allesbehalve helpend zijn? Ik hoor dit namelijk al mijn hele leven.quote:
[..]
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.
Ik heb jarenlang gedacht dat ik me aanstelde, want ik werd toch niet geslagen thuis?
Maar toch voelde ik me kneiterdepressief, heb ik meerdere zelfmoordpogingen gedaan en worstel ik mijn hele leven al met mijzelf. Ik ben nooit goed genoeg en als iets misgaat komt het door mijn aanwezigheid.
Oh en dan zeg je ook nog 'er is een wezenlijk verschil tussen wat liefde en aandacht tekort komen en complete emotionele verwaarlozing'. Waarbij ik denk; oh, dus dat tweede was toch niet aan de orde?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Neejoh, dit hoor ik mijn hele leven al.quote:
Ik hoop dat je hier niet teveel van slag van raakt TS, wat een kut posts
Maar dat staat allemaal niet in je OP zodoende ken ik niet de zwaarte ervan. Maar nogmaals excuses als ik aanmatigend overkom.quote:
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Beati pauperes spiritu
Nouja, als ik mn hele levensverhaal daarin had neergepend zou niemand het lezen want tldrquote:
[..]
Maar dat staat allemaal niet in je OP zodoende ken ik niet de zwaarte ervan. Maar nogmaals excuses als ik aanmatigend overkom.
Nee, het is niet 'hoe je er mee om gaat'. Het ene missen van liefde en aandacht is het andere ook niet.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
En als een kind aandacht vraagt en dat nog steeds niet krijgt, is dat niet goed te praten. Ook niet met 'we moeten werken' of 'je krijgt materieel wat je nodig hebt'.
[ Bericht 10% gewijzigd door #ANONIEM op 12-05-2026 12:34:13 ]
Ja man, weet je wel hoeveel mensen er sterven op een dag, kinderen, ouders, geliefden. En dat is alleen nog maar op een enkele dag. Je bent echt uniek hoor 'said nobody ever, als het over het overlijden gaat van een naaste'.quote:
[..]
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Mijn moeder zei afgelopen weekend nog: je hebt mij echt teleurgesteld, je bent ondankbaar. Als ik dat had geweten, had ik voor mijzelf gekozen, had ik nooit kinderen genomen. Dat ze al haar geld aan een goed doel geeft als ze overlijdt (geld boeit mij echter niks). En dit waren nog de minst erge dingen.quote:
Oh en dan zeg je ook nog 'er is een wezenlijk verschil tussen wat liefde en aandacht tekort komen en complete emotionele verwaarlozing'. Waarbij ik denk; oh, dus dat tweede was toch niet aan de orde?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Het enige wat ik zei is dat ik het fijn zou vinden als zij wat vaker initiatief zou nemen in het contact opnemen met mij (want dat doet ze letterlijk nooit, tenzij ze iets nodig heeft).
Poeh, heftig zegquote:
[..]
Mijn moeder zei afgelopen weekend nog: je hebt mij echt teleurgesteld, je bent ondankbaar. Als ik dat had geweten, had ik voor mijzelf gekozen, had ik nooit kinderen genomen. Dat ze al haar geld aan een goed doel geeft als ze overlijdt (geld boeit mij echter niks). En dit waren nog de minst erge dingen.
Het enige wat ik zei is dat ik het fijn zou vinden als zij wat vaker initiatief zou nemen in het contact opnemen met mij (want dat doet ze letterlijk nooit, tenzij ze iets nodig heeft).
Waarom hou je het contact nog aan? Klinkt alsof zowel jij als zij daar eigenlijk niet beter van worden?
Dat weet ik. En dan is het grote geheel.quote:
[..]
Ja man, weet je wel hoeveel mensen er sterven op een dag, kinderen, ouders, geliefden. En dat is alleen nog maar op een enkele dag. Je bent echt uniek hoor 'said nobody ever, als het over het overlijden gaat van een naaste'.
Maar het individuele verhaal zelf kan evenzeer dramatisch en vernietigend zijn. En ik vind niet dat dit zomaar weggewimpeld moet worden.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik voel met TS. Voor de buitenwereld perfecte jeugd gehad. Ben er nu voor in therapie.
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Vakman pur sang
quote:
Ik voel met TS. Voor de buitenwereld perfecte jeugd gehad. Ben er nu voor in therapie.
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
Fijn dat je nu wel met je moeder kan praten!
Jij hebt duidelijk geen idee waar je het over hebt.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Beati pauperes spiritu
Die zoon zal wel zijn eigen kant van het verhaal hebben. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders, en breken niet zomaar de banden. Dan is er al veel pijnlijks aan vooraf gegaan, en is contact houden te pijnlijk en te vermoeiend.quote:
[..]
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.
Wie dit leest is een lezer van dit
Ik twijfel er niet aan dat zij deden wat zij dachten dat het beste was. Dat heb ik ook nooit gezegd.
Maar dat betekent niet dat ik niet alsnog emotioneel verwaarloosd ben. En dat blijkt onvermogen vanuit hun te zijn. Maar het heeft me decennia gekost om uberhaupt tot het besef te komen dat emotionele verwaarlozing de zeer waarschijnlijke oorzaak is dat ik me mijn hele leven al 'anders' voel, het idee heb dat mijn gevoel niet legitiem is, dat ik er niet mag zijn.
En daar heb ik last van. Mijn hele fucking leven al. Maar niemand heeft er ooit om gegeven want het ging toch zo goed met me. Dat ik doodongelukkig ben met mezelf, ik regelmatig depressief ben, automutileer en suïcidaal ben, dat komt echt niet zomaar omdat ik "even te weinig aandacht heb gehad".
Maar dat betekent niet dat ik niet alsnog emotioneel verwaarloosd ben. En dat blijkt onvermogen vanuit hun te zijn. Maar het heeft me decennia gekost om uberhaupt tot het besef te komen dat emotionele verwaarlozing de zeer waarschijnlijke oorzaak is dat ik me mijn hele leven al 'anders' voel, het idee heb dat mijn gevoel niet legitiem is, dat ik er niet mag zijn.
En daar heb ik last van. Mijn hele fucking leven al. Maar niemand heeft er ooit om gegeven want het ging toch zo goed met me. Dat ik doodongelukkig ben met mezelf, ik regelmatig depressief ben, automutileer en suïcidaal ben, dat komt echt niet zomaar omdat ik "even te weinig aandacht heb gehad".
En therapeuten ea grijpen dat ook vaak aan als sturing zodat ze richting geven aan een heel traject, voor je het weet heb je ineens een aantal jeugdtrauma’squote:
[..]
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.
Vakman pur sang
Dat er na schooltijd gewerkt moest worden heeft niks te maken met emotionele verwaarlozing. Echt gewoon 0.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Emotionele verwaarlozing (en de gevolgen daarvan) is echt een ding en als je dat niet snapt is het beter om hier niet te posten.
Kinderen hebben (uiteraard) een andere perceptie van hun jeugd dan hun ouders van diezelfde jeugd. Punt is dat je je jeugd altijd kan blijven inzetten als bron van je ellende, maar dat er een moment moet komen om jezelf hiervan te bevrijden ten behoeve van een betere versie van jezelf.quote:
[..]
Die zoon zal wel zijn eigen kant van het verhaal hebben. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders, en breken niet zomaar de banden. Dan is er al veel pijnlijks aan vooraf gegaan, en is contact houden te pijnlijk en te vermoeiend.
Nee, de ouders van TS zullen vast gemeen zijn geweest en dingen hebben gedaan en gezegd die kwetsend zijn voor een kind en dat is niet goed te praten. Tegelijkertijd zijn het ook maar mensen met hun sores. Het ouderschap bevrijdt je helaas niet van je eigen sores. Integendeel.
En nee, je wil niet dat je eigen kinderen hetzelfde doormaken, maar uiteindelijk lijk je meer op je ouders dan je zelf wil toegeven.
Beati pauperes spiritu
Klopt, dat gaat dan vanaf nu ook verwijderd worden, het zegje is gedaan.quote:
Nou, alle excuusjes en dooddoeners zijn al wel weer voorbij gekomen, zo lijkt het.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik ben eigenlijk vooral heel blij met de mensen hier die het wel (h)erkennen. Dank daarvoor.quote:
[..]
Klopt, dat gaat dan vanaf nu ook verwijderd worden, het zegje is gedaan.
Dat men het afdoet als gezeur, aanstellerij, etc. ben ik juist gewend en is ook onderdeel van mijn interne dialoog. Het is voor mij pas sinds ik schematherapie heb gehad, dat ik me besef dat het allemaal echt geen gezeur en aanstellerij is. Dat het in mijn geval wel degelijk om traumatische emotionele verwaarlozing gaat en ik me zeker niet aanstel. Dat er eindelijk begrip kwam en ik serieus werd genomen kon ik eerst niet eens geloven. En nog altijd gaat mijn gevoel hier niet altijd in mee. Als ik me kut voel vind ik nog altijd dat ik me niet moet aanstellen. Maar ik weet nu waar het vandaan komt. Kan er nu meer ondertiteling aan geven. Maar ik krijg dan al snel de shit over me heen die hier ook voorbij komt. Het is een soort taboe ofzo.
Ik herken het hoor! Niet zeuren want je kwam niets tekort toch? (Pfff)
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
quote:
Ik herken het hoor! Niet zeuren want je kwam niets tekort toch? (Pfff)
Als je het zelf niet hebt meegemaakt kun je er gewoon niet over mee praten en mensen moeten dat ook vooral niet gaan proberen. Zo simpel is het.
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.quote:
[..]
Poeh, heftig zeg
Waarom hou je het contact nog aan? Klinkt alsof zowel jij als zij daar eigenlijk niet beter van worden?
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was (mijn vader ken ik niet, wel geprobeerd, maar liet blijken ook een egoïstische lul te zijn toen ie mij nogmaals in de steek liet door simpelweg te zeggen, nee geen behoefte aan contact, verwacht van jou dat je daar respect voor hebt). Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer. De laatste 4 jaar ben ik eigenlijk steeds meer in gaan zien op wat voor manier het gebrek aan simpele dingen zoals: horen dat je ouders trots op je zijn, zeggen dat ze van je houden, je een knuffel geven, je troost bieden en tientallen andere basale dingen die je bij een ouder-kind relatie verwacht, mij behoorlijk gebroken heeft en mij met vele problemen heeft opgezadeld.
Ik heb eigenlijk mijzelf alles nog moeten leren op emotioneel gebied, zelfreflectie, verantwoordelijkheid nemen, discipline kweken en relaties onderhouden in mijn twintiger jaren.
[ Bericht 9% gewijzigd door Cockwhale op 14-05-2026 20:01:36 ]
Begrijp ik helemaal hoor! Dat zijn voor mij redenen geweest voor mijn loyaliteitsconflict. En daar kwam bij dat ik haar wel het contact met haar kleinkinderen gunde en ze al jaren een progeressieve ziekte heeft. Maar de mail die ik kreeg heeft het echt de das om gedaan.quote:
[..]
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was. Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer.
Ik hoop voor jou dat jullie een manier van met elkaar omgaan vinden zonder dat het (een van) jullie teveel energie kost
Al mijn exen, en mijn huidige partner, waren negatief over mijn ouders. Mede door hen, maar vooral door mijn partner, heb ik geprobeerd er wat meer van afstand naar te kijken (voor zover dat mogelijk is) en het te vergelijken met hoe de band van hun ouders, de ouders van vriendinnen etc. was. Toen pas zag ik hoe abnormaal het was wat er gebeurde.
En voor de zekerheid: nee, echt niet alles was slecht. Iets waar mijn ouders graag mee pronken; we gingen meestal 2x per jaar op vakantie. Er mocht zelfs vaak een vriendinnetje mee. (Zodat zij tijd hadden voor mijn broertje met psychiatrische problematiek)
Ongeacht de redenen voor de relatieve luxe die ik het ervaren, heb ik ook heus goede herinneringen. Maar die worden wel wat overschaduwd door al het negatieve dat ik niet meer kan negeren.
Precies dit, hele mooie aanvulling!quote:
[..]
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was. Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer. De laatste 4 jaar ben ik eigenlijk steeds meer in gaan zien op wat voor manier het gebrek aan simpele dingen zoals: horen dat je ouders trots op je zijn, zeggen dat ze van je houden, je een knuffel geven, je troost bieden en tientallen andere basale dingen die je bij een ouder-kind relatie verwacht, mij voor een deel gebroken heeft en mij met vele problemen heeft opgezadeld.
Wil je vertellen over de problemen die het jou heeft opgeleverd? Hoeft niet als je niet wil natuurlijk
Heb nog ff met een edit wat dingen toegevoegdquote:
[..]
Precies dit, hele mooie aanvulling!
Wil je vertellen over de problemen die het jou heeft opgeleverd? Hoeft niet als je niet wil natuurlijk
, maar om je vraag te beantwoorden:Geen zelfvertrouwen of eigenwaarde.
Mijzelf als minderwaardig zien.
Negatief denkpatroon.
Vaak van het ergste uitgaan.
Wantrouwend naar andere mensen.
Terughoudend in contact leggen.
Mijn gevoelens altijd verbergen.
Mijn gevoelens niet herkennen of kunnen plaatsen.
Schaamte voor mijn gevoelens.
Überhaupt geen idee hoe mijzelf te uiten.
Geen idee wie ik was of waar ik stond.
Geen zelfdiscipline.
Van al deze dingen is amper nog sprake, behalve als ik te veel heb gedronken (wat ik zelden doe) en ik voor mijn gevoel afgewezen word. Maar het is een heel proces geweest en ik leer nog steeds.
Ik moet er wel bij zeggen, dit was niet de enige factor. Een 5 jaar oudere, dominante broer, later in de criminaliteit beland, die mij het gros van mijn jeugd alleen maar heeft gekleineerd, mijn moeder die mij materieel verwende en een volledig ontbrekende vader speelden ook een grote rol.
Zag het ja. Zo ongelooflijk herkenbaar wat je allemaal omschrijft. Zowel het jezelf dingen moeten aanleren als de problemen die je hierboven omschrijft.quote:
[..]
Heb nog ff met een edit wat dingen toegevoegd
Geen zelfvertrouwen of eigenwaarde.
Mijzelf als minderwaardig zien.
Negatief denkpatroon.
Vaak van het ergste uitgaan.
Wantrouwend naar andere mensen.
Terughoudend in contact leggen.
Mijn gevoelens altijd verbergen.
Mijn gevoelens niet herkennen of kunnen plaatsen.
Schaamte voor mijn gevoelens.
Überhaupt geen idee hoe mijzelf te uiten.
Geen idee wie ik was of waar ik stond.
Geen zelfdiscipline.
Van al deze dingen is amper nog sprake, behalve als ik te veel heb gedronken (wat ik zelden doe) en ik voor mijn gevoel afgewezen word. Maar het is een heel proces geweest en ik leer nog steeds.
Ik moet er wel bij zeggen, dit was niet de enige factor. Een 5 jaar oudere, dominante broer, later in de criminaliteit beland, die mij het gros van mijn jeugd alleen maar heeft gekleineerd, mijn moeder die mij materieel verwende en een volledig ontbrekende vader speelden ook een grote rol.
Wat fijn om te lezen dat je er nu amper nog last van hebt! Hoe ben je op dit punt gekomen?
Wat vervelend dat je ook nog die 2 factoren had. Ik kan me voorstellen dat dat extra impact heeft. Bij mij was er een "zorgenbroertje", wat ook de nodige impact heeft gehad (en ook verklaring is voor een aantal dingen vanuit mijn ouders).
Het is ook niet dat ik boos op ze ben om hoe mijn jeugd is verlopen, alleen vanwege hun laatste mails en andere uitspraken. Want zoals ik al aangaf, ik begrijp echt dat ze hun best hebben gedaan (voor zover zij het vermogen hebben/hadden). Maar het heeft mij wel gevormd tot iemand die last heeft van vrijwel alles wat je hierboven benoemd.
[ Bericht 0% gewijzigd door Stokstaartje_ op 14-05-2026 20:51:36 ]
En hoewel ik begrijp dat men vooral vragen heeft over het verleden, waar ik met liefde op reageer, heb ik nog niet echt een reactie op mijn eigenlijke vraag/vragen:
Ben ik nou niet egoïstisch bezig? Wat voor problemen ga ik krijgen tov als ik gewoon door was gegaan zoals het ging? Pfff
Ik merk dus dat er nu al een hoop loskomt, waardoor ik ook meer gebruik, wat ook weer invloed heeft op alles wat goed ging. Waarom trek ik deze beerput nou open en gooi ik alles overhoop terwijl alle leefgebieden met "gecontroleerd" dagelijks gebruik goed gingen?quote:Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Ben ik nou niet egoïstisch bezig? Wat voor problemen ga ik krijgen tov als ik gewoon door was gegaan zoals het ging? Pfff
Je hoort vaak 'It gets worse before it gets better'.
Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?
Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?
Dat is waar.quote:
Je hoort vaak 'It gets worse before it gets better'.
Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?
Hij is er voor me en begrijpt me tot op zekere hoogte (en ik snap ook wel dat hij me soms niet begrijpt, want ik heb ook moeite met mezelf begrijpen
).
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.quote:
[..]
Zag het ja. Zo ongelooflijk herkenbaar wat je allemaal omschrijft. Zowel het jezelf dingen moeten aanleren als de problemen die je hierboven omschrijft.
Wat fijn om te lezen dat je er nu amper nog last van hebt! Hoe ben je op dit punt gekomen?
Wat vervelend dat je ook nog die 2 factoren had. Ik kan me voorstellen dat dat extra impact heeft. Bij mij was er een "zorgenbroertje", wat ook de nodige impact heeft gehad (en ook verklaring is voor een aantal dingen vanuit mijn ouders).
Het is ook niet dat ik boos op ze ben om hoe mijn jeugd is verlopen, alleen vanwege hun laatste mails en andere uitspraken. Want zoals ik al aangaf, ik begrijp echt dat ze hun best hebben gedaan (voor zover zij het vermogen hebben/hadden). Maar het heeft mij wel gevormd tot iemand die last heeft van vrijwel alles wat je hierboven benoemd.
Hoe ik op dit punt ben gekomen? Heel vaak tegen stenen aanstoten, soms min of meer dezelfden, en daarvan leren. Zelfreflectie is daarbij een belangrijke vaardigheid. Daarnaast hebben gesprekken mij ook geholpen, als ook simpelweg een hoop goede ervaringen, sociaal gezien, op werkgebied etc. Maar ik heb zeker zeer duistere tijden meegemaakt in mijn leven. Dus die stenen waar ik tegenaan stootte, hebben mij op sommige punten in mijn leven bijna bedolven.
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?quote:
[..]
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Mijn ouders kwamen beide uit kleine gezinnen, met twee kinderen.quote:
[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Mijn moeder vertelde wel altijd over haar vader, mijn opa dus, dat hij haar mishandelde en vaak de hele kamer rondbeukte. En dat we blij moesten zijn dat zij dat toch niet deed.
Als kind moest ik dankbaar zijn dat het veel erger had gekund. Volgens haar.
Wie dit leest is een lezer van dit
Nou dat bedoel ik dus met: het is geen excuus.quote:
[..]
Mijn ouders kwamen beide uit kleine gezinnen, met twee kinderen.
Mijn moeder vertelde wel altijd over haar vader, mijn opa dus, dat hij haar mishandelde en vaak de hele kamer rondbeukte. En dat we blij moesten zijn dat zij dat toch niet deed.
Als kind moest ik dankbaar zijn dat het veel erger had gekund. Volgens haar.
Ik wil alleen maar zeggen dat ze vaak geen goed voorbeeld hebben gehad. De verhalen van mijn moeder laten mijn haren rechtstaan. En op zich heeft ze de cyclus redelijk goed doorbroken, toch op fysiek gebied. Op andere gebieden heeft ze wel schade aangericht bij ons maar dat had een andere oorzaak dan haar eigen opvoeding. Mijn vader echter was wel iemand die met harde hand regeerde en dat hebben we flink mogen ondervinden. Heel flink... Het is nu aan mij en mijn broers om de cyclus te doorbreken. En dat is ons best wel goed aan het lukken. Het intergenerationeel gedrag zal eindigen met ons. En dat geeft mij wel wat troost en hoop.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Mijn moeder is 22 jaar geleden overleden, had haar nog zo veel willen vragen. Maar ja…quote:
[..]
Nou dat bedoel ik dus met: het is geen excuus.
Ik wil alleen maar zeggen dat ze vaak geen goed voorbeeld hebben gehad. De verhalen van mijn moeder laten mijn haren rechtstaan. En op zich heeft ze de cyclus redelijk goed doorbroken, toch op fysiek gebied. Op andere gebieden heeft ze wel schade aangericht bij ons maar dat had een andere oorzaak dan haar eigen opvoeding. Mijn vader echter was wel iemand die met harde hand regeerde en dat hebben we flink mogen ondervinden. Heel flink... Het is nu aan mij en mijn broers om de cyclus te doorbreken. En dat is ons best wel goed aan het lukken. Het intergenerationeel gedrag zal eindigen met ons. En dat geeft mij wel wat troost en hoop.
Mijn vader weet het allemaal niet meer, lekker makkelijk.
Wie dit leest is een lezer van dit
Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en ik ben nog steeds kwaad op hem. Ik heb het zelfs niet eens door dat hij er niet meer is. Vaak wil ik aan mijn moeder vragen: is pa weer fietsen? Om dan net op het nippertje te bedenken dat hij dood is. Blijkbaar valt dit onder complexe rouw. Geen idee.. heb nog niet gerouwd. Misschien is dit ook niet nodig?quote:
[..]
Mijn moeder is 22 jaar geleden overleden, had haar nog zo veel willen vragen. Maar ja…
Mijn vader weet het allemaal niet meer, lekker makkelijk.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Herkenbaar…..quote:
[..]
Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en ik ben nog steeds kwaad op hem. Ik heb het zelfs niet eens door dat hij er niet meer is. Vaak wil ik aan mijn moeder vragen: is pa weer fietsen? Om dan net op het nippertje te bedenken dat hij dood is. Blijkbaar valt dit onder complexe rouw. Geen idee.. heb nog niet gerouwd. Misschien is dit ook niet nodig?
Wie dit leest is een lezer van dit
Soms is boosheid groter dan verdriet denk ik en dan bestaat dat laatste niet.quote:
Maar ik denk niet dat ik mij daarmee ga bezig houden. De boosheid zit op een veilig plaatsje en daar zit het goed. Ik laat het daar maar zitten, het zit niet in de weg. Of toch niet vaak alleszins
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Heb je familieleden waar je er mee over kan praten?quote:
[..]
Soms is boosheid groter dan verdriet denk ik en dan bestaat dat laatste niet.
Maar ik denk niet dat ik mij daarmee ga bezig houden. De boosheid zit op een veilig plaatsje en daar zit het goed. Ik laat het daar maar zitten, het zit niet in de weg. Of toch niet vaak alleszins
Die je vader ook hadden gekend? Broers of zussen?
Zelf kan ik er gelukkig wel met mijn broer en zus over praten, ze ervaren ook dezelfde gevoelens.
Wie dit leest is een lezer van dit
Jawel mijn broers. En ze ervaren idd hetzelfde.quote:
[..]
Heb je familieleden waar je er mee over kan praten?
Die je vader ook hadden gekend? Broers of zussen?
Zelf kan ik er gelukkig wel met mijn broer en zus over praten, ze ervaren ook dezelfde gevoelens.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ja, dat het (ook) een generatiedingetje is geloof ik wel. 'Onze' ouders komen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt en daar al dan niet een trauma van hadden dat is doorgegeven.quote:
[..]
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.
Hoe ik op dit punt ben gekomen? Heel vaak tegen stenen aanstoten, soms min of meer dezelfden, en daarvan leren. Zelfreflectie is daarbij een belangrijke vaardigheid. Daarnaast hebben gesprekken mij ook geholpen, als ook simpelweg een hoop goede ervaringen, sociaal gezien, op werkgebied etc. Maar ik heb zeker zeer duistere tijden meegemaakt in mijn leven. Dus die stenen waar ik tegenaan stootte, hebben mij op sommige punten in mijn leven bijna bedolven.
Maar, zonder therapie, door vallen en opstaan? Respect!
Het is ongetwijfeld een generatiedingetje, maar als ik kijk naar mijn vader en zijn (2) broers; hij is altijd de 'lastige' geweest. Mijn nichtjes en neefjes zijn allemaal relatief goed volwassen geworden. Ongetwijfeld met de nodige struggles, maar daar zag ik wel veel liefde.quote:
[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Mjjn vader is ook vaak een van de oorzaken geweest dat we jaren geen contact hadden met familie en er ook nog nauwelijks eigen vrienden zijn.
Dit is precies wat ik als reden gebruik voor de emotionele afstandelijkheid van mijn moeder. Mijn moeder was met 10 kinderen thuis en er was gewoon niet genoeg aandacht voor ieder kind. Maar aan de andere kant denk ik, waarom lukt het mij dan wel om emotioneel beschikbaar te zijn voor mijn kinderen?quote:
[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Ik zou het eigenlijk moeten vragen aan mijn neven en nichten hoe zij de opvoeding hebben ervaren met mijn moeder haar broers en zussen, maar de familie is compleet uit elkaar gevallen. Ik heb sommigen zelfs nog nooit gezien.
Wat ik vergeet te zeggen is dat ik een zusje heb (we schelen 6.5 jaar) en zij gaat er anders mee om. Ze denkt er niet te diep over na en zij heeft ook veel beter contact met mijn moeder. Mijn moeder belt haar ook iedere dag, waar ze mij misschien een keer per maand/2 maanden belt. Wat waarschijnlijk ook aan mij ligt want ik bel haar nooit
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar ik heb de behoefte niet en ik mis haar ook gewoon niet. En dan voel ik me weer schuldig als ik dat zeg want ik weet dat ze haar best hebt gedaan, maar sommige dingen hebben echt hun sporen achter gelaten. Ik heb weleens gedacht dat ze gewoon geen voldoende klik met mij als kind voelde en dat dat ook heeft meegespeeld.[ Bericht 11% gewijzigd door Sunshine1982 op 15-05-2026 07:52:43 ]
Ook met therapie hoor, dat is wat ik bedoelde met gesprekken.quote:
[..]
Ja, dat het (ook) een generatiedingetje is geloof ik wel. 'Onze' ouders komen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt en daar al dan niet een trauma van hadden dat is doorgegeven.
Maar, zonder therapie, door vallen en opstaan? Respect!
Ah, dan interpreteerde ik het anders, excuusquote:
[..]
Ook met therapie hoor, dat is wat ik bedoelde met gesprekken.
Wat voor soort therapie(ën) heb je gehad? En waar had je het meeste baat bij?
Cognitieve gedragstherapie en schematherapie. Lastig om te zeggen wat het beste werkt. Zie het eerder als aanvullingen op elkaar. En ook niet als losstaande dingen. Het is niet puur therapie wat mij heeft geholpen (maar de zelfkennis die eruit voortvloeit is erg waardevol). Veranderende omstandigheden, zelfinzicht, studies, sporten, rustmomenten, groeiende kennis en intellect, een fijne baan, financiële stabiliteit, gezonder leven, betere conditie, het draagt allemaal als een totaalpakket bij. Verbetering is nooit te wijten aan een enkel ding.quote:
[..]
Ah, dan interpreteerde ik het anders, excuus
Wat voor soort therapie(ën) heb je gehad? En waar had je het meeste baat bij?
Het belangrijkste is tijd maken voor jezelf om de dingen te doen die belangrijk voor je zijn, zelfwaardering en het accepteren en een plek geven aan dat wat je echt niet kunt veranderen.
[ Bericht 1% gewijzigd door Cockwhale op 16-05-2026 18:00:53 ]
Ik herken dit wel, alhoewel ieders verhaal natuurlijk uniek is. In mijn geval was het een vader die van de radar was verdwenen (af en toe eens een weekendje weg) en een alleenstaande moeder, vier hoog achter in een achterstandswijk. Altijd te eten gekregen, goed geschoold, maar nooit over emoties gepraat. Of die überhaupt geleerd. Moeder aan de drank, vader excessief aan de drank in de weekenden dat ik er was.
Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.
Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.
Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.
Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.
Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.
Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.
Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.
Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.
Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.
Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.
Wer die Macht hat, bewegt sich in einem Milieu, das ihm nicht widersteht, ohne dass in der Menschenmasse um ihn herum irgendetwas dazu geeignet wäre, zwischen Impuls und Handlung den kleinen Abstand zu schaffen, in dem Raum für Denken bleibt.
Fijne reactie, hoewel kut voor jou natuurlijkquote:Op zaterdag 16 mei 2026 19:13 schreef nostra het volgende:
Ik herken dit wel, alhoewel ieders verhaal natuurlijk uniek is. In mijn geval was het een vader die van de radar was verdwenen (af en toe eens een weekendje weg) en een alleenstaande moeder, vier hoog achter in een achterstandswijk. Altijd te eten gekregen, goed geschoold, maar nooit over emoties gepraat. Of die überhaupt geleerd. Moeder aan de drank, vader excessief aan de drank in de weekenden dat ik er was.
Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.
Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.
Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.
Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.
Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.
Ik heb zelf kortdurende schematherapie in groepsverband gehad (weet even niet of ik dit al genoemd had). Vond de theorie die we kregen en zover het in praktijk te brengen was wel waardevol, maar het was te kort en in een groep voor mij denk ik niet effectief. Ik zat na de 3e sessie ook in een suïcidale depressie waardoor ik AD kreeg en weer ging blowen (was tot aan dan bijna 3 jaar gestopt ivm zwangerschappen). Ik heb daardoor de schematherapie ook niet ervaren zoals je dat zou "moeten". Ik schaamde me er ook enorm voor richting de groep, dus had het verzwegen.
Dom, ja. Maar achteraf ook wel duidelijk dat schematherapie waarschijnlijk wel voor me werkt, maar niet in een groep en niet 'kortdurend'.
[ Bericht 0% gewijzigd door Stokstaartje_ op 23-05-2026 21:26:24 ]
Nadat het afgelopen weken duidelijk slechter ging, heb ik nu besloten dit weekend even al het "moeten" los te laten. Ik drink en blow even naar behoefte. Maar (!) dinsdag moet ik met alles stoppen, want ik moet een week nuchter zijn voor een diagnosedag. Mijn plan is dus een week afzien, met de stok achter de deur dat ik 'moet' voor een betrouwbare diagnose.
Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.
Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.
Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.
Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.
Dat is allemaal niet raar.quote:
Nadat het afgelopen weken duidelijk slechter ging, heb ik nu besloten dit weekend even al het "moeten" los te laten. Ik drink en blow even naar behoefte. Maar (!) dinsdag moet ik met alles stoppen, want ik moet een week nuchter zijn voor een diagnosedag. Mijn plan is dus een week afzien, met de stok achter de deur dat ik 'moet' voor een betrouwbare diagnose.
Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.
Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.
succes! Ik weet niet hoeveel je drinkt, maar als dat veel is, pas dan op met cold turkey stoppen.
Wer die Macht hat, bewegt sich in einem Milieu, das ihm nicht widersteht, ohne dass in der Menschenmasse um ihn herum irgendetwas dazu geeignet wäre, zwischen Impuls und Handlung den kleinen Abstand zu schaffen, in dem Raum für Denken bleibt.
Godsamme, nog geen 24 uur zonder wiet en word nu al helemaal gestoord van de kaakspanning (daar had ik met wiet ook al last van) 
Oef! Heb je oefeningen daarvoor?quote:
Godsamme, nog geen 24 uur zonder wiet en word nu al helemaal gestoord van de kaakspanning (daar had ik met wiet ook al last van)
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Alleen de standaard; kauwspieren masseren, tong tegen gehemelte etc.quote:
Morgen gesprek met psycholoog, ga het wel aangeven, wellicht heeft zij ideeën.
Maar.. eerste dag en nacht zonder middelen is een feit
En hoe gaat het nu?quote:
[..]
Alleen de standaard; kauwspieren masseren, tong tegen gehemelte etc.
Morgen gesprek met psycholoog, ga het wel aangeven, wellicht heeft zij ideeën.
Maar.. eerste dag en nacht zonder middelen is een feit
Lief dat je het vraagt!quote:
Gaat verrassend goed. Vandaag dag 7
Hou uiteraard wel rekening met dat het nog kut gaat worden, maar dan heb ik een aantal hulplijnen
7 dagen is wel een mooie mijlpaal. Beloon jezelf dan ook met wat leuks!quote:
[..]
Lief dat je het vraagt!
Gaat verrassend goed. Vandaag dag 7
Hou uiteraard wel rekening met dat het nog kut gaat worden, maar dan heb ik een aantal hulplijnen
Hoeft niet groot te zijn, al is het maar een gebakje ofzo.
Don't be surprised what the night brings.
When you search the dark, you get dark things.
Wat wij kijken
When you search the dark, you get dark things.
Wat wij kijken
Ik heb een mooie ketting voor mezelf besteldquote:Op maandag 1 juni 2026 12:15 schreef Armani XL het volgende:
[..]
7 dagen is wel een mooie mijlpaal. Beloon jezelf dan ook met wat leuks!
Hoeft niet groot te zijn, al is het maar een gebakje ofzo.
Goed zo!quote:
[..]
Ik heb een mooie ketting voor mezelf besteld
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Reden van stoppen was vandaag: diagnosedag.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Oeh, dat snap ik ja! Dat dat zo voelt!quote:
Reden van stoppen was vandaag: diagnosedag.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Maar het is niet voor niks hè! Uiteindelijk ga je jezelf beter voelen 😘
Mja. Gisteren terugval gehad qua blowen. Wel met het plan vandaag weer "gewoon verder te gaan met stoppen".quote:
[..]
Oeh, dat snap ik ja! Dat dat zo voelt!
Maar het is niet voor niks hè! Uiteindelijk ga je jezelf beter voelen 😘
Morgen weer naar Jellinek, dan maar concrete plannen maken voor vervolg.
Pfff vervelend. EMDR niet langsgekomen als mogelijke inzet?quote:
Reden van stoppen was vandaag: diagnosedag.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Wer die Macht hat, bewegt sich in einem Milieu, das ihm nicht widersteht, ohne dass in der Menschenmasse um ihn herum irgendetwas dazu geeignet wäre, zwischen Impuls und Handlung den kleinen Abstand zu schaffen, in dem Raum für Denken bleibt.
EMDR is voor specifieke herinneringen. Bij mij wordt nu gedacht aan een vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Dus waarschijnlijk weer schematherapie, maar deze keer niet kortdurend en niet in groepsverband.quote:
[..]
Pfff vervelend. EMDR niet langsgekomen als mogelijke inzet?
Emotioneel toch even een flinke knauw. Dinsdag en gisteren geblowd, vandaag huilend opgestaan. Voel me zo vreselijk kut. Waarom doe ik dit nog? Er is duidelijk iets mis met me, maar niemand lijkt me echt te kunnen helpen. Ik heb er echt even geen zin meer in zo 
Hoe gaat het nu? Kan je iemand bellen als je het niet meer weet? De crisisdienst of de Luisterlijn?quote:
Emotioneel toch even een flinke knauw. Dinsdag en gisteren geblowd, vandaag huilend opgestaan. Voel me zo vreselijk kut. Waarom doe ik dit nog? Er is duidelijk iets mis met me, maar niemand lijkt me echt te kunnen helpen. Ik heb er echt even geen zin meer in zo
Is je ketting er al? Lijkt me iets moois om naar uit te kijken.
Behalve je blowen, waar loop je nu in het dagelijks leven tegenaan? Qua gedachten, gedrag en daarnaast dingen als financieel, sociaal etc?quote:
Emotioneel toch even een flinke knauw. Dinsdag en gisteren geblowd, vandaag huilend opgestaan. Voel me zo vreselijk kut. Waarom doe ik dit nog? Er is duidelijk iets mis met me, maar niemand lijkt me echt te kunnen helpen. Ik heb er echt even geen zin meer in zo
Het gaat meh. Had donderdag uiteindelijk een mental breakdown op werk, met als gevolg naar huis gestuurd en tot en met maandag vrij gekregen. Had gelukkig ook afspraken bij psycholoog staan donderdag, dus gelijk mn breakdown kunnen bespreken en plan van aanpak.quote:
[..]
Hoe gaat het nu? Kan je iemand bellen als je het niet meer weet? De crisisdienst of de Luisterlijn?
Is je ketting er al? Lijkt me iets moois om naar uit te kijken.
Morgen weer schouders eronder. Het is begrijpelijk met de opstapeling van teleurstelling vorige week (niet alleen diagnosedag, meerdere dingen gingen kut) dat ik nu gebruik, en het is daarmee duidelijk dat ik een emotieblower ben. Dus vanaf dinsdag aan de gang met emotieregulatie. En merk ook dat ik, mede door de megadip afgelopen dagen, ik wel weer net wat scherper heb waar ik hulp bij nodig heb. Ik hoef ook geen label maar ik vond het zo moeilijk om de vraag "waar loop je tegenaan in het dagelijks leven?" te beantwoorden. Want alles, en toch niets, ofzo?
Maar nu heb ik dat meer scherp en kan ik dit beter beantwoorden. Waar ik dagelijks last van heb:quote:
[..]
Behalve je blowen, waar loop je nu in het dagelijks leven tegenaan? Qua gedachten, gedrag en daarnaast dingen als financieel, sociaal etc?
- Afwijzingsgevoeligheid
- Me sociaal ongewenst voelen
- Emotieregulatie
- Negatief zelfbeeld (ik doe alles verkeerd, ik ben niet goed genoeg, ik mag er niet zijn, ik ben anderen tot last, niemand zou me missen, iedereen vindt me raar, ik ben teveel, ik...)
- Overprikkeling
- Terugkerende depressies en (passieve) suïcidaliteit
En helaas ketting nog niet binnen, hopelijk komende week (is wel in NL aangekomen)
Zonder er verder te specifiek op in te gaan, word ik doorgaans ingehuurd als adviseur veiligheid binnen de overheid.quote:
Wat voor werk doe je? Hoe ziet je sociale leven eruit?
Sociaal leven: 4 vriendinnen, waarvan 2 sinds puberleeftijd, fijne schoonfamilie.
Wil je alle leefgebieden hebben?
Was vooral nieuwsgierig of je op die gebieden er ook onder lijdt, maar dat lijk je aardig op orde te hebben.quote:
[..]
Zonder er verder te specifiek op in te gaan, word ik doorgaans ingehuurd als adviseur veiligheid binnen de overheid.
Sociaal leven: 4 vriendinnen, waarvan 2 sinds puberleeftijd, fijne schoonfamilie.
Wil je alle leefgebieden hebben?
Waar speelt je problematiek het meest op, waar kom je het tegen?
Het is verweven in alles wat ik doe of laat. In al mijn sociale interacties. En de last zit vooral in mijn hoofd. Ik weet alles in mijn leven goed te managen maar struikel zo ongeveer elke 2 jaar toch weer een depressie in omdat ik dan weer te veel van mezelf heb gevraagd en alleen maar negatief ben in mezelf.quote:
[..]
Was vooral nieuwsgierig of je op die gebieden er ook onder lijdt, maar dat lijk je aardig op orde te hebben.
Waar speelt je problematiek het meest op, waar kom je het tegen?
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |