Alles gaat goed. Toch?

quote:

Op donderdag 14 mei 2026 20:01 schreef Stokstaartje_ het volgende:

[..]
Precies dit, hele mooie aanvulling!
Wil je vertellen over de problemen die het jou heeft opgeleverd? Hoeft niet als je niet wil natuurlijk

Heb nog ff met een edit wat dingen toegevoegd , maar om je vraag te beantwoorden:

Geen zelfvertrouwen of eigenwaarde.
Mijzelf als minderwaardig zien.
Negatief denkpatroon.
Vaak van het ergste uitgaan.
Wantrouwend naar andere mensen.
Terughoudend in contact leggen.
Mijn gevoelens altijd verbergen.
Mijn gevoelens niet herkennen of kunnen plaatsen.
Schaamte voor mijn gevoelens.
Überhaupt geen idee hoe mijzelf te uiten.
Geen idee wie ik was of waar ik stond.
Geen zelfdiscipline.

Van al deze dingen is amper nog sprake, behalve als ik te veel heb gedronken (wat ik zelden doe) en ik voor mijn gevoel afgewezen word. Maar het is een heel proces geweest en ik leer nog steeds.

Ik moet er wel bij zeggen, dit was niet de enige factor. Een 5 jaar oudere, dominante broer, later in de criminaliteit beland, die mij het gros van mijn jeugd alleen maar heeft gekleineerd, mijn moeder die mij materieel verwende en een volledig ontbrekende vader speelden ook een grote rol.

Je hoort vaak 'It gets worse before it gets better'.

Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?

quote:

Op donderdag 14 mei 2026 20:27 schreef Stokstaartje_ het volgende:

[..]
Zag het ja. Zo ongelooflijk herkenbaar wat je allemaal omschrijft. Zowel het jezelf dingen moeten aanleren als de problemen die je hierboven omschrijft.

Wat fijn om te lezen dat je er nu amper nog last van hebt! Hoe ben je op dit punt gekomen?

Wat vervelend dat je ook nog die 2 factoren had. Ik kan me voorstellen dat dat extra impact heeft. Bij mij was er een "zorgenbroertje", wat ook de nodige impact heeft gehad (en ook verklaring is voor een aantal dingen vanuit mijn ouders).

Het is ook niet dat ik boos op ze ben om hoe mijn jeugd is verlopen, alleen vanwege hun laatste mails en andere uitspraken. Want zoals ik al aangaf, ik begrijp echt dat ze hun best hebben gedaan (voor zover zij het vermogen hebben/hadden). Maar het heeft mij wel gevormd tot iemand die last heeft van vrijwel alles wat je hierboven benoemd.

Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.

Hoe ik op dit punt ben gekomen? Heel vaak tegen stenen aanstoten, soms min of meer dezelfden, en daarvan leren. Zelfreflectie is daarbij een belangrijke vaardigheid. Daarnaast hebben gesprekken mij ook geholpen, als ook simpelweg een hoop goede ervaringen, sociaal gezien, op werkgebied etc. Maar ik heb zeker zeer duistere tijden meegemaakt in mijn leven. Dus die stenen waar ik tegenaan stootte, hebben mij op sommige punten in mijn leven bijna bedolven.

quote:

Op donderdag 14 mei 2026 23:40 schreef Cockwhale het volgende:

[..]
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.

Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.

Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:15 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.

Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.

Mijn ouders kwamen beide uit kleine gezinnen, met twee kinderen.

Mijn moeder vertelde wel altijd over haar vader, mijn opa dus, dat hij haar mishandelde en vaak de hele kamer rondbeukte. En dat we blij moesten zijn dat zij dat toch niet deed.
Als kind moest ik dankbaar zijn dat het veel erger had gekund. Volgens haar.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:25 schreef MissButterflyy het volgende:

[..]
Mijn ouders kwamen beide uit kleine gezinnen, met twee kinderen.

Mijn moeder vertelde wel altijd over haar vader, mijn opa dus, dat hij haar mishandelde en vaak de hele kamer rondbeukte. En dat we blij moesten zijn dat zij dat toch niet deed.
Als kind moest ik dankbaar zijn dat het veel erger had gekund. Volgens haar.

Nou dat bedoel ik dus met: het is geen excuus.
Ik wil alleen maar zeggen dat ze vaak geen goed voorbeeld hebben gehad. De verhalen van mijn moeder laten mijn haren rechtstaan. En op zich heeft ze de cyclus redelijk goed doorbroken, toch op fysiek gebied. Op andere gebieden heeft ze wel schade aangericht bij ons maar dat had een andere oorzaak dan haar eigen opvoeding. Mijn vader echter was wel iemand die met harde hand regeerde en dat hebben we flink mogen ondervinden. Heel flink... Het is nu aan mij en mijn broers om de cyclus te doorbreken. En dat is ons best wel goed aan het lukken. Het intergenerationeel gedrag zal eindigen met ons. En dat geeft mij wel wat troost en hoop.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:34 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Nou dat bedoel ik dus met: het is geen excuus.
Ik wil alleen maar zeggen dat ze vaak geen goed voorbeeld hebben gehad. De verhalen van mijn moeder laten mijn haren rechtstaan. En op zich heeft ze de cyclus redelijk goed doorbroken, toch op fysiek gebied. Op andere gebieden heeft ze wel schade aangericht bij ons maar dat had een andere oorzaak dan haar eigen opvoeding. Mijn vader echter was wel iemand die met harde hand regeerde en dat hebben we flink mogen ondervinden. Heel flink... Het is nu aan mij en mijn broers om de cyclus te doorbreken. En dat is ons best wel goed aan het lukken. Het intergenerationeel gedrag zal eindigen met ons. En dat geeft mij wel wat troost en hoop.

Mijn moeder is 22 jaar geleden overleden, had haar nog zo veel willen vragen. Maar ja…
Mijn vader weet het allemaal niet meer, lekker makkelijk.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:41 schreef MissButterflyy het volgende:

[..]
Mijn moeder is 22 jaar geleden overleden, had haar nog zo veel willen vragen. Maar ja…
Mijn vader weet het allemaal niet meer, lekker makkelijk.

Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en ik ben nog steeds kwaad op hem. Ik heb het zelfs niet eens door dat hij er niet meer is. Vaak wil ik aan mijn moeder vragen: is pa weer fietsen? Om dan net op het nippertje te bedenken dat hij dood is. Blijkbaar valt dit onder complexe rouw. Geen idee.. heb nog niet gerouwd. Misschien is dit ook niet nodig?

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:44 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en ik ben nog steeds kwaad op hem. Ik heb het zelfs niet eens door dat hij er niet meer is. Vaak wil ik aan mijn moeder vragen: is pa weer fietsen? Om dan net op het nippertje te bedenken dat hij dood is. Blijkbaar valt dit onder complexe rouw. Geen idee.. heb nog niet gerouwd. Misschien is dit ook niet nodig?

Herkenbaar…..

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:46 schreef MissButterflyy het volgende:

[..]
Herkenbaar…..

Soms is boosheid groter dan verdriet denk ik en dan bestaat dat laatste niet.
Maar ik denk niet dat ik mij daarmee ga bezig houden. De boosheid zit op een veilig plaatsje en daar zit het goed. Ik laat het daar maar zitten, het zit niet in de weg. Of toch niet vaak alleszins

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:48 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Soms is boosheid groter dan verdriet denk ik en dan bestaat dat laatste niet.
Maar ik denk niet dat ik mij daarmee ga bezig houden. De boosheid zit op een veilig plaatsje en daar zit het goed. Ik laat het daar maar zitten, het zit niet in de weg. Of toch niet vaak alleszins

Heb je familieleden waar je er mee over kan praten?
Die je vader ook hadden gekend? Broers of zussen?

Zelf kan ik er gelukkig wel met mijn broer en zus over praten, ze ervaren ook dezelfde gevoelens.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:50 schreef MissButterflyy het volgende:

[..]
Heb je familieleden waar je er mee over kan praten?
Die je vader ook hadden gekend? Broers of zussen?

Zelf kan ik er gelukkig wel met mijn broer en zus over praten, ze ervaren ook dezelfde gevoelens.

Jawel mijn broers. En ze ervaren idd hetzelfde.

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 00:15 schreef Lenny77 het volgende:

[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.

Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.

Dit is precies wat ik als reden gebruik voor de emotionele afstandelijkheid van mijn moeder. Mijn moeder was met 10 kinderen thuis en er was gewoon niet genoeg aandacht voor ieder kind. Maar aan de andere kant denk ik, waarom lukt het mij dan wel om emotioneel beschikbaar te zijn voor mijn kinderen?

Ik zou het eigenlijk moeten vragen aan mijn neven en nichten hoe zij de opvoeding hebben ervaren met mijn moeder haar broers en zussen, maar de familie is compleet uit elkaar gevallen. Ik heb sommigen zelfs nog nooit gezien.

Wat ik vergeet te zeggen is dat ik een zusje heb (we schelen 6.5 jaar) en zij gaat er anders mee om. Ze denkt er niet te diep over na en zij heeft ook veel beter contact met mijn moeder. Mijn moeder belt haar ook iedere dag, waar ze mij misschien een keer per maand/2 maanden belt. Wat waarschijnlijk ook aan mij ligt want ik bel haar nooit Ik vind het heel erg om te zeggen, maar ik heb de behoefte niet en ik mis haar ook gewoon niet. En dan voel ik me weer schuldig als ik dat zeg want ik weet dat ze haar best hebt gedaan, maar sommige dingen hebben echt hun sporen achter gelaten. Ik heb weleens gedacht dat ze gewoon geen voldoende klik met mij als kind voelde en dat dat ook heeft meegespeeld.

[ Bericht 11% gewijzigd door Sunshine1982 op 15-05-2026 07:52:43 ]

quote:

Op vrijdag 15 mei 2026 01:58 schreef Stokstaartje_ het volgende:

[..]
Ja, dat het (ook) een generatiedingetje is geloof ik wel. 'Onze' ouders komen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt en daar al dan niet een trauma van hadden dat is doorgegeven.

Maar, zonder therapie, door vallen en opstaan? Respect!

Ook met therapie hoor, dat is wat ik bedoelde met gesprekken.

quote:

Op zaterdag 16 mei 2026 12:58 schreef Stokstaartje_ het volgende:

[..]
Ah, dan interpreteerde ik het anders, excuus

Wat voor soort therapie(ën) heb je gehad? En waar had je het meeste baat bij?

Cognitieve gedragstherapie en schematherapie. Lastig om te zeggen wat het beste werkt. Zie het eerder als aanvullingen op elkaar. En ook niet als losstaande dingen. Het is niet puur therapie wat mij heeft geholpen (maar de zelfkennis die eruit voortvloeit is erg waardevol). Veranderende omstandigheden, zelfinzicht, studies, sporten, rustmomenten, groeiende kennis en intellect, een fijne baan, financiële stabiliteit, gezonder leven, betere conditie, het draagt allemaal als een totaalpakket bij. Verbetering is nooit te wijten aan een enkel ding.

Het belangrijkste is tijd maken voor jezelf om de dingen te doen die belangrijk voor je zijn, zelfwaardering en het accepteren en een plek geven aan dat wat je echt niet kunt veranderen.

[ Bericht 1% gewijzigd door Cockwhale op 16-05-2026 18:00:53 ]

Ik herken dit wel, alhoewel ieders verhaal natuurlijk uniek is. In mijn geval was het een vader die van de radar was verdwenen (af en toe eens een weekendje weg) en een alleenstaande moeder, vier hoog achter in een achterstandswijk. Altijd te eten gekregen, goed geschoold, maar nooit over emoties gepraat. Of die überhaupt geleerd. Moeder aan de drank, vader excessief aan de drank in de weekenden dat ik er was.

Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.

Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.

Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.

Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.

Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.

quote:

Op zaterdag 23 mei 2026 21:24 schreef Stokstaartje_ het volgende:
Nadat het afgelopen weken duidelijk slechter ging, heb ik nu besloten dit weekend even al het "moeten" los te laten. Ik drink en blow even naar behoefte. Maar (!) dinsdag moet ik met alles stoppen, want ik moet een week nuchter zijn voor een diagnosedag. Mijn plan is dus een week afzien, met de stok achter de deur dat ik 'moet' voor een betrouwbare diagnose.

Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.

Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.

Dat is allemaal niet raar. succes! Ik weet niet hoeveel je drinkt, maar als dat veel is, pas dan op met cold turkey stoppen.