LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 11 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Bindingsangst' als subthema. Je kunt nog zo verliefd zijn op iemand, toch kan iets je tegenhouden om je er helemaal aan over te geven. Wat is dat dan?
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Veel succes namens de crew!
[ Bericht 2% gewijzigd door Eb op 04-06-2004 15:08:51 ]
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 11 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Bindingsangst' als subthema. Je kunt nog zo verliefd zijn op iemand, toch kan iets je tegenhouden om je er helemaal aan over te geven. Wat is dat dan?
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Veel succes namens de crew!
[ Bericht 2% gewijzigd door Eb op 04-06-2004 15:08:51 ]
Nogal dramatisch en iets te lang, misschien later nog een ander, wat luchtiger verhaal. FB mag!
Vliegangst
“Hij noemde onze relatie een vliegtuig en ik heb vliegangst. Het is waar. Ik zei dat ik geen vriend wilde, geen relatie wilde, geen liefde wilde, maar gewoon hém. Het is waar.”
- 1 februari 2004
Houden van doet pijn, heeft de ervaring mij geleerd. Houden van betekent machteloosheid. Machteloos keek ik toe hoe mama wegzakte in een zwart gat. Machteloos veegde ik haar tranen weg met mijn kleine meisjeshanden. In haar ogen zag ik niets, in haar wanhopige schreeuwen hoorde ik de dood. Ik ondersteunde haar wanneer zij moest plassen en gaf haar mijn bed om in te slapen. Ik verborg mijn verdriet, ik verborg mijn woede en gaf alles wat ik had om te zorgen dat mama weer gelukkig zou worden. Na vele jaren werd ze dat ook, gelukkig. Helaas zat haar geluk in het alleen verder gaan, zonder papa. Na zo lang te hebben gevochten voor dat wat vroeger was, versplinterde alles waar ik op had gehoopt.
De oorzaak is mijn opa. Hij kon niet van mama afblijven toen ze bezig was een jonge vrouw te worden. Als kind speelde ik graag bij opa en oma. Dan gingen opa en ik naar zolder en haalden daar de poppen of het mini midgetgolf. We speelden dan beneden en stoeiden net zo lang totdat oma zei dat het nu wel weer genoeg was voor opa. Hij gaf me kusjes en had een grote kriebelsnor. Hij schonk me altijd te zoete limonade in en wanneer ik weg ging, kreeg ik een doosje smarties. Toen werd ik veertien en ineens hoorde ik verhalen over opa’s stijve piemel. Ineens kreeg ik beelden in mijn hoofd gestopt van mijn moeder als klein meisje, doodsbang in haar bed. Ik hield zoveel van opa, maar nu haatte ik hem. Ik wilde hem nooit meer zien. Inmiddels durf ik weer van hem te houden, de lieve klootzak. Hem zien kan ik echter nog niet, ik hoop voor zijn dood ooit de moed te vinden.
De ‘hij’ uit de quote bovenaan is nog steeds mijn vriend. De gevoelens verslaan toch altijd weer de angst. Ik houd van hem en kan er niets aan doen, maar soms huil ik ’s nachts in bed. Van de pijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door Sliph op 04-06-2004 19:55:40 ]
Vliegangst
“Hij noemde onze relatie een vliegtuig en ik heb vliegangst. Het is waar. Ik zei dat ik geen vriend wilde, geen relatie wilde, geen liefde wilde, maar gewoon hém. Het is waar.”
- 1 februari 2004
Houden van doet pijn, heeft de ervaring mij geleerd. Houden van betekent machteloosheid. Machteloos keek ik toe hoe mama wegzakte in een zwart gat. Machteloos veegde ik haar tranen weg met mijn kleine meisjeshanden. In haar ogen zag ik niets, in haar wanhopige schreeuwen hoorde ik de dood. Ik ondersteunde haar wanneer zij moest plassen en gaf haar mijn bed om in te slapen. Ik verborg mijn verdriet, ik verborg mijn woede en gaf alles wat ik had om te zorgen dat mama weer gelukkig zou worden. Na vele jaren werd ze dat ook, gelukkig. Helaas zat haar geluk in het alleen verder gaan, zonder papa. Na zo lang te hebben gevochten voor dat wat vroeger was, versplinterde alles waar ik op had gehoopt.
De oorzaak is mijn opa. Hij kon niet van mama afblijven toen ze bezig was een jonge vrouw te worden. Als kind speelde ik graag bij opa en oma. Dan gingen opa en ik naar zolder en haalden daar de poppen of het mini midgetgolf. We speelden dan beneden en stoeiden net zo lang totdat oma zei dat het nu wel weer genoeg was voor opa. Hij gaf me kusjes en had een grote kriebelsnor. Hij schonk me altijd te zoete limonade in en wanneer ik weg ging, kreeg ik een doosje smarties. Toen werd ik veertien en ineens hoorde ik verhalen over opa’s stijve piemel. Ineens kreeg ik beelden in mijn hoofd gestopt van mijn moeder als klein meisje, doodsbang in haar bed. Ik hield zoveel van opa, maar nu haatte ik hem. Ik wilde hem nooit meer zien. Inmiddels durf ik weer van hem te houden, de lieve klootzak. Hem zien kan ik echter nog niet, ik hoop voor zijn dood ooit de moed te vinden.
De ‘hij’ uit de quote bovenaan is nog steeds mijn vriend. De gevoelens verslaan toch altijd weer de angst. Ik houd van hem en kan er niets aan doen, maar soms huil ik ’s nachts in bed. Van de pijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door Sliph op 04-06-2004 19:55:40 ]
Vol wanhoop kijk ik je aan. Heb je dan echt niet door wat ik voor je voel? Je vraagt me of ik volgend weekend mee ga naar je ouders. Ik lach. "We hadden toch afgesproken dat soort dingen niet te doen?" Duidelijk gekwetst kijk je me aan. Ik bijt op mijn tong en streel je rug. Voor ik het weet liggen we heftig te vrijen op de bank. Na afloop kruip je tegen me aan en ik sta snel op om mijn kleren te zoeken. Geërgerd trek je je kleren aan en geeft me een kus op mijn voorhoofd.
Je smsje verrast me aangenaam. Je zit bij je ouders en denkt aan mij. Ik denk ook aan jou en diep van binnen mis ik je. Ik stap uit het verkeerde bed en kijk naar mijn verovering van vannacht. Hij snurkt. Stil verlaat ik het pand en loop naar huis. Ik twijfel of ik iets terug moet smsen. Ik wil bij je zijn, je armen om me heen voelen, je geur ruiken en je nooit meer loslaten. Maar dat kan toch niet. Het zou toch fout gaan. Je zou me verstikken en ik zal ongetwijfeld weer domme dingen doen.
Je ogen zijn vochtig. Er rolt een traan over je wang. Je hebt mijn arm vast en vraagt me waarom ik het heb gedaan. Ik kan niet antwoorden. Niet omdat ik niet wíl antwoorden, maar omdat ik het niet weet. Je vraagt me of je dan niets voor me betekent. Ik bijt op mijn lip en kan weer niet antwoorden. Natuurlijk beteken je veel voor me, maar ik krijg het niet over mijn lippen. Het lukt me niet om te verwoorden hoe belangrijk mijn vrijheid voor me is. Je vertelt me dat je me nu weer opnieuw moet leren vertrouwen, dat we eraan moeten werken, dat we een verbintenis aan moeten gaan. Ik begin te zweten. Dit komt veel te dichtbij allemaal. We besluiten een adempauze te nemen.
Ik stap weer uit het verkeerde bed. Ik denk aan jou. Mijn hart breekt. Ik snap het ook niet. Maar ik had geen keus.
----------------------------------------------------
350 woorden exact. . Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
Je smsje verrast me aangenaam. Je zit bij je ouders en denkt aan mij. Ik denk ook aan jou en diep van binnen mis ik je. Ik stap uit het verkeerde bed en kijk naar mijn verovering van vannacht. Hij snurkt. Stil verlaat ik het pand en loop naar huis. Ik twijfel of ik iets terug moet smsen. Ik wil bij je zijn, je armen om me heen voelen, je geur ruiken en je nooit meer loslaten. Maar dat kan toch niet. Het zou toch fout gaan. Je zou me verstikken en ik zal ongetwijfeld weer domme dingen doen.
Je ogen zijn vochtig. Er rolt een traan over je wang. Je hebt mijn arm vast en vraagt me waarom ik het heb gedaan. Ik kan niet antwoorden. Niet omdat ik niet wíl antwoorden, maar omdat ik het niet weet. Je vraagt me of je dan niets voor me betekent. Ik bijt op mijn lip en kan weer niet antwoorden. Natuurlijk beteken je veel voor me, maar ik krijg het niet over mijn lippen. Het lukt me niet om te verwoorden hoe belangrijk mijn vrijheid voor me is. Je vertelt me dat je me nu weer opnieuw moet leren vertrouwen, dat we eraan moeten werken, dat we een verbintenis aan moeten gaan. Ik begin te zweten. Dit komt veel te dichtbij allemaal. We besluiten een adempauze te nemen.
Ik stap weer uit het verkeerde bed. Ik denk aan jou. Mijn hart breekt. Ik snap het ook niet. Maar ik had geen keus.
----------------------------------------------------
350 woorden exact. . Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
. Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Heel mooi en zwaar verhaal. De grote lijnen zijn goed, maar je gaf aan dat feedback welkom is, dus ga ik even mierenneuken.
Ik vind 'wilde' mooier staan dan 'wou'.
Het is duidelijk wat je wilt zeggen, maar door de woordvolgorde lijkt het net alsof je zin niet af is. "Gelukkig werd ze weer (wat?)" . Misschien dat het fijner leest als je neerzet; "Ze werd weer gelukkig, na vele jaren."
Verder mijn complimenten, een heerlijk zwaar verhaal waar ik kippenvel van krijg.
quote:Op vrijdag 4 juni 2004 17:37 schreef Sliph het volgende:
“Hij noemde onze relatie een vliegtuig en ik heb vliegangst. Het is waar. Ik zei dat ik geen vriend wou, geen relatie wou, geen liefde wou, maar gewoon hém. Het is waar.”
Ik vind 'wilde' mooier staan dan 'wou'.
quote:Gelukkig werd ze weer, na vele jaren. Helaas zat haar geluk in het alleen verder gaan, zonder papa.
Het is duidelijk wat je wilt zeggen, maar door de woordvolgorde lijkt het net alsof je zin niet af is. "Gelukkig werd ze weer (wat?)" . Misschien dat het fijner leest als je neerzet; "Ze werd weer gelukkig, na vele jaren."
"De "hij" uit bovenstaande quote" leest lekkerder.quote:De ‘hij’ uit de quote bovenaan is nog steeds mijn vriend
Verder mijn complimenten, een heerlijk zwaar verhaal waar ik kippenvel van krijg.
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Je kijkt me aan. Een waas kruipt voor alles wat ik zie. Voor jou, voor de mensen die zo rustig en vrolijk zitten te kletsen achter je, een waas maakt alles mistig, grijs, hetzelfde.
Een traan glijdt over mijn wang naar beneden. Te laat om te beseffen dat ik huil hoor ik hem uiteenspatten op de grond. De volgende traan, andere kant. Een gigantische plons op de grond.
Mijn voet verschuift. Heen en weer, grasprietjes verpletterd. Ik kijk naar de tegels. Een mier kruipt tussen twee grijze vierkanten door. Nog een traan, het geluid is onbegrijpelijk. Hoe kan één druppeltje oogvocht zo'n lawaai maken. Stemmen verstommen, alleen ruis. Ruis van de bomen, van de grassprietjes, van het bloed in mijn hoofd.
Je kijkt me aan, je wacht. Vragend probeer je te begrijpen wat er in me omgaat als ik huil. Je kijkt een tikje verwonderd. Zo vreemd. Je lippen vormen woorden, ik kan je niet verstaan, ik kan je niet zien, de waas zit overal, in mijn oren, ogen, overal.
De mier loopt verder, een zwart gat in de grijze mist. Hij stopt bij iets groens. Gras? Of mos, of kauwgom. Ik weet het niet. Ik weet het niet, ik weet het niet! Ik weet niet wat ik wil! Ik wil jou!
Dan krijg je het idee dat er iets mis zou kunnen zijn. Dat de tranen die uiteenspatten op de stenen niet voor niks zijn. Je fronst je wenkbrauwen een klein beetje, op de manier die ik zo schattig vond, zo vertederend, zo lief.
Het was leuk met jou, een beetje van een beetje, een beetje samen, een beetje alleen, een beetje.
De tegels vervagen, jij vervaagt, de mier verdwijnt, één kleur, één gevoel, alles hetzelfde, alles grijs, stil, luisteren, kijken, ruis. Ik hoor je niet ik zie je niet ik weet het niet.
Help me, alsjeblieft! Ik wil je wel!
Ik kan het niet ik kan het niet ik kan het niet ikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietnietniet.
Alweer een traan spat uiteen op de grond. Spletsj. Je kijkt naar me, misschien vind je me vreemd, heb je er spijt van, zo'n gek iemand, ik doe raar.
Ik wil wel, zo graag, zo ontzettend graag...
Ik kan het niet, het spijt me.
[ Bericht 0% gewijzigd door Twinky op 04-06-2004 20:26:24 ]
Een traan glijdt over mijn wang naar beneden. Te laat om te beseffen dat ik huil hoor ik hem uiteenspatten op de grond. De volgende traan, andere kant. Een gigantische plons op de grond.
Mijn voet verschuift. Heen en weer, grasprietjes verpletterd. Ik kijk naar de tegels. Een mier kruipt tussen twee grijze vierkanten door. Nog een traan, het geluid is onbegrijpelijk. Hoe kan één druppeltje oogvocht zo'n lawaai maken. Stemmen verstommen, alleen ruis. Ruis van de bomen, van de grassprietjes, van het bloed in mijn hoofd.
Je kijkt me aan, je wacht. Vragend probeer je te begrijpen wat er in me omgaat als ik huil. Je kijkt een tikje verwonderd. Zo vreemd. Je lippen vormen woorden, ik kan je niet verstaan, ik kan je niet zien, de waas zit overal, in mijn oren, ogen, overal.
De mier loopt verder, een zwart gat in de grijze mist. Hij stopt bij iets groens. Gras? Of mos, of kauwgom. Ik weet het niet. Ik weet het niet, ik weet het niet! Ik weet niet wat ik wil! Ik wil jou!
Dan krijg je het idee dat er iets mis zou kunnen zijn. Dat de tranen die uiteenspatten op de stenen niet voor niks zijn. Je fronst je wenkbrauwen een klein beetje, op de manier die ik zo schattig vond, zo vertederend, zo lief.
Het was leuk met jou, een beetje van een beetje, een beetje samen, een beetje alleen, een beetje.
De tegels vervagen, jij vervaagt, de mier verdwijnt, één kleur, één gevoel, alles hetzelfde, alles grijs, stil, luisteren, kijken, ruis. Ik hoor je niet ik zie je niet ik weet het niet.
Help me, alsjeblieft! Ik wil je wel!
Ik kan het niet ik kan het niet ik kan het niet ikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietnietniet.
Alweer een traan spat uiteen op de grond. Spletsj. Je kijkt naar me, misschien vind je me vreemd, heb je er spijt van, zo'n gek iemand, ik doe raar.
Ik wil wel, zo graag, zo ontzettend graag...
Ik kan het niet, het spijt me.
[ Bericht 0% gewijzigd door Twinky op 04-06-2004 20:26:24 ]
ik vind het mooi, maar een beetje eentonig, op de een of andere manier. Het leest minder lekker weg als sommige andere verhalen.. jammer! De tijdsprong van de eerste naar de tweede alinea begreep ik pas na nog een keer lezen. De wens naar vrijheid springt er wel erg duidelijk uit.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 18:57 schreef Insomaniac het volgende:
-verhaal-
Het woord verovering vind ik niet zo mooi (2e alinea). laatste alinea wel, prachtig
Bedankt voor je feedback. Zoals ik al aangaf ben ik het niet gewend om beknopt te schrijven, ik ben eraan gewend om rustig aan op te bouwen naar de actie en ik denk dat je dat gewoon duidelijk merkt. Misschien dat ik het nog ga proberen te redigeren.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:12 schreef Twinky het volgende:
[..]
ik vind het mooi, maar een beetje eentonig, op de een of andere manier. Het leest minder lekker weg als sommige andere verhalen.. jammer! De tijdsprong van de eerste naar de tweede alinea begreep ik pas na nog een keer lezen. De wens naar vrijheid springt er wel erg duidelijk uit.
Het woord verovering vind ik niet zo mooi (2e alinea). laatste alinea wel, prachtig
Wat betreft jouw verhaal, ik vind je zinsopbouw en woordkeuze geweldig, echt heel mooi. Mijn complimenten daarvoor. Echter mis ik op de een of andere manier het gevoel, terwijl je dat wél heel mooi hebt beschreven. (Volg je me nog? ) .
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Ja, verdorie. Ik ga wel vaker de mist in met 'wou' en 'wilde'. Hierbij ook niet opgelet want die quote heb ik gehaald uit een stukje wat ik dus daadwerkelijk schreef op 1 Februari. Ik ga het wel even verbeteren, verderop gebruik ik namelijk wel 'wilde'. Ik denk dat ik zelf dan 'Na vele jaren werd ze weer gelukkig' nog weer mooier vind. Moet ik even bekijken, ik snap je punt in ieder geval.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:04 schreef Insomaniac het volgende:
Heel mooi en zwaar verhaal. De grote lijnen zijn goed, maar je gaf aan dat feedback welkom is, dus ga ik even mierenneuken.
[..]
Ik vind 'wilde' mooier staan dan 'wou'.
[..]
Het is duidelijk wat je wilt zeggen, maar door de woordvolgorde lijkt het net alsof je zin niet af is. "Gelukkig werd ze weer (wat?)" . Misschien dat het fijner leest als je neerzet; "Ze werd weer gelukkig, na vele jaren."
[..]
"De "hij" uit bovenstaande quote" leest lekkerder.
Verder mijn complimenten, een heerlijk zwaar verhaal waar ik kippenvel van krijg.
Bedankt voor je opmerkingen!
kijk, dat bedoel ik, nou komen we ergens, er is nauwelijks/geen actie.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:18 schreef Insomaniac het volgende:
[...]
ik ben eraan gewend om rustig aan op te bouwen naar de actie
Nee, eentonig vind ik het niet. Ik vind de sfeer wel heel goed overkomen en dergelijke. Het is op zich wel het eerste waar ik aan denk bij bindingsangst en daardoor misschien niet zo heel origineel. Ik vind het wel heel prettig geschreven en het leest lekker weg.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:12 schreef Twinky het volgende:
[..]
ik vind het mooi, maar een beetje eentonig, op de een of andere manier. Het leest minder lekker weg als sommige andere verhalen.. jammer! De tijdsprong van de eerste naar de tweede alinea begreep ik pas na nog een keer lezen. De wens naar vrijheid springt er wel erg duidelijk uit.
Het woord verovering vind ik niet zo mooi (2e alinea). laatste alinea wel, prachtig
@Twinky: Ik weet op jouw verhaal niet echt veel commentaar behalve dat ik het best herkenbaar vind, wat betekent dat je het wel goed hebt beschreven. (er staat trouwens boven ipv bomen)
ok, zal het veranderen
[edit] ik had het trouwens in de bieb getypt, op de gok hoeveel woorden. Zijn er 369. keurig of niet? [/edit]
[edit] ik had het trouwens in de bieb getypt, op de gok hoeveel woorden. Zijn er 369. keurig of niet? [/edit]
You're wish is my command...
******
Bindingsangst
Hij ligt en kijkt naar haar, volgt de lijnen van haar rug. Het raam staat open en een lichte bries doet hem trillen. Op haar heeft de bries geen effect. Zij staat daar maar. Naakt en stil. Van waar hij ligt kan hij haar voorkant niet zien. Haar huid verraad haar innerlijk, maar niet het innerlijk dat hij belangrijk vindt. Hij heeft zoveel vragen. Nog heel even en dan is het zo ver. Dan moeten ze samen verder en zal zijn dunne lijf het hare bedekken zodat alleen haar vorm nog te zien is. Afgeschermd van de buitenwereld. Hij weet niet of zij dat prettig vindt. Waarom zou ze? Ze zijn veroordeeld tot elkaar en zo verschillend, zo anders. Zij is rechtlijnig en hard, hij is flexibel en zacht. Bij haar draait alles om het innerlijk, bij hem telt alleen het uiterlijk. Zij geeft zichzelf direct bloot en hij probeert alles juist te verbergen. Twee zulke verschillende wegen. Hoe kunnen die ooit samenkomen?
Of is het juist de tegenstelling die het interessant maakt en zijn ze samen meer dan elk alleen? Zij saai zonder zijn hulp. Hij nutteloos zonder de hare. Is dat waar samenzijn om draait? Elkaar aanvullen. Inhoud geven aan het bestaan. Twee helften van een geheel. Of misschien nog simpeler? Een vriend die onvoorwaardelijk van je houdt ondanks al je tekortkomingen. Een vriend waarbij je jezelf kunt zijn.
Daarom hoopt hij dat ze hem ondanks al hun verschillen toch zal accepteren. Dat ze, hoe kort de tijd die ze samen hebben ook mag zijn, een band opbouwen en dat er één iemand is die hem zal missen als hij er straks niet meer is.
Ook al is hij maar cadeaupapier en is zij maar verpakkingsmateriaal.
******
Bindingsangst
Hij ligt en kijkt naar haar, volgt de lijnen van haar rug. Het raam staat open en een lichte bries doet hem trillen. Op haar heeft de bries geen effect. Zij staat daar maar. Naakt en stil. Van waar hij ligt kan hij haar voorkant niet zien. Haar huid verraad haar innerlijk, maar niet het innerlijk dat hij belangrijk vindt. Hij heeft zoveel vragen. Nog heel even en dan is het zo ver. Dan moeten ze samen verder en zal zijn dunne lijf het hare bedekken zodat alleen haar vorm nog te zien is. Afgeschermd van de buitenwereld. Hij weet niet of zij dat prettig vindt. Waarom zou ze? Ze zijn veroordeeld tot elkaar en zo verschillend, zo anders. Zij is rechtlijnig en hard, hij is flexibel en zacht. Bij haar draait alles om het innerlijk, bij hem telt alleen het uiterlijk. Zij geeft zichzelf direct bloot en hij probeert alles juist te verbergen. Twee zulke verschillende wegen. Hoe kunnen die ooit samenkomen?
Of is het juist de tegenstelling die het interessant maakt en zijn ze samen meer dan elk alleen? Zij saai zonder zijn hulp. Hij nutteloos zonder de hare. Is dat waar samenzijn om draait? Elkaar aanvullen. Inhoud geven aan het bestaan. Twee helften van een geheel. Of misschien nog simpeler? Een vriend die onvoorwaardelijk van je houdt ondanks al je tekortkomingen. Een vriend waarbij je jezelf kunt zijn.
Daarom hoopt hij dat ze hem ondanks al hun verschillen toch zal accepteren. Dat ze, hoe kort de tijd die ze samen hebben ook mag zijn, een band opbouwen en dat er één iemand is die hem zal missen als hij er straks niet meer is.
Ook al is hij maar cadeaupapier en is zij maar verpakkingsmateriaal.
Racefiets
Een paar dagen geleden stond er een knalgele racefiets onder zijn raam. Ik belde niet aan en ging in mijn auto zitten. Terwijl ik daar zat en mijn voorraad autosnoep naar binnen werkte, zag ik die racefiets voorbijkomen met Willem ernaast.
Het gebeurde op het moment waarop Willem de blonde jongen op zijn wang kuste. Het was de lichaamstaal, de manier waarop ze naar elkaar keken en met hun bovenlijven automatisch dichter naar elkaar gingen. Dit was niet zomaar een neef of een buurman.
Nu zit ik in bad en bedenk me wat te doen. Ik ben jaloers op alles wat die jongen is en ik niet ben en ook niet kan zijn. Ik ben een vrouw, getrouwd en heb een hekel aan racefietsen.
Ver weg in mijn handtas gaat mijn gsm over. Op de voicemail staat Willem. Hij wil met me praten, hij wil me zien. Hij houdt van me. Wat moet ik hier nou mee? Mijn minnaar is mijn minnaar en niet die van een ander…
Ik leg een briefje neer voor Johan, dat ik niet thuis eet.
Ik rijd naar Willem’s huis en even verwacht ik de gele racefiets weer. Natuurlijk staat die er niet. Willem opent de deur met in zijn kielzog Minoes. Alle keren dat ik haar domein betrad, kronkelde ze langs mijn been, miauwde afschuwelijk lang en was daar waar Willem was. Letterlijk. Ze heeft meermalen mijn pret en orgasme bedorven.
Willem vraagt me waarom ik vanmiddag niet heb aangebeld.
Snikkend van boosheid schreeuw ik dat ik ze heb zien kussen. Ik trommel met mijn vuisten op zijn borst en roep: “Ik wil je voor mezelf!”
Willem lacht als altijd en drukt me achterover op de bank. Net als ik gerustgesteld word door zijn tedere zoen, denk ik aan die racefiets. En springt Minoes met luid gemauw op de bank tussen ons in. Ik spring op, pak de grote houten asbak van tafel en sla heel hard op het hoofd van Minoes.
“Zo”, zeg ik, terwijl ik mijn handen aan elkaar afklop, “dat is één.”
Een paar dagen geleden stond er een knalgele racefiets onder zijn raam. Ik belde niet aan en ging in mijn auto zitten. Terwijl ik daar zat en mijn voorraad autosnoep naar binnen werkte, zag ik die racefiets voorbijkomen met Willem ernaast.
Het gebeurde op het moment waarop Willem de blonde jongen op zijn wang kuste. Het was de lichaamstaal, de manier waarop ze naar elkaar keken en met hun bovenlijven automatisch dichter naar elkaar gingen. Dit was niet zomaar een neef of een buurman.
Nu zit ik in bad en bedenk me wat te doen. Ik ben jaloers op alles wat die jongen is en ik niet ben en ook niet kan zijn. Ik ben een vrouw, getrouwd en heb een hekel aan racefietsen.
Ver weg in mijn handtas gaat mijn gsm over. Op de voicemail staat Willem. Hij wil met me praten, hij wil me zien. Hij houdt van me. Wat moet ik hier nou mee? Mijn minnaar is mijn minnaar en niet die van een ander…
Ik leg een briefje neer voor Johan, dat ik niet thuis eet.
Ik rijd naar Willem’s huis en even verwacht ik de gele racefiets weer. Natuurlijk staat die er niet. Willem opent de deur met in zijn kielzog Minoes. Alle keren dat ik haar domein betrad, kronkelde ze langs mijn been, miauwde afschuwelijk lang en was daar waar Willem was. Letterlijk. Ze heeft meermalen mijn pret en orgasme bedorven.
Willem vraagt me waarom ik vanmiddag niet heb aangebeld.
Snikkend van boosheid schreeuw ik dat ik ze heb zien kussen. Ik trommel met mijn vuisten op zijn borst en roep: “Ik wil je voor mezelf!”
Willem lacht als altijd en drukt me achterover op de bank. Net als ik gerustgesteld word door zijn tedere zoen, denk ik aan die racefiets. En springt Minoes met luid gemauw op de bank tussen ons in. Ik spring op, pak de grote houten asbak van tafel en sla heel hard op het hoofd van Minoes.
“Zo”, zeg ik, terwijl ik mijn handen aan elkaar afklop, “dat is één.”
*niet het thema, maar toch.....*
Voorzichtig draait hij het sleuteltje om. Na eventjes wrikken opent het kluisje zich toch nog. Het deurtje kraakt een klein beetje, maar het gaat tenminste open! Zonder goed te kijken gooit hij de boeken erin. Dan ziet hij het.
Het is roze en volgens mij ruikt hij de zoete geur. Een brief. Een liefdesbrief. Voorzichtig pakt hij het van zijn aardrijkskundeboek af.
Op de voorkant staat zijn naam, in mijn handschrift, met een hartje ernaast. Hij maakt het open. Voorzichtig, hij scheurt het niet. Met zijn mooie handen haalt hij de brief eruit. Ik durf nauwelijks te kijken, bang dat hij me ziet.
Voordat hij begint te lezen kijkt hij vluchtig om zich heen, misschien bang dat iemand mee zal lezen. Ik kijk naar zijn achterhoofd, het kleine krulletje in zijn nek. Hij leest, er is geen enkele emotie te bespeuren.
Langzaam verschuift zijn linkervoet. Hij hangt met zijn schouders tegen de kluisjes. Zijn gezicht naar mijn richting. Hij fronst zijn wenkbrauwen een klein beetje. Had ik mijn naam eronder gezet? Nee, alleen een letter. Hij kijkt naar mij. Alsof hij het weet. Mijn hart begint sneller te kloppen, mijn handen trillen. Hij loopt naar me toe, zegt mijn naam. Na even ademhalen wring ik het eruit.
‘Ja?’. Als hij het vraagt zeg ik ja. Ik zeg ja. Ik vertel het.
‘Heb je wat te doen vanmiddag?’. Wat kijkt hij lief. Zou hij het weten? Ik heb tennisles.
‘Nee hoor, hoezo?’
‘Wil je mee naar de bios?’ Bios! Dat stond voor uhm.. zoenen!
‘Natuurlijk! Welke film?’
‘Dat zien we nog wel.’
Wauw. Ik ga met hem naar de film! De brief. Hij wappert er mee, heeft het in zijn hand. Hij wil iets zeggen maar aarzelt.
‘Is die brief van jou?’ Wat moet ik zeggen? Ik zou het vertellen.
‘Uhm… Waarom dacht je dat?’
‘Je naam begint met dezelfde letter.’ Hij komt dichterbij. Hij zet zijn arm tegen het kluisje naast mijn schouder.
[edit]
‘Ja, hij was van mij.’ Ik heb het gezegd. Stoer!
Nog dichterbij, we zoenen! Oh, dit is geweldig!
[/edit]
*moet nu hond uitlaten, ik ga morgen verder! fb alvast welkom...*
[edit]*klaar*[/edit]
[ Bericht 3% gewijzigd door Twinky op 09-06-2004 14:16:56 ]
Voorzichtig draait hij het sleuteltje om. Na eventjes wrikken opent het kluisje zich toch nog. Het deurtje kraakt een klein beetje, maar het gaat tenminste open! Zonder goed te kijken gooit hij de boeken erin. Dan ziet hij het.
Het is roze en volgens mij ruikt hij de zoete geur. Een brief. Een liefdesbrief. Voorzichtig pakt hij het van zijn aardrijkskundeboek af.
Op de voorkant staat zijn naam, in mijn handschrift, met een hartje ernaast. Hij maakt het open. Voorzichtig, hij scheurt het niet. Met zijn mooie handen haalt hij de brief eruit. Ik durf nauwelijks te kijken, bang dat hij me ziet.
Voordat hij begint te lezen kijkt hij vluchtig om zich heen, misschien bang dat iemand mee zal lezen. Ik kijk naar zijn achterhoofd, het kleine krulletje in zijn nek. Hij leest, er is geen enkele emotie te bespeuren.
Langzaam verschuift zijn linkervoet. Hij hangt met zijn schouders tegen de kluisjes. Zijn gezicht naar mijn richting. Hij fronst zijn wenkbrauwen een klein beetje. Had ik mijn naam eronder gezet? Nee, alleen een letter. Hij kijkt naar mij. Alsof hij het weet. Mijn hart begint sneller te kloppen, mijn handen trillen. Hij loopt naar me toe, zegt mijn naam. Na even ademhalen wring ik het eruit.
‘Ja?’. Als hij het vraagt zeg ik ja. Ik zeg ja. Ik vertel het.
‘Heb je wat te doen vanmiddag?’. Wat kijkt hij lief. Zou hij het weten? Ik heb tennisles.
‘Nee hoor, hoezo?’
‘Wil je mee naar de bios?’ Bios! Dat stond voor uhm.. zoenen!
‘Natuurlijk! Welke film?’
‘Dat zien we nog wel.’
Wauw. Ik ga met hem naar de film! De brief. Hij wappert er mee, heeft het in zijn hand. Hij wil iets zeggen maar aarzelt.
‘Is die brief van jou?’ Wat moet ik zeggen? Ik zou het vertellen.
‘Uhm… Waarom dacht je dat?’
‘Je naam begint met dezelfde letter.’ Hij komt dichterbij. Hij zet zijn arm tegen het kluisje naast mijn schouder.
[edit]
‘Ja, hij was van mij.’ Ik heb het gezegd. Stoer!
Nog dichterbij, we zoenen! Oh, dit is geweldig!
[/edit]
*moet nu hond uitlaten, ik ga morgen verder! fb alvast welkom...*
[edit]*klaar*[/edit]
[ Bericht 3% gewijzigd door Twinky op 09-06-2004 14:16:56 ]
Hij heeft het benauwd, probeert diep adem te halen, goed door te zuchten. Tevergeefs, hij heeft zijn broekriem te strak aangetrokken. Dat heb je ervan, nieuw pak en een broek die afzakt, hij had het veel te vlug gepast, alleen om van het gezeur af te zijn.
Hij wringt een vinger tussen hals en kraag, zijn stropdas begint ook al te knellen.
Hij probeert niet te vloeken. Dit was niet de plek noch de goede tijd daarvoor, maar wat zou hij het graag doen, hartgrondig vloeken.
Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd, zelfs via zijn achterhoofd druipt het naar beneden, langs zijn haargrens, in zijn nek, overal begint het te kriebelen. De kapper, waarom had hij het steeds uitgesteld, was hij niet eerder gegaan? Hij vergaat van de jeuk, het is onverdraaglijk, alles, woest wordt hij ervan, maar hij weet zich te beheersen.
Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak, op zoek naar zijn zakdoek. Vanmorgen had ze die in zijn zak gestopt. Voor je weet maar nooit, had ze gemompeld, voor als “iemand” moet huilen. Nou, dat zou hém niet gebeuren, had hij gespot, dat hij hier een potje zou gaan janken, met al zijn maten erbij zeker, hij zou het de rest van zijn leven nog moeten horen.
Het wachten duurt lang, veel te lang. Hoe lang staat hij hier al? Hij begint zenuwachtig op en neer te wippen. Ook dat nog, zijn nieuwe schoenen, pijnlijke tenen en krakende zolen, een oorverdovend geluid in deze stilte.
God, wat wenste hij dat deze dag voorbij was. Hij heeft het nooit gewild, had achteloos toegegeven, alleen om er vanaf te zijn, van háár gezeur.
Wat betekende het eigenlijk, het was maar een vodje, had hij haar toegesnauwd, vanmorgen nog. Iets in haar blik had hem tot zwijgen gebracht. Zij had ook gezwegen, zich snel afgewend en die verdrietige blik had hij zich maar verbeeld.
De ambtenaar van de Burgerlijke Stand komt op hem af, fluistert hem iets in het oor. Hij versteent, zijn ogen schieten vol tranen.
“Wat…? Waarom wil ze niet meer?” stottert hij.
“Bindingsangst, ” herhaalt de ambtenaar haar antwoord.
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 09-06-2004 12:36:42 (zin verduidelijkt) ]
Hij wringt een vinger tussen hals en kraag, zijn stropdas begint ook al te knellen.
Hij probeert niet te vloeken. Dit was niet de plek noch de goede tijd daarvoor, maar wat zou hij het graag doen, hartgrondig vloeken.
Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd, zelfs via zijn achterhoofd druipt het naar beneden, langs zijn haargrens, in zijn nek, overal begint het te kriebelen. De kapper, waarom had hij het steeds uitgesteld, was hij niet eerder gegaan? Hij vergaat van de jeuk, het is onverdraaglijk, alles, woest wordt hij ervan, maar hij weet zich te beheersen.
Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak, op zoek naar zijn zakdoek. Vanmorgen had ze die in zijn zak gestopt. Voor je weet maar nooit, had ze gemompeld, voor als “iemand” moet huilen. Nou, dat zou hém niet gebeuren, had hij gespot, dat hij hier een potje zou gaan janken, met al zijn maten erbij zeker, hij zou het de rest van zijn leven nog moeten horen.
Het wachten duurt lang, veel te lang. Hoe lang staat hij hier al? Hij begint zenuwachtig op en neer te wippen. Ook dat nog, zijn nieuwe schoenen, pijnlijke tenen en krakende zolen, een oorverdovend geluid in deze stilte.
God, wat wenste hij dat deze dag voorbij was. Hij heeft het nooit gewild, had achteloos toegegeven, alleen om er vanaf te zijn, van háár gezeur.
Wat betekende het eigenlijk, het was maar een vodje, had hij haar toegesnauwd, vanmorgen nog. Iets in haar blik had hem tot zwijgen gebracht. Zij had ook gezwegen, zich snel afgewend en die verdrietige blik had hij zich maar verbeeld.
De ambtenaar van de Burgerlijke Stand komt op hem af, fluistert hem iets in het oor. Hij versteent, zijn ogen schieten vol tranen.
“Wat…? Waarom wil ze niet meer?” stottert hij.
“Bindingsangst, ” herhaalt de ambtenaar haar antwoord.
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 09-06-2004 12:36:42 (zin verduidelijkt) ]
geen topthema, mea culpa.
maar daarom ben ik druk doende met een lijstje thema's om je vingers bij af te likken!
sorry,
maar daarom ben ik druk doende met een lijstje thema's om je vingers bij af te likken!
sorry,
waar heb je het over? hoezo sorry?quote:Op dinsdag 8 juni 2004 20:30 schreef Eb het volgende:
geen topthema, mea culpa.
maar daarom ben ik druk doende met een lijstje thema's om je vingers bij af te likken!
sorry,
Ik vind dit echt een enorm lastig onderwerp. Kan ook echt niets verzinnen. Maar goed misschien komt het nog.
(geredigeerd: titel telt niet mee, toch?)
“De gravin en de dozenman”
Ik jog in het park van mijn jeugdjaren, over een kronkelig pad, richting vijver. Het grind knarst niet meer, het asfalt is gebarsten en vertoont langgerekte scheuren.
Het is een vroege lenteochtend, het pad wordt overschaduwd door een lange rij knoestige kastanjebomen met hun laaghangende takken.
Als ik een bocht omga, ontwaar ik een gestalte op een bankje. Het is de “gravin”, een jeugdherinnering. Ze verkreeg haar bijnaam door haar ongenaakbare houding; kaarsrechte rug, handen devoot gevouwen op haar schoot, kille blik in haar lichtgekleurde ogen, - zijn ze blauw of grijs? -
Als vanouds zit ze op “haar” bank, omringd door struiken, berkenbomen en hoog opgeschoten varens. Ze is het toonbeeld van eenzaamheid, grijs geworden, magerder ook, maar verder niet veel veranderd.
Automatisch houd ik mijn pas in. Als meisje was ik bang voor haar; ik ben het nog steeds, ook dat is niet veranderd.
Wat hebben we haar gepest, mijn vriendinnen en ik, en later, toen ze gezelschap kreeg van “Bert, de dozenman", nog erger. We waren getuige van een bijzondere gebeurtenis, hoe vieze “Bert” onverstoorbaar plaatsnam naast “de gravin” en haar tot delen dwong.
Haar blik verraadde radeloosheid, want zij kon slechts toezien hoe “Bert” zijn bierflesjes leegde en daarna de helft van “haar” bank in beslag nam om zijn roes uit te slapen.
“Het park is gemeentegoed”, riep hij met lallende stem.
Vreemd genoeg ontdooide “de gravin”. Zij begon “Bert’s” gezelschap op prijs te stellen, zodanig dat hij besloot zijn doos achter de bank te plaatsen, listig verborgen tussen de struiken.
Waar "de gravin” vandaan kwam, was een raadsel, zij zat er, altijd, onbeweeglijk en onaangedaan, één geworden met de bank, een standbeeld gelijk.
“Bert” bracht daar verandering in. Ze begon te lachen om zijn platvloerse grappen, maar hun saamhorigheid was het grootst op de dag waarop de doos van “Bert” afbrandde. "Bert" overleefde stoïcijns, maar “de gravin” zagen we nooit eerder zo fel.
Terwijl ik aarzelend naderbij kom, brandt maar één vraag op mijn lippen: waar was “Bert” nu?
“Het was koud die winter, het vroor... zo hard…” hoor ik haar plotseling prevelen.
Zou ze mij ook herkend hebben?
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 10-06-2004 15:40:26 ]
“De gravin en de dozenman”
Ik jog in het park van mijn jeugdjaren, over een kronkelig pad, richting vijver. Het grind knarst niet meer, het asfalt is gebarsten en vertoont langgerekte scheuren.
Het is een vroege lenteochtend, het pad wordt overschaduwd door een lange rij knoestige kastanjebomen met hun laaghangende takken.
Als ik een bocht omga, ontwaar ik een gestalte op een bankje. Het is de “gravin”, een jeugdherinnering. Ze verkreeg haar bijnaam door haar ongenaakbare houding; kaarsrechte rug, handen devoot gevouwen op haar schoot, kille blik in haar lichtgekleurde ogen, - zijn ze blauw of grijs? -
Als vanouds zit ze op “haar” bank, omringd door struiken, berkenbomen en hoog opgeschoten varens. Ze is het toonbeeld van eenzaamheid, grijs geworden, magerder ook, maar verder niet veel veranderd.
Automatisch houd ik mijn pas in. Als meisje was ik bang voor haar; ik ben het nog steeds, ook dat is niet veranderd.
Wat hebben we haar gepest, mijn vriendinnen en ik, en later, toen ze gezelschap kreeg van “Bert, de dozenman", nog erger. We waren getuige van een bijzondere gebeurtenis, hoe vieze “Bert” onverstoorbaar plaatsnam naast “de gravin” en haar tot delen dwong.
Haar blik verraadde radeloosheid, want zij kon slechts toezien hoe “Bert” zijn bierflesjes leegde en daarna de helft van “haar” bank in beslag nam om zijn roes uit te slapen.
“Het park is gemeentegoed”, riep hij met lallende stem.
Vreemd genoeg ontdooide “de gravin”. Zij begon “Bert’s” gezelschap op prijs te stellen, zodanig dat hij besloot zijn doos achter de bank te plaatsen, listig verborgen tussen de struiken.
Waar "de gravin” vandaan kwam, was een raadsel, zij zat er, altijd, onbeweeglijk en onaangedaan, één geworden met de bank, een standbeeld gelijk.
“Bert” bracht daar verandering in. Ze begon te lachen om zijn platvloerse grappen, maar hun saamhorigheid was het grootst op de dag waarop de doos van “Bert” afbrandde. "Bert" overleefde stoïcijns, maar “de gravin” zagen we nooit eerder zo fel.
Terwijl ik aarzelend naderbij kom, brandt maar één vraag op mijn lippen: waar was “Bert” nu?
“Het was koud die winter, het vroor... zo hard…” hoor ik haar plotseling prevelen.
Zou ze mij ook herkend hebben?
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 10-06-2004 15:40:26 ]
Volhouden, meid!! Uhmmm, je weet toch dat je je niet persé hoeft te houden aan het thema?quote:Op woensdag 9 juni 2004 10:15 schreef Silmarwen het volgende:
Ik vind dit echt een enorm lastig onderwerp. Kan ook echt niets verzinnen. Maar goed misschien komt het nog.
(enne...verder alles oké? hoe staat het met jullie epos? )
Ja maar ik wil me perse aan het onderwerp houden. Ik ga even precies uitzoeken wat bindingsangst met je doet enzo.quote:Op woensdag 9 juni 2004 10:36 schreef Francesca het volgende:
[..]
Volhouden, meid!! Uhmmm, je weet toch dat je je niet persé hoeft te houden aan het thema?
(enne...verder alles oké? hoe staat het met jullie epos? )
En het epos is echt een super id! Ik ben er zo blij mee
Prachtig Francesca...simpelweg prachtig...quote:Op woensdag 9 juni 2004 10:31 schreef Francesca het volgende:
“De gravin en de dozenman”
was ik ff sloom, zeg. het is zoals met m'n ouwe heer, die begreep ik ook veel later pas.... sorry, Ebquote:Op dinsdag 8 juni 2004 20:37 schreef Francesca het volgende:
[..]
waar heb je het over? hoezo sorry?
hallo allemaal, ben ik nog een keer.... (@xessive bedankt voor je compliment!)
Het is belachelijk zoals jij reageert, iedere keer opnieuw, alsof je het erom doet. Elk onbenullig kibbelpartijtje is voor jou reden om direct je koffer te pakken en te vertrekken.
Maar deze keer zal het anders zijn: het is één keer teveel geweest, blijf maar weg, ik heb er genoeg van.
Ik heb de voorraadkast nagekeken en ja hoor, de boodschappen die jij hebt betaald, zijn verdwenen. Dat vind jij heel normaal, net als de dure wijn die ik speciaal voor jou kocht en de malse biefstukjes, het is gegeten en vergeten, nietwaar?
In de woonkamer zie ik het meteen: alle cd’s die ik kocht, omdat jij de muziek zo geweldig vindt, heb je meegenomen en het allernieuwste boek van Stephen King kan ik ook niet meer vinden. Ik hoop dat je er gelukkig mee bent.
Je bent werkelijk niets vergeten. Zat gisteren mijn wasmand nog tjokvol, nu is het niet eens genoeg voor het snelprogramma. En waar is verdorie nog aan toe mijn föhn gebleven! Ik wil me niet opwinden, maar het is alsof ik dat spottende toontje van je hoor: "alles is te vervangen, hoor".
Dan heb ik nieuws voor je: jij ook.
Godzijdank, in de studeerkamer vind ik mijn nieuwe cd-rom, een vernieuwde versie van het Officeprogramma dat ik wil installeren op mijn laptop. Jij ergerde je altijd, maar ik kan nu eindelijk schrijven, waar en wanneer ìk maar wil.
De kale plek op mijn bureau vertelt me dat ik er niets meer aan heb.
Ik voel me steeds beroerder worden. Dit is werkelijk het toppunt, dit slaat écht nergens op. Ik had het kunnen weten, zo harteloos als jij bent. Ik wil mijn laptop terug, vandaag nog.
Je hebt het almaar over jezelf niet willen binden, nou, laat me dan los, verdomme!. Kom niet meer terug met smoezen zoals “ik nam het per ongeluk mee”, want we weten allebei dat het een leugen is.
Mijn adem stokt, ik hoor de deurbel. Mijn hart begint te bonzen, mijn knieën voelen week, ik weet precies wie er voor mijn deur staat…
[ Bericht 3% gewijzigd door Francesca op 10-06-2004 12:58:36 ]
hallo allemaal, ben ik nog een keer.... (@xessive bedankt voor je compliment!)Het is belachelijk zoals jij reageert, iedere keer opnieuw, alsof je het erom doet. Elk onbenullig kibbelpartijtje is voor jou reden om direct je koffer te pakken en te vertrekken.
Maar deze keer zal het anders zijn: het is één keer teveel geweest, blijf maar weg, ik heb er genoeg van.
Ik heb de voorraadkast nagekeken en ja hoor, de boodschappen die jij hebt betaald, zijn verdwenen. Dat vind jij heel normaal, net als de dure wijn die ik speciaal voor jou kocht en de malse biefstukjes, het is gegeten en vergeten, nietwaar?
In de woonkamer zie ik het meteen: alle cd’s die ik kocht, omdat jij de muziek zo geweldig vindt, heb je meegenomen en het allernieuwste boek van Stephen King kan ik ook niet meer vinden. Ik hoop dat je er gelukkig mee bent.
Je bent werkelijk niets vergeten. Zat gisteren mijn wasmand nog tjokvol, nu is het niet eens genoeg voor het snelprogramma. En waar is verdorie nog aan toe mijn föhn gebleven! Ik wil me niet opwinden, maar het is alsof ik dat spottende toontje van je hoor: "alles is te vervangen, hoor".
Dan heb ik nieuws voor je: jij ook.
Godzijdank, in de studeerkamer vind ik mijn nieuwe cd-rom, een vernieuwde versie van het Officeprogramma dat ik wil installeren op mijn laptop. Jij ergerde je altijd, maar ik kan nu eindelijk schrijven, waar en wanneer ìk maar wil.
De kale plek op mijn bureau vertelt me dat ik er niets meer aan heb.
Ik voel me steeds beroerder worden. Dit is werkelijk het toppunt, dit slaat écht nergens op. Ik had het kunnen weten, zo harteloos als jij bent. Ik wil mijn laptop terug, vandaag nog.
Je hebt het almaar over jezelf niet willen binden, nou, laat me dan los, verdomme!. Kom niet meer terug met smoezen zoals “ik nam het per ongeluk mee”, want we weten allebei dat het een leugen is.
Mijn adem stokt, ik hoor de deurbel. Mijn hart begint te bonzen, mijn knieën voelen week, ik weet precies wie er voor mijn deur staat…
[ Bericht 3% gewijzigd door Francesca op 10-06-2004 12:58:36 ]
Sarah keek naar zijn slapende gezicht. De tranen zaten zo hoog! Even streek ze met de punt van haar vinger over zijn voorhoofd en een rilling van liefde schoof over haar rug.
Voor het eerst in haar leven wist ze dat ze onverbrekelijk bij iemand hoorde. Nooit wilde ze van hem gescheiden zijn.
Haar leven was tot op dit moment een aan éénschakeling geweest van verhuizen, afscheidnemen en altijd maar weer weten dat ze in de steek zou worden gelaten.
Ze draaide zich verder op haar zij, ze wilde geen seconde van hem missen, even gingen zijn ogen open en zag ze zijn donkerblauwe pupillen, ze huiverde.
Sarah kon zich het moment nog precies herinneren dat ze had besloten nooit meer bij iemand te willen horen. Nooit meer de pijn te willen voelen als ze in de steek werd gelaten. Opa ging dood en een paar maanden later oma ook. Weer moesten ze voor haar vaders werk verhuizen, weer beloofde haar vriendjes haar te zullen schrijven. En toen dat weer niet gebeurde wilde ze geen beloftes meer, wilde ze geen gevoel meer hebben. Haar moeder zei dat ze hard en gestoord was, en Sarah trok zich verder en verder terug op eiland Sarah. Ze was 12 jaar en 4 dagen oud.
Nu lag ze naast hem en wist dat haar besluit zicht nooit te binden aan het afbrokkelen was, ze voelde de koude klont rond haar hart smelten en de warmte van haar liefde voor hem vervulde haar hart en haar ziel.
Het smeltwater viel als tranen op het kussen.
De deur piepte open, een heel jonge verpleegster kwam binnen. “Ik neem uw zoon mee mevrouw Haytinck, u wordt nu gewassen en over een half uur liggen zowel u als uw zoon schoon gewassen in een schoon bed op zaal”
Sarah keek naar het verfrommelde gezichtje van haar pasgeboren zoon en voelde de pijn van de liefde. Zelfs een half uur gescheiden zijn deed pijn en was tegelijkertijd zo vervullend. Voor het eerst in haar leven was ze gelukkig, ze hoorde bij een ander mens!
[ Bericht 0% gewijzigd door ellekep op 10-06-2004 12:58:29 ]
Voor het eerst in haar leven wist ze dat ze onverbrekelijk bij iemand hoorde. Nooit wilde ze van hem gescheiden zijn.
Haar leven was tot op dit moment een aan éénschakeling geweest van verhuizen, afscheidnemen en altijd maar weer weten dat ze in de steek zou worden gelaten.
Ze draaide zich verder op haar zij, ze wilde geen seconde van hem missen, even gingen zijn ogen open en zag ze zijn donkerblauwe pupillen, ze huiverde.
Sarah kon zich het moment nog precies herinneren dat ze had besloten nooit meer bij iemand te willen horen. Nooit meer de pijn te willen voelen als ze in de steek werd gelaten. Opa ging dood en een paar maanden later oma ook. Weer moesten ze voor haar vaders werk verhuizen, weer beloofde haar vriendjes haar te zullen schrijven. En toen dat weer niet gebeurde wilde ze geen beloftes meer, wilde ze geen gevoel meer hebben. Haar moeder zei dat ze hard en gestoord was, en Sarah trok zich verder en verder terug op eiland Sarah. Ze was 12 jaar en 4 dagen oud.
Nu lag ze naast hem en wist dat haar besluit zicht nooit te binden aan het afbrokkelen was, ze voelde de koude klont rond haar hart smelten en de warmte van haar liefde voor hem vervulde haar hart en haar ziel.
Het smeltwater viel als tranen op het kussen.
De deur piepte open, een heel jonge verpleegster kwam binnen. “Ik neem uw zoon mee mevrouw Haytinck, u wordt nu gewassen en over een half uur liggen zowel u als uw zoon schoon gewassen in een schoon bed op zaal”
Sarah keek naar het verfrommelde gezichtje van haar pasgeboren zoon en voelde de pijn van de liefde. Zelfs een half uur gescheiden zijn deed pijn en was tegelijkertijd zo vervullend. Voor het eerst in haar leven was ze gelukkig, ze hoorde bij een ander mens!
[ Bericht 0% gewijzigd door ellekep op 10-06-2004 12:58:29 ]
Op de val reep nog inspiratie!
[ Bericht 0% gewijzigd door Silmarwen op 10-06-2004 17:04:00 ]
quote:
Ik sta binnen, binnen in ons huisje, jou huisje, jullie huisje.
Er rolt een traan over mijn wang, je kijkt me aan en ik draai mijn hoofd weg. Mannen huilen niet.
Je vriend ligt te slapen, jou vriend. Ooit was je van mij maar ik liet je gaan.
Ik wil je wat vragen maar durf niet zo goed zoals gewoonlijks.Je kijkt me nog steeds aan en ik zie de tranen in je ogen.
Wat heb ik je gemist.
Ik slik en stel ik de vraag. Ik vraag je of je gelukkig bent, of jullie gelukkig zijn en vraag mezelf af hoe het was
geweest als ik je niet had laten gaan. Als ik ik mijn angsten opzij had gezet.
Ik slik mijn tranen weg en je zegt dat je gelukkig bent. Een geforceerde glimlach kan er nog net vanaf maar van binnen
schreeuw tegen mezelf dat ik een lul ben. Niet een gewone lul maar een laffe.
Hoe kun je haar laten gaan, hoe kun je zo stom zijn, waarom zei je nee, waarom durfde je niet?
Vragen gieren door mijn hoofd.
Ze vraagt me of ik weg wil gaan en ik doe het. Ik heb je al genoeg gekwetst.
Ik sta buiten, buiten ons huisje, jou huisje, jullie huisje.
Tranen zwellen op maar nu laat ik ze stromen.
Mannen huilen niet, mannen zijn sterk, maar deze fout maak ik geen tweede keer.
[ Bericht 0% gewijzigd door Silmarwen op 10-06-2004 17:04:00 ]
Nog eentje om het af te leren dan...fb is welkom...
-----------------------------------------
In het diepe
Het donker van de nacht drukt zwaar op hem. Langs de grachten is het stil. Het regent. Weinig mensen wagen zich buiten met dit weer. Normaal geniet hij van zijn nachtelijke wandelingen, zelfs als het regent. Dan gebruikt hij de tijd om zijn gedachten te ordenen, om de stress van de dag te verliezen. Vandaag lukt dat niet. Vandaag blijven zijn gedachten rondjes draaien in zijn hoofd om steeds terug te keren op dat ene punt.
Hij wist dat het eraan zat te komen, ze begon de laatste tijd al vaker toespelingen te maken, maar hij had gedaan of hij de subtiele hints niet bemerkte. En gisteren had ze hem dan maar geconfronteerd. Het was samenwonen of niets. Het werd tijd dat hij liet blijken dat hij samen met haar verder wilde. Het was toch ook veel makkelijker als zij bij hem introk, dat scheelde veel reistijd. Allemaal goede argumenten en hij wil ook wel voor haar kiezen. Hij heeft zich in jaren niet zo goed gevoeld bij iemand. Zijn kinderen zijn gek op haar. Ze maken zelden ruzie. Maar wat als het straks net zo gaat als met zijn ex-vrouw? Als na 15 jaar huwelijk de ene ruzie zonder pauze overgaat in de andere, als je met lood in je schoenen ’s avonds naar huis gaat en als je huis niet meer als je thuis voelt? Wat dan? Je wonden likken en opnieuw beginnen? Daar voelt hij zich nu eigenlijk al te oud voor.
Op een bruggetje blijft hij staan, zijn ogen gericht op het inktzwarte water. Dunne stroompjes regenwater lopen over zijn gezicht zijn kraag in. Het doet hem niets, zijn kleding is al doorweekt. Hij pakt de rand van de brug, zwaait eerst één been over de rand en dan het andere. Voorzichtig laat hij zich zakken tot zijn voeten steunen op het smalle richeltje aan de buitenkant van de brug. Met zijn handen houdt hij de reling vast en laat zijn lichaam voorover hangen. Dan maakt hij een keuze, slaat zijn ogen op naar de hemel en laat zich vallen.
-----------------------------------------
In het diepe
Het donker van de nacht drukt zwaar op hem. Langs de grachten is het stil. Het regent. Weinig mensen wagen zich buiten met dit weer. Normaal geniet hij van zijn nachtelijke wandelingen, zelfs als het regent. Dan gebruikt hij de tijd om zijn gedachten te ordenen, om de stress van de dag te verliezen. Vandaag lukt dat niet. Vandaag blijven zijn gedachten rondjes draaien in zijn hoofd om steeds terug te keren op dat ene punt.
Hij wist dat het eraan zat te komen, ze begon de laatste tijd al vaker toespelingen te maken, maar hij had gedaan of hij de subtiele hints niet bemerkte. En gisteren had ze hem dan maar geconfronteerd. Het was samenwonen of niets. Het werd tijd dat hij liet blijken dat hij samen met haar verder wilde. Het was toch ook veel makkelijker als zij bij hem introk, dat scheelde veel reistijd. Allemaal goede argumenten en hij wil ook wel voor haar kiezen. Hij heeft zich in jaren niet zo goed gevoeld bij iemand. Zijn kinderen zijn gek op haar. Ze maken zelden ruzie. Maar wat als het straks net zo gaat als met zijn ex-vrouw? Als na 15 jaar huwelijk de ene ruzie zonder pauze overgaat in de andere, als je met lood in je schoenen ’s avonds naar huis gaat en als je huis niet meer als je thuis voelt? Wat dan? Je wonden likken en opnieuw beginnen? Daar voelt hij zich nu eigenlijk al te oud voor.
Op een bruggetje blijft hij staan, zijn ogen gericht op het inktzwarte water. Dunne stroompjes regenwater lopen over zijn gezicht zijn kraag in. Het doet hem niets, zijn kleding is al doorweekt. Hij pakt de rand van de brug, zwaait eerst één been over de rand en dan het andere. Voorzichtig laat hij zich zakken tot zijn voeten steunen op het smalle richeltje aan de buitenkant van de brug. Met zijn handen houdt hij de reling vast en laat zijn lichaam voorover hangen. Dan maakt hij een keuze, slaat zijn ogen op naar de hemel en laat zich vallen.
Ik voel de sfeer! Brrrr....die vrouw moet welhaast een Walkure zijn....quote:Op donderdag 10 juni 2004 14:38 schreef Xessive het volgende:
Nog eentje om het af te leren dan...fb is welkom...
-----------------------------------------
In het diepe
Het donker van de nacht drukt zwaar op hem. Langs de grachten is het stil. Het regent. Weinig mensen wagen zich buiten met dit weer. Normaal geniet hij van zijn nachtelijke wandelingen, zelfs als het regent. Dan gebruikt hij de tijd om zijn gedachten te ordenen, om de stress van de dag te verliezen. Vandaag lukt dat niet. Vandaag blijven zijn gedachten rondjes draaien in zijn hoofd om steeds terug te keren op dat ene punt.
Hij wist dat het eraan zat te komen, ze begon de laatste tijd al vaker toespelingen te maken, maar hij had gedaan of hij de subtiele hints niet bemerkte. En gisteren had ze hem dan maar geconfronteerd. Het was samenwonen of niets. Het werd tijd dat hij liet blijken dat hij samen met haar verder wilde. Het was toch ook veel makkelijker als zij bij hem introk, dat scheelde veel reistijd. Allemaal goede argumenten en hij wil ook wel voor haar kiezen. Hij heeft zich in jaren niet zo goed gevoeld bij iemand. Zijn kinderen zijn gek op haar. Ze maken zelden ruzie. Maar wat als het straks net zo gaat als met zijn ex-vrouw? Als na 15 jaar huwelijk de ene ruzie zonder pauze overgaat in de andere, als je met lood in je schoenen ’s avonds naar huis gaat en als je huis niet meer als je thuis voelt? Wat dan? Je wonden likken en opnieuw beginnen? Daar voelt hij zich nu eigenlijk al te oud voor.
Op een bruggetje blijft hij staan, zijn ogen gericht op het inktzwarte water. Dunne stroompjes regenwater lopen over zijn gezicht zijn kraag in. Het doet hem niets, zijn kleding is al doorweekt. Hij pakt de rand van de brug, zwaait eerst één been over de rand en dan het andere. Voorzichtig laat hij zich zakken tot zijn voeten steunen op het smalle richeltje aan de buitenkant van de brug. Met zijn handen houdt hij de reling vast en laat zijn lichaam voorover hangen. Dan maakt hij een keuze, slaat zijn ogen op naar de hemel en laat zich vallen.
Buiten gaat de tram snerpend door de bocht, ik kijk met geknepen ogen naar het vel papier voor me. Achter mijn oor voel ik het zweet zich tot druppels vormen. De letters dansen hun dans van onleesbaarheid.
De man tegenover me knikt me moedigend toe, terwijl hij voor mijn ogen in een duivel veranderd. Ik ruik zijn adem en voel de geniepige warmte die de suggestie van veiligheid en betrouwbaarheid in mijn richting straalt. Uitnodigend houd hij de pen onder mijn neus en omdat ik niet reageer schuift hij de dure pen met gouden rand nog iets dichter onder mijn neus. Zijn vriendelijke glimlach neemt in mijn geest de proportie van wrede grijns die mij wil overhalen datgene te doen wat ik nu al 40 jaar heb vermeden.
Moeizaam haal ik adem, snerpend en piepend zoekt de zuurstof een weg naar mijn longen. Mijn hersenen voelen aan als boetseerklei. Mijn handen blijven in mijn schoot en de pen ziet eruit als een steekwapen.
Zacht zoekt een volle warme druppel zweet zijn weg over mijn rug, in de weerspeigeling van de ruit zie ik donkere vlekken vormen onder mijn oksels.
Plots voel ik de kracht om uit de stoel omhoog te komen en ruw gooi ik deze naar achter. Ik sta op. mompel een excuus en ren, de man met de pen achterlatend met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht, de winkel uit. Buiten haal ik opgelucht adem, die zuig ik de heldere koude buitenlucht naar binnen.
Ik kijk om en zucht diep. Had ik me toch bijna laten overhalen tot de aankoop van een auto. Had ik bijna een verplichting van jaren me op de hals gehaald.
In de verte komt de tram aan, de rail maakt een piepend geluid en ik voeld de vrijheid door mijn ziel flitsen, geen verplichtingen, geen banden, geen moeten. Ik ben vrij, zo vrij!!!!!
De man tegenover me knikt me moedigend toe, terwijl hij voor mijn ogen in een duivel veranderd. Ik ruik zijn adem en voel de geniepige warmte die de suggestie van veiligheid en betrouwbaarheid in mijn richting straalt. Uitnodigend houd hij de pen onder mijn neus en omdat ik niet reageer schuift hij de dure pen met gouden rand nog iets dichter onder mijn neus. Zijn vriendelijke glimlach neemt in mijn geest de proportie van wrede grijns die mij wil overhalen datgene te doen wat ik nu al 40 jaar heb vermeden.
Moeizaam haal ik adem, snerpend en piepend zoekt de zuurstof een weg naar mijn longen. Mijn hersenen voelen aan als boetseerklei. Mijn handen blijven in mijn schoot en de pen ziet eruit als een steekwapen.
Zacht zoekt een volle warme druppel zweet zijn weg over mijn rug, in de weerspeigeling van de ruit zie ik donkere vlekken vormen onder mijn oksels.
Plots voel ik de kracht om uit de stoel omhoog te komen en ruw gooi ik deze naar achter. Ik sta op. mompel een excuus en ren, de man met de pen achterlatend met een verbaasde uitdrukking op zijn gezicht, de winkel uit. Buiten haal ik opgelucht adem, die zuig ik de heldere koude buitenlucht naar binnen.
Ik kijk om en zucht diep. Had ik me toch bijna laten overhalen tot de aankoop van een auto. Had ik bijna een verplichting van jaren me op de hals gehaald.
In de verte komt de tram aan, de rail maakt een piepend geluid en ik voeld de vrijheid door mijn ziel flitsen, geen verplichtingen, geen banden, geen moeten. Ik ben vrij, zo vrij!!!!!
De verhalen zijn weer uit de printer gerold... Morgenochtend voor 12.00 uur op www.NachtLicht.nl het winnende verhaal dat in augustus kans maakt door Arthur Japin en Manon Uphoff te worden uitgekozen tot Het Liefdesverhaal 2004.
Groet, Peter.
Groet, Peter.
"Waarom?" vroeg je simpel. "Gewoon, " antwoordde ik, mijn schouders
ophalend. "Ik dacht dat we er ondertussen wel aan toe zouden zijn."
Je vinger vond een weg naar je mond en je tanden zetten zich in die toch al
bijna niet meer bestaande nagel. "Een typische uiting van de gedachten die
je hebt, " dacht ik lachend bij mezelf.
Ik kende je nu al 8 jaar, en dit deed je waarschijnlijk al veel langer, al
had je het er nooit over. Samenwonen met mijn nagelbijtende vriendin, wie
had dat ooit gedacht. Ik niet, maar toch was
de vraag me zojuist ontschoten, de vraag die deze conversatie deed
stilvallen. Ik volgde je ogen terwijl die hun weg over de vloerbedekking
zochten.
Vluchtig kwam je blik omhoog, om zich daarna in de verte te verstoppen. Waar
dacht je aan? Waarom viel de blijdschap die je net nog had toen je
binnenkwam ineens als een uitgebluste ster ter aarde? Mijn spontane vraag
begon te krullen als een in het vuur
gegooide foto. Het beeld dat ik voor mijn ogen had blakerde zwart weg en
werd vervangen door de aanblik van een enkele traan die ik plotseling uit
jouw ooghoek over je wang zag rollen. Ontwakend uit mijn droom probeerde ik
je te omhelzen, maar je duwde
me van je af en liep naar het raam.
"Ik weet het niet," sprak je tot je eigen spiegelbeeld. In eerste instantie
dacht ik dat je me via je reflectie aankeek, maar glashard keek je door mij
heen in de verte.
De werkelijkheid haalde me in alsof ik weg probeerde te rennen voor een op
hol geslagen luipaard. Wat was nu de liefde die ik tussen ons dacht te
voelen?
"Heb je tijd nodig om er over na te denken?" vroeg ik hoopvol, maar
eigenlijk zonder enige verwachting.
Een moment langer keek je naar buiten voordat je je omdraaide en met een
trillende onderlip tegen me zei: "Nee, daar heb ik geen tijd voor nodig."
Je pakte je jas en ging weg, en nu zoek ik naar een manier om die vier
woorden ongedaan te maken.
ophalend. "Ik dacht dat we er ondertussen wel aan toe zouden zijn."
Je vinger vond een weg naar je mond en je tanden zetten zich in die toch al
bijna niet meer bestaande nagel. "Een typische uiting van de gedachten die
je hebt, " dacht ik lachend bij mezelf.
Ik kende je nu al 8 jaar, en dit deed je waarschijnlijk al veel langer, al
had je het er nooit over. Samenwonen met mijn nagelbijtende vriendin, wie
had dat ooit gedacht. Ik niet, maar toch was
de vraag me zojuist ontschoten, de vraag die deze conversatie deed
stilvallen. Ik volgde je ogen terwijl die hun weg over de vloerbedekking
zochten.
Vluchtig kwam je blik omhoog, om zich daarna in de verte te verstoppen. Waar
dacht je aan? Waarom viel de blijdschap die je net nog had toen je
binnenkwam ineens als een uitgebluste ster ter aarde? Mijn spontane vraag
begon te krullen als een in het vuur
gegooide foto. Het beeld dat ik voor mijn ogen had blakerde zwart weg en
werd vervangen door de aanblik van een enkele traan die ik plotseling uit
jouw ooghoek over je wang zag rollen. Ontwakend uit mijn droom probeerde ik
je te omhelzen, maar je duwde
me van je af en liep naar het raam.
"Ik weet het niet," sprak je tot je eigen spiegelbeeld. In eerste instantie
dacht ik dat je me via je reflectie aankeek, maar glashard keek je door mij
heen in de verte.
De werkelijkheid haalde me in alsof ik weg probeerde te rennen voor een op
hol geslagen luipaard. Wat was nu de liefde die ik tussen ons dacht te
voelen?
"Heb je tijd nodig om er over na te denken?" vroeg ik hoopvol, maar
eigenlijk zonder enige verwachting.
Een moment langer keek je naar buiten voordat je je omdraaide en met een
trillende onderlip tegen me zei: "Nee, daar heb ik geen tijd voor nodig."
Je pakte je jas en ging weg, en nu zoek ik naar een manier om die vier
woorden ongedaan te maken.
Ai, ai. Jullie geduld wordt vandaag op de proef gesteld want pas in de loop van de middag wordt de winnaar bekendgemaakt op www.NachtLicht.nl. Excuses!
Groet, Peter.
Groet, Peter.
De winnaar van deze week is een voorbeeld van iemand die de afgelopen weken steeds beter is gaan schrijven. Wellicht door jullie feedback of de vanwege de vele oefening, ze heeft ontzettend veel verhalen op dit forum geplaatst, er is hoe dan ook een duidelijke vooruitgang merkbaar. Het is mooi dat een schrijfwedstrijd als deze dat kan bewerkstelligen. Het winnende verhaal: een aardig idee en als lezer voel je de spanning en frustratie zo vlak voor het grote moment. Als de cynische houding van de bruidegom onverbiddelijk wordt afgestraft en hij volschiet, voelt de lezer een soort van medelijden. Spanning, frustratie en medelijden in een kort verhaal verwerkt, in een goede schrijfstijl. Daar is niets mis mee. Nu op www.NachtLicht.nl; de winnaar van deze week.
Namens de redactie van NachtLicht, Peter.
Namens de redactie van NachtLicht, Peter.
Ik moest goed kijken, maar het was echt zo...jee, zeg, nog een keer gewonnen!!quote:Op vrijdag 11 juni 2004 13:40 schreef NachtLicht het volgende:
De winnaar van deze week is een voorbeeld van iemand die de afgelopen weken steeds beter is gaan schrijven. Wellicht door jullie feedback of de vanwege de vele oefening, ze heeft ontzettend veel verhalen op dit forum geplaatst, er is hoe dan ook een duidelijke vooruitgang merkbaar. Het is mooi dat een schrijfwedstrijd als deze dat kan bewerkstelligen. Het winnende verhaal: een aardig idee en als lezer voel je de spanning en frustratie zo vlak voor het grote moment. Als de cynische houding van de bruidegom onverbiddelijk wordt afgestraft en hij volschiet, voelt de lezer een soort van medelijden. Spanning, frustratie en medelijden in een kort verhaal verwerkt, in een goede schrijfstijl. Daar is niets mis mee. Nu op www.NachtLicht.nl; de winnaar van deze week.
Namens de redactie van NachtLicht, Peter.
1000 grazie voor de lovende woorden Peter, toch wil ik dit nog toevoegen... ik heb met het verstrijken der weken OOK heel veel plezier in deze schrijfwedstrijd gekregen!!!
Gefeliciteerd Francesca Wederom verdiend
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Even een vraag....moeten het exact 350 woorden zijn?quote:350 woorden exact. . Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
Oog eruit is erger!Le métro ferme a une heure du matLe metro ouvre a six h du matMonoprix ouvre a 10hMonoprix ferme a 20hLes enfants partent a 8hLes enfants reviennent a 16hLe repas commence a 20hOn débarrasse a 20h30Un Téléphone à midi seize
Mag ook minder. 350 max., al mag je er volgens mij ook wel wat overheen.quote:Op vrijdag 11 juni 2004 20:20 schreef Blinky het volgende:
[..]
Even een vraag....moeten het exact 350 woorden zijn?
PE#1
Beetje laat, maar toch proficiat Francesca!
En o, wat herkenbaar
En o, wat herkenbaar
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Heus??? ehmmm bedankt voor je feli... nou jij ook van harte gefeliciteerd, hoor, of... ben ik te vroeg?quote:Op zaterdag 12 juni 2004 14:36 schreef hannekez het volgende:
Beetje laat, maar toch proficiat Francesca!
En o, wat herkenbaar
doe je mee met deze week topic? een LOVE-LETTER schrijven, zo romantisch.....
Je bent niet te vroeg, we zijn alweer vanaf dinsdag man en vrouwquote:Op zaterdag 12 juni 2004 15:20 schreef Francesca het volgende:
[..]
Heus??? ehmmm bedankt voor je feli... nou jij ook van harte gefeliciteerd, hoor, of... ben ik te vroeg?
doe je mee met deze week topic? een LOVE-LETTER schrijven, zo romantisch.....
ik ga zeker mee doen deze week, erg romantisch ja
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Beter laat dan nooit, van harte Francesca! Terechte winnares!
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Ik weet dat dit topic al gesloten is en dat de winnaar bekend is. Maar het onderwerp sprak mij 'nogal' aan en ik wilde dit eigenlijk toch nog plaatsen. Gewoon voor de 'fun' zeg maar. Uiterrard is kritiek een FB welkom....
______________________________________________________________________________
Een jaar geleden
Ik merkte dat het de laatste tijd niet goed met je ging. Ik dacht dat het aan je werk lag. Het was druk, ook bij mij. Het was de enige tijd dat ik mijn aandacht liet verslappen. Ik heb een jaar gedacht dat dàt de fout is geweest. Want in nog geen jaar lang was je veranderd. Het verleden speelde op, leek je in te halen en ik begreep je soms niet meer. Je woorden troffen mij als een vuistslag. Ik voelde me doods. Ik besefte niet dat het gevoel lang zou aanhouden. Een jaar lang. Misschien nog wel langer.
In dat jaar ben ik diep gezonken. Ik heb gehuild, geschreeuwd, gesmeekt, dingen kapot gesmeten, mensen gekwetst, mezelf vaker verloren dan me lief was. Maar heel langzaam begon ik te groeien, en ik hervond mezelf, als hernieuwde vrede. En het is me gelukt. Voor het grootste gedeelte ben ik over je heen.
In massa's voel ik me soms nog alleen. Als de zon schijnt voel ik nog je warmte en ik voel je naast me lopen op het strand. Als er iets gebeurt, positief of negatief, wil ik het nog steeds aan jou als een van de eerste vertellen.
Nu, een jaar later, hebben we soms nog contact. Je vertelt me over je leven, over je reizen, je vrijheid, je werk. Ik ervaar pijn in mijn buik als je verteld over die collega, die verliefd op je is en waarmee je naar een concert gaat.
Ik vertel de laatste tijd niet meer zoveel, heb moeite om mezelf te zijn bij je. Ik wil je zoveel vertellen, met je praten en nog samen met je op vakantie gaan, dat is er nooit van gekomen. Of die boswandeling maken, of....nee...stop...het heeft geen zin.
Een van mijn beste vrienden...is verliefd op me. Hij wil voor mij zorgen, wil bij me zijn. Zijn ideeen over vriendschap en liefde sluiten naadloos aan op mijn eigen ideeen....ideeen van een jaar geleden. Ik geef om hem, misschien ben ik zelfs een beetje verliefd. Maar ik kan het niet. Als hij dichterbij komt zie ik andere ogen, een andere lach, een andere geur dringt in mij. Ik weet dat ik hem kwets als ik duidelijk ben: geen relatie: ik heb bindingsangst gekregen.
______________________________________________________________________________
Een jaar geleden
Ik merkte dat het de laatste tijd niet goed met je ging. Ik dacht dat het aan je werk lag. Het was druk, ook bij mij. Het was de enige tijd dat ik mijn aandacht liet verslappen. Ik heb een jaar gedacht dat dàt de fout is geweest. Want in nog geen jaar lang was je veranderd. Het verleden speelde op, leek je in te halen en ik begreep je soms niet meer. Je woorden troffen mij als een vuistslag. Ik voelde me doods. Ik besefte niet dat het gevoel lang zou aanhouden. Een jaar lang. Misschien nog wel langer.
In dat jaar ben ik diep gezonken. Ik heb gehuild, geschreeuwd, gesmeekt, dingen kapot gesmeten, mensen gekwetst, mezelf vaker verloren dan me lief was. Maar heel langzaam begon ik te groeien, en ik hervond mezelf, als hernieuwde vrede. En het is me gelukt. Voor het grootste gedeelte ben ik over je heen.
In massa's voel ik me soms nog alleen. Als de zon schijnt voel ik nog je warmte en ik voel je naast me lopen op het strand. Als er iets gebeurt, positief of negatief, wil ik het nog steeds aan jou als een van de eerste vertellen.
Nu, een jaar later, hebben we soms nog contact. Je vertelt me over je leven, over je reizen, je vrijheid, je werk. Ik ervaar pijn in mijn buik als je verteld over die collega, die verliefd op je is en waarmee je naar een concert gaat.
Ik vertel de laatste tijd niet meer zoveel, heb moeite om mezelf te zijn bij je. Ik wil je zoveel vertellen, met je praten en nog samen met je op vakantie gaan, dat is er nooit van gekomen. Of die boswandeling maken, of....nee...stop...het heeft geen zin.
Een van mijn beste vrienden...is verliefd op me. Hij wil voor mij zorgen, wil bij me zijn. Zijn ideeen over vriendschap en liefde sluiten naadloos aan op mijn eigen ideeen....ideeen van een jaar geleden. Ik geef om hem, misschien ben ik zelfs een beetje verliefd. Maar ik kan het niet. Als hij dichterbij komt zie ik andere ogen, een andere lach, een andere geur dringt in mij. Ik weet dat ik hem kwets als ik duidelijk ben: geen relatie: ik heb bindingsangst gekregen.
Oog eruit is erger!Le métro ferme a une heure du matLe metro ouvre a six h du matMonoprix ouvre a 10hMonoprix ferme a 20hLes enfants partent a 8hLes enfants reviennent a 16hLe repas commence a 20hOn débarrasse a 20h30Un Téléphone à midi seize
|
|
