R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Ik zou zeggen verwijder de onzin reacties uit dit topic. Maar als mod daar gezellig aan mee doet... tsja.
quote:Op zondag 10 mei 2026 16:46 schreef Stokstaartje_ het volgende:
[..]
Mja, waarom niet? Daar is de grootste shitzooi uiteindelijk begonnen.Wat naar voor je. En vandaag is het weer Moederdag. Een pijnlijke dag dus voor jou…SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Veel sterkte. Ik hoop dat je uiteindelijk meer rust vindt en acceptatie in de situatie zoals die is.
Van sommige ouders kun je beter niks meer verwachten. Makkelijk gezegd, nu nog door het proces gaan dit te accepteren.Wie dit leest is een lezer van dit
@TS
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Hell To The Liars
Ik heb trouwens ook even je vorige topic gelezen, hoe gaat het met je broer? Heb je met hem wel nog contact?
Wie dit leest is een lezer van dit
Ja, ik heb wel contact. Niet zoveel als 5 jaar terug, dat wel. Ik heb geaccepteerd dat ze zo is en dat er niet meer uit te halen valt. Begrijp mij niet verkeerd, heb het ook vaak genoeg gezellig en leuk met d'r, en kan ook met d'r lachen, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Bepaalde delen uit mijn leven betrek ik haar echter niet meer bij en andersom. Dat kan gewoon niet, omdat dat altijd conflicteert. En als het haar dan niet zint, dan explodeert ze. Ze is een persoon met een handleiding wat dat betreft.quote:
[..]
Heftig zegEn inderdaad herkenbaar.
Jij hebt dus nog wel contact?
Ik heb ook wel een temperament, alleen gaat dat bij haar samen met een lager IQ (dan ik in ieder geval), een gebrek aan inlevingsvermogen, een flink portie egoïsme, aardig wat negativiteit en weinig relativeringsvermogen.
[ Bericht 4% gewijzigd door Cockwhale op 10-05-2026 18:20:41 ]
Denk dat het mede daardoor (en de start van mijn afkicktraject natuurlijk) ook zo in mn hoofd speelt nu. Maar het is niet dat ik nu automatisch negatief naar moederdag kijk, want ik word verwend door mijn kindjes en we zijn gezellig bij mijn (megalieve!) schoonmoeder geweest.quote:Op zondag 10 mei 2026 18:03 schreef MissButterflyy het volgende:
[..]
Wat naar voor je. En vandaag is het weer Moederdag. Een pijnlijke dag dus voor jou…
Veel sterkte. Ik hoop dat je uiteindelijk meer rust vindt en acceptatie in de situatie zoals die is.
Van sommige ouders kun je beter niks meer verwachten. Makkelijk gezegd, nu nog door het proces gaan dit te accepteren.
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
Thanks voor deze lieve en bemoedigende woorden!quote:
@:TS
Herstel is een lang traject, maar wat is het alternatief.
Hopelijk, met nadruk op hopelijk, kan je na afloop zeggen dat dit het beste is wat je is overkomen.
Ow wacht, je hebt een kind, second best thing dan
Je hebt zelfreflectie, een goed stel hulpverleners en zo te lezen een goede mindset.
Ja zo'n traject is pittig, maar na afloop gaat het je hopelijk heel veel zelfkennis geven en kan je de wereld weer lachend aan of weet je hoe je de slechte dagen beter kan handelen.
Succes
Heel sporadisch. Maar als er contact is, is het goed contact. Worden beide enorm geleefd door wat er speelt in ons leven (voor beide totaal andere dingen tho).quote:
Ik heb trouwens ook even je vorige topic gelezen, hoe gaat het met je broer? Heb je met hem wel nog contact?
Fijn dat je nog contact hebt en het (hoewel oppervlakkig) wel fijn kan zijn nog.quote:
[..]
Ja, ik heb wel contact. Niet zoveel als 5 jaar terug, dat wel. Ik heb geaccepteerd dat ze zo is en dat er niet meer uit te halen valt. Begrijp mij niet verkeerd, heb het ook vaak genoeg gezellig en leuk met d'r, en kan ook met d'r lachen, maar het blijft allemaal oppervlakkig. Bepaalde delen uit mijn leven betrek ik haar echter niet meer bij en andersom. Dat kan gewoon niet, omdat dat altijd conflicteert. En als het haar dan niet zint, dan explodeert ze. Ze is een persoon met een handleiding wat dat betreft.
Ik heb ook wel een temperament, alleen gaat dat bij haar samen met een lager IQ (dan ik in ieder geval), een gebrek aan inlevingsvermogen, een flink portie egoïsme, aardig wat negativiteit en weinig relativeringsvermogen.
Ik kwam altijd boos, gestresst en/of verdrietig thuis na een bezoekje aan mn ouders. Mijn man, nu zo'n 10 jaar mee samen, zei na een half jaar al eens "je komt eigenlijk nooit vrolijk terug van je ouders he?", en toen ben ik in de loop der tijd zelf ook pas echt gaan inzien dat ze me mijn hele leven al meer energie kosten dan geven. Toen nog heel wat jaren loyaliteitsconflict voor ik, na hun vernietigende mail, besloot dat het klaar was. Ik heb echt mijn best gedaan, ook oppervlakkig. Het gaat niet.
Wat moeilijk en het lijkt me normaal dat zoiets niet in je koude kleren gaat zitten.quote:
[..]
Fijn dat je nog contact hebt en het (hoewel oppervlakkig) wel fijn kan zijn nog.
Ik kwam altijd boos, gestresst en/of verdrietig thuis na een bezoekje aan mn ouders. Mijn man, nu zo'n 10 jaar mee samen, zei na een half jaar al eens "je komt eigenlijk nooit vrolijk terug van je ouders he?", en toen ben ik in de loop der tijd zelf ook pas echt gaan inzien dat ze me mijn hele leven al meer energie kosten dan geven. Toen nog heel wat jaren loyaliteitsconflict voor ik, na hun vernietigende mail, besloot dat het klaar was. Ik heb echt mijn best gedaan, ook oppervlakkig. Het gaat niet.
Het spijt me als ik erover heen heb gelezen, maar hoe gaat de therapie er nu precies uit zien?
Fijn dat je wel een superlieve schoonmoeder hebt!quote:
[..]
Denk dat het mede daardoor (en de start van mijn afkicktraject natuurlijk) ook zo in mn hoofd speelt nu. Maar het is niet dat ik nu automatisch negatief naar moederdag kijk, want ik word verwend door mijn kindjes en we zijn gezellig bij mijn (megalieve!) schoonmoeder geweest.
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
Dat klikt ook niet altijd zo.
Wie dit leest is een lezer van dit
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?quote:
[..]
Wat moeilijk en het lijkt me normaal dat zoiets niet in je koude kleren gaat zitten.
Het spijt me als ik erover heen heb gelezen, maar hoe gaat de therapie er nu precies uit zien?
Ben ik ook heel dankbaar voorquote:
[..]
Fijn dat je wel een superlieve schoonmoeder hebt!
Dat klikt ook niet altijd zo.
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Ga je daar ook eerst een detox doen?
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Ik weet het. Thanks!quote:
[..]
Therapie heeft meer effect als je vrij bent van middelen. Maar het is wel een kip-ei verhaal. Succes en goed dat je deze stap al genomen hebt!
Ga je daar ook eerst een detox doen?
Als ik wil, kan dat. Maar ik ga het thuis proberen.
Ik vind het allemaal knap van je 
Ga je ons op de hoogte houden hoe het met alles gaat? Als je niet wilt, ok prima uiteraard.
Ga je ons op de hoogte houden hoe het met alles gaat? Als je niet wilt, ok prima uiteraard.
Voor goede of matige adviezen, stel ze gerust.quote:
[..]
Bij Jellinek is het nu vooral gericht op stoppen met de middelen. Maar ze hebben me ook alvast ingeschreven voor specialistische ggz, waarmee ik de trauma's aan kan gaan. Maar daar is de wachtlijst doorgaans lang. Dus tot die tijd bij Jellinek, in ieder geval eens per week gesprek, proberen te stoppen (met eventuele hulpmiddelen) en door een hel gaan met begeleiding?
Zelf heb ik dubbele diagnose gehad,bij de Hoop, idd het kip/ ei verhaal.
Misschien een gekke vraag, op een schaal van 1 op 10, wat zou je je leven nu geven.
De reden dat ik het vraag, je zegt dat een hel gaat worden, maar is dat het misschien nu ook al niet?
Tuurlijk ik zet het nu superpositief neer, maar straks weer "normaal" slapen en "normaal" wakker worden..
Liefde voelen en in jouw geval geven aan je kind, puur, zonder demping.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.Hell To The Liars
Thanks!quote:
Ik vind het allemaal knap van je
Er komen ongetwijfeld genoeg momenten dat ik shit kwijt moet, dus wie weet
quote:
[..]
Voor goede of matige adviezen, stel ze gerust.
Zelf heb ik dubbele diagnose gehad,bij de Hoop, idd het kip/ ei verhaal.
Misschien een gekke vraag, op een schaal van 1 op 10, wat zou je je leven nu geven.
De reden dat ik het vraag, je zegt dat een hel gaat worden, maar is dat het misschien nu ook al niet?
Tuurlijk ik zet het nu superpositief neer, maar straks weer "normaal" slapen en "normaal" wakker worden..
Liefde voelen en in jouw geval geven aan je kind, puur, zonder demping.Welke dubbele diagnose? Als je dat wil delen, hoeft niet uiteraard.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Ik vind mijn leven nu oprecht een goede 8. Maar ik struggle al mijn hele leven met mezelf en met overtuigingen die me in de wegzitten waardoor ik regelmatig vastloop/depressief word. Nu ik steeds beter begin te begrijpen wat eraan ten grondslag ligt, wil ik die bron aanpakken, maar dat vind ik echt doodeng. Al die gedachten en emoties die mij volledig gaan overspoelen. Pff
En nu dit allemaal in gang is gezet een paar weken terug, met natuurlijk ook wel moederdag die zwaarder weegt, raak ik soms al overspoeld. Terwijl ik mezelf nog altijd verdoof met middelen. Kakzooi
Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en de behandeling (opname detox) sloeg wel aan, lees ik ging dus niet meer drinken, maar toen kwam de zoektocht naar mijzelf en de passende hulp.quote:
[..]
Welke dubbele diagnose? Als je dat wil delen, hoeft niet uiteraard.
Ik vind mijn leven nu oprecht een goede 8. Maar ik struggle al mijn hele leven met mezelf en met overtuigingen die me in de wegzitten waardoor ik regelmatig vastloop/depressief word. Nu ik steeds beter begin te begrijpen wat eraan ten grondslag ligt, wil ik die bron aanpakken, maar dat vind ik echt doodeng. Al die gedachten en emoties die mij volledig gaan overspoelen. Pff
Die vond ik bij de Hoop in Dordrecht, de behandeling dubbele diagnose.
In mijn geval, depressie en daardoor alcoholmisbruik of alcoholmisbruik en daardoor depressief
Een probleem komt zelden alleen en alleen door beide zaken aan te pakken was een goed herstel mogelijk denk ik.
En of ik nu eerst depressief/ somber was en daardoor ging drinken of andersom, geen idee.
Maar we hebben het beide goed aangepakt
Hell To The Liars
Wat goed dat je gestopt bent! En begrijp ik goed dat je een goed herstel hebt gehad? Dat je jezelf hebt gevonden met hulp vanuit de juiste hoeken?quote:
[..]
Ik ben verslaafd geweest aan alcohol en de behandeling (opname detox) sloeg wel aan, lees ik ging dus niet meer drinken, maar toen kwam de zoektocht naar mijzelf en de passende hulp.
Die vond ik bij de Hoop in Dordrecht, de behandeling dubbele diagnose.
In mijn geval, depressie en daardoor alcoholmisbruik of alcoholmisbruik en daardoor depressief
Een probleem komt zelden alleen en alleen door beide zaken aan te pakken was een goed herstel mogelijk denk ik.
En of ik nu eerst depressief/ somber was en daardoor ging drinken of andersom, geen idee.
Maar we hebben het beide goed aangepakt
Hoe was die tussenliggende periode voor jou? Niet meer verdoven, maximaal voelen, maar nog geen (passende) hulp?
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.quote:
[..]
Wat goed dat je gestopt bent! En begrijp ik goed dat je een goed herstel hebt gehad? Dat je jezelf hebt gevonden met hulp vanuit de juiste hoeken?
Hoe was die tussenliggende periode voor jou? Niet meer verdoven, maximaal voelen, maar nog geen (passende) hulp?
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het motto
en na 1,5 of 2 jaar, had ik genoeg zelfliefde om het herstel voor mijzelf voort te zetten..Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Hell To The Liars
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...quote:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
Dat ben je toch ook.quote:
[..]
Ook zo herkenbaar dit. Die guilt tripping ook, alsof je ze iets verschuldigd bent...
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Vakman pur sang
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet hun keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen nemen is een opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen. Niemand verplicht je daartoe. Een kind is, in ieder geval wanneer volwassen en zelfstandig, geen eigendom.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ja lekker lullnquote:
[..]
Hadden ze geen kinderen moeten nemen. Dat is niet mijn keuze geweest, om geboren te worden. Je kunt niet een schuldbriefje boven je kinds hoofd houden om je zin te krijgen. Kinderen zijn opoffering waar je geen "terugbetaling" van hoeft te verwachten. Je doet het met liefde (en soms een hoop frustratie) of je beslist simpelweg om geen kinderen te nemen.
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Vakman pur sang
Wat lul je nou gast? Sommige ouders zijn gewoon schijtouders. En als je je taak als ouder niet op een fatsoenlijke manier kunt vervullen, dan ben je de titel ouder niet waardig. Dat je een kind ter wereld kan brengen, geeft je niet het recht om dat kind emotioneel te verwaarlozen... en dan ook nog eeuwige dankbaarheid te verwachten.quote:
[..]
Ja lekker lulln
En als kind hoef je enkel te ontvangen, en er gaat iets niet naar je zin, grijp je de verdovende middelen en wijs je naar je ouders?
Kinderen opvoeden is meer dan eten geven, een bed aanbieden om in te slapen, en te leren schijten. En in de eerste instantie is een kind er niet om jou iets te geven, maar inderdaad vooral om te ontvangen. Niet alleen materiële zaken, maar ook grenzen, emotionele weerbaarheid, zelfvertrouwen, veiligheid en heel veel liefde etc etc.
Relaties zijn gebouwd op wederkeer. Wat je niet geeft, hoef je per definitie niet terug te verwachten.
[ Bericht 2% gewijzigd door Cockwhale op 11-05-2026 00:29:59 ]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Wie dit leest is een lezer van dit
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Vakman pur sang
Ah, fijn dat je zoveel steun aan je ouders had!quote:
[..]
Ehh, ik had het geluk dat ik bij mn ouders ging wonen, zelf naar de AA ben gestapt (na of tijdens het Bouman/ PsyQ debacle zullen we maar zeggen). En de AA is niet voor psychologische ondersteuning, maar dat deden sommige mensen wel.
Nu noem ik dat psychologische ondersteuning, hun levenservaring was op dat moment al voldoende om mijn eerste nuchtere periode te doorstaan.
Maar ik kon het ook niet maken om weer te gaan gebruiken, op dat moment vond ik mijzelf niet waard om voor te strijden, maar wilde mn ouders ook niet aandoen om eh er zelf maar einde aan te maken of terug te vallen..
Dus elke dag niet drinken, en morgen zien we wel weer was het motto
Misschien had ik het gemist, maar wat voor middelen gebruik je?
Hoef je niet te delen of mag ook per dm..
Wiet en alcohol.
Ja, vooral dit.quote:
[..]
Ook toen bestonden er al condooms en de pil.
Ik vind bovenstaande verhaal zo’n dooddoener als je verder wel bent mishandelt, uitgescholden, bedreigd en genegeerd door een ouder. ‘Ja maar we hebben je genoeg eten gegeven en goed gekleed, dat heeft minstens de helft van de wereldbevolking niet eens’
Precies de 0 procent reflectie op eigen handelen.
Had liever een minder mooie jas gehad, maar af en toe een knuffel gehad of een ouder die achter je staat, ipv vijandig omdat je niet doet wat de ouder wil.
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Wie dit leest is een lezer van dit
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.quote:
Nou Hanca, ik vind jouw post wat kort door de bocht om te denken dat ze dan wel autisme zullen hebben.
Stokstaartje heeft nog een topic geopend over onder andere haar verstandelijk beperkte broer en hoe haar ouders daar mee omgaan, en dat gaat toch wel wat verder dan geen affectie kunnen tonen.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.quote:
Natuurlijk wil je graag liefde, steun, aandacht e.d. van je ouders en ieder kind heeft daar ook recht op. Maar bedenk wel: niet iedereen kan dat bieden en soms kun je daar helemaal niets aan doen. Als je bijvoorbeeld in het autismespectrum zit kan het heel moeilijk zijn om liefde en steun te tonen. En knuffelen doe je in sommige gevallen dan al helemaal niet, ook niet met je kinderen (en kinderen in dat spectrum willen soms juist helemaal geen knuffels).
Ik denk dus wel dat het goed is als je naast dat je bedenkt en er over praat wat je hebt gemist, je je ook af vraagt waarom je ouders zo waren en waarom ze zelf denken dat ze niks verkeerd hebben gedaan. Ik denk dat het accepteren van je ouders zoals ze zijn of waren, makkelijker is als je weet wat de reden is.
En nee, vroeger werd je niet getest op autisme of andere stoornissen in die richting, dus ze zullen dat label waarschijnlijk sowieso niet hebben. Maar wat je over ze geschreven hebt komt me wel zo over.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.quote:
[..]
Andere topics heb ik niet gelezen, excuus daarvoor. Ik probeer ook alleen mee te denken en heb veel ervaring met autisme. Het niet tonen van emoties, het niet knuffelen, weinig empathie, er slecht mee om kunnen gaan als kinderen wat anders doen dan ouders van ze verwachten e.d. hoort daar wel vaak of misschien zelfs wel altijd bij.
Uiteindelijk denk ik dat het om met een situatie zoals die van TS om te gaan, het wel altijd goed is om na te gaan waarom ouders dit deden. Ook om te voorkomen dat je jezelf de schuld gaat geven, trouwens. Er zijn zeer weinig mensen die een hekel aan hun kinderen hebben of hun kinderen niet het beste gunnen, dus dat lijkt me geen logisch uitgangspunt.
Natuurlijk kan er ook iets totaal anders achter zitten. Nogmaals: ik heb andere topics van TS niet gelezen en als er meer aan de hand is dan een gebrek aan emoties, empathie, knuffelen en het moeilijk om kunnen gaan met eigen keuzes van de kinderen, dan zal er waarschijnlijk ook wat anders achter zitten.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
Wie dit leest is een lezer van dit
Heb je enig idee hoe pijnlijk deze post voor TS en andere kinderen met soortgelijke ouders kan zijn?quote:
[..]
Dat ben je toch ook.
Ze hebben hun halve leven zo’n beetje moeten opgeven voor hun kinderen. Sommigen niet perfect. Maar als je genoeg eten, kleding en goodies kreeg dan is dat al meer dan 80% van de wereldbevolking ooit kreeg.
Moesten ze dan ook nog elke emotionele huilbui van je serieus nemen terwijl ze zelf ook worstelden met het leven? Denk dat veel kinderen niet kunnen indenken hoe hun jeugd echt was en wat hun ouders er voor gelaten hebben.
Helemaal eens. Ik probeer het ook niet goed te praten, maar in mijn ervaring is het 'waarom' snappen wel de snelste weg tot er mee om leren gaan. En daar probeerde ik dus wat mee te helpen. Want ik denk dat dit verwerken wel de enige manier is om verder te gaan, ook al geef je je leven nu een 8 en heb je uiterlijk veel gewoon op de rit.quote:
[..]
Ik sluit niet uit dat zij, met name mijn vader, de nodige diagnoses zouden kunnen hebben. Maar dan kan je nog wel proberen naar je kind te luisteren als die verteld dat ze gepest wordt op school. Dan kan je nog wel actie ondernemen, al is het alleen maar dat je naar school of de ouders van de pesters belt. En vooral niet, wanneer ze depressief wordt en een zelfmoordpoging doet, haar op 'gezinstherapie' zetten, daar mooi weer spelen en aangeven dat alles wat misgaat in het gezin door haar komt.
Maar vooral beginnen bij luisteren. Echt luisteren, zou fijn zijn geweest.
Uiteindelijk sloeg ik deels aan op deze zin:
Ja, er zijn inderdaad mensen die heel basale dingen rondom emoties niet kunnen.quote:
[..]
Ik heb inmiddels wel het besef (of ik het geaccepteerd heb weet ik niet?) dat het bij mijn ouders onvermogen is. Ze kunnen het gewoon niet.
[ Bericht 20% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:18:53 ]
Dat is inderdaad een reactie van niks, natuurlijk. Ook nogal een vreemde redenatie, alsof je ouders uit duizenden kinderen die wilden gaan leven konden kiezen en jou hebben uitgezocht?quote:
[..]
Dat zal best maar dat kan ook een persoonlijkheidsstoornis zijn, een depressie of een alcoholverslaving. Er kan zoveel aan de hand zijn.
En ik kan me goed voorstellen dat een kind dat ook geen bal kan schelen, en dat een kind vindt dat sommige dingen niet te vergeven zijn. Ook al ga je onderzoek doen naar het ‘waarom’.
Vooral als je dan vooral ‘dankbaar’ moet zijn dat je bent geboren.
Die reactie heb ik trouwens wel gekregen toen ik aangaf dat ik het idee had dat ze het niet aankonden allemaal, en dat drie kinderen misschien te veel waren. Een lel om m’n oren en ik moest vooral dankbaar zijn dat ze mij het leven hadden geschonken. Dan ben je toch uitgepraat?
En soms kan iets niet te vergeven zijn, maar dan helpt het 'waarom' snappen vaak wel in het verder gaan met je leven. Als er een 'waarom' is om te snappen, natuurlijk.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 10:19:52 ]
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.quote:
Ik word wel een beetje boos als ik sommige reacties lees. Lees je eens in voordat je wat post.
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren aanvaarden, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.quote:Emotioneel afwezige ouders betekent veel meer dan geen of nauwelijks een kus en een kroel. Het betekent ook geen steun, motivatie, support. Je hebt als kind zijnde het idee er alleen voor te staan en dat is ook gewoon zo. Nooit iets leuks doen met je ouder(s). Nooit geen quality time (iets wat ik zelf erg gemist heb) met elkaar.
En je kan het met ze erover hebben, maar het komt gewoon niet binnen. Het wordt zo gedraaid dat zij in de slachtofferrol komen te zitten, het is zo frustrerend.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
[ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 11-05-2026 11:39:21 ]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.quote:
[..]
Als dat door mijn posts komt: dat was in elk geval totaal niet mijn bedoeling.
[..]
Beide herkenbaar en ja, dat komt in mijn ervaring echt door autisme van met name mijn vader. Nadat ik dat heb leren ervaren, heb ik gelukkig alsnog een redelijke band op kunnen bouwen, eigenlijk pas nadat ik zelf vader ben geworden (ook van een autistische dochter en zoon, trouwens). Ook richting mijn kinderen zijn mijn ouders echt niet warm of begrijpend. Ik zeg niet dat jij ook zo'n band moet krijgen, laat dat duidelijk zijn. Ik probeer ook niet alles goed te praten.
Ikzelf heb in elk geval jaren gedacht dat het aan mij lag, tot ik dus accepteerde dat vooral mijn vader eigenlijk sociaal gehandicapt is. Dat hielp me ook met mijn zelfacceptatie.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zoquote:
[..]
En dat is dus gewoon niet zo, dat is dus eigenlijk ook wat ik wil zeggen: het ligt aan je ouders, of die er nu wel of niet wat aan kunnen doen.
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietigquote:
[..]
Dat weet ik wel, maar dat voel ik niet zo
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.quote:
[..]
Mij is altijd verteld dat het aan mij lag.
Dit is een hardnekkige overtuiging geworden; het lag aan mij, ligt nog steeds aan mij en zal altijd aan mij blijven liggen.
Thanksquote:
[..]
Dit doet me wel wat hoor om dit zo te lezen. Het is zo verdrietig
De band en interactie die je als kind zijnde met je ouders had vormt je, of je dat nou wilt of niet. Ieder kind zou gewoon in een warm mandje terecht moeten komen.
Dikke knuffel
Ik heb gelukkig fijne mensen om me heen die het me regelmatig laten weten; dat ik er mag zijn.quote:
[..]
Wat ongelooflijk verdrietig. Ik hoop dat je ooit mag ervaren dat je er mag zijn en dat het niet aan jou lag.
Het stomme is alleen, daar heb ik zelf ook echt een hekel aan bij mezelf, dat ik bij een bepaalde blik of een bepaalde toon ik gelijk kan gaan denken 'shit, ik mag er toch niet zijn'. En inmiddels wéét ik dat ik er, in ieder geval bij de fijne mensen om me heen, alsnog mag zijn, ook als ze het even niet met me eens zijn of wat dan ook. Maar het impostersyndroom is dan al geactiveerd. En ik kan mezelf dan nog intern heel hard proberen te overtuigen dat ik echt wel net zo daar mag zijn als de rest, ik blijf me toch altijd een soort van ongewenst voelen.
|
|
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |