NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op donderdagmiddag 12 februari en in dit topic bekendgemaakt.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Valentijn' als subthema, omdat het volgende week zaterdag Valentijnsdag is. Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Veel succes namens crew! 
Valentijn moet een bron van inspiratie opleveren 
dit is eigenlijk mijn eerste poging. Ik heb me niet aan Valentijn gehouden, maar ik hoop dat dit ook mooi is. Ik zie de reacties vanzelf wel. Ik hou van schrijven, maar ik heb geen idee of ik het goed kan.
___________________________________________________________
Ik mis je.
Je loopt vrolijk op en pad in het bos, weergeven door hoge donkere bomen, welke met hun dichte bladerdak, slechts enkele zonnestralen toegang geven tot de met bladeren bedekte bodem. Je lacht en geniet van het moment. Je mooie blauwgrijze ogen kijken me met een enorme liefde en intens genot aan. Een zuchtje wind doet je blonde goudkleurige haren in je gezicht waaien. Je haalt adem, blaast je haren uit je gezicht en kijkt me weer lachend aan. Je vliegt mij om de nek en kust me.
Ik mis je.
Je zachte lippen welke de mijne aanraken bevestigen datgene wat je eerder tegen me zei met je ogen. Je handen om mijn nek, maken dat ik me met de warmte en de schoonheid van liefde vervuld voel. Geluk openbaart zich aan mij in een vorm, die welhaast de hoogste en schoonste rangorde kent.
Ik mis je.
Het kussen naast de mijne is leeg. Daar waar ooit jouw lieve gezicht lag te slapen, waar ik 's nachts soms uren naar kon kijken, ligt nu slechts nog het onbeslapen stuk textiel. Het is nog niet weggedaan, want het houdt de verbeelding aan jou levend, dat ik toch weer wakker naast je mag worden. De nachten zijn koud en stil. Het rustige geluid van je ademen die de stilte van de nacht doorbrak is al lang geleden verdwenen. De geur van je kriebelende haar in mijn neus heeft me verlaten.
Ik mis je.
Het bos waar we ooit vaak samen liepen is niet meer het bos zoals toen. De dagen lijken donkerder zonder jou. Koortsachtig zoek ik naar de gelukkige momenten die we ooit hebben beleefd, maar ze blijken ongrijpbaar en maken mijn hart droevig. Van binnen schreeuw ik de pijn uit waarin ik je mis. Ik voel me opgesloten in eenzaamheid , als ware het een kooi die over me heen gevallen is.
Ik mis je verschrikkelijk.
___________________________________________________________
Bedankt voor het lezen 
Valentijn is sinds een jaar of 15 steeds meer in Nederland geïntroduceerd. Eerst dachten wij (de nuchtere Hollandse mannen) er over als een commercieel feest wat is overgewaaid uit Amerika. Waarom zou ik wachten tot een bepaalde dag om tegen mijn vriendin te zeggen dat ik van haar hou? Totdat.... de beste vriendin van mijn vriendin wel een cadeau kreeg van haar vriendje (de afvallige)... Toen werd ook mijn mening door mn vriendin veranderd. Het kon toch niet zijn dat ze niks kreeg en haar vriendin wel, hield ik dan niet van haar?
Het jaar daarna moest ook ik er aan geloven... iets zoeken om mijn liefde voor haar te bewijzen (aan haar vriendin).
En dit is niet alleen bij mij zo, ook bij vele andere mannen. We zwichten allemaal voor de ogen van onze vriendinnen/vrouwen en kopen braaf een cadeautje en vinden het nog leuk ook. We struinen allemaal op de laatste dag langs de parfum zaken, bakken vol pluizige hartjes en andere frutsels waar je niks aan hebt op zoek naar het ultieme cadeau voor ons liefje.
Maar toch, toch ben ook ik ondertussen besmet met het virus van Valentijn. Het is in mijn ogen nog altijd een commerciële dag maar wel een dag met waarden. Je maakt plannen voor een gezellige dag, wat ondertussen nodig is in de 24-7 economie waar we tegenwoordig in leven. Deze zeer oude dag voor verliefde mensen komt nu dus meer terecht dan ooit. Het is geen dag om cadeautjes te geven maar het is een dag om liefde en aandacht te geven aan die gene die je het dierbaarst zijn.
Valentijn valt slecht dit jaar. De dag voor hij op weg moet naar de kou. Een kou die extra in de verf wordt gezet.
Zijn hart bloedt. Een verscheurende keuze moet gemaakt worden. Moet hij zich houden aan die belofte die hij nooit had mogen maken? Ja! Of op zoek gaan naar iemand anders en alles bij het oude houden? Ja!
Hoe is het zo ver kunnen komen? Waar kan hij nog zeker van zijn? Van twee dingen! Hij houdt van haar, dat staat nu vast als een paal boven water. Het is welliswaar zeer woelig water op dit moment. En die door God verlaten belofte, om de vriendschap nooit in het gedrang te laten komen voor liefde, daar is hij ook zeker van.
Hij heeft zichzelf tot nu toe voorgelogen, dat hij niet van haar hield. Nu hij terug kijkt weet hij dat dat al zo was op de dag dat die belofte werd gemaakt. Zo vele jaren geleden. Toen was het maar een heel klein zaadje, maar dat zaadje is een boom geworden. Kettingzaag. En nu heeft hij door omstandigheden die leugen moeten laten vallen. Door omstandigheden door haar toedoen.
Hij wil haar tegen zich aan voelen als ze samen op de bank naar een film kijken. Hij wil haar kussen met alle passie in zijn hart. Hij mist haar als hij haar een dag niet ziet. Als hij alleen is begint zijn lichaam te trillen van de tot dan ingehouden emoties. Hij is jaloers op alle mannen die met haar praten, zelfs zijn beste vrienden. Ook al is jaloezie iets dat hij immens haat.
Is het integer om een belofte vol te houden waar hij niet meer achter kunt staan? Of houdt zij ook van hem? Bepaalde dingen die ze zegt doen hem denken van wel, maar diep van binnen weet hij van niet. Hoop.
Die engelachtige zwanen steken volledig af op de donkere winterse vijver, maar hun agressieve natuur is daar totaal tegenstrijdig aan. Net als de kou die hij tot op het bot voelt doordringen ook al is er van verliefdheid nooit sprake geweest.
In reactie op je afwijzing van mijn eerste sollicitatie voor de functie vriend nu deze brief. Hoewel ik me gevleid voelde dat je geheel uit eigen beweging me een vervangende baan aanbood, zijnde goede vriend, is dit voor mij onacceptabel. Hoeveel de namen van de banen ook op elkaar lijken, de functieomschrijving die staat voor goede vriend is te minimaal voor de plannen die ik ten uitvoer wil brengen met jou. Vandaar ook deze vernieuwde applicatie met het verzoek tot heroverweging. Misschien heb je reeds gezien dat mijn CV er uitstekend uitziet, en mede met het oog op het feit dat ik van je hou, ben ik ervan overtuigd dat ik je blij kan maken. En door mij die kans te geven, garandeer ik je dat ook ik dolgelukkig zal zijn. Ik weet dat je huidige situatie niet toelaat mij per direct aan te nemen, aangezien je op het moment nog een werknemer op de betreffende functie in dienst hebt. Gezien de ernst van de situatie en de zware gevoelens die er van jou en mijn kant zijn, ben ik dan ook bereid om wat afstand te nemen, zodat je zelf deze jongeman, op de manier die jou het beste lijkt, kan ontslaan van zijn taken. Enige tijd om de relatie te laten bezinken zal natuurlijk ook geschonken worden, waarna ik je eindelijk kan laten zien en voelen hoeveel ik van je hou. Mocht je er op dit moment tegen opzien om me voor deze functie aan te nemen, om wat voor reden dan ook, verzoek ik je vriendelijk om mijn applicatie te bewaren tot een later tijdstip. Ik wacht op je.
Liefs,
Jorgen
Ik voel mezelf uitgenodigd een inzending te plaatsen. Ik heb mezelf niet aan het Valentijn onderwerp gehouden, maar een ware gebeurtenis van enkele tijd geleden beschreven. Reacties en dergelijke kunnen via e-mail gemaakt worden, mits de lezers dit nodig vinden:
--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Zielsverwant
In een depressieve opwelling kruip ik dichter tegen je aan terwijl de vrolijke geluiden al trillend vanaf de televisie door de lucht mijn oorschelp vullen. Je armen omslaan de mijne en mijn ogen staren richting de jouwe, die gefixeerd de vrolijk voorbijflitsende tekenfilms op de televisie volgen. Ik druk je zachte, slanke lichaam zachtjes tegen me aan en sluit mijn ogen.
In de duisterheid achter mijn oogkleppen zie ik al mijn dagelijkse problemen panoramisch aan me voorbij trekken. Mijn constant in de clinch liggende en scheidende ouders stevig vertegenwoordigd in mijn waanbeelden. Mijn neus ophalend voel ik een traan van depressiviteit mijn oogkas verlaten en langzaam mijn wang afrollen. Je lijkt het niet op te merken, maar aan je omhelzende greep voel ik dat je wel degelijk merkt dat iets me dwars zit. Stokkend in mijn keel voel ik mijn adem mijn slikbeweging verstikken, iets dat gepaard gaat met een verstikkend geluid.
Mijn ogen openen zichzelf langzaam alwaar je gefixeerde blik jegens de televisie is veranderd in een tedere, liefdevolle en tegelijkertijd begrijpende blik die diep in mijn ogen doordringt. Je ogen stellen de vraag die je stem niet durft te stellen. Een tweede traan rolt mijn gezicht af om de eerste te ontmoeten; een ontmoeting die verloopt tot een verzoening waarna de twee tranen gezamenlijk hun weg naar de onderzijde van mijn gezicht vervolgen.
Je lippen kussen mijn voorhoofd waarna ik mijn hoofd op je schouder laat rusten. De ontsnapte tranen krijgen gezelschap van een veelvoud van tranen die grotendeels in je glanzende bruine haren blijven steken. In een poging een lopende neus te verhoeden haal ik wederom mijn neus stevig op, hoewel tevergeefs. De eindeloze stroming van tranen en mijn eindeloze huiluitingen zonder uitgelegde redenering schijnen je allen niet te storen. Ik voel hoe je zachte hand ferm over mijn rug streelt om me mijn geruststelling opnieuw te laten vinden. Roerloos liggen mijn armen stevig om je taille geklemd terwijl ik mezelf gelukkig prijs iemand gevonden te hebben die me begrijpt voor wie ik ben, een zielsverwant.
.
Mijn emoties nemen een vreemde loop. Ze gaan naar onbereikbare pieken om vervolgens af te dalen naar donkere grotten Ijsberend door de kamer doe ik dingen die ik niet echt zelf doe. Wanneer heb ik je nu voor het laatst gezien? Welke dag is het ook alweer? Ik voel een warmte in mijn lichaam die zich van de ene plek naar de andere verplaatst. Ik heb de kriebels op plekken die ik nooit echt heb gevoeld. Ik sta voor de spiegel en kraam rare piepende geluiden uit. Tegelijkertijd lachen en huilen zonder traan of geluid en ik zeg: Ik heb je lief en wil je zien. IK HEB JE LIEF EN WIL MET JE ZIJN! Zoals laatst, samen in onze hut, in ons gouden ei. Een zetje gegeven door de kracht van liefde rollen en stuiteren van de berg op weg naar we weten ook niet wat tot we abrupt tot stilstand komen tegen een hele grote boom. Het ei barst en we zijn in een nieuw paradijs aangekomen. Het is de door ons gecreëerde wereld met het gebod van gevoel zoals doen wat je wilt. Het is mooi en ik wil er leven, maar als het niet mooi is, dan niet. Ik hou van jou, maar helemaal van de liefde die ik voel. Het is deze liefde die me echt in beweging zet en me het gevoel geeft te zijn samen met alles en in essentie onsterfelijk. De gedachten zijn uitgeschakeld en ik speel in maat met het absolute veranderlijke moment. Ik zoom in op de herinnering van je ogen waarin geheimen schuilen die na lang kijken net zoals je speeksel mijn zijn penetreren. Ik ben opgeladen, volledig en hier gaan we weer. Ik spring van de duikplank af, maar ben vergeten te kijken hoe hoog die is en of het zwembad wel gevuld met water is. In deze vlucht schiet toekomst en verleden voorbij. Eindelijk land ik en hoor: Wakker worden, wordt wakker! Ik open mijn ogen en kijk recht in je ogen, een zwart puntje waarachter de ziel rust omgeven door een bliksemschietende iris.
Op de site van Nachtlicht kun je het geluidsfragment afspelen.
7:14 uur
Je snurkt. Ik hoor het niet. Ik slaap nog. Deze sluimer valt alleen te redden als ik mezelf ervan overtuig dat ik het niet hoor. Ik hoor het wel. Ik ben wakker.
7:17 uur
Nog steeds wakker. Buiten bedrijvigheid. Amsterdam, the city that never sleeps. Even overweeg ik CDA te stemmen, maar de wekker tikt oorverdovend voort en de boiler begint nu ook te kreunen. Mijn leven is een soap waarin de achtergrondmuziek te hard staat.
7:19 uur
Nu de moed niet laten zakken.
8:30 uur
Discipline en wilskracht - ik heb mezelf dromenland in geforceerd. Dit besef betekent bewustzijn. Ik ben weer wakker. Maar ik heb geslapen! Het positieve willen zien, dat is de kunst. Dat zou jij zeggen. Nu ronk je nog zachtjes. Gedeelde smart is halve smart, nietwaar? Ik druk een neusvleugel in. Niets. Blaas in je oor. Niets. Een por in je zij.
8:42 uur
Ik hoef er niet alleen voor te staan. Als ik de deur nu eens in mijn onoplettendheid niet goed dichttrek, dan zullen de katten je aandacht opeisen. Ik faal jammerlijk in mijn opzet; ook zij slapen.
9:05 uur
Je draait je om. Ik wacht af. IJdele hoop.
9:28 uur
De dag laat zich niet langer ontkennen. Het licht dringt door de zware gordijnen. Met een sensueel genoegen registreer ik de omgeving. Kledingstukken die van jou of mij kunnen zijn. Onzin, jij draagt geen rode slipjes.
Er zitten twee gaten in het plafond. Loze gaten. Alles hoort een bestemming te hebben. Schuldbewust stel ik de vraag naar de Sinn van mijn eigen Sein. Licht uit, spot aan. Dít is het uur U.
11:10 uur
De geur van koffie, een kakofonie aan kattengeluiden. Ik kom bij. Je warme lijf nu tegen me aangedrukt. Garps mother, Jenny Fields, was arrested in Boston in 1942 for wounding a man in a movie theater. Begrijpelijk. Mannen zijn beesten. Verzet is zinloos.
14:35 uur
Je eerste sigaret.
Marieke nadert langzaam maar zeker onze tafel. Haar komst leidt me af. Ze is net zo oud als ik, maar ziet er veel jonger uit. Ze ruikt naar zon. En dat terwijl het winter is.
Ze beantwoordt mijn vraag: 'Natuurlijk hebben we zoethoutthee, wil je er honing bij?'
Welja, honing erbij. Het voelt een beetje als een oneerbaar voorstel.
Haar roze sandalen staan in Lupo's gezichtsveld en prompt gromt hij.
Als Marieke zich omkeert, kijk ik naar buiten. De hemel huilt.
Marieke komt met thee en een bak water. Ze geeft Lupo een flinke haal over zijn bolletje. Als dank likt hij haar hand.
Ze gaat druk in de weer met twee cappuccino, een cola-light en drie appelgebak. Besteld door een echtpaar met puberzoon. Ik richt mijn volledige aandacht op de honing die soepel mijn thee inglijdt.
Ik verslik me. Marieke loopt met grote passen op mij af met in haar hand een glas water. Ze slaat even op mijn rug.
Als ik ben uitgehoest, is ze weer verdwenen. Ik drink met kleine slokjes mijn thee en bekijk het zwijgzame gezin.
Er ligt een bierviltje op tafel. Ik draai het gedachteloos om en om. Ineens zie ik iets op de achterkant: Ben jij mijn Valentijn? Ik twijfel of deze vraag voor mij bestemd is. Ik kijk in de richting van Marieke. Ze knikt even. Mijn benen doen raar.
De thee is op. Ik kijk naar haar en hoe ze haar sigaret dooft. 'Marieke?' Mijn stem klinkt te hard door de praktisch lege ruimte. Het drietal kijkt even op, om zich meteen weer te verdiepen in het appelgebak.
Ze loopt naar mijn tafeltje en nu zie ik pas wat ze draagt; een paarse coltrui waarin haar volle borsten goed uitkomen. Een spijkerbroek met rafels en natuurlijk die rare sandalen. Naar de maatstaven van gemiddeld modeblad is ze te dik.
'Ja?' Marieke kijkt me aan alsof ze dat bierviltje nooit heeft gegeven. Ik zeg dat ik wil. Het komt er zonder blikken of blozen uit. Ik leg twee euro neer en loop snel met Lupo de deur uit.
[Dit bericht is gewijzigd door Nonna op 10-02-2004 10:10]
Een gure wind waait rondom me, alsof de wereld mijn ziel is. Zuchtend zoek ik in de kilte naar een pijnstiller. Ik stop bij een regenplas, en stel me voor hoe hij een half uur geleden nog het onbegrip op twee lege gezichten reflecteerde, waarna hun relatie definitief uiteenspatte en als druppels pure vervuiling in het water neerdaalde.
Ik vraag me af hoe het zou smaken, zo'n poel vol pijn en doodgebloede herinneringen. Hoe het zou voelen, om nog jarenlang verbitterd terug te kijken naar die helse tijd. Om te leven met zo'n onoverkomelijke traumatische ervaring. Ik ril bij de gedachte. Dat lucht op, zeg.
Is dit nou de dag der Liefde? Het is bijna religieus te noemen, de manier waarop miljoenen mensen een emotie vereren, en elkaar herinneren aan de goede dingen die eruit voortkomen.
Ik kijk weer naar de natte straat. In het troebele water zie ik Liefde, aan het kruis genageld door een woeste menigte. Hun haat wordt versterkt door Liefdes verdriet. Snikkend kermt ze woorden naar de schreeuwende mensen. Lange, zwarte haren bedekken een deel van haar gezicht.
"Zien jullie dan niet hoe belangrijk ik voor jullie ben?! Zonder mij zal de mensheid verteerd worden door oorlog en haat."
"Hou je kop, heks," schreeuwen ze terug. "We hebben jou en je onzinnige praat niet nodig. Niemand gelooft meer in je sprookjes, je leugens. Egoïstische slet!"
Een raak geworpen steen sluit haar ogen voorgoed.
Ik glimlach. Elk jaar weer wordt haar geboorte gevierd, maar niemand weet wanneer ze eigenlijk is gestorven. Samen houden ze haar herinnering vast, en geloven ze dat Liefde ooit weer de aarde zal bewandelen.
Stelletje zielepeuten. Alsof die illusie ze ooit gelukkig kan maken. Nee, op het gebied van de liefde ben ik compleet atheïst.
Een traan vervuilt m'n zicht. Ik zie niets meer in de poel.
Zelfverzekerd stap ik café den torenvalk binnen, terwijl ik trots alle jaloerse blikken met een glimlach beantwoord. Niemand heeft zo'n mooie blauwe maillot als ik, dat valt hier meteen op. Niemand heeft zo'n mooie haarband als ik, niemand komt ook maar in de buurt van mijn make-up. Al van ver zie ik haar aan de bar staan. Ze wimpelt net een jongen af. Je weet wel, een kus op de mond, een aai aan zijn kruis, als hij maar oplazert. Ik hou van dat soort vrouwen. Het doel heiligt de middelen, dat soort filosofie. Prachtig. Nuja, na het trots beantwoorden van alle jaloerse blikken - en geloof me: dat zijn er heel wat, vrijwel het hele café lijkt me aan te staren - beweeg ik me richting bar, alwaar ik twee fristi's bestel. Daar houden vrouwen van. Mannen met een hart. Zachte mannen die van romantiek en fristi houden, daar draait het tegenwoordig allemaal om. Nu, zo'n man ben ik dus. Ik hou van een fristi op tijd en stond. Niet dat ik verslaafd ben, maar er gaat toch niets boven een fristi zo nu en dan. Maar dus niet in die mate dat ik beide fristi's zelf zou beginnen opdrinken. Alstublieft, zie ik er dan zo uit? Neenee, ik ken m'n grenzen, wat fristi betreft. Dus ik naar haar toe, haar de andere fristi aanbieden. Zij, niet gewend door zo'n bink als ik te worden getrakteerd, neemt ietwat ongemakkelijk het glas aan. Ik drink de mijne snel uit, kwestie van me wat moed, in casu fristi, in te drinken, en ik start m'n dansje. Ja, ook op deze plaat, "ik ben een klein geel visje in een zee van blauw" was ik voorbereid.
Nu, het vervolg kun je wel raden. De fristi is in mijn gezicht beland, voor zover ik weet nog steeds het duidelijkste teken van ware liefde. Ze is van mij. Ik voel het. De wereld ligt aan m'n voeten, maar het doet me niets, want ik heb haar. Theoretisch gezien dan. Op haar gezondheid. Een fristi voor iedereen!
I don't give two shits on how you feel.
Maybe
but all this time I've tried to walk with dignity and pride
quote:
Op dinsdag 10 februari 2004 15:28 schreef search64 het volgende:
Mag je meerdere inzendingen doen?
Mijn beroep is vertegenwoordigster voor het vrijgezellen leven, zeg ik altijd. Het is niet zo dat ik anti-man ben, verre van dat. Ik hou van mannen, daarom heb ik bewust voor gekozen om vrijgezel te blijven. Heerlijk, al die aandacht en het wederzijds flirten naar elkaar. De spanningen die hoog op kunnen lopen door het je af te vragen hoe deze man kust, streelt en al de andere dingen die je ervaart bij het 'intiem' zijn. Het liep wel eens mis, doordat de betreffende man verliefd werd op mij. Daar wou ik absoluut niets van weten en verbrak het contact dan ook meteen, vaak op een botte manier. Dit zeg ik, omdat ik het nu weet hoe het voelt om het 'bot' terug te krijgen. Ik kwam iemand tegen waar ik met uitgaan altijd heen ga. Mijn eerste indruk van hem was eigenlijk niks bijzonders, vond hem zelfs een beetje vreemd. Toch een afspraak gemaakt voor twee weken later. In deze twee weken hebben we ook telefonisch contact gehad. Het waren leuke gesprekken en we hebben ontzettend veel gelachen. De avond van onze afspraak kwam en ik werd behoorlijk zenuwachtig! Dit was mij nog nooit eerder overkomen en schoof deze gevoelens af op het feit dat hij 11 jaar jonger was dan ik. Het werd liefde op het tweede gezicht. Het sloeg bij mij in als een bom, een enorme raket! Maarja, deze dame heeft het 'bot' terug mogen ontvangen, de liefde is niet wederzijds. Ik wil eigenlijk tegen iedereen heel hard schreeuwen...ik ben verliefd, heel erg verliefd! Maar uit schaamte hou ik alles binnen, deze doorgewinterde vrijgezel heeft mis geslagen....Oja, ik zoek nog ander werk, ik heb mijn beroep als vertegenwoordigster voor het vrijgezellen leven op gegeven.
De lucht helder blauw met een vredig langs drijvende witte wolk, de zon helder belichtend op mijn huid. Een zeldzaam mooie zaterdagmiddag in het najaar. Ik fietste in alle rust door een laan voorzien met kastanjebomen. Plotseling zag ik haar. In haar zomerse jurk fietste ze voorbij met in een rieten mandje verse groenten, fruit en pas gebakken broodjes. Mijn dag veranderde opslag van mooi naar prachtig, van rustig naar vervullend, van een dag naar de dag. Mijn armen trilde, het stuur van mijn fiets trilde, ik trilde. Verwondering vloeide over naar vastberadenheid. Ik moest en zou haar ontmoeten, ik wilde deel uitmaken van haar leven. Met haar wilde ik mijn leven delen, met haar wilde ik in alle rust fietsen door een laan met gebruinde kastanjebomen op een zeldzaam mooie zaterdagmiddag in het najaar, nee, in elk najaar. Met verlangen en onzekerheid zette ik de vaart in mijn fietstempo. De afstand tussen haar en mij was zo kort en toch zo lang, haar tempo langzaam maar op het zelfde moment veel te snel. Plotseling fietste ik naast haar en stelde ik mij voor en zag voor het eerst haar warme lach.
Nu is het acht jaar later. Het is een zeldzaam mooie zaterdagmiddag in het najaar en met een flinke vaart fiets ik door een laan voorzien met kastanjebomen. Op weg naar de liefde van mijn leven. Aan mijn stuur zit een rieten mandje gevuld met verse groenten, fruit en pas gebakken broodjes. Ik fiets, Ik fiets zo hard ik kan voor de liefde van mijn leven om de warme lach op haar gezicht te zien als ik haar het zwarte doosje overhandig waar de ring in zit die ik voor haar heb uitgekozen.
Je wil me niet meer.
Je wil me niet meer verdomme.Je staat voor me en zegt het me glashard in mijn gezicht. Je wilt me niet meer. Je hebt genoeg van al het gezeik zeg je. Genoeg van mijn buien, genoeg van de ruzie. Ik kan je alleen maar stilzwijgend aanstaren. Ik, die altijd wat te zeggen heeft, die nooit met haar mond vol tanden staat. Alom voor onmogelijk gehouden, maar het is eindelijk gelukt; je hebt me de mond gesnoerd. Ik sta er eigenlijk zelf ook van te kijken. Liever denk ik daar over na dan dat ik tot me door laat dringen wat je net allemaal zo koeltjes hebt laten weten. Maar er is geen ontkomen aan. Ik sta als een ijzig standbeeld aan de vloer genageld te luisteren naar het geluid van mijn wereld die om me heen instort. Ik kijk naar je gezicht dat verder praat, ik zie je lippen bewegen, maar ik hoor niet meer wat je zegt. Ik zie je lieve gezicht dat zo veel voor me betekent en ik ken je niet meer. Ik zoek je vertrouwde trekken af naar iets, iets wat hoop biedt, iets om me aan vast te houden. Maar mijn smekende ogen krijgen geen vat op je, ze glijden weg langs de harde groeven boven je ogen, worden tot zwijgen gebracht in de kwade lijnen naast je mond.
Je wilt me niet meer.
Niet meer na al die tijd dat we samen zijn geweest. Je draait je om en loopt weg, ik voel de lucht langs mijn gezicht strijken als je de deur achter je dicht trekt. De kamer wordt stil en donker en ik kan me nog steeds niet bewegen. Het besef dat je echt niet meer terug komt omhult me steeds strakker, als een kwaadaardige jas.
Maar ik hou van je! Ik hou zoveel van je! Dat draait als een waanzinnig geworden mantra door mijn hoofd. Maar vandaag is de dag dat je wegging.
Vandaag leerde ik wat liefde inhoudt.
Alleen.
quote:Zoals Eb al zei, wat ons betreft is het prima als je meerdere inzendingen doet. Dat het mooiste liefdesverhaal mag winnen... Donderdagmiddag rond de klok van 16.00 uur wordt de winnaar van deze week op www.NachtLicht.nl gepubliceerd.
Op dinsdag 10 februari 2004 15:28 schreef search64 het volgende:
Mag je meerdere inzendingen doen?
quote:Mooi...
Op woensdag 11 februari 2004 00:23 schreef Nelennia het volgende:
Hoi dit is mijn bijdrage, gaat wel niet over valentijn maar soitJe wil me niet meer.
Je wil me niet meer verdomme.Je staat voor me en zegt het me glashard in mijn gezicht. Je wilt me niet meer. Je hebt genoeg van al het gezeik zeg je. Genoeg van mijn buien, genoeg van de ruzie. Ik kan je alleen maar stilzwijgend aanstaren. Ik, die altijd wat te zeggen heeft, die nooit met haar mond vol tanden staat. Alom voor onmogelijk gehouden, maar het is eindelijk gelukt; je hebt me de mond gesnoerd. Ik sta er eigenlijk zelf ook van te kijken. Liever denk ik daar over na dan dat ik tot me door laat dringen wat je net allemaal zo koeltjes hebt laten weten. Maar er is geen ontkomen aan. Ik sta als een ijzig standbeeld aan de vloer genageld te luisteren naar het geluid van mijn wereld die om me heen instort. Ik kijk naar je gezicht dat verder praat, ik zie je lippen bewegen, maar ik hoor niet meer wat je zegt. Ik zie je lieve gezicht dat zo veel voor me betekent en ik ken je niet meer. Ik zoek je vertrouwde trekken af naar iets, iets wat hoop biedt, iets om me aan vast te houden. Maar mijn smekende ogen krijgen geen vat op je, ze glijden weg langs de harde groeven boven je ogen, worden tot zwijgen gebracht in de kwade lijnen naast je mond.
Je wilt me niet meer.
Niet meer na al die tijd dat we samen zijn geweest. Je draait je om en loopt weg, ik voel de lucht langs mijn gezicht strijken als je de deur achter je dicht trekt. De kamer wordt stil en donker en ik kan me nog steeds niet bewegen. Het besef dat je echt niet meer terug komt omhult me steeds strakker, als een kwaadaardige jas.
Maar ik hou van je! Ik hou zoveel van je! Dat draait als een waanzinnig geworden mantra door mijn hoofd. Maar vandaag is de dag dat je wegging.
Vandaag leerde ik wat liefde inhoudt.
Alleen.
Ik vraag of je hier vaker bent geweest. Nee. Oh..
Ik vraag me af waarom ze toch altijd zulke kleine oortjes aan kopjes maken. Toch lukt het me om een slok van mijn koffie te nemen. Als ik het kopje weer neerzet, laat ik een voetenbadje achter op het papieren onderzettertje. Dat kan er ook nog wel bij. Je zal wel denken..
Het koekje wat verpakt is in een mooi, glanzend papiertje laat ik maar liggen. Dat wordt één ramp te veel en daar zit ik niet op te wachten. En jij waarschijnlijk ook niet.
Je vraagt of ik misschien zenuwachtig ben, omdat ik zo weinig zeg.
Ik kijk naar de chaos rond mijn koffiekopje, zie de explosie van een koffieroom-cupje, een suikerzakje en de koffie zelf.
Ik ga rechtop zitten, kijk je diep in je ogen en zeg zo zelfverzekerd mogelijk: Nee, jij?
[Dit bericht is gewijzigd door hannekez op 11-02-2004 14:09]
