Depressie & Angst #151 eindelijk lente!

quote:

Op dinsdag 1 mei 2018 16:18 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:
Ik heb fijn nieuws. Uwv heeft besloten dat ik nog een jaar in de ziektewet mag en dat er in dat jaar geen herkeuring plaatsvind. Kortgezegd, ik krijg nog een jaar om te herstellen zonder druk.

Dat is beter dan waar ik op gehoopt had. Wat een enorme opluchting is dat zeg!

Gelukkig

Ik ben nu een maand geleden met ontslag gegaan. Er hebben zijn nog geen dingen gebeurd die niet opgelost kunnen worden, geloof ik. Maar echt “soepel” verloopt het ook allemaal niet. Ik ben erg bang in huis en krijg daar tot nu toe weinig controle over, moet nog wennen aan de nieuwe hulpverleners die zijn toegevoegd. Op de plek waar ik nu hulp lijken ze dit wel te begrijpen en ik was daar al in behandeling daar is alleen maar bijgekomen dus dat is prettig. Met het fact team dat er ook bijgekomen is, moet ik nog aan wennen.
Moet veel keuzes maken, wordt doordat er veel communicatie is met instanties nu steeds geconfronteerd met ziektes en beperkingen (dat word ik anders ook wel maar op papier is het soms toch anders). Best wel ingewikkeld en vooral heel veel.

Luchtbel, niet soepel, maar je bent al wel weer een maand verder... !
Wat naar dat je erg bang bent in huis, het zou zo fijn zijn als je eigen plekje veilig voelde en je daar wat ontspanning kon vinden, maar dat lijkt me lastig als je bang bent.
Zou dat maken van keuzes en al die communicatie met instanties niet wat minder worden in de loop van de tijd, omdat je nu natuurlijk net verhuist bent brengt dat wel weer een hoop papierwerk en keuzes met zich mee. Ik hoop dat je het wat kan blijven overzien of dat men je daarbij kan helpen.
Sterkte

quote:

Op donderdag 3 mei 2018 15:05 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Ik kan me voorstellen dat het een flinke opgave is om nu in je nieuwe situatie te wennen en je draai te vinden.

Heb je eigenlijk hulp van iemand die je helpt het overzicht een beetje te bewaren?

Thanks. Jij ook Nijna
Ja op zich is die hulp nu dus wel in het leven geroepen, alleen het is nog even zoeken omdat ik die mensen dus nog maar net ken. Maar dit keer is het wel gespecialiseerde hulp en van de afdeling waar ik al ambulant in behandeling was dus mijn behandelbare hebben wel vast ingelicht enzo. Dus op zich zou dat een kwestie van wennen en durven te vertrouwen moeten zijn. Daar zit ook hulp bij om het in huis praktisch wat rustiger te maken enzo.
Daarnaast loopt mijn aanvraag voor een hulphond nog steeds, dat brengt veel stress mee.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

Mensen weer leren vertrouwen en leren kennen (en zij moeten jou leren kennen ook) kost tijd.
En ik hoop echt dat de aanvraag voor een hulphond erdoor komt, dan is de stress in elk geval wel ergens goed voor geweest. Ik gun het je luchtbel!

Ik had vorig weekend even een flinke dip. Verbazingwekkend hoe sommige dingen zo de grond onder je voeten kunnen wegslaan, vond ik.
Maar na 2 dagen huilen en het laten landen kon ik wel weer verder en inmiddels ben ik weer aardig in evenwicht en daar ben ik heel blij om, want ik zag het even niet zo heel rooskleurig in allemaal...

Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?

quote:

Op zondag 6 mei 2018 23:50 schreef Melancholia_war het volgende:
Heeft er iemand hier wel eens echt "zin" om naar therapie te gaan?

Tot vorige week eigenlijk elke keer wel.

quote:

Op maandag 7 mei 2018 06:55 schreef aeque het volgende:

[..]

Tot vorige week eigenlijk elke keer wel.

Wat maakte dat je er zin in had en wat zorgt ervoor dat dat nu helaas niet meer zo is?

quote:

Op maandag 7 mei 2018 07:40 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Wat maakte dat je er zin in had en wat zorgt ervoor dat dat nu helaas niet meer zo is?

Ik kon mijn verhaal kwijt en als het op angsten aankwam hielp het ook. Maar soms gebeuren er dingen in je leven die er voor zorgen dat je het allemaal maar opgeeft en dus ook in therapie geen zin meer hebt.

quote:

Op maandag 7 mei 2018 09:26 schreef aeque het volgende:

[..]

Ik kon mijn verhaal kwijt en als het op angsten aankwam hielp het ook. Maar soms gebeuren er dingen in je leven die er voor zorgen dat je het allemaal maar opgeeft en dus ook in therapie geen zin meer hebt.

Dat spijt me om te horen en herkenbaar ook.

Wellicht een open deur maar: zou therapie dan niet juist kunnen helpen?

quote:

Op maandag 7 mei 2018 11:42 schreef Melancholia_war het volgende:

[..]

Dat spijt me om te horen en herkenbaar ook.

Wellicht een open deur maar: zou therapie dan niet juist kunnen helpen?

Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.

quote:

Op maandag 7 mei 2018 12:24 schreef aeque het volgende:

[..]

Reguliere therapie gaat hem niet echt worden als je op het punt staat om de crisisdienst te bellen.

Ik weet niet zo goed wat ik moet zeggen, sorry. Heel veel sterkte.

quote:

Op maandag 7 mei 2018 16:21 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Dat is inderdaad van een ander kaliber.

Nu kan ik mijn eigen psycholoog altijd bellen of mailen, en in het geval het echt mis is kan ik bij de organisatie direct even contact met iemand hebben. Wellicht dat ze me niet direct uit een crisis kunnen helpen maar wel organiseren dat er direct hulp komt.

Dit lijkt me een situatie waarbij je je psycholoog gerust kan bellen voor hulp, steun of advies over wat te doen.

Idd,reguliere terapie helpt niet tijdens een crisis, maar ze kunnen er wel voor zorgen dat een balletje gaat rollen. Tot slot tijdens reguliere terapie of een psycholoog leert je beter kennen en snapt wat er in je omgaat en kan dan mischien ook een beetje inschatten hoe ernstig en wat voor gevolgen zo'n crisis kan hebben.

@Aeque,hoop dat het wat beter gaat...en de crisis snel voorbij is.

Hier ging het afgelopen weekend veel minder, had het gevoel te verzuipen in mijn gevoelens en voelde me behoorlijk somber, wat het piekeren/gedachtenstorm triggerde. Ik heb wel duidelijk nu, dat ik qua gedachten in een circel vastzit die ik moet doorbreken,door middel van een keuze.
Vandaag zie ik dingen iets rooskleuriger met name doordat ik minder alleen ben thuis en me ook makkelijker vermaak. Weekenden zijn altijd mijn sombere momenten geweest door verveling.

En het nemen van die keuze is een van mijn problemen waar we dus aan werken met de pscyholoog, alleen heb ik na 4 sessies en heel veel huiswerk(boeken lezen) niet het gevoel vooruitgang te boeken of echt richting een oplossing te gaan en aan mezelf te werken.

Wel zijn we vandaag gestart met emotieregulatie en moet ik gedurende 1 week de 2 grootste emoties die ik p. dag meemaak bijhouden. Met welkeintentie geen idee. Dus volgende week zien we weer verder...

Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 11:43 schreef Koettie het volgende:
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.

Slapeloosheid had ik ook last van. Omdat ik toch rust nodig had bleef ik gewoon met m'n ogen dicht liggen. In plaats van meegaan in m'n gedachten liet ik ze voorbij drijven.

Dit hielp mij enorm.

Wat betreft niet weten hoe je verder moet, kan ik weinig anders delen dan vertrouwen hebben dat het ooit beter wordt. Besef dat je brein ziek is waardoor je lichtpuntjes moeilijk ziet, zelfs als ze recht voor je zijn.

Als laatste: laat hem zichzelf moe maken. Door sporten en inlezen over zijn stoornis. Maak afspraken met elkaar om momenten samen door te brengen, zodat jullie niet het gevoel krijgen er alleen voor te staan.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 12:31 schreef Kamina het volgende:

[..]

Slapeloosheid had ik ook last van. Omdat ik toch rust nodig had bleef ik gewoon met m'n ogen dicht liggen. In plaats van meegaan in m'n gedachten liet ik ze voorbij drijven.

Dit hielp mij enorm.

Wat betreft niet weten hoe je verder moet, kan ik weinig anders delen dan vertrouwen hebben dat het ooit beter wordt. Besef dat je brein ziek is waardoor je lichtpuntjes moeilijk ziet, zelfs als ze recht voor je zijn.

Als laatste: laat hem zichzelf moe maken. Door sporten en inlezen over zijn stoornis. Maak afspraken met elkaar om momenten samen door te brengen, zodat jullie niet het gevoel krijgen er alleen voor te staan.

Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie. Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.

Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.

Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 12:59 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie.

Goed zo, neem inderdaad lekker tijd voor elkaar. Tv uit, gordijnen open en lekker samen zijn.

quote:

Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.

Het gaat niet vanzelf; het genezingsproces voor depressie is keihard werken. Hulp kan je leren jezelf te helpen, maar uiteindelijk komt het op jezelf (hemzelf) neer. Ik hoop dat de liefde van mensen om hem heen de kracht blijft geven om aan zichzelf te werken.

quote:

Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.

Heb begrip; het is onvoorstelbaar voor iemand die nooit depressie heeft gehad om te begrijpen wat in iemand omgaat. Alsof je hemelsblauw uitlegt aan een geboren blinde.

quote:

Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.

Goed hoor, neem je rust. Niets mis mee.

Ben ook absoluut niet boos op hem hoor. Zelf twee keer depressief geweest dus kan me enigsinds inleven. Niet helemaal natuurlijk. Gewoon boos op de wereld even. Voelt zo machteloos dat er niet hulp is/komt als je aangeeft dat het nodig is. Neee, dan moet je nog ff twee maanden wachten en tussendoor ff niet doodgaan.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 11:43 schreef Koettie het volgende:
Hier helemaal kut. Vriend slaapt paar uur per nacht. Hele dag zombie en volledig uit het veld geslagen door alle afwijzingen en onbegrip van z'n huidige psycholoog. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Hij geeft aan dat hij dood wil en niet weet hoe hij verder moet en ik weet het eigenlijk ook niet. Wil zo de huisarts bellen maar alle spanning van afgelopen weken komt eruit want kan niet meer stoppen met huilen.

Wat naar voor jullie
Misschien had je er al iets over gezegd, dat weet ik niet meer, sorry, maar is er een mogelijkheid dat je vriend tijdelijk wat minder werkt? Denk je dat de werkdruk hem wanhopiger maakt of is het juist goed voor hem als hij veel bezig is, afleiding heeft?

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 15:06 schreef kuolema het volgende:

[..]

Wat naar voor jullie
Misschien had je er al iets over gezegd, dat weet ik niet meer, sorry, maar is er een mogelijkheid dat je vriend tijdelijk wat minder werkt? Denk je dat de werkdruk hem wanhopiger maakt of is het juist goed voor hem als hij veel bezig is, afleiding heeft?

Hij wil niet minder werken en wil zich niet ziek melden. Voelt zich heel verantwoordelijk voor die hele locatie. Van mijn part fikt het helmaal af maarja. En hele dagen thuis zit zonder hulp zie ik ook niet echt zitten stiekem.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 15:35 schreef Mevrouw_voor_jou het volgende:

[..]

Het is bewonderenswaardig hoe enorm jij je inzet voor je lief. Maar denk je ook een beetje aan jezelf? Heb je zelf een vangnet waar je regelmatig even je ei kwijt kan, en wat kan ontspannen ?

Het is zo makkelijk om jezelf helemaal weg te cijferen als je een zieke partner hebt maar jij mag ook wat steun en hulp vragen. Ook lief zijn voor jezelf! Knuffels!

Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.

Vandaag voor het laatst bij m'n psych geweest. Zo vreemd is dat, dat het ineens klaar is.
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.

Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.

Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 15:44 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij wil niet minder werken en wil zich niet ziek melden. Voelt zich heel verantwoordelijk voor die hele locatie. Van mijn part fikt het helmaal af maarja. En hele dagen thuis zit zonder hulp zie ik ook niet echt zitten stiekem.

Lijkt alsof hij zich heel erg vastklampt aan iets wat vertrouwd voelt en nog wel goed gaat. Weet niet of het zo is natuurlijk maar het klinkt heel herkenbaar.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 15:54 schreef Lastpost het volgende:
Vandaag voor het laatst bij m'n psych geweest. Zo vreemd is dat, dat het ineens klaar is.
Maar natuurlijk wel lekker, voelde zelf al een tijdje dat het de goede kant op ging maar die bevestiging dan krijgen is nog mooier.

Ook weer aan het werk, dagelijkse leuke activiteiten weer voorzichtig aan het inplannen maar nog wel een beetje rustig aan en de balans zoeken want ik wil gelijk te snel.
Echt bizar, paar maanden geleden durfde ik amper alleen de straat op, zat ik de in de ziektewet, andere werk al opgezegd en aan de medicatie en vermeed vrijwel alles buiten en nu loop ik weer relaxed en ontspannen door de stad.

Nu alleen de schade zien te repareren op fysiek vlak, maandenlang 'depressief' en opgesloten in huis hebben m'n gewicht weinig goed gedaan.

Wat fijn! En ook goed om te lezen dat het allemaal wel goed kan gaan. Zorgt voor een beetje hoop.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 12:59 schreef Koettie het volgende:

[..]

Hij is al bekaf. Hij werkt veertig uur. Hij slaapt gewoon slecht in en is erg vroeg weer wakker. Samen tijd doorbrengen hebben we altijd al gedaan, hoewel het nu letterlijk samen knuffelen op de bank is want de rest is gewoon teveel energie. Ik heb weinig vertrouwen dat hij beter wordt zonder hulp. Zal ook altijd blijven spelen want is z'n zoveelste depressie. Ben eigenlijk bang dat hij over drie maanden z'n angst voor de dood opzij zet en iets doms doet.

Ben gewoon zoooo kwaad, niemand die kan helpen ,huisarts denkt niet meer, alles zit vol en verwijst naar instanties die helemaal niet kunnen helpen, aanvragen voor informatie duurt lang, z'n psycholoog zegt ga maar googlen naar een andere baan terwijl hij dat nu gewoon niet kan en voelt van alle kanten niet serieus genomen. Ben echt pislink. En hij heeft eindelijk z'n ouders op de hoogte gesteld dat het slecht gaat dus die zijn me nu aan het berichten en bellen. Ze maken zich zorgen natuurlijk en komen met allemaal tips en goede adviezen. Voelt dubbel, alsof ik zo dom ben of alsof het zo makkelijk is. 'misschien moet hij een nieuwe baan' joh. Maar goed, weten zij ook niet allemaal natuurlijk.

Heb vrijgekomen vanmiddag, zit er echt doorheen. Morgen huisarts en aangeven dat het echt niet gaat en of er iets van medicatie oid opgestart kan worden.

Weet niet goed wat te zeggen! Let goed op jezelf en je grenzen want geen van heeft er wat aan dat jij je ook rot gaat voelen. Goed dat vrijgenomen hebt, en laat lekker alle spanning er maar uitkomen.

quote:

Op dinsdag 8 mei 2018 15:45 schreef Koettie het volgende:

[..]

Yes. M'n zusje en moeder zijn net weg. Had een SOS gestuurd. Nu even slapen, ben helemaal gaar en vanavond werken.

Fijn da je even een SOS kon sturen en er ook op gereageerd werd, hopelijk heb je wat meer rust nu.

Hier zit ik er even doorheen, merk sinds zaterdag dat het niet echt helemaal lekker gaat. Zaterdagnacht licht paniekerig geweest voor het slapen. Maar daarna ging het op dat vlak wat beter.

Maar ben de boel en mijn omgeving wel een beetje zat, want iedereen behandeld me extra zacht, alsof alles mij kan doen breken en iedereen gooit het maar op een depressie. Terwijl ik absoluut niet depressief ben, want ik heb zin in het leven en wil mijn eigen ‘wereldje’ weer terug. Alleen dat gaat nu direct niet, omdat ik een stap moet nemen die ik emotioneel niet kan nemen. En dus moet ik even doorzetten en de tijd uitzitten. En dus zoek ik vermaak, maar ben de dingen die ik kon doen zat. Ik doe de dingen maar om de tijd te doden en heb steeds minder zin om die dingen te doen.

Ik zit dus in een vicieuze circel die ik zelf niet kan doorbreken en heb de indruk dat men het ook niet door heeft. En mijn ongeving heb ik ook niet heel veel aan ,omdat als ik mijn emoties uit, mijn omgeving het allemaal extreem zwaar opvatten. Net alsof ik er een einde aan zou willen maken, terwijl ik zelf daar niet eens aan denk/durf te denken.

En de enige persoon waarvan ik het gevoel heb begrepen te worden is enorm ver weg...en ik kan er wel via de whatsapp mee praten maar dat helpt niet echt.

De psycholoog zegt mij te snappen en wil d.m.v. cognitieve terapie de circel doorbreken maar ik vraag me af of zij mijn wanhoop/verveling wel door heeft. En tegelijkertijd heb ik de indruk dat de psycholoog mij niet luistert..en wel snapt dat ik alles snel wil en miscien iets te snel, doordat ik wanhopig ben. Maar tegelijkertijd neemt ze ook niet de tijd/moment om iets aan die wanhoop te doen.

Ik denk dat ik maar even ga rusten, vaak na even slapen ( als dat lukt) kan ik dingen wat meer in balans zien.