R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
Emotionele onbeschikbaarheid en jarenlange manipulatie (ik wilde het eerst zelfs tussen haakjes schrijven, maar het is echt manipulatie, wel vaak onbewust) leidt vaak tot complex trauma. Het is moeilijk te behandelen en je draagt het de rest van je leven met je mee.quote:Op zondag 10 mei 2026 09:50 schreef Stokstaartje_ het volgende:
[..]
Ah, fijn dat je voor je kinderen op die manier contact kan hebben met je moeder. Ik heb het geprobeerd, maar mijn moeder wil niet zonder mijn vader. Mijn vader wil ik absoluut niet meer zien. Voor mijn moeder staat er nog wel een deurtje open.
Bij mij thuis was het ook niet alleen maar slecht hoor. Ik kreeg materialistisch gezien alles wat ik nodig had en meer, goed eten, etc. Kreeg dat in gesprekken ook altijd als weerwoord. "Hoe kan ik zeggen dat ik een slechte jeugd heb gehad met alles wat ik kreeg".
Maar inderdaad op emotioneel vlak erg weinig erkenning en vooral veel "stop nou eens met dat gejank".
[ Bericht 0% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:45:54 ]
Een algemeen KOPP/KOV onderwerp zou handig zijn.
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
[ Bericht 43% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:51:27 ]
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
[ Bericht 43% gewijzigd door CarbonC op 12-05-2026 07:51:27 ]
Dat VIND jij heftiger...quote:Op maandag 11 mei 2026 07:26 schreef Lospedrosa het volgende:
[..]
Uitgescholden en bedreigd vind ik wel wat anders. Dat is heftiger.
Het ding met emotionele verwaarlozing is dat een kind altijd zichzelf de schuld zal geven, en vaak een totaal gebrek aan eigenwaarde ontwikkelt. Het laat vaak een leegte achter die zich niet laat vullen. De afwezigheid van bepaalde dingen kunnen soms nog meer pijn veroorzaken, dan de aanwezigheid van bijvoorbeeld 'schelden'. Alsof je op een bepaalde manier niet bestaat, en tegelijkertijd kun je moeilijk aanwijzen wat nou het probleem is. Bij 'schelden' kun je vrij makkelijk aanwijzen 'de ouder heeft schuld' en dat zal iedereen erkennen. Bij de afwezigheid van iets gebeurt wat jij vaak doet: bagatelliseren. Er was toch immers niks aanwijsbaars slechts gebeurt?
Je gaat zelf ook geloven dat alles goed was, dus moet er wel iets inherent mis zijn met jezelf.Dus het kind blijft zijn hele leven zelf de schuld dragen, met de eenzaamheid die daar bij komt kijken.
Waardering en erkenning, ruimte voor gevoelens en het kunnen tonen en het ontvangen van affectie zijn een aantal van de belangrijkste dingen voor kinderen... wat zeg ik, voor mensen in het algemeen ongeacht leeftijd en afkomst.
[ Bericht 10% gewijzigd door Cockwhale op 12-05-2026 09:21:22 ]
@Stokstaartje_ je bent goed bezig en het ligt echt niet aan jou. Dat je dat zelf niet ziet komt door jarenlange manipulatie gedurende je meest kwetsbare periode (toen je een afhankelijk kind was) en vervolgens jezelf jarenlang (decennia?) ontregelen met niet-kloppende overlevingstrategiën die je nu niet meer nodig hebt. Maar ervan loskomen is megalastig.
Wat het denk ik ook heel moeilijk maakt is dat je nooit erkenning van je ouder(s) gaat krijgen. Als je met ze kan praten over de pijn en ze begrijpen wat er mis is gegaan dan kan je misschien verder, maar ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen.
Thanks voor de tips! Ik ga ernaar kijkenquote:
Een algemeen KOPP/KOV onderwerp zou handig zijn.
Er zijn ook boeken je wat inzicht kunnen geven, o.a. ongezien opgegroeid van Lindsay Gibson en de Fontijn van Els van Steijn heeft ook raakvlakken. Ik heb er nog meer gelezen maar die weet ik even niet meer.
Het lastige is dat niet KOPP-ers/KOV-ers niet snappen (geen verwijt) hoe het werkt en wat het effect is.
Normale(?) mensen denken bij het zien van het vierde seizoen van de Deense serie Rita: "oh, vervelend" terwijl het bij mij oude wonden openrijt en alle bagger weer boven komt (voorbeeld). Firefly Lane is ook een serie die hierover gaat.
Je slaat de spijker op zn kop.quote:
[..]
Dat VIND jij heftiger...
Het ding met emotionele verwaarlozing is dat een kind altijd zichzelf de schuld zal geven, en vaak een totaal gebrek aan eigenwaarde ontwikkelt. Het laat vaak een leegte achter die zich niet laat vullen. De afwezigheid van bepaalde dingen kunnen soms nog meer pijn veroorzaken, dan de aanwezigheid van bijvoorbeeld 'schelden'. Alsof je op een bepaalde manier niet bestaat, en tegelijkertijd kun je moeilijk aanwijzen wat nou het probleem is. Bij 'schelden' kun je vrij makkelijk aanwijzen 'de ouder heeft schuld' en dat zal iedereen erkennen. Bij de afwezigheid van iets gebeurt wat jij vaak doet: bagatelliseren. Er was toch immers niks aanwijsbaars slechts gebeurt?
Dus het kind blijft zijn hele leven zelf de schuld dragen, met de eenzaamheid die daar bij komt kijken.
Waardering en erkenning, ruimte voor gevoelens en het kunnen tonen en het ontvangen van affectie zijn een aantal van de belangrijkste dingen voor kinderen... wat zeg ik, voor mensen in het algemeen ongeacht leeftijd en afkomst.
Als ik fysiek mishandeld of seksueel misbruikt zou zijn, dan is het allemaal heel logisch dat je je zo voelt. Maar stel je voor dat je aandacht en liefde mist als kind. Daar mag je niet over zeiken hoor.
Dankjewel.quote:
@:Stokstaartje_ je bent goed bezig en het ligt echt niet aan jou. Dat je dat zelf niet ziet komt door jarenlange manipulatie gedurende je meest kwetsbare periode (toen je een afhankelijk kind was) en vervolgens jezelf jarenlang (decennia?) ontregelen met niet-kloppende overlevingstrategiën die je nu niet meer nodig hebt. Maar ervan loskomen is megalastig.
Irritante kut overlevingsstrategieën
Mja, ik heb wel geaccepteerd dat ik dat nooit ga krijgen.quote:
Wat het denk ik ook heel moeilijk maakt is dat je nooit erkenning van je ouder(s) gaat krijgen. Als je met ze kan praten over de pijn en ze begrijpen wat er mis is gegaan dan kan je misschien verder, maar ze begrijpen het niet of willen het niet begrijpen.
Betekent niet dat ik het niet meer moeilijk vind, maar ik heb het wel geaccepteerd.
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.quote:
[..]
Je slaat de spijker op zn kop.
Als ik fysiek mishandeld of seksueel misbruikt zou zijn, dan is het allemaal heel logisch dat je je zo voelt. Maar stel je voor dat je aandacht en liefde mist als kind. Daar mag je niet over zeiken hoor.
Beati pauperes spiritu
Ik heb ook nooit beweerd uniek te zijn hierin.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
En het is maar net hoe je ermee omgaat; het ligt dus ook volgens jou aan mij?
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Daarbij komt ook, juist door het missen van deze emotionele basis heb ik nooit geleerd hoe om te gaan met dit soort shit. Dat heb ik als kind zelf moeten uitvogelen.
Misschien moet je zelf eens aan de slag met wat jou zo beschadigd heeft, in plaats van mensen lastig te vallen met jouw matige manier van omgaan daarmee.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
The love you take is equal to the love you make.
quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Gooe punt hoor. Alleen als kind moet je maar geluk hebben dat je thuis een onvoorwaardelijke stabiele basis hebt met twee ouders die emotioneel sterk zijn, liefhebbend naar elkaar en naar hun kinderen. Kinderen die, eenmaal zelfstandig, kunnen terugkijken op een heerlijke jeugd thuis. Ik ken er niet veel, bijna geen enkele. Daarnaast vind ik dat er een verschil is tussen 'liefde en aandacht moeten missen' en 'complete emotionele verwaarlozing'. Die eerste kan elk kind overkomen, bijvoorbeeld als beide ouders niet vaak thuis zijn om geld te moeten verdienen om hun kinderen te voorzien in hun dagelijks brood. Of ouders die weer van hun ouders hebben gezien/geleerd geen emoties te tonen. Bij sommige generaties heel normaal (niet klagen, maar dragen).quote:
[..]
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Dus ja, heel vervelend voor TS maar niet onoverkomelijk
Beati pauperes spiritu
Dankjewel voor het bagatelliseren van mijn gevoel.quote:
[..]
Gooe punt hoor. Alleen als kind moet je maar geluk hebben dat je thuis een onvoorwaardelijke stabiele basis hebt met twee ouders die emotioneel sterk zijn, liefhebbend naar elkaar en naar hun kinderen. Kinderen die, eenmaal zelfstandig, kunnen terugkijken op een heerlijke jeugd thuis. Ik ken er niet veel, bijna geen enkele. Daarnaast vind ik dat er een verschil is tussen 'liefde en aandacht moeten missen' en 'complete emotionele verwaarlozing'. Die eerste kan elk kind overkomen, bijvoorbeeld als beide ouders niet vaak thuis zijn om geld te moeten verdienen om hun kinderen te voorzien in hun dagelijks brood. Of ouders die weer van hun ouders hebben gezien/geleerd geen emoties te tonen. Bij sommige generaties heel normaal (niet klagen, maar dragen).
Dus ja, heel vervelend voor TS maar niet onoverkomelijk
Precies wat ik mijn hele leven al gewend ben.
Dank!
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.quote:
[..]
Dankjewel voor het bagatelliseren van mijn gevoel.
Precies wat ik mijn hele leven al gewend ben.
Dank!
Beati pauperes spiritu
Jij bent niet bij haar thuis geweest, je kent haar ouders niet en je weet niet wat er allemaal gebeurd is. Kortom, je begrijpt er helemaal niks van.quote:
[..]
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.
Ik geloof dat ik heel goed weet in welk perspectief het is, maar je beseft hopelijk dat deze woorden van jou allesbehalve helpend zijn? Ik hoor dit namelijk al mijn hele leven.quote:
[..]
Ik bagatelliseer het niet, althans dat probeer ik niet en excusues als het zo overkomt, maar ik probeer het in perspectief te plaatsen voor je. Ik begrijp je namelijk beter dan je denkt.
Ik heb jarenlang gedacht dat ik me aanstelde, want ik werd toch niet geslagen thuis?
Maar toch voelde ik me kneiterdepressief, heb ik meerdere zelfmoordpogingen gedaan en worstel ik mijn hele leven al met mijzelf. Ik ben nooit goed genoeg en als iets misgaat komt het door mijn aanwezigheid.
Oh en dan zeg je ook nog 'er is een wezenlijk verschil tussen wat liefde en aandacht tekort komen en complete emotionele verwaarlozing'. Waarbij ik denk; oh, dus dat tweede was toch niet aan de orde?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Neejoh, dit hoor ik mijn hele leven al.quote:
Ik hoop dat je hier niet teveel van slag van raakt TS, wat een kut posts
Maar dat staat allemaal niet in je OP zodoende ken ik niet de zwaarte ervan. Maar nogmaals excuses als ik aanmatigend overkom.quote:
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Beati pauperes spiritu
Nouja, als ik mn hele levensverhaal daarin had neergepend zou niemand het lezen want tldrquote:
[..]
Maar dat staat allemaal niet in je OP zodoende ken ik niet de zwaarte ervan. Maar nogmaals excuses als ik aanmatigend overkom.
Nee, het is niet 'hoe je er mee om gaat'. Het ene missen van liefde en aandacht is het andere ook niet.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
En als een kind aandacht vraagt en dat nog steeds niet krijgt, is dat niet goed te praten. Ook niet met 'we moeten werken' of 'je krijgt materieel wat je nodig hebt'.
[ Bericht 10% gewijzigd door #ANONIEM op 12-05-2026 12:34:13 ]
Ja man, weet je wel hoeveel mensen er sterven op een dag, kinderen, ouders, geliefden. En dat is alleen nog maar op een enkele dag. Je bent echt uniek hoor 'said nobody ever, als het over het overlijden gaat van een naaste'.quote:
[..]
Dagelijks krijgen er hopen mensen een hartaanval hetgeen ze ternauwernood overleven. Zij zijn hier niet uniek in.
Maar omdat een hartaanval veel voorkomend is moeten we maar gewoon alles wegwuiven? Hun pijn, twijfels, angst, vertrouwen in hun lichaam wat beschadigd is?
Het is maar hoe ze ermee omgaan?
Mijn moeder zei afgelopen weekend nog: je hebt mij echt teleurgesteld, je bent ondankbaar. Als ik dat had geweten, had ik voor mijzelf gekozen, had ik nooit kinderen genomen. Dat ze al haar geld aan een goed doel geeft als ze overlijdt (geld boeit mij echter niks). En dit waren nog de minst erge dingen.quote:
Oh en dan zeg je ook nog 'er is een wezenlijk verschil tussen wat liefde en aandacht tekort komen en complete emotionele verwaarlozing'. Waarbij ik denk; oh, dus dat tweede was toch niet aan de orde?
Er was nooit ruimte voor mij, werd weggezet als lastig. In de vernietigende mail schrijven ze 'als we dit eerder geweten hadden, had ons dat een hoop geld bespaard'.
Ben ik echt alleen maar wat liefde en aandacht tekort gekomen? Of is het toch wel meer?
Het enige wat ik zei is dat ik het fijn zou vinden als zij wat vaker initiatief zou nemen in het contact opnemen met mij (want dat doet ze letterlijk nooit, tenzij ze iets nodig heeft).
Poeh, heftig zegquote:
[..]
Mijn moeder zei afgelopen weekend nog: je hebt mij echt teleurgesteld, je bent ondankbaar. Als ik dat had geweten, had ik voor mijzelf gekozen, had ik nooit kinderen genomen. Dat ze al haar geld aan een goed doel geeft als ze overlijdt (geld boeit mij echter niks). En dit waren nog de minst erge dingen.
Het enige wat ik zei is dat ik het fijn zou vinden als zij wat vaker initiatief zou nemen in het contact opnemen met mij (want dat doet ze letterlijk nooit, tenzij ze iets nodig heeft).
Waarom hou je het contact nog aan? Klinkt alsof zowel jij als zij daar eigenlijk niet beter van worden?
Dat weet ik. En dan is het grote geheel.quote:
[..]
Ja man, weet je wel hoeveel mensen er sterven op een dag, kinderen, ouders, geliefden. En dat is alleen nog maar op een enkele dag. Je bent echt uniek hoor 'said nobody ever, als het over het overlijden gaat van een naaste'.
Maar het individuele verhaal zelf kan evenzeer dramatisch en vernietigend zijn. En ik vind niet dat dit zomaar weggewimpeld moet worden.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik voel met TS. Voor de buitenwereld perfecte jeugd gehad. Ben er nu voor in therapie.
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.quote:
[..]
Je mag best zeiken hoor, maar je bent hier nou niet bepaald uniek in. Het missen van liefde en aandacht is een heel normaal iets en overkomt heel veel kinderen. Het is maar net hoe je hier mee om gaat.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Vakman pur sang
quote:
Ik voel met TS. Voor de buitenwereld perfecte jeugd gehad. Ben er nu voor in therapie.
En bizar maar fijn ook! Mijn moeder is nu 84 en eindelijk praten we. Sinds mijn vader is overleden.
Had je mij echt 5 jaar geleden niet kunnen vertellen!
Fijn dat je nu wel met je moeder kan praten!
Jij hebt duidelijk geen idee waar je het over hebt.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Beati pauperes spiritu
Die zoon zal wel zijn eigen kant van het verhaal hebben. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders, en breken niet zomaar de banden. Dan is er al veel pijnlijks aan vooraf gegaan, en is contact houden te pijnlijk en te vermoeiend.quote:
[..]
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.
Wie dit leest is een lezer van dit
Ik twijfel er niet aan dat zij deden wat zij dachten dat het beste was. Dat heb ik ook nooit gezegd.
Maar dat betekent niet dat ik niet alsnog emotioneel verwaarloosd ben. En dat blijkt onvermogen vanuit hun te zijn. Maar het heeft me decennia gekost om uberhaupt tot het besef te komen dat emotionele verwaarlozing de zeer waarschijnlijke oorzaak is dat ik me mijn hele leven al 'anders' voel, het idee heb dat mijn gevoel niet legitiem is, dat ik er niet mag zijn.
En daar heb ik last van. Mijn hele fucking leven al. Maar niemand heeft er ooit om gegeven want het ging toch zo goed met me. Dat ik doodongelukkig ben met mezelf, ik regelmatig depressief ben, automutileer en suïcidaal ben, dat komt echt niet zomaar omdat ik "even te weinig aandacht heb gehad".
Maar dat betekent niet dat ik niet alsnog emotioneel verwaarloosd ben. En dat blijkt onvermogen vanuit hun te zijn. Maar het heeft me decennia gekost om uberhaupt tot het besef te komen dat emotionele verwaarlozing de zeer waarschijnlijke oorzaak is dat ik me mijn hele leven al 'anders' voel, het idee heb dat mijn gevoel niet legitiem is, dat ik er niet mag zijn.
En daar heb ik last van. Mijn hele fucking leven al. Maar niemand heeft er ooit om gegeven want het ging toch zo goed met me. Dat ik doodongelukkig ben met mezelf, ik regelmatig depressief ben, automutileer en suïcidaal ben, dat komt echt niet zomaar omdat ik "even te weinig aandacht heb gehad".
En therapeuten ea grijpen dat ook vaak aan als sturing zodat ze richting geven aan een heel traject, voor je het weet heb je ineens een aantal jeugdtrauma’squote:
[..]
Dit verwoordt dus precies wat ik zeggen wilde. Mijn stiefmoeder bijvoorbeeld heeft een zoon die haar niet meer wil zien terwijl er geen noemenswaardige problemen waren in het verleden. Die zoon voelde alleen dat hem leed/onrecht was aangedaan. Mijn stiefmoeder moest in haar eentje voor 5 kinderen zorgen en dan kan het uiteraard zo zijn geweest dat ze geen oog had voor bepaalde gevoelens die leefden bij haar kinderen. En dat wordt haar nu nageslagen door haar zoon. Maar als ouder geldt: je doet op jouw manier je stinkende best voor je kinderen, maar je kunt zeker niet in alle behoeften voorzien in de dagelijkse hectiek.
Vakman pur sang
Dat er na schooltijd gewerkt moest worden heeft niks te maken met emotionele verwaarlozing. Echt gewoon 0.quote:
[..]
Het wordt ook snel als excuus gebruikt, vermoed ik, al is het wel onbewust.
Om de foute keuzes in je eigen leven buiten jezelf te plaatsen.
Als ouders geef je veel en dan kan het zo zijn dat je na 30 jaar zwoegen ineens de schuld krijgt van een verslaving of ander leed. Ik snap dat niet goed.
Mijn ouders thuis zijn pas verwaarloosd, er waren soms tot wel 9 kinderen in een gezin en na schooltijd moest er bijgewerkt worden om bij te dragen aan het gezin. Maar van die generatie hoor je nauwelijks kritiek op die ouders (tenminste ik om me heen).
Nu konden die daar verder ook niks aan doen, iedereen moest gewoon een steentje bijdragen.
Alleen dat gemis van een emotionele band heeft een generatie verder gedragen.
Emotionele verwaarlozing (en de gevolgen daarvan) is echt een ding en als je dat niet snapt is het beter om hier niet te posten.
Kinderen hebben (uiteraard) een andere perceptie van hun jeugd dan hun ouders van diezelfde jeugd. Punt is dat je je jeugd altijd kan blijven inzetten als bron van je ellende, maar dat er een moment moet komen om jezelf hiervan te bevrijden ten behoeve van een betere versie van jezelf.quote:
[..]
Die zoon zal wel zijn eigen kant van het verhaal hebben. Kinderen zijn loyaal naar hun ouders, en breken niet zomaar de banden. Dan is er al veel pijnlijks aan vooraf gegaan, en is contact houden te pijnlijk en te vermoeiend.
Nee, de ouders van TS zullen vast gemeen zijn geweest en dingen hebben gedaan en gezegd die kwetsend zijn voor een kind en dat is niet goed te praten. Tegelijkertijd zijn het ook maar mensen met hun sores. Het ouderschap bevrijdt je helaas niet van je eigen sores. Integendeel.
En nee, je wil niet dat je eigen kinderen hetzelfde doormaken, maar uiteindelijk lijk je meer op je ouders dan je zelf wil toegeven.
Beati pauperes spiritu
Klopt, dat gaat dan vanaf nu ook verwijderd worden, het zegje is gedaan.quote:
Nou, alle excuusjes en dooddoeners zijn al wel weer voorbij gekomen, zo lijkt het.
Horum omnium fortissimi sunt Belgae
Ik ben eigenlijk vooral heel blij met de mensen hier die het wel (h)erkennen. Dank daarvoor.quote:
[..]
Klopt, dat gaat dan vanaf nu ook verwijderd worden, het zegje is gedaan.
Dat men het afdoet als gezeur, aanstellerij, etc. ben ik juist gewend en is ook onderdeel van mijn interne dialoog. Het is voor mij pas sinds ik schematherapie heb gehad, dat ik me besef dat het allemaal echt geen gezeur en aanstellerij is. Dat het in mijn geval wel degelijk om traumatische emotionele verwaarlozing gaat en ik me zeker niet aanstel. Dat er eindelijk begrip kwam en ik serieus werd genomen kon ik eerst niet eens geloven. En nog altijd gaat mijn gevoel hier niet altijd in mee. Als ik me kut voel vind ik nog altijd dat ik me niet moet aanstellen. Maar ik weet nu waar het vandaan komt. Kan er nu meer ondertiteling aan geven. Maar ik krijg dan al snel de shit over me heen die hier ook voorbij komt. Het is een soort taboe ofzo.
Ik herken het hoor! Niet zeuren want je kwam niets tekort toch? (Pfff)
Op woensdag 19 januari 2011 22:10 schreef JaneDoe het volgende:
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
dit is SHO, where you're guilty until proven innocent
quote:
Ik herken het hoor! Niet zeuren want je kwam niets tekort toch? (Pfff)
Als je het zelf niet hebt meegemaakt kun je er gewoon niet over mee praten en mensen moeten dat ook vooral niet gaan proberen. Zo simpel is het.
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.quote:
[..]
Poeh, heftig zeg
Waarom hou je het contact nog aan? Klinkt alsof zowel jij als zij daar eigenlijk niet beter van worden?
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was (mijn vader ken ik niet, wel geprobeerd, maar liet blijken ook een egoïstische lul te zijn toen ie mij nogmaals in de steek liet door simpelweg te zeggen, nee geen behoefte aan contact, verwacht van jou dat je daar respect voor hebt). Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer. De laatste 4 jaar ben ik eigenlijk steeds meer in gaan zien op wat voor manier het gebrek aan simpele dingen zoals: horen dat je ouders trots op je zijn, zeggen dat ze van je houden, je een knuffel geven, je troost bieden en tientallen andere basale dingen die je bij een ouder-kind relatie verwacht, mij behoorlijk gebroken heeft en mij met vele problemen heeft opgezadeld.
Ik heb eigenlijk mijzelf alles nog moeten leren op emotioneel gebied, zelfreflectie, verantwoordelijkheid nemen, discipline kweken en relaties onderhouden in mijn twintiger jaren.
[ Bericht 9% gewijzigd door Cockwhale op 14-05-2026 20:01:36 ]
Begrijp ik helemaal hoor! Dat zijn voor mij redenen geweest voor mijn loyaliteitsconflict. En daar kwam bij dat ik haar wel het contact met haar kleinkinderen gunde en ze al jaren een progeressieve ziekte heeft. Maar de mail die ik kreeg heeft het echt de das om gedaan.quote:
[..]
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was. Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer.
Ik hoop voor jou dat jullie een manier van met elkaar omgaan vinden zonder dat het (een van) jullie teveel energie kost
Al mijn exen, en mijn huidige partner, waren negatief over mijn ouders. Mede door hen, maar vooral door mijn partner, heb ik geprobeerd er wat meer van afstand naar te kijken (voor zover dat mogelijk is) en het te vergelijken met hoe de band van hun ouders, de ouders van vriendinnen etc. was. Toen pas zag ik hoe abnormaal het was wat er gebeurde.
En voor de zekerheid: nee, echt niet alles was slecht. Iets waar mijn ouders graag mee pronken; we gingen meestal 2x per jaar op vakantie. Er mocht zelfs vaak een vriendinnetje mee. (Zodat zij tijd hadden voor mijn broertje met psychiatrische problematiek)
Ongeacht de redenen voor de relatieve luxe die ik het ervaren, heb ik ook heus goede herinneringen. Maar die worden wel wat overschaduwd door al het negatieve dat ik niet meer kan negeren.
Precies dit, hele mooie aanvulling!quote:
[..]
Omdat het mijn moeder is, ze steeds ouder wordt en het niet alleen maar slecht is. Maar eens in de tijd, een paar keer per jaar, is het dus wel slecht. Vooral omtrent bepaalde onderwerpen waarbij ze op haar eigen verantwoordelijkheid wordt aangesproken. Dat wordt direct gezien als een aanval, want oh boy zij kan natuurlijk niets verkeerd doen, en haar manieren zijn natuurlijk exemplarisch... terwijl die echt verre van normaal zijn, dat is nog de grootste grap.
Een ex en een aantal vroegere vrienden zeiden ook altijd al dat mijn moeder apart was. Toen zat ik nog wat in de ontkenningsfase, beschermde ik haar meer. De laatste 4 jaar ben ik eigenlijk steeds meer in gaan zien op wat voor manier het gebrek aan simpele dingen zoals: horen dat je ouders trots op je zijn, zeggen dat ze van je houden, je een knuffel geven, je troost bieden en tientallen andere basale dingen die je bij een ouder-kind relatie verwacht, mij voor een deel gebroken heeft en mij met vele problemen heeft opgezadeld.
Wil je vertellen over de problemen die het jou heeft opgeleverd? Hoeft niet als je niet wil natuurlijk
|
|
