FOK!/NachtLicht topic week 20: Happy single?

Zonder jou

Hier sta ik dan, vandaag, twaalf mei, en heel misschien wordt het een mooie dag. Geniet, zei je, wees goed voor jezelf, kijk om je heen, schoonheid vind je in de kleinste dingen…

Maar zonder jou kan ik nergens van genieten. Als ik om me heen kijk, zie ik niets anders dan onverschilligheid, afgunst en haat. De wereld is niet mooi zonder jou.

Ik wil je terug. Ik wil het goedmaken, het spijt me zo, de ruzies, de keren dat ik niet naar je luisterde, niet waardeerde, niet met je wilde vrijen, je uitschold, je hand wegsloeg.

Waarom gaf je het op? Ik weet dat ik het in me heb, diep in mij zit het, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat je maar wil… je wéét dat ik daar mee bezig was.

Hier sta ik dan, naakt en weerloos, mijn hart in mijn handen, je mag het hebben, helemaal.
Regen en wind, die rotkou, het deert mij niet, ik zal niet meer klagen, nooit meer.

Maak me aan het lachen, aan het huilen, laat me schreeuwen, maak me weer gelukkig. Ik wil met je vrijen, dansen, drinken, dat wil ik, ik heb er alles voor over, ik wil dat wonder, ik wil jou.

Ik verdien het niet, hè? Het is te laat, zoals altijd voor mensen die niet nadenken, alleen maar met zichzelf bezig zijn, die zo nodig moeten bewijzen hoe zelfstandig ze zijn. Ik ben je kwijt, voor altijd.

Ik dacht dat ik zonder jou kon. Echt, ik voelde me sterk, heel even maar, daarna viel ik in dat zwarte gat, heel diep. Ik wist niet eens dat het bestond, het is daar zo koud. Voel jij het ook?

Jij bent daar net zo eenzaam als ik. Het is net alsof ik je uitgestrekte hand kan voelen, dwars door de aarde heen. Pas wanneer ik kan bevatten wat ons scheidde, zal ik weer genieten…

…van de schoonheid van het kleine wezentje dat in mij groeit, dat het al het goede in mij naar boven zal halen, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat het maar wil…

, driemaal om mij eraan te herinneren dat ik met mijn vingers van mijn verhaal af moet blijven.

Hannekez, nogmaals bedankt voor de tip en veel succes met schrijven, allemaal trouwens!!

Ik beeld mezelf in te genieten van de geur van smeltend plastic, het zien branden van lieve woorden die recht uit je hart kwamen, het bij voorbaat vergeefs uitwissen van een herinnering aan ons leven. Toen ik tien jaar terug, als pubermeisje Klaas opgaf, om jou met een zuiver geweten te kunnen liefhebben, was ik in de veronderstelling, dat het eeuwigdurend zou zijn. Het zijn zes mooie jaren geweest, maar eraan terugdenken, doet mijn hart bloeden. Maanden hebben we doorgebracht, zonder de deur uit te gaan. Ik kon je niet achterlaten, zo kwetsbaar als je was. En maandenlang ben ik binnengebleven, nadat jij vertrokken was.
Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Maar weet, dat ik iedere dag al je brieven gelezen heb, en al onze foto’s heb bekeken. Nu kan ik niet meer. Ik zie nog maar twee uitwegen. Ik kan jou volgen, of ik kan verder proberen te gaan. Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Ik kan en zal het nooit vergeten. Je woorden staan in mijn geheugen gegrift en als ik mijn ogen sluit, zal ik altijd jouw glimlach zien, je stoppelbaardje, je ronde, met die olijke kuiltjes versierde wangen, je blauwe, altijd lachende ogen.
Maarten, voel je mijn tranen. Weet je nog, hoe je mijn tranen zoende toen we het hoorden? Ik wil wel verder Maarten, maar ik mag je niet in de steek laten.. Je zei dat ik het niet mag doen, maar ik heb je beloofd bij je te blijven, weet je nog. Ik wil je zien zoals je bent Maarten, zoals je was. Ik kan het beeld van je vermagerde, kale, kleurloze hoofd niet verdringen. Ik kan niet vergeten hoe zelfs je lachende ogen stierven. Ik mag je niet in de steek laten, Maarten. Het spijt me dat ik dit doe, maar ik doe het voor ons. Wij zullen samen zijn, tot in de eeuwigheid.

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 09:53 schreef Francesca het volgende:
Zonder jou

Hier sta ik dan, vandaag, twaalf mei, en heel misschien wordt het een mooie dag. Geniet, zei je, wees goed voor jezelf, kijk om je heen, schoonheid vind je in de kleinste dingen…

Maar zonder jou kan ik nergens van genieten. Als ik om me heen kijk, zie ik niets anders dan onverschilligheid, afgunst en haat. De wereld is niet mooi zonder jou.

Ik wil je terug. Ik wil het goedmaken, het spijt me zo, de ruzies, de keren dat ik niet naar je luisterde, hier zou ik ook "je" neergezet hebben, dus "je niet waardeerde"niet waardeerde, niet met je wilde vrijen, je uitschold, je hand wegsloeg.het wegslaan van de hand en het vrijen ligt redelijk dicht bij elkaar, dus je zou één van de twee weg kunne laten, of je zou kunnen zeggen "je hand wegsloeg en niet met je wilde vrijen" oid

Waarom gaf je het op? Ik weet dat ik het in me heb, diep in mij zit het, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat je maar wil… je wéét dat ik daar mee bezig was.

Hier sta ik dan, naakt en weerloos, mijn hart in mijn handen, je mag het hebben, helemaal.
Regen en wind, die rotkou, het deert mij niet, ik zal niet meer klagen, nooit meer.Dit is een erg mooi stukje. Helaas moet ik commentaar geven, omdat het, zoals je zei, 12 mei is en het weer redelijk is.

Maak me aan het lachen, aan het huilen, laat me schreeuwen, maak me weer gelukkig. Ik wil met je vrijen, dansen, drinken, dat wil ik, ik heb er alles voor over, ik wil dat wonder, ik wil jou.

Ik verdien het niet, hè? Het is te laat, zoals altijd voor mensen die niet nadenken, alleen maar met zichzelf bezig zijn, die zo nodig moeten bewijzen hoe zelfstandig ze zijn. Ik ben je kwijt, voor altijd.

Ik dacht dat ik zonder jou kon. Echt, ik voelde me sterk, heel even maar, daarna viel ik in dat zwarte gat, heel diep. Ik wist niet eens dat het bestond, het is daar zo koud. Voel jij het ook?

Jij bent daar net zo eenzaam als ik. Het is net alsof ik je uitgestrekte hand kan voelen, dwars door de aarde heen. Pas wanneer ik kan bevatten wat ons scheidde, zal ik weer genieten…

…van de schoonheid van het kleine wezentje dat in mij groeit, dat het al het goede in mij naar boven zal halen, liefde, warmte, goedheid, het zorgzame, alles wat het maar wil…

Mijn bovenstaande commentaar is een beetje vergezocht. Het zijn dingen die ík anders gedaan hebben, maar dat kan dus gewoon een verschil in stijl zijn. Het is een goede tekst. Vooral dat je jezelf zo schuldig voelt, terwijl het volgens mij, als lezer, jouw schuld helemaal niet hoeft te zijn. Ik proef bij jou ook de dood, klopt dat?. (Ik had, om mijn hoofd leeg te houden, jouw stuk nog niet gelezen toen ik begon aan het mijne, dus die dood is toeval. Ik denk dat we, als die bij jou ook aanwezig is, gebruikt hebben om het einde van de liefde hieraan te kunnen wijten en niet aan een 'echt' einde van de liefde.)

Hij kijkt van een veilige afstand naar haar. Hij ziet haar bewegen, soms subtiel, soms grof, maar altijd op een manier die hem aanstaat. Hij kent haar goed genoeg om te weten wat er gebeuren gaat. Ze bestelt een kopje koffie, niet zomaar een kopje koffie, het is meer dan dat. Hetgeen ze bestelt draagt altijd een nieuwe naam, exotisch, bijna buitenaards, dat ligt in haar karakter, het zijn de details die haar anders maken.
Ze glimlacht verleidelijk, maar niet naar hem, het is een ander die haar glimlach in ontvangst mag nemen.
Zijn ogen dwalen af naar een nieuw gezicht. Het nieuwe gezicht is rond, maar toch heeft het iets spits over zich, ze is scherp en zacht in een aantrekkelijke combinatie. Deze jongedame staat met beide benen op de grond, ze is ongecompliceerd, recht door zee, en dat is te merken uit haar bestelling. Haar stem is hoog, een tikkeltje nasaal, ze spreekt haar woorden snel en doelgericht uit. Deze jongedame wil koffie, niets meer, niets minder, behalve dan de tosti, met ham en kaas.
Met een vriendelijke glimlach verdwijnt hij. Behendig baant hij zich een weg door de ruimte. Eenmaal bij zijn eindbestemming aangekomen ontvangt hij een vragende blik van een lotgenoot, met een ruw signaal beantwoord hij de vraag die niemand gehoord heeft. Hij maakt er geen geheim van, met een hoopvolle grijns, een vastberaden blik en een arrogante beweging van zijn hand stelt hij vast dat deze nieuweling zijn prooi is, dat hij de enige is die jacht op haar mag maken.
Zijn gebaren worden beantwoord met een aanmoedigend signaal, hij heeft goedkeuring gekregen om de jacht te openen. Onder de welgemeende houding van zijn lotgenoot bespeurt de jonge jager enige jaloezie en bewondering.
Gewapend met een kopje koffie en een tosti stapt de jager op zijn prooi af. Het jachtseizoen is geopend.

Mijn bovenstaande commentaar is een beetje vergezocht. Het zijn dingen die ík anders gedaan hebben, maar dat kan dus gewoon een verschil in stijl zijn. Het is een goede tekst. Vooral dat je jezelf zo schuldig voelt, terwijl het volgens mij, als lezer, jouw schuld helemaal niet hoeft te zijn. Ik proef bij jou ook de dood, klopt dat?. (Ik had, om mijn hoofd leeg te houden, jouw stuk nog niet gelezen toen ik begon aan het mijne, dus die dood is toeval. Ik denk dat we, als die bij jou ook aanwezig is, gebruikt hebben om het einde van de liefde hieraan te kunnen wijten en niet aan een 'echt' einde van de liefde.)


@ convinced: nee hoor, enerzijds heb je gelijk: ik had "je" neer kunnen zetten, had wellicht beter geklonken. anderzijds vind ik dat "zonder" ook kan. De "dood" klopt helemaal en het schuldgevoel ook, komt goed over dus. En dat weer (regen, wind, rotkou) is niet letterlijk bedoeld, dat is dus niet goed overgekomen, maar... in Nederland is het op sommige dagen in mei echt kloteweer, hoor.
Heel erg bedankt voor je feedback! Ik ga nog een stukje schrijven en daarna jouw stukje "feedbacken" !!

ik wil ook wel feedback... en ik wil het ook wel geven

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 12:49 schreef Kugari-Ken het volgende:
ik wil ook wel feedback... en ik wil het ook wel geven

nou ...eh... ik heb eigenlijk niets op je stuk aan te merken, dan behalve dat je een vlotte schrijfstijl hebt. Mooie zinnen ook!
Je hebt me een geheel nieuwe kijk gegeven op het bestellen van een simpel kopje koffie. Waarom heb je niet eerder meegedaan?????

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 12:32 schreef Kugari-Ken het volgende:
Hij kijkt van een veilige afstand naar haar. Hij ziet haar bewegen, soms subtiel, soms grof, maar altijd op een manier die hem aanstaat. Hij kent haar goed genoeg om te weten wat er gebeuren gaat. Ze bestelt een kopje koffie, niet zomaar een kopje koffie, het is meer dan dat. Hetgeen ze bestelt(verplichte komma tussen deze werkwoorden, sorry voor zeuren) draagt altijd een nieuwe naam, exotisch, bijna buitenaards, dat ligt in haar karakter, het zijn de details die haar anders maken.
Ze glimlacht verleidelijk, maar niet naar hem, het is een ander die haar glimlach in ontvangst mag nemen.
Zijn ogen dwalen af naar een nieuw gezicht. Het nieuwe gezicht is rond, maar toch heeft het iets spits over zich, ze is scherp en zacht in een aantrekkelijke combinatie. Deze jongedame staat met beide benen op de grond, ze is ongecompliceerd, recht door zee, en dat is te merken uit haar bestelling.('te merken aan', of 'op te maken uit' ) Haar stem is hoog, een tikkeltje nasaal, ze spreekt haar woorden snel en doelgericht uit. Deze jongedame wil koffie, niets meer, niets minder, behalve dan de tosti, met ham en kaas.
Met een vriendelijke glimlach verdwijnt hij. Behendig baant hij zich een weg door de ruimte. Eenmaal bij zijn eindbestemming aangekomen ontvangt hij een vragende blik van een lotgenoot, met een ruw signaal beantwoord hij de vraag die niemand gehoord heeft. Hij maakt er geen geheim van, met een hoopvolle grijns, een vastberaden blik en een arrogante beweging van zijn hand stelt hij vast dat deze nieuweling zijn prooi is, dat hij de enige is die jacht op haar mag maken.
Zijn gebaren worden beantwoord met een aanmoedigend signaal, hij heeft goedkeuring gekregen om de jacht te openen. Onder de welgemeende houding van zijn lotgenoot bespeurt de jonge jager enige jaloezie en bewondering.
Gewapend met een kopje koffie en een tosti stapt de jager op zijn prooi af. Het jachtseizoen is geopend.

Ik denk dat je best goed omschrijft wat je volgens mij wil omschrijven. Ik vind het onderwerp lelijk, maar dat zegt niets over de tekst. Op het einde herhaal je enkele termen (lotgenoot, prooi, jacht, jager). Daar kun je meer in variëren. De opbouw van de tekst, in alinea's, vind ik niet zo mooi.

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 13:01 schreef convinced het volgende:
Ik denk dat je best goed om schrijft wat je volgens mij wil omschrijven. Ik vind het onderwerp lelijk, maar dat zegt niets over de tekst. Op het einde herhaal je enkele termen (lotgenoot, prooi, jacht, jager). Daar kun je meer in variëren. De opbouw van de tekst, in alinea's, vind ik niet zo mooi.

Klopt. Ik ben het met je eens.

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 10:46 schreef convinced het volgende:
Ik beeld mezelf in te genieten van de geur van smeltend plastic, het zien branden van lieve woorden die recht uit je hart kwamen, het bij voorbaat vergeefs uitwissen van een herinnering aan ons leven. Toen ik tien jaar terug, als pubermeisje Klaas opgaf, om jou met een zuiver geweten te kunnen liefhebben, was ik in de veronderstelling, dat het eeuwigdurend zou zijn. Het zijn zes mooie jaren geweest, maar eraan terugdenken, doet mijn hart bloeden. Maanden hebben we doorgebracht, zonder de deur uit te gaan. Ik kon je niet achterlaten, zo kwetsbaar als je was. En maandenlang ben ik binnengebleven, nadat jij vertrokken was.
Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Maar weet, dat ik iedere dag al je brieven gelezen heb, en al onze foto’s heb bekeken. Nu kan ik niet meer. Ik zie nog maar twee uitwegen. Ik kan jou volgen, of ik kan verder proberen te gaan. Denk alsjeblieft niet, lieve Maarten, dat ik vergeten wil hoe het was. Ik kan en zal het nooit vergeten. Je woorden staan in mijn geheugen gegrift en als ik mijn ogen sluit, zal ik altijd jouw glimlach zien, je stoppelbaardje, je ronde, met die olijke kuiltjes versierde wangen, je blauwe, altijd lachende ogen.
Maarten, voel je mijn tranen. Weet je nog, hoe je mijn tranen zoende toen we het hoorden? Ik wil wel verder Maarten, maar ik mag je niet in de steek laten.. Je zei dat ik het niet mag doen, maar ik heb je beloofd bij je te blijven, weet je nog. Ik wil je zien zoals je bent Maarten, zoals je was. Ik kan het beeld van je vermagerde, kale, kleurloze hoofd niet verdringen. Ik kan niet vergeten hoe zelfs je lachende ogen stierven. Ik mag je niet in de steek laten, Maarten. Het spijt me dat ik dit doe, maar ik doe het voor ons. Wij zullen samen zijn, tot in de eeuwigheid.

ik weet niet precies hoe jij het "verbeteren etc" in mijn stukje hebt gedaan, maar dit zijn een paar van de dingen die ik anders geschreven zou hebben (muggenzifterij misschien):

dat ik wil vergeten,
weet dat ik iedere dag al jouw brieven heb gelezen, al onze foto's heb bekeken

het kan aan mij liggen, maar op sommige punten is het verwarrend: is hij nog in leven of niet? (lachende ogen die stierven, kan ook betekenen dat hij is weggegleden in een coma bijv.)
wil je samen met hem sterven of wil je hem achterna?

drukte te snel op invoeren (zoals gewoonlijk) : maar ik vind het gevoel heel mooi beschreven!

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 13:03 schreef Kugari-Ken het volgende:

[..]

Klopt. Ik ben het met je eens.

Leuk die verschillende reacties!!! Waar blijven de jouwe? Kom op!!

Ja, bij een verhaal laat je dat natuurlijk aan de lezer over.
Ik dacht zelf dat ik er redelijk duidelijk in was... In ieder geval bedankt voor je FB!

[ Bericht 0% gewijzigd door convinced op 12-05-2004 13:14:30 (dit was dus een reactie op jou, Francesca) ]

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 13:03 schreef Kugari-Ken het volgende:

[..]

Klopt. Ik ben het met je eens.

De manier waarop je details beschrijft vind ik erg goed. Vooral omdat het moeilijk is met slechts 350 woorden tot je beschikking.

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 13:05 schreef Francesca het volgende:

[..]

ik weet niet precies hoe jij het "verbeteren etc" in mijn stukje hebt gedaan, maar dit zijn een paar van de dingen die ik anders geschreven zou hebben (muggenzifterij misschien):

dat ik wil vergeten,
weet dat ik iedere dag al jouw brieven heb gelezen, al onze foto's heb bekeken

het kan aan mij liggen, maar op sommige punten is het verwarrend: is hij nog in leven of niet? (lachende ogen die stierven, kan ook betekenen dat hij is weggegleden in een coma bijv.)
wil je samen met hem sterven of wil je hem achterna?

drukte te snel op invoeren (zoals gewoonlijk) : maar ik vind het gevoel heel mooi beschreven!

Ja, ik voelde mezelf ook echt een zeurpiet, maar commentaar te ontvangen blijkt mij gemakkelijker te zijn dan het te geven. Maw, ik ben er wel benieuwd naar, wat je anders zou doen en ook waarom enzo. Die stukjes tekst dik maken kun je door [b ] tekstteksttekst [/b ] (en dan die b ] tegen elkaar).

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 13:10 schreef Francesca het volgende:

[..]

Leuk die verschillende reacties!!! Waar blijven de jouwe? Kom op!!

Geduld geduld, ik heb net erotica massive whore-ish techno-babblecious overload gehad in de vorm van Twin Peaks Season 1.
Of je kunt het opvatten als "ik scherp mijn zwaard"

Jammer jammer... aangezien er niet veel tijd meer over is om eens goed na te denken over het nieuwe onderwerp, kan ik niet meedoen.
Zoveel te doen, er is nog zoveel te doen...

Volgende week ben ik er weer

Happy single?

Vermoeid plant ze haar ene voet voor de andere, nog een paar stappen, ze is er bijna. Vreselijk zoals ze knellen, haar modieuze schoentjes, met de smalle neus en minuscule hakjes, en stom van haar om ze op een dag als deze te dragen. Wanneer genas ze eens van haar “ik wil mooi zijn” syndroom?

Op het terrasje bakent ze haar territorium zorgvuldig af, op elke stoel een plastic tas. Ze buigt voorover, rommelt erin, bevoelt de kleding en bekijkt de prijskaartjes. Duur, schreeuwen ze, maar juist dat vervult haar met trots, wie zou zij hiervan rekenschap moeten geven?
Het is een vast ritueel geworden: zodra haar salaris is bijgeschreven, besteedt zij extra aandacht aan haar kleding en make-up. Niet dat zij daarmee iemand op verkeerde gedachten wil brengen of valse verwachtingen wil wekken, nee, het gaat haar alleen om de kick. Iedere keer, na zo’n heerlijk dagje shoppen, voelt ze zich stukken beter en weer een beetje sterker.

De blik waarmee zij de voorbij schuifelende mensenmassa bekijkt, is spottend en meewarig tegelijk. Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien, met die kindertjes, één in de kinderwagen, de rest erachter en maar doorgaan en je hoofd boven water houden.
Het had haar ook kunnen overkomen, trouwen, kinderen en zwangerschapsstriemen krijgen, vet op haar heupen en eelt op haar ziel, omdat haar vent haar niet trouw kan blijven.
Kijk maar eens naar die vent, een hongerige wolf was het, glurend naar die jonge meidenlijven, daarbij vrouw en kinderen negerend, alsof hij haar nooit eeuwige trouw heeft beloofd en zijn kroost niet zelf verwekt.

Op een dag als deze voelt zij het, de honger en de lust van de wolven, ze willen haar vangen, haar bejagen. Het is onderdeel van haar ritueel, het zint haar niet en toch doet het haar goed.

Een ober duikt op, nog jong en onervaren. Hij taxeert haar, probeert haar ogen te vangen en terwijl ze bestelt, voelt ze de zijne op haar huid branden.
Ze kijkt hem na, spottend en meewarig tegelijk. Zij weet het, maar deze wolf nog niet, geen enkele kan haar nog boeien.

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 16:28 schreef Francesca het volgende:
Happy single?

Vermoeid plant ze haar ene voet voor de andere, nog een paar stappen, ze is er bijna. Vreselijk zoals ze knellen, haar modieuze schoentjes, met de smalle neus en minuscule hakjes, en stom van haar om ze op een dag als deze te dragen. Wanneer genas ze eens van haar “ik wil mooi zijn” syndroom?

Op het terrasje bakent ze haar territorium zorgvuldig af, op elke stoel een plastic tas. Ze buigt voorover, rommelt erin, bevoelt de kleding en bekijkt de prijskaartjes. Duur, schreeuwen ze, maar juist dat vervult haar met trots, wie zou zij hiervan rekenschap moeten geven?
Het is een vast ritueel geworden: zodra haar salaris is bijgeschreven, besteedt zij extra aandacht aan haar kleding en make-up. Niet dat zij daarmee iemand op verkeerde gedachten wil brengen of valse verwachtingen wil wekken, nee, het gaat haar alleen om de kick. Iedere keer, na zo’n heerlijk dagje shoppen, voelt ze zich stukken beter en weer een beetje sterker.

De blik waarmee zij de voorbij schuifelende mensenmassa bekijkt, is spottend en meewarig tegelijk. Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien, met die kindertjes, één in de kinderwagen, de rest erachter en maar doorgaan en je hoofd boven water houden.
Het had haar ook kunnen overkomen, trouwen, kinderen en zwangerschapsstriemen krijgen, vet op haar heupen en eelt op haar ziel, omdat haar vent haar niet trouw kan blijven.
Kijk maar eens naar die vent, een hongerige wolf was het, glurend naar die jonge meidenlijven, daarbij vrouw en kinderen negerend, alsof hij haar nooit eeuwige trouw heeft beloofd en zijn kroost niet zelf verwekt.

Op een dag als deze voelt zij het, de honger en de lust van de wolven, ze willen haar vangen, haar bejagen. Het is onderdeel van haar ritueel, het zint haar niet en toch doet het haar goed.

Een ober duikt op, nog jong en onervaren. Hij taxeert haar, probeert haar ogen te vangen en terwijl ze bestelt, voelt ze de zijne op haar huid branden.
Ze kijkt hem na, spottend en meewarig tegelijk. Zij weet het, maar deze wolf nog niet, geen enkele kan haar nog boeien.

Een heel erg goed stuk. Hiermee verdien je wat mij betreft de weekprijs oid. Eén opmerking:
-"Moest je dat tobberige huisvrouwtje eens zien..."
-"Kijk maar eens naar die vent..."
Die zouden allebei in dezelfde tijd mogen zijn, waarbij tegenwoordige tijd mijn voorkeur geniet.

Ik jou & jij mij

“We lijken te veel op elkaar.” Als je voor me had gestaan, had jij je ogen neergeslagen, ik mijn blik afgewend, jij mijn woorden beaamd, en ik ze nu juist verfoeid. “Je bent verliefd op jezelf,” constateer je zonder compassie. “Jij ook,” probeer ik op mijn beurt. Narcissus’ tragedie is niets vergeleken bij de mijne. We zuchten.

“Toch ben ik blij je te hebben ontmoet,” lieg ik, want ik was liever onwetend gebleven over je bestaan. “Het is belangrijk om te weten dat je er bent, dat je dezelfde aarde bewandelt en dezelfde tijd consumeert.” Ik vertrouw je dit toe en overtuig zo mezelf. Je hebt het begrepen en bevestigt mijn verlangen: “Je bent niet alleen.” We glimlachen.

“Het heeft niet zo mogen zijn.” Ik schrik van de mededeling waarmee ik mijn noodlottige denken verraad. Je geamuseerde reactie drijft de spot met elk hoger plan. “Als het voorbestemd is, komt het wel goed,” troost je me nu. Alleen jij kan me beter voor de gek houden dan ik mezelf. Je haalt je schouders op.

Mijn gezicht betrekt. Plotseling herken ik in jouw onvermogen mijn onverantwoordelijkheid. “Dit is míjn wereld,” fluister ik je toe. Gelaten draai ik me om en zoek ik toevlucht in een drukke winkelstraat. In die anonimiteit weet ik mezelf te hervinden. Er is nooit een ‘wij’ geweest, alleen een ‘ik’.

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 15:25 schreef Kugari-Ken het volgende:

[..]

Geduld geduld, ik heb net erotica massive whore-ish techno-babblecious overload gehad in de vorm van Twin Peaks Season 1.
Of je kunt het opvatten als "ik scherp mijn zwaard"

't zal wel aan mij liggen, maar hier snap ik niet zoveel van... moeten wij jouw zwaard nu vrezen of er juist naar uitkijken?

Mijn vingers beginnen te kriebelen...

misschien dat ik toch een verhaal schrijf vanavond....

quote:

Op woensdag 12 mei 2004 16:41 schreef Claudia_x het volgende:
Ik jou & jij mij

“We lijken te veel op elkaar.” Als je voor me had gestaan, had jij je ogen neergeslagen, ik mijn blik afgewend, jij mijn woorden beaamd, en ik ze nu juist verfoeid. “Je bent verliefd op jezelf,” constateer je zonder compassie. “Jij ook,” probeer ik op mijn beurt. Narcissus’ tragedie is niets vergeleken bij de mijne. We zuchten.

“Toch ben ik blij je te hebben ontmoet,” lieg ik, want ik was liever onwetend gebleven over je bestaan. “Het is belangrijk om te weten dat je er bent, dat je dezelfde aarde bewandelt en dezelfde tijd consumeert.” Ik vertrouw je dit toe en overtuig zo mezelf. Je hebt het begrepen en bevestigt mijn verlangen: “Je bent niet alleen.” We glimlachen.

“Het heeft niet zo mogen zijn.” Ik schrik van de mededeling waarmee ik mijn noodlottige denken verraad. Je geamuseerde reactie drijft de spot met elk hoger plan. “Als het voorbestemd is, komt het wel goed,” troost je me nu. Alleen jij kan me beter voor de gek houden dan ik mezelf. Je haalt je schouders op.

Mijn gezicht betrekt. Plotseling herken ik in jouw onvermogen mijn onverantwoordelijkheid. “Dit is míjn wereld,” fluister ik je toe. Gelaten draai ik me om en zoek ik toevlucht in een drukke winkelstraat. In die anonimiteit weet ik mezelf te hervinden. Er is nooit een ‘wij’ geweest, alleen een ‘ik’.

Ik ben geroerd door de overheersende kilte en vind het bijna spijtig dat er ook andere gevoelens zijn. Ik ben onder de indruk.