R&P Relaties & Psychologie
Heb je relatieproblemen, of zit je in een diep psychologisch gat? Stort hier je hart uit, en heb steun aan de reacties van anderen.
True that. Voor mensen die chronisch dperessief zijn lijkt me naar de andere kant van de wereld verhuizen ook geen oplossing. Aan de andere kant, je kunt het altijd een kans geven.quote:
Op
Angst. Om de familie zo achter te laten, eventuele pijn, het onbekende. Blijkbaar zat er nog teveel/genoeg rationeel vermogen om zoiets drastisch te doen. Achteraf maar goed ook denk ik.quote:
Dagelijks, al jaren aan een stuk. Het gebrek aan lef om de daad bij de gedachte te voegen ontbreekt voorlopig, ik heb het wel flexibel geagendeerd onder het mom "best friends die together".quote:Op dinsdag 30 december 2014 01:27 schreef KingKloon het volgende:
Zijn er mensen die zelfmoord hebben overwogen? Wat is de reden dat je het niet doet?
Ook de sociale druk heeft invloed, mijn beide ouders leven nog en heb daar een zeer goede band mee wat het bijzonder lastig maakt.
Je weet nooit wat er in iemands hoofd omgaat om tot deze daad te komen.In mijn geval was dat mijn moeder een zelfmoord poging deed.
En niet echt tevreden was dat zij in het Ziekenhuis was opgenomen en daar weer bij kwam.
Maar dat dit na zoveel jaren nog zo impact heeft hoe ik mijn moeder heb gevonden dat het op mijn netvlies staat gebrand
[ Bericht 4% gewijzigd door vronie op 03-01-2015 02:02:05 ]
En niet echt tevreden was dat zij in het Ziekenhuis was opgenomen en daar weer bij kwam.
Maar dat dit na zoveel jaren nog zo impact heeft hoe ik mijn moeder heb gevonden dat het op mijn netvlies staat gebrand
[ Bericht 4% gewijzigd door vronie op 03-01-2015 02:02:05 ]
Jup
Op dinsdag 15 september 2015 @ 16:45 schreef Toto69 het volgende;
Er is maar één user hier die nooit werk van IfImJamesDean zou maken en dat is deadprez. Die jongen en werk gaat niet samen
Er is maar één user hier die nooit werk van IfImJamesDean zou maken en dat is deadprez. Die jongen en werk gaat niet samen
En reden om niet te doen; alleen al dénken dat je er zelf uit kan stappen wanneer je maar wil, is best... Rustgevend voor me
Ik weet het
Ik weet het
Op dinsdag 15 september 2015 @ 16:45 schreef Toto69 het volgende;
Er is maar één user hier die nooit werk van IfImJamesDean zou maken en dat is deadprez. Die jongen en werk gaat niet samen
Er is maar één user hier die nooit werk van IfImJamesDean zou maken en dat is deadprez. Die jongen en werk gaat niet samen
Ik heb het heel vaak overwogen, sinds mijn 14e, voor zover ik me kan herinneren. Sommige periodes is de drang tot zelfdoding ontzettend sterk en continu aanwezig. Wat mij tegenhoudt is dat kleine sprankje hoop op verbetering dat toch nog ergens zit en de angst voor leed tijdens het sterven. En als ik in een betere periode zit, denk ik ook wel eens aan de pijn die ik familie en vrienden zou veroorzaken. Maar dat zou me niet tegenhouden. Het is wel fijn om te weten dat ik vriendinnen heb die me zouden laten gaan, ik zou afscheid kunnen nemen.
Dat valt flink tegen hoor. Vaak wel schadelijk maar niet dodelijk en zeker niet pijnloos, zonder gevecht of snel.quote:Op dinsdag 30 december 2014 09:42 schreef Tja..1986 het volgende:
[..]
Bij iedere drogist kan je genoeg rommel kopen om er vrij pijnloos een eind aan te maken.
Why are you wearing that stupid man suit?
Ja in verleden, want allesverterende zelfhaat.
[ Bericht 15% gewijzigd door Harmankardon op 08-01-2015 00:28:07 ]
[ Bericht 15% gewijzigd door Harmankardon op 08-01-2015 00:28:07 ]
De enige reden waarom ik nog geen deftige poging tot zelfmoord heb gepleegd is het gebrek aan een fatsoenlijke en snelle methode (morfine/barbituraten overdosis of headshot) om mijn leven te eindigen.
Al een poging gedaan in het verleden maar dat leek meer op een schreeuw om aandacht.
Ik ben ook verdomd laf.
Al een poging gedaan in het verleden maar dat leek meer op een schreeuw om aandacht.
Ik ben ook verdomd laf.
I'll take a few years of happy over a life time of nothing.
Een bekend probleem.quote:
De enige reden waarom ik nog geen deftige poging tot zelfmoord heb gepleegd is het gebrek aan een fatsoenlijke en snelle methode (morfine/barbituraten overdosis of headshot) om mijn leven te eindigen.
Al een poging gedaan in het verleden maar dat leek meer op een schreeuw om aandacht.
Ik ben ook verdomd laf.
Of je bent gewoon niet handig genoegquote:Ik ben ook verdomd laf.
quote:Zo heb ik ergens
het verhaal gelezen dat de gemiddelde artiest drieendertig maal zoveel
zelfmoord zou plegen dan de gemiddelde arbeider. Wanneer een arbeider een
keer zelfmoord had gepleegd, had een artiest dat al drieendertig maal
gedaan. Kijk, ik bedoel; je zou ook gewoon kunnen concluderen dat een
arbeider wat handiger is.
Edelgas zoals helium schijnt te werken... (ironisch genoeg haal je dat bij de feestwinkel) Maar vergt wel veel voorbereiding. Dat als je er mee bezig bent je al afhaakt. Maar als het je ECHT niks meer uitmaakt houdt ook dat je niet tegen.
[ Bericht 17% gewijzigd door Mazu op 09-01-2015 01:25:41 ]
[ Bericht 17% gewijzigd door Mazu op 09-01-2015 01:25:41 ]
Ik heb een aantal jaar voor een arts gewerkt (die toen geen arts meer was). Zij wist zo de combinatie op te noemen waarvan je volgens haar inslaap zal vallen en nooit meer wakker zal worden.quote:
I..]
Dat valt flink tegen hoor. Vaak wel schadelijk maar niet dodelijk en zeker niet pijnloos, zonder gevecht of snel.
Maar niet iedereen heeft een aantal jaar voor een arts gewerktquote:
[..]
Ik heb een aantal jaar voor een arts gewerkt (die toen geen arts meer was). Zij wist zo de combinatie op te noemen waarvan je volgens haar inslaap zal vallen en nooit meer wakker zal worden.
Dat is waar. Maar ik heb zomaar het vermoede dat dat soort info wel ergens op het web te vinden is.quote:
[..]
Maar niet iedereen heeft een aantal jaar voor een arts gewerkt
En de redenen waarom ondanks jouw info op het web zoveel pogingen mislukken zijn ook vast wel ergens op het web te vinden. Succes!quote:
[..]
Dat is waar. Maar ik heb zomaar het vermoede dat dat soort info wel ergens op het web te vinden is.
Ik heb er als puber wel eens over nagedacht. Ik zat toen emotioneel enorm labiel in elkaar en na mijn puberteit kwam dat helemaal goed. Als tiener kunnen bepaalde dingen dan nog echt het einde van de wereld lijken en besef je soms blijkbaar niet dat een bepaalde periode over een paar jaar ook weer over is. Waarom ik het niet gedaan heb is denk ik uit hoop en ook wel vertrouwen in een betere toekomst, ergens. Maar als ik mijn dagboeken van toen lees... brrrr. Juist omdat het zo tegenovergesteld is van hoe ik me nu voel en wat ik nu denk vind ik het ook zo heftig als je weer eens leest dat een tiener zelfmoord heeft gepleegd.
Omdat heel veel zelfmoordpogingen niet uit ratio ontstaan en vaak zelfs momentbeslissingen zijn. Goed voorbereide en doordachte pogingen slagen veel vaker.quote:
[..]
En de redenen waarom ondanks jouw info op het web zoveel pogingen mislukken zijn ook vast wel ergens op het web te vinden. Succes!
De gemiddelde apotheker kan je uit de losse pols tig recepten geven met vrij verkrijgbare medicijnen die, mits je het goed doet, minimaal 99% garantie op 'succes' geven. Het probleem ligt hem bij doe-het-zelvers. Zo zijn er zijn tig gevallen bekend van mensen die bijvoorbeeld een overdosis paracetamol nemen, bijkomen in het ziekenhuis en dan dolblij zijn dat ze toch nog leven en een tweede kans krijgen maar omdat de lever vervet is alsnog sterven.
Sorry voor het langste verhaal tot nu toe (ik hak hem ff in 2 posts / onderwerpen), dit had ik ook niet verwacht toen ik begon met typen...
Ik heb zo nu en dan wel eens gekeken of er een topic als dit, of over paniekaanvallen, bestond. Echt iets actiefs was ik nog niet tegengekomen en om nu zelf iets te beginnen, blijkbaar is het niet zo'n hot topic. Ik ben blij dat ik dit topic gevonden heb, nu kan ik eens mij ei kwijt. Dit is niet mijn one-and-only uitlaatklep, ik heb morgen een afspraak met de huisarts, ik typ dit om mijn steentje bij te dragen, om voor mezelf alles eens op een rij te krijgen, vooral ook met het oog op morgen.
Al sinds mijn pubertijd heb ik er wel eens over gedacht, nu bijna 30 denk ik er sinds een week constant aan, maar daarover later meer. Ik geloof niet, heb geen plezier in mijn leven en heb het gevoel al lange tijd dat ik de rit eigenlijk alleen maar uit zit, hoe lang het ook zal duren. Met de eindigheid van het leven, maar met nog veel meer dingen, kan ik eigenlijk niet leven, de ironie. Er echter eerder een eind aan maken heeft ook niet zoveel zin, ik kan net zo goed wachten, hopen, dat er nog iets voorbij zal komen om het leven waardevol te maken. Zo niet, dood ga ik toch een keer, zo wel, mooi.
Ook richting je ouders vind ik niet dat je zoiets kunt maken. Ouders horen hun kinderen niet weg te brengen, die pijn lijkt me erger dan de pijn die ik doorsta zolang ze nog leven. Ergens zit ik te wachten op het moment dat ze er niet meer zijn, dan is heb ik eindelijk de vrijheid om het te doen, zonder de mensen die ik het het minste gun met de meest mogelijke pijn op te zadelen. Dit geeft weer het gevoel dat ik ze liever eerder dan later dood wens, hoe gestoord kun je zijn? Een andere hoop was dat ik ondragelijk ziek zou worden, dat zou het perfecte excuus zijn, een legitieme reden.
Ik heb zo nu en dan wel eens gekeken of er een topic als dit, of over paniekaanvallen, bestond. Echt iets actiefs was ik nog niet tegengekomen en om nu zelf iets te beginnen, blijkbaar is het niet zo'n hot topic. Ik ben blij dat ik dit topic gevonden heb, nu kan ik eens mij ei kwijt. Dit is niet mijn one-and-only uitlaatklep, ik heb morgen een afspraak met de huisarts, ik typ dit om mijn steentje bij te dragen, om voor mezelf alles eens op een rij te krijgen, vooral ook met het oog op morgen.
Al sinds mijn pubertijd heb ik er wel eens over gedacht, nu bijna 30 denk ik er sinds een week constant aan, maar daarover later meer. Ik geloof niet, heb geen plezier in mijn leven en heb het gevoel al lange tijd dat ik de rit eigenlijk alleen maar uit zit, hoe lang het ook zal duren. Met de eindigheid van het leven, maar met nog veel meer dingen, kan ik eigenlijk niet leven, de ironie. Er echter eerder een eind aan maken heeft ook niet zoveel zin, ik kan net zo goed wachten, hopen, dat er nog iets voorbij zal komen om het leven waardevol te maken. Zo niet, dood ga ik toch een keer, zo wel, mooi.
Ook richting je ouders vind ik niet dat je zoiets kunt maken. Ouders horen hun kinderen niet weg te brengen, die pijn lijkt me erger dan de pijn die ik doorsta zolang ze nog leven. Ergens zit ik te wachten op het moment dat ze er niet meer zijn, dan is heb ik eindelijk de vrijheid om het te doen, zonder de mensen die ik het het minste gun met de meest mogelijke pijn op te zadelen. Dit geeft weer het gevoel dat ik ze liever eerder dan later dood wens, hoe gestoord kun je zijn? Een andere hoop was dat ik ondragelijk ziek zou worden, dat zou het perfecte excuus zijn, een legitieme reden.
[A living organism] feeds upon negative entropy. Thus the device by which an organism maintains itself stationary at a fairly high level of orderliness really consists in continually sucking orderliness from its environment.
E. Schrödinger
E. Schrödinger
Ik heb sinds lange tijd al last van paniekaanvallen. Enkele jaren geleden ben ik er tijdens de heftigste periode achter gekomen dat het paniekaanvallen waren, daarvoor was slechts willekeurige heftige angst voor willekeurige dingen die op dat moment voor mezelf heel reeel leken. Daar ga je niet voor naar een dokter, je denkt gewoon dat je raar aangekeken wordt, maar dat denk ik gelukkig niet meer. De heftigste paniekaanval heeft 2 weken lang geduurd, waarop je ieder moment denkt dat je dood neer gaat vallen. Je krijgt geen lucht, alles tintelt, je voelt een druk op je borst.
Ik heb al eens mijn telefoon in de hand gehad om 112 te bellen voor een hartaanval, maar heb het toen niet gedaan. Ik was bang dat het toch niks was en mezelf alsnog voor gek zou zetten. Echter als het er wel 1 was, was het ook goed, want dan zou het lijden niet meer lang duren en de kwelling binnen afzienbare tijd over zijn. Vervolgens val je toch een keer in slaap, nog met de gedachte en hoop niet meer wakker te worden. De eerste gedachte de volgende ochtend is 7 keer geweest 'kut, ik ben er nog'. Exact 7 keer, want dat vergeet je niet snel, dat is het moment waarop voor mij mijn ziel daadwerkelijk is geknakt. Iedere keer hoop je dat het de laatste nacht is, want als je het overleeft, zal je nog zo'n nacht door moeten maken, daadwerkelijk sterven doe je gelukkig maar 1 keer, dan is het ook eindelijk over.
Na bij de dokter te zijn geweest voor hulp, vertrokken met medicijnen op zak, was zo'n aanval ineens 2 weken weggebleven, terwijl ik ze eerst 2-3x per week had. De gedachte er iets aan te kunnen doen, voorkwam al dat ze kwamen. Ik heb het medicijn een paar keer genomen, op de hevigste momenten. Maar bij minder hevige momenten vond ik dat ik zelf maar door moest weten te bijten, want anders wordt je afhankelijk en ben je nog verder van huis. Uiteindelijk kwam het besef dat het tussen mijn oren zat en heb ik mezelf er vanaf kunnen helpen. Zo nu en dan kwam er een lichte aanval, maar die lach ik tegemoet en weer weg.
De heftigste aanval die ik heb gehad kwam omdat ik 3 jaar geleden meerdere bultjes vond in mijn rug. Met paniekaanvallen als probleem is dit het perfecte probleem om je helemaal gek mee te krijgen. In blinde paniek, met tranen in mijn ogen naar de huisarts gelopen, bijna van de trap gevallen omdat ik op mijn benen stond te trillen, mij niet kunnen legitimeren omdat ik geen zinnige zin kon bouwen en mijn legitimatie met trillende handen niet uit mijn portemonnee kreeg.
De dokter zei dat het niks ernstigs was, in de afgelopen jaren wel eens een nieuw bultje gevonden, maar het zal wel. Tot vorige week, toen vond ik een nieuwe bobbel in mijn keel. Sindsdien denk ik dat ik terminaal ben, niet lang meer heb, dus heb ik al een week continue een aanval, pure angst. Nu denk ik terug aan die keren dat ik hoopte terminaal te zijn, is dit mijn redding? Hoe durf ik dit te denken? Wat als het niks is, na zo gebroken te zijn geweest moet ik mezelf toch weer op zien te rapen.
Dit heb ik maar uiteen gezet voordat ik weet wat het gaat zijn, wie weet denk ik morgen heel anders en kan ik dit nog een teruglezen.
Ik heb al eens mijn telefoon in de hand gehad om 112 te bellen voor een hartaanval, maar heb het toen niet gedaan. Ik was bang dat het toch niks was en mezelf alsnog voor gek zou zetten. Echter als het er wel 1 was, was het ook goed, want dan zou het lijden niet meer lang duren en de kwelling binnen afzienbare tijd over zijn. Vervolgens val je toch een keer in slaap, nog met de gedachte en hoop niet meer wakker te worden. De eerste gedachte de volgende ochtend is 7 keer geweest 'kut, ik ben er nog'. Exact 7 keer, want dat vergeet je niet snel, dat is het moment waarop voor mij mijn ziel daadwerkelijk is geknakt. Iedere keer hoop je dat het de laatste nacht is, want als je het overleeft, zal je nog zo'n nacht door moeten maken, daadwerkelijk sterven doe je gelukkig maar 1 keer, dan is het ook eindelijk over.
Na bij de dokter te zijn geweest voor hulp, vertrokken met medicijnen op zak, was zo'n aanval ineens 2 weken weggebleven, terwijl ik ze eerst 2-3x per week had. De gedachte er iets aan te kunnen doen, voorkwam al dat ze kwamen. Ik heb het medicijn een paar keer genomen, op de hevigste momenten. Maar bij minder hevige momenten vond ik dat ik zelf maar door moest weten te bijten, want anders wordt je afhankelijk en ben je nog verder van huis. Uiteindelijk kwam het besef dat het tussen mijn oren zat en heb ik mezelf er vanaf kunnen helpen. Zo nu en dan kwam er een lichte aanval, maar die lach ik tegemoet en weer weg.
De heftigste aanval die ik heb gehad kwam omdat ik 3 jaar geleden meerdere bultjes vond in mijn rug. Met paniekaanvallen als probleem is dit het perfecte probleem om je helemaal gek mee te krijgen. In blinde paniek, met tranen in mijn ogen naar de huisarts gelopen, bijna van de trap gevallen omdat ik op mijn benen stond te trillen, mij niet kunnen legitimeren omdat ik geen zinnige zin kon bouwen en mijn legitimatie met trillende handen niet uit mijn portemonnee kreeg.
De dokter zei dat het niks ernstigs was, in de afgelopen jaren wel eens een nieuw bultje gevonden, maar het zal wel. Tot vorige week, toen vond ik een nieuwe bobbel in mijn keel. Sindsdien denk ik dat ik terminaal ben, niet lang meer heb, dus heb ik al een week continue een aanval, pure angst. Nu denk ik terug aan die keren dat ik hoopte terminaal te zijn, is dit mijn redding? Hoe durf ik dit te denken? Wat als het niks is, na zo gebroken te zijn geweest moet ik mezelf toch weer op zien te rapen.
Dit heb ik maar uiteen gezet voordat ik weet wat het gaat zijn, wie weet denk ik morgen heel anders en kan ik dit nog een teruglezen.
[A living organism] feeds upon negative entropy. Thus the device by which an organism maintains itself stationary at a fairly high level of orderliness really consists in continually sucking orderliness from its environment.
E. Schrödinger
E. Schrödinger
En dat is erg omdat?quote:
Je kan niet meer terug. Denk daar maar eens goed over na.
Wat een heftige verhalen allemaal. Ik kan me hier gelukkig niets bij indenken, maar ik hoop toch dat jullie je op termijn allemaal een stukje beter mogen voelen...
Wat klote is is dat al de mensen om mij heen mij nu permanent als een gevaar voor mezelf beschouwen na mijn zelfmoordpoging (overdosis benzo's proberen te nemen, maar ik kon gewoon nog op mijn benen staan in het ziekenhuis dus het was niet eens ernstig).
Al die wantrouw tegenover mij, ik word er ziek van. Niemand kan mij nog met rust laten.
Al die wantrouw tegenover mij, ik word er ziek van. Niemand kan mij nog met rust laten.
I'll take a few years of happy over a life time of nothing.
