FOK!/NachtLicht week 8: De onmogelijke liefde

Ik ging dwars tegen de storm in en commandeerde de wind van richting te veranderen, maar ik kon de wind evenmin mijn wil opleggen als dat ik het lot kon gebieden mij te verenigen met mijn onbereikbare geliefde. Toch hield ik mij vast aan die mogelijkheid. Mijn nichtje.

Onze liefde was puur en naakt, doch verstopt voor de buitenwereld. Deze bewuste dag voelde ik crossroads aankomen. Een niet te negeren impuls. Ik spijbelde een dag van school, en sprong op de trein. Ik had niet met haar afgesproken, en ik had geen idee wat ik zou doen als ik eenmaal aangekomen was, maar mijn ziel schreeuwde om haar. De onderstroom sleurde me mee op deze onzekere reis, maar ik voelde me weer echt levend.

Een vuurzee van emoties golfde door mijn lichaam. De treinreis duurde zo'n drie uur, en die tijd benutte ik om na te denken. Treinstel 4413. Een goed teken. Vier is mijn geluksgetal, en dertien het hare. Het gevoel van voorbestemdheid werd hierdoor bevestigd, en voelde de onmiskenbare sensatie van uitzinnige euforie me overspoelen. Mijn gedachten dwaalde af naar de afgelopen weken die zij, haar moeder, vader en broer bij me heeft gespendeerd. Woordloos gefluister. Stil verlangen. In geheimtaal communiceren, want niemand mocht het weten.

Haar broertje deed een goocheltruck, waardoor hij kon 'voorspellen' welke kaart ik in gedachten had. Een eenvoudige vorm van deductie. Zij had geen deductie nodig, ze wist het: ik koos voor de harte vrouw. Toen het haar beurt was om een kaart in gedachten te nemen verkoos zij de harten aas: de ultieme beloning. Ik wist het zeker: ze zou op het station staan als ik aankwam. Het Lot. Het moest zo zijn.

Toen ik aankwam wachtte er niemand op me. Ik kocht een spel kaarten, een enveloppe, een ansichtkaart en een postzegel. Op de ansichtkaart schreef ik alleen de tekst 'Liefs', en voegde de harten vrouw en aas toe, deed de enveloppe op de bus, en keerde huiswaards. Een dag later sprak ik haar: ze zei mijn gevoelens niet te delen.

Nu, 7 jaren na dato, geloof ik weer in liefde. Ik heb mijn wederhelft gevonden, toen ik er niet naar zocht.

[Dit bericht is gewijzigd door Riedel1 op 13-02-2004 08:50]

Nuances

Het is een koude winterdag in februari. Met zijn beste vriedin gaat hij uit lunchen. Er is zo veel gebeurt de laatste dagen. Hij is er nog altijd niet goed van. Maar er moet iets uitgelegd worden.
Nu ja, van uitleggen is er niet veel gekomen. Na de vraag "Wie weet het allemaal?" komen er alleen nog maar tranen naar beneden rollen. En van eten en uitleggen kwam er niet veel meer. Zijn stem stokte helemaal. Het was haar ondertussen wel duidelijk geworden, hij voelde echt wel meer voor hem en zei dat ook.
Enkele dagen later wordt het onderwerp weer aangesneden. Hij heeft al ontzettend veel verwerkt ondertussen. Meer dan hij ooit voor mogelijk had gehouden. Hij moet toegeven dat hij nooit verliefd is geweest op haar, als hij volledig eerlijk wil zijn, zoals beloofd.
Ze is kwaad op hem. Hij begrijpt het niet. Wat is er verkeerd gegaan? Hij is eerlijk geweest; zij ook tegen hem, dus is dat het minste wat hij kan doen. Zeker om de vriendschap te behouden. Dat de liefde iets is dat onmogelijk is tussen hen, begrijpt hij wel. Maar waarom is ze kwaad?
De volgende dagen merkt hij telkens als ze praten dat ze ergens mee zit. Ze wil niet zeggen wat. En zijn gedachten gaan duizend en een verkeerde richtingen uit.
Ze vergelijkt hem met een jojo. "Door wat je deze week zei, en wat je vorige week zei", legt ze hem uit.

Hoe leg je aan iemand iets uit als de definitie van een woord verkeerd kan overkomen?

Een misverstand door de nuance van woorden! Is verliefd zijn meer voelen voor? Voor hem niet! Verliefd zijn betekend kriebels in je buik, het prille beginstadium. Meer voelen voor is dat stadium al lang voorbij. Het oprecht houden van begint al duidelijk in de buurt te komen. En verliefd zijn had hij overgeslagen bij haar.

Het was alsof een filmpje steeds opnieuw in mijn hoofd werd afgedraaid. Steeds weer zag ik hem met haar. Zag ik hoe hij haar huid streelde, haar lippen kuste. Die verliefde blikken in haar ogen. In zijn ogen.

In de spiegeling van de etalageruit kon ik precies zien wat er gebeurde. Handen op haar billen, kusjes in zijn nek. Ik kon alleen maar kijken, staren, wanhopen, rouwen. Ik had niet de kracht om er naartoe te lopen, om boos te zijn, te schreeuwen, te slaan. Ik stond daar maar. Het duizelde in mijn hoofd, had geen gevoel meer in mijn benen. Mijn boodschappen waren intussen op de grond gevallen. Een aardige meneer wees me er op. Ik hoorde het niet.

Hoe ik thuis ben gekomen is me nog steeds een groot raadsel. Maar ik herinner me wel hoe ik zijn spullen had doorzocht. De kwaadheid had zich meester van mij gemaakt. Dat grote monster kolkte snel en doeltreffend door mijn bloed. Op zoek naar briefjes, een telefoonnummer, aanwijzingen. Wie was die vrouw, hoe lang was dit al gaande? Niets.

In mijn woede gooide ik zijn schaarse bezittingen op een hoop. Tranen stroomden over mijn wangen. Mijn hoofd was leeg, mijn hart gebroken.
Doelloos liep ik door het huis. Ons huis. Herinneringen van diepgaande gesprekken op de bank en romantische etentjes met kaarslicht. Was alles voor niets geweest?

Verloren zat ik op de keukenvloer. Steeds vroeg ik me af: waarom? Waarom nu? Al die jaren streelde hij MIJN huid en kuste hij MIJN lippen. Wij hoorden bij elkaar. Hij was verdomme van mij!

Ik hoorde een sleutel in het slot. Enkele ogenblikken later stond hij in de keuken en meteen zag hij wat er aan de hand was. Hij zei dat we er toch over konden praten, dat het niets voorstelde!
Ik liep weg, naar buiten, naar adem happend.

Mijn hoofd was leeg, mijn hart gebroken. De sleutel kon hij inleveren.

[Dit bericht is gewijzigd door hannekez op 14-02-2004 20:13]

Ongelukkige liefde

Laurens
deelde zijn vreugde omtrent zijn vaderschap in het overvolle café. Na de lange afwezigheid in het buitenland, had hij behoefte aan zijn échte vrienden.

Henriëtte
schrok wakker. Weeën! Nadat zijn gsm zeven keer was overgegaan, kreeg ze de voicemail.

Laurens
hoorde zijn telefoon niet overgaan. De gelijktijdige trilfunctie vloeide harmonieus ineen met de rest van zijn inmiddels euforisch tintelende lichaam. Hij kon al tijden niet meer zonder dope.

Henriëtte
moest dit zonder Laurens volbrengen. Hij was als gewoonlijk nergens te bekennen. De vroedvrouw kwam gelukkig op tijd. Binnen no time lag er een gezonde jongen op haar buik.

Laurens
verliet bezweet de kroeg en bereikte na een zwerftocht door de stad met tal van black-outs de bouwkraan die ver boven de skyline uittorende. Hij vocht zich een weg over de hekken en klom omhoog. Geen moment aarzelde hij, al deden zijn voeten dat soms wel. Boven kreeg hij dat gevoel van onsterfelijkheid, van vrijheid...

Henriëtte
drukte Jip stevig tegen zich aan. Ze lachte even. Ze viel destijds niet alleen voor Laurens prachtige uiterlijk. Als iemand zich had losgemaakt van zijn ouders en zijn eigen leven leidde, dan was het Laurens Claerenhout wel! Ondanks dat maakten de verantwoordelijkheden binnen hun huwelijk hem vaak angstig en zwak.

Laurens
betreurde dat hij dit moment niet met Henriëtte kon delen. Ze vond het onbegrijpelijk dat hij zich alleen op de wereld waande op grote hoogte. Plots schoot hij wakker uit zijn trance. De invloed van zijn gsm bleek nu sterker dan de dope. Hij hield zich met zijn ene hand vast aan een pilaar en viste met de andere de mobiel uit zijn zak.

Henriëtte
zuchtte in zijn oor. "Schat van me, dit doe je je zoon toch niet aan hè?" Ze hield de hoorn bij de onmiskenbare volle lippen die sprekend op die van zijn vader leken. Prompt kwamen er kleine smakgeluidjes uit.

Laurens
zei: "Ik hou zoveel van jullie...". De nadruk lag lag op het laatste woord. Zijn greep verslapte en het gebrek aan evenwicht zorgde voor de rest. Zijn geluk kon niemand hem nog ontnemen.

[Dit bericht is gewijzigd door Nonna op 14-02-2004 14:46]

late-night-blues

Ik probeer me voor te stellen hoe het was. Wat er veranderd is. Ruim een jaar geleden was ik voor de eerste keer verliefd, wat spannend... Het liep uit op een psychische catastrofe, die nog steeds dagelijks pijn doet.

In een uitgestorven hostel, met een triest Elton John liedje in m'n hoofd zet ik langzaam woorden op papier, en teken op m'n knokkels. De kamer vergrauwt tot een zwart-wit film zonder geluid. Het zijn de momenten waarop ik me het eerlijkst voel. Het is waar, ik ben ongelukkig, misschien depressief - hoewel ik nooit heb durven leren wat depressie inhoudt, uit angst mezelf tegen te komen.

Ik voel me naakt, achter alle schermen. Tot diep in m'n hart verliefd op een meid die nooit van mij zal houden. Al veel te lang. Alle vergeefse moeite ten spijt. Dit ben ik, dit hoort bij me, ik beken, het is zo. De waarheid is hard. Het is alsof ik na vele jaren weer in de spiegel kijk, en spierwit uitsla van hoe ik veranderd ben. Wensend dat ik de tijd terug kon draaien. Het is snijdend, bedreigend, doet m'n ogen tranen...

Nu ik denk alle smoesjes, leugentjes en andere laagjes zelfverdediging eraf gepield te hebben, kijk ik naar mezelf. Niet alleen verliefd op de verkeerde, maar inmiddels ook in vrijwel al mijn doen en laten gemotiveerd door die liefde. Ongelofelijk hoe diep dit kankergezwel in mijn geest zit, parasiterend op alles. Het is fysiek voelbaar. Die geweldige vlinders in de buik van toen voelen nu als een blok lood, verwrongen tussen m'n ingewanden. De verbeelde intimiteit is vacuüm gezogen in een indringende afwezigheid van een lekkere knuffel. Een vrolijke lach kan er niet af, een levenloze pokerface probeert de uiterlijke presentatie op peil te houden.

Ik moet maar lekker gaan slapen, en deze nachtelijke introspectie eindigen. Morgen kan ik mezelf wel weer hersenspoelen. Geloven in mijn eigen propaganda, mijn retoriek, mijn grote leugen van die zo geweldige jongen.

Hij liep door de weide met grote rubberen laarzen en hij droeg de emmer vol voer richting voerbak, waar de pony's al naartoe kwamen draven.
Hidde streek eens door zijn blonde kuif en veegde het zweet van zijn voorhoofd, met de mouw van zijn geruite overhemd.
Hij keek dromerig de verten in en begon een shaggie te draaien.
Al draaiende namen zijn ogen de omgeving waar, en daar was ze weer, zoals altijd.
Haar prachtige zwarte glanzende haren, haar mooie ogen, ze stond daar maar op een afstand van hem, zoals elke keer als hij in de buurt kwam.
Ze kwam niet naar hem toe, dat wist hij al lange tijd.
Hidde stiet een lach uit naar deze schoonheid en ergens schrok ze ervan.
Hij zag dat wel, en hij stak zijn peuk aan.
het vuur lichte op in de avondschemering.
Hij verbaasde zich altijd over het feit dat ze niet naderbij kwam en hem op afstand enkel maar bekeek met een blik van wantrouwen.
Hij fantaseerde er wel eens over om haar te strelen,
om haar glanzende zwarte haar onder zijn handen te doen glijden, om haar stevige billen te voelen. En dan bonste zijn hart, en dan hijgde hij lichtelijk, en brak hem het zweet uit.
Hij wist dat het nooit iets zou worden en dat het niet kon, maar hij kon er niets aan doen dat hij dit nu eenmaal voelde.
Misschien was haar wantrouwen iets dat hem opwond, of haar mooie donkere ogen die hem zo bedachtzaam op namen.
Hij kon er geen link op leggen maar desondanks wist hij geen raad met zijn gevoelens.
Toen zijn sigaret uit was gooide hij hem op de grond en begon het hek weer vast te maken met de touwen.
Toen het hek dicht was,
kwam de prachtige zwarte pony, langzaam naderbij, haar ogen gericht op de blonde man, in wantrouwen, aarzelend..
HIj draaide zich om en een grijns stond om zijn lippen, hij wreef nogmaals door zijn kuif en zwaaide joviaal naar zijn onmogelijke liefde.

Als antwoord hinnikte ze, blij dat hij weg ging.

De grootste zekerheid die wij allen hebben in dit leven is dat we ooit zullen sterven.
De grootste onzekerheid is dat niemand weet hoe het is om dood te zijn.
Ik sta daar eerlijk gezegd liever niet al te lang bij stil.
Andere dingen hebben een hogere prioriteit.
Verliefdheid bijvoorbeeld, wat is het toch een mooi gevoel.
Vaak eerder heb ik gedacht mijn hart voorgoed verloren te hebben, maar wanneer ik er achteraf op terugkeek bleek het niet veel meer te zijn dan een schattige, maar verder weinig betekenisvolle kalverliefde. Deze keer echter is het anders. Deze keer is het echt raak.
Ze is perfect. Grote lichte ogen, lange donkere haren, goddelijke lippen, mysterieus en tegelijkertijd zo ongelofelijk vertrouwd dat ik me niet meer kan voorstellen hoe het zonder haar moet zijn.
Wanneer we niet fysiek bij elkaar zijn dood ik de tijd met mijmeren over haar; hoe haar haren speels langs haar prachtige jukbeenderen strijken, hoe haar ogen altijd lijken te stralen met de twinkeling van miljoenen diamanten, hoe haar stem mooier klinkt dan de mooiste muziek.
Maar gelukkig zijn we nooit lang gescheiden.
Iedere dag ontmoeten we elkaar onder de oude eik in het park.
Ook vandaag kan ik niet wachten om haar weer te zien.
Maar waar blijft ze toch?

De tijd verstrijkt tergend langzaam wanneer je op iets moois moet wachten.

Als ik haar uiteindelijk aan zie komen bekruipt mij direct een gevoel van angst.
Ze ziet er anders uit dan anders.
Haar ogen lijken niet meer te schitteren, maar blikken dof en zijn bloeddoorlopen.
Haar haren plakken warrig en nat van de regen om haar hoofd.
Zonder iets te zeggen loopt ze me straal voorbij.
Verbijsterd loop ik haar achterna terwijl mijn geest stuurloos door een zee van negatieve gedachten dwaalt.
Ze lijkt steeds harder te gaan lopen, en met moeite volg ik haar.
Ik roep haar naam, maar ze lijkt mij niet te horen.
Pas als ze stopt, en langzaam knielt besef ik waar we zijn.
Marmeren kruizen, grindpaden, een roestig ijzeren hek dat het gevecht met de klimplanten lang geleden al opgegeven heeft.
De angst die ik voelde explodeert in een verlammende, allesoverheersende paniek.
Haar gesnik, hoe zacht ook, overstemt al het omgevingsgeluid.
Verbijsterd zie ik hoe ze de letters op de grafsteen langzaam in zichzelf opleest.

Vaarwel mijn liefste...ik hou van je...

Hmm, vrienden zijn met je ex. Is dat wel zo'n goed idee? Beiden je tot elkaar aangetrokken voelen, niet wetend wat de ander nou precies denkt en voelt en dus probeer je zo gewoon mogelijk met elkaar om te gaan, alsof er nooit iets geweest is. Terwijl er niets te ontkennen valt.

Elke stap die hij zet, een plotselinge aanraking of de weinige momenten dat hij me aankijkt en ik word teruggeslingerd in een herinnering.
Waarom doen en voelen we al dat hierboven beschrevene? Wat is de exacte reden dat we vrienden zijn gebleven. Is het ons beiden om meer te doen, een nieuwe kans? Of omdat we beiden zo zijn dat we vinden dat we toch datgene wat met elkaar gedeeld hebben, dat je die ander gewoonweg niet uit je leven kúnt bannen.
Ik wil vrienden zijn, maar waarom komen die gedachten dan op bepaalde momenten naar boven. Waarom wil ik vrienden met hem blijven, waarom wil hij vrienden blijven? Wil hij wel vrienden zijn, of heb ik hem op de een of andere manier tot dit geforceerd. Het voelt zo fijn om bij hem te zijn, waarom kan ik hem niet loslaten. Waarom blijven we zo om elkaar heen hangen en waarom komen we altijd na woordenwisselingen en meningsverschillen bij elkaar terug. Is híj degene waar ik op wacht, is hij mijn prins op het witte paard? Of in ons geval, mijn prins in zijn blauwe bolide? Is het dat we elkaar niet kunnen of willen loslaten? Of omdat hij de eerste is die zulke gevoelens bij mij heeft opgewekt, dat ik gewoon een zwak voor hem heb en hem niet kán verbannen uit mijn hart. Of dat al mijn vragen totale onzin zijn en ik het mezelf alleen aanpraat dat ik een zwak voor hem heb.

Waarom doen de herinneringen zo'n pijn, het is allemaal zo echt. Het voelt als een lange droom uit een ver verleden. Een droom die zo mooi begon en zo wreed eindigde. Een droom, waar ik te veel voor over zou hebben, om hem achter elkaar opnieuw te mogen beleven, al waren het maar luttele seconden van die droom..

Deze week dient de onmogelijke liefde maar eens bedreven te worden in plaats van gecontempleerd.

Zielsverwant
In een depressieve opwelling kruip ik dichter tegen je aan terwijl de vrolijke geluiden al trillend vanaf de televisie door de lucht mijn oorschelp vullen. Je armen omslaan de mijne en mijn ogen staren richting de jouwe, die gefixeerd de vrolijk voorbijflitsende tekenfilms op de televisie volgen. Ik druk je zachte, slanke lichaam zachtjes tegen me aan en sluit mijn ogen.
In de duisterheid achter mijn oogkleppen zie ik al mijn dagelijkse problemen panoramisch aan me voorbij trekken. Mijn constant in de clinch liggende en scheidende ouders stevig vertegenwoordigd in mijn waanbeelden. Mijn neus ophalend voel ik een traan van depressiviteit mijn oogkas verlaten en langzaam mijn wang afrollen. Je lijkt het niet op te merken, maar aan je omhelzende greep voel ik dat je wel degelijk merkt dat iets me dwars zit. Stokkend in mijn keel voel ik mijn adem mijn slikbeweging verstikken, iets dat gepaard gaat met een verstikkend geluid.
Mijn ogen openen zichzelf langzaam alwaar je gefixeerde blik jegens de televisie is veranderd in een tedere, liefdevolle en tegelijkertijd begrijpende blik die diep in mijn ogen doordringt. Je ogen stellen de vraag die je stem niet durft te stellen. Een tweede traan rolt mijn gezicht af om de eerste te ontmoeten; een ontmoeting die verloopt tot een verzoening waarna de twee tranen gezamenlijk hun weg naar de onderzijde van mijn gezicht vervolgen.
Je lippen kussen mijn voorhoofd waarna ik mijn hoofd op je schouder laat rusten. De ontsnapte tranen krijgen gezelschap van een veelvoud van tranen die grotendeels in je glanzende bruine haren blijven steken. In een poging een lopende neus te verhoeden haal ik wederom mijn neus stevig op, hoewel tevergeefs. De eindeloze stroming van tranen en mijn eindeloze huiluitingen zonder uitgelegde redenering schijnen je allen niet te storen. Ik voel hoe je zachte hand ferm over mijn rug streelt om me mijn geruststelling opnieuw te laten vinden. Roerloos liggen mijn armen stevig om je taille geklemd terwijl ik mezelf gelukkig prijs iemand gevonden te hebben die me begrijpt voor wie ik ben, een zielsverwant.

De liefde is een egoïst

De liefde is een egoïst. En laten we daar nou niet ingewikkeld over doen. Wij mensen houden alleen maar van anderen wanneer we er zelf beter van worden.
Okay, ik zal het een keer herhalen, zodat het goed bij je naar binnen dendert. Jij houdt alleen maar van anderen, als je daar zelf beter van wordt.
Ga het rijtje mensen waar je van houdt, maar eens na.

Mensen trouwen, omdat ze niet alleen willen leven.
Alleen zijn we minder, en minder goed af dan met een ander.
We trouwen omdat we van onszelf houden.
Het begint met geilheid, of algemene verliefdheid. Een heel overzichtelijk chemisch proces: je lichaam hunkert naar die ander, kan niet zonder. Je wilt ontvangen, veel en vaak en eindeloos en wanneer jij dat wilt. En natuurlijk geef je dan ook liefde terug.

Wie trouwt om boven alles die ànder een geweldig leven te schenken is dom bezig. Met de zoutkringen op de bank van de therapeut als stille getuigen.

Okay, ik hoor je denken: klets jij maar raak, natuurlijk bestaat er wel pure liefde, namelijk de liefde van ouders voor hun kinderen.
Ja ja, die veelbezongen, wonderbaarlijke, onbaatzuchtige, eindeloze liefde van ouders voor hun kinderen.
Het is een veel groter wonder dat zoveel kinderen nog van hun òuders houden!

Ouders zijn toch de gróotste egoïsten? Een of twee mensen verlangen naar een kind dat er nog niet is. Zíj hebben die behoefte en zíj gaan die samen vervullen. Huppetee, en daar wordt weer een mens de wereld ingeslingerd, om zich vervolgens 80 jaar lang af te vragen "waarom". Nou gewoon, omdat het je kortzichtige ouders zo leuk leek om een klein mensje te houden als troeteldier.

Natuurlijk, meestal houden ze echt wel van hun kinderen. Zeker als ze oud en gebrekkig worden en hulp nodig hebben.
Voort wat, hoort wat, nietwaar?

[Dit bericht is gewijzigd door droomfrouw op 16-02-2004 21:26]

De liefde lonkt

Zachtjes strijkt het elfje neer op mijn schouder. Haar parelachtige vleugeltjes zijn bezet met oogverblindende glittertjes, haar ranke lijfje is schitterend als twintig zonnestraaltjes. Zoetjes fluistert zij liefdevolle woordjes in mijn oor: "Oh, het is de liefde die me hier bracht."
Ik glimlach vertederd. De liefde. Mijn baken in de mist. Mijn muze.
Zij spreidt haar armpjes en schiet fonkelend het luchtruim in. "Volg me!"
Ik sta op van de boomstronk en volg het helderwitte sterretje dat voor me uitvliegt. Hemel, wat gaat dit elfje snel! Het vliegt gepassioneerd, soms de vorm van een hart in de lucht makend met haar elfenstof. De liefde lonkt.
Wij bereiken een schitterend kasteel, met marmeren muren en een slotgracht met het helderste water dat ik ooit zag. De ophaalbrug is bezet met diamanten en ik voel mij intens gelukkig bij de aanblik ervan. Ik ben in een sprookje beland. De liefde lonkt.
Wij betreden het kasteel en ik vergaap me aan de schitterende rode tapijten op de vloer, aan de renaissanceschilderijen aan de muren, aan de Middeleeuwse harnassen in de gangen en aan de kostbare kroonluchters aan het plafond. Het elfje leidt me naar een diep in het kasteel gelegen vertrek, waar een schone jonkvrouw op een hemelbed met zijden lakens ligt opgebaard. Zij is dood, maar oh wat is zij mooi. Het elfje neemt weer plaats op mijn schouder en fluistert in mijn oor.
"Kus haar, nobele prins. Dan zal zij ontwaken en zal de glorie van het leven weer door haar beminnelijke aderen stromen."
Wat een sprookje. Wat een geschenk. Wat een geluk.
Ik buig zachtjes voorover en kus de jonkvrouw op haar zoet smakende lippen. Zij zal de mijne worden! Haar ogen openen zich en ik verdrink in de helderblauwe zee van haar iris. Wat is ze schoon!

Iemand stoot me tegen mijn schouder.
"Weer aan het dagdromen?" glimlacht ze. Ik kijk in haar ogen. Wat is ze mooi. Ik moet haar uitvragen, maar ik durf niet. Ik stamel wat, maar ze loopt al weg.
Ik zink weer weg in mijn gedachtewereld, daar waar de liefde lonkt.

Stille verlangens

Het is in woorden niet te vertellen hoezeer mijn gevoelens voor jou een loopje met me nemen. Als ik s nachts in bed lig en ik van de realiteit naar mijn dromen vlucht, beleef ik samen met jou de meest mooie momenten:

Er is een veld vol met gele paardebloemen, waarin jij lekker rondrent, met je armen uitgestrekt om je lichaam heen. Ik zie een klein meisje dat in de jonge vreugde van haar leven zich compleet ontspant en geniet van wat de schepping ons gegeven heeft. Je valt lachend op je de grond en laat je tegen mijn lichaam aanrollen. Ik voel hoezeer jouw lichaam naar liefde en genegenheid zoekt, maar datgene nog nooit gekregen heeft. Ik sluit mijn ogen en laat mijn gezicht warm worden door de warmte van de zon, die nog op de beste manier laat voelen hoe het zou zijn wanneer je de liefde zou moeten ervaren of er een omschrijving aan zou moeten geven.

Ik ontwaak van de droom en merk dat je achtergebleven bent. De realiteit kent jou plaats naast de mijne niet, hoezeer ik ook van je hou. Je zult misschien wel nooit ervaren welke liefde ik stil van binnen voor jou koester, maar het zijn de dromen die mij elke keer weer vrolijk aan een nieuwe dag doen beginnen. Intens geniet ik van de nachtelijke ontmoetingen met jou, waarin het mooiste wat de wereld te bieden heeft in overvloed op me neerkomt.

Ik hou van jou, maar dat zul je misschien wel nooit weten.

Ik wou nog ff zeggen dat ik nog steeds blij ben van vorige week, en dat ik van de verschillende verhalen ontzettend geniet.

Eb en Nachtlicht, ontzettend bedankt voor dit project, jullie maken het mogelijk om jezelf te ontdekken.

Groetjes Pieter

quote:

---

Op maandag 16 februari 2004 15:49 schreef Claudia_x het volgende:
Deze week dient de onmogelijke liefde maar eens bedreven te worden in plaats van gecontempleerd.

---

Deze week dient er eens een keer een verhaal te winnen dat het lezen waard is. .

Flamebaits en de reacties erop verwijderd. Nu weer liev verder graag.

quote:

---

Op woensdag 18 februari 2004 10:48 schreef Breuls het volgende:
Flamebaits en de reacties erop verwijderd. Nu weer liev verder graag.

---

En ook mijn gedichten !

, . Breuls, , .

quote:

---

Op dinsdag 17 februari 2004 16:42 schreef JAM het volgende:

[..]

Deze week dient er eens een keer een verhaal te winnen dat het lezen waard is. .

---

Begin je weer? Schrijf dan eens iets!

Mijn bijdrage voor deze week:

Onmogelijke liefde

Je laat me niet los. Jaren zijn voorbij gegaan sinds die nacht, maar nog spook je door mijn hoofd. Ik sluit mijn ogen en het komt allemaal tot in detail weer bij me terug. De geur van de frisse nachtlucht, de smaak van sigaretten in je kus. Je zorgeloze glimlach, je lieve ogen. Daar ga je weer, op je fiets, de hoek van de straat om. Ik zie alles tot in detail, het wapperen van je jas, je warrige haar. Elke nacht weer fiets je vrolijk mijn leven uit. Elke ochtend word ik nu alleen wakker. En steeds als de deurbel gaat verwacht ik jouw scheve grijns weer op mijn stoep. Maar jij zult nooit meer op mijn stoep verschijnen. Mijn verstand wil het nu wel geloven, dat je echt niet meer terug komt. Mijn verstand zag het direct in de ogen van je vader. Tussen de tranen en de woorden zag ik de afschuwelijke waarheid opdoemen; mijn lieve jongen, die jongen die zo vrolijk de hoek om fietste was dood. De jongen die je `s nachts voor pizza kon wakker maken. De jongen die daadwerkelijk verrast was als hij zag wat er in zijn verrassingsei zat.
De jongen die van mij hield.
Ik heb geschreeuwd als een dier, God, de hemel en alles er tussenin vervloekt. Ik heb dingen kapot geslagen, gedronken tot ik niet meer kon, dagenlang in bed gelegen. Maar ik kan me niet verstoppen voor de pijn.
En nu, na jaren, zeggen ze tegen me: hé meid je bent nog jong, ga verder met je leven, je kunt toch niet eeuwig blijven treuren. Maar ze begrijpen het niet.
Ik had jou en ik was gelukkig.
Ik wil helemaal niemand anders. Jij bent nog steeds de enige.
Ik hou nog steeds zo verschrikkelijk veel van je, René.
Verschrikkelijk veel.

Extra veel suiker.

Je kijkt naar boven. Langzaam drijven brokjes wolk langs de blauwe lucht. Op weg naar andere oorden, andere mensen, andere tijden.
"Wat zie je in die wolk?", zegt ze en je staart in het verlengde van haar vinger. Je wil haar vertellen hoe mooi en hoe lief en hoe leuk je haar vindt. Je probeert objecten te ontdekken in de wolk die als metafoor voor de betoverende schoonheid van haar zijn kunnen dienen. "Niets", antwoord je echter, nadat ongeveer een minuut verstreken is. Je bloost. Ze lacht en vertelt je dat zij gelukkig en de wolk een schildpad met snorkel is. Je houdt van haar.

Je denkt aan de afgelopen weken. Aan hoe ze je tranen heeft weggekust en jullie de werkelijkheid met duim-en-wijsvinger-pistolen genadeloos om het leven hebben gebracht. Aan hoe je, liggend in het gras, het verhaal van verliefdheid in haar ogen hebt gelezen. En zij in de jouwe. Je denkt aan hoe ze je enthousiast heeft bejubeld toen je steentje zeven keer over het water had gestuiterd. Aan de met kinderlijke vreugde geblazen bellen, die van wensen en gedachten waren voorzien: "Het moment een eeuwigheid." of "Kutmug!". Aan hoe haar glimlach je...

"Alsjeblieft, lieverd.", zegt ze, "Met extra veel suiker.". Je kijkt op uit je krant en ziet haar nog immer zachtmoedige, liefdevolle glimlach. "Dank je." Terwijl ze de woonkamer uitloopt, kijk je uit het raam. Brokjes wolk langs blauwe lucht. Het veranderde is onhoorbaar, onzichtbaar, ongrijpbaar. Dag jongen, dag meisje. Dag.

[Dit bericht is gewijzigd door Petertje81 op 19-02-2004 00:07]

Kwelling

Ze had hem wel zien kijken. Weer die bewonderende blik op haar lichaam. Bij ieder oogcontact die vonk. De spanning die voelbaar tussen hen in hing.

Ze wist het. Met een paar woorden, een enkele bekentenis, kon ze zijn huwelijk breken.

Verliefd was ze al vaker geweest, ze kon ze zelf niet eens meer tellen. Van een flirt of een enkele vrijpartij tot een korte, heftige relatie, ze had het allemaal al meegemaakt. Been there, done that. Geen man kon haar lang boeien.

Waarom was het deze keer dan zo anders? De vlinders die ze anders voelde ontbraken, inplaats daarvan was er een wee gevoel in haar buik en een puinhoop in haar hoofd. Hij liet haar niet meer los.

Ze wist het wel. Hij was niet zomaar iemand in de kroeg of op straat, niet slechts een aantrekkelijk lichaam, twee mooie blauwe ogen of een leuke lach. Ze wist hoe hij was. Zorgzaam voor zijn vrouw, een engel als zij ziek was, de leukste pappa van de wereld.
Toch was ook hij zwak, net als de meeste mannen die ze kende. Hij hield van zijn vrouw, heel veel. Zijn vrouw was zijn maatje, maar zij was ook zes jaar, twee zwangerschappen en twintig kilo minder aantrekkelijk. Een vermoeide, werkende moeder die al jaren niet meer straalde, en die s nachts alleen nog maar wilde slapen, het was geen partij voor haar. Jong en een tikkeltje naïef, vol plannen, vrij en met haar hele leven nog voor zich.

Het feit dat ze hem ieder moment voor zich kon winnen als ze dat wilde, was nog het allermoeilijkst te aanvaarden. Want God, wat verlangde ze naar hem. Elk moment van de dag verlangde ze naar hem. Hij lag voor het oprapen, maar het kon niet.

Liefde was geen liefde als je een spoor van vernieling achterliet. Ze hield van hem, ze hield zo verschrikkelijk veel van hem, maar ze hield nog altijd meer van háár. Zijn soulmate, haar soulmate, haar bloedeigen zus.

Haar geluk is mijn geluk, dacht ze, en die avond huilde ze zichzelf in slaap.

Ficiat Angeles.