R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Emotionele onbeschikbaarheid en jarenlange manipulatie (ik wilde het eerst zelfs tussen haakjes schrijven, maar het is echt manipulatie, wel vaak onbewust) leidt vaak tot complex trauma. Het is moeilijk te behandelen en je draagt het de rest van je leven met je mee.quote:Op zondag 10 mei 2026 09:50 schreef Stokstaartje_ het volgende:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
[ Bericht 0% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:45:54 ]
Een algemeen KOPP/KOV onderwerp zou handig zijn.
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
[ Bericht 43% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:51:27 ]
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
[ Bericht 43% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:51:27 ]
Dat VIND jij heftiger...quote:Op maandag 11 mei 2026 07:26 schreef Lospedrosa het volgende:
[..]
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.
Het ding met emotionele verwaarlozing is dat een kind altijd zichzelf de schuld zal geven, en vaak een totaal gebrek aan eigenwaarde ontwikkelt. Het laat vaak een leegte achter die zich niet laat vullen. De afwezigheid van bepaalde dingen kunnen soms nog meer pijn veroorzaken, dan de aanwezigheid van bijvoorbeeld 'schelden'. Alsof je op een bepaalde manier niet bestaat, en tegelijkertijd kun je moeilijk aanwijzen wat nou het probleem is. Bij 'schelden' kun je vrij makkelijk aanwijzen 'de ouder heeft schuld' en dat zal iedereen erkennen. Bij de afwezigheid van iets gebeurt wat jij vaak doet: bagatelliseren. Er was toch immers niks aanwijsbaars slechts gebeurt?
Je gaat zelf ook geloven dat alles goed was, dus moet er wel iets inherent mis zijn met jezelf.Dus het kind blijft zijn hele leven zelf de schuld dragen, met de eenzaamheid die daar bij komt kijken.
Waardering en erkenning, ruimte voor gevoelens en het kunnen tonen en het ontvangen van affectie zijn een aantal van de belangrijkste dingen voor kinderen... wat zeg ik, voor mensen in het algemeen ongeacht leeftijd en afkomst.
[ Bericht 10% gewijzigd door Cockwhale op 12-05-2026 09:21:22 ]
@Stokstaartje_ je bent goed bezig en het ligt echt niet aan jou. Dat je dat zelf niet ziet komt door jarenlange manipulatie gedurende je meest kwetsbare periode (toen je een afhankelijk kind was) en vervolgens jezelf jarenlang (decennia?) ontregelen met niet-kloppende overlevingstrategiën die je nu niet meer nodig hebt. Maar ervan loskomen is megalastig.
Wat het denk ik ook heel moeilijk maakt is dat je nooit erkenning van je ouder(s) gaat krijgen. Als je met ze kan praten over de pijn en ze begrijpen wat er mis is gegaan dan kan je misschien verder, maar ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen.
Thanks voor de tips! Ik ga ernaar kijkenquote:
Een algemeen KOPP/KOV onderwerp zou handig zijn.
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
Je slaat de spijker op zn kop.quote:
[..]
Dat VIND jij heftiger...
Het ding met emotionele verwaarlozing is dat een kind altijd zichzelf de schuld zal geven, en vaak een totaal gebrek aan eigenwaarde ontwikkelt. Het laat vaak een leegte achter die zich niet laat vullen. De afwezigheid van bepaalde dingen kunnen soms nog meer pijn veroorzaken, dan de aanwezigheid van bijvoorbeeld 'schelden'. Alsof je op een bepaalde manier niet bestaat, en tegelijkertijd kun je moeilijk aanwijzen wat nou het probleem is. Bij 'schelden' kun je vrij makkelijk aanwijzen 'de ouder heeft schuld' en dat zal iedereen erkennen. Bij de afwezigheid van iets gebeurt wat jij vaak doet: bagatelliseren. Er was toch immers niks aanwijsbaars slechts gebeurt?
Dus het kind blijft zijn hele leven zelf de schuld dragen, met de eenzaamheid die daar bij komt kijken.
Waardering en erkenning, ruimte voor gevoelens en het kunnen tonen en het ontvangen van affectie zijn een aantal van de belangrijkste dingen voor kinderen... wat zeg ik, voor mensen in het algemeen ongeacht leeftijd en afkomst.
Als ik fysiek mishandeld of seksueel misbruikt zou zijn, dan is het allemaal heel logisch dat je je zo voelt. Maar stel je voor dat je aandacht en liefde mist als kind. Daar mag je niet over zeiken hoor.
Dankjewel.quote:
@:Stokstaartje_ je bent goed bezig en het ligt echt niet aan jou. Dat je dat zelf niet ziet komt door jarenlange manipulatie gedurende je meest kwetsbare periode (toen je een afhankelijk kind was) en vervolgens jezelf jarenlang (decennia?) ontregelen met niet-kloppende overlevingstrategiën die je nu niet meer nodig hebt. Maar ervan loskomen is megalastig.
Irritante kut overlevingsstrategieën
Mja, ik heb wel geaccepteerd dat ik dat nooit ga krijgen.quote:
Wat het denk ik ook heel moeilijk maakt is dat je nooit erkenning van je ouder(s) gaat krijgen. Als je met ze kan praten over de pijn en ze begrijpen wat er mis is gegaan dan kan je misschien verder, maar ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen.
Betekent niet dat ik het niet meer moeilijk vind, maar ik heb het wel geaccepteerd.
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.quote:
[..]
Je slaat de spijker op zn kop.
Als ik fysiek mishandeld of seksueel misbruikt zou zijn, dan is het allemaal heel logisch dat je je zo voelt. Maar stel je voor dat je aandacht en liefde mist als kind. Daar mag je niet over zeiken hoor.
Beati pauperes spiritu
Ik heb ook nooit beweerd uniek te zijn hierin.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
En het is maar net hoe je ermee omgaat; het ligt dus ook volgens jou aan mij?
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Daarbij komt ook, juist door het missen van deze emotionele basis heb ik nooit geleerd hoe om te gaan met dit soort shit. Dat heb ik als kind zelf moeten uitvogelen.
Misschien moet je zelf eens aan de slag met wat jou zo beschadigd heeft, in plaats van mensen lastig te vallen met jouw matige manier van omgaan daarmee.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
The love you take is equal to the love you make.
quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Gooe punt hoor. Alleen als kind moet je maar geluk hebben dat je thuis een onvoorwaardelijke stabiele basis hebt met twee ouders die emotioneel sterk zijn, liefhebbend naar elkaar en naar hun kinderen. Kinderen die, eenmaal zelfstandig, kunnen terugkijken op een heerlijke jeugd thuis. Ik ken er niet veel, bijna geen enkele. Daarnaast vind ik dat er een verschil is tussen 'liefde en aandacht moeten missen' en 'complete emotionele verwaarlozing'. Die eerste kan elk kind overkomen, bijvoorbeeld als beide ouders niet vaak thuis zijn om geld te moeten verdienen om hun kinderen te voorzien in hun dagelijks brood. Of ouders die weer van hun ouders hebben gezien/geleerd geen emoties te tonen. Bij sommige generaties heel normaal (niet klagen, maar dragen).quote:
[..]
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Dus ja, heel vervelend voor TS maar niet onoverkomelijk
Beati pauperes spiritu
Dankjewel voor het bagatelliseren van mijn gevoel.quote:
[..]
Gooe punt hoor. Alleen als kind moet je maar geluk hebben dat je thuis een onvoorwaardelijke stabiele basis hebt met twee ouders die emotioneel sterk zijn, liefhebbend naar elkaar en naar hun kinderen. Kinderen die, eenmaal zelfstandig, kunnen terugkijken op een heerlijke jeugd thuis. Ik ken er niet veel, bijna geen enkele. Daarnaast vind ik dat er een verschil is tussen 'liefde en aandacht moeten missen' en 'complete emotionele verwaarlozing'. Die eerste kan elk kind overkomen, bijvoorbeeld als beide ouders niet vaak thuis zijn om geld te moeten verdienen om hun kinderen te voorzien in hun dagelijks brood. Of ouders die weer van hun ouders hebben gezien/geleerd geen emoties te tonen. Bij sommige generaties heel normaal (niet klagen, maar dragen).
Dus ja, heel vervelend voor TS maar niet onoverkomelijk
Precies wat ik mijn hele leven al gewend ben.
Dank!
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.quote:
[..]
Dankjewel voor het bagatelliseren van mijn gevoel.
Precies wat ik mijn hele leven al gewend ben.
Dank!
Beati pauperes spiritu
Jij bent niet bij haar thuis geweest, je kent haar ouders niet en je weet niet wat er allemaal gebeurd is. Kortom, je begrijpt er helemaal niks van.quote:
[..]
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.
Ik geloof dat ik heel goed weet in welk perspectief het is, maar je beseft hopelijk dat deze woorden van jou allesbehalve helpend zijn? Ik hoor dit namelijk al mijn hele leven.quote:
[..]
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.
Ik heb jarenlang gedacht dat ik me aanstelde, want ik werd toch niet geslagen thuis?
Maar toch voelde ik me kneiterdepressief, heb ik meerdere zelfmoordpogingen gedaan en worstel ik mijn hele leven al met mijzelf. Ik ben nooit goed genoeg en als iets misgaat komt het door mijn aanwezigheid.
Oh en dan zeg je ook nog 'er is een wezenlijk verschil tussen wat liefde en aandacht tekort komen en complete emotionele verwaarlozing'. Waarbij ik denk; oh, dus dat tweede was toch niet aan de orde?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Neejoh, dit hoor ik mijn hele leven al.quote:
Ik hoop dat je hier niet teveel van slag van raakt TS, wat een kut posts
Maar dat staat allemaal niet in je OP zodoende ken ik niet de zwaarte ervan. Maar nogmaals excuses als ik aanmatigend overkom.quote:
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Beati pauperes spiritu
Nouja, als ik mn hele levensverhaal daarin had neergepend zou niemand het lezen want tldrquote:
[..]
Maar dat staat allemaal niet in je OP zodoende ken ik niet de zwaarte ervan. Maar nogmaals excuses als ik aanmatigend overkom.
Nee, het is niet 'hoe je er mee om gaat'. Het ene missen van liefde en aandacht is het andere ook niet.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
En als een kind aandacht vraagt en dat nog steeds niet krijgt, is dat niet goed te praten. Ook niet met 'we moeten werken' of 'je krijgt materieel wat je nodig hebt'.
[ Bericht 10% gewijzigd door #ANONIEM op 12-05-2026 12:34:13 ]
Ja man, weet je wel hoeveel mensen er sterven op een dag, kinderen, ouders, geliefden. En dat is alleen nog maar op een enkele dag. Je bent echt uniek hoor 'said nobody ever, als het over het overlijden gaat van een naaste'.quote:
[..]
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Mijn moeder zei afgelopen weekend nog: je hebt mij echt teleurgesteld, je bent ondankbaar. Als ik dat had geweten, had ik voor mijzelf gekozen, had ik nooit kinderen genomen. Dat ze al haar geld aan een goed doel geeft als ze overlijdt (geld boeit mij echter niks). En dit waren nog de minst erge dingen.quote:
Oh en dan zeg je ook nog 'er is een wezenlijk verschil tussen wat liefde en aandacht tekort komen en complete emotionele verwaarlozing'. Waarbij ik denk; oh, dus dat tweede was toch niet aan de orde?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Het enige wat ik zei is dat ik het fijn zou vinden als zij wat vaker initiatief zou nemen in het contact opnemen met mij (want dat doet ze letterlijk nooit, tenzij ze iets nodig heeft).
Poeh, heftig zegquote:
[..]
Mijn moeder zei afgelopen weekend nog: je hebt mij echt teleurgesteld, je bent ondankbaar. Als ik dat had geweten, had ik voor mijzelf gekozen, had ik nooit kinderen genomen. Dat ze al haar geld aan een goed doel geeft als ze overlijdt (geld boeit mij echter niks). En dit waren nog de minst erge dingen.
Het enige wat ik zei is dat ik het fijn zou vinden als zij wat vaker initiatief zou nemen in het contact opnemen met mij (want dat doet ze letterlijk nooit, tenzij ze iets nodig heeft).
Waarom hou je het contact nog aan? Klinkt alsof zowel jij als zij daar eigenlijk niet beter van worden?
Dat weet ik. En dan is het grote geheel.quote:
[..]
Ja man, weet je wel hoeveel mensen er sterven op een dag, kinderen, ouders, geliefden. En dat is alleen nog maar op een enkele dag. Je bent echt uniek hoor 'said nobody ever, als het over het overlijden gaat van een naaste'.
Maar het individuele verhaal zelf kan evenzeer dramatisch en vernietigend zijn. En ik vind niet dat dit zomaar weggewimpeld moet worden.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik voel met TS. Voor de buitenwereld perfecte jeugd gehad. Ben er nu voor in therapie.
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Vakman pur sang
quote:
Ik voel met TS. Voor de buitenwereld perfecte jeugd gehad. Ben er nu voor in therapie.
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
Fijn dat je nu wel met je moeder kan praten!
Jij hebt duidelijk geen idee waar je het over hebt.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Beati pauperes spiritu
Die zoon zal wel zijn eigen kant van het verhaal hebben. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders, en breken niet zomaar de banden. Dan is er al veel pijnlijks aan vooraf gegaan, en is contact houden te pijnlijk en te vermoeiend.quote:
[..]
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.
Wie dit leest is een lezer van dit
Ik twijfel er niet aan dat zij deden wat zij dachten dat het beste was. Dat heb ik ook nooit gezegd.
Maar dat betekent niet dat ik niet alsnog emotioneel verwaarloosd ben. En dat blijkt onvermogen vanuit hun te zijn. Maar het heeft me decennia gekost om uberhaupt tot het besef te komen dat emotionele verwaarlozing de zeer waarschijnlijke oorzaak is dat ik me mijn hele leven al 'anders' voel, het idee heb dat mijn gevoel niet legitiem is, dat ik er niet mag zijn.
En daar heb ik last van. Mijn hele fucking leven al. Maar niemand heeft er ooit om gegeven want het ging toch zo goed met me. Dat ik doodongelukkig ben met mezelf, ik regelmatig depressief ben, automutileer en suïcidaal ben, dat komt echt niet zomaar omdat ik "even te weinig aandacht heb gehad".
Maar dat betekent niet dat ik niet alsnog emotioneel verwaarloosd ben. En dat blijkt onvermogen vanuit hun te zijn. Maar het heeft me decennia gekost om uberhaupt tot het besef te komen dat emotionele verwaarlozing de zeer waarschijnlijke oorzaak is dat ik me mijn hele leven al 'anders' voel, het idee heb dat mijn gevoel niet legitiem is, dat ik er niet mag zijn.
En daar heb ik last van. Mijn hele fucking leven al. Maar niemand heeft er ooit om gegeven want het ging toch zo goed met me. Dat ik doodongelukkig ben met mezelf, ik regelmatig depressief ben, automutileer en suïcidaal ben, dat komt echt niet zomaar omdat ik "even te weinig aandacht heb gehad".
En therapeuten ea grijpen dat ook vaak aan als sturing zodat ze richting geven aan een heel traject, voor je het weet heb je ineens een aantal jeugdtrauma’squote:
[..]
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.
Vakman pur sang
Dat er na schooltijd gewerkt moest worden heeft niks te maken met emotionele verwaarlozing. Echt gewoon 0.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Emotionele verwaarlozing (en de gevolgen daarvan) is echt een ding en als je dat niet snapt is het beter om hier niet te posten.
Kinderen hebben (uiteraard) een andere perceptie van hun jeugd dan hun ouders van diezelfde jeugd. Punt is dat je je jeugd altijd kan blijven inzetten als bron van je ellende, maar dat er een moment moet komen om jezelf hiervan te bevrijden ten behoeve van een betere versie van jezelf.quote:
[..]
Die zoon zal wel zijn eigen kant van het verhaal hebben. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders, en breken niet zomaar de banden. Dan is er al veel pijnlijks aan vooraf gegaan, en is contact houden te pijnlijk en te vermoeiend.
Nee, de ouders van TS zullen vast gemeen zijn geweest en dingen hebben gedaan en gezegd die kwetsend zijn voor een kind en dat is niet goed te praten. Tegelijkertijd zijn het ook maar mensen met hun sores. Het ouderschap bevrijdt je helaas niet van je eigen sores. Integendeel.
En nee, je wil niet dat je eigen kinderen hetzelfde doormaken, maar uiteindelijk lijk je meer op je ouders dan je zelf wil toegeven.
Beati pauperes spiritu
Klopt, dat gaat dan vanaf nu ook verwijderd worden, het zegje is gedaan.quote:
Nou, alle excuusjes en dooddoeners zijn al wel weer voorbij gekomen, zo lijkt het.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik ben eigenlijk vooral heel blij met de mensen hier die het wel (h)erkennen. Dank daarvoor.quote:
[..]
Klopt, dat gaat dan vanaf nu ook verwijderd worden, het zegje is gedaan.
Dat men het afdoet als gezeur, aanstellerij, etc. ben ik juist gewend en is ook onderdeel van mijn interne dialoog. Het is voor mij pas sinds ik schematherapie heb gehad, dat ik me besef dat het allemaal echt geen gezeur en aanstellerij is. Dat het in mijn geval wel degelijk om traumatische emotionele verwaarlozing gaat en ik me zeker niet aanstel. Dat er eindelijk begrip kwam en ik serieus werd genomen kon ik eerst niet eens geloven. En nog altijd gaat mijn gevoel hier niet altijd in mee. Als ik me kut voel vind ik nog altijd dat ik me niet moet aanstellen. Maar ik weet nu waar het vandaan komt. Kan er nu meer ondertiteling aan geven. Maar ik krijg dan al snel de shit over me heen die hier ook voorbij komt. Het is een soort taboe ofzo.
Ik herken het hoor! Niet zeuren want je kwam niets tekort toch? (Pfff)
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
quote:
Ik herken het hoor! Niet zeuren want je kwam niets tekort toch? (Pfff)
Als je het zelf niet hebt meegemaakt kun je er gewoon niet over mee praten en mensen moeten dat ook vooral niet gaan proberen. Zo simpel is het.
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.quote:
[..]
Poeh, heftig zeg
Waarom hou je het contact nog aan? Klinkt alsof zowel jij als zij daar eigenlijk niet beter van worden?
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was (mijn vader ken ik niet, wel geprobeerd, maar liet blijken ook een egoïstische lul te zijn toen ie mij nogmaals in de steek liet door simpelweg te zeggen, nee geen behoefte aan contact, verwacht van jou dat je daar respect voor hebt). Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer. De laatste 4 jaar ben ik eigenlijk steeds meer in gaan zien op wat voor manier het gebrek aan simpele dingen zoals: horen dat je ouders trots op je zijn, zeggen dat ze van je houden, je een knuffel geven, je troost bieden en tientallen andere basale dingen die je bij een ouder-kind relatie verwacht, mij behoorlijk gebroken heeft en mij met vele problemen heeft opgezadeld.
Ik heb eigenlijk mijzelf alles nog moeten leren op emotioneel gebied, zelfreflectie, verantwoordelijkheid nemen, discipline kweken en relaties onderhouden in mijn twintiger jaren.
[ Bericht 9% gewijzigd door Cockwhale op 14-05-2026 20:01:36 ]
Begrijp ik helemaal hoor! Dat zijn voor mij redenen geweest voor mijn loyaliteitsconflict. En daar kwam bij dat ik haar wel het contact met haar kleinkinderen gunde en ze al jaren een progeressieve ziekte heeft. Maar de mail die ik kreeg heeft het echt de das om gedaan.quote:
[..]
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was. Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer.
Ik hoop voor jou dat jullie een manier van met elkaar omgaan vinden zonder dat het (een van) jullie teveel energie kost
Al mijn exen, en mijn huidige partner, waren negatief over mijn ouders. Mede door hen, maar vooral door mijn partner, heb ik geprobeerd er wat meer van afstand naar te kijken (voor zover dat mogelijk is) en het te vergelijken met hoe de band van hun ouders, de ouders van vriendinnen etc. was. Toen pas zag ik hoe abnormaal het was wat er gebeurde.
En voor de zekerheid: nee, echt niet alles was slecht. Iets waar mijn ouders graag mee pronken; we gingen meestal 2x per jaar op vakantie. Er mocht zelfs vaak een vriendinnetje mee. (Zodat zij tijd hadden voor mijn broertje met psychiatrische problematiek)
Ongeacht de redenen voor de relatieve luxe die ik het ervaren, heb ik ook heus goede herinneringen. Maar die worden wel wat overschaduwd door al het negatieve dat ik niet meer kan negeren.
Precies dit, hele mooie aanvulling!quote:
[..]
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was. Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer. De laatste 4 jaar ben ik eigenlijk steeds meer in gaan zien op wat voor manier het gebrek aan simpele dingen zoals: horen dat je ouders trots op je zijn, zeggen dat ze van je houden, je een knuffel geven, je troost bieden en tientallen andere basale dingen die je bij een ouder-kind relatie verwacht, mij voor een deel gebroken heeft en mij met vele problemen heeft opgezadeld.
Wil je vertellen over de problemen die het jou heeft opgeleverd? Hoeft niet als je niet wil natuurlijk
Heb nog ff met een edit wat dingen toegevoegdquote:
[..]
Precies dit, hele mooie aanvulling!
Wil je vertellen over de problemen die het jou heeft opgeleverd? Hoeft niet als je niet wil natuurlijk
, maar om je vraag te beantwoorden:Geen zelfvertrouwen of eigenwaarde.
Mijzelf als minderwaardig zien.
Negatief denkpatroon.
Vaak van het ergste uitgaan.
Wantrouwend naar andere mensen.
Terughoudend in contact leggen.
Mijn gevoelens altijd verbergen.
Mijn gevoelens niet herkennen of kunnen plaatsen.
Schaamte voor mijn gevoelens.
Überhaupt geen idee hoe mijzelf te uiten.
Geen idee wie ik was of waar ik stond.
Geen zelfdiscipline.
Van al deze dingen is amper nog sprake, behalve als ik te veel heb gedronken (wat ik zelden doe) en ik voor mijn gevoel afgewezen word. Maar het is een heel proces geweest en ik leer nog steeds.
Ik moet er wel bij zeggen, dit was niet de enige factor. Een 5 jaar oudere, dominante broer, later in de criminaliteit beland, die mij het gros van mijn jeugd alleen maar heeft gekleineerd, mijn moeder die mij materieel verwende en een volledig ontbrekende vader speelden ook een grote rol.
Zag het ja. Zo ongelooflijk herkenbaar wat je allemaal omschrijft. Zowel het jezelf dingen moeten aanleren als de problemen die je hierboven omschrijft.quote:
[..]
Heb nog ff met een edit wat dingen toegevoegd
Geen zelfvertrouwen of eigenwaarde.
Mijzelf als minderwaardig zien.
Negatief denkpatroon.
Vaak van het ergste uitgaan.
Wantrouwend naar andere mensen.
Terughoudend in contact leggen.
Mijn gevoelens altijd verbergen.
Mijn gevoelens niet herkennen of kunnen plaatsen.
Schaamte voor mijn gevoelens.
Überhaupt geen idee hoe mijzelf te uiten.
Geen idee wie ik was of waar ik stond.
Geen zelfdiscipline.
Van al deze dingen is amper nog sprake, behalve als ik te veel heb gedronken (wat ik zelden doe) en ik voor mijn gevoel afgewezen word. Maar het is een heel proces geweest en ik leer nog steeds.
Ik moet er wel bij zeggen, dit was niet de enige factor. Een 5 jaar oudere, dominante broer, later in de criminaliteit beland, die mij het gros van mijn jeugd alleen maar heeft gekleineerd, mijn moeder die mij materieel verwende en een volledig ontbrekende vader speelden ook een grote rol.
Wat fijn om te lezen dat je er nu amper nog last van hebt! Hoe ben je op dit punt gekomen?
Wat vervelend dat je ook nog die 2 factoren had. Ik kan me voorstellen dat dat extra impact heeft. Bij mij was er een "zorgenbroertje", wat ook de nodige impact heeft gehad (en ook verklaring is voor een aantal dingen vanuit mijn ouders).
Het is ook niet dat ik boos op ze ben om hoe mijn jeugd is verlopen, alleen vanwege hun laatste mails en andere uitspraken. Want zoals ik al aangaf, ik begrijp echt dat ze hun best hebben gedaan (voor zover zij het vermogen hebben/hadden). Maar het heeft mij wel gevormd tot iemand die last heeft van vrijwel alles wat je hierboven benoemd.
[ Bericht 0% gewijzigd door Stokstaartje_ op 14-05-2026 20:51:36 ]
En hoewel ik begrijp dat men vooral vragen heeft over het verleden, waar ik met liefde op reageer, heb ik nog niet echt een reactie op mijn eigenlijke vraag/vragen:
Ben ik nou niet egoïstisch bezig? Wat voor problemen ga ik krijgen tov als ik gewoon door was gegaan zoals het ging? Pfff
Ik merk dus dat er nu al een hoop loskomt, waardoor ik ook meer gebruik, wat ook weer invloed heeft op alles wat goed ging. Waarom trek ik deze beerput nou open en gooi ik alles overhoop terwijl alle leefgebieden met "gecontroleerd" dagelijks gebruik goed gingen?quote:Wat gaat het voor een invloed hebben op alles dat nu goed gaat? Waarom zou ik, omdat het in mijn hoofd fucked up is, alles dat nu goed gaat "op het spel zetten"?
Wat de fuck moet ik met mezelf?
Ben ik nou niet egoïstisch bezig? Wat voor problemen ga ik krijgen tov als ik gewoon door was gegaan zoals het ging? Pfff
Je hoort vaak 'It gets worse before it gets better'.
Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?
Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?
Dat is waar.quote:
Je hoort vaak 'It gets worse before it gets better'.
Ik heb je eigenlijk nog niet zo over je man gehoord. Hoe steunt hij jou in dit proces?
Hij is er voor me en begrijpt me tot op zekere hoogte (en ik snap ook wel dat hij me soms niet begrijpt, want ik heb ook moeite met mezelf begrijpen
).
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.quote:
[..]
Zag het ja. Zo ongelooflijk herkenbaar wat je allemaal omschrijft. Zowel het jezelf dingen moeten aanleren als de problemen die je hierboven omschrijft.
Wat fijn om te lezen dat je er nu amper nog last van hebt! Hoe ben je op dit punt gekomen?
Wat vervelend dat je ook nog die 2 factoren had. Ik kan me voorstellen dat dat extra impact heeft. Bij mij was er een "zorgenbroertje", wat ook de nodige impact heeft gehad (en ook verklaring is voor een aantal dingen vanuit mijn ouders).
Het is ook niet dat ik boos op ze ben om hoe mijn jeugd is verlopen, alleen vanwege hun laatste mails en andere uitspraken. Want zoals ik al aangaf, ik begrijp echt dat ze hun best hebben gedaan (voor zover zij het vermogen hebben/hadden). Maar het heeft mij wel gevormd tot iemand die last heeft van vrijwel alles wat je hierboven benoemd.
Hoe ik op dit punt ben gekomen? Heel vaak tegen stenen aanstoten, soms min of meer dezelfden, en daarvan leren. Zelfreflectie is daarbij een belangrijke vaardigheid. Daarnaast hebben gesprekken mij ook geholpen, als ook simpelweg een hoop goede ervaringen, sociaal gezien, op werkgebied etc. Maar ik heb zeker zeer duistere tijden meegemaakt in mijn leven. Dus die stenen waar ik tegenaan stootte, hebben mij op sommige punten in mijn leven bijna bedolven.
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?quote:
[..]
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Mijn ouders kwamen beide uit kleine gezinnen, met twee kinderen.quote:
[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Mijn moeder vertelde wel altijd over haar vader, mijn opa dus, dat hij haar mishandelde en vaak de hele kamer rondbeukte. En dat we blij moesten zijn dat zij dat toch niet deed.
Als kind moest ik dankbaar zijn dat het veel erger had gekund. Volgens haar.
Wie dit leest is een lezer van dit
Nou dat bedoel ik dus met: het is geen excuus.quote:
[..]
Mijn ouders kwamen beide uit kleine gezinnen, met twee kinderen.
Mijn moeder vertelde wel altijd over haar vader, mijn opa dus, dat hij haar mishandelde en vaak de hele kamer rondbeukte. En dat we blij moesten zijn dat zij dat toch niet deed.
Als kind moest ik dankbaar zijn dat het veel erger had gekund. Volgens haar.
Ik wil alleen maar zeggen dat ze vaak geen goed voorbeeld hebben gehad. De verhalen van mijn moeder laten mijn haren rechtstaan. En op zich heeft ze de cyclus redelijk goed doorbroken, toch op fysiek gebied. Op andere gebieden heeft ze wel schade aangericht bij ons maar dat had een andere oorzaak dan haar eigen opvoeding. Mijn vader echter was wel iemand die met harde hand regeerde en dat hebben we flink mogen ondervinden. Heel flink... Het is nu aan mij en mijn broers om de cyclus te doorbreken. En dat is ons best wel goed aan het lukken. Het intergenerationeel gedrag zal eindigen met ons. En dat geeft mij wel wat troost en hoop.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Mijn moeder is 22 jaar geleden overleden, had haar nog zo veel willen vragen. Maar ja…quote:
[..]
Nou dat bedoel ik dus met: het is geen excuus.
Ik wil alleen maar zeggen dat ze vaak geen goed voorbeeld hebben gehad. De verhalen van mijn moeder laten mijn haren rechtstaan. En op zich heeft ze de cyclus redelijk goed doorbroken, toch op fysiek gebied. Op andere gebieden heeft ze wel schade aangericht bij ons maar dat had een andere oorzaak dan haar eigen opvoeding. Mijn vader echter was wel iemand die met harde hand regeerde en dat hebben we flink mogen ondervinden. Heel flink... Het is nu aan mij en mijn broers om de cyclus te doorbreken. En dat is ons best wel goed aan het lukken. Het intergenerationeel gedrag zal eindigen met ons. En dat geeft mij wel wat troost en hoop.
Mijn vader weet het allemaal niet meer, lekker makkelijk.
Wie dit leest is een lezer van dit
Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en ik ben nog steeds kwaad op hem. Ik heb het zelfs niet eens door dat hij er niet meer is. Vaak wil ik aan mijn moeder vragen: is pa weer fietsen? Om dan net op het nippertje te bedenken dat hij dood is. Blijkbaar valt dit onder complexe rouw. Geen idee.. heb nog niet gerouwd. Misschien is dit ook niet nodig?quote:
[..]
Mijn moeder is 22 jaar geleden overleden, had haar nog zo veel willen vragen. Maar ja…
Mijn vader weet het allemaal niet meer, lekker makkelijk.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Herkenbaar…..quote:
[..]
Mijn vader is 15 jaar geleden overleden en ik ben nog steeds kwaad op hem. Ik heb het zelfs niet eens door dat hij er niet meer is. Vaak wil ik aan mijn moeder vragen: is pa weer fietsen? Om dan net op het nippertje te bedenken dat hij dood is. Blijkbaar valt dit onder complexe rouw. Geen idee.. heb nog niet gerouwd. Misschien is dit ook niet nodig?
Wie dit leest is een lezer van dit
Soms is boosheid groter dan verdriet denk ik en dan bestaat dat laatste niet.quote:
Maar ik denk niet dat ik mij daarmee ga bezig houden. De boosheid zit op een veilig plaatsje en daar zit het goed. Ik laat het daar maar zitten, het zit niet in de weg. Of toch niet vaak alleszins
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Heb je familieleden waar je er mee over kan praten?quote:
[..]
Soms is boosheid groter dan verdriet denk ik en dan bestaat dat laatste niet.
Maar ik denk niet dat ik mij daarmee ga bezig houden. De boosheid zit op een veilig plaatsje en daar zit het goed. Ik laat het daar maar zitten, het zit niet in de weg. Of toch niet vaak alleszins
Die je vader ook hadden gekend? Broers of zussen?
Zelf kan ik er gelukkig wel met mijn broer en zus over praten, ze ervaren ook dezelfde gevoelens.
Wie dit leest is een lezer van dit
Jawel mijn broers. En ze ervaren idd hetzelfde.quote:
[..]
Heb je familieleden waar je er mee over kan praten?
Die je vader ook hadden gekend? Broers of zussen?
Zelf kan ik er gelukkig wel met mijn broer en zus over praten, ze ervaren ook dezelfde gevoelens.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ja, dat het (ook) een generatiedingetje is geloof ik wel. 'Onze' ouders komen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt en daar al dan niet een trauma van hadden dat is doorgegeven.quote:
[..]
Ja, en het blijft bijzonder hoe moeilijk het is voor vele mensen om gewoon erkenning te geven aan jouw gevoel en ervaring, zonder zich direct en alleen maar aangevallen te voelen. Het komt zo narcistisch over, dat het dan keer op keer weer over hun moet gaan. Lijkt ook bijna wel een generatie dingetje voor (baby)boomers. Alsof die nooit emotioneel volwassen geworden zijn.
Hoe ik op dit punt ben gekomen? Heel vaak tegen stenen aanstoten, soms min of meer dezelfden, en daarvan leren. Zelfreflectie is daarbij een belangrijke vaardigheid. Daarnaast hebben gesprekken mij ook geholpen, als ook simpelweg een hoop goede ervaringen, sociaal gezien, op werkgebied etc. Maar ik heb zeker zeer duistere tijden meegemaakt in mijn leven. Dus die stenen waar ik tegenaan stootte, hebben mij op sommige punten in mijn leven bijna bedolven.
Maar, zonder therapie, door vallen en opstaan? Respect!
Het is ongetwijfeld een generatiedingetje, maar als ik kijk naar mijn vader en zijn (2) broers; hij is altijd de 'lastige' geweest. Mijn nichtjes en neefjes zijn allemaal relatief goed volwassen geworden. Ongetwijfeld met de nodige struggles, maar daar zag ik wel veel liefde.quote:
[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Mjjn vader is ook vaak een van de oorzaken geweest dat we jaren geen contact hadden met familie en er ook nog nauwelijks eigen vrienden zijn.
Dit is precies wat ik als reden gebruik voor de emotionele afstandelijkheid van mijn moeder. Mijn moeder was met 10 kinderen thuis en er was gewoon niet genoeg aandacht voor ieder kind. Maar aan de andere kant denk ik, waarom lukt het mij dan wel om emotioneel beschikbaar te zijn voor mijn kinderen?quote:
[..]
Zou dat kunnen zijn omdat zij nog slechter zijn behandeld als kind en in een periode zijn opgegroeid zonder de optie om zichzelf te kunnen ontwikkelen? Dit was geen ding toen.. Of toch alleszins geen motivatie hiervoor aangereikt te krijgen?
Plus ze waren met tig kinderen thuis, er was sowieso geen aandacht voor het individu.
Geen excuus trouwens voor slecht gedrag naar de eigen kinderen.
Ik zou het eigenlijk moeten vragen aan mijn neven en nichten hoe zij de opvoeding hebben ervaren met mijn moeder haar broers en zussen, maar de familie is compleet uit elkaar gevallen. Ik heb sommigen zelfs nog nooit gezien.
Wat ik vergeet te zeggen is dat ik een zusje heb (we schelen 6.5 jaar) en zij gaat er anders mee om. Ze denkt er niet te diep over na en zij heeft ook veel beter contact met mijn moeder. Mijn moeder belt haar ook iedere dag, waar ze mij misschien een keer per maand/2 maanden belt. Wat waarschijnlijk ook aan mij ligt want ik bel haar nooit
Ik vind het heel erg om te zeggen, maar ik heb de behoefte niet en ik mis haar ook gewoon niet. En dan voel ik me weer schuldig als ik dat zeg want ik weet dat ze haar best hebt gedaan, maar sommige dingen hebben echt hun sporen achter gelaten. Ik heb weleens gedacht dat ze gewoon geen voldoende klik met mij als kind voelde en dat dat ook heeft meegespeeld.[ Bericht 11% gewijzigd door Sunshine1982 op 15-05-2026 07:52:43 ]
Ook met therapie hoor, dat is wat ik bedoelde met gesprekken.quote:
[..]
Ja, dat het (ook) een generatiedingetje is geloof ik wel. 'Onze' ouders komen van mensen die de oorlog hebben meegemaakt en daar al dan niet een trauma van hadden dat is doorgegeven.
Maar, zonder therapie, door vallen en opstaan? Respect!
Ah, dan interpreteerde ik het anders, excuusquote:
[..]
Ook met therapie hoor, dat is wat ik bedoelde met gesprekken.
Wat voor soort therapie(ën) heb je gehad? En waar had je het meeste baat bij?
Cognitieve gedragstherapie en schematherapie. Lastig om te zeggen wat het beste werkt. Zie het eerder als aanvullingen op elkaar. En ook niet als losstaande dingen. Het is niet puur therapie wat mij heeft geholpen (maar de zelfkennis die eruit voortvloeit is erg waardevol). Veranderende omstandigheden, zelfinzicht, studies, sporten, rustmomenten, groeiende kennis en intellect, een fijne baan, financiële stabiliteit, gezonder leven, betere conditie, het draagt allemaal als een totaalpakket bij. Verbetering is nooit te wijten aan een enkel ding.quote:
[..]
Ah, dan interpreteerde ik het anders, excuus
Wat voor soort therapie(ën) heb je gehad? En waar had je het meeste baat bij?
Het belangrijkste is tijd maken voor jezelf om de dingen te doen die belangrijk voor je zijn, zelfwaardering en het accepteren en een plek geven aan dat wat je echt niet kunt veranderen.
[ Bericht 1% gewijzigd door Cockwhale op 16-05-2026 18:00:53 ]
Ik herken dit wel, alhoewel ieders verhaal natuurlijk uniek is. In mijn geval was het een vader die van de radar was verdwenen (af en toe eens een weekendje weg) en een alleenstaande moeder, vier hoog achter in een achterstandswijk. Altijd te eten gekregen, goed geschoold, maar nooit over emoties gepraat. Of die überhaupt geleerd. Moeder aan de drank, vader excessief aan de drank in de weekenden dat ik er was.
Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.
Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.
Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.
Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.
Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.
Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.
Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.
Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.
Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.
Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.
Wer die Macht hat, bewegt sich in einem Milieu, das ihm nicht widersteht, ohne dass in der Menschenmasse um ihn herum irgendetwas dazu geeignet wäre, zwischen Impuls und Handlung den kleinen Abstand zu schaffen, in dem Raum für Denken bleibt.
Fijne reactie, hoewel kut voor jou natuurlijkquote:Op zaterdag 16 mei 2026 19:13 schreef nostra het volgende:
Ik herken dit wel, alhoewel ieders verhaal natuurlijk uniek is. In mijn geval was het een vader die van de radar was verdwenen (af en toe eens een weekendje weg) en een alleenstaande moeder, vier hoog achter in een achterstandswijk. Altijd te eten gekregen, goed geschoold, maar nooit over emoties gepraat. Of die überhaupt geleerd. Moeder aan de drank, vader excessief aan de drank in de weekenden dat ik er was.
Voor mij was dat ook de norm. Ik zag om mij heen natuurlijk wel dat het in andere gezinnen heel anders ging, maar dat waren juist de outliers, niet de norm.
Pas later ga je beseffen dat dat helemaal niet normaal was en het "what if" gevoel (je wordt nooit meer 12) kan nog steeds wel overheersend aanwezig zijn.
Hierboven werden CGT en schematherapie al aangehaald. Ik heb ook beide gehad. Ook als onderdeel van/vervolg op verslavingsproblematiek CGT ervaarde ik als een cursus open deuren intrappen. Schematherapie als erg intensief, alhoewel ik dat op het moment zelf niet zo ervaarde; dat kwam pas in het weekend erna. Terug de tijd ingegooid worden kwam toch een stuk harder aan dan ik vooraf had bedacht.
Zelf ben ik om die reden gestopt met die schematherapie. Is het opnieuw oprakelen het waard? Het bevestigd zien en horen worden dat je geen normale jeugd hebt gehad? En dan, wat moet ik met die informatie? Kan ik het dan beter een plek geven, nee.
Maar goed, dat is een hoop "ik" en voor eenieder is dit gewoon super persoonlijk. Ik zou het stap voor stap aanpakken: eerst de middelen onder controle, dan de specialistische GGZ in en vooral op de rem trappen als het je te snel gaat.
Ik heb zelf kortdurende schematherapie in groepsverband gehad (weet even niet of ik dit al genoemd had). Vond de theorie die we kregen en zover het in praktijk te brengen was wel waardevol, maar het was te kort en in een groep voor mij denk ik niet effectief. Ik zat na de 3e sessie ook in een suïcidale depressie waardoor ik AD kreeg en weer ging blowen (was tot aan dan bijna 3 jaar gestopt ivm zwangerschappen). Ik heb daardoor de schematherapie ook niet ervaren zoals je dat zou "moeten". Ik schaamde me er ook enorm voor richting de groep, dus had het verzwegen.
Dom, ja. Maar achteraf ook wel duidelijk dat schematherapie waarschijnlijk wel voor me werkt, maar niet in een groep en niet 'kortdurend'.
[ Bericht 0% gewijzigd door Stokstaartje_ op 23-05-2026 21:26:24 ]
Nadat het afgelopen weken duidelijk slechter ging, heb ik nu besloten dit weekend even al het "moeten" los te laten. Ik drink en blow even naar behoefte. Maar (!) dinsdag moet ik met alles stoppen, want ik moet een week nuchter zijn voor een diagnosedag. Mijn plan is dus een week afzien, met de stok achter de deur dat ik 'moet' voor een betrouwbare diagnose.
Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.
Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.
Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.
Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.
Dat is allemaal niet raar.quote:
Nadat het afgelopen weken duidelijk slechter ging, heb ik nu besloten dit weekend even al het "moeten" los te laten. Ik drink en blow even naar behoefte. Maar (!) dinsdag moet ik met alles stoppen, want ik moet een week nuchter zijn voor een diagnosedag. Mijn plan is dus een week afzien, met de stok achter de deur dat ik 'moet' voor een betrouwbare diagnose.
Ik hoop dat ik na die week afzien voldoende motivatie heb om gestopt te blijven, want ik weet ook dat het een hel gaat worden.
Waarom het slechter gaat? Het feit dat ik nu daadwerkelijk met mijn trauma's aan de slag ga, heeft een luikje geopend waardoor ik constant onrustig en gespannen ben.
succes! Ik weet niet hoeveel je drinkt, maar als dat veel is, pas dan op met cold turkey stoppen.
Wer die Macht hat, bewegt sich in einem Milieu, das ihm nicht widersteht, ohne dass in der Menschenmasse um ihn herum irgendetwas dazu geeignet wäre, zwischen Impuls und Handlung den kleinen Abstand zu schaffen, in dem Raum für Denken bleibt.
Godsamme, nog geen 24 uur zonder wiet en word nu al helemaal gestoord van de kaakspanning (daar had ik met wiet ook al last van) 
Oef! Heb je oefeningen daarvoor?quote:
Godsamme, nog geen 24 uur zonder wiet en word nu al helemaal gestoord van de kaakspanning (daar had ik met wiet ook al last van)
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Alleen de standaard; kauwspieren masseren, tong tegen gehemelte etc.quote:
Morgen gesprek met psycholoog, ga het wel aangeven, wellicht heeft zij ideeën.
Maar.. eerste dag en nacht zonder middelen is een feit
En hoe gaat het nu?quote:
[..]
Alleen de standaard; kauwspieren masseren, tong tegen gehemelte etc.
Morgen gesprek met psycholoog, ga het wel aangeven, wellicht heeft zij ideeën.
Maar.. eerste dag en nacht zonder middelen is een feit
Lief dat je het vraagt!quote:
Gaat verrassend goed. Vandaag dag 7
Hou uiteraard wel rekening met dat het nog kut gaat worden, maar dan heb ik een aantal hulplijnen
7 dagen is wel een mooie mijlpaal. Beloon jezelf dan ook met wat leuks!quote:
[..]
Lief dat je het vraagt!
Gaat verrassend goed. Vandaag dag 7
Hou uiteraard wel rekening met dat het nog kut gaat worden, maar dan heb ik een aantal hulplijnen
Hoeft niet groot te zijn, al is het maar een gebakje ofzo.
Don't be surprised what the night brings.
When you search the dark, you get dark things.
Wat wij kijken
When you search the dark, you get dark things.
Wat wij kijken
Ik heb een mooie ketting voor mezelf besteldquote:Op maandag 1 juni 2026 12:15 schreef Armani XL het volgende:
[..]
7 dagen is wel een mooie mijlpaal. Beloon jezelf dan ook met wat leuks!
Hoeft niet groot te zijn, al is het maar een gebakje ofzo.
Goed zo!quote:
[..]
Ik heb een mooie ketting voor mezelf besteld
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Reden van stoppen was vandaag: diagnosedag.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Oeh, dat snap ik ja! Dat dat zo voelt!quote:
Reden van stoppen was vandaag: diagnosedag.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Maar het is niet voor niks hè! Uiteindelijk ga je jezelf beter voelen 😘
Mja. Gisteren terugval gehad qua blowen. Wel met het plan vandaag weer "gewoon verder te gaan met stoppen".quote:
[..]
Oeh, dat snap ik ja! Dat dat zo voelt!
Maar het is niet voor niks hè! Uiteindelijk ga je jezelf beter voelen 😘
Morgen weer naar Jellinek, dan maar concrete plannen maken voor vervolg.
Pfff vervelend. EMDR niet langsgekomen als mogelijke inzet?quote:
Reden van stoppen was vandaag: diagnosedag.
Ik ben alweer op weg naar huis, ze kunnen het niet vaststellen. Trauma lijkt nu in ieder geval voorliggend en medicatie voor adhd zou een risico vormen voor me ivm suicidaliteit in het verleden. Pff. Hoewel ik de uitslag begrijp, ben ik toch wel even teleurgesteld. 2,5 jaar hierop gewacht, om met dit weer naar huis te gaan.
Wer die Macht hat, bewegt sich in einem Milieu, das ihm nicht widersteht, ohne dass in der Menschenmasse um ihn herum irgendetwas dazu geeignet wäre, zwischen Impuls und Handlung den kleinen Abstand zu schaffen, in dem Raum für Denken bleibt.
EMDR is voor specifieke herinneringen. Bij mij wordt nu gedacht aan een vermijdende persoonlijkheidsstoornis. Dus waarschijnlijk weer schematherapie, maar deze keer niet kortdurend en niet in groepsverband.quote:
[..]
Pfff vervelend. EMDR niet langsgekomen als mogelijke inzet?
Emotioneel toch even een flinke knauw. Dinsdag en gisteren geblowd, vandaag huilend opgestaan. Voel me zo vreselijk kut. Waarom doe ik dit nog? Er is duidelijk iets mis met me, maar niemand lijkt me echt te kunnen helpen. Ik heb er echt even geen zin meer in zo 
Hoe gaat het nu? Kan je iemand bellen als je het niet meer weet? De crisisdienst of de Luisterlijn?quote:
Emotioneel toch even een flinke knauw. Dinsdag en gisteren geblowd, vandaag huilend opgestaan. Voel me zo vreselijk kut. Waarom doe ik dit nog? Er is duidelijk iets mis met me, maar niemand lijkt me echt te kunnen helpen. Ik heb er echt even geen zin meer in zo
Is je ketting er al? Lijkt me iets moois om naar uit te kijken.
Behalve je blowen, waar loop je nu in het dagelijks leven tegenaan? Qua gedachten, gedrag en daarnaast dingen als financieel, sociaal etc?quote:
Emotioneel toch even een flinke knauw. Dinsdag en gisteren geblowd, vandaag huilend opgestaan. Voel me zo vreselijk kut. Waarom doe ik dit nog? Er is duidelijk iets mis met me, maar niemand lijkt me echt te kunnen helpen. Ik heb er echt even geen zin meer in zo
Het gaat meh. Had donderdag uiteindelijk een mental breakdown op werk, met als gevolg naar huis gestuurd en tot en met maandag vrij gekregen. Had gelukkig ook afspraken bij psycholoog staan donderdag, dus gelijk mn breakdown kunnen bespreken en plan van aanpak.quote:
[..]
Hoe gaat het nu? Kan je iemand bellen als je het niet meer weet? De crisisdienst of de Luisterlijn?
Is je ketting er al? Lijkt me iets moois om naar uit te kijken.
Morgen weer schouders eronder. Het is begrijpelijk met de opstapeling van teleurstelling vorige week (niet alleen diagnosedag, meerdere dingen gingen kut) dat ik nu gebruik, en het is daarmee duidelijk dat ik een emotieblower ben. Dus vanaf dinsdag aan de gang met emotieregulatie. En merk ook dat ik, mede door de megadip afgelopen dagen, ik wel weer net wat scherper heb waar ik hulp bij nodig heb. Ik hoef ook geen label maar ik vond het zo moeilijk om de vraag "waar loop je tegenaan in het dagelijks leven?" te beantwoorden. Want alles, en toch niets, ofzo?
Maar nu heb ik dat meer scherp en kan ik dit beter beantwoorden. Waar ik dagelijks last van heb:quote:
[..]
Behalve je blowen, waar loop je nu in het dagelijks leven tegenaan? Qua gedachten, gedrag en daarnaast dingen als financieel, sociaal etc?
- Afwijzingsgevoeligheid
- Me sociaal ongewenst voelen
- Emotieregulatie
- Negatief zelfbeeld (ik doe alles verkeerd, ik ben niet goed genoeg, ik mag er niet zijn, ik ben anderen tot last, niemand zou me missen, iedereen vindt me raar, ik ben teveel, ik...)
- Overprikkeling
- Terugkerende depressies en (passieve) suïcidaliteit
En helaas ketting nog niet binnen, hopelijk komende week (is wel in NL aangekomen)
Zonder er verder te specifiek op in te gaan, word ik doorgaans ingehuurd als adviseur veiligheid binnen de overheid.quote:
Wat voor werk doe je? Hoe ziet je sociale leven eruit?
Sociaal leven: 4 vriendinnen, waarvan 2 sinds puberleeftijd, fijne schoonfamilie.
Wil je alle leefgebieden hebben?
Was vooral nieuwsgierig of je op die gebieden er ook onder lijdt, maar dat lijk je aardig op orde te hebben.quote:
[..]
Zonder er verder te specifiek op in te gaan, word ik doorgaans ingehuurd als adviseur veiligheid binnen de overheid.
Sociaal leven: 4 vriendinnen, waarvan 2 sinds puberleeftijd, fijne schoonfamilie.
Wil je alle leefgebieden hebben?
Waar speelt je problematiek het meest op, waar kom je het tegen?
Het is verweven in alles wat ik doe of laat. In al mijn sociale interacties. En de last zit vooral in mijn hoofd. Ik weet alles in mijn leven goed te managen maar struikel zo ongeveer elke 2 jaar toch weer een depressie in omdat ik dan weer te veel van mezelf heb gevraagd en alleen maar negatief ben in mezelf.quote:
[..]
Was vooral nieuwsgierig of je op die gebieden er ook onder lijdt, maar dat lijk je aardig op orde te hebben.
Waar speelt je problematiek het meest op, waar kom je het tegen?
|
|
