Depressie & Angst #151 eindelijk lente!

Hij is nu ook helemaal niet in staat om verantwoordelijkheid te nemen. Hij is nu alleen aan het overleven.

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 16:32 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Dan creeer je structuur.

Lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn.

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 17:09 schreef aeque het volgende:

[..]

Lekker makkelijk praten vanaf de zijlijn.

Ja, ik zuig het uit mn duim

Er is heel weinig dat je zelf kunt doen wanneer je een depressie hebt en het systeem werkt je daarbij ook nog eens ontzettend tegen.

Accepteren dat je een ziekte hebt en daar naar handelen is 1 van de weinige dingen die je wel zelf kunt doen.

Trouwens geloof ik dat er heel veel is dat je zelf kunt doen, dus daar druk ik me wat matig mee uit, maar in dit stadium als het water je echt tot over de lippen staat.

Ik lees jullie berichtjes. Dank jullie wel. Weet nu even niet zo goed wat ik moet zeggen.

Lieve Koettie, ik herken je situatie zo goed. Min lief is al járen depressief en in de donkerste perioden neem ik soms het roer over, omdat hij dan zelf bibberend in het vooronder blijft liggen. Zou ik dat niet doen dan komt hij daar nooit meer uit omdat het vertrouwen dat het ooit ooit ooit beter wordt allang overboord is. De enige optie is dan dat ik zorg het terug te vinden voor hem en het te bewaren tot hij het zelf weer kan. Op dat punt zijn jullie nu. Als je het met hem wil redden zul je moeten gaan handelen.

Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.

We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.

Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.

@Dancing, wat deed jij voor structuur?

Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 19:23 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Knip

@Koettie, ik had echt dagplanblaadjes klaarliggen met halfuurs blokken er op. Ik heb ze een week vooruit ingedeeld, maar het bleek voor mij uiteindelijk niet nodig het zo extreem aan te pakken.

Ik dwong mezelf om op te staan op een fatsoenlijk tijdstip en had altijd een lijstje met dingen die ik min of meer dagelijks wilde/moest doen (maaltijden, opruimen, boodschappen, uur naar buiten, dat zulk) en een lijstje met dingen die "ook nog moesten" (iets regelen met instanties, ouders bezoeken, schoonmaak, vrienden zien, weet ik het) en ik probeerde punten van die 2 zo te combineren dat er elke dag een paar dingen te doen waren.

En als ik kijk naar wat ik ook op een dag kán verzetten stelde zo'n dagindeling niks voor, maar het zorgde wel voor een ritme én het zorgde dat ik niet alleen maar bezig was met depressief zijn en de behandeling daarvan.

En dat ging ook geregeld eens een dag mis, maar ik probeerde wel mezelf de hele tijd voor te houden dat ik dan ook ziek was en dat die ziekte er dus ook voor zorgde dat ik een dag verklote. En dat ik van die ziekte af wilde en dat ik daarom niet de volgende dag óók weer kon verprutsen.

In de wanhopige momenten dat ik me afvroeg wat voor zin het allemaal had ging ik die vraag echt met ratio te lijf en recht tegen mn gevoel in... dus maar weer zo'n hoerige wandeling maken of zo'n klote gezonde maaltijd koken ik wist dat een leven zonder zo veel leuker zou zijn en dat al dat "gekloot" me daar uiteindelijk zou brengen. Al die babysteps die ik dus wél zelf in de hand had.

Thanks, duidelijk. Heb je het alleen gedaan? Knap dat je het volgehouden hebt, kan me voorstellen dat het soms heel nutteloos lijkt. Maar als je in beweging komt is het zoveel makkelijk om dat te blijven.

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 23:36 schreef Koettie het volgende:
Thanks, duidelijk. Heb je het alleen gedaan? Knap dat je het volgehouden hebt, kan me voorstellen dat het soms heel nutteloos lijkt. Maar als je in beweging komt is het zoveel makkelijk om dat te blijven.

Nee, ik had fijne psychologes en medicatie die goed aansloeg.

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 23:38 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Nee, ik had fijne psychologes en medicatie die goed aansloeg.

Gelukkig maar!

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 17:50 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Ja, ik zuig het uit mn duim

Waar zeg ik dat je het uit je duim zuigt? Ik denk dat iedereen die te maken heeft of heeft gehad met een depressie echt wel weet wat kan helpen. Maar er is niks zo moeilijk dan daar ook naar te handelen. Lijkt mij dat je dat ook weet. Het is prima om dat een keer te herhalen, maar jij doet het af als eigen schuld dikke bult, wil je er niet naar handelen, dan moet je niet klagen. Maar zo simpel is het niet.

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 23:07 schreef Koettie het volgende:
Zo. Hij appte net dat hij een mail gaat sturen met het verzoek om in ieder geval te gaan in uren en of hij ochtenddiensten mag omdat hij de avonddiensten niet trekt. En een gesprek aanvragen met de manager.

We hadden vanmiddag na z'n uitbarsting idd een gesprek dat ik niet vond dat hij zo kon werken en ik was eigenlijk ook een beetje kwaad dat hij meer waarde hecht aan een locatie waar hij net werkt dan zichzelf. Is natuurlijk niet zo maar pff. Dus dat heb ik ook gezegd. Blijkbaar heeft het hem toch aan het denken gezet. Heeft hem niet weerhouden om toch te gaan werken trouwens.

Verder, jullie hebben gelijk. Dat beslissen 'voor hem' vind ik heel moeilijk. Ik ben best een doorzetter en heb geen moeite met bellen en dingen regelen. Dat is m'n werk juist en ik ben er goed in. Ik vind dat alleen een heel lastig evenwicht, ik wil niet in mijn hulpverlenerrol schieten want het is m'n verkering, geen cliënt. Fragiel evenwicht op het moment. Dat we vrijdag naar de huisarts gaan heb ik ook gezegd en daarna een afspraak gemaakt. Ik ben alleen bang de verkeerde beslissingen te maken. Bij zijn vorige depressie had ik ook iets van kap met werken, terwijl dat achteraf een van de dingen is die hem er doorheen getrokken heeft. Sociaal contact, regelmaat en een reden om z'n bed uit te komen. Achteraf ben ik heel blij dat hij niet naar me geluisterd heeft. Nu is de situatie wel anders natuurlijk maar ik vind het eng als hij opeens thuis blijft. Ik weet niet wat we dan moeten doen voor structuur. Ik ben niet hele dagen thuis. Hij heeft wel vrienden maar die wonen redelijk ver weg, niet op een middag afspreek-afstand. Zijn ouders zitten aan de andere kant van het land en die willen graag helpen maar dat is lastig vanaf daar. Hoewel ze zo in de auto springen als het nodig is gelukkig.

@Dancing, wat deed jij voor structuur?

Bedankt voor jullie eerlijke berichtjes.

Je moet niet voor hem willen beslissen, beter worden kan hij namelijk alleen zelf. Als je dat gaat forceren kan het zomaar averechts gaan werken en heb jij het uiteindelijk gedaan. Ik ben er een relatie en belangrijke vriendschap door verloren.
Maar een beetje doorzetten waar hij vooral besluiteloos is kan wel weer helpen. Zolang er maar gecommuniceerd wordt en hij het niet ervaart als moeten.

quote:

Op donderdag 10 mei 2018 07:43 schreef aeque het volgende:

[..]

Waar zeg ik dat je het uit je duim zuigt? Ik denk dat iedereen die te maken heeft of heeft gehad met een depressie echt wel weet wat kan helpen. Maar er is niks zo moeilijk dan daar ook naar te handelen. Lijkt mij dat je dat ook weet. Het is prima om dat een keer te herhalen, maar jij doet het af als eigen schuld dikke bult, wil je er niet naar handelen, dan moet je niet klagen. Maar zo simpel is het niet.

Misschien gewoon reageren op wat ik schrijf, ipv wat jij er in leest? Dat praat in dit topic een stuk prettiger en respectvoller met elkaar dan elkaar bombarderen obv aannames met 's.

Ik zeg nergens dat het makkelijk is, als het makkelijk zou zijn was dit topic er niet en huppelden we allemaal de hele dag door bloemige weiden. Daarom moet het nog wel gebeuren.

quote:

Op donderdag 10 mei 2018 09:46 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Misschien gewoon reageren op wat ik schrijf, ipv wat jij er in leest? Dat praat in dit topic een stuk prettiger en respectvoller met elkaar dan elkaar bombarderen obv aannames met 's.

Ik zeg nergens dat het makkelijk is, als het makkelijk zou zijn was dit topic er niet en huppelden we allemaal de hele dag door bloemige weiden. Daarom moet het nog wel gebeuren.

Aannames?

quote:

Op woensdag 9 mei 2018 16:32 schreef DancingPhoebe het volgende:
Je verliest imo ook wel een beetje het recht van klagen over "het systeem" als je net dat stukje dat je wel zelf in de hand hebt op deze manier aanvliegt. Dan leg je alles bij een ander maar neemt niet de verantwoordelijkheid over jouw deel vd mogelijkheden.

Wat betreft lezen moet je misschien de posts van Koettie ook wat beter bestuderen dan. Ze weet heel goed wat er moet gebeuren. Dan kun je wel lekker makkelijk roeptoeteren dat het moet gebeuren of "Dan creeer je structuur.", maar je weet net zo goed dat het zo niet werkt.

quote:

Op donderdag 10 mei 2018 10:47 schreef aeque het volgende:

[..]

Aannames?

[..]

Wat betreft lezen moet je misschien de posts van Koettie ook wat beter bestuderen dan. Ze weet heel goed wat er moet gebeuren. Dan kun je wel lekker makkelijk roeptoeteren dat het moet gebeuren of "Dan creeer je structuur.", maar je weet net zo goed dat het zo niet werkt.

Koettie heeft -atm geloof ik?- geen depressie. Ik doel dan ook op haar vriend. Zij hoeft ook helemaal niets, zij is geen hulpverlener. Maar dit is geen topic voor geliefden van mensen in een depressie, dit is een topic voor mensen die last hebben van/ leven met depressie. Dus mijn posts zijn in die zin nutteloos aan haar adres, agz mijn posts gericht zijn aan haar vriend, die ze niet leest, maar soit.

Het gaat niet beter als je oprolt in een balletje en in een hoek gaat liggen wiegen in een deken van zelfmedelijden en berusting. Je moet dingen doen. En zo te lezen kan hij op dit moment heel weinig, maar doe dan wat je wel kunt doen. En nee, dat lukt niet elke dag. Dan probeer je morgen weer.

JA MAAR HET IS ZO MOEHOEHOEHOELUK jammeren helpt je niet. DOEN, wel. En je depressie fixen moet eigenlijk je hoofddoel zijn. Alles wat daar in de weg van staat, is ondergeschikt. Ook z'n baan, misschien wel juist z'n baan.

Het is een harde wereld, de zorg is helemaal een tiefusbende. Je hebt er geen controle op. Anderen gaan het werk niet voor je doen. Op sommige dingen heb je wel controle en die dingen moet je proberen. Dat werk moet je doen. En dat mislukt soms. Dan moet je lief voor jezelf zijn en het morgen opnieuw proberen.

quote:

Op donderdag 10 mei 2018 11:14 schreef DancingPhoebe het volgende:

[..]

Koettie heeft -atm geloof ik?- geen depressie. Ik doel dan ook op haar vriend. Zij hoeft ook helemaal niets, zij is geen hulpverlener. Maar dit is geen topic voor geliefden van mensen in een depressie, dit is een topic voor mensen die last hebben van/ leven met depressie. Dus mijn posts zijn in die zin nutteloos aan haar adres, agz mijn posts gericht zijn aan haar vriend, die ze niet leest, maar soit.

Het gaat niet beter als je oprolt in een balletje en in een hoek gaat liggen wiegen in een deken van zelfmedelijden en berusting. Je moet dingen doen. En zo te lezen kan hij op dit moment heel weinig, maar doe dan wat je wel kunt doen. En nee, dat lukt niet elke dag. Dan probeer je morgen weer.

JA MAAR HET IS ZO MOEHOEHOEHOELUK jammeren helpt je niet. DOEN, wel. En je depressie fixen moet eigenlijk je hoofddoel zijn. Alles wat daar in de weg van staat, is ondergeschikt. Ook z'n baan, misschien wel juist z'n baan.

Het is een harde wereld, de zorg is helemaal een tiefusbende. Je hebt er geen controle op. Anderen gaan het werk niet voor je doen. Op sommige dingen heb je wel controle en die dingen moet je proberen. Dat werk moet je doen. En dat mislukt soms. Dan moet je lief voor jezelf zijn en het morgen opnieuw proberen.

Ah ja jij bepaalt even eigenhandig voor wie dit topic is en wat ze hier mogen posten.

Fijn hoor dat je nog even herhaalt wat er gedaan moet worden en zeer aardig ook dat je issues nog even bagatelliseert want iedereen moet het gewoon maar even doen natuurlijk.

Maar goed, trap vooral elke open deur nog een keer in. Ik ga weer wat beters doen met mijn leven.

Veel succes daarmee

Sorry, maar je advies is ook een beetje in de categorie "je moet gewoon positief denken"

Dat helpt ook

Nee, mijn advies is niet kijken naar wat je allemaal niet kan en te fouccussen op wat anderen nalaten, maar naar wat je wel kan en waar je zelf de bal laat liggen. Ik bemerk wel vaak in dit topic een ontzettend gezeik richting hulpverleners (regelmatig ook terecht) maar bij veel mensen ook een soort weigering om toe te geven dat je weliswaar geveld bent door een ziekte en daar zelf dingen tegen kunt ondernemen. "ja maar zij ja maar zij ja maar zij". Ja, en jij dan? Wat doe jij?

Bij iemand met een gebroken arm die zonder mitella gaat basketballen zijn we ook niet verbaasd dat de breuk niet zo goed heelt. En ook al is de gebroken arm niet je eigen schuld, je moet er wel je verwantwoordelijkheid voor nemen. Dan zegt ook niemand "je mag niet zeggen dat hij niet moet basketballen, want hij is ook maar aangereden!"

Blijven werken omdat je denkt dat dat hoort en je structuur geeft is imo geen gedachte/actie die je helpt, maar -zeker als het je zoveel stress geeft- is imo basketballen met een gebroken arm.