R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Hi,
Ik zit echt enorm in de knoop met mezelf en ik wil het ergens kwijt.
Er is veel gebeurd in mijn leven en ik begin eigenlijk nu pas, o.a. nu ik moeder ben, te beseffen hoe traumatisch dingen voor me zijn geweest. Bij trauma dacht ik altijd aan extreme dingen als seksueel misbruik, fysieke mishandeling, etc. Maar emotionele verwaarlozing is er blijkbaar ook onderdeel van en ik begin me steeds meer te beseffen hoe het mij nog altijd beïnvloed.
Onlangs ben ik gestart bij Jellinek, ivm verslavingen, om daarna met andere trajecten te kunnen starten. Gelukkig hebben ze daar ook oog voor wat het betekent als je stopt, gezien ik jarenlang een hoop heb weggestopt door te gebruiken. Afgelopen donderdag had ik een afspraak (3e met psycholoog, ook 2 met arts gehad) en omdat ik mezelf had voorgenomen na die afspraak te stoppen, raakte ik volledig in paniek toen ik ging zitten. Onnodig; want ik had mezelf iets opgelegd wat nog helemaal niet nodig (en uberhaupt haalbaar) was, maar ik vanuit mijn drang om het goed te doen toch mezelf had opgelegd. Het gaf me megaveel spanning > paniek.
Ik wil mijn trauma's verwerken. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van middelen die mijn portomonee leegtrekken terwijl ik dromen heb die ik anders financieel waar zou kunnen maken voor mijzelf en mijn gezin. Maar ik weet ook dat ik een beerput aan trauma ga opentrekken. Dat ik door een hoop stront moet voor ik me ooit beter ga voelen. Terwijl in principe alles in mijn leven goed gaat, behalve mijn hoofd.
Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Ik zit echt enorm in de knoop met mezelf en ik wil het ergens kwijt.
Er is veel gebeurd in mijn leven en ik begin eigenlijk nu pas, o.a. nu ik moeder ben, te beseffen hoe traumatisch dingen voor me zijn geweest. Bij trauma dacht ik altijd aan extreme dingen als seksueel misbruik, fysieke mishandeling, etc. Maar emotionele verwaarlozing is er blijkbaar ook onderdeel van en ik begin me steeds meer te beseffen hoe het mij nog altijd beïnvloed.
Onlangs ben ik gestart bij Jellinek, ivm verslavingen, om daarna met andere trajecten te kunnen starten. Gelukkig hebben ze daar ook oog voor wat het betekent als je stopt, gezien ik jarenlang een hoop heb weggestopt door te gebruiken. Afgelopen donderdag had ik een afspraak (3e met psycholoog, ook 2 met arts gehad) en omdat ik mezelf had voorgenomen na die afspraak te stoppen, raakte ik volledig in paniek toen ik ging zitten. Onnodig; want ik had mezelf iets opgelegd wat nog helemaal niet nodig (en uberhaupt haalbaar) was, maar ik vanuit mijn drang om het goed te doen toch mezelf had opgelegd. Het gaf me megaveel spanning > paniek.
Ik wil mijn trauma's verwerken. Ik wil niet meer afhankelijk zijn van middelen die mijn portomonee leegtrekken terwijl ik dromen heb die ik anders financieel waar zou kunnen maken voor mijzelf en mijn gezin. Maar ik weet ook dat ik een beerput aan trauma ga opentrekken. Dat ik door een hoop stront moet voor ik me ooit beter ga voelen. Terwijl in principe alles in mijn leven goed gaat, behalve mijn hoofd.
Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Stap voor stap
1 ding tegelijk
Eerst stoppen met middelen ( neem aan dat het drugs/alcohol gerelateerd is )
1 ding tegelijk
Eerst stoppen met middelen ( neem aan dat het drugs/alcohol gerelateerd is )
Een losse opmerking
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
glijdt als schaduw door het draad —
stilte wordt onrust
Buitengewoon knap dat je deze richting in wil slaan. Wat Greysbones al zegt, ga stap voor stap.
Ik denk dat je nu een heel bos voor je ziet en dat kan overweldigend zijn. Maar als je begint ga je van boom naar boom en zijn er ook open plekken.
Veel sterkte!
Ik denk dat je nu een heel bos voor je ziet en dat kan overweldigend zijn. Maar als je begint ga je van boom naar boom en zijn er ook open plekken.
Veel sterkte!
Thanks!
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
Prijs je gelukkig, veel mensen dromen van zo'n uitzicht.quote:Op zondag 10 mei 2026 07:39 schreef Stokstaartje_ het volgende:
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
pindazakje
Welkom terug!
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
To truly try means to accept God's love, his healing, to accept the world can be ugly, but your heart doesn't have to be."
quote:
[..]
Prijs je gelukkig, veel mensen dromen van zo'n uitzicht.
Wiet (primair) en alcohol (secundair).quote:
Welkom terug!
Welke middelen ben je aan verslaafd geraakt? Ik was ook verslaafd aan harddrugs en afkicken is één van de moeilijkste dingen die ik ooit heb gedaan. Mijn advies is om je geloof in God te hervinden, dat was doorslaggevend voor mij.
Ik heb nooit in een God gelooft en zal dat ook nooit doen. Maar fijn dat dat voor jou gewerkt heeft
Bij emotionele verwaarlozing, bedoel je door je moeder? Omdat je zegt dat sinds dat je moeder bent je er achter komt hoe traumatisch dingen zijn geweest?
Het zal vast voelen alsof je er alleen voor staat. Dat is niet zo, je hebt mensen om je heen.quote:
Thanks!
Ik zie inderdaad een enorm bos, en hoge bergen en veel beren enzo.
Ja, stap voor stap, maar ik zie enorm op tegen elke stap
En dat je een hoop beren op de weg ziet, is denk ik, menselijk. Zegt ook dat het niet zo goed gaat zoals je in je openingspost beschrijft. Het lijkt alsof het goed gaat.
Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Dit kan je niet alleen!
Sterkte
Door beide ouders.quote:
Bij emotionele verwaarlozing, bedoel je door je moeder? Omdat je zegt dat sinds dat je moeder bent je er achter komt hoe traumatisch dingen zijn geweest?
Thanks.quote:
[..]
Het zal vast voelen alsof je er alleen voor staat. Dat is niet zo, je hebt mensen om je heen.
En dat je een hoop beren op de weg ziet, is denk ik, menselijk. Zegt ook dat het niet zo goed gaat zoals je in je openingspost beschrijft. Het lijkt alsof het goed gaat.
Goed dat je hulp bent gaan zoeken. Dit kan je niet alleen!
Sterkte
Wat ik bedoel met "alles gaat goed"; mijn kinderen doen het goed, mijn relatie is goed, op werk gaat het goed, qua sociale contacten gaat het goed. Op alle leefgebieden gaat het gewoon goed.
Alleen met mij, mijn hoofd, gaat het niet goed.
Er zijn verschillende boeken met dit onderwerp zoals dezequote:
Misschien het de moeite om er eentje te bestellen en te lezen. Heb je reddit? Er is een subreddit wat over emotioneel afwezige ouders gaat en waar hierover gepraat wordt door mensen die dit ook hebben meegemaakt. Misschien is het fijn om te weten dat je niet alleen bent
Dan kan het alleen maar nog beter worden!quote:
[..]
Thanks.
Wat ik bedoel met "alles gaat goed"; mijn kinderen doen het goed, mijn relatie is goed, op werk gaat het goed, qua sociale contacten gaat het goed. Op alle leefgebieden gaat het gewoon goed.
Alleen met mij, mijn hoofd, gaat het niet goed.
Ik vind het al super knap dat je deze stap durft zetten!
Thanks voor de tip! Ik ga er eens naar kijken (zowel boeken als reddit).quote:Op zondag 10 mei 2026 08:34 schreef Sunshine1982 het volgende:
[..]
Er zijn verschillende boeken met dit onderwerp zoals deze [ afbeelding ]
Misschien het de moeite om er eentje te bestellen en te lezen. Heb je reddit? Er is een subreddit wat over emotioneel afwezige ouders gaat en waar hierover gepraat wordt door mensen die dit ook hebben meegemaakt. Misschien is het fijn om te weten dat je niet alleen bent
Dat ik niet alleen/de enige ben weet ik wel. Gelukkig wordt er ook steeds meer bekend over de psyche en hoe onze ouders daar een rol in hebben gespeeld. Mede daardoor ook steeds meer het besef waar het vandaan komt. Maar toch moet ik dit gevecht wel grotendeels alleen doen. Tuurlijk heb ik hulp om me heen, een fijn steunend netwerk, maar ik ben degene die het voelt, die erdoor moet.
Thanks!quote:
[..]
Dan kan het alleen maar nog beter worden!
Ik vind het al super knap dat je deze stap durft zetten!
Je mag me ook altijd DM-en oid, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik heb het er niet zo moeilijk mee als jij, maar is zeker wel iets waar ik vaak aan denk.quote:
[..]
Thanks voor de tip! Ik ga er eens naar kijken (zowel boeken als reddit).
Dat ik niet alleen/de enige ben weet ik wel. Gelukkig wordt er ook steeds meer bekend over de psyche en hoe onze ouders daar een rol in hebben gespeeld. Mede daardoor ook steeds meer het besef waar het vandaan komt. Maar toch moet ik dit gevecht wel grotendeels alleen doen. Tuurlijk heb ik hulp om me heen, een fijn steunend netwerk, maar ik ben degene die het voelt, die erdoor moet.
Ik kwam er pas later achter dat de situatie tussen mij en mijn moeder geen 'normale moeder/kind situatie' was toen ik zelf kinderen kreeg, net als jij denk ik.
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.quote:
[..]
Je mag me ook altijd DM-en oid, ik heb hetzelfde meegemaakt. Ik heb het er niet zo moeilijk mee als jij, maar is zeker wel iets waar ik vaak aan denk.
Ik kwam er pas later achter dat de situatie tussen mij en mijn moeder geen 'normale moeder/kind situatie' was toen ik zelf kinderen kreeg, net als jij denk ik.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Je moet voor jezelf kiezen, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook klinkt bij je ouders. Ik denk dat dat het begin is van de weg naar het verwerken van trauma's uit het verleden.quote:
[..]
Lief, thanks. Ik zal het onthouden.
Ik wist al vrij vroeg dat mijn thuissituatie niet normaal was (heel anders dan hoe het bij vriendinnetjes ging bijv.). Vanaf mijn puberteit me daar logischerwijs tegen verzet en nadat ik rond mn 18e het huis uit ging heb ik meerdere pogingen gedaan om het er met mijn ouders over te hebben (al dan niet als onderdeel van therapie). Om zo'n 4 jaar geleden tot de conclusie te komen dat mijn ouders het gewoon niet kunnen en het voor mij beter is geen contact met ze te hebben. In aanloop daarnaartoe een enorm intern loyaliteitsconflict gehad en die is nog steeds wel een beetje gaande. "Want het zijn wel mijn ouders".
Maar als ik dan denk aan wat ze allemaal gedaan en gezegd hebben, dan denk ik ook "maar ik ben wel hun kind". Ik kan me niet voorstellen dat ik dingen, die mijn ouders tegen mij hebben gezegd, ooit zo tegen mijn kinderen zou kunnen zeggen. Maargoed dat dachten zij vroeger waarschijnlijk ook.
Sorry voor het mogelijk warrige stuk, ik liet mn hoofd even gaan.
Ja, ik denk dat ik vroeger ook wel het verschil zag bij vriendinnetjes, al was het alleen maar dat ik daar mocht spelen. Ik mocht nooit van mijn moeder een vriendje thuis vragen.
Dat ik weet waar dit van mijn moeder vandaan komt maakt het wat makkelijker voor mij om het te accepteren (voor zo ver mogelijk), maar feit is dat je heel veel mist als kind zijnde met een ouder (of ouders) die er op emotioneel vlak niet of nauwelijks er zijn.
Ik hoop dat je dingen een beetje een plekje weet te geven en dat je weer vooruit kan.
Fijn om te lezen dat het voor jou al wat makkelijker te accepteren is. Maar hoe ga je dan bijvoorbeeld om met vragen van mensen die je niet echt kent (collega's bijv) over je ouders? Of wat nu bij mij ook steeds meer komt, van je kinderen?quote:
[..]
Je moet voor jezelf kiezen, hoe lastig en onnatuurlijk dat ook klinkt bij je ouders. Ik denk dat dat het begin is van de weg naar het verwerken van trauma's uit het verleden.
Ja, ik denk dat ik vroeger ook wel het verschil zag bij vriendinnetjes, al was het alleen maar dat ik daar mocht spelen. Ik mocht nooit van mijn moeder een vriendje thuis vragen.
Dat ik weet waar dit van mijn moeder vandaan komt maakt het wat makkelijker voor mij om het te accepteren (voor zo ver mogelijk), maar feit is dat je heel veel mist als kind zijnde met een ouder (of ouders) die er op emotioneel vlak niet of nauwelijks er zijn.
Ik hoop dat je dingen een beetje een plekje weet te geven en dat je weer vooruit kan.
Mijn oudste onlangs "mama, wie is eigenlijk jouw mama?". Hele begrijpelijke vraag, maar het deed zoveel pijn, ben er dagenlang echt down van geweest.
Ik heb nog steeds soort van contact met mijn moeder. Ik ga ook vandaag naar haar toe, maar gesprekken met haar zijn altijd erg oppervlakkig. Het gekke is dat ze met mijn kinderen dan weer heel leuk kan om gaan.quote:
[..]
Fijn om te lezen dat het voor jou al wat makkelijker te accepteren is. Maar hoe ga je dan bijvoorbeeld om met vragen van mensen die je niet echt kent (collega's bijv) over je ouders? Of wat nu bij mij ook steeds meer komt, van je kinderen?
Mijn oudste onlangs "mama, wie is eigenlijk jouw mama?". Hele begrijpelijke vraag, maar het deed zoveel pijn, ben er dagenlang echt down van geweest.
Het was echt niet alleen maar verschrikking bij mij thuis. Mijn moeder was fantastisch in elke dag gezond koken, mij iedere dag schone kleding aan doen voor school, mijn kamer schoonhouden... die kant. Maar het emotionele gedeelte was er gewoon te weinig.
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.quote:
[..]
Ik heb nog steeds soort van contact met mijn moeder. Ik ga ook vandaag naar haar toe, maar gesprekken met haar zijn altijd erg oppervlakkig. Het gekke is dat ze met mijn kinderen dan weer heel leuk kan om gaan.
Het was echt niet alleen maar verschrikking bij mij thuis. Mijn moeder was fantastisch in elke dag gezond koken, mij iedere dag schone kleding aan doen voor school, mijn kamer schoonhouden... die kant. Maar het emotionele gedeelte was er gewoon te weinig.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Materialisme maakt niet alles goed, ik had het andersom op emotioneel vlak was het prima maar er was vaak te weinig geld , toch zou ik niet met je willen ruilen, ik hecht meer waarde aan het emotionele vlakquote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Ik las ergens dat je het met je ouders hebt besproken als onderdeel van je therapie. Weten ze de impact wat dit op jouw leven heeft (inclusief verslavingen)? Hoe reageren ze daar op? Ook dat je niet moet zeuren en je niks tekort bent gekomen?quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
|
|
