Zelfmoord

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 20:08 schreef RicDan het volgende:

[..]

Als je al een poging hebt ondernemen ben je redelijk ver heen dunkt mij. Is familie voor jou geen vangnet of juist de agressor? Ik ken jouw situatie en dus beweegredenen niet maar is het niet zelfzuchtig om mensen die om jou geven met verdriet op te zadelen, doordat jij de weg weg van de minste weerstand kiest?

Dat is altijd een drogreden vind ik. Het is mijn leven, en daarmee beslis ik zelf wat ik daarmee doe.Uiteraard jezelf voor de trein gooien ben ik absoluut geen voorstander van, evenmin om het publieke te doen en wat betreft familie daar ga ik niet eens een woord aan vuil maken. Een heel lang verhaal is het maar verder niet van belang op het onderwerp. En wie stelt dat het de weg van minste weerstand is, soms maak jij een keuze, die voor jou het beste is, niet meer niet minder.

Ja, zo sinds mn 14de regelmatig. En met periodes elke dag. Ik vond het altijd zo'n rare vraag op de vragenlijstjes "hoe vaak per dag denk je aan zelfmoord?" terwijl het meer 1 constante gedachte was.
Waarom ik niks ondernomen heb... tsja geen idee als ik eerlijk ben . Gewoon niet de juiste methode kunnen bedenken en misschien ook wel dat ik ergens dacht "maar wat als het ooit beter gaat?" Het was zo'n overheersend gevoel dat ik zelf ook niet begrijp dat ik dat heb kunnen overleven. Mijn bestaan deed gewoon pijn. Nu heb ik die constante gedachtes niet meer.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 20:35 schreef Mika-Mika het volgende:

[..]

Dat is altijd een drogreden vind ik. Het is mijn leven, en daarmee beslis ik zelf wat ik daarmee doe.Uiteraard jezelf voor de trein gooien ben ik absoluut geen voorstander van, evenmin om het publieke te doen en wat betreft familie daar ga ik niet eens een woord aan vuil maken. Een heel lang verhaal is het maar verder niet van belang op het onderwerp. En wie stelt dat het de weg van minste weerstand is, soms maak jij een keuze, die voor jou het beste is, niet meer niet minder.

Je reactie verhelderd het wel een beetje voor mij. Waar ik meer op doelde is de keuzes die jij maakt van invloed kunnen zijn op je directe omgeving en dan zou ik het egoïstisch vinden indien je hier aan voorbij gaat ''omdat het jouw leven is''. Maar uiteindelijk beslis jij natuurlijk zelf.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 11:37 schreef Mord_Sith het volgende:

[..]

Is er niet een middel dat je kan helpen om in ieder geval wat rustiger en soepeler door het leven te gaan?

de combinatie van therapie en medicatie is bewezen t meest werkzaam

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 22:04 schreef RicDan het volgende:

[..]

Je reactie verhelderd het wel een beetje voor mij. Waar ik meer op doelde is de keuzes die jij maakt van invloed kunnen zijn op je directe omgeving en dan zou ik het egoïstisch vinden indien je hier aan voorbij gaat ''omdat het jouw leven is''. Maar uiteindelijk beslis jij natuurlijk zelf.

Ja en?

Zo kan ik ook vele zaken opnoemen welke ik van anderen oh zo egoïstisch vind als het komt om hun daden. Maar dat beslissen zij zelf ook net als ik.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 22:14 schreef littledrummergirl het volgende:

[..]

de combinatie van therapie en medicatie is bewezen t meest werkzaam

Kan wel zijn, ik kies echter ook niet voor medicatie omdat ik het troep vind.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 22:46 schreef Miniem het volgende:

[..]

Kan wel zijn, ik kies echter ook niet voor medicatie omdat ik het troep vind.

Dat vind ik toch zo'n kul he

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:15 schreef Moira. het volgende:

[..]

Dat vind ik toch zo'n kul he

Laat die jongen toch. Niet iedereen hoeft goed te reageren op medicatie helaas.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:20 schreef Mika-Mika het volgende:

[..]

Laat die jongen toch. Niet iedereen hoeft goed te reageren op medicatie helaas.

Like smacking science in the face

Ik heb na een voorlichting van de huisarts er ook voor gekozen om geen ad in te nemen. Vooral omdat de zelfmoordgedachtes sterker kunnen worden en door de ad krijg je meer energie om ze ook daadwerkelijk uit te voeren. Toen ik vroeg hoe ze dat in de gaten ging houden zei ze "we hebben dan om de 3 weken een gesprek om te zien hoe het gaat". 3 weken ik had al moeite om 1 dag door te komen. 3 weken was echt een enorm lange tijd die ik niet kon overzien, laat staan als zelfmoordgedachtes nog sterker zijn. Ik wilde het er niet op gokken...

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:35 schreef Moira. het volgende:

[..]

Like smacking science in the face

Nou nee hoor.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:47 schreef Elvi het volgende:
Ik heb na een voorlichting van de huisarts er ook voor gekozen om geen ad in te nemen. Vooral omdat de zelfmoordgedachtes sterker kunnen worden en door de ad krijg je meer energie om ze ook daadwerkelijk uit te voeren. Toen ik vroeg hoe ze dat in de gaten ging houden zei ze "we hebben dan om de 3 weken een gesprek om te zien hoe het gaat". 3 weken ik had al moeite om 1 dag door te komen. 3 weken was echt een enorm lange tijd die ik niet kon overzien, laat staan als zelfmoordgedachtes nog sterker zijn. Ik wilde het er niet op gokken...

Da's wel apart ja Ik had sowieso elke week een gesprek met de therapeut uit het team (waar de psychiater dan ook in zat, die zag ik idd niet vaak persoonlijk) waar ik bijzonderheden aan kon vertellen of er ook wel eens zelf naar vroeg.
Ik was iig in aanzienlijk korte tijd (na jaren kutzooi) van alle shit af door die combi.

Ik zelf heb het nooit overwogen,maar mijn Moeder wel.
Zij heeft een poging gedaan toen ik 14 was, mijn Vader en ik vonden haar met doorgesneden polsen.
En zij had slaaptabletten ingenomen toen alles in werking gesteld om haar te redden.
En zij heeft het gelukkig gered.

quote:

Op woensdag 31 december 2014 00:41 schreef vronie het volgende:
Ik zelf heb het nooit overwogen,maar mijn Moeder wel.
Zij heeft een poging gedaan toen ik 14 was, mijn Vader en ik vonden haar met doorgesneden polsen.
En zij had slaaptabletten ingenomen toen alles in werking gesteld om haar te redden.
En zij heeft het gelukkig gered.

hoe denkt ze er nu over terug?

Op de basisschool heel erg mee gelopen, vooral 'was ik er maar niet meer' gedachten. Ook wel gaan slapen met de wens (héél hard) niet meer wakker te worden. Echt nadenken over methoden minder, ik kon het mijn moeder niet aandoen.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 01:29 schreef Rezania het volgende:
Het valt me nog mee dat je niet vraagt of mensen die het hebben gedaan ervaringen willen delen.

'Het viel wel mee'

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:15 schreef Moira. het volgende:

[..]

Dat vind ik toch zo'n kul he

Jouw mening.
Net zoals weismann ben ik niet van de medicatie, zeker niet de zware shit.

quote:

Op woensdag 31 december 2014 04:12 schreef Deeltjesversneller het volgende:

[..]

hoe denkt ze er nu over terug?

Zij leeft inmiddels niet meer,ik heb haar toen wel gevraagd waarom ze die poging heeft gedaan maar daarop nooit een antwoord op gehad.

Rond mijn 16^e, misschien er net voor, weggelopen(fietst) van huis. Inzien dat het eigenlijk niet hielp en naar het station gefietst om daar een snel eind aan te maken, in een opwelling eigenlijk. Moeder maar gebeld, want gescheiden ouders, en toen door mijn broer opgehaald en naar mijn moeder gebracht. Achteraf gezien heb ik echt heel raar gehandeld en zou ik dat nu nooit zo doen.

Je hoort zo vaak dat mensen het egoistich vinden als iemand zelfmoord pleegt. Maar ik heb alleen maar medelijden met het gevecht dat die mensen intern moeten hebben gestreden. Zo heftig....

Wij hebben 2 weken geleden nog afscheid mogen nemen van iemand midden 30 die het niet meer zag zitten

Nabestaanden is het enige voor mij. Vorig jaar helaas wel misgegaan, maar mijn psycholoog heeft me een beter zicht gegeven op wat er gebeurd zodra ik er een einde aan maak, waarbij het onderwerp nabestaanden het enige is waar ik echt mee zou kunnen zitten voordat ik zelfmoord pleeg.

quote:

Op woensdag 31 december 2014 08:49 schreef Miniem het volgende:

[..]

Jouw mening.
Net zoals weismann ben ik niet van de medicatie, zeker niet de zware shit.

quote:

Op dinsdag 30 december 2014 23:35 schreef Moira. het volgende:

[..]

Like smacking science in the face

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 15:49 schreef Moira. het volgende:

[..]


[..]

Ik hoef niet voor altijd afhankelijk te zijn van medicatie.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:01 schreef Miniem het volgende:

[..]

Ik hoef niet voor altijd afhankelijk te zijn van medicatie.

Hoezo zou je voor altijd afhankelijk moeten zijn van medicatie als je medicatie neemt voor issues?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:03 schreef Moira. het volgende:

[..]

Hoezo zou je voor altijd afhankelijk moeten zijn van medicatie als je medicatie neemt voor issues?

Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:08 schreef Miniem het volgende:

[..]

Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij.

Ja zo werkt het dus niet he

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:08 schreef Moira. het volgende:

[..]

Ja zo werkt het dus niet he

Hoe volgens jou dan wel?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:08 schreef Miniem het volgende:

[..]

Die medicatie doet je waarschijnlijk beter voelen, maar als je dan ineens zonder die medicatie moet ben je net zover als eerst. Je bent er dus afhankelijk van. Dat hoeft niet voor mij.

Medicatie kan tijdelijk voor stabiliteit zorgen. Je brein is ziek, er is een tekort aan stofjes bijvoorbeeld. Als je dat kan boosten met medicatie waardoor je minder vatbaar bent voor stress en angsten, is dan een mooie winst. Bovendien kan je daarna door langzaam afbouwen en een stabielere situatie ervoor zorgen dat je niet weer terugvalt en dus zonder medicatie niet terug bij af bent.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:26 schreef Miniem het volgende:

[..]

Hoe volgens jou dan wel?

Bij een depressie of andere (stemmings)stoornis zijn er verstoringen in wat biochemische lichaamseigen stoffen in je hersenen, medicatie (die die biochemische lichaamseigen stoffen bevat) helpt die balans te herstellen.
Ze helpen je hersenen op gang om zelf weer die balans terug te vinden en in de juiste hoeveelheid die stoffen weer aan te maken, dus na een tijdje kun je dan van de medicatie af stappen (langzaam afbouwen) omdat je brein het zelf weer 'goed' doet, zonder nadelige gevolgen.

Daarom vind ik het nogal apart dat mensen het 'troep' noemen, waarmee ze eigenlijk al laten weten er niet veel kaas van te hebben gegeten, aangezien het gewoon een aantal stoffen bevat die je zelf al van nature in je lichaam bezit, maar door problemen daar wat tekort van komt ofzo. Het helpt alleen maar aanvullen en herstellen wat er al is.

[ Bericht 2% gewijzigd door Moira op 01-01-2015 16:41:57 ]

Net terug uit opname ervoor, ik zag het niet meer zitten (er waren wat extreem vervelende dingen gebeurt) en was in een te negatief spiraal beland. Nu sta ik weer min of meer met beide benen op de grond (al ben ik nog behoorlijk herstellende van die crisis).

Het rare was/is dat ik altijd gezegd heb nooit suïcide te plegen, omdat mijn vader dit had gedaan toen ik kind was en weet wat dit met de nabestaande doet. Desondanks kon ik niet geloven dat anderen het iets kon schelen en dat ze er met een maandje overheen zouden zijn.

Maar goed, eind goed al goed.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:35 schreef -Strawberry- het volgende:

[..]

Medicatie kan tijdelijk voor stabiliteit zorgen. Je brein is ziek, er is een tekort aan stofjes bijvoorbeeld. Als je dat kan boosten met medicatie waardoor je minder vatbaar bent voor stress en angsten, is dan een mooie winst. Bovendien kan je daarna door langzaam afbouwen en een stabielere situatie ervoor zorgen dat je niet weer terugvalt en dus zonder medicatie niet terug bij af bent.

Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:38 schreef Miniem het volgende:

[..]

Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie?

Half Nederland gebruikt dergelijke medicatie

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:39 schreef Mord_Sith het volgende:

[..]

Half Nederland gebruikt dergelijke medicatie

Mag hopen van niet

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:40 schreef Miniem het volgende:

[..]

Mag hopen van niet

Ben bang van wel.

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:40 schreef Mord_Sith het volgende:

[..]

Ben bang van wel.

En helpt het?

quote:

Op donderdag 1 januari 2015 16:38 schreef Miniem het volgende:

[..]

Heb jij zelf ervaring met dergelijke medicatie?

Persoonlijk? Nee, ik heb nooit medicatie gebruikt voor mijn depressie.

Maar mijn moeder wel en die heeft er echt baat bij gehad. Ze kreeg wel begeleiding ernaast om beter met bepaalde dingen om te gaan waardoor ze hopelijk niet meer op die manier overspannen zou raken in de toekomst. Medicijnen alleen lossen het probleem inderdaad niet op (tenzij in een acute, tijdelijke situatie), maar als ze geen medicatie had gebruikt was ze nooit stabiel genoeg geweest om door te kunnen gaan en beter te leren dealen met stress en werkdruk. Vader zit nog steeds aan de AD en heeft die ook nodig, misschien de rest van zijn leven, om niet terug te schieten in een paniekstoornis. Helaas sloeg cognitieve gedragstherapie niet aan dus dan heb je niet altijd een betere optie voor handen.

En zo ken ik nog tig voorbeelden. Aan de andere kant denk ik ook zeker dat er soms te makkelijk voor medicatie wordt gekozen en dat de symptoombestrijding de behandeling van het onderliggende probleem in de weg kan zitten. Een pilletje slikken is makkelijker dan daadwerkelijk veranderen.

Daarom wordt het ook eigenlijk altijd in combinatie met (psycho)therapie verstrekt.
Vaak is alleen therapie ook voldoende, maar voor sommige mensen niet. Die mensen kan medicatie dan een stukje op gang helpen.

Ik dat er ook nog steeds een taboe op rust, op hulp nodig hebben. Al helemaal geestelijke. Terwijl het zo menselijk is als maar kan zijn. Ik ben geen tegenstander van AD, heb een naaste die er soms baat bij heeft (bipolair) en zie ook hoe zwaar het is zonder. Maar dat werkt alléén als je goed monitort, vooral tijdens het opbouwen van de schaal aan het begin van inname. Het is echt zo persoonlijk en luistert heel nauw.

Ik zie bij sommige mensen dat ze al jaren aan de AD zijn voor bijvoorbeeld zo'n paniekstoornis maar dat er helemaal niet gewerkt is aan de oorzaken omdat het als een soort wondermiddel lijkt te werken. In principe zou je AD niet langer dan een vastomlijnde periode moeten slikken en de vaardigheden eigen moeten maken om het daarna zonder te kunnen of in elk geval de dosis te verminderen. Een soort vervanging eigenlijk van wat voor zaken helpen die stofjes aan te maken om ze weer uit jezelf te gaan doen. Voor de één is dat sporten, voor de ander een ander eetpatroon of leefpatroon met meer structuur. Voor weer een ander is dat veel bezig zijn met een hobby waar ze goed in zijn. Het kan een combinatie zijn.

Heb ook zo mijn donkere periodes maar nog nooit AD gebruikt. Wel let ik dan extra op dat ik voldoende buitenlucht en zon krijg, me niet teveel in werk onderdompel en mensen blijf zien. Ook vertel ik het als het even niet gaat. Het is heel fijn om dan te merken dat daar best veel begrip voor is. Uiteindelijk weet je inwendig wel waar de schoen wringt. Het heeft mij nog nooit geholpen om me dan af te zonderen, misschien omdat ik rationeel wel weet dat dat niet goed voor me is.

Heb een tijdlang een fijne psycholoog bezocht waar ik veel goede inzichten van heb meegekregen, ben blij dat ik dat heb gedaan en kan er nog steeds op teruggrijpen als het even niet gaat. Hoor toch ook wel vaak mensen mopperen op psycholoog/psychiater en behalve dan als er echt geen klik is of gebrek aan expertise denk ik dat dat ook samenhangt met dat je er niet klaar voor bent om jezelf te onderzoeken dan.

Natuurlijk geldt dat niet voor iedereen en zijn er mensen die echt die extra stofjes uit AD nodig hebben om op weg te komen. Denk dat het met name voor bijvoorbeeld mensen met een bipolaire stoornis soms lastig is om het zonder af te kunnen omdat de verschillen in stemming zo extra zwaar beleefd worden.

Jup, vaak aan gedacht. Zeker vroeger. Nu zo af en toe nog wel eens. Maar uiteindelijk wil niemand dood. Je wilt alleen van het gevoel af wat je op dat moment (soms al heel lang) hebt... en daar zijn gelukkig altijd dingen aan te doen.

Maar vroeger speelde ik wel vaak met het idee. Had ook helemaal uitgezocht wat de beste methode ervoor was. Investeerde in principe niet meer in m'n toekomst omdat ik het toch eigenlijk al besloten had, alleen het moment waarop wist ik niet en stelde ik steeds uit. Had zelfs een middeltje in huis om het snel en pijnloos te doen... Dat heeft ongeveer anderhalf jaar in m'n kast gelegen. 't Gekke was dat het in huis hebben van 'the red pill', als het ware, best wel rust gaf. Voelde me daardoor minder gevangen in het leven, want de dood was zo altijd binnen handbereik. Dsu daar geen spijt van gehad verder.

Maar toch een tijdje geleden weggegooid.

Uiteindelijk durf ik het niet... bang ervoor dat het sterven een nare ervaring is, bang voor een eventueel hiernamaals waarin je wellicht giga spijt krijgt van wat je gedaan hebt, bang de gevolgen ervan te kunnen aanschouwen als het leven toch door blijkt te gaan.

Een lichte dosis anti-dep. heeft me overigens goed geholpen om net dat zetje in de rug te geven en een wat stabielere basis te krijgen met minder omslagbuien. Ik kon het leven af en toe echt volledig haten (maar je haat 'het' leven niet, maar jezelf/je eigen leven natuurlijk), maar dat is gelukkig stukken minder geworden.

Ik zeg altijd maar: ik hoef niet oud te worden, maar ik wil het niet zelf moeten doen. Als ik mag kiezen, dan toch liever sterven als 'het zo moet zijn'. Zelfdoding is geen daad die ik graag ten uitvoer breng.