R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Dat ben je toch ook.quote:Op zondag 10 mei 2026 22:58 schreef Cockwhale het volgende:
[..]
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Vakman pur sang
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet hun keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen nemen is een opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen. Niemand verplicht je daartoe. Een kind is, in ieder geval wanneer volwassen en zelfstandig, geen eigendom.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ja lekker lullnquote:
[..]
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet mijn keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen zijn opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen.
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Vakman pur sang
Wat lul je nou gast? Sommige ouders zijn gewoon schijtouders. En als je je taak als ouder niet op een fatsoenlijke manier kunt vervullen, dan ben je de titel ouder niet waardig. Dat je een kind ter wereld kan brengen, geeft je niet het recht om dat kind emotioneel te verwaarlozen... en dan ook nog eeuwige dankbaarheid te verwachten.quote:
[..]
Ja lekker lulln
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Kinderen opvoeden is meer dan eten geven, een bed aanbieden om in te slapen, en te leren schijten. En in de eerste instantie is een kind er niet om jou iets te geven, maar inderdaad vooral om te ontvangen. Niet alleen materiële zaken, maar ook grenzen, emotionele weerbaarheid, zelfvertrouwen, veiligheid en heel veel liefde etc etc.
Relaties zijn gebouwd op wederkeer. Wat je niet geeft, hoef je per definitie niet terug te verwachten.
[ Bericht 2% gewijzigd door Cockwhale op 11-05-2026 00:29:59 ]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Wie dit leest is een lezer van dit
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Vakman pur sang
Ah, fijn dat je zoveel steun aan je ouders had!quote:Op zondag 10 mei 2026 21:51 schreef Droopie het volgende:
[..]
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het mottoen na 1,5 of 2 jaar, had ik genoeg zelfliefde om het herstel voor mijzelf voort te zetten..
Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Wiet en alcohol.
Ja, vooral dit.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Wie dit leest is een lezer van dit
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.quote:
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.quote:
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.quote:
[..]
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
Wie dit leest is een lezer van dit
Heb je enig idee hoe pijnlijk deze post voor TS en andere kinderen met soortgelijke ouders kan zijn?quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Helemaal eens. Ik probeer het ook niet goed te praten, maar in mijn ervaring is het 'waarom' snappen wel de snelste weg tot er mee om leren gaan. En daar probeerde ik dus wat mee te helpen. Want ik denk dat dit verwerken wel de enige manier is om verder te gaan, ook al geef je je leven nu een 8 en heb je uiterlijk veel gewoon op de rit.quote:
[..]
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Uiteindelijk sloeg ik deels aan op deze zin:
Ja, er zijn inderdaad mensen die heel basale dingen rondom emoties niet kunnen.quote:
[..]
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
[ Bericht 20% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:18:53 ]
Dat is inderdaad een reactie van niks, natuurlijk. Ook nogal een vreemde redenatie, alsof je ouders uit duizenden kinderen die wilden gaan leven konden kiezen en jou hebben uitgezocht?quote:
[..]
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
En soms kan iets niet te vergeven zijn, maar dan helpt het 'waarom' snappen vaak wel in het verder gaan met je leven. Als er een 'waarom' is om te snappen, natuurlijk.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:19:52 ]
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.quote:
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren aanvaarden, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.quote:Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 11:39:21 ]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.quote:
[..]
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.
[..]
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren ervaren, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zoquote:
[..]
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietigquote:
[..]
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zo
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Thanksquote:
[..]
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietig
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Ik heb gelukkig fijne mensen om me heen die het me regelmatig laten weten; dat ik er mag zijn.quote:
[..]
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.
Het stomme is alleen, daar heb ik zelf ook echt een hekel aan bij mezelf, dat ik bij een bepaalde blik of een bepaalde toon ik gelijk kan gaan denken 'shit, ik mag er toch niet zijn'. En inmiddels wéét ik dat ik er, in ieder geval bij de fijne mensen om me heen, alsnog mag zijn, ook als ze het even niet met me eens zijn of wat dan ook. Maar het impostersyndroom is dan al geactiveerd. En ik kan mezelf dan nog intern heel hard proberen te overtuigen dat ik echt wel net zo daar mag zijn als de rest, ik blijf me toch altijd een soort van ongewenst voelen.
|
|
