FOK!/NachtLicht wedstrijdtopic week 13: Liefde per SMS

Het is vroeg in de ochtend, maar ik ben klaarwakker. Ik zit op de rand van het bed. Ik hoor geluiden in de badkamer, maar negeer ze.
De allernieuwste Nokia ligt in mijn hand. Ik lees de boodschap van het scherm.
Mijn hart slaat een slag over. Dan vermant het zich en zwoegt verder, steeds sneller klopt het. De letters beginnen te dansen.
Ik knijp mijn ogen samen en probeer opnieuw te lezen, letter voor letter. Het staat er echt.
Mijn keel wordt langzaam dichtgeknepen.
Twee zinnen, tien woorden, nonchalant op een minuscuul schermpje gezet. Ik moet ze analyseren, één voor één.

"Liefste, het was heerlijk vann8. Wanneer zie ik je weer?"

Simpele woorden, maar wat een hartstocht, wat een impact! Ik voel mij bedreigd, beurtelings warm dan weer koud van binnen.
"Liefste" staat er… zou het deze keer echt zijn?
Ik kan het niet geloven. Paniek maakt zich langzaam van mij meester.
Ik moet mezelf tot rust manen: negeer het! Schud het van je af! Daar ben je heel goed in.
Het is immers niet de eerste keer. Die andere keren liep het ook met een sisser af.
Maar deze keer! Die zinnen, die woorden, nee, deze keer niet!
"Wanneer zie ik je weer?" staat er …

De geluiden uit de badkamer vertellen mij dat hij klaar is. Dan staat hij in de deuropening, klaar om te gaan. Donkere kringen onder zijn ogen zijn het gevolg van een veel te korte nachtrust. Zijn houding verraadt ongeduld. Geen enkele keer richt hij zijn blik op mij.
Een golf van woede overspoelt mijn hart en vreet zich naar binnen. Het geeft mij de kracht die ik nodig heb. Mijn koude vingers omsluiten zijn Nokia.

Ik zie hoe hij met gefronste wenkbrauwen om ons bed heen loopt. Hij zoekt, onder zijn hoofdkussen, overal, eerst verontrust, dan paniekerig en tenslotte wanhopig.
Ik weet dat hij het nooit zal vinden.

‘Hou je van me?’ sms je me.
Natuurlijk houd ik van je. Maar ik vind je ook behoorlijk irritant. Het is namelijk al de derde keer vanmorgen dat je me deze vraag stelt. Eerst in bed, daarna toen ik naar mijn werk ging en nu weer per sms. Het zijn de hormonen, heb ik me laten vertellen. Zwanger zijn zou het mooiste moeten zijn wat een vrouw kan overkomen. Daarom snap ik ook niet dat je de hele dag moet huilen.

Ook zoiets. Je bent zwanger en dan vraag je me: ‘Vind je me dik?’ Ja schat, ik vind je dik, tonnetje rond. Je bh is net een scoutingtent! Maar dat kan ik uiteraard niet zeggen, dus zeg ik tactvol: ‘Dat hoort toch als je zwanger bent. Mooi dik is niet lelijk.’ Dat is blijkbaar ook niet het goede antwoord, want je begint weer te janken.

En je kookt niet meer normaal. Alles staat in het teken van dat zwangerschapsdieet. Als ik uit werk kom, staat er een lichtverteerbare, vetarme, glucosevrije maaltijd op tafel. Wanneer ik dan ’s avonds voor de tv uit pure hongersnood een zak chips opentrek, moet ik die ergens anders leegeten omdat jij er misselijk van wordt.

En er wordt ook niet meer gerookt. Niet binnen, maar ook niet buiten. Wij worden namelijk ‘ouders die niet roken’. Dat was jouw idee. Ik wilde een ouder worden ‘die buiten rookt’.

En we hebben al maanden geen seks gehad! In plaats daarvan dwing je me ’s avonds bevallingsprogramma’s te kijken!

En ik moet op mijn wekelijks kaartavond mee naar zwangerschapsyoga!

Behoorlijk irritant dus.

Maar oké, het kan altijd nog erger. Als ik naar die zwangere vriendin van je kijk, die haar vent de hele dag vanuit bed ligt te commanderen, heb ik het maar met je getroffen.
Ik weet ook wel dat het niet makkelijk is om negen maanden een kind mee te zeulen. Eigenlijk hou jij je best sterk. Bovendien wordt je de moeder van mijn kind, dus ik kan je maar beter te vriend houden.
Dus geduldig type ik een berichtje terug: ‘Lieverd, nog evenveel als een half uur geleden!’

Terwijl ik mijn broek dichtknoop, hoor ik een geluid boven de wind en de golven uit. Ik loop een stukje terug en daar zit ze. Gehurkt en met haar zwarte broek op de enkels.

“Hai”, zegt ze droog. “Ja, ik moest onwijs nodig... Wacht even, ben bijna klaar.”

Ik draai me meteen om als ze aanstalten maakt rechtop te staan. Ben niet vies van een stukje mooie vrouw, maar toch.

Ze geeft me drie dikke zoenen. Daarna steekt ze haar arm door de mijne alsof we dat al jaren doen en lopen het strand op.

Tussen de spleetjes van mijn ogen door zie ik dat ze zwarte bergschoenen en een kort pimpelpaars jack draagt. Zo’n jas waarin de iets te dikke vrouw er als een Michelinmannetje uitziet, maar haar staat het fantastisch. Ze heeft een baseballpet op. De klep precies goed om haar smalle gezicht heen gevouwen. Even overweegt mijn brein haar meteen vol op de mond te kussen.

Nee, dat gaat waarschijnlijk niet werken.

Ze trekt aan mijn arm, staat stil en kijkt me aan. Hoe verscholen ze ook onder die klep liggen, het blauw van haar ogen liegt er niet om.

“Hoe heette je nou ook alweer?” Mijn alter ego lijkt de overhand te krijgen. Het draait in mijn hoofd als een centrifuge.

Rond, rond en nog eens rond.

“Je moet één neusgat dichthouden. En je concentreren op je ademhaling.” De boodschap komt van ver, maar bereikt mijn hersencellen net op tijd.

Ik adem een diepe teug zeelucht naar binnen en schop mijn alter ego in een verre hoek van mijn hersenpan. “Thomas. Ik heet Thomas.”

We vallen stil en lopen verder. Intussen gaat het nog steeds tekeer in mijn hoofd, maar nu meer als de wolcentrifugestand. Zo van, het beweegt wel, maar niet te veel.

Plotseling krijg ik een ultiem gevoel van welbehagen. Zoals tijdens het lezen van een mooi boek in de ochtendzon op het terras van één of ander vaag café, terwijl de rest van de stad aan het werk is.

Hoe lang kennen wij elkaar eigenlijk? Een uur of twee. Hooguit.

Vanwege een communicatiefout stond het nieuwe thema pas dinsdag op het forum. Om die reden kiezen we pas volgende week een winnaar. Laat je overigens niet ontmoedigen wanneer je niets met het thema kunt, elk liefdesverhaal is welkom. Misschien laat je je wel inspireren door het drama in Madrid, het overlijden van Juliana of iets geheel anders...

Namens NachtLicht, veel succes, Peter.

Eerder was alles simpel, transparant en zonder tierlantijnen.

Na vijf jaar eenzaamheid en treuren om verloren liefdes, besloot hij zichzelf weer in de chaotische partnermarkt te lanceren. Eerst maar naar de kroeg, sinds jaar en dag toch DE plaats om nieuwe contacten op te doen.
Zijn keel vol sigarettenrook, zijn oren gevuld met pieptonen door harde stampmuziek en een illusie armer zakte hij een paar uur later neer op de bank in zijn vertrouwde vrijgezellenstek. Geen vrouw te bekennen en een overschot aan hijgerige mannen die quasi-nonchalant dansten op wereldvreemde muziek. Waar was de tijd gebleven van live-bandjes in donkere cafe's, wulpse vrouwen die wiegend en lachend de ruimten vulden en barmannen die al met veel poeha rondjes weggaven....
Toch wilde hij weer een gevuld tweepersoonsbed, al was het maar voor 1 nacht, een ontbijt voor twee, een wandeling door het park met twee verstrengelde handen. Hij wilde zo graag weer eens iemand anders vasthouden dan zichzelf. Steeds maar weer zichzelf.

Contactadvertenties dan. Volgens kennissen een beproefd medium om aan de meest uiteenlopende afspraken te komen. Zelf plaatsen was nog een stap te ver, maar reageren kon altijd. Hij snuffelde in krantenkiosken en stalde thuis de verschillende bladen en kranten uit voor zich op tafel.
Verbazingwekkend was het aanbod, de ene advertentie nog knulliger en banaler dan de andere. Hij schreef op wat hij zocht en deed zich te goed aan de persoonsomschrijvingen en eisen van de vele zoekende vrouwen.

"Sonja, 47 jaar, HBO-niveau." las hij. Zelf was hij 53 jaar en hij beschouwde zichzelf intelligent genoeg om ten strijde te trekken tegen een Sonja met HBO-niveau.
Op de stapel met groen licht dan maar.

"Karina, 38 jaar, nymfomane. Ik zoek een oudere man die mij wil verwennen. Ik kan alleen verplaatsen." Misschien leuk voor 1 nacht, maar hij zag zichzelf nog niet met karina ontbijten. Alleen verplaatsen klonk ook gevaarlijk. Buitensex was nooit zijn ding geweest.
Duidelijk de rode stapel.

Na een middag met koffie, veel koffie, en eindeloos sorteren, wikken en wegen, was zijn keus gevallen op, zoals ze het zelf omschreef: "Liesbeth, 45 jaar, oosten van Nederland." Liesbeth zocht iemand die de romantiek van kaarslicht en rode wijntjes nog op waarde kon schatten, geen kroegtijger, maar een lieve beer.
Hij kon wel een beer zijn, bedacht hij zich en ging op zoek naar pen en papier om een "brief bij kaarslicht" te schrijven.

Zijn oog viel op een nummer: SMS 2886 70cpm.
Dat zal het referentienummer wel zijn dacht hij en hij noteerde het op de envelop.

Weet nog of deze week nog open is, maakt ook niet uit.. Zag nog geen nieuw topic, dus daarom toch nog even hier..:


Tijd, vroeg me. Tijd, zei je dat je nodig had. Ik drukte nog een keer een zoen op je voorhoofd en beloofde je alle tijd die je nodig had. De tijd om te kijken wie en wat je werkelijk was, de tijd om te leven.
En geleefd heb je. Hoe vaak ik je heb willen bellen en smsen, het vliegtuig pakken om je voor altijd mee te nemen. Maar ik zou je de tijd geven, even met rust laten.
Natuurlijk hoorde ik verhalen. Wat je bezig hield, wie je bezig hield en vooral mèt wie je je bezighield. Het hoort erbij, hield ik mezelf voor. Het duurt maar even, dan is hij er klaar mee. Je mailde me vaak, maar niet als ik jou niet mailde. En eigenlijk zei je me niets. Ik had het moeten weten, toen al, maar ik zou je tijd geven.

Dat geluidje.

Dat geluidje van de sms. Een smsje komt binnen van jou. Ik was al bijna vergeten dat je mijn nummer hebt. Je wordt pappa en je wilt het mij zelf verteld hebben.
Die tijd heb ik je gegeven. En nu geef ik het mezelf. Tijd om te beseffen dat ik je kwijt ben. Al tijden.

Op vrijdagavond sta ik te kleumen aan de kop van de Afsluitdijk. Ik ben zonet door de schipper afgezet en op weg naar naar het plaatsje A. midden in Friesland, alwaar ik mijn vriend weer zal zien. Hij nadert A. in zijn auto vanaf de andere kant.
Het is allemaal een beetje later dan gepland, maar ik ben er nu en daar komt de bus. Ik reis voorspoedig tot ik strand in S., de juiste bus is daar niet op de juiste tijd. Dan maar het vriendje bellen. " Kun je me ophalen in S.?" Nee, dat is te ver om. Wat doe ik nou weer in S., vraagt hij. Kan ik niet de bus naar H. nemen, of die naar L.? Duurt nog een half uur, duurt nog drie kwartier. Dat schiet niet op zo, nee.
Uiteindelijk spreken we af dat we elkaar ontmoeten in J., dan wacht ik op de bus en rijdt hij een stukje om. Ik merk wel dat hij het niet zo leuk vindt. Wat nou, ik probeer 's avonds met het openbaar vervoer een of ander Fries gat te bereiken, dat vind ik zelf een moedige poging.
Vanaf J. sjezen hij, ik en twee vrienden die ook meegekomen blijken te zijn direct door naar A. "Gaan jullie met z' n drieen zeilen?", vraag ik aan een van hen, want dat doe je in A., zeilen. " Ja, met z' n drieen op twee skutsjes. En met nog meer mensen natuurlijk."
Het is me ondertussen a gedaagd dat ze er 'op tijd' moeten zijn. Dat wist ik niet.
Eenmaal aangekomen stappen we het gigantische ruim van een motorbakbeest in, waar zich al een hele hoop mensen bevinden die thee drinken en druk kletsen. Dan gaan we in een kring zitten. De vrouw die duidelijk de spil van de groep is stelt voor dat iedereen even wat over zichzelf vertelt, en of-ie hier komt voor de valken of voor het skutsjesilen. Als ik aan de beurt ben zeg ik dat ik niet kom voor de valken, en ook niet voor de skutsjes. " Ik kom voor Jaap " , zeg ik.
Een gefluit barst los, tussen de grijnzende gezichten door zie ik Jaap naar me kijken. Dat wordt een hele leuke avond.

Sociale epilepsie

Ze kijkt. Ik kijk snel weg naar mijn drankje, alsof ik daar al die tijd naar gekeken heb. "She makes me nervous," zegt men in het Engels. Nerveus is een ander ding. Dit is iets anders. Dit lijkt verdomme meer op sociale epilepsie!
Ik zag haar nu bijna wekelijks in de kroeg. Pratend, lachend, gezellig doend met iedereen. En alles wat ik van haar opving – geur, stem, wat ze zei - beviel me uitstekend. Mooi, intelligent, opvattingen waar we uren over zouden kunnen praten. Maar elke keer als ik haar wilde aanspreken, wilde aankijken zelfs, klapte ik dicht. Keer op keer veranderde ik in de puber die ik zes jaar geleden was.
Normaal ben ik niet zo verlegen. Ik sta mijn mannetje wel tijdens ruzies. Ik durf best op een chick af te stappen om haar te bespelen en soms belandde ik bij haar in bed of andersom. Ik word voor mijn beurt geholpen aan de bar en kom overal binnen. Maar wat haar betrof was ik een mietje. Tot vandaag.
Eergisteren landde het vliegtuig op deze exotische bestemming. Eerst een dagje uit-jetlaggen en vanavond was ik op zoek gegaan naar de grootste discotheek van de stad. En die had ik gevonden. En eenmaal binnen, na wat dansen en drinken, raakte ik aan de praat met een meisje. Iets te jong naar mijn smaak, en haar figuur liet ook te wensen over. Tijdens het gesprek, waarin ik haar steeds dommer vond worden, viel mijn oog op iets moois. Zij was het. Mijn blik was als een kompas bij een magneet. Het domme ding naast me klepte rustig verder. Ik was opgestaan en naar haar toe gelopen. En nu staarde ik, een meter bij haar vandaan, in mijn glas. Sociale epilepsie.
“He! Jij komt toch ook uit M.?” roept ze boven de muziek uit.
“.eh wah? Ehm ja…” het komt eruit als dikke stront.
Ze kijkt me geïnteresseerd aan en vraagt: “Hoe heet je eigenlijk?”
Stomgeslagen gaap ik haar aan. “Ik eeeh… Mijn naam is eeh…”
Ze legt haar handen op mijn schouders om het antwoord in ontvangst te nemen. Ik ben gestopt met praten en ze schijnt het te begrijpen. Langzaam buig ik mijn hoofd naar links en zij ook. Ik corrigeer naar rechts en ze lacht. Ik kom dichter en dichterbij. Tot het vuurwerk losbarst. En niet van het zoenen of het geweldige moment, maar omdat een zware bom een einde maakt aan het tafereel genaamd “Mij en haar”.

Oude liefde SMSed niet

'Ach meisje,' zei ik vol afkeer, 'lieve sms'jes zijn toch niet nodig om te bewijzen dat ik je dag en nacht begeer. Wij staan daar volledig boven, lief dropje, wij drukken onze duimpjes liever tegen een vleselijke knopje.'

'Maar dat is toch zo romantisch,' zei ze met het blikje.

'Potvolblommen nog aan toe,' murmelde ik,' je kunt niet zomaar dat blikje op mij werpen en verwachten dat ik daarvoor elke dag een paar eurootjes in het zakje doe. Neem nou van me aan dat je nog steeds de enige bent, wiens aanblik mij dag en nacht verwent.'

'Ah toe joh, we kunnen het best wel betalen.' en ze gaf me een blikje met grote verhalen.

'Alle Surinamers in een paddestoelkringetje,' gromde ik, 'wat ben je toch lekker een onverbeterlijk lekker dingetje. Maar het is een schande,' voegde ik er nog brommend aan toe, 'dat een hard werkend man als ik wordt lastig gevallen, door een meisje dat teveel wil knallen.'

'Ik vind het gewoon spannend dat je die hamer neerlegt, je telefoon pakt, en iets opwindends zegt.'

'Wel alle rode gevaren op een rijtje,' zei ik zonder te wachten, 'een meidje van jouw leeftijd zou niet meer opgewonden moeten worden van dat soort gedachten.’

‘Ah toe joh, als je het doet zet ik elke dag je pijnlijke gewrichtjes in de was,’ zei ze met een blikje zo open, dat de hele inhoud te zien was.

‘Alle soldaten in een tank, dat is toch chantage van de bovenste beste plank!’ En ik kocht mij wat tijd in de verloren strijd.

Ze leegde haar blikje in mijn bodemloze hart.

‘Bij Churchill zijn sigaar, vooruit dan maar,’ en gaf ik mij gewonnen, ‘maar ik gebruik hem alleen in de garage, daarmee klaar!’

Een kreetje van liefde ontschoot haar lippen.

‘Nou hup naar die garage, dan sluit ik de vitrage!’

‘Driewerf verbrokkelende verzuiling nog aan toe,’ riep ik moe, ‘deze 70 jarige vindt het maar een hoop gedoe!’


[ Bericht 2% gewijzigd door Tha_BlonT op 31-03-2004 23:55:29 ]

Luv U

Za 03-04-04, 14:52
Hee Johnny, luv u, uluvm2? Ga je mee naar bios? Ken kwl film. Haal me om 7. XXX Cynthia

Za 03-04-04 15:03
B there, welke movie? Miss u. Blijf je 2n slapen? Kwil je ***. CU

Zo 04-04-04 13:42
Van8 was kwl! Luv u so much! Ga je 2m mee naar party van Lisa? Wordt 15 dus neem kdo mee. XXX Cynthia

Zo 04-04-04 20:34
Wrom antwoord je niet?

Ma 05-04-04 00:54
Srry, ga niet mee. CU 2m

Ma 05-04-04 13:51
Jmmr. Kom je 2m om 3 naar mij? Ouders + zus R niet thuis. Herh. van zon8? Luv U, XXX Cynthia

Ma 05-04-04 15:03
K

Wo 07-04-04 11:32
Cynthia, t is uit.

Wo 07-04-04 14:06
Klootzak! Wrom? Luv u toch? Zan8 & gister was great! Vuile klootzak, kwil u niet meer zien! Heb u een ander? Boeit me nx, ga dood!

Wo 07-00-04 14:14
Johnny heeft het uitgemaakt! Ik haat m!

Wo 07-04-04 15:01
De grote klootzak! Hij is je niet waard. Ken veel leukere jongens, wil je een date met Kevin uit A4? Hij is knap en lief. Ik geef jou nummer, okee? Lisa

Do 08-04-04 12:23
Hi Cynthia. Heb je nr van Lisa. Ga je vanmiddag mee naar Mac? Ben om 3 bij jou. Neem xtra helm mee voor je. Greetz Kevin

Do 08-04-04 13:12
Hee Kev, hier Cynthia. Ga graag mee, heb al eigen helm. Xje.

Vr 09-04-04 14:24
Hee Kevin, Mac was great. Luv u, uluvm2? Ga je mee naar bios? Ken kwl film. Haal me om 7. XXX Cynthia

Ben ik de enige die zich afvraagt wat er gaat gebeuren met onze verhalen en wanneer? Graag een reactie?

Rond 12.00 uur wordt het winnende liefdesverhaal gepubliceerd op www.NachtLicht.nl

Jullie hebben het ons erg moeilijk gemaakt deze week. Elk verhaal had iets eigens en over het algemeen lagen de verhalen qua kwaliteit dicht bij elkaar. Uiteindelijk hebben we gekozen voor dit verhaal omdat het voor de afwisseling van winnende verhalen erg aardig is eens een wat luchtiger verhaal te hebben. Het verhaal is lekker direct geschreven, goed geformuleerd en misschien wel het allerbelangrijkste; het heeft humor. Een humoristisch verhaal schrijven is niet eenvoudig, maar in dit geval is het goed gelukt het verhaal een humoristische ondertoon te geven. Daarbij was had het een erg kerkenbare thematiek want wie liegt er niet wel eens om bestwil…

Opvallend hoeveel verhalen in het thema ‘Liefde per sms’ zijn geschreven. Vanmiddag wordt het nieuwe thema gepubliceerd.

BRRRRRR Wat spannend!!!

Wauw, wat cool! Ik had het niet verwacht! Er stonden echt hele goede verhalen bij deze week! Joepie!!

Sheepie: van harte gefeliciteerd!! Tof verhaal!
Succes bij de bevalling