Zelfmoord

quote:

Op woensdag 31 december 2014 04:12 schreef Deeltjesversneller het volgende:

[..]

hoe denkt ze er nu over terug?

Zij leeft inmiddels niet meer,ik heb haar toen wel gevraagd waarom ze die poging heeft gedaan maar daarop nooit een antwoord op gehad.

Rond mijn 16^e, misschien er net voor, weggelopen(fietst) van huis. Inzien dat het eigenlijk niet hielp en naar het station gefietst om daar een snel eind aan te maken, in een opwelling eigenlijk. Moeder maar gebeld, want gescheiden ouders, en toen door mijn broer opgehaald en naar mijn moeder gebracht. Achteraf gezien heb ik echt heel raar gehandeld en zou ik dat nu nooit zo doen.

Je hoort zo vaak dat mensen het egoistich vinden als iemand zelfmoord pleegt. Maar ik heb alleen maar medelijden met het gevecht dat die mensen intern moeten hebben gestreden. Zo heftig....

Wij hebben 2 weken geleden nog afscheid mogen nemen van iemand midden 30 die het niet meer zag zitten

Nabestaanden is het enige voor mij. Vorig jaar helaas wel misgegaan, maar mijn psycholoog heeft me een beter zicht gegeven op wat er gebeurd zodra ik er een einde aan maak, waarbij het onderwerp nabestaanden het enige is waar ik echt mee zou kunnen zitten voordat ik zelfmoord pleeg.

quote:

Op woensdag 31 december 2014 08:49 schreef Miniem het volgende:

[..]

Jouw mening.
Net zoals weismann ben ik niet van de medicatie, zeker niet de zware shit.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:35 schreef Moira. het volgende:

[..]

Like smacking science in the face

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 15:49 schreef Moira. het volgende:

[..]


[..]

Ik hoef niet voor altijd afhankelijk te zijn van medicatie.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:01 schreef Miniem het volgende:

[..]

Ik hoef niet voor altijd afhankelijk te zijn van medicatie.

Hoezo zou je voor altijd afhankelijk moeten zijn van medicatie als je medicatie neemt voor issues?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:03 schreef Moira. het volgende:

[..]

Hoezo zou je voor altijd afhankelijk moeten zijn van medicatie als je medicatie neemt voor issues?

Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:08 schreef Miniem het volgende:

[..]

Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij.

Ja zo werkt het dus niet he

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:08 schreef Moira. het volgende:

[..]

Ja zo werkt het dus niet he

Hoe volgens jou dan wel?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:08 schreef Miniem het volgende:

[..]

Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij.

Medicatie kan tijdelijk voor stabiliteit zorgen. Je brein is ziek, er is een tekort aan stofjes bijvoorbeeld. Als je dat kan boosten met medicatie waardoor je minder vatbaar bent voor stress en angsten, is dan een mooie winst. Bovendien kan je daarna door langzaam afbouwen en een stabielere situatie ervoor zorgen dat je niet weer terugvalt en dus zonder medicatie niet terug bij af bent.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:26 schreef Miniem het volgende:

[..]

Hoe volgens jou dan wel?

Bij een depressie of andere (stemmings)stoornis zijn er verstoringen in wat biochemische lichaamseigen stoffen in je hersenen, medicatie (die die biochemische lichaamseigen stoffen bevat) helpt die balans te herstellen.
Ze helpen je hersenen op gang om zelf weer die balans terug te vinden en in de juiste hoeveelheid die stoffen weer aan te maken, dus na een tijdje kun je dan van de medicatie af stappen (langzaam afbouwen) omdat je brein het zelf weer 'goed' doet, zonder nadelige gevolgen.

Daarom vind ik het nogal apart dat mensen het 'troep' noemen, waarmee ze eigenlijk al laten weten er niet veel kaas van te hebben gegeten, aangezien het gewoon een aantal stoffen bevat die je zelf al van nature in je lichaam bezit, maar door problemen daar wat tekort van komt ofzo. Het helpt alleen maar aanvullen en herstellen wat er al is.

[ Bericht 2% gewijzigd door Moira op 01-01-2015 16:41:57 ]

Net terug uit opname ervoor, ik zag het niet meer zitten (er waren wat extreem vervelende dingen gebeurt) en was in een te negatief spiraal beland. Nu sta ik weer min of meer met beide benen op de grond (al ben ik nog behoorlijk herstellende van die crisis).

Het rare was/is dat ik altijd gezegd heb nooit suïcide te plegen, omdat mijn vader dit had gedaan toen ik kind was en weet wat dit met de nabestaande doet. Desondanks kon ik niet geloven dat anderen het iets kon schelen en dat ze er met een maandje overheen zouden zijn.

Maar goed, eind goed al goed.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:35 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Medicatie kan tijdelijk voor stabiliteit zorgen. Je brein is ziek, er is een tekort aan stofjes bijvoorbeeld. Als je dat kan boosten met medicatie waardoor je minder vatbaar bent voor stress en angsten, is dan een mooie winst. Bovendien kan je daarna door langzaam afbouwen en een stabielere situatie ervoor zorgen dat je niet weer terugvalt en dus zonder medicatie niet terug bij af bent.

Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:38 schreef Miniem het volgende:

[..]

Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie?

Half Nederland gebruikt dergelijke medicatie

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:39 schreef Mord_Sith het volgende:

[..]

Half Nederland gebruikt dergelijke medicatie

Mag hopen van niet

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:40 schreef Miniem het volgende:

[..]

Mag hopen van niet

Ben bang van wel.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:40 schreef Mord_Sith het volgende:

[..]

Ben bang van wel.

En helpt het?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:38 schreef Miniem het volgende:

[..]

Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie?

Persoonlijk? Nee, ik heb nooit medicatie gebruikt voor mijn depressie.

Maar mijn moeder wel en die heeft er echt baat bij gehad. Ze kreeg wel begeleiding ernaast om beter met bepaalde dingen om te gaan waardoor ze hopelijk niet meer op die manier overspannen zou raken in de toekomst. Medicijnen alleen lossen het probleem inderdaad niet op (tenzij in een acute, tijdelijke situatie), maar als ze geen medicatie had gebruikt was ze nooit stabiel genoeg geweest om door te kunnen gaan en beter te leren dealen met stress en werkdruk. Vader zit nog steeds aan de AD en heeft die ook nodig, misschien de rest van zijn leven, om niet terug te schieten in een paniekstoornis. Helaas sloeg cognitieve gedragstherapie niet aan dus dan heb je niet altijd een betere optie voor handen.

En zo ken ik nog tig voorbeelden. Aan de andere kant denk ik ook zeker dat er soms te makkelijk voor medicatie wordt gekozen en dat de symptoombestrijding de behandeling van het onderliggende probleem in de weg kan zitten. Een pilletje slikken is makkelijker dan daadwerkelijk veranderen.

Daarom wordt het ook eigenlijk altijd in combinatie met (psycho)therapie verstrekt.
Vaak is alleen therapie ook voldoende, maar voor sommige mensen niet. Die mensen kan medicatie dan een stukje op gang helpen.

Ik dat er ook nog steeds een taboe op rust, op hulp nodig hebben. Al helemaal geestelijke. Terwijl het zo menselijk is als maar kan zijn. Ik ben geen tegenstander van AD, heb een naaste die er soms baat bij heeft (bipolair) en zie ook hoe zwaar het is zonder. Maar dat werkt alléén als je goed monitort, vooral tijdens het opbouwen van de schaal aan het begin van inname. Het is echt zo persoonlijk en luistert heel nauw.

Ik zie bij sommige mensen dat ze al jaren aan de AD zijn voor bijvoorbeeld zo'n paniekstoornis maar dat er helemaal niet gewerkt is aan de oorzaken omdat het als een soort wondermiddel lijkt te werken. In principe zou je AD niet langer dan een vastomlijnde periode moeten slikken en de vaardigheden eigen moeten maken om het daarna zonder te kunnen of in elk geval de dosis te verminderen. Een soort vervanging eigenlijk van wat voor zaken helpen die stofjes aan te maken om ze weer uit jezelf te gaan doen. Voor de één is dat sporten, voor de ander een ander eetpatroon of leefpatroon met meer structuur. Voor weer een ander is dat veel bezig zijn met een hobby waar ze goed in zijn. Het kan een combinatie zijn.

Heb ook zo mijn donkere periodes maar nog nooit AD gebruikt. Wel let ik dan extra op dat ik voldoende buitenlucht en zon krijg, me niet teveel in werk onderdompel en mensen blijf zien. Ook vertel ik het als het even niet gaat. Het is heel fijn om dan te merken dat daar best veel begrip voor is. Uiteindelijk weet je inwendig wel waar de schoen wringt. Het heeft mij nog nooit geholpen om me dan af te zonderen, misschien omdat ik rationeel wel weet dat dat niet goed voor me is.

Heb een tijdlang een fijne psycholoog bezocht waar ik veel goede inzichten van heb meegekregen, ben blij dat ik dat heb gedaan en kan er nog steeds op teruggrijpen als het even niet gaat. Hoor toch ook wel vaak mensen mopperen op psycholoog/psychiater en behalve dan als er echt geen klik is of gebrek aan expertise denk ik dat dat ook samenhangt met dat je er niet klaar voor bent om jezelf te onderzoeken dan.

Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen en zijn er mensen die echt die extra stofjes uit AD nodig hebben om op weg te komen. Denk dat het met name voor bijvoorbeeld mensen met een bipolaire stoornis soms lastig is om het zonder af te kunnen omdat de verschillen in stemming zo extra zwaar beleefd worden.

Jup, vaak aan gedacht. Zeker vroeger. Nu zo af en toe nog wel eens. Maar uiteindelijk wil niemand dood. Je wilt alleen van het gevoel af wat je op dat moment (soms al heel lang) hebt... en daar zijn gelukkig altijd dingen aan te doen.

Maar vroeger speelde ik wel vaak met het idee. Had ook helemaal uitgezocht wat de beste methode ervoor was. Investeerde in principe niet meer in m'n toekomst omdat ik het toch eigenlijk al besloten had, alleen het moment waarop wist ik niet en stelde ik steeds uit. Had zelfs een middeltje in huis om het snel en pijnloos te doen... Dat heeft ongeveer anderhalf jaar in m'n kast gelegen. 't Gekke was dat het in huis hebben van 'the red pill', als het ware, best wel rust gaf. Voelde me daardoor minder gevangen in het leven, want de dood was zo altijd binnen handbereik. Dsu daar geen spijt van gehad verder.

Maar toch een tijdje geleden weggegooid.

Uiteindelijk durf ik het niet... bang ervoor dat het sterven een nare ervaring is, bang voor een eventueel hiernamaals waarin je wellicht giga spijt krijgt van wat je gedaan hebt, bang de gevolgen ervan te kunnen aanschouwen als het leven toch door blijkt te gaan.

Een lichte dosis anti-dep. heeft me overigens goed geholpen om net dat zetje in de rug te geven en een wat stabielere basis te krijgen met minder omslagbuien. Ik kon het leven af en toe echt volledig haten (maar je haat 'het' leven niet, maar jezelf/je eigen leven natuurlijk), maar dat is gelukkig stukken minder geworden.

Ik zeg altijd maar: ik hoef niet oud te worden, maar ik wil het niet zelf moeten doen. Als ik mag kiezen, dan toch liever sterven als 'het zo moet zijn'. Zelfdoding is geen daad die ik graag ten uitvoer breng.

Ik zie zelfmoordenaars als slappelingen die een hoop mensen een trauma bezorgen.
Alleen om die reden zou ik het al niet doen.

Je zult eerst falen, om later succes te hebben!