Ik was al enigszins depressief rond mijn vroege puberteit, heb dat nooit onderkent tot ik een jaar of 27 was. Als het geleidelijk gaat, dan denk je er niet zo over na.
Niet dat ik destijds geen doodwensen had. Af en toe natuurlijk... En later wel eens wat halfslachtige pogingen, waarbij de dood naderde... en ik ineens heel helder aan mijn nabestaanden moest denken. En op het laatste moment er van af zag, als het ware mijn hoofd binnen een fractie van een seconde onder de guillotine vandaan haalde.
Maar ook speelt mee dat ik veel te veel mensen heb zien overlijden wiens tijd het nog lang niet was.
Als ik het alleen nog maar heb van de vrienden en vriendinnen van destijds.... dan zijn dat er tenminste 3 of 4 zelfmoorden geweest.
Qua verkeersslachtoffers zullen dat er al gauw een stuk of 10 geweest zijn.
En dan ook nog de vrienden, vriendinnen of goede bekenden die van mijn leeftijd waren, die zijn gestorven door rot ziektes...
En dan nog andere oorzaken als verslavingen of gewoon hartstilstand etc...
En dat zijn alleen nog maar degenen waarvan ik het weet, en niet of amper ouder waren dan ik was op dat moment. Maar het zijn er toch in de tientallen.
En als ik bedenk hoeveel van hun liever verder had willen leven... dan ben ik het toch een aantal van hun verschuldigd om verder te leven.
De wereld is vol met kleuren, neem geen genoegen met een zwart/ wit visie. De kleuren zitten vaak in de nuance.