R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hi,
Ik zit echt enorm in de knoop met mezelf en ik wil het ergens kwijt.
Er is veel gebeurd in mijn leven en ik begin eigenlijk nu pas, o.a. nu ik moeder ben, te beseffen hoe traumatisch dingen voor me zijn geweest. Bij trauma dacht ik altijd aan extreme dingen als seksueel misbruik, fysieke mishandeling, etc. Maar emotionele verwaarlozing is er blijkbaar ook onderdeel van en ik begin me steeds meer te beseffen hoe het mij nog altijd beïnvloed.
Onlangs ben ik gestart bij Jellinek, ivm verslavingen, om daarna met andere trajecten te kunnen starten. Gelukkig hebben ze daar ook oog voor wat het betekent als je stopt, gezien ik jarenlang een hoop heb weggestopt door te gebruiken. Afgelopen donderdag had ik een afspraak (3e met psycholoog, ook 2 met arts gehad) en omdat ik mezelf had voorgenomen na die afspraak te stoppen, raakte ik volledig in paniek toen ik ging zitten. Onnodig; want ik had mezelf iets opgelegd wat nog helemaal niet nodig (en uberhaupt haalbaar) was, maar ik vanuit mijn drang om het goed te doen toch mezelf had opgelegd. Het gaf me megaveel spanning > paniek.
Ik wil mijn trauma's verwerken. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van middelen die mijn portomonee leegtrekken terwijl ik dromen heb die ik anders financieel waar zou kunnen maken voor mijzelf en mijn gezin. Maar ik weet ook dat ik een beerput aan trauma ga opentrekken. Dat ik door een hoop stront moet voor ik me ooit beter ga voelen. Terwijl in principe alles in mijn leven goed gaat, behalve mijn hoofd.
Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Ik zit echt enorm in de knoop met mezelf en ik wil het ergens kwijt.
Er is veel gebeurd in mijn leven en ik begin eigenlijk nu pas, o.a. nu ik moeder ben, te beseffen hoe traumatisch dingen voor me zijn geweest. Bij trauma dacht ik altijd aan extreme dingen als seksueel misbruik, fysieke mishandeling, etc. Maar emotionele verwaarlozing is er blijkbaar ook onderdeel van en ik begin me steeds meer te beseffen hoe het mij nog altijd beïnvloed.
Onlangs ben ik gestart bij Jellinek, ivm verslavingen, om daarna met andere trajecten te kunnen starten. Gelukkig hebben ze daar ook oog voor wat het betekent als je stopt, gezien ik jarenlang een hoop heb weggestopt door te gebruiken. Afgelopen donderdag had ik een afspraak (3e met psycholoog, ook 2 met arts gehad) en omdat ik mezelf had voorgenomen na die afspraak te stoppen, raakte ik volledig in paniek toen ik ging zitten. Onnodig; want ik had mezelf iets opgelegd wat nog helemaal niet nodig (en uberhaupt haalbaar) was, maar ik vanuit mijn drang om het goed te doen toch mezelf had opgelegd. Het gaf me megaveel spanning > paniek.
Ik wil mijn trauma's verwerken. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van middelen die mijn portomonee leegtrekken terwijl ik dromen heb die ik anders financieel waar zou kunnen maken voor mijzelf en mijn gezin. Maar ik weet ook dat ik een beerput aan trauma ga opentrekken. Dat ik door een hoop stront moet voor ik me ooit beter ga voelen. Terwijl in principe alles in mijn leven goed gaat, behalve mijn hoofd.
Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Stap voor stap
1 ding tegelijk
Eerst stoppen met middelen ( neem aan dat het drugs/alcohol gerelateerd is )
1 ding tegelijk
Eerst stoppen met middelen ( neem aan dat het drugs/alcohol gerelateerd is )
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Buitengewoon knap dat je deze richting in wil slaan. Wat Greysbones al zegt, ga stap voor stap.
Ik denk dat je nu een heel bos voor je ziet en dat kan overweldigend zijn. Maar als je begint ga je van boom naar boom en zijn er ook open plekken.
Veel sterkte!
Ik denk dat je nu een heel bos voor je ziet en dat kan overweldigend zijn. Maar als je begint ga je van boom naar boom en zijn er ook open plekken.
Veel sterkte!
Thanks!
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
Prijs je gelukkig, veel mensen dromen van zo'n uitzicht.quote:Op zondag 10 mei 2026 07:39 schreef Stokstaartje_ het volgende:
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
pindazakje
Welkom terug!
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
quote:
[..]
Prijs je gelukkig, veel mensen dromen van zo'n uitzicht.
Wiet (primair) en alcohol (secundair).quote:
Welkom terug!
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
Ik heb nooit in een God gelooft en zal dat ook nooit doen. Maar fijn dat dat voor jou gewerkt heeft
Bij emotionele verwaarlozing, bedoel je door je moeder? Omdat je zegt dat sinds dat je moeder bent je er achter komt hoe traumatisch dingen zijn geweest?
Het zal vast voelen alsof je er alleen voor staat. Dat is niet zo, je hebt mensen om je heen.quote:
Thanks!
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
En dat je een hoop beren op de weg ziet, is denk ik, menselijk. Zegt ook dat het niet zo goed gaat zoals je in je openingspost beschrijft. Het lijkt alsof het goed gaat.
Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Dit kan je niet alleen!
Sterkte
Door beide ouders.quote:
Bij emotionele verwaarlozing, bedoel je door je moeder? Omdat je zegt dat sinds dat je moeder bent je er achter komt hoe traumatisch dingen zijn geweest?
Thanks.quote:
[..]
Het zal vast voelen alsof je er alleen voor staat. Dat is niet zo, je hebt mensen om je heen.
En dat je een hoop beren op de weg ziet, is denk ik, menselijk. Zegt ook dat het niet zo goed gaat zoals je in je openingspost beschrijft. Het lijkt alsof het goed gaat.
Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Dit kan je niet alleen!
Sterkte
Wat ik bedoel met "alles gaat goed"; mijn kinderen doen het goed, mijn relatie is goed, op werk gaat het goed, qua sociale contacten gaat het goed. Op alle leefgebieden gaat het gewoon goed.
Alleen met mij, mijn hoofd, gaat het niet goed.
Er zijn verschillende boeken met dit onderwerp zoals dezequote:
Misschien het de moeite om er eentje te bestellen en te lezen. Heb je reddit? Er is een subreddit wat over emotioneel afwezige ouders gaat en waar hierover gepraat wordt door mensen die dit ook hebben meegemaakt. Misschien is het fijn om te weten dat je niet alleen bent
Dan kan het alleen maar nog beter worden!quote:
[..]
Thanks.
Wat ik bedoel met "alles gaat goed"; mijn kinderen doen het goed, mijn relatie is goed, op werk gaat het goed, qua sociale contacten gaat het goed. Op alle leefgebieden gaat het gewoon goed.
Alleen met mij, mijn hoofd, gaat het niet goed.
Ik vind het al super knap dat je deze stap durft zetten!
Thanks voor de tip! Ik ga er eens naar kijken (zowel boeken als reddit).quote:Op zondag 10 mei 2026 08:34 schreef Sunshine1982 het volgende:
[..]
Er zijn verschillende boeken met dit onderwerp zoals deze [ afbeelding ]
Misschien het de moeite om er eentje te bestellen en te lezen. Heb je reddit? Er is een subreddit wat over emotioneel afwezige ouders gaat en waar hierover gepraat wordt door mensen die dit ook hebben meegemaakt. Misschien is het fijn om te weten dat je niet alleen bent
Dat ik niet alleen/de enige ben weet ik wel. Gelukkig wordt er ook steeds meer bekend over de psyche en hoe onze ouders daar een rol in hebben gespeeld. Mede daardoor ook steeds meer het besef waar het vandaan komt. Maar toch moet ik dit gevecht wel grotendeels alleen doen. Tuurlijk heb ik hulp om me heen, een fijn steunend netwerk, maar ik ben degene die het voelt, die erdoor moet.
Thanks!quote:
[..]
Dan kan het alleen maar nog beter worden!
Ik vind het al super knap dat je deze stap durft zetten!
Je mag me ook altijd DM-en oid, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik heb het er niet zo moeilijk mee als jij, maar is zeker wel iets waar ik vaak aan denk.quote:
[..]
Thanks voor de tip! Ik ga er eens naar kijken (zowel boeken als reddit).
Dat ik niet alleen/de enige ben weet ik wel. Gelukkig wordt er ook steeds meer bekend over de psyche en hoe onze ouders daar een rol in hebben gespeeld. Mede daardoor ook steeds meer het besef waar het vandaan komt. Maar toch moet ik dit gevecht wel grotendeels alleen doen. Tuurlijk heb ik hulp om me heen, een fijn steunend netwerk, maar ik ben degene die het voelt, die erdoor moet.
Ik kwam er pas later achter dat de situatie tussen mij en mijn moeder geen 'normale moeder/kind situatie' was toen ik zelf kinderen kreeg, net als jij denk ik.
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.quote:
[..]
Je mag me ook altijd DM-en oid, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik heb het er niet zo moeilijk mee als jij, maar is zeker wel iets waar ik vaak aan denk.
Ik kwam er pas later achter dat de situatie tussen mij en mijn moeder geen 'normale moeder/kind situatie' was toen ik zelf kinderen kreeg, net als jij denk ik.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Je moet voor jezelf kiezen, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook klinkt bij je ouders. Ik denk dat dat het begin is van de weg naar het verwerken van trauma's uit het verleden.quote:
[..]
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Ja, ik denk dat ik vroeger ook wel het verschil zag bij vriendinnetjes, al was het alleen maar dat ik daar mocht spelen. Ik mocht nooit van mijn moeder een vriendje thuis vragen.
Dat ik weet waar dit van mijn moeder vandaan komt maakt het wat makkelijker voor mij om het te accepteren (voor zo ver mogelijk), maar feit is dat je heel veel mist als kind zijnde met een ouder (of ouders) die er op emotioneel vlak niet of nauwelijks er zijn.
Ik hoop dat je dingen een beetje een plekje weet te geven en dat je weer vooruit kan.
Fijn om te lezen dat het voor jou al wat makkelijker te accepteren is. Maar hoe ga je dan bijvoorbeeld om met vragen van mensen die je niet echt kent (collega's bijv) over je ouders? Of wat nu bij mij ook steeds meer komt, van je kinderen?quote:
[..]
Je moet voor jezelf kiezen, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook klinkt bij je ouders. Ik denk dat dat het begin is van de weg naar het verwerken van trauma's uit het verleden.
Ja, ik denk dat ik vroeger ook wel het verschil zag bij vriendinnetjes, al was het alleen maar dat ik daar mocht spelen. Ik mocht nooit van mijn moeder een vriendje thuis vragen.
Dat ik weet waar dit van mijn moeder vandaan komt maakt het wat makkelijker voor mij om het te accepteren (voor zo ver mogelijk), maar feit is dat je heel veel mist als kind zijnde met een ouder (of ouders) die er op emotioneel vlak niet of nauwelijks er zijn.
Ik hoop dat je dingen een beetje een plekje weet te geven en dat je weer vooruit kan.
Mijn oudste onlangs "mama, wie is eigenlijk jouw mama?". Hele begrijpelijke vraag, maar het deed zoveel pijn, ben er dagenlang echt down van geweest.
Ik heb nog steeds soort van contact met mijn moeder. Ik ga ook vandaag naar haar toe, maar gesprekken met haar zijn altijd erg oppervlakkig. Het gekke is dat ze met mijn kinderen dan weer heel leuk kan om gaan.quote:
[..]
Fijn om te lezen dat het voor jou al wat makkelijker te accepteren is. Maar hoe ga je dan bijvoorbeeld om met vragen van mensen die je niet echt kent (collega's bijv) over je ouders? Of wat nu bij mij ook steeds meer komt, van je kinderen?
Mijn oudste onlangs "mama, wie is eigenlijk jouw mama?". Hele begrijpelijke vraag, maar het deed zoveel pijn, ben er dagenlang echt down van geweest.
Het was echt niet alleen maar verschrikking bij mij thuis. Mijn moeder was fantastisch in elke dag gezond koken, mij iedere dag schone kleding aan doen voor school, mijn kamer schoonhouden... die kant. Maar het emotionele gedeelte was er gewoon te weinig.
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.quote:
[..]
Ik heb nog steeds soort van contact met mijn moeder. Ik ga ook vandaag naar haar toe, maar gesprekken met haar zijn altijd erg oppervlakkig. Het gekke is dat ze met mijn kinderen dan weer heel leuk kan om gaan.
Het was echt niet alleen maar verschrikking bij mij thuis. Mijn moeder was fantastisch in elke dag gezond koken, mij iedere dag schone kleding aan doen voor school, mijn kamer schoonhouden... die kant. Maar het emotionele gedeelte was er gewoon te weinig.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Materialisme maakt niet alles goed, ik had het andersom op emotioneel vlak was het prima maar er was vaak te weinig geld , toch zou ik niet met je willen ruilen, ik hecht meer waarde aan het emotionele vlakquote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Ik las ergens dat je het met je ouders hebt besproken als onderdeel van je therapie. Weten ze de impact wat dit op jouw leven heeft (inclusief verslavingen)? Hoe reageren ze daar op? Ook dat je niet moet zeuren en je niks tekort bent gekomen?quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Fijn dat je het thuis op emotiomeel vlak goef had!quote:
[..]
Materialisme maakt niet alles goed, ik had het andersom op emotioneel vlak was het prima maar er was vaak te weinig geld , toch zou ik niet met je willen ruilen, ik hecht meer waarde aan het emotionele vlak
Mijn ouders hebben nooit open gestaan voor wat dingen met mij doen. Er was geen ruimte voor en uit zelfbescherming ben ik gestopt met delen.quote:
[..]
Ik las ergens dat je het met je ouders hebt besproken als onderdeel van je therapie. Weten ze de impact wat dit op jouw leven heeft (inclusief verslavingen)? Hoe reageren ze daar op? Ook dat je niet moet zeuren en je niks tekort bent gekomen?
Die therapie waarbij ik een gesprek aanging met mijn ouders is wat langer geleden. Voor mijn verslavingen.
Herkenbaar verhaal wel. Mijn moeder is een narcist en heeft mij emotioneel verwaarloosd. Betekent niet per se dat ze een kwaadaardig persoon is, maar wel dat ze altijd zichzelf als uitgangspunt neemt en alles in haar straatje moet passen. Grenzen kan ze niet accepteren, voor gevoelens heeft ze geen begrip als het in strijd is met haar behoeftes, ze neemt nooit verantwoordelijkheid voor haar aandeel en haar trots is belangrijker dan al het andere als het in het geding komt. Zij zal zich nooit aanpassen, niet investeren in een relatie, noch haar excuses aanbieden. Emoties delen doet ze alleen als ze explodeert. Voor de rest alleen maar koetjes en kalfjes. Mijn moeder of eigenlijk de hele kant van die familie is 'bijzonder' te noemen.quote:
[..]
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Ik worstel ook met de vraag: wat voor contact wil ik met mijn moeder hebben. Meestal is het contact wel redelijk goed, al is het oppervlakkig. Maar zodra bepaalde aspecten van mijn leven aan bod komen, is het helemaal mis. Dan zegt ze dat ik ondankbaar ben, dat ze teleurgesteld in mij is, dat ze nooit kinderen had moeten nemen, dat ik behekst ben, oftewel dat het allemaal min of meer mijn schuld is of probeert ze te bepalen hoe ik moet handelen en wat ik mag voelen, omdat zij het vroeger allemaal veel zwaarder had. Als een klein kind die z'n zin niet krijgt en dan om zich heen gaat schoppen en echt de meest destructieve, hatelijke dingen zegt. Emotioneel onvolwassen. Niet tot door te dringen...
[ Bericht 4% gewijzigd door Cockwhale op 10-05-2026 12:52:52 ]
Normaal ga je toch eerst afkicken en dan zwanger worden? Lijkt me iig een stuk beter.
Vakman pur sang
Het heeft even geen zin om te klagen over haar moeder terwijl zij nu verslaafd is en zelf moeder is. TS, ik raad je aan om definitief af te kicken zodat je dochter niet geschaad wordt door jouw verslaving. Ken je Narcotica Anonymous? Daar ga ik momenteel elke dag naartoe en het heeft mij geholpen om clean te worden en blijven met behulp van hun 12 stappenplan. Wellicht helpt het je ook?
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Wie zegt dat ze al verslaafd was voor ze zwanger was?quote:
Normaal ga je toch eerst afkicken en dan zwanger worden? Lijkt me iig een stuk beter.
De verslaving is een gevolg, dus het is nodig om eerst de oorzaak zo goed mogelijk op te lossen.quote:
Het heeft even geen zin om te klagen over haar moeder terwijl zij nu verslaafd is en zelf moeder is. TS, ik raad je aan om definitief af te kicken zodat je dochter niet geschaad wordt door jouw verslaving. Ken je Narcotica Anonymous? Daar ga ik momenteel elke dag naartoe en het heeft mij geholpen om clean te worden en blijven met behulp van hun 12 stappenplan. Wellicht helpt het je ook?
TS in de OP.quote:
[..]
Wie zegt dat ze al verslaafd was voor ze zwanger was?
Wil niets verwijten, maar vroeg het me af.
Vakman pur sang
Ik lees dat nergens, of ik lees er zwaar overheen.quote:
[..]
TS in de OP.
Wil niets verwijten, maar vroeg het me af.
Om de oorzaak aan te pakken, moet ze eerst afkicken. Dat leer je ook bij NA. Ik zou haar bemoedigen om naar NA te gaan en een sponsor zoeken, naast haar afkickkliniek in Jellinek.quote:
[..]
De verslaving is een gevolg, dus het is nodig om eerst de oorzaak zo goed mogelijk op te lossen.
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
Laten we de zorg maar lekker overlaten aan haar hulpverleners, het is al heftig genoeg.quote:
[..]
Om de oorzaak aan te pakken, moet ze eerst afkicken. Dat leer je ook bij NA. Ik zou haar bemoedigen om naar NA te gaan en een sponsor zoeken, naast haar afkickkliniek in Jellinek.
Heb je schematherapie gehad, dat werkt bij mij heel goed?quote:
[..]
Mijn ouders hebben nooit open gestaan voor wat dingen met mij doen. Er was geen ruimte voor en uit zelfbescherming ben ik gestopt met delen.
Die therapie waarbij ik een gesprek aanging met mijn ouders is wat langer geleden. Voor mijn verslavingen.
Heftig zegquote:
[..]
Herkenbaar verhaal wel. Mijn moeder is een narcist en heeft mij emotioneel verwaarloosd. Betekent niet per se dat ze een kwaadaardig persoon is, maar wel dat ze altijd zichzelf als uitgangspunt neemt en alles in haar straatje moet passen. Grenzen kan ze niet accepteren, voor gevoelens heeft ze geen begrip als het in strijd is met haar behoeftes, ze neemt nooit verantwoordelijkheid voor haar aandeel en haar trots is belangrijker dan al het andere als het in het geding komt. Zij zal zich nooit aanpassen, niet investeren in een relatie, noch haar excuses aanbieden. Emoties delen doet ze alleen als ze explodeert. Voor de rest alleen maar koetjes en kalfjes. Mijn moeder of eigenlijk de hele kant van die familie is 'bijzonder' te noemen.
Ik worstel ook met de vraag: wat voor contact wil ik met mijn moeder hebben. Meestal is het contact wel redelijk goed, al is het oppervlakkig. Maar zodra bepaalde aspecten van mijn leven aan bod komen, is het helemaal mis. Dan zegt ze dat ik ondankbaar ben, dat ze teleurgesteld in mij is, dat ze nooit kinderen had moeten nemen, dat ik behekst ben, oftewel dat het allemaal min of meer mijn schuld is of probeert ze te bepalen hoe ik moet handelen en wat ik mag voelen, omdat zij het vroeger allemaal veel zwaarder had. Als een klein kind die z'n zin niet krijgt en dan om zich heen gaat schoppen en echt de meest destructieve, hatelijke dingen zegt. Emotioneel onvolwassen. Niet tot door te dringen...
En inderdaad herkenbaar. Jij hebt dus nog wel contact?
Geen zorgen, mijn verslavingen kwamen pas tot leven toen ik klaar was met barenquote:
Normaal ga je toch eerst afkicken en dan zwanger worden? Lijkt me iig een stuk beter.
Daar ben ik dus mee begonnen, door mijn start bij Jellinek.quote:
Het heeft even geen zin om te klagen over haar moeder terwijl zij nu verslaafd is en zelf moeder is. TS, ik raad je aan om definitief af te kicken zodat je dochter niet geschaad wordt door jouw verslaving. Ken je Narcotica Anonymous? Daar ga ik momenteel elke dag naartoe en het heeft mij geholpen om clean te worden en blijven met behulp van hun 12 stappenplan. Wellicht helpt het je ook?
Eensquote:
[..]
De verslaving is een gevolg, dus het is nodig om eerst de oorzaak zo goed mogelijk op te lossen.
Ja, kortdurend in groepsverband. Heeft voor mij niet gewerkt om precies die twee redenen; het was kortdurend en in een groep. Ik denk dat het beter aanslaat als ik het individueel zou volgen en langdurig. Maar voor dat soort trajecten sta ik al op de wachtlijst.quote:
[..]
Heb je schematherapie gehad, dat werkt bij mij heel goed?
Ik heb hem individueel gehad en dat werkt goedquote:
[..]
Ja, kortdurend in groepsverband. Heeft voor mij niet gewerkt om precies die twee redenen; het was kortdurend en in een groep. Ik denk dat het beter aanslaat als ik het individueel zou volgen en langdurig. Maar voor dat soort trajecten sta ik al op de wachtlijst.
Kan ik me goed voorstellenquote:
[..]
Ik heb hem individueel gehad en dat werkt goed
Dat is al helemaal raar, je ben nuchter neemt kinderen en dan begin je een verslaving.quote:
[..]
Geen zorgen, mijn verslavingen kwamen pas tot leven toen ik klaar was met baren
Ik bedoel kinderen hebben is niet altijd relaxt, dat weet ik, maar om dan maar serieus te gaan zuipen kun je ook niet maken.
Vakman pur sang
Tijdens mijn laatste zwangerschap gebeurde het een en ander, een half jaar na die zwangerschap ben ik zwaar depressief geworden en ben toen, helaas, begonnen met blowen. Drinken is er later bij gekomen. Als ik die middelen niet had destijds, hadden mijn kinderen nu geen moeder meer gehad.quote:
[..]
Dat is al helemaal raar, je ben nuchter neemt kinderen en dan begin je een verslaving.
Ik bedoel kinderen hebben is niet altijd relaxt, dat weet ik, maar om dan maar serieus te gaan zuipen kun je ook niet maken.
Ah oké wat was er gebeurd dan?quote:
[..]
Tijdens mijn laatste zwangerschap gebeurde het een en ander, een half jaar na die zwangerschap ben ik zwaar depressief geworden en ben toen, helaas, begonnen met blowen. Drinken is er later bij gekomen. Als ik die middelen niet had destijds, hadden mijn kinderen nu geen moeder meer gehad.
Vakman pur sang
Toen kwam er een mail vanuit mijn ouders, waarin ze me van dingen beschuldigen die nergens op gebaseerd zijn. Waarna ik me genoodzaakt voelde om het contact te verbreken, for the sake of my wellbeing en dat van mijn kinderen.quote:
Respect dat je de vraag beantwoord.quote:
[..]
Toen kwam er een mail vanuit mijn ouders, waarin ze me van dingen beschuldigen die nergens op gebaseerd zijn. Waarna ik me genoodzaakt voelde om het contact te verbreken, for the sake of my wellbeing en dat van mijn kinderen.
Mja, waarom niet? Daar is de grootste shitzooi uiteindelijk begonnen.quote:
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik zou zeggen verwijder de onzin reacties uit dit topic. Maar als mod daar gezellig aan mee doet... tsja.
quote:
[..]
Mja, waarom niet? Daar is de grootste shitzooi uiteindelijk begonnen.Wat naar voor je. En vandaag is het weer Moederdag. Een pijnlijke dag dus voor jou…SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Veel sterkte. Ik hoop dat je uiteindelijk meer rust vindt en acceptatie in de situatie zoals die is.
Van sommige ouders kun je beter niks meer verwachten. Makkelijk gezegd, nu nog door het proces gaan dit te accepteren.Wie dit leest is een lezer van dit
@TS
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Hell To The Liars
Ik heb trouwens ook even je vorige topic gelezen, hoe gaat het met je broer? Heb je met hem wel nog contact?
Wie dit leest is een lezer van dit
Ja, ik heb wel contact. Niet zoveel als 5 jaar terug, dat wel. Ik heb geaccepteerd dat ze zo is en dat er niet meer uit te halen valt. Begrijp mij niet verkeerd, heb het ook vaak genoeg gezellig en leuk met d'r, en kan ook met d'r lachen, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Bepaalde delen uit mijn leven betrek ik haar echter niet meer bij en andersom. Dat kan gewoon niet, omdat dat altijd conflicteert. En als het haar dan niet zint, dan explodeert ze. Ze is een persoon met een handleiding wat dat betreft.quote:
[..]
Heftig zeg
Jij hebt dus nog wel contact?
Ik heb ook wel een temperament, alleen gaat dat bij haar samen met een lager IQ (dan ik in ieder geval), een gebrek aan inlevingsvermogen, een flink portie egoïsme, aardig wat negativiteit en weinig relativeringsvermogen.
[ Bericht 4% gewijzigd door Cockwhale op 10-05-2026 18:20:41 ]
Denk dat het mede daardoor (en de start van mijn afkicktraject natuurlijk) ook zo in mn hoofd speelt nu. Maar het is niet dat ik nu automatisch negatief naar moederdag kijk, want ik word verwend door mijn kindjes en we zijn gezellig bij mijn (megalieve!) schoonmoeder geweest.quote:
[..]
Wat naar voor je. En vandaag is het weer Moederdag. Een pijnlijke dag dus voor jou…
Veel sterkte. Ik hoop dat je uiteindelijk meer rust vindt en acceptatie in de situatie zoals die is.
Van sommige ouders kun je beter niks meer verwachten. Makkelijk gezegd, nu nog door het proces gaan dit te accepteren.
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
Thanks voor deze lieve en bemoedigende woorden!quote:
@:TS
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Heel sporadisch. Maar als er contact is, is het goed contact. Worden beide enorm geleefd door wat er speelt in ons leven (voor beide totaal andere dingen tho).quote:
Ik heb trouwens ook even je vorige topic gelezen, hoe gaat het met je broer? Heb je met hem wel nog contact?
Fijn dat je nog contact hebt en het (hoewel oppervlakkig) wel fijn kan zijn nog.quote:
[..]
Ja, ik heb wel contact. Niet zoveel als 5 jaar terug, dat wel. Ik heb geaccepteerd dat ze zo is en dat er niet meer uit te halen valt. Begrijp mij niet verkeerd, heb het ook vaak genoeg gezellig en leuk met d'r, en kan ook met d'r lachen, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Bepaalde delen uit mijn leven betrek ik haar echter niet meer bij en andersom. Dat kan gewoon niet, omdat dat altijd conflicteert. En als het haar dan niet zint, dan explodeert ze. Ze is een persoon met een handleiding wat dat betreft.
Ik heb ook wel een temperament, alleen gaat dat bij haar samen met een lager IQ (dan ik in ieder geval), een gebrek aan inlevingsvermogen, een flink portie egoïsme, aardig wat negativiteit en weinig relativeringsvermogen.
Ik kwam altijd boos, gestresst en/of verdrietig thuis na een bezoekje aan mn ouders. Mijn man, nu zo'n 10 jaar mee samen, zei na een half jaar al eens "je komt eigenlijk nooit vrolijk terug van je ouders he?", en toen ben ik in de loop der tijd zelf ook pas echt gaan inzien dat ze me mijn hele leven al meer energie kosten dan geven. Toen nog heel wat jaren loyaliteitsconflict voor ik, na hun vernietigende mail, besloot dat het klaar was. Ik heb echt mijn best gedaan, ook oppervlakkig. Het gaat niet.
Wat moeilijk en het lijkt me normaal dat zoiets niet in je koude kleren gaat zitten.quote:
[..]
Fijn dat je nog contact hebt en het (hoewel oppervlakkig) wel fijn kan zijn nog.
Ik kwam altijd boos, gestresst en/of verdrietig thuis na een bezoekje aan mn ouders. Mijn man, nu zo'n 10 jaar mee samen, zei na een half jaar al eens "je komt eigenlijk nooit vrolijk terug van je ouders he?", en toen ben ik in de loop der tijd zelf ook pas echt gaan inzien dat ze me mijn hele leven al meer energie kosten dan geven. Toen nog heel wat jaren loyaliteitsconflict voor ik, na hun vernietigende mail, besloot dat het klaar was. Ik heb echt mijn best gedaan, ook oppervlakkig. Het gaat niet.
Het spijt me als ik erover heen heb gelezen, maar hoe gaat de therapie er nu precies uit zien?
Fijn dat je wel een superlieve schoonmoeder hebt!quote:
[..]
Denk dat het mede daardoor (en de start van mijn afkicktraject natuurlijk) ook zo in mn hoofd speelt nu. Maar het is niet dat ik nu automatisch negatief naar moederdag kijk, want ik word verwend door mijn kindjes en we zijn gezellig bij mijn (megalieve!) schoonmoeder geweest.
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
Dat klikt ook niet altijd zo.
Wie dit leest is een lezer van dit
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?quote:
[..]
Wat moeilijk en het lijkt me normaal dat zoiets niet in je koude kleren gaat zitten.
Het spijt me als ik erover heen heb gelezen, maar hoe gaat de therapie er nu precies uit zien?
Ben ik ook heel dankbaar voorquote:
[..]
Fijn dat je wel een superlieve schoonmoeder hebt!
Dat klikt ook niet altijd zo.
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Ga je daar ook eerst een detox doen?
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Ik weet het. Thanks!quote:
[..]
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!
Ga je daar ook eerst een detox doen?
Als ik wil, kan dat. Maar ik ga het thuis proberen.
Ik vind het allemaal knap van je Ga je ons op de hoogte houden hoe het met alles gaat? Als je niet wilt, ok prima uiteraard.
Ga je ons op de hoogte houden hoe het met alles gaat? Als je niet wilt, ok prima uiteraard.
Voor goede of matige adviezen, stel ze gerust.quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Zelf heb ik dubbele diagnose gehad,bij de Hoop, idd het kip/ ei verhaal.
Misschien een gekke vraag, op een schaal van 1 op 10, wat zou je je leven nu geven.
De reden dat ik het vraag, je zegt dat een hel gaat worden, maar is dat het misschien nu ook al niet?
Tuurlijk ik zet het nu superpositief neer, maar straks weer "normaal" slapen en "normaal" wakker worden..
Liefde voelen en in jouw geval geven aan je kind, puur, zonder demping.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Hell To The Liars
Thanks!quote:
Ik vind het allemaal knap van je
Er komen ongetwijfeld genoeg momenten dat ik shit kwijt moet, dus wie weet
quote:
[..]
Voor goede of matige adviezen, stel ze gerust.
Zelf heb ik dubbele diagnose gehad,bij de Hoop, idd het kip/ ei verhaal.
Misschien een gekke vraag, op een schaal van 1 op 10, wat zou je je leven nu geven.
De reden dat ik het vraag, je zegt dat een hel gaat worden, maar is dat het misschien nu ook al niet?
Tuurlijk ik zet het nu superpositief neer, maar straks weer "normaal" slapen en "normaal" wakker worden..
Liefde voelen en in jouw geval geven aan je kind, puur, zonder demping.Welke dubbele diagnose? Als je dat wil delen, hoeft niet uiteraard.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik vind mijn leven nu oprecht een goede 8. Maar ik struggle al mijn hele leven met mezelf en met overtuigingen die me in de wegzitten waardoor ik regelmatig vastloop/depressief word. Nu ik steeds beter begin te begrijpen wat eraan ten grondslag ligt, wil ik die bron aanpakken, maar dat vind ik echt doodeng. Al die gedachten en emoties die mij volledig gaan overspoelen. Pff
En nu dit allemaal in gang is gezet een paar weken terug, met natuurlijk ook wel moederdag die zwaarder weegt, raak ik soms al overspoeld. Terwijl ik mezelf nog altijd verdoof met middelen. Kakzooi
Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en de behandeling (opname detox) sloeg wel aan, lees ik ging dus niet meer drinken, maar toen kwam de zoektocht naar mijzelf en de passende hulp.quote:
[..]
Welke dubbele diagnose? Als je dat wil delen, hoeft niet uiteraard.
Ik vind mijn leven nu oprecht een goede 8. Maar ik struggle al mijn hele leven met mezelf en met overtuigingen die me in de wegzitten waardoor ik regelmatig vastloop/depressief word. Nu ik steeds beter begin te begrijpen wat eraan ten grondslag ligt, wil ik die bron aanpakken, maar dat vind ik echt doodeng. Al die gedachten en emoties die mij volledig gaan overspoelen. Pff
Die vond ik bij de Hoop in Dordrecht, de behandeling dubbele diagnose.
In mijn geval, depressie en daardoor alcoholmisbruik of alcoholmisbruik en daardoor depressief
Een probleem komt zelden alleen en alleen door beide zaken aan te pakken was een goed herstel mogelijk denk ik.
En of ik nu eerst depressief/ somber was en daardoor ging drinken of andersom, geen idee.
Maar we hebben het beide goed aangepakt
Hell To The Liars
Wat goed dat je gestopt bent! En begrijp ik goed dat je een goed herstel hebt gehad? Dat je jezelf hebt gevonden met hulp vanuit de juiste hoeken?quote:
[..]
Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en de behandeling (opname detox) sloeg wel aan, lees ik ging dus niet meer drinken, maar toen kwam de zoektocht naar mijzelf en de passende hulp.
Die vond ik bij de Hoop in Dordrecht, de behandeling dubbele diagnose.
In mijn geval, depressie en daardoor alcoholmisbruik of alcoholmisbruik en daardoor depressief
Een probleem komt zelden alleen en alleen door beide zaken aan te pakken was een goed herstel mogelijk denk ik.
En of ik nu eerst depressief/ somber was en daardoor ging drinken of andersom, geen idee.
Maar we hebben het beide goed aangepakt
Hoe was die tussenliggende periode voor jou? Niet meer verdoven, maximaal voelen, maar nog geen (passende) hulp?
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.quote:
[..]
Wat goed dat je gestopt bent! En begrijp ik goed dat je een goed herstel hebt gehad? Dat je jezelf hebt gevonden met hulp vanuit de juiste hoeken?
Hoe was die tussenliggende periode voor jou? Niet meer verdoven, maximaal voelen, maar nog geen (passende) hulp?
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het motto
en na 1,5 of 2 jaar, had ik genoeg zelfliefde om het herstel voor mijzelf voort te zetten..Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Hell To The Liars
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Dat ben je toch ook.quote:
[..]
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Vakman pur sang
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet hun keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen nemen is een opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen. Niemand verplicht je daartoe. Een kind is, in ieder geval wanneer volwassen en zelfstandig, geen eigendom.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ja lekker lullnquote:
[..]
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet mijn keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen zijn opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen.
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Vakman pur sang
Wat lul je nou gast? Sommige ouders zijn gewoon schijtouders. En als je je taak als ouder niet op een fatsoenlijke manier kunt vervullen, dan ben je de titel ouder niet waardig. Dat je een kind ter wereld kan brengen, geeft je niet het recht om dat kind emotioneel te verwaarlozen... en dan ook nog eeuwige dankbaarheid te verwachten.quote:
[..]
Ja lekker lulln
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Kinderen opvoeden is meer dan eten geven, een bed aanbieden om in te slapen, en te leren schijten. En in de eerste instantie is een kind er niet om jou iets te geven, maar inderdaad vooral om te ontvangen. Niet alleen materiële zaken, maar ook grenzen, emotionele weerbaarheid, zelfvertrouwen, veiligheid en heel veel liefde etc etc.
Relaties zijn gebouwd op wederkeer. Wat je niet geeft, hoef je per definitie niet terug te verwachten.
[ Bericht 2% gewijzigd door Cockwhale op 11-05-2026 00:29:59 ]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Wie dit leest is een lezer van dit
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Vakman pur sang
Ah, fijn dat je zoveel steun aan je ouders had!quote:
[..]
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het motto
Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Wiet en alcohol.
Ja, vooral dit.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Wie dit leest is een lezer van dit
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.quote:
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.quote:
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.quote:
[..]
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
Wie dit leest is een lezer van dit
Heb je enig idee hoe pijnlijk deze post voor TS en andere kinderen met soortgelijke ouders kan zijn?quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Helemaal eens. Ik probeer het ook niet goed te praten, maar in mijn ervaring is het 'waarom' snappen wel de snelste weg tot er mee om leren gaan. En daar probeerde ik dus wat mee te helpen. Want ik denk dat dit verwerken wel de enige manier is om verder te gaan, ook al geef je je leven nu een 8 en heb je uiterlijk veel gewoon op de rit.quote:
[..]
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Uiteindelijk sloeg ik deels aan op deze zin:
Ja, er zijn inderdaad mensen die heel basale dingen rondom emoties niet kunnen.quote:
[..]
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
[ Bericht 20% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:18:53 ]
Dat is inderdaad een reactie van niks, natuurlijk. Ook nogal een vreemde redenatie, alsof je ouders uit duizenden kinderen die wilden gaan leven konden kiezen en jou hebben uitgezocht?quote:
[..]
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
En soms kan iets niet te vergeven zijn, maar dan helpt het 'waarom' snappen vaak wel in het verder gaan met je leven. Als er een 'waarom' is om te snappen, natuurlijk.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:19:52 ]
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.quote:
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren aanvaarden, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.quote:Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 11:39:21 ]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.quote:
[..]
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.
[..]
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren ervaren, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zoquote:
[..]
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietigquote:
[..]
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zo
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Thanksquote:
[..]
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietig
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Ik heb gelukkig fijne mensen om me heen die het me regelmatig laten weten; dat ik er mag zijn.quote:
[..]
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.
Het stomme is alleen, daar heb ik zelf ook echt een hekel aan bij mezelf, dat ik bij een bepaalde blik of een bepaalde toon ik gelijk kan gaan denken 'shit, ik mag er toch niet zijn'. En inmiddels wéét ik dat ik er, in ieder geval bij de fijne mensen om me heen, alsnog mag zijn, ook als ze het even niet met me eens zijn of wat dan ook. Maar het impostersyndroom is dan al geactiveerd. En ik kan mezelf dan nog intern heel hard proberen te overtuigen dat ik echt wel net zo daar mag zijn als de rest, ik blijf me toch altijd een soort van ongewenst voelen.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |