R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
quote:Op vrijdag 27 april 2018 22:02 schreef Elvi het volgende:
Ik denk dat de reden waarom mijn paniekaanvallen niet te zien zijn, is dat ik zelden emoties laat zienIk krop alles op. Ik heb ook niet echt mensen bij wie ik mn ei kwijt kan zeg maar. Soms sta ik wel op het punt om mn hart te luchten maar dan is er weer een stemmetje die zegt "doe maar niet, mensen kunnen hier niks mee, je stelt je aan, ze kunnen je met deze info pijn doen, je bent niemand en niks waard dus waarom zou je iets zeggen, het interesseert niemand, anderen hebben ergere problemen..."
Hmmm ok ik twijfel of ik dit hier neer zal zetten maar misscien haal ik het straks wel weer wegHopelijk lukt het om je terapie nu daadwerkelijk toe te passen in de praktijk. En afhankelijk van het type angst of probleem zal het mischien wel voor altijd of heel lang work in progress zijn.SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.En het stomme is, ik wéét ook hoe het allemaal zit, waar het vandaan komt, waar het mee te maken heeft, en hoe ik het kan doorbreken. In die zin heeft therapie voor mij geen zin meer. Er zijn geen inzichten die ik verder kan opdoen; ik moet nu de inzichten ook echt gaan gebruiken om tot verandering te komen. Het is nog steeds een work in progress
En ach, een terugval, kan gebeuren. Het is niet leuk, maar je weet dat je er wat aan kan doen. En je weet dat je zonder kan.Dus laat je vooral niet ontmoedigen.Ik heb je vorige post gelezen om het hele gebeuren te snappen. Ik zou bij mezelf nagaan of het iets is wat me dwars zit en of het een positief of negatief effect heeft op jou functioneren.quote:Op vrijdag 27 april 2018 23:30 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
[..]
Nee ik vind t ook niet zo gek gezien de situatie. T was eigenlijk gewoon een beetje raar maar verder ook niet.
Ik zou me zorgen maken als het iets absurds was geweest of ik er lang over had gedaan om erachter te komen dat die wekker tussen mijn oren zat.
T is ook een beetje dat ik niet meteen slapende honden wakker wil maken a.k.a. dat de psych gaat denken dat ik psychotisch wordt ofzo.
Als het geen of positief effect is, kan je het mischien aankaarten bij je psycholoog, zonder er diep op in te gaan. Meer in trend van hoe je het er met een vriendin over zou hebben. En daarbij ook duidelijk aangeven wat jij erover denkt. Want zolang jij het geen probleem vindt en verklaarbaar vind hoeft er ook niks aan gedaan te worden, toch?
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
quote:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
En gehandeld als een baas!
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
He Elvi, wat een kutbericht om te lezen. Pas goed op jezelf en trek aan de bel als het je niet lukt!
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Wat fijn! Lekker tot rust komen dus.quote:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Hier ging het stuk beter met vriend. Overgeplaatst en wel spanning maar vooral opluchting. Alleen nu is 't nieuwe rooster bekend en hij heeft alleen maar avonddiensten, alles wat hij niet wol en niet trekt. Nu weer zombie modus en vannacht de eerste paniek aanval sinds twee jaar. Meh
Kan ik me heel goed voorstellenquote:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Die keuringen waren altijd wel een grote bron van stress voor me, hopelijk lukt 't je nu ook beter om je op je (psychische) gezondheid te focussen en minder op zeg maar 'het papierwerk'.
Hoe staat je behandeling er op dit moment voor?
Sorry voor de verlate reactie.
Op zich vind ik 't niet vreemd dat je spanning kunt hebben bij het ondernemen van een reis, maar ik ken de magnitude van je aan reizen gerelateerde klachten verder niet.
Ik zie het wel vaker terug, die angsten.
Heb je mensen in je sociale kring die je vertrouwt of heb je in je verleden nare ervaringen gehad die te maken hadden met dat je je door iemand gekwetst voelde? Of nare ervaringen met afwijzing als persoon?
Zou je jezelf trouwens kunnen omschrijven als iemand die buitengewoon gevoelig is? Voor ruzies of geschreeuw of ben je misschien gevoelig voor sensorische prikkels zoals lawaai of bepaalde kleding?
Ik heb 't zelf al een hele tijd niet meer nodig gehad, gelukkig.
Heb je verder iets van een dagbesteding? Heb je vrienden of kennissen waar je zeg maar een beetje terecht kunt (afgezien van familie).
Dit piekeren, wat voor dingen/beelden krijg je dan in je hoofd?quote:
[..]
Piekeren is inderdaad een gevolg van 1 van de kernproblemen...maar het wordt vrij extreem. Soms piekeren ik zelf over de dingen die ik miljoen keer heb gedaan en waar ik geen echte angst bij heb..zoals het nemen van de tram.
Op zich vind ik 't niet vreemd dat je spanning kunt hebben bij het ondernemen van een reis, maar ik ken de magnitude van je aan reizen gerelateerde klachten verder niet.
Het regie hebben over je emoties en je gevoelens oppotten/camoufleren is iets wat (helaas) een best gebruikelijke handelswijze is als het om de omgang met de eigen emoties gaat.quote:Situatie is lastig te beschrijven, heb geen partner. Woon tijdelijk bij familie i.v.m. verhuizing ben boven de 30.
Heb een vrij lange behandelgeschiedenis, heel kort samgevat:
1e behandeling, rond 15 jaar. Deze is na een paar sessies gestopt omdat ik me heel erg onder druk gezet voelde door de behandelaar.
2e behandeling: rond 23, leidde tot diagnose autisme(pdd-Nos), voornamelijk gericht op het kunnen oppaken van mijn studie en afronden. Kon mijn issues en gevoel dusdanig camoufleren dat alles oke leek en de behandeling is stopgezet na afronden studie.
En nu dus weer tegen de lamp aangelopen, en in behandeling voor o.a. angstissues, regie over emoties. Met dus als gevolg piekeren...
Ik zie het wel vaker terug, die angsten.
Heb je mensen in je sociale kring die je vertrouwt of heb je in je verleden nare ervaringen gehad die te maken hadden met dat je je door iemand gekwetst voelde? Of nare ervaringen met afwijzing als persoon?
Zou je jezelf trouwens kunnen omschrijven als iemand die buitengewoon gevoelig is? Voor ruzies of geschreeuw of ben je misschien gevoelig voor sensorische prikkels zoals lawaai of bepaalde kleding?
Verstandig hoe je met benzo's omgaat.quote:[..]
het gaat dus om clozan(vorm van benzodiazepine), en hier heb ik nu dus nog 2 van die ik inderdaad als noodrem wil bewaren. Hoewel ik de indruk heb dat het ergste moment achter de rug is..en ze dus in het laatje zullen blijven.
Ik zou medicatie gebruiken als het nodig is, en als ik bijvoorbeeld enigszinds toch zou moeten functioneren overdag. Maar aangezien ik thuiszit zonder werk en geen verplichtingen heb probeer ik liever de strijd aan te gaan en proberen te ontspannen en kleine dingen doen die ik leuk vindt.
Aangezien ik de kleine dingen zoals boodschappen doen, koken, voor mezelf zorgen enz prima kan, met wat hobbels.
Ik heb 't zelf al een hele tijd niet meer nodig gehad, gelukkig.
Heb je verder iets van een dagbesteding? Heb je vrienden of kennissen waar je zeg maar een beetje terecht kunt (afgezien van familie).
Wat fijn!quote:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Zou willen dat ik die druk niet meer zou hebben.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
He getver, wat vervelend dat ze dat zo hebben ingeregeld. Is daar nog wat mee te schuiven? Sterkte hiermee, echt rot dat t net eat beter ging en dan nu dit weer.quote:
[..]
Wat fijn! Lekker tot rust komen dus.
Hier ging het stuk beter met vriend. Overgeplaatst en wel spanning maar vooral opluchting. Alleen nu is 't nieuwe rooster bekend en hij heeft alleen maar avonddiensten, alles wat hij niet wol en niet trekt. Nu weer zombie modus en vannacht de eerste paniek aanval sinds twee jaar. Meh
Ik trok het heel slecht eerlijk gezegd, die hele keuring. Maar ik heb steeds aangegeven dat ik het heel spannend vond en ook een paar keer gevraagd om waar mogelijk rekening met me te houden en dat deden ze wel.quote:Op dinsdag 1 mei 2018 18:26 schreef magnetronkoffie het volgende:
[..]
Kan ik me heel goed voorstellen
Die keuringen waren altijd wel een grote bron van stress voor me, hopelijk lukt 't je nu ook beter om je op je (psychische) gezondheid te focussen en minder op zeg maar 'het papierwerk'.
Hoe staat je behandeling er op dit moment voor?
Die loopt gewoon door. Vandaag had ik het over goed voor mezelf zorgen, afgelopen week wees mijn zus me erop dat ik best hulp mocht inschakelen. En dat was zo'n 'oh ja, ik mag best om hulp vragen' dat ik me realiseerde dat dat totaal niet in mijn systeem zit. Gaan we mogelijk de volgende keer op verder.
Ik wil eerst even tot rust komen en dan pas echt nadenken over wat we kunnen aanpakken, meestal komt er wel een situatie in het dagelijks leven dat direct verband houdt het verleden waar ik mee aan de slag kan.
Ik denk dat t leven voor veel mensen een stuk makkelijker zou zijn als ze in alle rust de dingen konden oplossen. Ik hoop dat jij ook wat meer rust kan vinden.quote:
[..]
Wat fijn!
Zou willen dat ik die druk niet meer zou hebben.
Ik moet eerst maar achter de indicatie van de gemeente aangaan die van geen kant klopt.quote:
[..]
Ik denk dat t leven voor veel mensen een stuk makkelijker zou zijn als ze in alle rust de dingen konden oplossen. Ik hoop dat jij ook wat meer rust kan vinden.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Ik krijg niet echt beelden o.i.d. in mijn hoofd. Maar het is meer dat ik dan mijn gedachten aan iemand vertel in mijn hoofd. Ik vorm een heel gesprek rondom mijn gedachten en meestal dan met wat ik voel...vooral negatieve gevoelens. En tja, de klachten met reizen an sich vallen mee. En zijn met een heel ienie mieni stukje 'pilletje' best te handelen. Het draait echt om momenten...en zodra het stressmoment voorbij is, kom ik ook weer tot rust.quote:
Dit piekeren, wat voor dingen/beelden krijg je dan in je hoofd?
Op zich vind ik 't niet vreemd dat je spanning kunt hebben bij het ondernemen van een reis, maar ik ken de magnitude van je aan reizen gerelateerde klachten verder niet
Tja, daar raak een gevoelig punt. Vertrouwen, is iets wat ik grotendeels mis. In het verleden ben ik vrij veel gekwetst door mensen die ik anders achtte. En ook werdik in de brudklas best lastiggevallen,want ik was echt een buitenstaander. Had geen mensen die ik kende op school. En degenen die ik leerde kennen uit mijn klas schaadden mijn vertrouwen continu.En ik snapte hen niet en zij mij. Dus sindsdien kost het mij extreem veel moeite om iemand in vertrouwen te nemen. Gelukkig heb ik iemand die ik goed vertrouw, helaas woont die persoon op dik 1 dag met de auto van me vandaan.Maar we praten best via whatsapp.quote:
Het regie hebben over je emoties en je gevoelens oppotten/camoufleren is iets wat (helaas) een best gebruikelijke handelswijze is als het om de omgang met de eigen emoties gaat.
Ik zie het wel vaker terug, die angsten.
Heb je mensen in je sociale kring die je vertrouwt of heb je in je verleden nare ervaringen gehad die te maken hadden met dat je je door iemand gekwetst voelde? Of nare ervaringen met afwijzing als persoon?
Zou je jezelf trouwens kunnen omschrijven als iemand die buitengewoon gevoelig is? Voor ruzies of geschreeuw of ben je misschien gevoelig voor sensorische prikkels zoals lawaai of bepaalde kleding?
Een vaste dagbesteding heb ik momenteel niet. En momenteel gaat het over het algemeen stukken beter.Vermaak me met kleine dingen, zoals klusjes in huis, huisdier waar voor gezorgd moet worden, stukjes wandelen e.d.quote:
Heb je verder iets van een dagbesteding? Heb je vrienden of kennissen waar je zeg maar een beetje terecht kunt (afgezien van familie).
En stap voor stap heel rustig ben ik me aan het voorbereiden voor werk zoeken(CV opbouwen), want op dit moment ben ik emotioneel nog ietwat onstabiel,makkelijk van mijn apropos af.
Dus doe nu vooral wat ik op dit moment wil en hoe. Als ik geen zin heb forceer ik me niet, uiteraard met dingen die je kan laten!
Morgen, reageer ik op de rest en lees ik bij.
Niet op korte termijn. Hij heeft aangegeven dat hij prima elke ochtend zes uur kan beginnen en het liefst vroeg werkt. Waren ze blij mee en nieuwe rooster is opeens sluiten ipv openen. Drama want hoelaat hij ook in bed ligt, uiterlijk 6/half 7 wordt ie wakker. Gister paniekaanval twee.quote:
[..]
He getver, wat vervelend dat ze dat zo hebben ingeregeld. Is daar nog wat mee te schuiven? Sterkte hiermee, echt rot dat t net eat beter ging en dan nu dit weer.
Mevrouw, fijn van het UWV!
Koettie, wat beroerd.
Weten ze op zijn werk dat het niet zo goed gaat? Misschien toch kijken of ze nog wat kunnen schuiven. Dit is wel klote zeg. Sterkte
Koettie, wat beroerd.
Weten ze op zijn werk dat het niet zo goed gaat? Misschien toch kijken of ze nog wat kunnen schuiven. Dit is wel klote zeg. Sterkte
Fake it till you make it...
Op deze locatie niet. Maar er is al gezegd dat het niet anders kan, ze komen personeel tekort dus al stress. Ze zijn vandaag bijv met twee ipv vier.quote:
Mevrouw, fijn van het UWV!
Koettie, wat beroerd.
Weten ze op zijn werk dat het niet zo goed gaat? Misschien toch kijken of ze nog wat kunnen schuiven. Dit is wel klote zeg. Sterkte
Denk dat we maar eens een jobcoach gaan zoeken, hij wil weg maar geen diploma's en daar is het cirkeltje weer rond want dan moet hij wel dom zijn, zonder opleiding. Vind het zooo naar om hem zo te zien. Het is een hele slimme creatieve jongen, maarja, wel met een gebruiksaanwijzing en nood aan structuur. En een zeldzame arbeidsethos want ziek melden doet hij alleen als hij half dood gaat. Veel verantwoordelijkheidsgevoel.
Wat vervelend zeg.quote:
[..]
Op deze locatie niet. Maar er is al gezegd dat het niet anders kan, ze komen personeel tekort dus al stress. Ze zijn vandaag bijv met twee ipv vier.
Denk dat we maar eens een jobcoach gaan zoeken, hij wil weg maar geen diploma's en daar is het cirkeltje weer rond want dan moet hij wel dom zijn, zonder opleiding. Vind het zooo naar om hem zo te zien. Het is een hele slimme creatieve jongen, maarja, wel met een gebruiksaanwijzing en nood aan structuur. En een zeldzame arbeidsethos want ziek melden doet hij alleen als hij half dood gaat. Veel verantwoordelijkheidsgevoel.
Wat voor werk doet hij eigenlijk? In een heel aantal beroepen telt werkervaring meer mee dan diploma's.
Sterkte en succes!
Nu als assistent manager in een horeca ding. Maar dat wil hij nooit meer doen, ook omdat het horeca is dus kans op avond en weekend. Z'n droombaan is van 9 tot 6 lekker op kantoor ergens denk ik.
Dat is qua tijden inderdaad lastig. Kan hij niet in een lunchroom gaan werken?quote:
Nu als assistent manager in een horeca ding. Maar dat wil hij nooit meer doen, ook omdat het horeca is dus kans op avond en weekend. Z'n droombaan is van 9 tot 6 lekker op kantoor ergens denk ik.
Er is veel vraag naar horecapersoneel dus op zich zit hij in een goede branche.
Heb de situatie gelezen en echt vervelend voor hem en uiteraaard voor jou. Een jobcoach lijkt mij een goed idee.quote:
[..]
Op deze locatie niet. Maar er is al gezegd dat het niet anders kan, ze komen personeel tekort dus al stress. Ze zijn vandaag bijv met twee ipv vier.
Denk dat we maar eens een jobcoach gaan zoeken, hij wil weg maar geen diploma's en daar is het cirkeltje weer rond want dan moet hij wel dom zijn, zonder opleiding. Vind het zooo naar om hem zo te zien. Het is een hele slimme creatieve jongen, maarja, wel met een gebruiksaanwijzing en nood aan structuur. En een zeldzame arbeidsethos want ziek melden doet hij alleen als hij half dood gaat. Veel verantwoordelijkheidsgevoel.
Is er niet een thuisstudie die hij kan doen waarmee hij bijvoorbeeld een certificaat kan halen, en zo meer richting de kantoorbaan kan gaan? En dat jullie dan samen een duidelijk rooster voor hem maken enz.??
Wat fijn, en vooral goed dat het om een heel jaar gaat. Nu kan je rustig bijkomen van de hele bureaucratische rompslomp en alle tijd aan jezelf besteden. En de rust die dit besluit je geeft kan enorm goed zijn voor je ‘herstel’.quote:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Hij is er slim genoeg voor maar dan moet er eerst iets gebeuren met die faalangst. Hij is niet goed in begrijpend lezen en kan sommige zinnen echt op zes manieren interpreteren en daardoor erg onzeker. Hij is er wel slim genoeg voor maar meer een praktijk mens.quote:
[..]
Heb de situatie gelezen en echt vervelend voor hem en uiteraaard voor jou. Een jobcoach lijkt mij een goed idee.
Is er niet een thuisstudie die hij kan doen waarmee hij bijvoorbeeld een certificaat kan halen, en zo meer richting de kantoorbaan kan gaan? En dat jullie dan samen een duidelijk rooster voor hem maken enz.??
[..]
Wat fijn, en vooral goed dat het om een heel jaar gaat. Nu kan je rustig bijkomen van de hele bureaucratische rompslomp en alle tijd aan jezelf besteden. En de rust die dit besluit je geeft kan enorm goed zijn voor je ‘herstel’.
Net gebeld naar stichting Voorzet. Die konden niet helpen, hadden een wachttijd van 6 maanden (
) en namen even niemand aan. Doorverwezen naar Autisme specialist in Castricum. Die vrouw had iets vna ohhh, we doen alleen diagnose stellen dus geen idee waarom ze je doorverwezen naar ons. Die heeft ons weer verwezen naar IQ coach dus daar maar aangemeld.
Lijkt me enorm lastig als je sommige dingen op 6 manieren kan interpreteren. En ik snap bepaalde dingen enorm. Hopelijk kan er iets gedaan worden aan de faalangst, ik heb het zelf oook gehad. Maar op de middelbare werd het bij mij best duidelijk en hebben ze op school een cursus van 6 bijeenkomsten gegeven om hiermee te helpen.quote:
[..]
Hij is er slim genoeg voor maar dan moet er eerst iets gebeuren met die faalangst. Hij is niet goed in begrijpend lezen en kan sommige zinnen echt op zes manieren interpreteren en daardoor erg onzeker. Hij is er wel slim genoeg voor maar meer een praktijk mens.
Net gebeld naar stichting Voorzet. Die konden niet helpen, hadden een wachttijd van 6 maanden (
Hopelijk kan de IQ coach echt iets betekenen voor je vriend.
Ik hoop het. Het zag er wel goed uit opzich, denk dat zoiets hem ook meer goed doet dan een psycholoog. Komt alleen uit de Wmo volgens mij dus eerst kijken of dat gaat lukken. Fijn dat ik hier even van me af kan schrijven. 
Koettie, hopelijk kan die IQ coach iets betekenen voor jullie/hem!
Wat een gezoek dan he!
Wat een gezoek dan he!
Fake it till you make it...
Gelukkigquote:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.
Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!
Ik ben nu een maand geleden met ontslag gegaan. Er hebben zijn nog geen dingen gebeurd die niet opgelost kunnen worden, geloof ik. Maar echt “soepel” verloopt het ook allemaal niet. Ik ben erg bang in huis en krijg daar tot nu toe weinig controle over, moet nog wennen aan de nieuwe hulpverleners die zijn toegevoegd. Op de plek waar ik nu hulp lijken ze dit wel te begrijpen en ik was daar al in behandeling daar is alleen maar bijgekomen dus dat is prettig. Met het fact team dat er ook bijgekomen is, moet ik nog aan wennen.
Moet veel keuzes maken, wordt doordat er veel communicatie is met instanties nu steeds geconfronteerd met ziektes en beperkingen (dat word ik anders ook wel maar op papier is het soms toch anders). Best wel ingewikkeld en vooral heel veel.
Luchtbel, niet soepel, maar je bent al wel weer een maand verder... !
Wat naar dat je erg bang bent in huis, het zou zo fijn zijn als je eigen plekje veilig voelde en je daar wat ontspanning kon vinden, maar dat lijkt me lastig als je bang bent.
Zou dat maken van keuzes en al die communicatie met instanties niet wat minder worden in de loop van de tijd, omdat je nu natuurlijk net verhuist bent brengt dat wel weer een hoop papierwerk en keuzes met zich mee. Ik hoop dat je het wat kan blijven overzien of dat men je daarbij kan helpen.
Sterkte
Wat naar dat je erg bang bent in huis, het zou zo fijn zijn als je eigen plekje veilig voelde en je daar wat ontspanning kon vinden, maar dat lijkt me lastig als je bang bent.
Zou dat maken van keuzes en al die communicatie met instanties niet wat minder worden in de loop van de tijd, omdat je nu natuurlijk net verhuist bent brengt dat wel weer een hoop papierwerk en keuzes met zich mee. Ik hoop dat je het wat kan blijven overzien of dat men je daarbij kan helpen.
Sterkte
Fake it till you make it...
Ik kan me voorstellen dat het een flinke opgave is om nu in je nieuwe situatie te wennen en je draai te vinden.quote:
[..]
Gelukkig
Ik ben nu een maand geleden met ontslag gegaan. Er hebben zijn nog geen dingen gebeurd die niet opgelost kunnen worden, geloof ik. Maar echt “soepel” verloopt het ook allemaal niet. Ik ben erg bang in huis en krijg daar tot nu toe weinig controle over, moet nog wennen aan de nieuwe hulpverleners die zijn toegevoegd. Op de plek waar ik nu hulp lijken ze dit wel te begrijpen en ik was daar al in behandeling daar is alleen maar bijgekomen dus dat is prettig. Met het fact team dat er ook bijgekomen is, moet ik nog aan wennen.
Moet veel keuzes maken, wordt doordat er veel communicatie is met instanties nu steeds geconfronteerd met ziektes en beperkingen (dat word ik anders ook wel maar op papier is het soms toch anders). Best wel ingewikkeld en vooral heel veel.
Heb je eigenlijk hulp van iemand die je helpt het overzicht een beetje te bewaren?
Thanks. Jij ook Nijnaquote:
[..]
Ik kan me voorstellen dat het een flinke opgave is om nu in je nieuwe situatie te wennen en je draai te vinden.
Heb je eigenlijk hulp van iemand die je helpt het overzicht een beetje te bewaren?
Ja op zich is die hulp nu dus wel in het leven geroepen, alleen het is nog even zoeken omdat ik die mensen dus nog maar net ken. Maar dit keer is het wel gespecialiseerde hulp en van de afdeling waar ik al ambulant in behandeling was dus mijn behandelbare hebben wel vast ingelicht enzo. Dus op zich zou dat een kwestie van wennen en durven te vertrouwen moeten zijn. Daar zit ook hulp bij om het in huis praktisch wat rustiger te maken enzo.
Daarnaast loopt mijn aanvraag voor een hulphond nog steeds, dat brengt veel stress mee.
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Mensen weer leren vertrouwen en leren kennen (en zij moeten jou leren kennen ook) kost tijd.
En ik hoop echt dat de aanvraag voor een hulphond erdoor komt, dan is de stress in elk geval wel ergens goed voor geweest. Ik gun het je luchtbel!
Ik had vorig weekend even een flinke dip. Verbazingwekkend hoe sommige dingen zo de grond onder je voeten kunnen wegslaan, vond ik.
Maar na 2 dagen huilen en het laten landen kon ik wel weer verder en inmiddels ben ik weer aardig in evenwicht en daar ben ik heel blij om, want ik zag het even niet zo heel rooskleurig in allemaal...
En ik hoop echt dat de aanvraag voor een hulphond erdoor komt, dan is de stress in elk geval wel ergens goed voor geweest. Ik gun het je luchtbel!
Ik had vorig weekend even een flinke dip. Verbazingwekkend hoe sommige dingen zo de grond onder je voeten kunnen wegslaan, vond ik.
Maar na 2 dagen huilen en het laten landen kon ik wel weer verder en inmiddels ben ik weer aardig in evenwicht en daar ben ik heel blij om, want ik zag het even niet zo heel rooskleurig in allemaal...
Fake it till you make it...
Tot vorige week eigenlijk elke keer wel.quote:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Ik kon mijn verhaal kwijt en als het op angsten aankwam hielp het ook. Maar soms gebeuren er dingen in je leven die er voor zorgen dat je het allemaal maar opgeeft en dus ook in therapie geen zin meer hebt.quote:
[..]
Wat maakte dat je er zin in had en wat zorgt ervoor dat dat nu helaas niet meer zo is?
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Dat spijt me om te horen en herkenbaar ook.quote:
[..]
Ik kon mijn verhaal kwijt en als het op angsten aankwam hielp het ook. Maar soms gebeuren er dingen in je leven die er voor zorgen dat je het allemaal maar opgeeft en dus ook in therapie geen zin meer hebt.
Wellicht een open deur maar: zou therapie dan niet juist kunnen helpen?
Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.quote:
[..]
Dat spijt me om te horen en herkenbaar ook.
Wellicht een open deur maar: zou therapie dan niet juist kunnen helpen?
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
quote:
[..]
Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.
Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, sorry. Heel veel sterkte.
Dat is inderdaad van een ander kaliber.quote:
[..]
Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.
Nu kan ik mijn eigen psycholoog altijd bellen of mailen, en in het geval het echt mis is kan ik bij de organisatie direct even contact met iemand hebben. Wellicht dat ze me niet direct uit een crisis kunnen helpen maar wel organiseren dat er direct hulp komt.
Dit lijkt me een situatie waarbij je je psycholoog gerust kan bellen voor hulp, steun of advies over wat te doen.
Idd,reguliere terapie helpt niet tijdens een crisis, maar ze kunnen er wel voor zorgen dat een balletje gaat rollen. Tot slot tijdens reguliere terapie of een psycholoog leert je beter kennen en snapt wat er in je omgaat en kan dan mischien ook een beetje inschatten hoe ernstig en wat voor gevolgen zo'n crisis kan hebben.quote:
[..]
Dat is inderdaad van een ander kaliber.
Nu kan ik mijn eigen psycholoog altijd bellen of mailen, en in het geval het echt mis is kan ik bij de organisatie direct even contact met iemand hebben. Wellicht dat ze me niet direct uit een crisis kunnen helpen maar wel organiseren dat er direct hulp komt.
Dit lijkt me een situatie waarbij je je psycholoog gerust kan bellen voor hulp, steun of advies over wat te doen.
@Aeque,hoop dat het wat beter gaat...en de crisis snel voorbij is.
Hier ging het afgelopen weekend veel minder, had het gevoel te verzuipen in mijn gevoelens en voelde me behoorlijk somber, wat het piekeren/gedachtenstorm triggerde. Ik heb wel duidelijk nu, dat ik qua gedachten in een circel vastzit die ik moet doorbreken,door middel van een keuze.
Vandaag zie ik dingen iets rooskleuriger met name doordat ik minder alleen ben thuis en me ook makkelijker vermaak. Weekenden zijn altijd mijn sombere momenten geweest door verveling.
En het nemen van die keuze is een van mijn problemen waar we dus aan werken met de pscyholoog, alleen heb ik na 4 sessies en heel veel huiswerk(boeken lezen) niet het gevoel vooruitgang te boeken of echt richting een oplossing te gaan en aan mezelf te werken.
Wel zijn we vandaag gestart met emotieregulatie en moet ik gedurende 1 week de 2 grootste emoties die ik p. dag meemaak bijhouden. Met welkeintentie geen idee. Dus volgende week zien we weer verder...
Vandaag zie ik dingen iets rooskleuriger met name doordat ik minder alleen ben thuis en me ook makkelijker vermaak. Weekenden zijn altijd mijn sombere momenten geweest door verveling.
En het nemen van die keuze is een van mijn problemen waar we dus aan werken met de pscyholoog, alleen heb ik na 4 sessies en heel veel huiswerk(boeken lezen) niet het gevoel vooruitgang te boeken of echt richting een oplossing te gaan en aan mezelf te werken.
Wel zijn we vandaag gestart met emotieregulatie en moet ik gedurende 1 week de 2 grootste emoties die ik p. dag meemaak bijhouden. Met welkeintentie geen idee. Dus volgende week zien we weer verder...
Ik zou gewoon vragen waarom het is.quote:
Hier ging het afgelopen weekend veel minder, had het gevoel te verzuipen in mijn gevoelens en voelde me behoorlijk somber, wat het piekeren/gedachtenstorm triggerde. Ik heb wel duidelijk nu, dat ik qua gedachten in een circel vastzit die ik moet doorbreken,door middel van een keuze.
Vandaag zie ik dingen iets rooskleuriger met name doordat ik minder alleen ben thuis en me ook makkelijker vermaak. Weekenden zijn altijd mijn sombere momenten geweest door verveling.
En het nemen van die keuze is een van mijn problemen waar we dus aan werken met de pscyholoog, alleen heb ik na 4 sessies en heel veel huiswerk(boeken lezen) niet het gevoel vooruitgang te boeken of echt richting een oplossing te gaan en aan mezelf te werken.
Wel zijn we vandaag gestart met emotieregulatie en moet ik gedurende 1 week de 2 grootste emoties die ik p. dag meemaak bijhouden. Met welkeintentie geen idee. Dus volgende week zien we weer verder...
Mij lijkt dat het wel wat inzicht kan geven over wat de emoties zijn en hoe die getriggerd worden.
Ik heb zelf na t dijne nieuws van uwv weer een hoop meer energie. Ik doe t rustig aan want ik ken mezelf en loop mezelf nog wel eens voorbij.
De afgelopen dagen wel veel leuke dingen gedaan. Maar ik merk ook dat ik me vaak wat verdrietig voel. Met name over hoe het vroeger is gelopen en wat me overkomen is.
Dat is wel iets nieuws. Eerder voelde ik daar niks bij, was het een collectie nare beelden en filmpjes in mijn hoofd waar ik liever niet bij stilstond.
Maar nu ben ik dus op veel momenten gewoon verdrietig erom. Ik laat het er maar even zijn. Denk dat het wel eens een stukje verwerking kan zijn.
De afgelopen dagen wel veel leuke dingen gedaan. Maar ik merk ook dat ik me vaak wat verdrietig voel. Met name over hoe het vroeger is gelopen en wat me overkomen is.
Dat is wel iets nieuws. Eerder voelde ik daar niks bij, was het een collectie nare beelden en filmpjes in mijn hoofd waar ik liever niet bij stilstond.
Maar nu ben ik dus op veel momenten gewoon verdrietig erom. Ik laat het er maar even zijn. Denk dat het wel eens een stukje verwerking kan zijn.
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.
Slapeloosheid had ik ook last van. Omdat ik toch rust nodig had bleef ik gewoon met m'n ogen dicht liggen. In plaats van meegaan in m'n gedachten liet ik ze voorbij drijven.quote:
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.
Dit hielp mij enorm.
Wat betreft niet weten hoe je verder moet, kan ik weinig anders delen dan vertrouwen hebben dat het ooit beter wordt. Besef dat je brein ziek is waardoor je lichtpuntjes moeilijk ziet, zelfs als ze recht voor je zijn.
Als laatste: laat hem zichzelf moe maken. Door sporten en inlezen over zijn stoornis. Maak afspraken met elkaar om momenten samen door te brengen, zodat jullie niet het gevoel krijgen er alleen voor te staan.
1 + 1 = blauw
Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie. Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.quote:
[..]
Slapeloosheid had ik ook last van. Omdat ik toch rust nodig had bleef ik gewoon met m'n ogen dicht liggen. In plaats van meegaan in m'n gedachten liet ik ze voorbij drijven.
Dit hielp mij enorm.
Wat betreft niet weten hoe je verder moet, kan ik weinig anders delen dan vertrouwen hebben dat het ooit beter wordt. Besef dat je brein ziek is waardoor je lichtpuntjes moeilijk ziet, zelfs als ze recht voor je zijn.
Als laatste: laat hem zichzelf moe maken. Door sporten en inlezen over zijn stoornis. Maak afspraken met elkaar om momenten samen door te brengen, zodat jullie niet het gevoel krijgen er alleen voor te staan.
Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.
Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.
Goed zo, neem inderdaad lekker tijd voor elkaar. Tv uit, gordijnen open en lekker samen zijn.quote:
[..]
Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie.
Het gaat niet vanzelf; het genezingsproces voor depressie is keihard werken. Hulp kan je leren jezelf te helpen, maar uiteindelijk komt het op jezelf (hemzelf) neer. Ik hoop dat de liefde van mensen om hem heen de kracht blijft geven om aan zichzelf te werken.quote:Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.
Heb begrip; het is onvoorstelbaar voor iemand die nooit depressie heeft gehad om te begrijpen wat in iemand omgaat. Alsof je hemelsblauw uitlegt aan een geboren blinde.quote:Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.
Goed hoor, neem je rust. Niets mis mee.quote:Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.
1 + 1 = blauw
Ben ook absoluut niet boos op hem hoor. Zelf twee keer depressief geweest dus kan me enigsinds inleven. Niet helemaal natuurlijk. Gewoon boos op de wereld even. Voelt zo machteloos dat er niet hulp is/komt als je aangeeft dat het nodig is. Neee, dan moet je nog ff twee maanden wachten en tussendoor ff niet doodgaan.
Wat naar voor julliequote:
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.
Misschien had je er al iets over gezegd, dat weet ik niet meer, sorry, maar is er een mogelijkheid dat je vriend tijdelijk wat minder werkt? Denk je dat de werkdruk hem wanhopiger maakt of is het juist goed voor hem als hij veel bezig is, afleiding heeft?
Why are you wearing that stupid man suit?
Het is bewonderenswaardig hoe enorm jij je inzet voor je lief. Maar denk je ook een beetje aan jezelf? Heb je zelf een vangnet waar je regelmatig even je ei kwijt kan, en wat kan ontspannen ?quote:
Ben ook absoluut niet boos op hem hoor. Zelf twee keer depressief geweest dus kan me enigsinds inleven. Niet helemaal natuurlijk. Gewoon boos op de wereld even. Voelt zo machteloos dat er niet hulp is/komt als je aangeeft dat het nodig is. Neee, dan moet je nog ff twee maanden wachten en tussendoor ff niet doodgaan.
Het is zo makkelijk om jezelf helemaal weg te cijferen als je een zieke partner hebt maar jij mag ook wat steun en hulp vragen. Ook lief zijn voor jezelf! Knuffels!
Hij wil niet minder werken en wil zich niet ziek melden. Voelt zich heel verantwoordelijk voor die hele locatie. Van mijn part fikt het helmaal af maarja. En hele dagen thuis zit zonder hulp zie ik ook niet echt zitten stiekem.quote:
[..]
Wat naar voor jullie
Misschien had je er al iets over gezegd, dat weet ik niet meer, sorry, maar is er een mogelijkheid dat je vriend tijdelijk wat minder werkt? Denk je dat de werkdruk hem wanhopiger maakt of is het juist goed voor hem als hij veel bezig is, afleiding heeft?
Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.quote:
[..]
Het is bewonderenswaardig hoe enorm jij je inzet voor je lief. Maar denk je ook een beetje aan jezelf? Heb je zelf een vangnet waar je regelmatig even je ei kwijt kan, en wat kan ontspannen ?
Het is zo makkelijk om jezelf helemaal weg te cijferen als je een zieke partner hebt maar jij mag ook wat steun en hulp vragen. Ook lief zijn voor jezelf! Knuffels!
Vandaag voor het laatst bij m'n psych geweest. Zo vreemd is dat, dat het ineens klaar is.
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.
Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.
Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan.
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.
Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.
Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan.
Lijkt alsof hij zich heel erg vastklampt aan iets wat vertrouwd voelt en nog wel goed gaat. Weet niet of het zo is natuurlijk maar het klinkt heel herkenbaar.quote:
[..]
Hij wil niet minder werken en wil zich niet ziek melden. Voelt zich heel verantwoordelijk voor die hele locatie. Van mijn part fikt het helmaal af maarja. En hele dagen thuis zit zonder hulp zie ik ook niet echt zitten stiekem.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Wat fijn! En ook goed om te lezen dat het allemaal wel goed kan gaan. Zorgt voor een beetje hoop.quote:Op dinsdag 8 mei 2018 15:54 schreef Lastpost het volgende:
Vandaag voor het laatst bij m'n psych geweest. Zo vreemd is dat, dat het ineens klaar is.
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.
Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.
Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan.
Weet niet goed wat te zeggen! Let goed op jezelf en je grenzen want geen van heeft er wat aan dat jij je ook rot gaat voelen. Goed dat vrijgenomen hebt, en laat lekker alle spanning er maar uitkomen.quote:
[..]
Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie. Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.
Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.
Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.
Fijn da je even een SOS kon sturen en er ook op gereageerd werd, hopelijk heb je wat meer rust nu.quote:
[..]
Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.
Hier zit ik er even doorheen, merk sinds zaterdag dat het niet echt helemaal lekker gaat. Zaterdagnacht licht paniekerig geweest voor het slapen. Maar daarna ging het op dat vlak wat beter.
Maar ben de boel en mijn omgeving wel een beetje zat, want iedereen behandeld me extra zacht, alsof alles mij kan doen breken en iedereen gooit het maar op een depressie. Terwijl ik absoluut niet depressief ben, want ik heb zin in het leven en wil mijn eigen ‘wereldje’ weer terug. Alleen dat gaat nu direct niet, omdat ik een stap moet nemen die ik emotioneel niet kan nemen. En dus moet ik even doorzetten en de tijd uitzitten. En dus zoek ik vermaak, maar ben de dingen die ik kon doen zat. Ik doe de dingen maar om de tijd te doden en heb steeds minder zin om die dingen te doen.
Ik zit dus in een vicieuze circel die ik zelf niet kan doorbreken en heb de indruk dat men het ook niet door heeft. En mijn ongeving heb ik ook niet heel veel aan ,omdat als ik mijn emoties uit, mijn omgeving het allemaal extreem zwaar opvatten. Net alsof ik er een einde aan zou willen maken, terwijl ik zelf daar niet eens aan denk/durf te denken.
En de enige persoon waarvan ik het gevoel heb begrepen te worden is enorm ver weg...en ik kan er wel via de whatsapp mee praten maar dat helpt niet echt.
De psycholoog zegt mij te snappen en wil d.m.v. cognitieve terapie de circel doorbreken maar ik vraag me af of zij mijn wanhoop/verveling wel door heeft. En tegelijkertijd heb ik de indruk dat de psycholoog mij niet luistert..en wel snapt dat ik alles snel wil en miscien iets te snel, doordat ik wanhopig ben. Maar tegelijkertijd neemt ze ook niet de tijd/moment om iets aan die wanhoop te doen.
Ik denk dat ik maar even ga rusten, vaak na even slapen ( als dat lukt) kan ik dingen wat meer in balans zien.
Maar ben de boel en mijn omgeving wel een beetje zat, want iedereen behandeld me extra zacht, alsof alles mij kan doen breken en iedereen gooit het maar op een depressie. Terwijl ik absoluut niet depressief ben, want ik heb zin in het leven en wil mijn eigen ‘wereldje’ weer terug. Alleen dat gaat nu direct niet, omdat ik een stap moet nemen die ik emotioneel niet kan nemen. En dus moet ik even doorzetten en de tijd uitzitten. En dus zoek ik vermaak, maar ben de dingen die ik kon doen zat. Ik doe de dingen maar om de tijd te doden en heb steeds minder zin om die dingen te doen.
Ik zit dus in een vicieuze circel die ik zelf niet kan doorbreken en heb de indruk dat men het ook niet door heeft. En mijn ongeving heb ik ook niet heel veel aan ,omdat als ik mijn emoties uit, mijn omgeving het allemaal extreem zwaar opvatten. Net alsof ik er een einde aan zou willen maken, terwijl ik zelf daar niet eens aan denk/durf te denken.
En de enige persoon waarvan ik het gevoel heb begrepen te worden is enorm ver weg...en ik kan er wel via de whatsapp mee praten maar dat helpt niet echt.
De psycholoog zegt mij te snappen en wil d.m.v. cognitieve terapie de circel doorbreken maar ik vraag me af of zij mijn wanhoop/verveling wel door heeft. En tegelijkertijd heb ik de indruk dat de psycholoog mij niet luistert..en wel snapt dat ik alles snel wil en miscien iets te snel, doordat ik wanhopig ben. Maar tegelijkertijd neemt ze ook niet de tijd/moment om iets aan die wanhoop te doen.
Ik denk dat ik maar even ga rusten, vaak na even slapen ( als dat lukt) kan ik dingen wat meer in balans zien.
Fijn om te horen! Dteun voor jou als partner is ook erg belangrijk!quote:
[..]
Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.
Sterkte vanavond!
Thanks. Weer avond overleefd. Net huisarts gebeld. Die assistent is zo'n trut. Ik gaf aan dat ik belde omdat hij zich zo slecht voelde dat het niet ging en dat het heel slecht ging. 'Slecht, wat is slecht? Wil hij dood of dat dat weer niet?? Wel ff duidelijk alsjeblieft!!' Hallo doe eens rustig tegen mij. Kunnen vrijdag pas terecht, met' spoed'. Ook tijd voor een nieuwe huisarts denk ik.
Kunnen vrijdag pas terecht, met' spoed'. Ook tijd voor een nieuwe huisarts denk ik.
Ik kan mij hier momenteel zo aan relateren.quote:
Thanks. Weer avond overleefd. Net huisarts gebeld. Die assistent is zo'n trut. Ik gaf aan dat ik belde omdat hij zich zo slecht voelde dat het niet ging en dat het heel slecht ging. 'Slecht, wat is slecht? Wil hij dood of dat dat weer niet?? Wel ff duidelijk alsjeblieft!!' Hallo doe eens rustig tegen mij.
Iemand had mijn huisarts gebeld maandag omdat het ook heel slecht ging (en gaat eigenlijk nog) met mij. Die zou het gaan oppakken en contact met mij opnemen. Eigenlijk ook gewoon een spoed kwestie. Maar er is nog steeds niet gebeld.
Nu heb ik enigszins per toeval gisteren een van mijn behandelaren aan de telefoon gehad (voor angst en dus niet die van depressie) en toch maar mijn verhaal daar gedaan. Zij schrok er nogal van en heeft gelijk geprobeerd om wat dingen in gang te zetten, voornamelijk afspraken eerder proberen in te plannen en vandaag nog even telefonisch contact ter controle. Ze vroeg zelfs nog hoe ik mijn avond gisteren zou doorkomen en vandaag overdag. Ofwel, datgene wat ik vertelde hield dus wel in dat er echt wat aan de hand is.
Dus ik net mijn huisartspraktijk gebeld. Heeft de huisarts voor aanstaande vrijdag een belafspraak ingepland. Want het is er nogal druk. Nou snap ik dat volkomen, maar als er iemand anders belt om te melden dat het heel slecht gaat dan lijkt het mij dat er wel iets meer vaart achter mag. Zucht.
Ik hou het overigens een beetje vaag omdat ik het niet zo graag vertel.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Wat naar dat die huisartsen zo weinig sjoege geven. Mogelijk dat je het wat moet aanzetten? 'Ik ben bang dat mijn vriend zichzelf/ik mezelf wat ga aandoen, ik heb nu hulp nodig!'
Dit dus. Een aantal jaren geleden zat ik in dezelfde situatie..het ging echt bar slecht...had gedachten in mijn hoofd die voor geen kwart meter klopten...en totaal van de werkelijkheid af waren.quote:
ik mezelf wat ga aandoen, ik heb n
En toen ma belde heeft ze het hele verhaal behoorlijk aangedikt en konden we vrij sne(de volgende dag) bij de ha terecht. En daar hebben we er een heel klein toneelstukje van gemaakt(verhaal aangedikt dus). En zodoende kon ik binnen 2 maanden bij de riagg terecht..die een wachttijd van 4 maanden had.
Ja, baal nu beetje dat ik me heb laten afschepen. Morgen zijn ze natuurlijk dicht ivm Hemelvaart dus vrijdag was beste optie. We hebben ook de irritante huisarts dus dat wordt wat. Ik ga m'n tranen alvast sparen, ben er zo klaar mee. Net weer een uitbarsting van vriend. Die zich nog steeds weigert ziek te melden. Blegh.
Enorm, vervelend deze situatie. Ik weet ook niet goed wat te zeggen. Het enige wat ik je kan aanraden, is kijken of je je vriend tot fysieke inspanning, zoals wandelen, joggen, zwemmen o.i.d. kan aanzetten. Dat zorgt voor het aanmaken van stofjes die je 'blij' maken, echt blij wordt je niet als je depressief of met angst kampt, maar het kan ervoor zorgen dat je je iets beter voelt..iig dat je spanning op die manier uit.quote:
Ja, baal nu beetje dat ik me heb laten afschepen. Morgen zijn ze natuurlijk dicht ivm Hemelvaart dus vrijdag was beste optie. We hebben ook de irritante huisarts dus dat wordt wat. Ik ga m'n tranen alvast sparen, ben er zo klaar mee. Net weer een uitbarsting van vriend. Die zich nog steeds weigert ziek te melden. Blegh.
Verder veel sterkte, en zorg voor je eigen ontspanning, hé!
Hier gaat het iets beter vandaag, maar tegelijkertijd enorm gespannen. De spanning komt vandaag door een aantal medische onderzoeken bij een bekende, aangezien deze persoon kampt met poliepen. En poliepen kunnen darmkanker worden/veroorzaken. En ze zouden verwijderd worden maar dat is niet gelukt en moeten dus operatief verwijderd worden.
Mede door mijn autisme snap ik het verhaal wel, maar voor een deel ook weer niet..en dit alles zorgt voor enorm veel prikkels. En gisteren was ik al overprikkeld.
En dit alles verzoorzaakt ook weer doemdenken en dat weer angst en spanning. Dus heb ik besloten nu wat dingen in huis te doen, en later even te gaan zwemmen. Zwembad is wel 20minuten van huis, maar ik moet wat aan activiteit hebben...
Wat wel het positieve van dit alles en de afgelopen dagen is, is dat ik heel goed mijn emotielijstje p.dag kan maken voor de psycholoog, en dus ook beter inzicht kan geven in hoe het allemaal werkt bij mij
Mede door mijn autisme snap ik het verhaal wel, maar voor een deel ook weer niet..en dit alles zorgt voor enorm veel prikkels. En gisteren was ik al overprikkeld.
En dit alles verzoorzaakt ook weer doemdenken en dat weer angst en spanning. Dus heb ik besloten nu wat dingen in huis te doen, en later even te gaan zwemmen. Zwembad is wel 20minuten van huis, maar ik moet wat aan activiteit hebben...
Wat wel het positieve van dit alles en de afgelopen dagen is, is dat ik heel goed mijn emotielijstje p.dag kan maken voor de psycholoog, en dus ook beter inzicht kan geven in hoe het allemaal werkt bij mij
Ik werd na het contact van vanmorgen ineens binnen een half uur teruggebeld voor een afspraak.quote:
Wat naar dat die huisartsen zo weinig sjoege geven. Mogelijk dat je het wat moet aanzetten? 'Ik ben bang dat mijn vriend zichzelf/ik mezelf wat ga aandoen, ik heb nu hulp nodig!'
In mijn geval is er volgens mij ook zoiets gezegd, maar waarschijnlijk niet op de 'spoedlijn' gebeld dus dan heeft het volgens hun alsnog geen spoed. Heel vreemd.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Ondanks dat ik het volkomen met je eens ben dat het echt helpt, moet hij dat toch echt zelf gaan inzien. Ik ken dat namelijk van mijzelf, iedereen kon het zeggen maar het doen was wat anders. Bovendien heb ik er regelmatig ruzies door gehad. Ik weet natuurlijk niet of dat ook zo is bij Koettie maar het kan de situatie ook averechts laten keren op het moment.quote:
[..]
Enorm, vervelend deze situatie. Ik weet ook niet goed wat te zeggen. Het enige wat ik je kan aanraden, is kijken of je je vriend tot fysieke inspanning, zoals wandelen, joggen, zwemmen o.i.d. kan aanzetten. Dat zorgt voor het aanmaken van stofjes die je 'blij' maken, echt blij wordt je niet als je depressief of met angst kampt, maar het kan ervoor zorgen dat je je iets beter voelt..iig dat je spanning op die manier uit.
Verder veel sterkte, en zorg voor je eigen ontspanning, hé!
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Sorry hoor, maar waarom weigert hij zich ziek te melden. Hij is ziek en door zich niet ziek te melden maakt hij zichzelf alleen maar zieker.
Kan me niet voorstellen dat het zin heeft zo door te modderen, dat levert hem waarschijnlijk alleen maar een slechte beoordeling en gezeik op. Dat heeft hij dan écht aan zichzelf te danken. Die gevolgen zullen veel vervelender zijn dan ziek uitvallen en iom (arbo)arts bepalen wat de belastbaarheid is.
Kan me niet voorstellen dat het zin heeft zo door te modderen, dat levert hem waarschijnlijk alleen maar een slechte beoordeling en gezeik op. Dat heeft hij dan écht aan zichzelf te danken. Die gevolgen zullen veel vervelender zijn dan ziek uitvallen en iom (arbo)arts bepalen wat de belastbaarheid is.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Hij durft niet. Dan is er geen structuur en begint het met afspraken en bellen met arbo arts en gedoe. Dat staat hem zo tegen dat hij het makkelijker vindt om maar te gaan werken.quote:
Sorry hoor, maar waarom weigert hij zich ziek te melden. Hij is ziek en door zich niet ziek te melden maakt hij zichzelf alleen maar zieker.
Kan me niet voorstellen dat het zin heeft zo door te modderen, dat levert hem waarschijnlijk alleen maar een slechte beoordeling en gezeik op. Dat heeft hij dan écht aan zichzelf te danken. Die gevolgen zullen veel vervelender zijn dan ziek uitvallen en iom (arbo)arts bepalen wat de belastbaarheid is.
Je verliest imo ook wel een beetje het recht van klagen over "het systeem" als je net dat stukje dat je wel zelf in de hand hebt op deze manier aanvliegt. Dan leg je alles bij een ander maar neemt niet de verantwoordelijkheid over jouw deel vd mogelijkheden.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Dan creeer je structuur.quote:
[..]
Hij durft niet. Dan is er geen structuur en begint het met afspraken en bellen met arbo arts en gedoe. Dat staat hem zo tegen dat hij het makkelijker vindt om maar te gaan werken.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Hij is nu ook helemaal niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen. Hij is nu alleen aan het overleven.
Lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn.quote:
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Ja, ik zuig het uit mn duimquote:
[..]
Lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Er is heel weinig dat je zelf kunt doen wanneer je een depressie hebt en het systeem werkt je daarbij ook nog eens ontzettend tegen.
Accepteren dat je een ziekte hebt en daar naar handelen is 1 van de weinige dingen die je wel zelf kunt doen.
Accepteren dat je een ziekte hebt en daar naar handelen is 1 van de weinige dingen die je wel zelf kunt doen.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Trouwens geloof ik dat er heel veel is dat je zelf kunt doen, dus daar druk ik me wat matig mee uit, maar in dit stadium als het water je echt tot over de lippen staat.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Ik heb je de afgelopen periode veel over hem zien schrijven en wat mij opvalt is dat ook toen het nog wat beter ging met hem hij niet echt verantwoordelijkheid nam voor zijn problemen. Dat is iets waar hij echt iets in moet veranderen als hij weer een beetje op de been raakt. Maar ik denk dat nu niet het moment is om dat te bespreken met hem.quote:
Hij is nu ook helemaal niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen. Hij is nu alleen aan het overleven.
Voor nu denk ik dat je best de regie even over mag nemen en beslissingen voor hem mag gaan nemen om hem maar ook jezelf te beschermen.
Hij zit nu heel veilig in een diepe depressie want daar heeft hij geen verantwoordelijkheid. Niets doen is een stuk veiliger dan proberen beter te worden, want dan moet je nogal wat confrontaties met jezelf aan. Dus heel begrijpelijk dat hij nu stilzit op deze plek, zelfs het zwarte gat van een depressie kan minder erg lijken dan een confrontatie met jezelf. Kortom, deze situatie is acceptabel voor hem. En dat is echt niet om anderen te kwetsen, maar omdat depressie mensen echt heel ziek maakt in hun gedachten.
En ik ben bang totdat zijn omgeving grenzen stelt dit in stand zal blijven. En dan bedoel ik niet 'foei ga eens wat doen' maar 'je functioneert niet op je werk, we verlengen je contract niet/ontslaan je' of jij redt het niet meer om zo te moeten zorgen en gaat weg, vrienden die er klaar mee zijn etcetera....
En dat is niemands schuld, want depressie maakt je zo. Maar wat ik eigenlijk duidelijk wil maken: deze situatie is ernstig.
Je mag best drastischer stappen nemen. Bijvoorbeeld voor hem beslissen dat werken nu niet gaat en vrijdag naar de huisarts 'mijn partner is volledig de weg kwijt geraakt in zijn depressie, ik wil NU hulp, want wij allebei redden het niet'.
En tegen je lief mag je gerust uitleggen dat jij nu de regie even overneemt omdat je ziet dat het hem niet meer lukt. En dat dat oke is, omdat het nu even nodig is.
/einde rant
[ Bericht 1% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 09-05-2018 19:28:29 ]
Lieve Koettie, ik herken je situatie zo goed. Min lief is al járen depressief en in de donkerste perioden neem ik soms het roer over, omdat hij dan zelf bibberend in het vooronder blijft liggen. Zou ik dat niet doen dan komt hij daar nooit meer uit omdat het vertrouwen dat het ooit ooit ooit beter wordt allang overboord is. De enige optie is dan dat ik zorg het terug te vinden voor hem en het te bewaren tot hij het zelf weer kan. Op dat punt zijn jullie nu. Als je het met hem wil redden zul je moeten gaan handelen.
Prrrrr
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.
We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.
Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.
@Dancing, wat deed jij voor structuur?
Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.
Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.
@Dancing, wat deed jij voor structuur?
Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
quote:
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
@Koettie, ik had echt dagplanblaadjes klaarliggen met halfuurs blokken er op. Ik heb ze een week vooruit ingedeeld, maar het bleek voor mij uiteindelijk niet nodig het zo extreem aan te pakken.
Ik dwong mezelf om op te staan op een fatsoenlijk tijdstip en had altijd een lijstje met dingen die ik min of meer dagelijks wilde/moest doen (maaltijden, opruimen, boodschappen, uur naar buiten, dat zulk) en een lijstje met dingen die "ook nog moesten" (iets regelen met instanties, ouders bezoeken, schoonmaak, vrienden zien, weet ik het) en ik probeerde punten van die 2 zo te combineren dat er elke dag een paar dingen te doen waren.
En als ik kijk naar wat ik ook op een dag kán verzetten stelde zo'n dagindeling niks voor, maar het zorgde wel voor een ritme én het zorgde dat ik niet alleen maar bezig was met depressief zijn en de behandeling daarvan.
En dat ging ook geregeld eens een dag mis, maar ik probeerde wel mezelf de hele tijd voor te houden dat ik dan ook ziek was en dat die ziekte er dus ook voor zorgde dat ik een dag verklote. En dat ik van die ziekte af wilde en dat ik daarom niet de volgende dag óók weer kon verprutsen.
In de wanhopige momenten dat ik me afvroeg wat voor zin het allemaal had ging ik die vraag echt met ratio te lijf en recht tegen mn gevoel in... dus maar weer zo'n hoerige wandeling maken of zo'n klote gezonde maaltijd koken ik wist dat een leven zonder zo veel leuker zou zijn en dat al dat "gekloot" me daar uiteindelijk zou brengen. Al die babysteps die ik dus wél zelf in de hand had.
Ik dwong mezelf om op te staan op een fatsoenlijk tijdstip en had altijd een lijstje met dingen die ik min of meer dagelijks wilde/moest doen (maaltijden, opruimen, boodschappen, uur naar buiten, dat zulk) en een lijstje met dingen die "ook nog moesten" (iets regelen met instanties, ouders bezoeken, schoonmaak, vrienden zien, weet ik het) en ik probeerde punten van die 2 zo te combineren dat er elke dag een paar dingen te doen waren.
En als ik kijk naar wat ik ook op een dag kán verzetten stelde zo'n dagindeling niks voor, maar het zorgde wel voor een ritme én het zorgde dat ik niet alleen maar bezig was met depressief zijn en de behandeling daarvan.
En dat ging ook geregeld eens een dag mis, maar ik probeerde wel mezelf de hele tijd voor te houden dat ik dan ook ziek was en dat die ziekte er dus ook voor zorgde dat ik een dag verklote. En dat ik van die ziekte af wilde en dat ik daarom niet de volgende dag óók weer kon verprutsen.
In de wanhopige momenten dat ik me afvroeg wat voor zin het allemaal had ging ik die vraag echt met ratio te lijf en recht tegen mn gevoel in... dus maar weer zo'n hoerige wandeling maken of zo'n klote gezonde maaltijd koken
ik wist dat een leven zonder zo veel leuker zou zijn en dat al dat "gekloot" me daar uiteindelijk zou brengen. Al die babysteps die ik dus wél zelf in de hand had.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Thanks, duidelijk. Heb je het alleen gedaan? Knap dat je het volgehouden hebt, kan me voorstellen dat het soms heel nutteloos lijkt. Maar als je in beweging komt is het zoveel makkelijk om dat te blijven.
Nee, ik had fijne psychologes en medicatie die goed aansloeg.quote:
Thanks, duidelijk. Heb je het alleen gedaan? Knap dat je het volgehouden hebt, kan me voorstellen dat het soms heel nutteloos lijkt. Maar als je in beweging komt is het zoveel makkelijk om dat te blijven.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Gelukkig maar!quote:
[..]
Nee, ik had fijne psychologes en medicatie die goed aansloeg.
Dat thuisblijven hoeft natuurlijk niet heel lang te duren. Sterker nog, waarschijnlijk krijgt hij vrij snel een gesprek met de arbo arts.quote:
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.
We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.
Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.
@Dancing, wat deed jij voor structuur?
Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
Zo'n arts kan je vriend helpen door bijvoorbeeld het aantal uren terug te schroeven maar ook verplichte werktijden opleggen om zo de gewenste en ook nodige structuur voor je vriend te bewerkstelligen.
Het voelt vast heel raar om zo de touwtjes in handen te nemen, zeker als je zelf juist iemand bent die zelf goed kan doorpakken.
Ik vond dat destijds heel tegenstrijdig omdat ik mijn vriend zag als een lieve volwassen en vooral volwaardige persoon, en die wil je niet als een zieke patiënt behandelen. En zelf wil je vast ook niet dat iemand anders dat zomaar doet. Aan de andere kant is je vriend op dit moment ook erg ziek. Vergelijk het met iemand die een griepje lijkt te hebben maar de volgende ochtend 40 graden koorts heeft en alleen nog maar incoherent kan ijlen van een griepje naar hoge koorts, dan zorg je ook dat iemand asap bij een dokter met verstand van zaken terecht kan. En als dat betekent dat je die persoon moet aankleden en in de auto moet tillen doe je dat ook.
Qua structuur zou je vaste contactmomenten kunnen inbouwen. En schakel daar ook vooral sociale contacten in zodat jij niet de hele dag ermee bezig bent maar ook op je werk even je zinnen op wat anders kan zetten. Ik deed dit zelf door op vaste momenten even te bellen of te appen. Ik maakte smorgens een lijstje met dingen die hij kon gaan doen. Hier kun je ook het maatschappelijk werk bij om hulp vragen.
[ Bericht 6% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 10-05-2018 00:08:14 ]
Waar zeg ik dat je het uit je duim zuigt? Ik denk dat iedereen die te maken heeft of heeft gehad met een depressie echt wel weet wat kan helpen. Maar er is niks zo moeilijk dan daar ook naar te handelen. Lijkt mij dat je dat ook weet. Het is prima om dat een keer te herhalen, maar jij doet het af als eigen schuld dikke bult, wil je er niet naar handelen, dan moet je niet klagen. Maar zo simpel is het niet.quote:
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Je moet niet voor hem willen beslissen, beter worden kan hij namelijk alleen zelf. Als je dat gaat forceren kan het zomaar averechts gaan werken en heb jij het uiteindelijk gedaan. Ik ben er een relatie en belangrijke vriendschap door verloren.quote:
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.
We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.
Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.
@Dancing, wat deed jij voor structuur?
Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.
Maar een beetje doorzetten waar hij vooral besluiteloos is kan wel weer helpen. Zolang er maar gecommuniceerd wordt en hij het niet ervaart als moeten.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Misschien gewoon reageren op wat ik schrijf, ipv wat jij er in leest? Dat praat in dit topic een stuk prettiger en respectvoller met elkaar dan elkaar bombarderen obv aannames metquote:
[..]
Waar zeg ik dat je het uit je duim zuigt? Ik denk dat iedereen die te maken heeft of heeft gehad met een depressie echt wel weet wat kan helpen. Maar er is niks zo moeilijk dan daar ook naar te handelen. Lijkt mij dat je dat ook weet. Het is prima om dat een keer te herhalen, maar jij doet het af als eigen schuld dikke bult, wil je er niet naar handelen, dan moet je niet klagen. Maar zo simpel is het niet.
's.Ik zeg nergens dat het makkelijk is, als het makkelijk zou zijn was dit topic er niet en huppelden we allemaal de hele dag door bloemige weiden. Daarom moet het nog wel gebeuren.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Aannames?quote:
[..]
Misschien gewoon reageren op wat ik schrijf, ipv wat jij er in leest? Dat praat in dit topic een stuk prettiger en respectvoller met elkaar dan elkaar bombarderen obv aannames met
Ik zeg nergens dat het makkelijk is, als het makkelijk zou zijn was dit topic er niet en huppelden we allemaal de hele dag door bloemige weiden. Daarom moet het nog wel gebeuren.
Wat betreft lezen moet je misschien de posts van Koettie ook wat beter bestuderen dan. Ze weet heel goed wat er moet gebeuren. Dan kun je wel lekker makkelijk roeptoeteren dat het moet gebeuren of "Dan creeer je structuur.", maar je weet net zo goed dat het zo niet werkt.quote:
Je verliest imo ook wel een beetje het recht van klagen over "het systeem" als je net dat stukje dat je wel zelf in de hand hebt op deze manier aanvliegt. Dan leg je alles bij een ander maar neemt niet de verantwoordelijkheid over jouw deel vd mogelijkheden.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Koettie heeft -atm geloof ik?- geen depressie. Ik doel dan ook op haar vriend. Zij hoeft ook helemaal niets, zij is geen hulpverlener. Maar dit is geen topic voor geliefden van mensen in een depressie, dit is een topic voor mensen die last hebben van/ leven met depressie. Dus mijn posts zijn in die zin nutteloos aan haar adres, agz mijn posts gericht zijn aan haar vriend, die ze niet leest, maar soit.quote:
[..]
Aannames?
[..]
Wat betreft lezen moet je misschien de posts van Koettie ook wat beter bestuderen dan. Ze weet heel goed wat er moet gebeuren. Dan kun je wel lekker makkelijk roeptoeteren dat het moet gebeuren of "Dan creeer je structuur.", maar je weet net zo goed dat het zo niet werkt.
Het gaat niet beter als je oprolt in een balletje en in een hoek gaat liggen wiegen in een deken van zelfmedelijden en berusting. Je moet dingen doen. En zo te lezen kan hij op dit moment heel weinig, maar doe dan wat je wel kunt doen. En nee, dat lukt niet elke dag. Dan probeer je morgen weer.
JA MAAR HET IS ZO MOEHOEHOEHOELUK jammeren helpt je niet. DOEN, wel. En je depressie fixen moet eigenlijk je hoofddoel zijn. Alles wat daar in de weg van staat, is ondergeschikt. Ook z'n baan, misschien wel juist z'n baan.
Het is een harde wereld, de zorg is helemaal een tiefusbende. Je hebt er geen controle op. Anderen gaan het werk niet voor je doen. Op sommige dingen heb je wel controle en die dingen moet je proberen. Dat werk moet je doen. En dat mislukt soms. Dan moet je lief voor jezelf zijn en het morgen opnieuw proberen.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Ah ja jij bepaalt even eigenhandig voor wie dit topic is en wat ze hier mogen posten.quote:
[..]
Koettie heeft -atm geloof ik?- geen depressie. Ik doel dan ook op haar vriend. Zij hoeft ook helemaal niets, zij is geen hulpverlener. Maar dit is geen topic voor geliefden van mensen in een depressie, dit is een topic voor mensen die last hebben van/ leven met depressie. Dus mijn posts zijn in die zin nutteloos aan haar adres, agz mijn posts gericht zijn aan haar vriend, die ze niet leest, maar soit.
Het gaat niet beter als je oprolt in een balletje en in een hoek gaat liggen wiegen in een deken van zelfmedelijden en berusting. Je moet dingen doen. En zo te lezen kan hij op dit moment heel weinig, maar doe dan wat je wel kunt doen. En nee, dat lukt niet elke dag. Dan probeer je morgen weer.
JA MAAR HET IS ZO MOEHOEHOEHOELUK jammeren helpt je niet. DOEN, wel. En je depressie fixen moet eigenlijk je hoofddoel zijn. Alles wat daar in de weg van staat, is ondergeschikt. Ook z'n baan, misschien wel juist z'n baan.
Het is een harde wereld, de zorg is helemaal een tiefusbende. Je hebt er geen controle op. Anderen gaan het werk niet voor je doen. Op sommige dingen heb je wel controle en die dingen moet je proberen. Dat werk moet je doen. En dat mislukt soms. Dan moet je lief voor jezelf zijn en het morgen opnieuw proberen.
Fijn hoor dat je nog even herhaalt wat er gedaan moet worden en zeer aardig ook dat je issues nog even bagatelliseert want iedereen moet het gewoon maar even doen natuurlijk.
Maar goed, trap vooral elke open deur nog een keer in. Ik ga weer wat beters doen met mijn leven.
Op dinsdag 22 oktober 2024 17:23 schreef maily het volgende:
Aquequelequ :B
Aquequelequ :B
Veel succes daarmee
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Dat helpt ook 
Nee, mijn advies is niet kijken naar wat je allemaal niet kan en te fouccussen op wat anderen nalaten, maar naar wat je wel kan en waar je zelf de bal laat liggen. Ik bemerk wel vaak in dit topic een ontzettend gezeik richting hulpverleners (regelmatig ook terecht) maar bij veel mensen ook een soort weigering om toe te geven dat je weliswaar geveld bent door een ziekte en daar zelf dingen tegen kunt ondernemen. "ja maar zij ja maar zij ja maar zij". Ja, en jij dan? Wat doe jij?
Bij iemand met een gebroken arm die zonder mitella gaat basketballen zijn we ook niet verbaasd dat de breuk niet zo goed heelt. En ook al is de gebroken arm niet je eigen schuld, je moet er wel je verwantwoordelijkheid voor nemen. Dan zegt ook niemand "je mag niet zeggen dat hij niet moet basketballen, want hij is ook maar aangereden!"
Blijven werken omdat je denkt dat dat hoort en je structuur geeft is imo geen gedachte/actie die je helpt, maar -zeker als het je zoveel stress geeft- is imo basketballen met een gebroken arm.
Nee, mijn advies is niet kijken naar wat je allemaal niet kan en te fouccussen op wat anderen nalaten, maar naar wat je wel kan en waar je zelf de bal laat liggen. Ik bemerk wel vaak in dit topic een ontzettend gezeik richting hulpverleners (regelmatig ook terecht) maar bij veel mensen ook een soort weigering om toe te geven dat je weliswaar geveld bent door een ziekte en daar zelf dingen tegen kunt ondernemen. "ja maar zij ja maar zij ja maar zij". Ja, en jij dan? Wat doe jij?
Bij iemand met een gebroken arm die zonder mitella gaat basketballen zijn we ook niet verbaasd dat de breuk niet zo goed heelt. En ook al is de gebroken arm niet je eigen schuld, je moet er wel je verwantwoordelijkheid voor nemen. Dan zegt ook niemand "je mag niet zeggen dat hij niet moet basketballen, want hij is ook maar aangereden!"
Blijven werken omdat je denkt dat dat hoort en je structuur geeft is imo geen gedachte/actie die je helpt, maar -zeker als het je zoveel stress geeft- is imo basketballen met een gebroken arm.
I'll be walking home after drinking all my pennies. I'll keep passing the open windows. I'll dance, even if I have nowhere to do it but in my own living room.
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
~ How do I feel this good, sober?
~ For the night is dark and full of terrors
Even een korte update, ik merk dat er allerlei herinneringen uit mijn jeugd beginnen terug te komen. Eigenlijk hele gewone dingen, als logeren bij opa en oma met mn zus en hoeveel lol we toen hadden. Het is of het verleden nu een wat completer plaatje begint te worden. En ook is er ruimte voor het gevoel erbij, op een normaal volume.
Ik durf nu ook wel aandacht aan die herinneringen te geven, soms wat verdrietig maar ook hele leuke dingen. Een beetje onwennig durf ik ook die leuke dingen wel te erkennen, ergens heb ik denk ik ooit met mezelf afgesproken dat mijn jeugd alleen maar kut was en liet de leuke herinneringen ook niet meer toe. Het is even wennen aan het idee dat leuke herinneringen niet afdoen aan de nare dingen die er zijn gebeurd. Ik heb onbewust altijd het gevoel gehad dat als ik aan wat anders aandacht besteedde, mensen zouden denken dat ik me aanstel of dat de rotte dingen vergeten zouden worden, terwijl dat voor mij nog niet over is.
Stukje bij beetje begint er nu het een en ander te veranderen en ik heb het idee dat ik vanbinnen een vollediger mens begin te worden. Zoals ik mijn psycholoog zei, het voelt of het verleden niet meer alleen een oorlogsgebied vol landmijnen is, ik heb nu ook een mooie bloementuin met fijne herinneringen waar ik naartoe kan gaan en daarmee voel ik me zoveel veiliger in mezelf.
Ik durf nu ook wel aandacht aan die herinneringen te geven, soms wat verdrietig maar ook hele leuke dingen. Een beetje onwennig durf ik ook die leuke dingen wel te erkennen, ergens heb ik denk ik ooit met mezelf afgesproken dat mijn jeugd alleen maar kut was en liet de leuke herinneringen ook niet meer toe. Het is even wennen aan het idee dat leuke herinneringen niet afdoen aan de nare dingen die er zijn gebeurd. Ik heb onbewust altijd het gevoel gehad dat als ik aan wat anders aandacht besteedde, mensen zouden denken dat ik me aanstel of dat de rotte dingen vergeten zouden worden, terwijl dat voor mij nog niet over is.
Stukje bij beetje begint er nu het een en ander te veranderen en ik heb het idee dat ik vanbinnen een vollediger mens begin te worden. Zoals ik mijn psycholoog zei, het voelt of het verleden niet meer alleen een oorlogsgebied vol landmijnen is, ik heb nu ook een mooie bloementuin met fijne herinneringen waar ik naartoe kan gaan en daarmee voel ik me zoveel veiliger in mezelf.
Ik vind dat eigenlijk erg meevallen bij DP. Ze zegt vooral dat je uit je passiviteit moet stappen en kijken naar wat nog wel lukt. In plaats van enkel naar je eigen ellende kijken en focussen op hoe klote het is. Passiviteit maakt dat je depressie alleen maar dieper wordt.quote:
Sorry, maar je advies is ook een beetje in de categorie "je moet gewoon positief denken"
Natuurlijk kun je zo diep zitten dat er niet meer ruimte is er dan uit je bed komen, je badjas aantrekken en op de bank gaan zitten. En je dan afvragen hoe je in godsnaam je dag doorkomt. Maar dat is het moment om ingrijpendere hulp te vragen, of iemand dat voor je te laten doen. En ook dat is verantwoordelijkheid voor jezelf nemen, accepteren dat het je niet alleen lukt en hulp vragen.
Ik heb zelf heel diep gezeten. Heel serieus overwogen of ik er al dan niet een einde aan zou maken omdat ik bij god niet meer wist hoe ik hier weer uit moest komen. Dat is vorig jaar drie keer gebeurd, en alledrie de keren ben ik naar de huisarts gegaan en heb verteld dat het me niet meer lukte. Ik vroeg om hulp omdat ik niet meer kon.
[ Bericht 16% gewijzigd door Mevrouw_voor_jou op 10-05-2018 12:17:42 ]
Ja, want ik had dan ook meer kans om hiaten in m'n zelfkennis op te vullen en meer kans om (na door de gehaktmolen te zijn gesprongen en even door de psychische pijn heen te gaan) mezelf structureel minder slecht te voelen.quote:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
Liever meteen de pijn en daarna beter worden dan pappen en nathouden en nooit verder komen.
Ik heb alles gelezen, ik zie de wanhoop wel. Verder is er al een hele conversatie geweest, ik weet niet zo goed wat ik daaraan zou kunnen toevoegen.quote:
[..]
Hij durft niet. Dan is er geen structuur en begint het met afspraken en bellen met arbo arts en gedoe. Dat staat hem zo tegen dat hij het makkelijker vindt om maar te gaan werken.
Waarom staat het arbo-arts gebeuren hem trouwens zo tegen? Verdrinkt hij zich in z'n werk?
Sowieso kan ik wel aanbevelen om jezelf niet op slechts 1 ding te storten (zoals hij dat schijnbaar met z'n werk doet), maar om je eieren over meerdere mandjes te spreiden.
Zelfde tip geef ik ook aan mensen wat vrienden/vriendschappen betreft, want zo heb je meestal wel een vangnet voor als het ineens met 1 vriend even niet loopt zoals je hoopt.
Ik kan eigenlijk wel een kleine update geven:
SPOILEROm spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.
Moet , dit even van me afschrijven en ik.kan nu bij niemand terecht, en wil de personen bij wie ik terecht zou kunnen niet wakkerbellen.
Maar zojuist weer een paniek/angst aanval gehad, op zich ben ik wel trots op hoe ik ermee omga,ondanks dat ik er nog een beetje inzit.
Was namelijk gaan slapen en voelde me al raar..maar viel toch in slaap na een kop thee met melk. Echter werd ik veel later weer wakker en begon te piekeren...dus ging ik ontspanningsoefeningwn doen omdat ik merkte dat iets niet lekkee voelde.
En tijdens die oefening had ik mijn ogen docht en bleef denken en opeens was het alsof ik het moment zag of dat iemand tegen mij zei dat X dood was, en zo voelde het ook. Ik begon gelijk tegen mij te zeggen X gaat ooit dood maar nier nu. X ligt nu te slapen. En zo begon ik mezelf gerust te stellen.
Nu is x idd niet dood, maar moet binnenkort een operatie ondergaan, waaraan is duidelijk alleen zijn bepaalde tests gedaan die het hoe,wat, waar enz nog moete uitwijzen. Op zich is het geen super risicovolle ingreep. Maar een angst die ik heb/had speelt weer.op. Enigsinds niet reel, maar tegelijkertijd wel.
Om maar even een voorveeld te nemen, x heeft enorme pijn in de borst, en heeft wat opgezette lymfklieren. Dus de arts denkt dat het kanker kan zijn, eve n kort door de bocht. Dus tests gedaan en nu afwachten op biopsie. En terwijl het afwachten is voel ik me angstig...en dat lijdt tot allerlei fantasie scenario's..en die leiden momenteel tot.paniek/angstaanvallen.
Eb die krijg ik toevallig 9v/d 10x als ik wil gaan slapen en moe ben. En het is dus een reelen anfst, alleen de emktie is ver uit proportie.
Ga zo maar ff thee drinken en dan proberen te slapen en rusten.
Maar zojuist weer een paniek/angst aanval gehad, op zich ben ik wel trots op hoe ik ermee omga,ondanks dat ik er nog een beetje inzit.
Was namelijk gaan slapen en voelde me al raar..maar viel toch in slaap na een kop thee met melk. Echter werd ik veel later weer wakker en begon te piekeren...dus ging ik ontspanningsoefeningwn doen omdat ik merkte dat iets niet lekkee voelde.
En tijdens die oefening had ik mijn ogen docht en bleef denken en opeens was het alsof ik het moment zag of dat iemand tegen mij zei dat X dood was, en zo voelde het ook. Ik begon gelijk tegen mij te zeggen X gaat ooit dood maar nier nu. X ligt nu te slapen. En zo begon ik mezelf gerust te stellen.
Nu is x idd niet dood, maar moet binnenkort een operatie ondergaan, waaraan is duidelijk alleen zijn bepaalde tests gedaan die het hoe,wat, waar enz nog moete uitwijzen. Op zich is het geen super risicovolle ingreep. Maar een angst die ik heb/had speelt weer.op. Enigsinds niet reel, maar tegelijkertijd wel.
Om maar even een voorveeld te nemen, x heeft enorme pijn in de borst, en heeft wat opgezette lymfklieren. Dus de arts denkt dat het kanker kan zijn, eve n kort door de bocht. Dus tests gedaan en nu afwachten op biopsie. En terwijl het afwachten is voel ik me angstig...en dat lijdt tot allerlei fantasie scenario's..en die leiden momenteel tot.paniek/angstaanvallen.
Eb die krijg ik toevallig 9v/d 10x als ik wil gaan slapen en moe ben. En het is dus een reelen anfst, alleen de emktie is ver uit proportie.
Ga zo maar ff thee drinken en dan proberen te slapen en rusten.
Wat goed dat je zo met je paniek aan de slag bent gegaan en het een beetje in toom hebt gehouden.quote:
Moet , dit even van me afschrijven en ik.kan nu bij niemand terecht, en wil de personen bij wie ik terecht zou kunnen niet wakkerbellen.
Maar zojuist weer een paniek/angst aanval gehad, op zich ben ik wel trots op hoe ik ermee omga,ondanks dat ik er nog een beetje inzit.
Was namelijk gaan slapen en voelde me al raar..maar viel toch in slaap na een kop thee met melk. Echter werd ik veel later weer wakker en begon te piekeren...dus ging ik ontspanningsoefeningwn doen omdat ik merkte dat iets niet lekkee voelde.
En tijdens die oefening had ik mijn ogen docht en bleef denken en opeens was het alsof ik het moment zag of dat iemand tegen mij zei dat X dood was, en zo voelde het ook. Ik begon gelijk tegen mij te zeggen X gaat ooit dood maar nier nu. X ligt nu te slapen. En zo begon ik mezelf gerust te stellen.
Nu is x idd niet dood, maar moet binnenkort een operatie ondergaan, waaraan is duidelijk alleen zijn bepaalde tests gedaan die het hoe,wat, waar enz nog moete uitwijzen. Op zich is het geen super risicovolle ingreep. Maar een angst die ik heb/had speelt weer.op. Enigsinds niet reel, maar tegelijkertijd wel.
Om maar even een voorveeld te nemen, x heeft enorme pijn in de borst, en heeft wat opgezette lymfklieren. Dus de arts denkt dat het kanker kan zijn, eve n kort door de bocht. Dus tests gedaan en nu afwachten op biopsie. En terwijl het afwachten is voel ik me angstig...en dat lijdt tot allerlei fantasie scenario's..en die leiden momenteel tot.paniek/angstaanvallen.
Eb die krijg ik toevallig 9v/d 10x als ik wil gaan slapen en moe ben. En het is dus een reelen anfst, alleen de emktie is ver uit proportie.
Ga zo maar ff thee drinken en dan proberen te slapen en rusten.
Heel veel sterkte, het lijkt me vreselijk spannend om op zoiets te moeten afwachten.
Heb je nog een beetje kunnen slapen?
@magnetron. Niet verdrinken. 'Gewoon' angst voor het onbekende, afspraken, zichzelf moeten verantwoorden/verdedigen. Hij wil daar niet meer werken en zijn redenatie is dan doen ze hun best voor me en dan wil ik eigenlijk niet eens terug. En bang dat hij niet serieus genomen wordt.
Vanmiddag huisarts. Ben heel bang dat die ons niet serieus neemt,, vorige keer was het ook niet heel prettig praten met die man. Maar goed, we gaan het zien. Misschien valt het ook wel mee.
@magnetron. Niet verdrinken. 'Gewoon' angst voor het onbekende, afspraken, zichzelf moeten verantwoorden/verdedigen. Hij wil daar niet meer werken en zijn redenatie is dan doen ze hun best voor me en dan wil ik eigenlijk niet eens terug. En bang dat hij niet serieus genomen wordt.
Vanmiddag huisarts. Ben heel bang dat die ons niet serieus neemt,, vorige keer was het ook niet heel prettig praten met die man. Maar goed, we gaan het zien. Misschien valt het ook wel mee.
Sterkte en succes gewenst vanmiddag!quote:
Heb je nog een beetje kunnen slapen?
@magnetron. Niet verdrinken. 'Gewoon' angst voor het onbekende, afspraken, zichzelf moeten verantwoorden/verdedigen. Hij wil daar niet meer werken en zijn redenatie is dan doen ze hun best voor me en dan wil ik eigenlijk niet eens terug. En bang dat hij niet serieus genomen wordt.
Vanmiddag huisarts. Ben heel bang dat die ons niet serieus neemt,, vorige keer was het ook niet heel prettig praten met die man. Maar goed, we gaan het zien. Misschien valt het ook wel mee.
Je zou eventueel kort op papier kunnen zetten wat je wil vragen van de huisarts. Stel dat het een lastig gesprek wordt dan heb je een goeie geheugensteun. En wellicht dat je het wat kan aandikken zodat hij de klachten van je vriend serieuzer neemt?
Ik hoop dat het meevalt/mee is gevallen bij de huisarts en dat jullie een goed gesprek hebben (gehad).
Fake it till you make it...
Dank jullie wel allemaal. Het was een fijn gesprek. De huisarts was, in tegenstelling tot vorige keer, heel rustig en luisterde vooral. Vriend kon gewoon z'n wanhoop kwijt en even alles er uit gooien. Terug aan de anti depressiva, doorverwijzing en over twee weken terug komen.
Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
Wat fijn, klinkt al een heerlijk dagje en het mooie is je hebt er samen van kunnen genieten! En het grappige vind ik is dat je als je de zon ziet en uit het 'donkere'huis komt, voel je je vanzelf wat kalmer..quote:
Dank jullie wel allemaal. Het was een fijn gesprek. De huisarts was, in tegenstelling tot vorige keer, heel rustig en luisterde vooral. Vriend kon gewoon z'n wanhoop kwijt en even alles er uit gooien. Terug aan de anti depressiva, doorverwijzing en over twee weken terug komen.
Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
Ik heb na mijn kop thee met melk, nog 2 uurtjes geslapen. Had wel medicatie tegen migraine ingenomen, omdat ik na zo'n aanval altijd doodop ben en migraine krijg.
Dus voel me nu stukken beter, en ik heb na bijna 4 dagen weer een positieve emotie om te noteren in mijn emotie dagboek, voor het ggg schema. Want wat ik merk is dat er idd bizar weinig positieviteit tussen zit.
Vandaag ook een interessant dagje...behalve koken dan..want ik ben absoluut geen huismens en alles wat huishoudelijk is sla ik het liefst over...en doe veel dingen dan ook pas tegen het eind van de dag.
Maar goed, straks naar een soort bijenkomst, presentatie over de sector waarin ik werk...kwamer pertoeval achter en het is inde buurt en gratis. En ik probeer 2x per week te gaan zwemmen...
Dus voel me nu stukken beter, en ik heb na bijna 4 dagen weer een positieve emotie om te noteren in mijn emotie dagboek, voor het ggg schema.
Want wat ik merk is dat er idd bizar weinig positieviteit tussen zit. Vandaag ook een interessant dagje...behalve koken dan..want ik ben absoluut geen huismens en alles wat huishoudelijk is sla ik het liefst over...en doe veel dingen dan ook pas tegen het eind van de dag.
Maar goed, straks naar een soort bijenkomst, presentatie over de sector waarin ik werk...kwamer pertoeval achter en het is inde buurt en gratis. En ik probeer 2x per week te gaan zwemmen...
Wat fijn dat het nu wel een goed gesprek was! Dat zal een hoop gescheeld hebben bij het bespreken van alles.quote:
Dank jullie wel allemaal. Het was een fijn gesprek. De huisarts was, in tegenstelling tot vorige keer, heel rustig en luisterde vooral. Vriend kon gewoon z'n wanhoop kwijt en even alles er uit gooien. Terug aan de anti depressiva, doorverwijzing en over twee weken terug komen.
Ook mail gehad van een coach die een afspraak wil maken dus positieve dag. Sowieso wel goede dag dus heel fijn, staan nu te wachten bij de apotheek en net even gegeten op een terras. Eerste zon wat vriend gezien heeft dit jaar. Fijn
Thanks allemaal. Ben zo opgelucht. Huisarts gaf als advies idd niet ziekmelden ivm met structuur maar wel minder uren en de diensten die het fijnst zijn voor hem. Net de mail naar de manager verstuurd, met bloed zweet en tranen want hij vindt het rot om 'lastig' te zijn maar ziet nu wel in dat het even moet. Emotioneel dagje dus vroeg naar bed vanavond. Morgen wandelen en hopen dat de opluchting even aanhoudt.
En hoe ging het gisteren?quote:
Thanks allemaal. Ben zo opgelucht. Huisarts gaf als advies idd niet ziekmelden ivm met structuur maar wel minder uren en de diensten die het fijnst zijn voor hem. Net de mail naar de manager verstuurd, met bloed zweet en tranen want hij vindt het rot om 'lastig' te zijn maar ziet nu wel in dat het even moet. Emotioneel dagje dus vroeg naar bed vanavond. Morgen wandelen en hopen dat de opluchting even aanhoudt.
Hier een korte update, na de enorme dip van afgelopen week gaat het sinds vrijdag ietsjes beter, alleen heb ik nu de neiging om teveel te gelijk te willen en te gaan doen. Dus moet mezelf proberen te controleren.
Verder vrijdag weer een sessie met de psycholoog gehad..en die was enorm zwaar. Want na/tijdens mijn 'paniekdagen' heb ik haar een bericht gestuurd. En tijdens deze sessie hebben we het erover gehad en vooral wat er gebeurd...het blijven denken en tegelijk willen stoppen met denken en het feit dat ik emotioneel alles veel erger ervaar dan het is.
En tijdens deze sessie werd ik dus enorm emotioneel, mede doordat ik de angst in woorden heb uitgedrukt. En tijdens het uitdrukken in worden begon ik al overstuur te raken. Dus is de heel de sessie hieraan besteed i.p.v. de emoties die ik moest bijhouden.
En ze snapt nu wel waarmee en waardoor ikvastzit en dat ik vooral de bomen de bos het niet meer zie/kan zien.
Vandaag mezelf gedwongen een rust dagje te houden thuis, mede doordat ik lichtelijk hyper ben, doordat ik me redelijk goed voel en daardoor wil ik heel actief dingen gaan doen. En momenteel moet ik mijn energie goed verdelen..want als ik vermoeid raak dan neig ik weer te kelderen qua stemming.
En vandaag moest ik op bepaalde momenten denken aan mijn angst en het leek net alof ik probeerde mezelf te triggeren naar slecht voelen...maar het niet kon omdat ik me niet slecht voel. ...
Verder vrijdag weer een sessie met de psycholoog gehad..en die was enorm zwaar. Want na/tijdens mijn 'paniekdagen' heb ik haar een bericht gestuurd. En tijdens deze sessie hebben we het erover gehad en vooral wat er gebeurd...het blijven denken en tegelijk willen stoppen met denken en het feit dat ik emotioneel alles veel erger ervaar dan het is.
En tijdens deze sessie werd ik dus enorm emotioneel, mede doordat ik de angst in woorden heb uitgedrukt. En tijdens het uitdrukken in worden begon ik al overstuur te raken. Dus is de heel de sessie hieraan besteed i.p.v. de emoties die ik moest bijhouden.
En ze snapt nu wel waarmee en waardoor ikvastzit en dat ik vooral de bomen de bos het niet meer zie/kan zien.
Vandaag mezelf gedwongen een rust dagje te houden thuis, mede doordat ik lichtelijk hyper ben, doordat ik me redelijk goed voel en daardoor wil ik heel actief dingen gaan doen. En momenteel moet ik mijn energie goed verdelen..want als ik vermoeid raak dan neig ik weer te kelderen qua stemming.
En vandaag moest ik op bepaalde momenten denken aan mijn angst en het leek net alof ik probeerde mezelf te triggeren naar slecht voelen...maar het niet kon omdat ik me niet slecht voel. ...
Klinkt wel verwarrend allemaal. Ben je niet gewoon in de war omdat je je nu goed voelt, in tegenstelling tot vrijdag?
Klinkt wel verwarrend allemaal. Ben je niet gewoon in de war omdat je je nu goed voelt, in tegenstelling (tot vrijdag?
In zekere zin kan het best dat ik in de war ben. Maar dit heb ik altijd gehad. Eigenlijk is het piekeren maar zonder emoties, en me dan raar voelen doordat ik het meestal met emotie heb...quote:
Zoals ik het hoor is er in ieder geval iets aan verbetering te horen.quote:
Mwah. Het gaat, we modderen een beetje aan. Hopelijk slaat die fluoxetine snel aan.
Ik ben mezelf weer even tegengekomen afgelopen weekend. Hoewel ik enorm blij ben dat ik veel minder vaak in een emotionele overdrive schiet, merk ik wel dat sommige situaties me toch lastig afgaan.
Ik hoopte dat na die rescripting sessie ik ook makkelijker zou omgaan met confrontaties maar hier heb ik mezelf wel wat overschat.
Vrijdag was ik op een verjaardag van een paar mensen, en bleek dat ook een paar vroegere vrienden aanwezig waren. Met een ervan hen ik nog wat uit te spreken en ik dacht eerder van 'als ik die tegenkom lukt het me wel om een paar dingen die ik nog op m'n hart heb uit te spreken'.
Het komt erop neer dat hij vorig jaar me in een heel lastige periode heeft laten zitten, van t een op t andere moment had hij geen tijd meer af te spreken, hoewel hij die tijd wel in anderen stak. Ook dingen die we samen zouden doen deed hij ineen met anderen, waar ik dan weer via via van hoorde. Ik heb m destijds een paar keer gevraagd wat er aan de hand was maar hij gaf niet thuis. Een maand of anderhalf terug liep ik m tegen t lijf en wilde hij ineens weer eens praten. Ik heb daar op dat moment geen antwoord op gegeven en gaf aan erop terug te komen. Ik was best verbluft en ook gestresst door die plotselinge vraag.
Eigenlijk wil ik m gewoon zeggen van 'joh vorig jaar heb je me behoorlijk laten zitten en gaf je niet thuis toen ik om uitleg vroeg. Verder hoor ik een en ander terug van mensen wat je over me zegt waardoor ik geen reden meer zie nog contact met je te willen.'
In plaats daarvan raakte ik wat gestresst en durfde ik ik de confrontatie niet aan te gaan. Ik heb me echt ongemakkelijk gevoeld op die verjaardag en voelde mn energie helemaal wegvloeien.
Iets om met mijn psycholoog te bespreken. Ik wil graag bekijken hoe ik dit soort confrontaties wel kan aangaan, want er nu zo mee rondlopen en gestresst raken wanneer ik iemand dan tegenkomen is ook niks.
Iemand hier die het wel is gelukt om over zo'n confrontatie angst heen te komen? Ik ben erg benieuwd hoe je dat hebt aangepakt. Mogelijk kan ik er iets van leren.
Ik hoopte dat na die rescripting sessie ik ook makkelijker zou omgaan met confrontaties maar hier heb ik mezelf wel wat overschat.
Vrijdag was ik op een verjaardag van een paar mensen, en bleek dat ook een paar vroegere vrienden aanwezig waren. Met een ervan hen ik nog wat uit te spreken en ik dacht eerder van 'als ik die tegenkom lukt het me wel om een paar dingen die ik nog op m'n hart heb uit te spreken'.
Het komt erop neer dat hij vorig jaar me in een heel lastige periode heeft laten zitten, van t een op t andere moment had hij geen tijd meer af te spreken, hoewel hij die tijd wel in anderen stak. Ook dingen die we samen zouden doen deed hij ineen met anderen, waar ik dan weer via via van hoorde. Ik heb m destijds een paar keer gevraagd wat er aan de hand was maar hij gaf niet thuis. Een maand of anderhalf terug liep ik m tegen t lijf en wilde hij ineens weer eens praten. Ik heb daar op dat moment geen antwoord op gegeven en gaf aan erop terug te komen. Ik was best verbluft en ook gestresst door die plotselinge vraag.
Eigenlijk wil ik m gewoon zeggen van 'joh vorig jaar heb je me behoorlijk laten zitten en gaf je niet thuis toen ik om uitleg vroeg. Verder hoor ik een en ander terug van mensen wat je over me zegt waardoor ik geen reden meer zie nog contact met je te willen.'
In plaats daarvan raakte ik wat gestresst en durfde ik ik de confrontatie niet aan te gaan. Ik heb me echt ongemakkelijk gevoeld op die verjaardag en voelde mn energie helemaal wegvloeien.
Iets om met mijn psycholoog te bespreken. Ik wil graag bekijken hoe ik dit soort confrontaties wel kan aangaan, want er nu zo mee rondlopen en gestresst raken wanneer ik iemand dan tegenkomen is ook niks.
Iemand hier die het wel is gelukt om over zo'n confrontatie angst heen te komen? Ik ben erg benieuwd hoe je dat hebt aangepakt. Mogelijk kan ik er iets van leren.
Je verhaal klinkt best herkenbaar. Dit heb ik zelf vaak ook, dat toch nog dat ene had willen zeggen of doen en het toch niet doe/deed. Vaak ga in gedachten dan ook heel erg lange gesprekken voeren in mijn hoofd, wat de verwerking is denk ik.quote:
Ik ben mezelf weer even tegengekomen afgelopen weekend. Hoewel ik enorm blij ben dat ik veel minder vaak in een emotionele overdrive schiet, merk ik wel dat sommige situaties me toch lastig afgaan.
Ik hoopte dat na die rescripting sessie ik ook makkelijker zou omgaan met confrontaties maar hier heb ik mezelf wel wat overschat.
Vrijdag was ik op een verjaardag van een paar mensen, en bleek dat ook een paar vroegere vrienden aanwezig waren. Met een ervan hen ik nog wat uit te spreken en ik dacht eerder van 'als ik die tegenkom lukt het me wel om een paar dingen die ik nog op m'n hart heb uit te spreken'.
Het komt erop neer dat hij vorig jaar me in een heel lastige periode heeft laten zitten, van t een op t andere moment had hij geen tijd meer af te spreken, hoewel hij die tijd wel in anderen stak. Ook dingen die we samen zouden doen deed hij ineen met anderen, waar ik dan weer via via van hoorde. Ik heb m destijds een paar keer gevraagd wat er aan de hand was maar hij gaf niet thuis. Een maand of anderhalf terug liep ik m tegen t lijf en wilde hij ineens weer eens praten. Ik heb daar op dat moment geen antwoord op gegeven en gaf aan erop terug te komen. Ik was best verbluft en ook gestresst door die plotselinge vraag.
Eigenlijk wil ik m gewoon zeggen van 'joh vorig jaar heb je me behoorlijk laten zitten en gaf je niet thuis toen ik om uitleg vroeg. Verder hoor ik een en ander terug van mensen wat je over me zegt waardoor ik geen reden meer zie nog contact met je te willen.'
In plaats daarvan raakte ik wat gestresst en durfde ik ik de confrontatie niet aan te gaan. Ik heb me echt ongemakkelijk gevoeld op die verjaardag en voelde mn energie helemaal wegvloeien.
Iets om met mijn psycholoog te bespreken. Ik wil graag bekijken hoe ik dit soort confrontaties wel kan aangaan, want er nu zo mee rondlopen en gestresst raken wanneer ik iemand dan tegenkomen is ook niks.
Iemand hier die het wel is gelukt om over zo'n confrontatie angst heen te komen? Ik ben erg benieuwd hoe je dat hebt aangepakt. Mogelijk kan ik er iets van leren.
Tengewoordig probeer ik mezelf alsik zo iemand tegenkom, eerst heel diep en kalm te ademen...en bij mezelf te blijven..soms knijp ik mezelf even om uit de 'angst' te komen. En vertel ik aan mezelf wat ik wil zeggen. En daarna probeer ik het tegen die persoon te zeggen.
En bij speelt vooral het wat zullen ze ervan vinden, wat zullen ze denken een rol. En tegenwoordig zeg ik dan tegen mezelf: deze persoon heb je niet nodig, je ziet hem nu en wellicht nooit meer.Op die manier krijg ik mezelf uit die angst.
Wat ik je aanraad:
1. Zoek een manier om uit de stress te komen(d.m.v.) jezelf iets aanpraten, fysiek iets(bijv. jezelf even knijpen) of gewoon even te mediteren.
2. Eenmaal uit die stress, probeer rationeel na te denken wat jewilt zeggen en formuleer het in zinnen. Desnoods schrijf je het op en geef je het papiertje aan de desbetreffende persoon.
Het zal veel tijd kosten tot het eenmaal lukt...ik ben er al heel lang mee bezig..en soms lukt het en soms niet.
Hier schommel ik behoorlijk qua positiviteit/negativiteit. Heb op bepaalde momenten heel erg de neiging negatief te gaan denken en dan ook negatief te voelen. .....en dan opeens 5 minuten later kan ik me enorm goed voelen.
Vooral verveling speelt een enorm grote rol..daarom wil ik ook weer werk zoeken, maar ik ben bang dat ik me dan weer op en top ga voelen en dan na 2 of 3 jaar weer terugval. Want dat is een beetje het patroon dat ik heb..soms duurt de periode naar een terugval langer en soms korter..en soms zijn de terugvallen ook enorm kort.Maar bijna altijd als ik bereik wat ik wil, gooi ik zelf het roer om en ga dan i.p.v.rechtsaf, linksaf wat daarna doodloopt. En ik weer vastzit
En vooral op dit moment ben ik niet stabiel..alles (vooral negatieve) hakt er dusdanig op in dat ik dagen van mijn stokje val.En dan als ik het weer normaal lijk op te pakken neig ik door te slaan naar alles te willen en mezelf dusdanig goed te voelen dat ikalles aankan...alleen begin ikme dan af te vragen of ik het wel wil.En zo zit ik een beetje in een circel.
Vooral verveling speelt een enorm grote rol..daarom wil ik ook weer werk zoeken, maar ik ben bang dat ik me dan weer op en top ga voelen en dan na 2 of 3 jaar weer terugval. Want dat is een beetje het patroon dat ik heb..soms duurt de periode naar een terugval langer en soms korter..en soms zijn de terugvallen ook enorm kort.Maar bijna altijd als ik bereik wat ik wil, gooi ik zelf het roer om en ga dan i.p.v.rechtsaf, linksaf wat daarna doodloopt. En ik weer vastzit
En vooral op dit moment ben ik niet stabiel..alles (vooral negatieve) hakt er dusdanig op in dat ik dagen van mijn stokje val.En dan als ik het weer normaal lijk op te pakken neig ik door te slaan naar alles te willen en mezelf dusdanig goed te voelen dat ikalles aankan...alleen begin ikme dan af te vragen of ik het wel wil.En zo zit ik een beetje in een circel.
Voor zover ik me kan herinneren heb ik dat nooit gehad. Dat zou kunnen komen doordat mijn nervositeit overheerst, of gewoon omdat ik de gesprekken vaak niet prettig vind.quote:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?
Why are you wearing that stupid man suit?
"Grappig" dingetje hoe bizar sommige dingen in mijn hoofd werken.
Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.
Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.
Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.
Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.
Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.
Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.
Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.
Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.
Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
Hell To The Liars
Ennnnn we krijgen weer ruzie met een depressie. Ik schiet de afgelopen tijd de hele tijd heen en weer tussen semi-mani en semi-depressie. Het komt doordat therapie heel zwaar valt (exposure) en het is dodelijk vermoeiend. Op dit moment weet ik amper wat ik kan doen om houvast te vinden. Maar dit alles hoort erbij.
Sorry, ik moest even klagen
Sorry, ik moest even klagen
Dit herken ik ook wel..bij mij is terapie altijd heel dubbel. Aan de ene kant ga ik dolgraag, omdat ik van mijn issues afwil en tegelijkertijd wordt ik er nerveus over, want ik vraag me af hoe zal het zijn, wat zal er gebeuren, hoe ga ik me daar voelen. Enigssinds ben ik ook bang om te laten zien wat ik voel...en kan me nu niet inhouden...terwijl ik altijd heel rustig kon vertellen wat er gebeurd en in me omgaat..en nu wordt ik er meteen emotioneel van..quote:
[..]
Voor zover ik me kan herinneren heb ik dat nooit gehad. Dat zou kunnen komen doordat mijn nervositeit overheerst, of gewoon omdat ik de gesprekken vaak niet prettig vind.
Het is heel logisch, dat exposure zo'n effect op je heeft. Want je confronteerd je met iets wat voor jou (heel erg) heftig is.En je voert als het ware een strijd tegen je emotie..en dat is vermoeiend.quote:
Ennnnn we krijgen weer ruzie met een depressie. Ik schiet de afgelopen tijd de hele tijd heen en weer tussen semi-mani en semi-depressie. Het komt doordat therapie heel zwaar valt (exposure) en het is dodelijk vermoeiend. Op dit moment weet ik amper wat ik kan doen om houvast te vinden. Maar dit alles hoort erbij.
Sorry, ik moest even klagen
En vermoeidheid kan zorgen voor negativiteit/slecht voelen..dus het is een circel..waar je op een bepaald moment uit zal stappen!
Kloptquote:
[..]
Het is heel logisch, dat exposure zo'n effect op je heeft. Want je confronteerd je met iets wat voor jou (heel erg) heftig is.En je voert als het ware een strijd tegen je emotie..en dat is vermoeiend.
En vermoeidheid kan zorgen voor negativiteit/slecht voelen..dus het is een circel..waar je op een bepaald moment uit zal stappen!
Aan het eind van de week gaat het telkens wat beter. Dus het is een kwestie van doorzetten. Dank je wel
(OMG... deze sessie kon ik de therapeut wel schieten. Van het ene detail waarvoor ik me schaam naar het volgende waar ik me nog meer voor schaam. ULRCH)
Ik zit de laatste tijd weer in een mindere periode helaas. Nu was er de afgelopen weken op NPO3 extra aandacht voor depressie en andere psychologische problemen. Hoewel het kijken van dit soort programma's een weinig positief effect heeft op mijn gemoedstoestand, vind ik het toch interessant
Het programma #Jesuisdepri, waarbij jongeren met depressie werden gevolgd, heeft veel indruk op me gemaakt. Niet alleen het programma zelf, maar ook het nummer dat werd gebruikt tijdens de intro. Het gaat om Adele - Million Years Ago en ik herken me heel goed in de tekst:
''I know I'm not the only one
Who regrets the things they've done
Sometimes I just feel it's only me
Who can't stand the reflection that they see
I wish I could live a little more
Look up to the sky, not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry''
(normale versie kon ik even niet zo snel vinden op YouTube)
Zomaar iets wat ik even wilde delen. Meer mensen die zich hierin kunnen herkennen?
Het programma #Jesuisdepri, waarbij jongeren met depressie werden gevolgd, heeft veel indruk op me gemaakt. Niet alleen het programma zelf, maar ook het nummer dat werd gebruikt tijdens de intro. Het gaat om Adele - Million Years Ago en ik herken me heel goed in de tekst:
''I know I'm not the only one
Who regrets the things they've done
Sometimes I just feel it's only me
Who can't stand the reflection that they see
I wish I could live a little more
Look up to the sky, not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry''
(normale versie kon ik even niet zo snel vinden op YouTube)
Zomaar iets wat ik even wilde delen. Meer mensen die zich hierin kunnen herkennen?
quote:
"Grappig" dingetje hoe bizar sommige dingen in mijn hoofd werken.
Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.
Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.
Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.
Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.
Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
Ik heb juist totaal het tegenovergestelde. Zolang ik werk (heb) komen mijn klachten op 2e plaats, waarschijnlijk door een enorm verantwoordelijkheidsgevoel en het feit dat werken voor afleiding en focus zorgt.quote:
"Grappig" dingetje hoe bizar sommige dingen in mijn hoofd werken.
Ik heb de neiging om mij heel druk te maken over werkgerelateerde zaken en dat levert vaak stress op.
Vorige week half overspannen en toen kreeg mijn vader een ongeluk en belandde in het ziekenhuis.
Daardoor werd ik zo gefocust op zijn welzijn en voor hem te zorgen dat ik geen enkele moeite had om eerder van werk te vertrekken en werk werd bijzaak voor mij, waarbij ik gewoon mijn taken goed uitvoerde maar geen enkele stress ervaarde door mijn werk.
Mijn grootste depressie beleefde ik nadat ik terug kwam uit New York paar jaar geleden, zo gefocused en gebrand was ik toen op die reis.
Zodra ik geen focus heb en mijn werk op de voorgrond komt komen de klachten.
Leermomentje en als straks de storm is gaan liggen kan ik daar mee aan de slag.
In zekere zin vind ik het best herkenbaar, maar tegelijkertijd vind ik het lied best dramatisch overkomen..vooral doordat de wisselingen bij mij enorm wisselen qua intensiteit en duur.quote:
Ik zit de laatste tijd weer in een mindere periode helaas. Nu was er de afgelopen weken op NPO3 extra aandacht voor depressie en andere psychologische problemen. Hoewel het kijken van dit soort programma's een weinig positief effect heeft op mijn gemoedstoestand, vind ik het toch interessant
Het programma #Jesuisdepri, waarbij jongeren met depressie werden gevolgd, heeft veel indruk op me gemaakt. Niet alleen het programma zelf, maar ook het nummer dat werd gebruikt tijdens de intro. Het gaat om Adele - Million Years Ago en ik herken me heel goed in de tekst:
''I know I'm not the only one
Who regrets the things they've done
Sometimes I just feel it's only me
Who can't stand the reflection that they see
I wish I could live a little more
Look up to the sky, not just the floor
I feel like my life is flashing by
And all I can do is watch and cry''
(normale versie kon ik even niet zo snel vinden op YouTube)
Zomaar iets wat ik even wilde delen. Meer mensen die zich hierin kunnen herkennen?
Ik had gisteren een rare dag...begon positief maar beetje verveeld(had niks te doen) en wat ik wilde doen/gepland had daar was ik te lui voor. Mede doordat ik de nacht ervoor enorm veel heb verwerkt in mijn slaap...met een nachtmerrie met een 'kalm' einde. Eigenlijk had ik een soort van paniekaanval in mijn dromen/slaap. En werd ik wakker met zoiets van : wtf...
Maar gedurende de ochtend werd ik negatiever en negatiever..wel een enorm intensief, diepgaand en lang gesprek gehad over wat er allemaal met me gebeurd gehad met een goede bekende. Dat luchtte enorm op.
Waardoor ik toch even ben gaan wandelen later, waarna ik weer enorm hyperactief begon te worden en druk.
Vandaag proberen een rustig dagje ervan te maken, heb weer liggen dromen vannacht. En wil een beetje opruimen en schoonmaken vandaag...want dat is één van de dingen waar ik nou nooit echt veel zin in heb
Maar gedurende de ochtend werd ik negatiever en negatiever..wel een enorm intensief, diepgaand en lang gesprek gehad over wat er allemaal met me gebeurd gehad met een goede bekende. Dat luchtte enorm op.
Waardoor ik toch even ben gaan wandelen later, waarna ik weer enorm hyperactief begon te worden en druk.
Vandaag proberen een rustig dagje ervan te maken, heb weer liggen dromen vannacht. En wil een beetje opruimen en schoonmaken vandaag...want dat is één van de dingen waar ik nou nooit echt veel zin in heb
Oh... dit klinkt heel erg naar. Probeer een beetje lief voor jezelf te zijn. Dromerig slapen maakt een mens enorm moe (tenminste, mijn ervaring). Rust is heel belangrijk.quote:
Ik had gisteren een rare dag...begon positief maar beetje verveeld(had niks te doen) en wat ik wilde doen/gepland had daar was ik te lui voor. Mede doordat ik de nacht ervoor enorm veel heb verwerkt in mijn slaap...met een nachtmerrie met een 'kalm' einde. Eigenlijk had ik een soort van paniekaanval in mijn dromen/slaap. En werd ik wakker met zoiets van : wtf...
Maar gedurende de ochtend werd ik negatiever en negatiever..wel een enorm intensief, diepgaand en lang gesprek gehad over wat er allemaal met me gebeurd gehad met een goede bekende. Dat luchtte enorm op.
Waardoor ik toch even ben gaan wandelen later, waarna ik weer enorm hyperactief begon te worden en druk.
Vandaag proberen een rustig dagje ervan te maken, heb weer liggen dromen vannacht. En wil een beetje opruimen en schoonmaken vandaag...want dat is één van de dingen waar ik nou nooit echt veel zin in heb
Helpt het misschien om na het eten op te schrijven waarover je allemaal piekert? Misschien slaap je dan wat beter (helpt mij). Hopelijk krabbel je er snel weer bovenop
Poeh, ik heb het moeilijk. Ik heb een enorme behoefte tot automutilatie, alleen dat mag niet van mezelf. Mijn hoofd zit er zo vol mee dat niks anders lukt (ik houd mezelf heel en dat kost me al mijn energie).
Daarnaast heb ik nu een heel pittig gesprek dat ik tweemaal per dag moet terugluisteren
Maar goed, er is thee, er is Netflix en ik moet momenteel niks in mijn leven.
Het is pittig, maar het komt wel goed
[ Bericht 87% gewijzigd door ChildoftheStars op 16-05-2018 23:18:12 ]
Daarnaast heb ik nu een heel pittig gesprek dat ik tweemaal per dag moet terugluisteren
Maar goed, er is thee, er is Netflix en ik moet momenteel niks in mijn leven.
Het is pittig, maar het komt wel goed
[ Bericht 87% gewijzigd door ChildoftheStars op 16-05-2018 23:18:12 ]
Lijkt me enorm zwaar je te moeten confronteren hiermee, maar op den duur zal het je sterker en beter maken!quote:
Poeh, ik heb het moeilijk. Ik heb een enorme behoefte tot automutilatie, alleen dat mag niet van mezelf. Mijn hoofd zit er zo vol mee dat niks anders lukt (ik houd mezelf heel en dat kost me al mijn energie).
Daarnaast heb ik nu een heel pittig gesprek dat ik tweemaal per dag moet terugluisteren (waarin de psych tot in het kleinste, gênantste detail blijft doorzeuren op een verkrachting en dat roept weer allerlei andere momenten op).
Maar goed, er is thee, er is Netflix en ik moet momenteel niks in mijn leven.
Het is pittig, maar het komt wel goed
En inderdaad je moet niks, het enige wat je moet is voorjezelf zorgen en zoals je tegen mij zegt, lief zijn voor jezelf.
Kan je niet proberen op de momenten dat je wil/neiging hebt tot automutileren het automutileren vervangen door iets anders bijvoorbeeld tegen een kussen slaan o.i.d. om zo toch de (negatieve) energie die je kwijt moet eruit te gooien?
Lief ben ik zeker voor mezelf. Ik volg mijn zin en slaap lekker uit als dat lukt... Ik doe precies wat ik nodig heb. Alleen ik schaam me de oren van het hoofd. Ondanks dat de ramen dicht zijn ben ik bang dat elke voorbijganger kan horen wat ik opgenomen heb en me een vieze slet vindt. Dat hoort er eenmaal bij/quote:
[..]
Lijkt me enorm zwaar je te moeten confronteren hiermee, maar op den duur zal het je sterker en beter maken!
En inderdaad je moet niks, het enige wat je moet is voorjezelf zorgen en zoals je tegen mij zegt, lief zijn voor jezelf.
Kan je niet proberen op de momenten dat je wil/neiging hebt tot automutileren het automutileren vervangen door iets anders bijvoorbeeld tegen een kussen slaan o.i.d. om zo toch de (negatieve) energie die je kwijt moet eruit te gooien?
Op zulke momenten ga ik aan mijn deken haken en mag pas stoppen als ik weer rustig ben. En Pretty Little Liars (echt achterlijk dat ik dat leuk vind) leidt me goed af. Of ik ga wandelen of sporten. Net waar de behoefte ligt. Van stompen in een kussen (om maar iets te noemen) wakker ik juist het gevoel aan. Voor mij hebt het om iets zachts te doen. Klinkt misschien tuttig, maar ja... ik ben eenmaal een tuttige trut
En eigenlijk hoef je je nergens voor te schamen..je hebt het recht om te zijn wat je wilt...zolang jij tevreden bent. En het is verdraaid lastig je niks van anderen aan te trekken..ik weet het uit ervaring!quote:
[..]
Lief ben ik zeker voor mezelf. Ik volg mijn zin en slaap lekker uit als dat lukt... Ik doe precies wat ik nodig heb. Alleen ik schaam me de oren van het hoofd. Ondanks dat de ramen dicht zijn ben ik bang dat elke voorbijganger kan horen wat ik opgenomen heb en me een vieze slet vindt. Dat hoort er eenmaal bij/
Op zulke momenten ga ik aan mijn deken haken en mag pas stoppen als ik weer rustig ben. En Pretty Little Liars (echt achterlijk dat ik dat leuk vind) leidt me goed af. Of ik ga wandelen of sporten. Net waar de behoefte ligt. Van stompen in een kussen (om maar iets te noemen) wakker ik juist het gevoel aan. Voor mij hebt het om iets zachts te doen. Klinkt misschien tuttig, maar ja... ik ben eenmaal een tuttige trut
Dat is waarquote:
[..]
En eigenlijk hoef je je nergens voor te schamen..je hebt het recht om te zijn wat je wilt...zolang jij tevreden bent. En het is verdraaid lastig je niks van anderen aan te trekken..ik weet het uit ervaring!
En dat is heel moeilijk, zeker omdat ik zo afwijk van de meeste mensen en het lukt me maar niet om "normale" hobby's leuk te vinden en "normale" boeken leuk te vinden etc.Ik kies altijd het verkeerde uit (over iets gesproken dat me soms knap depressief maakt). Ik heb echt een zware hekel aan mezelf soms
Wat voor vreemde hobby's heb je en rare boeken lees je dan? Wat maakt je keuzes verkeerd?quote:
[..]
Dat is waar
Why are you wearing that stupid man suit?
De boeken: Young Adult (en ahem, ik ben 30) post-apocalyptische verhalen, SF, fantasy...quote:
[..]
Wat voor vreemde hobby's heb je en rare boeken lees je dan? Wat maakt je keuzes verkeerd?
En hetzelfde met series en films
En de hobby's: Handwerken (haken breien borduren), knutselen in het algemeen, knuffeltjes maken... kleuren... noem maar op. En natuurlijk lezen, series kijken, tekenen en die algemene dingen
en domme keuzes: Altijd per ongeluk alles net anders doen dan anderen (voorbeeld: intro van de opleiding had het thema onbewoond eiland. Iedereen, letterlijk iedereen, was een piraat. Behalve ik. Ik dacht als inboorling te gaan. En mijn brein maak altijd van dat soort fouten). Waarom vind ik shoppen en hardlopen niet gewoon leuk. Nee, ik zit weer achterlijke knuffeltjes te maken en feministische poëzie te lezen en ga naar handwerk- en spelletjesverenigingen. Ik hoor in de kroeg te zitten en proberen een vent aan de haak te slaan. Maar nee, ik ben aseksueel en wil geen relatie. En nee, ik wil niet in een drukke ruimte zitten. Het zijn altijd die domme dingen waardoor ik altijd anders ben. Dertig en ik loop met zelfgeknoopte armbandjes rond. Dertig en ik maak zelf oorbellen ipv ze te kopen. Dertig en ik speel met fimoklei.
Oooooh hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik een schurfthekel aan mezelf heb en het lukt me niet om het te veranderen
Ik ben ook aseksueel, geen zin in drukke kroegen en ik heb (waarschijnlijk volgens jou dan) ook rare hobby’s. Oja, ik ben inmiddels 33 jaar. Moet ik nu ook een hekel aan mezelf hebben? Dacht het niet. Het is MIJN leven.quote:
[..]
De boeken: Young Adult (en ahem, ik ben 30) post-apocalyptische verhalen, SF, fantasy...
En hetzelfde met series en films
En de hobby's: Handwerken (haken breien borduren), knutselen in het algemeen, knuffeltjes maken... kleuren... noem maar op. En natuurlijk lezen, series kijken, tekenen en die algemene dingen
en domme keuzes: Altijd per ongeluk alles net anders doen dan anderen (voorbeeld: intro van de opleiding had het thema onbewoond eiland. Iedereen, letterlijk iedereen, was een piraat. Behalve ik. Ik dacht als inboorling te gaan. En mijn brein maak altijd van dat soort fouten). Waarom vind ik shoppen en hardlopen niet gewoon leuk. Nee, ik zit weer achterlijke knuffeltjes te maken en feministische poëzie te lezen en ga naar handwerk- en spelletjesverenigingen. Ik hoor in de kroeg te zitten en proberen een vent aan de haak te slaan. Maar nee, ik ben aseksueel en wil geen relatie. En nee, ik wil niet in een drukke ruimte zitten. Het zijn altijd die domme dingen waardoor ik altijd anders ben. Dertig en ik loop met zelfgeknoopte armbandjes rond. Dertig en ik maak zelf oorbellen ipv ze te kopen. Dertig en ik speel met fimoklei.
Oooooh hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik een schurfthekel aan mezelf heb en het lukt me niet om het te veranderen
ROBODEMONS..................|:(
Ik vind oprecht niets raar of stom aan bovenstaande. Gewoon echt niet dus. Ook niet licht ongemiddeld (ik heb zelf zojuist deze term bedacht). En ik vind echt wel eens mensen heel raar.quote:
[..]
De boeken: Young Adult (en ahem, ik ben 30) post-apocalyptische verhalen, SF, fantasy...
En hetzelfde met series en films
En de hobby's: Handwerken (haken breien borduren), knutselen in het algemeen, knuffeltjes maken... kleuren... noem maar op. En natuurlijk lezen, series kijken, tekenen en die algemene dingen
en domme keuzes: Altijd per ongeluk alles net anders doen dan anderen (voorbeeld: intro van de opleiding had het thema onbewoond eiland. Iedereen, letterlijk iedereen, was een piraat. Behalve ik. Ik dacht als inboorling te gaan. En mijn brein maak altijd van dat soort fouten). Waarom vind ik shoppen en hardlopen niet gewoon leuk. Nee, ik zit weer achterlijke knuffeltjes te maken en feministische poëzie te lezen en ga naar handwerk- en spelletjesverenigingen. Ik hoor in de kroeg te zitten en proberen een vent aan de haak te slaan. Maar nee, ik ben aseksueel en wil geen relatie. En nee, ik wil niet in een drukke ruimte zitten. Het zijn altijd die domme dingen waardoor ik altijd anders ben. Dertig en ik loop met zelfgeknoopte armbandjes rond. Dertig en ik maak zelf oorbellen ipv ze te kopen. Dertig en ik speel met fimoklei.
Oooooh hoe meer ik erover nadenk hoe meer ik een schurfthekel aan mezelf heb en het lukt me niet om het te veranderen
Ik denk dat ik van sommige dingen wel begrijp waarom jij of anderen zouden kunnen denken dat het afwijkend is. Dat geldt ook voor sommige van mijn eigen interesses.
Wat naar mijn idee een groot verschil maakt is met wat voor mensen je omgaat.
Als die mensen graag shoppen en flirten, en knutselen kinderachtig vinden, kun je je makkelijk een buitenstaander voelen, terwijl je in een grotere steekgroep net zo'n grijze muis zou zijn als de rest.
Als ik geen mensen had met wie ik mijn enthousiasme over bijvoorbeeld morbide zaken, Lego en Disneyfilms kon delen, zou ik me daar ook minder prettig bij voelen. Want ik weet dat er mensen zijn die dat raar vinden. Dat zal altijd voorkomen, wat je ook doet.
Ik heb ook altijd mijn best gedaan om dingen die 'normale' mensen doen leuk te vinden. Maar dat werkt niet. En het is zo zonde van je tijd!
Er zullen vast personen zijn die (een van je) interesses met je delen. Hoe denk je over hen? Vind je hen ook een beetje raar?
Als je het prettig vindt, omring je dan wat meer met deze mensen. Dan voel je je waarschijnlijk minder een gekkie.
Hebben mensen wel eens iets van afkeuring of onbegrip laten blijken wanneer ze iets van je interesses vernamen? Of vul jij dat voor ze in?
[ Bericht 2% gewijzigd door kuolema op 17-05-2018 00:46:54 ]
Why are you wearing that stupid man suit?
Sorryquote:
[..]
Ik ben ook aseksueel, geen zin in drukke kroegen en ik heb (waarschijnlijk volgens jou dan) ook rare hobby’s. Oja, ik ben inmiddels 33 jaar. Moet ik nu ook een hekel aan mezelf hebben? Dacht het niet. Het is MIJN leven.
Ik wilde je niet kwetsen en je moet absoluut geen hekel aan jezelf hebben, echt niet
Anderen vind ik snel niet raar en ik heb wel een paar vriendinnen met dezelfde bezigheden. Alleen ik meet met twee maten. Bij anderen vind ik het hartstikke leuk als ze zulke dingen leuk vinden.quote:
[..]
Ik vind oprecht niets raar of stom aan bovenstaande. Gewoon echt niet dus. Ook niet licht ongemiddeld (ik heb zelf zojuist deze term bedacht). En ik vind echt wel eens mensen heel raar.
Ik denk dat ik van sommige dingen wel begrijp waarom jij of anderen zouden kunnen denken dat het afwijkend is. Dat geldt ook voor sommige van mijn eigen interesses.
Wat naar mijn idee een groot verschil maakt is met wat voor mensen je omgaat.
Als die mensen graag shoppen en flirten, en knutselen kinderachtig vinden, kun je je makkelijk een buitenstaander voelen, terwijl je in een grotere steekgroep net zo'n grijze muis zou zijn als de rest.
Als ik geen mensen had met wie ik mijn enthousiasme over bijvoorbeeld morbide zaken, Lego en Disneyfilms kon delen, zou ik me daar ook minder prettig bij voelen. Want ik weet dat er mensen zijn die dat raar vinden. Dat zal altijd voorkomen, wat je ook doet.
Ik heb ook altijd mijn best gedaan om dingen die 'normale' mensen doen leuk te vinden. Maar dat werkt niet. En het is zo zonde van je tijd!
Er zullen vast personen zijn die (een van je) interesses met je delen. Hoe denk je over hen? Vind je hen ook een beetje raar?
Als je het prettig vindt, omring je dan wat meer met deze mensen. Dan voel je je waarschijnlijk minder een gekkie.
Hebben mensen wel eens iets van afkeuring of onbegrip laten blijken wanneer ze iets van je interesses vernamen? Of vul jij dat voor ze in?
Het is gewoon zo dat ik heel mijn leven te horen heb gekregen vreemd te zijn, me beter moet leren aanpassen, gepest ben... Mijn vrienden vergelijken me met hun moeders en oma's, bedoelen ze goed, maar het steekt wel een beetje. Ondanks dat mensen zeggen mijn anderszijn leuk te vinden, geven ze me altijd het gevoel dat ik vreemd ben. Beetje het gevoel in een glazen kooitje te zitten, wel zien wat normaal is, maar het nooit bereiken.
| Forum Opties | |
|---|---|
| Forumhop: | |
| Hop naar: | |