| KingKloon | dinsdag 30 december 2014 @ 01:27 |
| Zijn er mensen die zelfmoord hebben overwogen? Wat is de reden dat je het niet doet? | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 01:28 |
Waarom zou je het wel doen? Er is genoeg om voor te leven. | |
| ChevyCaprice | dinsdag 30 december 2014 @ 01:28 |
| Omdat na regen altijd zonneschijn komt | |
| Rezania | dinsdag 30 december 2014 @ 01:29 |
| Het valt me nog mee dat je niet vraagt of mensen die het hebben gedaan ervaringen willen delen. | |
| hmmmz | dinsdag 30 december 2014 @ 01:29 |
en daarna weer regen. | |
| Geralt | dinsdag 30 december 2014 @ 01:30 |
| Is dit het LIVE LIVE LIVE topic van dinsdagochtend? | |
| ChevyCaprice | dinsdag 30 december 2014 @ 01:32 |
Niet zo pessimistisch | |
| -Strawberry- | dinsdag 30 december 2014 @ 01:33 |
| Omdat ik nog potentie zag. | |
| hmmmz | dinsdag 30 december 2014 @ 01:33 |
Niet zo optimistisch | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 01:33 |
| De vraag of natuurlijk of ts het overweegt... | |
| -Strawberry- | dinsdag 30 december 2014 @ 01:34 |
Hem kennende niet. Denk ik. Hoop ik. | |
| KingKloon | dinsdag 30 december 2014 @ 01:39 |
Nog steeds? Wat ik heb is dat ik potentie zie, maar niet de behoefte heb perse om die potentie te realiseren ofzo. | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 01:39 |
Niet zo pessimistisch! | |
| Le_Professeur | dinsdag 30 december 2014 @ 01:41 |
| Je kan niet meer terug. Denk daar maar eens goed over na. | |
| -Strawberry- | dinsdag 30 december 2014 @ 01:44 |
Ik kamp niet meer met die gedachten, dus ik ben voornamelijk blij met wat ik heb en hoef geen dingen te verbeteren om het leven aangenamer te maken voor mezelf, al is dat op bepaalde vlakken nog wel mogelijk. Ik zie natuurlijk wel potentie in de zin dat ik bepaalde doelen heb en probeer te groeien als persoon. Hoe komt dat? Gebrek aan initiatief, vertrouwen? Ik heb dat ook bij vlagen van apathie, maar die houden geen weken aan (anders zou ik weer depressief zijn). | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 01:45 |
| Kosten en batenanalyse | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 01:45 |
Je hebt er dan wel geen last meer van. Maar het kan ook heel goed misgaan natuurlijk. Zo heb ik eens een documentaire gezien over een chronische depressieve man die voor de trein sprong om vervolgens in een rolstoel te belanden. | |
| Chinless | dinsdag 30 december 2014 @ 01:47 |
| Ik ken iemand die de trein gehad heeft, leeft niet meer dus vrijwel effectief. | |
| -Strawberry- | dinsdag 30 december 2014 @ 01:48 |
Maar dan vertrouw je op je eigen voorspellend vermogen. Niet erg betrouwbaar. Ik had bijvoorbeeld 3 jaar geleden onmogelijk kunnen voorspellen wat ik dit jaar allemaal heb mogen meemaken. Laat staan als je vanwege depressie of andere problemen de wereld en de toekomst niet meer optimistisch kunt benaderen. Dat is juist het kutte, je ziet dingen niet meer helder en hebt geen hoop waar die er nog wel is. | |
| Demon_from_heaven | dinsdag 30 december 2014 @ 02:47 |
| Er is ook nog een groep mensen die een poging heeft overleeft. | |
| nikky | dinsdag 30 december 2014 @ 03:03 |
| Zelfmoord:permanente oplossing voor een (meestal) tijdelijk probleem. Zonde. | |
| EricOscuro | dinsdag 30 december 2014 @ 03:04 |
| Ik was al enigszins depressief rond mijn vroege puberteit, heb dat nooit onderkent tot ik een jaar of 27 was. Als het geleidelijk gaat, dan denk je er niet zo over na. Niet dat ik destijds geen doodwensen had. Af en toe natuurlijk... En later wel eens wat halfslachtige pogingen, waarbij de dood naderde... en ik ineens heel helder aan mijn nabestaanden moest denken. En op het laatste moment er van af zag, als het ware mijn hoofd binnen een fractie van een seconde onder de guillotine vandaan haalde. Maar ook speelt mee dat ik veel te veel mensen heb zien overlijden wiens tijd het nog lang niet was. Als ik het alleen nog maar heb van de vrienden en vriendinnen van destijds.... dan zijn dat er tenminste 3 of 4 zelfmoorden geweest. Qua verkeersslachtoffers zullen dat er al gauw een stuk of 10 geweest zijn. En dan ook nog de vrienden, vriendinnen of goede bekenden die van mijn leeftijd waren, die zijn gestorven door rot ziektes... En dan nog andere oorzaken als verslavingen of gewoon hartstilstand etc... En dat zijn alleen nog maar degenen waarvan ik het weet, en niet of amper ouder waren dan ik was op dat moment. Maar het zijn er toch in de tientallen. En als ik bedenk hoeveel van hun liever verder had willen leven... dan ben ik het toch een aantal van hun verschuldigd om verder te leven. | |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 03:10 |
Wel eens overwogen, maar destijds de energie niet voor. Achteraf blij dat ik het niet heb gedaan. | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 03:10 |
Dit soort topics worden meestal snel gesloten. Jammer wel, want er zijn veel misverstanden omtrend dit onderwerp | |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 03:10 |
Omtrent. | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 03:10 |
Sowieso is zelfmoord iets dat bespreekbaar moet zijn op een nuchtere en open manier. | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 03:11 |
Joh, het is 3u in de nacht, give me a break | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 03:11 |
| |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 03:11 |
Fair enough. | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 03:16 |
| Lijkt me wel wat ja. Verzekering in ieder geval opgezegd voor het geval ik ziek mocht worden. | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 03:17 |
| O en OT: Zelf had ik het niet erg gevonden als ik nu niet meer geleefd had..tot een jaar of 2 geleden ongeveer. Toen pas begon ik het leven -echt- een beetje leuk te vinden maar alles bij elkaar opgeteld, had (als er een god bestaat) hij dit leven van mij wel in zijn reet mogen steken | |
| Lokasenna | dinsdag 30 december 2014 @ 03:21 |
| Nee, alleen gedachten dat het niet zo heel erg zou zijn als er een verkeersongeluk zou gebeuren Gelukkig liggen die tijden een beetje achter me. | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 03:22 |
Elke avond voor hen slapen gaan hoop ik dat ik niet meer wakker wordt. Als ik toch moet gaan, dan maar zo. | |
| Insomnia_ | dinsdag 30 december 2014 @ 03:23 |
Het leven is een tijdelijk probleem. | |
| Lokasenna | dinsdag 30 december 2014 @ 03:23 |
Dat ook wel ja Maar nu ben ik wel blij dat ik leef. | |
| NiceHat | dinsdag 30 december 2014 @ 03:25 |
| Ik heb waarschijnlijk een dysthyme stoornis. Dat is pas vervelend. Ik heb vroeger nog wel eens gedacht aan zelfmoord, maar tegenwoordig zweef ik in tussen plezier in het leven en zelfmoordbehoeftes. Helaas ben ik dan wel weer zo iemand die alles omzet in agressie naar buiten toe gericht. | |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 03:41 |
Als het meezit, komt dat er wel van. | |
| Lokasenna | dinsdag 30 december 2014 @ 03:42 |
Ooit, als ik 100 jaar ben ofzo | |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 03:43 |
89 zou mooi zijn. Niet te gek maken. | |
| Lokasenna | dinsdag 30 december 2014 @ 03:44 |
Je moet rekening houden met de stijging van levensverwachting de komende 50 jaar he | |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 03:45 |
Zeker, vandaar 89. Tegenwoordig moet je geen 89 willen worden, 80 max. | |
| Downwards | dinsdag 30 december 2014 @ 04:11 |
| In before: Zelfmoord? Dat is wel het laatste dat ik zou doen. | |
| Ridocar | dinsdag 30 december 2014 @ 04:47 |
| Vroeger (zeg maar de periode 20-25) had ik echt het idee dat ik overbodig was. Wajong, in de zorg (de verkeerde kant van de zorg welteverstaan) dus eigenlijk kostte ik de samenleving behoorlijk wat geld. Combineer dat met een uit elkaar gevallen familie en je hebt een hoop redenen om niet meer door te willen gaan. Gelukkig was ik te schijterig om het ook echt te doen. Ik ws vooral bang dat het zou mislukken, met alle gevolgen van dien (meer therapie, scherper toezicht) dus het moest perfect zijn. Ben ik blij dat ik het destijds niet heb gedaan. | |
| VAS | dinsdag 30 december 2014 @ 08:30 |
| Niet doen hoor. Ga eerst opzoeken wat je graag wil in het leven. Ga daarvoor en maal het leven leuk. Soms niet altijd in de hand natuurlijk maar toe maar | |
| jelfrikandel | dinsdag 30 december 2014 @ 08:38 |
| Nooit serieus overwogen maar wel vaak genoeg gehad 'als die bus nu recht op me af kwam rijden, fuck it. Zou me alleen maar helpen.' | |
| VVDer | dinsdag 30 december 2014 @ 08:41 |
| Het schijnt zelfs erfelijk te kunnen zijn. De mannelijke bloedlijn is er het meest gevoellig voor | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 08:57 |
| Wel veel mensen hier die het hebben overwogen. | |
| BadassFlipflops | dinsdag 30 december 2014 @ 09:22 |
| Je moet het leven je bitch maken, dat is de truc. Dus gewoon voorover buigen, dat haar vastpakken en keihard neuken. Stop being a pussy TS! | |
| Tja..1986 | dinsdag 30 december 2014 @ 09:42 |
Die willen meestal niet echt dood, meer een schreeuw om hulp. Zelfmoord is fysiek namelijk helemaal niet moeilijk. Bij iedere drogist kan je genoeg rommel kopen om er vrij pijnloos een eind aan te maken. | |
| -Strawberry- | dinsdag 30 december 2014 @ 10:01 |
Zelfmoord is vaak impulsief, ja. Dan doe je het met wat je voor handen hebt. Sowieso is een overdosis moeilijk en kots je de boel meestal uit voordat je dood bent. Betekent niet dat die poging niet zou kunnen lukken. Maar dat is een andere discussie die hier niet thuishoort. Normale discussies als deze worden wel getolereerd. Maar Fok is geen platform om mensen van hun suicide gevoelens af te praten. Dan heb je ander soort hulp nodig, dat lijkt me logisch. Stemmingsstoornissen hebben een redelijke genetische component idd. [ Bericht 8% gewijzigd door -Strawberry- op 30-12-2014 10:07:55 ] | |
| Sneeuw-Leeuw | dinsdag 30 december 2014 @ 10:53 |
| De meeste mens zijn bang voor pijn of wat hierna is. In sommige mensen speelt geloof ook een rol. | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 11:16 |
| Ja, vaak overwogen. Eigenlijk heb ik een lange periode gehad waarin alles wat ik deed een opbouw was naar dat moment. Ook hele specifieke plannen gemaakt. Waarom uiteindelijk niet gedaan? Meerdere redenen. Voornaamste reden was familie; mijn ouders, mijn oma, mijn beste vriend en mijn broertje. Ik kon het die mensen niet aandoen. Het leven zou voor geen van die allen meer hetzelfde zijn. Mijn impact zou dan te groot zijn, terwijl ik alleen maar wou verdwijnen en er niet meer wou zijn, in stilte wou gaan. Nog een reden was het besef dat het een definitieve oplossing zou zijn, voor een tijdelijk probleem. Een andere reden voor mij om het niet te doen was omdat ik besloten had om voor een bepaalde periode alles in mijn leven anders aan te pakken dan voorheen. Maar dan ook echt alles. Ik zou dat een jaar of 2 geven, het op die manier proberen. Totale schijt aan alles, want je hebt immers niks meer te verliezen. Only 1 way, up; enzo. Als ik het dan niet meer leuk zou vinden, gaf ik mezelf de optie om het alsnog door te zetten. Het heeft alleen maar goed uitgepakt. Nu, bijna 3 jaar verder word het leven alleen maar leuker. Ik zie ook steeds meer redenen om het niet te doen hoewel de gedachte heel sporadisch nog wel eens langskomt. Je zelf accepteren, ook al heb je die gedachten en ben je depressief; heeft me ook geholpen. Je kan je leven inrichten zoals je zelf wil. Als je het kan bedenken, kan je het ook waarmaken. Daarom denk ik dat ik zelf niet zo snel depressief meer zal zijn of zal neigen naar het idee van suïcide. Ik kan nu ook steeds bewuster terug kijken naar mijn gedachtes van toen waardoor ik dezelfde fouten nu niet meer maak en mijn leven beter kan sturen.
| |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 11:19 |
Kun je voorbeelden geven van de "schijt aan alles" methode? Gewoon als kickstart en inspiratie voor anderen. | |
| probeer | dinsdag 30 december 2014 @ 11:23 |
| Omdat doodgaan me kutter lijkt dan niet doodgaan. Als ik echter kon kiezen tussen 'nooit bestaan' en dit gedoe .. | |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 11:33 |
Welk gedoe dan? | |
| probeer | dinsdag 30 december 2014 @ 11:33 |
Bestaan. | |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 11:35 |
Nogal vaag vindt je niet..? | |
| probeer | dinsdag 30 december 2014 @ 11:36 |
Nee, niet echt. Maar om het te verduidelijken: Als ik met de kennis van nu over mijn geboorte had mogen beslissen, dan was ik nooit geboren. | |
| Mord_Sith | dinsdag 30 december 2014 @ 11:37 |
Is er niet een middel dat je kan helpen om in ieder geval wat rustiger en soepeler door het leven te gaan? | |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 11:38 |
Die fase en gedachte heb ik gehad. En bij vlaggen nog wel eens. Maar hoe kun je het omzetten naar iets positiefs is de vraag? Heb je iets gemist, of mis je iets wat je graag wel had willen meemaken of zien? | |
| Mord_Sith | dinsdag 30 december 2014 @ 11:39 |
Was je zo vreselijk depressief? En had je er geen hulp voor? | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 11:46 |
| Overwegen gebeurt vrij snel denk ik als een situatie gewoon heel uitzichtloos voelt. Door enkel de overweging voel je je niet meer totaal machteloos. | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 11:48 |
Nee, ik deed alsof Jawel, op een gegeven moment naar de psycholoog gestapt. Had het geluk dat het iemand was met wie ik een goeie klik had en goed kon praten. Goede sparringspartner was ze. Ze heeft nooit geprobeerd om mij over te halen om het niet te doen of van gedachten te laten veranderen. Ze respecteerde mijn vrijheid daarin. Ik heb ook heel veel aan haar gehad. Oh en ze heeft wel anti-depressiva aangeboden maar dat heb ik afgewezen. Ik hoorde en las er veel klachten over, en ben zelf nogal anti-medicijnen. | |
| Deeltjesversneller | dinsdag 30 december 2014 @ 12:26 |
en als het al 12 jaar langzaam maar zeker steeds slechter gaat, wat je ook probeert? weinig hoop meer te vinden dan. | |
| Mord_Sith | dinsdag 30 december 2014 @ 12:28 |
Hey het was gewoon een serieuze vraag, er kunnen ook andere dingen aan ten grondslag liggen Ik vind het erg knap dat je alles zo zelf om hebt kunnen gooien zonder medicijnen, dat is best een hele stap. En fijn dat je een psycholoog trof waar het goed mee klikte, dat is ook altijd maar afwachten. | |
| Re | dinsdag 30 december 2014 @ 12:37 |
| Leeftijd heeft er ook mee te maken, hoe jonger hoe impulsiever. En verder: als je gedachten en of neigingen hebt gelijk naar de huisarts, alhier hebben we er geen fuck aan. | |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 13:02 |
Wat moet de huisarts doen dan, wat hier niet kan? | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 13:04 |
| |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 13:05 |
Iets verder onderbouwen had fijn geweest. | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 13:07 |
Misschien wou ie gewoon wat meer uitleg hebben | |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 13:08 |
touché | |
| I-care | dinsdag 30 december 2014 @ 13:11 |
| Ik denk niet dat de huisarts meer instrumenten in huis heeft om serieuze problemen op te lossen, hooguit verwijzen naar ggz of iets dergelijks. Ik denk dat fok meer dan genoeg goed advies weet te genereren voor iemand die het niet meer ziet zitten. Pilletjes voorschrijven is misschien juist wat maakt dat je gaat... Een goed gesprek en ervaringen delen online is juist een ideaal platform, als er dan niet constant getrolled wordt. | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 13:13 |
Het probleem met fok is volgende: 1: Er zit teveel rotzooi op fok 2: Iedereen vindt dat alle anderen de rotzooimakers zijn | |
| summer2bird | dinsdag 30 december 2014 @ 13:14 |
| Omdat ik geen zin had, dat wanneer het mislukte, mijn ouders of verzorgers mij zouden aantreffen in een plas bloed of dat ik de rest van de tijd met striemen rond mijn hals zou rondlopen. En dan iedereen die zich bezorgd zou maken en dingen gaat vragen Dus stelde ik het steeds uit tot het niet eens meer in mij opkwam. | |
| Bomzor | dinsdag 30 december 2014 @ 13:14 |
| Meerdere malen en nog steeds af en toe | |
| BarendWubboJagermanJansen | dinsdag 30 december 2014 @ 14:33 |
Tering, wil je er een eind aan maken, mislukt het en wordt je leven nog kutter dan daarvoor | |
| magnetronkoffie | dinsdag 30 december 2014 @ 14:47 |
t ligt eraan hoe je t bekijkt he? | |
| BarendWubboJagermanJansen | dinsdag 30 december 2014 @ 15:24 |
Da's waar. | |
| Mika-Mika | dinsdag 30 december 2014 @ 15:25 |
| Meerdere pogingen ondernomen, vandaag nog overgehad mijn ellende stopt niet, en iedereen geeft het toe. Maar geen eentje die actie durft te ondernemen, en zelf sta ik machteloos, volledig. Dan worden zulke gedachtes bijna meer dan logisch. Ga er echter niet inhoudelijk op in | |
| Moira | dinsdag 30 december 2014 @ 19:30 |
Ja, in mijn depressieve puberjaren. Omdat je ergens toch een stemmetje in je hoofd hebt (je relativerende verstand, ook al zit dat soms heel diep verstopt) dat je laat inzien wat je achterlaat (intens verdrietige omgeving, getraumatiseerd voor de rest van hun leven, en dat dat het niet waard is alleen omdat jíj intens verdrietig bent, dat zou namelijk vreselijk egoïstisch zijn) en je beseft dat het vast niet altíjd zo zal zijn, en dat het heus in al die jaren dat je nog kan leven ooit nog wel eens beter wordt. En dat wordt het ook. | |
| Apotheose | dinsdag 30 december 2014 @ 19:44 |
| Indrukwekkende documentatie over een jongen die op zijn 15e zelfmoord heeft gepleegd. Hij was manisch depressief. Bipolaire stoornis. Was aan medicijnen en therapie en alles. | |
| RicDan | dinsdag 30 december 2014 @ 20:08 |
Als je al een poging hebt ondernemen ben je redelijk ver heen dunkt mij. Is familie voor jou geen vangnet of juist de agressor? Ik ken jouw situatie en dus beweegredenen niet maar is het niet zelfzuchtig om mensen die om jou geven met verdriet op te zadelen, doordat jij de weg weg van de minste weerstand kiest? | |
| #ANONIEM | dinsdag 30 december 2014 @ 20:15 |
| Zou er wel een keer of 98638684647 over nadenken voor je het echt doet. | |
| Mika-Mika | dinsdag 30 december 2014 @ 20:35 |
Dat is altijd een drogreden vind ik. Het is mijn leven, en daarmee beslis ik zelf wat ik daarmee doe.Uiteraard jezelf voor de trein gooien ben ik absoluut geen voorstander van, evenmin om het publieke te doen en wat betreft familie daar ga ik niet eens een woord aan vuil maken. Een heel lang verhaal is het maar verder niet van belang op het onderwerp. En wie stelt dat het de weg van minste weerstand is, soms maak jij een keuze, die voor jou het beste is, niet meer niet minder. | |
| Elvi | dinsdag 30 december 2014 @ 21:13 |
| Ja, zo sinds mn 14de regelmatig. En met periodes elke dag. Ik vond het altijd zo'n rare vraag op de vragenlijstjes "hoe vaak per dag denk je aan zelfmoord?" terwijl het meer 1 constante gedachte was. Waarom ik niks ondernomen heb... tsja geen idee als ik eerlijk ben | |
| RicDan | dinsdag 30 december 2014 @ 22:04 |
Je reactie verhelderd het wel een beetje voor mij. Waar ik meer op doelde is de keuzes die jij maakt van invloed kunnen zijn op je directe omgeving en dan zou ik het egoïstisch vinden indien je hier aan voorbij gaat ''omdat het jouw leven is''. Maar uiteindelijk beslis jij natuurlijk zelf. | |
| littledrummergirl | dinsdag 30 december 2014 @ 22:14 |
de combinatie van therapie en medicatie is bewezen t meest werkzaam | |
| Mika-Mika | dinsdag 30 december 2014 @ 22:23 |
Ja en? Zo kan ik ook vele zaken opnoemen welke ik van anderen oh zo egoïstisch vind als het komt om hun daden. Maar dat beslissen zij zelf ook net als ik. | |
| Miniem | dinsdag 30 december 2014 @ 22:46 |
Kan wel zijn, ik kies echter ook niet voor medicatie omdat ik het troep vind. | |
| Moira | dinsdag 30 december 2014 @ 23:15 |
Dat vind ik toch zo'n kul he | |
| Mika-Mika | dinsdag 30 december 2014 @ 23:20 |
Laat die jongen toch. Niet iedereen hoeft goed te reageren op medicatie helaas. | |
| Moira | dinsdag 30 december 2014 @ 23:35 |
Like smacking science in the face | |
| Elvi | dinsdag 30 december 2014 @ 23:47 |
| Ik heb na een voorlichting van de huisarts er ook voor gekozen om geen ad in te nemen. Vooral omdat de zelfmoordgedachtes sterker kunnen worden en door de ad krijg je meer energie om ze ook daadwerkelijk uit te voeren. Toen ik vroeg hoe ze dat in de gaten ging houden zei ze "we hebben dan om de 3 weken een gesprek om te zien hoe het gaat". 3 weken | |
| Mika-Mika | dinsdag 30 december 2014 @ 23:52 |
Nou nee hoor. | |
| Moira | woensdag 31 december 2014 @ 00:04 |
Da's wel apart ja Ik was iig in aanzienlijk korte tijd (na jaren kutzooi) van alle shit af door die combi. | |
| vronie | woensdag 31 december 2014 @ 00:41 |
| Ik zelf heb het nooit overwogen,maar mijn Moeder wel. Zij heeft een poging gedaan toen ik 14 was, mijn Vader en ik vonden haar met doorgesneden polsen. En zij had slaaptabletten ingenomen toen alles in werking gesteld om haar te redden. En zij heeft het gelukkig gered. | |
| Deeltjesversneller | woensdag 31 december 2014 @ 04:12 |
hoe denkt ze er nu over terug? | |
| Panthera1984 | woensdag 31 december 2014 @ 07:09 |
| Op de basisschool heel erg mee gelopen, vooral 'was ik er maar niet meer' gedachten. Ook wel gaan slapen met de wens (héél hard) niet meer wakker te worden. Echt nadenken over methoden minder, ik kon het mijn moeder niet aandoen. | |
| Skillstorm | woensdag 31 december 2014 @ 08:14 |
'Het viel wel mee' | |
| Miniem | woensdag 31 december 2014 @ 08:49 |
Jouw mening. Net zoals weismann ben ik niet van de medicatie, zeker niet de zware shit. | |
| vronie | woensdag 31 december 2014 @ 15:10 |
Zij leeft inmiddels niet meer,ik heb haar toen wel gevraagd waarom ze die poging heeft gedaan maar daarop nooit een antwoord op gehad. | |
| Woods | woensdag 31 december 2014 @ 15:45 |
| Rond mijn 16e, misschien er net voor, weggelopen(fietst) van huis. Inzien dat het eigenlijk niet hielp en naar het station gefietst om daar een snel eind aan te maken, in een opwelling eigenlijk. Moeder maar gebeld, want gescheiden ouders, en toen door mijn broer opgehaald en naar mijn moeder gebracht. Achteraf gezien heb ik echt heel raar gehandeld en zou ik dat nu nooit zo doen. | |
| VVDer | woensdag 31 december 2014 @ 16:18 |
| Je hoort zo vaak dat mensen het egoistich vinden als iemand zelfmoord pleegt. Maar ik heb alleen maar medelijden met het gevecht dat die mensen intern moeten hebben gestreden. Zo heftig.... Wij hebben 2 weken geleden nog afscheid mogen nemen van iemand midden 30 die het niet meer zag zitten | |
| Propellerheads | woensdag 31 december 2014 @ 16:27 |
| Nabestaanden is het enige voor mij. Vorig jaar helaas wel misgegaan, maar mijn psycholoog heeft me een beter zicht gegeven op wat er gebeurd zodra ik er een einde aan maak, waarbij het onderwerp nabestaanden het enige is waar ik echt mee zou kunnen zitten voordat ik zelfmoord pleeg. | |
| Moira | donderdag 1 januari 2015 @ 15:49 |
| |
| Miniem | donderdag 1 januari 2015 @ 16:01 |
Ik hoef niet voor altijd afhankelijk te zijn van medicatie. | |
| Moira | donderdag 1 januari 2015 @ 16:03 |
Hoezo zou je voor altijd afhankelijk moeten zijn van medicatie als je medicatie neemt voor issues? | |
| Miniem | donderdag 1 januari 2015 @ 16:08 |
Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij. | |
| Moira | donderdag 1 januari 2015 @ 16:08 |
Ja zo werkt het dus niet he | |
| Miniem | donderdag 1 januari 2015 @ 16:26 |
Hoe volgens jou dan wel? | |
| -Strawberry- | donderdag 1 januari 2015 @ 16:35 |
Medicatie kan tijdelijk voor stabiliteit zorgen. Je brein is ziek, er is een tekort aan stofjes bijvoorbeeld. Als je dat kan boosten met medicatie waardoor je minder vatbaar bent voor stress en angsten, is dan een mooie winst. Bovendien kan je daarna door langzaam afbouwen en een stabielere situatie ervoor zorgen dat je niet weer terugvalt en dus zonder medicatie niet terug bij af bent. | |
| Moira | donderdag 1 januari 2015 @ 16:36 |
Bij een depressie of andere (stemmings)stoornis zijn er verstoringen in wat biochemische lichaamseigen stoffen in je hersenen, medicatie (die die biochemische lichaamseigen stoffen bevat) helpt die balans te herstellen. Ze helpen je hersenen op gang om zelf weer die balans terug te vinden en in de juiste hoeveelheid die stoffen weer aan te maken, dus na een tijdje kun je dan van de medicatie af stappen (langzaam afbouwen) omdat je brein het zelf weer 'goed' doet, zonder nadelige gevolgen. Daarom vind ik het nogal apart dat mensen het 'troep' noemen, waarmee ze eigenlijk al laten weten er niet veel kaas van te hebben gegeten, aangezien het gewoon een aantal stoffen bevat die je zelf al van nature in je lichaam bezit, maar door problemen daar wat tekort van komt ofzo. Het helpt alleen maar aanvullen en herstellen wat er al is. [ Bericht 2% gewijzigd door Moira op 01-01-2015 16:41:57 ] | |
| ChildoftheStars | donderdag 1 januari 2015 @ 16:36 |
| Net terug uit opname ervoor, ik zag het niet meer zitten (er waren wat extreem vervelende dingen gebeurt) en was in een te negatief spiraal beland. Nu sta ik weer min of meer met beide benen op de grond (al ben ik nog behoorlijk herstellende van die crisis). Het rare was/is dat ik altijd gezegd heb nooit suïcide te plegen, omdat mijn vader dit had gedaan toen ik kind was en weet wat dit met de nabestaande doet. Desondanks kon ik niet geloven dat anderen het iets kon schelen en dat ze er met een maandje overheen zouden zijn. Maar goed, eind goed al goed. | |
| Miniem | donderdag 1 januari 2015 @ 16:38 |
Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie? | |
| Mord_Sith | donderdag 1 januari 2015 @ 16:39 |
Half Nederland gebruikt dergelijke medicatie | |
| Miniem | donderdag 1 januari 2015 @ 16:40 |
Mag hopen van niet | |
| Mord_Sith | donderdag 1 januari 2015 @ 16:40 |
Ben bang van wel. | |
| Miniem | donderdag 1 januari 2015 @ 16:46 |
En helpt het? | |
| -Strawberry- | donderdag 1 januari 2015 @ 16:50 |
Persoonlijk? Nee, ik heb nooit medicatie gebruikt voor mijn depressie. Maar mijn moeder wel en die heeft er echt baat bij gehad. Ze kreeg wel begeleiding ernaast om beter met bepaalde dingen om te gaan waardoor ze hopelijk niet meer op die manier overspannen zou raken in de toekomst. Medicijnen alleen lossen het probleem inderdaad niet op (tenzij in een acute, tijdelijke situatie), maar als ze geen medicatie had gebruikt was ze nooit stabiel genoeg geweest om door te kunnen gaan en beter te leren dealen met stress en werkdruk. Vader zit nog steeds aan de AD en heeft die ook nodig, misschien de rest van zijn leven, om niet terug te schieten in een paniekstoornis. Helaas sloeg cognitieve gedragstherapie niet aan dus dan heb je niet altijd een betere optie voor handen. En zo ken ik nog tig voorbeelden. | |
| #ANONIEM | donderdag 1 januari 2015 @ 16:53 |
| |
| Moira | donderdag 1 januari 2015 @ 17:08 |
| Daarom wordt het ook eigenlijk altijd in combinatie met (psycho)therapie verstrekt. Vaak is alleen therapie ook voldoende, maar voor sommige mensen niet. Die mensen kan medicatie dan een stukje op gang helpen. | |
| eefje801 | donderdag 1 januari 2015 @ 17:59 |
| Ik dat er ook nog steeds een taboe op rust, op hulp nodig hebben. Al helemaal geestelijke. Terwijl het zo menselijk is als maar kan zijn. Ik ben geen tegenstander van AD, heb een naaste die er soms baat bij heeft (bipolair) en zie ook hoe zwaar het is zonder. Maar dat werkt alléén als je goed monitort, vooral tijdens het opbouwen van de schaal aan het begin van inname. Het is echt zo persoonlijk en luistert heel nauw. Ik zie bij sommige mensen dat ze al jaren aan de AD zijn voor bijvoorbeeld zo'n paniekstoornis maar dat er helemaal niet gewerkt is aan de oorzaken omdat het als een soort wondermiddel lijkt te werken. In principe zou je AD niet langer dan een vastomlijnde periode moeten slikken en de vaardigheden eigen moeten maken om het daarna zonder te kunnen of in elk geval de dosis te verminderen. Een soort vervanging eigenlijk van wat voor zaken helpen die stofjes aan te maken om ze weer uit jezelf te gaan doen. Voor de één is dat sporten, voor de ander een ander eetpatroon of leefpatroon met meer structuur. Voor weer een ander is dat veel bezig zijn met een hobby waar ze goed in zijn. Het kan een combinatie zijn. Heb ook zo mijn donkere periodes maar nog nooit AD gebruikt. Wel let ik dan extra op dat ik voldoende buitenlucht en zon krijg, me niet teveel in werk onderdompel en mensen blijf zien. Ook vertel ik het als het even niet gaat. Het is heel fijn om dan te merken dat daar best veel begrip voor is. Uiteindelijk weet je inwendig wel waar de schoen wringt. Het heeft mij nog nooit geholpen om me dan af te zonderen, misschien omdat ik rationeel wel weet dat dat niet goed voor me is. Heb een tijdlang een fijne psycholoog bezocht waar ik veel goede inzichten van heb meegekregen, ben blij dat ik dat heb gedaan en kan er nog steeds op teruggrijpen als het even niet gaat. Hoor toch ook wel vaak mensen mopperen op psycholoog/psychiater en behalve dan als er echt geen klik is of gebrek aan expertise denk ik dat dat ook samenhangt met dat je er niet klaar voor bent om jezelf te onderzoeken dan. Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen en zijn er mensen die echt die extra stofjes uit AD nodig hebben om op weg te komen. Denk dat het met name voor bijvoorbeeld mensen met een bipolaire stoornis soms lastig is om het zonder af te kunnen omdat de verschillen in stemming zo extra zwaar beleefd worden. | |
| Villas_Rubin | donderdag 1 januari 2015 @ 18:50 |
| Jup, vaak aan gedacht. Zeker vroeger. Nu zo af en toe nog wel eens. Maar uiteindelijk wil niemand dood. Je wilt alleen van het gevoel af wat je op dat moment (soms al heel lang) hebt... en daar zijn gelukkig altijd dingen aan te doen. Maar vroeger speelde ik wel vaak met het idee. Had ook helemaal uitgezocht wat de beste methode ervoor was. Investeerde in principe niet meer in m'n toekomst omdat ik het toch eigenlijk al besloten had, alleen het moment waarop wist ik niet en stelde ik steeds uit. Had zelfs een middeltje in huis om het snel en pijnloos te doen... Dat heeft ongeveer anderhalf jaar in m'n kast gelegen. 't Gekke was dat het in huis hebben van 'the red pill', als het ware, best wel rust gaf. Voelde me daardoor minder gevangen in het leven, want de dood was zo altijd binnen handbereik. Dsu daar geen spijt van gehad verder. Maar toch een tijdje geleden weggegooid. Uiteindelijk durf ik het niet... bang ervoor dat het sterven een nare ervaring is, bang voor een eventueel hiernamaals waarin je wellicht giga spijt krijgt van wat je gedaan hebt, bang de gevolgen ervan te kunnen aanschouwen als het leven toch door blijkt te gaan. Een lichte dosis anti-dep. heeft me overigens goed geholpen om net dat zetje in de rug te geven en een wat stabielere basis te krijgen met minder omslagbuien. Ik kon het leven af en toe echt volledig haten (maar je haat 'het' leven niet, maar jezelf/je eigen leven natuurlijk), maar dat is gelukkig stukken minder geworden. Ik zeg altijd maar: ik hoef niet oud te worden, maar ik wil het niet zelf moeten doen. Als ik mag kiezen, dan toch liever sterven als 'het zo moet zijn'. Zelfdoding is geen daad die ik graag ten uitvoer breng. | |
| Aiciu | donderdag 1 januari 2015 @ 19:43 |
| Ik zie zelfmoordenaars als slappelingen die een hoop mensen een trauma bezorgen. Alleen om die reden zou ik het al niet doen. Je zult eerst falen, om later succes te hebben! | |
| #ANONIEM | donderdag 1 januari 2015 @ 19:47 |
Obvious troll is obvious enzo | |
| artelligence | donderdag 1 januari 2015 @ 20:25 |
| AD heeft me geholpen bij m'n angsten. Gesprekken met psychologe, acupunctuur e.d. niet. Daarnaast natuurlijk exposure. In een heel langzaam tempo. Of ik wel eens aan zelfmoord heb gedacht? Ja wel gedacht, maar nooit overwogen. Ik ben aan het afbouwen. Mijn angststoornis is nog aanwezig. Ik wil kijken of cognitieve gedragstherapie me nog meer kan helpen. | |
| #ANONIEM | donderdag 1 januari 2015 @ 20:27 |
| |
| Lastpost | donderdag 1 januari 2015 @ 23:53 |
| Wel overwogen ja in de periode dat mijn vriendin ineens overleed. Daarvoor ook al een klote tijd gehad met een slepende ziekte en na iets teveel alcohol kwamen de emoties los terwijl ik op de nachttrein stond te wachten. Geen geweldige combi/timing. | |
| Bittere_Ernst. | vrijdag 2 januari 2015 @ 11:10 |
| Ik denk dat het overgrote gedeelte van de mensen zelfmoord wel eens heeft overwogen. De grootste groep laat het bij een hersenspinsel. Dat zelfmoordenaars laf zouden zijn vind ik wel het meest tenenkrommende argument dat in deze discussies voorbij komt. Als het tussen de oren zo verziekt is dat het niet meer goed komt, of diegene er van overtuigd is dat er nog maar één uitweg is, dan is er geen lafheid in het spel. Het lijkt me juist vreselijk om zelf bij zo'n trein te staan, met hele donkere laatste gedachtes.. Maar ja, zo denkt mijn heldere geest gelukkig. | |
| -Strawberry- | vrijdag 2 januari 2015 @ 12:00 |
Wat hield je toen tegen? [ Bericht 0% gewijzigd door -Strawberry- op 02-01-2015 12:47:04 ] | |
| Skillstorm | vrijdag 2 januari 2015 @ 12:11 |
Echt die PI is zo verkeerd | |
| -Strawberry- | vrijdag 2 januari 2015 @ 12:47 |
Sorry. | |
| jogy | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:12 |
| Nooit erover nagedacht als serieuze optie maar wel als een 'what if' eigenlijk. | |
| Tijn | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:13 |
Ik kan me niet voorstellen dat er mensen zijn die er nooit over hebben nagedacht. | |
| vreestnietmensen | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:16 |
Ach ja hangt van de manier van nadenken af. Overal denk je wel eens een keer over na, maar om serieus over zoiets na te denken moet er wel echt een reden voor zijn. Ik neem aan dat hij gewoon het eerste bedoelde en niet de 2e manier van nadenken. | |
| jogy | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:25 |
Ik ook niet echt eigenlijk als ik er zo over nadenk | |
| wiskundenoob | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:26 |
| als je besluit jezelf te doden, waarom gooi je je hele leven niet eerst om? Verhuis naar een ander stad, land en/of continent. Probeer een nieuw leven op te bouwen voordat je iets doet wat je niet ongedaan kan maken. | |
| jogy | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:31 |
Ik ben dan niet suicidaal maar als apathie/lusteloosheid er ook bij kijken dan is zoiets gewoon te veel moeite voor iets wat je dan toch niet echt wil. | |
| wiskundenoob | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:33 |
neem dan drugs ofzo. Beter dan direct zelfmoord plegen. | |
| Kloon7 | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:34 |
| |
| Kloon7 | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:34 |
Oh en dit. | |
| jogy | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:35 |
Ik ben het er wel mee eens maar als je het bekijkt uit de ogen van iemand die van onderaan de put naar boven staart dan komt er volgens mij al snel een 'wat is het punt?' als vraag naar voren die de persoon zelf niet kan beantwoorden. | |
| Ronald-Koeman | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:36 |
| Bij mij is de angststoornis een stuk heftiger dan de depressiviteit. De angst voor de dood en angst voor het uitvoeren van de daad zelf is veel te groot. Daardoor is zelfmoord nooit echt een optie geweest. Daarbij zijn er nog te veel leuke dingen in het leven en je leeft immers maar één keer. Maar ik speel wel met het idee om misschien na m'n 50e-60e levensjaar een kliniek op te zoeken in Zwitserland ofzo. Liever pijnloos en gepland dan zeer pijnlijk en onverwachts. M'n ouders hoeven het dan ook niet mee te maken. Maar dat is nog heel ver weg.. het fungeert slechts als een geruststellende gedachte op dit moment. | |
| eend112 | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:39 |
Goede oplossing ja, dat zullen de meeste ook wel doen en komen ng dieper in de put waardoor ze alsnog zelfmoord plegen. Het is geen keuze, mag hopen dat je het nooit mee gaat maken in je omgeving. | |
| wiskundenoob | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:39 |
Er is geen punt. Maar als het leven volgens jou niet meezit dan ga je de problemen toch aanpakken? Ga dan gewoon echt alles proberen voordat je iets doet waar iedereen toch aan toekomt op een gegeven moment. | |
| jogy | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:40 |
Ik ging er gemakshalve van uit dat hij antidepressiva bedoelde eigenlijk. | |
| wiskundenoob | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:42 |
Als je geestelijk ziek bent maar in staat bent om een masker op te zetten voor je omgeving, dan zijn je problemen ook vaak op te lossen. | |
| eend112 | vrijdag 2 januari 2015 @ 13:42 |
Hij denkt dat mensen die zelfmoord plegen niet er alles aan hebben gedaan/geprobeerd om hun problemen om te lossen. | |
| yats | vrijdag 2 januari 2015 @ 15:11 |
| Ja, ik heb het zeker weleens serieus overwogen. Zeker tussen mijn 12e en 16e was het een optie waar ik geregeld aan dacht waarbij ik vooral gewoon stil wilde verdwijnen en niemand tot last (meer) wilde zijn. Ik heb het uiteindelijk vooral vanwege mijn moeder niet gedaan. De laatste jaren komt de gedachte heel af en toe terug, vooral als ik me extreem waardeloos voel. Ik heb er overigens nooit echt hulp bij gehad, al ben ik twee jaar geleden wel een tijdje naar een psycholoog geweest vanwege mijn gevoelens op dat moment. Deze behandeling hielp echter niet echt, maar dankzij vrienden en het langzaam maar zeker losser worden qua uitten van gevoelens aan bepaalde mensen ben ik zelf uit die negatieve gedachtengang gekomen. | |
| Moonah | vrijdag 2 januari 2015 @ 19:03 |
Je neemt jezelf mee... | |
| Villas_Rubin | vrijdag 2 januari 2015 @ 19:14 |
True that. Voor mensen die chronisch dperessief zijn lijkt me naar de andere kant van de wereld verhuizen ook geen oplossing. Aan de andere kant, je kunt het altijd een kans geven. | |
| Lastpost | vrijdag 2 januari 2015 @ 20:50 |
Angst. Om de familie zo achter te laten, eventuele pijn, het onbekende. Blijkbaar zat er nog teveel/genoeg rationeel vermogen om zoiets drastisch te doen. Achteraf maar goed ook denk ik. | |
| Mord_Sith | vrijdag 2 januari 2015 @ 20:52 |
dit is gewoon de kern, samengevat in vier woorden.. | |
| highender | vrijdag 2 januari 2015 @ 22:22 |
Dagelijks, al jaren aan een stuk. Het gebrek aan lef om de daad bij de gedachte te voegen ontbreekt voorlopig, ik heb het wel flexibel geagendeerd onder het mom "best friends die together". | |
| vronie | zaterdag 3 januari 2015 @ 01:37 |
| Je weet nooit wat er in iemands hoofd omgaat om tot deze daad te komen.In mijn geval was dat mijn moeder een zelfmoord poging deed. En niet echt tevreden was dat zij in het Ziekenhuis was opgenomen en daar weer bij kwam. Maar dat dit na zoveel jaren nog zo impact heeft hoe ik mijn moeder heb gevonden dat het op mijn netvlies staat gebrand [ Bericht 4% gewijzigd door vronie op 03-01-2015 02:02:05 ] | |
| IfImJamesDean | zondag 4 januari 2015 @ 09:11 |
| Jup | |
| IfImJamesDean | zondag 4 januari 2015 @ 09:13 |
| En reden om niet te doen; alleen al dénken dat je er zelf uit kan stappen wanneer je maar wil, is best... Rustgevend voor me Ik weet het | |
| kuolema | woensdag 7 januari 2015 @ 23:27 |
Ik heb het heel vaak overwogen, sinds mijn 14e, voor zover ik me kan herinneren. Sommige periodes is de drang tot zelfdoding ontzettend sterk en continu aanwezig. Wat mij tegenhoudt is dat kleine sprankje hoop op verbetering dat toch nog ergens zit en de angst voor leed tijdens het sterven. En als ik in een betere periode zit, denk ik ook wel eens aan de pijn die ik familie en vrienden zou veroorzaken. Maar dat zou me niet tegenhouden. Het is wel fijn om te weten dat ik vriendinnen heb die me zouden laten gaan, ik zou afscheid kunnen nemen.Dat valt flink tegen hoor. Vaak wel schadelijk maar niet dodelijk en zeker niet pijnloos, zonder gevecht of snel. | |
| Harmankardon | donderdag 8 januari 2015 @ 00:07 |
| Ja in verleden, want allesverterende zelfhaat. [ Bericht 15% gewijzigd door Harmankardon op 08-01-2015 00:28:07 ] | |
| emptiness | donderdag 8 januari 2015 @ 00:33 |
| De enige reden waarom ik nog geen deftige poging tot zelfmoord heb gepleegd is het gebrek aan een fatsoenlijke en snelle methode (morfine/barbituraten overdosis of headshot) om mijn leven te eindigen. Al een poging gedaan in het verleden maar dat leek meer op een schreeuw om aandacht. Ik ben ook verdomd laf. | |
| NiceHat | donderdag 8 januari 2015 @ 01:04 |
Een bekend probleem. | |
| Nemephis | donderdag 8 januari 2015 @ 01:35 |
Of je bent gewoon niet handig genoeg
| |
| Mazu | donderdag 8 januari 2015 @ 02:01 |
| Edelgas zoals helium schijnt te werken... (ironisch genoeg haal je dat bij de feestwinkel) Maar vergt wel veel voorbereiding. Dat als je er mee bezig bent je al afhaakt. Maar als het je ECHT niks meer uitmaakt houdt ook dat je niet tegen. [ Bericht 17% gewijzigd door Mazu op 09-01-2015 01:25:41 ] | |
| Tja..1986 | donderdag 8 januari 2015 @ 07:18 |
Ik heb een aantal jaar voor een arts gewerkt (die toen geen arts meer was). Zij wist zo de combinatie op te noemen waarvan je volgens haar inslaap zal vallen en nooit meer wakker zal worden. | |
| magnetronkoffie | donderdag 8 januari 2015 @ 11:51 |
Maar niet iedereen heeft een aantal jaar voor een arts gewerkt | |
| Tja..1986 | donderdag 8 januari 2015 @ 12:19 |
Dat is waar. Maar ik heb zomaar het vermoede dat dat soort info wel ergens op het web te vinden is. | |
| magnetronkoffie | donderdag 8 januari 2015 @ 12:38 |
En de redenen waarom ondanks jouw info op het web zoveel pogingen mislukken zijn ook vast wel ergens op het web te vinden. Succes! | |
| Grunge. | donderdag 8 januari 2015 @ 14:09 |
| Ik heb er als puber wel eens over nagedacht. Ik zat toen emotioneel enorm labiel in elkaar en na mijn puberteit kwam dat helemaal goed. Als tiener kunnen bepaalde dingen dan nog echt het einde van de wereld lijken en besef je soms blijkbaar niet dat een bepaalde periode over een paar jaar ook weer over is. Waarom ik het niet gedaan heb is denk ik uit hoop en ook wel vertrouwen in een betere toekomst, ergens. Maar als ik mijn dagboeken van toen lees... brrrr. Juist omdat het zo tegenovergesteld is van hoe ik me nu voel en wat ik nu denk vind ik het ook zo heftig als je weer eens leest dat een tiener zelfmoord heeft gepleegd. | |
| Tja..1986 | donderdag 8 januari 2015 @ 14:34 |
Omdat heel veel zelfmoordpogingen niet uit ratio ontstaan en vaak zelfs momentbeslissingen zijn. Goed voorbereide en doordachte pogingen slagen veel vaker. | |
| Harmankardon | donderdag 8 januari 2015 @ 18:08 |
| De gemiddelde apotheker kan je uit de losse pols tig recepten geven met vrij verkrijgbare medicijnen die, mits je het goed doet, minimaal 99% garantie op 'succes' geven. Het probleem ligt hem bij doe-het-zelvers. Zo zijn er zijn tig gevallen bekend van mensen die bijvoorbeeld een overdosis paracetamol nemen, bijkomen in het ziekenhuis en dan dolblij zijn dat ze toch nog leven en een tweede kans krijgen maar omdat de lever vervet is alsnog sterven. | |
| AlphaEntropyOmega | vrijdag 9 januari 2015 @ 00:11 |
| Sorry voor het langste verhaal tot nu toe (ik hak hem ff in 2 posts / onderwerpen), dit had ik ook niet verwacht toen ik begon met typen... Ik heb zo nu en dan wel eens gekeken of er een topic als dit, of over paniekaanvallen, bestond. Echt iets actiefs was ik nog niet tegengekomen en om nu zelf iets te beginnen, blijkbaar is het niet zo'n hot topic. Ik ben blij dat ik dit topic gevonden heb, nu kan ik eens mij ei kwijt. Dit is niet mijn one-and-only uitlaatklep, ik heb morgen een afspraak met de huisarts, ik typ dit om mijn steentje bij te dragen, om voor mezelf alles eens op een rij te krijgen, vooral ook met het oog op morgen. Al sinds mijn pubertijd heb ik er wel eens over gedacht, nu bijna 30 denk ik er sinds een week constant aan, maar daarover later meer. Ik geloof niet, heb geen plezier in mijn leven en heb het gevoel al lange tijd dat ik de rit eigenlijk alleen maar uit zit, hoe lang het ook zal duren. Met de eindigheid van het leven, maar met nog veel meer dingen, kan ik eigenlijk niet leven, de ironie. Er echter eerder een eind aan maken heeft ook niet zoveel zin, ik kan net zo goed wachten, hopen, dat er nog iets voorbij zal komen om het leven waardevol te maken. Zo niet, dood ga ik toch een keer, zo wel, mooi. Ook richting je ouders vind ik niet dat je zoiets kunt maken. Ouders horen hun kinderen niet weg te brengen, die pijn lijkt me erger dan de pijn die ik doorsta zolang ze nog leven. Ergens zit ik te wachten op het moment dat ze er niet meer zijn, dan is heb ik eindelijk de vrijheid om het te doen, zonder de mensen die ik het het minste gun met de meest mogelijke pijn op te zadelen. Dit geeft weer het gevoel dat ik ze liever eerder dan later dood wens, hoe gestoord kun je zijn? Een andere hoop was dat ik ondragelijk ziek zou worden, dat zou het perfecte excuus zijn, een legitieme reden. | |
| AlphaEntropyOmega | vrijdag 9 januari 2015 @ 00:12 |
| Ik heb sinds lange tijd al last van paniekaanvallen. Enkele jaren geleden ben ik er tijdens de heftigste periode achter gekomen dat het paniekaanvallen waren, daarvoor was slechts willekeurige heftige angst voor willekeurige dingen die op dat moment voor mezelf heel reeel leken. Daar ga je niet voor naar een dokter, je denkt gewoon dat je raar aangekeken wordt, maar dat denk ik gelukkig niet meer. De heftigste paniekaanval heeft 2 weken lang geduurd, waarop je ieder moment denkt dat je dood neer gaat vallen. Je krijgt geen lucht, alles tintelt, je voelt een druk op je borst. Ik heb al eens mijn telefoon in de hand gehad om 112 te bellen voor een hartaanval, maar heb het toen niet gedaan. Ik was bang dat het toch niks was en mezelf alsnog voor gek zou zetten. Echter als het er wel 1 was, was het ook goed, want dan zou het lijden niet meer lang duren en de kwelling binnen afzienbare tijd over zijn. Vervolgens val je toch een keer in slaap, nog met de gedachte en hoop niet meer wakker te worden. De eerste gedachte de volgende ochtend is 7 keer geweest 'kut, ik ben er nog'. Exact 7 keer, want dat vergeet je niet snel, dat is het moment waarop voor mij mijn ziel daadwerkelijk is geknakt. Iedere keer hoop je dat het de laatste nacht is, want als je het overleeft, zal je nog zo'n nacht door moeten maken, daadwerkelijk sterven doe je gelukkig maar 1 keer, dan is het ook eindelijk over. Na bij de dokter te zijn geweest voor hulp, vertrokken met medicijnen op zak, was zo'n aanval ineens 2 weken weggebleven, terwijl ik ze eerst 2-3x per week had. De gedachte er iets aan te kunnen doen, voorkwam al dat ze kwamen. Ik heb het medicijn een paar keer genomen, op de hevigste momenten. Maar bij minder hevige momenten vond ik dat ik zelf maar door moest weten te bijten, want anders wordt je afhankelijk en ben je nog verder van huis. Uiteindelijk kwam het besef dat het tussen mijn oren zat en heb ik mezelf er vanaf kunnen helpen. Zo nu en dan kwam er een lichte aanval, maar die lach ik tegemoet en weer weg. De heftigste aanval die ik heb gehad kwam omdat ik 3 jaar geleden meerdere bultjes vond in mijn rug. Met paniekaanvallen als probleem is dit het perfecte probleem om je helemaal gek mee te krijgen. In blinde paniek, met tranen in mijn ogen naar de huisarts gelopen, bijna van de trap gevallen omdat ik op mijn benen stond te trillen, mij niet kunnen legitimeren omdat ik geen zinnige zin kon bouwen en mijn legitimatie met trillende handen niet uit mijn portemonnee kreeg. De dokter zei dat het niks ernstigs was, in de afgelopen jaren wel eens een nieuw bultje gevonden, maar het zal wel. Tot vorige week, toen vond ik een nieuwe bobbel in mijn keel. Sindsdien denk ik dat ik terminaal ben, niet lang meer heb, dus heb ik al een week continue een aanval, pure angst. Nu denk ik terug aan die keren dat ik hoopte terminaal te zijn, is dit mijn redding? Hoe durf ik dit te denken? Wat als het niks is, na zo gebroken te zijn geweest moet ik mezelf toch weer op zien te rapen. Dit heb ik maar uiteen gezet voordat ik weet wat het gaat zijn, wie weet denk ik morgen heel anders en kan ik dit nog een teruglezen. | |
| hetzalallemaalwel | vrijdag 9 januari 2015 @ 00:13 |
En dat is erg omdat? | |
| Grutsk | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:07 |
| Wat een heftige verhalen allemaal. Ik kan me hier gelukkig niets bij indenken, maar ik hoop toch dat jullie je op termijn allemaal een stukje beter mogen voelen... | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:31 |
| Wat klote is is dat al de mensen om mij heen mij nu permanent als een gevaar voor mezelf beschouwen na mijn zelfmoordpoging (overdosis benzo's proberen te nemen, maar ik kon gewoon nog op mijn benen staan in het ziekenhuis dus het was niet eens ernstig). Al die wantrouw tegenover mij, ik word er ziek van. Niemand kan mij nog met rust laten. | |
| #ANONIEM | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:31 |
| |
| Mord_Sith | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:33 |
ja, maar let's get real. Wat had je dan verwacht? | |
| #ANONIEM | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:35 |
Vertel. Je deed dat, en toen? Gevonden of zelf hulp ingeschakeld? | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:36 |
Ik ben gewoon extreem dom geweest. Gevonden, maar ik ga hier niet mijn hele verhaal online zetten | |
| #ANONIEM | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:37 |
Okay. Ja sorry, jij gooit een bal op ermee dus mensen raken dan benieuwd naar het verhaal. [ Bericht 0% gewijzigd door #ANONIEM op 10-01-2015 00:38:46 ] | |
| Grutsk | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:40 |
| Emptiness, ben je achteraf blij dat ze je gevonden hebben of wil je daar ook niet op ingaan? | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:40 |
Ja hoor verstandig om mijn hele verhaal te vertellen op een online forum waar 90% van de users uit bittere trolls bestaat | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:41 |
Ik zou sowieso overleefd hebben, benzo's zijn nu eenmaal niet bekend om hun fataliteit | |
| #ANONIEM | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:45 |
Ik vroeg ook niet om je verhaal. Het is sowieso niet verstandig om hier openbaar uitingen te doen, maar ik was gewoon benieuwd. | |
| Deeltjesversneller | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:55 |
had je alleen benzo's genomen? dan zal het niet snel gaan nee. maar een heleboel benzo's met wat andere downers (ghb, alcohol, heroine, codeine) erbij maakt het een stuk makkelijker. niet om tips te geven trouwens. | |
| Deeltjesversneller | zaterdag 10 januari 2015 @ 00:58 |
dat zou ik ook het grootste obstakel vinden ja. maar het is best fokt op dat je al die afweging hebt zitten maken, vind het wel droevig. er is toch vast wel ergens een mogelijkheid om wel plezier te vinden in het leven | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:00 |
Alcohol en benzo's (alprazolam en flurazepam). Het was een schreeuw om aandacht om mijn familie en kennissen duidelijk te maken dat ik een zwaar probleem had. | |
| BlueMage | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:02 |
Uhh dat is niet waar. | |
| Deeltjesversneller | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:02 |
ja, dat hoor je wel vaker. maar hoe gevaarlijk die combo ook is schijn je er inderdaad nog wel redelijk wat van te moeten nemen om het echt gegarandeerd fataal te maken. | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:08 |
Niet in relatief kleine hoeveelheden (wat ik gedaan heb). Inderdaad. | |
| Deeltjesversneller | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:18 |
maar hoe voelde het? ik heb ooit zonder kwade bedoelingen 2 downers na elkaar genomen waardoor ik met een hele lage hartslag in bed lag, maar dat voelde extreem ontspannend. als ik toen vredig weggezakt zou zijn zou ik dat op dat moment voor mezelf prima hebben gevonden | |
| emptiness | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:23 |
Ben bewusteloos geraakt, na een tijd (ik weet niet hoe lang, gevoel van tijd was volledig verdwenen) werd ik wakker en moest ik overgeven, was extreem ziek en slap, daarna terug in slaap gevallen en toen ergens heeft een familielid mij gevonden. Dat is alles wat ik mij herinner. PS Ik wil dit topic niet kapen | |
| Deeltjesversneller | zaterdag 10 januari 2015 @ 01:25 |
| ok, interessant om te horen, bedankt | |
| BeyondTheGreen | zaterdag 10 januari 2015 @ 03:30 |
| Religieus opgevoed. Durf niet wegens een bepaalde sluimerende angst voor de hel. Anders had ik het al lang gedaan. | |
| #ANONIEM | zaterdag 10 januari 2015 @ 03:31 |
| Nope. Ik houd van het leven. [ Bericht 54% gewijzigd door #ANONIEM op 10-01-2015 03:32:07 ] | |
| #ANONIEM | zaterdag 10 januari 2015 @ 03:33 |
En voor mensen die het overwegen:
| |
| Grutsk | maandag 12 januari 2015 @ 20:48 |
Same, kan me er gelukkig niets bij voorstellen. En goeie avatar | |
| #ANONIEM | maandag 12 januari 2015 @ 20:50 |
omg | |
| Flexvloer | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:28 |
| Ja ik denk er elke dag aan. Reden is dat ik fucking eenzaam ben en heb al veel geprobeerd om nieuwe contacten te maken maar ik heb het gewoon niet. Daarnaast loop ik al richting de 30 en heb vroeger nooit gefeest enzo dus mijn leven heb ik toch al vergooid. Ik kan er niet tegen als ik in het weekend bijvoorbeeld al die jonge gasten zie die lekker gaan stappen en schijt hebben aan alles en iedereen door hun grote bekken open te trekken. Dus ik heb geen idee wat ik hier nog doe want ik ben gewoon abnormaal geworden. 2015 is ook wel een mooi getal om er een einde aan te maken. | |
| Downwards | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:30 |
Je zou ook gewoon een tijdje los kunnen gaan en kijken hoe het bevalt. Je hebt er nog de leeftijd voor. | |
| Druppelss | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:36 |
Nog geen 30 en er een eind aan willen maken omdat je nooit gefeest hebt | |
| liesje1979 | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:41 |
| De correcte term is zelfdoding. Moord kan je alleen bij een ander doen. | |
| Downwards | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:47 |
Dat is vooral wanneer jij je fixeert op 'moord' en de gebruikelijke interpretatie ervan. Toch dekt 'zelfmoord' in dezen wel de lading en is het zelfs officieel correct (voor wat het waard is). | |
| liesje1979 | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:51 |
Hangt inderdaad erg af vanuit wie je het bekijkt. | |
| Downwards | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:52 |
8/10 | |
| Skillstorm | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:54 |
| |
| nikky | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:56 |
R&P / Mensen van 25+ die graag meeten # 53 Oh, en aan gasten die hun grote bek opentrekken heb ik een hekel. Ook toen ik nog een jonge deerne was | |
| Flexvloer | dinsdag 13 januari 2015 @ 02:58 |
Ja zou ik wel willen maar dan heb ik wel mensen nodig die met me mee gaan. Om met een persoon op stap te gaan die ik niet ken zie ik niet zo zitten Druppelss maar bedankt voor het aanbod. Lijkt me wel leuk die meet groep nikky maar gaan jullie dan ook stappen? En wie wilt er nou een gast in de groep met zelfmoord gedachtes. | |
| Downwards | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:01 |
Zeker, maar veel slechter wordt het er niet van. | |
| Skillstorm | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:08 |
Gewoon doen. Leuke ervaring. Je moet juist mensen leren kennen. | |
| Downwards | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:09 |
deze man. | |
| Skillstorm | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:10 |
Heb al 2 fokkers gemeet. | |
| Downwards | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:12 |
Daar kun je in veel gevalleen alleen maar slechter van worden. | |
| Skillstorm | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:12 |
Fok!ers dan, wat jij wil. | |
| Flexvloer | dinsdag 13 januari 2015 @ 03:22 |
| Ik ga het topic wel even volgen en als ik wat voorbij zie komen is het misschien een idee om naar een meet te komen. | |
| aleco99 | maandag 19 januari 2015 @ 23:18 |
| Ik ben 24 en zelfmoordgevoelens blijven opspelen. Dit topic al een tijdje gevolgd en heeft meestal negatieve effecten. Ik weet dat zelfmoord plegen een zielige optie is aangezien er zoveel zou moeten zijn om voor te leven. Ik durf het vooral mijn ouders niet aan te doen aangezien ze al een kind hebben verloren op jonge leeftijd. Maar constante depressieve gevoelens werken niet echt mee. Ik speel echt een rol, ipv mezelf te kunnen zijn, want dan zou het negatief eindigen ben ik bang. Ik krijg binnenkort psychologische hulp en ik hoop dat het me wat rechter weet te zetten. Ik heb gewoon geen doel in het leven en weet dus niet waarom ik door zou moeten gaan. Contacten heb ik en mensen die me willen helpen, maar ik accepteer het niet.... Het leven is gewoon één grote teringzooi atm en ik weet niet wat ik ermee aan moet. | |
| vronie | dinsdag 20 januari 2015 @ 01:38 |
Goed dat je psychologische hulp aanvaard en dan in combinatie met medicijnen jouw hier weer bovenop helpen. En dat je het leven dan meer ziet zitten Hier een link die dag en nacht bereikbaar is. https://www.sensoor.nl/ Heel veel sterkte | |
| aleco99 | dinsdag 20 januari 2015 @ 01:41 |
medicijnen weet ik niks van, behalve dat ik vandaag bij eenvandaag zag dat iemand zijn complete gezin heeft vermoord en het daar op gooit. Ik wil gewoon hulp en verder gaan met mijn leven, maar ik weet gewoon niet hoe... VWO afgerond, dus dom ben ik niet, maar wat heeft het allemaal voor zin. Zit op het op het moment gewoon jankend voor mn fucking pc.... | |
| nikky | dinsdag 20 januari 2015 @ 01:43 |
Wat vind je wel leuk (prettig, fijn) om te doen? Goed dat je hulp zoekt bij een pro. Mag ik vragen waarom je geen hulp van bekenden accepteert? | |
| vronie | dinsdag 20 januari 2015 @ 01:46 |
Wat vreselijk rot moet jij je nu voelen maar bel naar Sensoor [ Bericht 0% gewijzigd door vronie op 20-01-2015 01:59:15 ] | |
| aleco99 | dinsdag 20 januari 2015 @ 01:52 |
dat is dus het godverdome probleem, wat ik leiuk vind... Ik heb geen idee. Ik heb altijd gewerkt, gestudeerd en voldaan aan de sociale norm. Nu zak ik er faliekant doorheen en ik heb geen idee hoe of wat. Heb het een tijd kunnen onderdrukken door dagelijks veel te blowen, maar weet dat dit geen oplossing is. Ben nu ook al 3 maanden clean op dat punt. Weet gewoon echt niet verder hoe of wat... Mijn ouders weten niet hoe ze met me om moeten gaan en mijn vrienden ook niet. Tuurlijk kan ik normaal doen als ik een potje fifa speel of een biertje drink, maar bij het minste of geringste sla ik om... Ik wil niet dood, maar zo nu en dan lijkt het gewoon echt de beste oplossing. Heb al meerdere methodes klaarstaan, maar nog even de ballen niet voor. [ Bericht 2% gewijzigd door aleco99 op 20-01-2015 15:52:57 ] | |
| nikky | dinsdag 20 januari 2015 @ 02:10 |
Wat vronie zegt. Sensoor. Ze hebben ook een chat functie zie ik. Is dit iets voor je? Ik duim voor je dat je binnenkort meer weet en dat je ontvangt wat je nodig hebt. | |
| aleco99 | dinsdag 20 januari 2015 @ 02:13 |
hang nu aan de lijn | |
| aleco99 | dinsdag 20 januari 2015 @ 02:17 |
en dan wordt je gewoon ordinair in de wacht gezet en doorverwezen... | |
| aleco99 | dinsdag 20 januari 2015 @ 02:23 |
chatfunctie is nu niet online. Ik ga door steemingswisselingen heen als de tering dus schiet niet echt op | |
| #ANONIEM | dinsdag 20 januari 2015 @ 02:34 |
Mocht je op dit moment met een drang naar zelfmoord zitten. Kijk dan ook even hier https://www.113online.nl/ Ook daar kun je dag en nacht naar toe bellen. | |
| Dekatria | dinsdag 20 januari 2015 @ 07:36 |
| Al die dooddoeners (pun not intended) die hier gepost worden, de tering man. Als je suicidaal bent denk je niet aan de gevolgen - het is een algehele misconceptie dat het een rationele afweging betreft. Het enige wat je wil is van die (mentale) pijn af, en als niets helpt dan is jezelf van kant maken het enige wat nog rest. Zelfmoord is simpelweg wanhoop in z'n duisterste en puurste vorm. I know, I've been there. De reden dat ik er nog ben is aan de ene kant een hoop geluk, en aan de andere kant een hoop hard werk. Je moet uit je isolement treden, erover praten met iemand; alleen dan kan uiteindelijk de knop worden omgezet. Soms duurt het weken, soms maanden, soms nog langer... maar een oplossing is er altijd, hoewel je dat op zo'n moment niet kunt zien. | |
| Jibberism_ | dinsdag 20 januari 2015 @ 07:40 |
| Ouders, vriendin. En ach, ik geloof soms wel dat het misschien nog beter wordt. Eraan denken is 1, het doen is 2. | |
| Re | dinsdag 20 januari 2015 @ 08:19 |
| echt de goede kant op gaat het topic niet natuurlijk... | |
| Jibberism_ | dinsdag 20 januari 2015 @ 08:23 |
Welke kant is de goede kant? | |
| Re | dinsdag 20 januari 2015 @ 08:25 |
iig niet van: kijk mij een depressief zijn en zelfmoord willen plegen | |
| Szikha | dinsdag 20 januari 2015 @ 08:50 |
| Heb zelf nooit zelfmoord pogingen overwogen maar wel vrienden verloren door zelfmoord. Dierbaren verliezen door zelfmoord is gruwelijk. En zo triest. | |
| Jibberism_ | dinsdag 20 januari 2015 @ 08:59 |
Gaat het die kant op dan? Heb de laatste pagina's bekeken en zie het niet echt als ik eerlijk ben. | |
| Left_Hand_Son | dinsdag 20 januari 2015 @ 09:03 |
| HOOP =de enige reden om het niet te doen. (en ik kan het weten) | |
| motorbloempje | dinsdag 20 januari 2015 @ 09:10 |
| Gisteren hoorde over hoe 'de politiek' zelfmoord wilde 'uitroeien', en dat de NHS's volgende doel is/moet zijn om alle gevallen te voorkomen: hij wil dat de NHS met een 'zero suicide' policy gaat werken... Ik ben er niet op tegen dat er meer geld naar de psychriatische gezondheidszorg gaat.. maar ik vind dit wel weer een heerlijk nietszeggend onhaalbaar politiek statement. http://www.telegraph.co.u(...)Nick-Clegg-says.html | |
| jogy | dinsdag 20 januari 2015 @ 11:06 |
Dat is best enigszins kansloos inderdaad maar in het andere artikel lees ik dat het om al in behandeling zijnde patiënten gaat en niet heel Engeland dus dat maakt het al iets minder onmogelijk | |
| Miniem | dinsdag 20 januari 2015 @ 11:14 |
Ook z'on moeilijke vraag vind ik persoonlijk. Ik weet dat tot op heden (23) nog steeds niet. | |
| motorbloempje | dinsdag 20 januari 2015 @ 11:25 |
Ook behandeling is geen garantie, ik ben op zich niet 'tegen' zelfmoord. IN die zin dat ik het verschrikkelijk vind, voor die persoon, dat dit de enige weg was, voor familie en vrienden die achterblijven, maar ik ben ook voor eigen keuze, en als op dat moment het lijden ondragelijk was... zonder direct uitzicht op verbetering (en geef toe: soms komt die verbetering niet, die garantie is er gewoon niet), wat is er dan 'fout' aan (al zou ik dan bijvoorbeeld mensen wel aanraden om niet voor een trein te springen ofzo, probeer zo mín mogelijk buitenstaanders bloot te stellen aan jouw wens het te beëindigen)... Dus tsja, dan krijg je die zero-tolerance policy ook nooit compleet van de grond. | |
| GlenSpey | dinsdag 20 januari 2015 @ 11:31 |
| Wel eens overwogen ja. Heb soms depressieve buien en dan overweeg ik het nog steeds wel eens. Echter tussen het denken en het daadwerkelijk doen zit nog een flinke kloof. Ik kom zelf altijd tot de conclusie dat ik het toch niet durf en het wel weer overwaait. | |
| jogy | dinsdag 20 januari 2015 @ 11:52 |
Dat is inderdaad het kansloze eraan. Deze nieuwe insteek zal met een beetje geluk de 'spontane' gevallen kunnen verhelpen. Mensen die het totaal van alle kanten bekeken hebben en er geen uitweg meer in zien doen het toch wel. Die kunnen mooi weer spelen op een manier dat niemand achter het masker kan kijken en van de één op de andere dag hebben ze het gedaan en niemand die het door had. | |
| vronie | dinsdag 20 januari 2015 @ 23:11 |
Gaat het iets beter met je. | |
| aleco99 | woensdag 21 januari 2015 @ 00:24 |
Ja hoor, gisteren iets te diep in het glaasje gekeken en dan komt het soms allemaal naar boven. Nu weer verder | |
| DX11 | woensdag 21 januari 2015 @ 00:26 |
![]() | |
| nikky | woensdag 21 januari 2015 @ 00:27 |
Laat die glaasjes voorlopig maar even staan dan | |
| highender | woensdag 21 januari 2015 @ 03:07 |
| |
| Anoniem8391 | maandag 26 januari 2015 @ 21:08 |
| Heb een tijd heel vaak aan zelfmoord gedacht omdat ik niks meer te verliezen had door in een (op zijn zachtst gezegd) vervelende situatie terecht te komen. Uiteindelijk heb ik mijn leven na jaren hard eraan werken weer op orde weten te krijgen. Maar de laatste tijd merk ik dat ik er weer vaker aan denk wanneer dingen fout gaan, vooral als er veel tegelijk fout gaat en het lijkt alsof ik al dat werk voor niets heb verzet. De reden waarom ik het nooit heb gedaan is simpel: durf het niet. Een tijd geleden heeft iemand die ik ken zelfmoord gepleegd en merkte dat ik, hoe stom dat ook klinkt, jaloers was. Hij heeft het wel gedurfd en heeft nu rust. Wat ik in plaats daarvan doe is op de momenten dat ik me zo voel heel roekeloos leven, dingen doen waarvan ik weet dat ze gevaarlijk zijn, met het idee "als het fout gaat ben ik in ieder geval overal vanaf en hebben mensen niet teveel verdriet want het was een ongeluk". | |
| #ANONIEM | dinsdag 27 januari 2015 @ 00:22 |
| Over wat voor dingen heb je het dan? Op het spoor lopen? Drugs? | |
| wiskundenoob | dinsdag 27 januari 2015 @ 00:29 |
Welke problemen zorgen voor deze gedachtes? Mentaal geschift? Pijn lijden vanwege een of andere ziekte? Of schaamte/ego? | |
| vronie | dinsdag 27 januari 2015 @ 01:41 |
Helemaal mee eens dat mijn moeder een zelfmoord poging heeft ondernomen was ik 14 jaar. Door mij (volgens de HA) heeft mijn moeder het toen gered. | |
| emptiness | dinsdag 27 januari 2015 @ 02:05 |
Nogal raar dit. Jammer dat je hier onder een wegwerpaccount post want ik herken veel dingen die je opnoemt. | |
| bedachtzaam | dinsdag 27 januari 2015 @ 03:04 |
| Jaren geleden heeft iemand die ik kende zelfmoord gepleegd, die man zag dat waarschijnlijk als enige uitweg voor zijn problemen maar hij zadelde zijn vrouw en kinderen ermee op. In een klap hun leven totaal overhoop. Mijn ouders heb ik zelden vrolijk gezien, mijn vader heeft een zelfmoordpoging overleefd omdat ze er tijdig bij waren, als kind sta je er niet bij stil maar toen ik ouder was en zelfs nu nog ondanks dat ze beide dood zijn spookt dagelijks de vraag door mijn hoofd hoe het geweest zou zijn als zijn poging geslaagd was. Daar zal ik echter nimmer een antwoord op krijgen. | |
| Anoniem8391 | dinsdag 27 januari 2015 @ 17:46 |
Kwijtraken van dingen waar ik hard voor heb gewerkt om weer terug te krijgen; vrienden, baan, goede gezondheid etc. Dat ik anoniem post wil niet zeggen dat ik na 1 post verdwenen ben Ik doe sporten die toch al vrij risicovol zijn, en ga die dan zonder bescherming of op momenten dat ik weet dat het weer er niet naar is doen, om maar een voorbeeld te noemen. Mocht het fout gaan dan lijkt het een ongeluk, en deed ik tenminste iets dat ik leuk vond (naar mijn idee is het dan minder erg voor nabestaanden). Ben op die momenten wel nog zo slim om te bedenken dat ik anderen er niet in mee moet sleuren (door roekeloos te gaan rijden, of voor een auto te stappen, of een trein, of iets anders). | |
| Lonely97 | dinsdag 28 april 2015 @ 10:17 |
| -nope, zoek professionele hulp, dit soort problematiek is te groot voor FOK!- [ Bericht 74% gewijzigd door motorbloempje op 28-04-2015 12:30:49 ] | |
| Panthera1984 | dinsdag 28 april 2015 @ 12:14 |
| -nope, zie andere edits- [ Bericht 92% gewijzigd door motorbloempje op 28-04-2015 12:30:59 ] | |
| Tja..1986 | dinsdag 28 april 2015 @ 12:28 |
| -nope, gaan we nite doen hier- [ Bericht 95% gewijzigd door motorbloempje op 28-04-2015 12:30:25 ] | |
| Catnip | woensdag 29 april 2015 @ 11:43 |
Ik heb ook een dysthyme stoornis, er valt prima mee te leven.. Maar ik snap wel wat je bedoeld, ik word tegenwoordig ook nog super vaak opgenomen, en kan ook niet echt meer plezier hebben in dingen. Maar alsnog, ik leef. | |
| Catnip | woensdag 29 april 2015 @ 11:46 |
| Mijn huisgenootje heeft meerdere zelfmoordpogingen gedaan, sommige zeggen dat het went, het went nooit. Ook niet als het zo vaak gebeurd. Ik ben bang dat ze een keer echt overlijd, en dat betrek ik vaak op mezelf. 'Heb ik wel goed genoeg mijn best gedaan?' 'Ben ik wel aardig genoeg geweest?' Elke keer ligt alles weer overhoop. Mijn leven was ook niet altijd super makkelijk, ookal ben ik dus pas 17. Na meerdere opname's, depressie, was ik er ook wel klaar mee. | |
| DaveDave09 | woensdag 29 april 2015 @ 14:53 |
Meerdere keren gefaald? hoe dan? | |
| -Strawberry- | woensdag 29 april 2015 @ 15:00 |
Doodgaan is nog niet zo makkelijk. Vooral bij pillen en dergelijke methoden. | |
| jodelahity | woensdag 29 april 2015 @ 15:03 |
| nogal wat edits hier door mods | |
| Tja..1986 | woensdag 29 april 2015 @ 15:26 |
Hoezo mag ik hier mijn mening over zelfmoord niet geven? Beetje vreemd.. | |
| #ANONIEM | woensdag 29 april 2015 @ 15:46 |
Tjah, dat zie ik dan ook meer als een aandachtstrekje, als je echt dood wil, kan dat heel makkelijk en snel. | |
| wiskundenoob | woensdag 29 april 2015 @ 16:14 |
fok wil het risico uitsluiten dat iemand aan de hand van een fokpost een overhaastige ondoordachte onomkeerbare beslissing neemt. | |
| magnetronkoffie | woensdag 29 april 2015 @ 16:17 |
Ja, een zelfmoordpoging is dan ook gewoon een "aandachtstrekje", want niemand gaat erdoor ooit dood | |
| #ANONIEM | woensdag 29 april 2015 @ 16:19 |
Zulk soort zelfmoordpogingen wel ja. Die mensen hopen dan ook gevonden te worden voor het te laat is, en iemand die echt dood wil, die zorgt er wel voor dat het snel voorbij is. zodat op het moment van vinden het al te laat is. | |
| wiskundenoob | woensdag 29 april 2015 @ 16:20 |
sprankje hoop moet toch nog kunnen | |
| #ANONIEM | woensdag 29 april 2015 @ 16:24 |
Je wat voor hoop als je dood wil? Als je dat wil zorg je er wel voor dat jeje arm verticaal open snijd, jezelf ophangt, van een hoog gebouw of voor een trein springt. Dan ben je voor 99.9% zeker dat het slaagt. Met een overdosis medicijnen, zeker als je met meerdere in 1 woning woont, is de slagingskans erg klein, je gaat er niet zomaar dood aan, en het kan wel uren duren voordat er überhaupt wat gebeurt, 9/10 keer weten die mensen ook dat ze gevonden gaan worden. | |
| magnetronkoffie | woensdag 29 april 2015 @ 16:29 |
Het heeft er tot nu toe alle schijn van dat dit onderwerp te ingewikkeld voor jou is om te bevatten. Anders had je zoiets niet afgedaan als "aandachtstrekje", want -gewoonlijk- is er in een dergelijke situatie, altijd wel iets ernstigs aan de hand en jij poetst dat gewoon weg alsof het irrelevant is ofzo. | |
| #ANONIEM | woensdag 29 april 2015 @ 16:32 |
Geloof mij, ervaring zat mee gehad om mij heen Ik zeg ook niet dat die mensen dan een goed leven hebben, er is echt wel wat aan de hand, vaak psychisch iets, anders doe je ook geen poging. | |
| wiskundenoob | woensdag 29 april 2015 @ 16:34 |
zie het als een communicatiemiddel. Degene die deze weg bewandelt, weet niet hoe hij anders kan reageren | |
| magnetronkoffie | woensdag 29 april 2015 @ 16:39 |
Het is een heel complex probleem. Maar lamaar. | |
| Lonely97 | woensdag 29 april 2015 @ 18:02 |
| Nogmaals, dit soort problemen bespreken we niet op FOk! Sterkte. [ Bericht 45% gewijzigd door motorbloempje op 29-04-2015 18:23:28 ] | |
| motorbloempje | woensdag 29 april 2015 @ 18:24 |
| Ik gooi 'm maar dicht. Dit is geen plek om expliciete zelfmoordwensen en dergelijken te bepreken. |