Fok!/Nachtlicht wedstrijdtopic wk 11/12 Als liefde pijn doet

Tranen rollen over mijn wangen, daar waar jij me ooit kuste. Angst en onzekerheid bonken hardhandig in mijn hoofd, daar waar jij eerst voor mooie beelden en herinneringen zorgde. Eenzaamheid elke dag opnieuw, terwijl ik door de overvolle winkelstraten loop. Een traan raakt mijn lippen, maar in plaats van het tintelende heerlijke gevoel die jou kussen veroorzaakten op mijn lippen, voel ik een brandende, stekende pijn.
Nog altijd zijn mijn lippen niet genezen, nog altijd is mijn hart kil en koud.
Wanneer ik denk aan die liefde die aan me is ontgaan, dan gaan de tranen weer rollen en komt de pijn in windvlagen naderbij.
Hoe zouden we nu in het leven staan, als we wat meer hadden geweten? Als ik de pijn in mijn leven een plaats had kunnen geven? Als er begrip was geweest voor iets dat niet anders wilde lukken, als woorden niet zoveel pijn zouden hebben veroorzaakt, zou er dan nog liefde zijn?

Op een doorweekt kussen word ik wakker, weer een nacht met eenzelfde verloop.
Ik trek de gordijnen open en begroet de dag, het is al bijna avond, het minste pijn doet de nacht. Dus hoe korter de dag, des te minder pijn. Verlangend kijk ik uit naar het moment waar mijn hoofd het kussen weer zal raken.

Het dansertje

Blinkend schiet hij door haar tuin, de natuur voedend, naakt, doch in zijn volle glorie, vitaal als een kind. Hij is nog jong, maar als Nabokov hem had mogen aanschouwen was Lolita nooit geschreven en het morele conflict nooit geweest. De maatschappij wil niet zien, kan niet zien, dat mijn liefde ook liefde is, uit mijn hart, uit mijn ziel en voor eeuwig hoog.

Daar vliegt hij weer voorbij, mijn ogen raken hem voorzichtig, strelen hem kalm. Mocht hij mijn tuin maar bespelen. Ik begeer hem, ik wens hem!

Ik beeld mij in dat ik hem bezit. Hij die van voren welbedeeld is met een harde tuut en van achteren open is tot in de diepste glans, de diepste glittering. Ik zou hem afvullen, dagelijks, de hele zomer lang; in de winter eens per week. Bij mij zou hij eeuwig zijn, altijd bestaan, nooit vergaan, hij zou van mij zijn en voor mij zijn, mijn ware liefde, mijn gieter.


_______________________________________________________________________________
Een totaal andere insteek leek me wel eens aardig.
Bedankt voor het lezen.

[ Bericht 0% gewijzigd door kaivanmil op 07-03-2004 12:06:09 ]

Prinses

Daar ben je dan, kleine meid. Zomaar in mijn leven geworpen. Met je vrolijke koppie. Je eigenwijze krullen en je kinderlijke energie. Prinses. Zon. Mijn liefde voor jou is net zo grenzeloos als jouw fantasie. Onvoorwaardelijk snoepje. Elke lach even gul. Elke drift even echt.
Maar kleine meid, ik heb niet voor jou gekozen. Je was er ineens.
Ik heb niet gekozen voor de pijn van de gedachte wat ze met jou zouden kunnen doen. Het gevaar van de snelheid in jouw leven. Van mensen die in jou iets anders zien. Van kinderen die hard en eerlijk zijn. Van het gevaar in jou. Dat het nooit goed genoeg is. Niet mooi genoeg. Wat zou ik je graag beschermen. Maar je bent niet van mij. Mijn leven is verrijkt met jouw komst, Pareltje. Maar god, wat ben ik bang! Bang voor het grote dat ik voor je voel.

Ik sluit m’n ogen.

Ik denk aan jou en aan die ene keer in de auto. In plaats van dat je op de weg lette, keek je naar mij. Ik zei het tegen je en je lachte alleen maar. Je zette de auto aan de kant en gaf me een kus. Je startte de auto en we reden weer verder.

Ik open m’n ogen en een traan glijdt prompt over mn rechterwang naar beneden.


_{sorry dat het zo kort is, maar ik kan het niet anders verwoorden}

Overspoeld

Ik zit in de tram terug uit de stad, richting mijn nieuwe huis aan zee. Ik heb spullen gekocht die ik vorige week weggegooide. Dezelfde bestekbak als toen, dezelfde kleur en uit dezelfde winkel. Ik kan me niet herinneren waarom ik die andere heb weggegooid. Ik rijd langs de huizen en bedenk hoeveel mensen dezelfde bestekbak in hun la hebben: flats, huizen, etages, appartementen; hoeveel spullen staan er in die huizen? Godsgruwelijk wat een verspilling van geld, wat een verspilling van materialen, wat een verspilling van energie, wat een afval produceren we. Minstens tien vuilniszakken met rommel gooide ik weg bij mijn verhuizing. Blij dat ik het weggooide. En nu haal ik het uit de stad en sleep ik het weer naar binnen. De zonnestralen verwarmen mijn gezicht. Ik ben moe. Ik klem de tassen tussen mijn benen, terwijl ik de logo´s op de tassen bestudeer. Belachelijk veel winkels zijn er in de stad. Onmogelijk veel keus. Als ik voor de schappen sta, weet ik niet wat ik moet kiezen. Wat maakt het uit hoeveel vakken een bestekbak heeft, of wat de kleur is. Ik kijk naar de lucht en denk aan hem. Op dit soort momenten wil ik hem bellen, want hij begrijpt me. Hij denkt er net zo over. Ik doe het niet. Ik laat hem niet meer toe in mijn leven. Hij wilt zich niet conformeren aan het spel van het leven, van de maatschappij. Hij verzet zich. Ik heb mijn verzet opgegeven. Ik wil iets bereiken. Ik zal het spel spelen, maar andersdenkend blijven tot in de lengte der dagen. Ik realiseerde me alleen niet dat elke dag een gevecht zou worden met mezelf, me droevig zou stemmen: een zoektocht naar rust en vrede. Wat is het alternatief? Doodbloeden en wachten op de laatste dag, zoals hij doet? Dat wil ik niet meer. De tram rijdt verder en ik stel me de puinhopen voor die ontstaan als de zee ons overspoelt. Al die bestekbakken die drijven in het water….

[ Bericht 1% gewijzigd door Ellz op 09-03-2004 14:44:24 ]

ja ik heb er dit keer wat langer over gedaan, isabeau...
in de hoop dat het taalgebruik beter is.
Het is erg donker geworden. Maar dat komt door het thema van de week

Niemand kan het zien.

Tranen van bloed rollen. Niemand kan ze zien. Niemand kan ze voelen. Behalve ik! Ze zijn virtueel. Ze komen uit die scheur, die scheur in mijn hart.

De pijn van die scheur is niet altijd ondragelijk, maar wel allomtegenwoordig. Net zoals zij was voor ze de scheur creëerde. Haar lichamelijke schoonheid, tot aan engelachtigheid toe, spookt nog altijd door mijn grijze massa. Haar aanrakingen branden nog altijd na. Haar BH ligt al weken over het bankstel. Maar haar karakter heeft me verbrand, tot diep in mijn ziel. En niemand kan de wonden zien.
De passie die van het eerste moment oplaaide hangt nog steeds in de lucht. Als ik mijn ogen sluit wordt alles weer rood. Ze is als de mooiste rode roos. Je begaat een moord om die mooie fragiliteit vast te kunnen houden. Op het moment dat je ze vast hebt en iemand anders trekt ze uit je vuist, ligt je hele hand open door de venijnigste doornen.
Bloed is alles waar ik haar nog mee kan vergelijken. Rood als de hoogste passie. Rood als de mooiste liefde. Maar bloed stolt heel snel. Bruin als de late herfst. Bruin als de aarde waarin zij mij achterliet.
De koudheid van haar woorden trof me als een dolk. Die dolk is volgekerft met magische symbolen. Deze zullen mij nooit toestaan haar uit mijn gedachten te verbannen. Die dolk zit nog steeds in mijn hart. Zodra ik hem eruit trek ben ik aan mijn einde. En niemand kan die dolk zien.
Als liefde de som is van passie en pijn hoop ik dat niemand liefde kan zien. Dan is er ook geen pijn, maar ook geen passie. Is dat de keuze die we gemaakt hebben? Een leven vol pijn voor een moment van passie.

Tranen van bloed rollen. Niemand kan ze zien. Niemand kan ze voelen. Behalve ik! Ze zijn psychologisch. Ze komen uit die wonde en die wonde is mijn hart.

Vrijdagochtend 12 maart: meer over de verhalenwedstrijd en NachtLicht...

Wat een verhalenwedstrijd al niet losmaakt (zie het Fok!/NachtLicht kritiek forum). Wordt er wel genoeg plezier beleefd aan het schrijven van een liefdesverhaal?

Laten wij even helder aangeven hoe de wedstrijd is ontstaan. In NachtLicht lezen de grote schrijvers voor uit hun veelgeprezen werk. Afgelopen weken kwamen alle groten voorbij; Thomas Rosenboom, Gerrit Komrij, Hafid Bouazza, AFTh van der Heijden... noem ze maar op. Nou hebben wij het idee dat er ook onbekende grote schrijverstalenten zijn. Om die voor het voetlicht te krijgen, bedachten wij een wedstrijd. Op Fok! zijn veel talenten actief dus wij waren erg blij dat Fok! mee wilde doen. In de eerste weken van de wedstrijd zijn wij bevestigd in het vermoeden dat er uitstekende verhalen worden geschreven. De keuze is iedere week nog bron van discussie geweest. Waar we op letten is of het verhaal een compleet geheel vormt (kop-midden-staart), niet te lang is en grammaticaal redelijk in elkaar zit. Misschien wel het belangrijkste principe dat we hanteren, is dat er niets wordt gewijzigd in het verhaal. Dat lijkt heel integer, maar het werkt ook weleens tegen ons. Er is al eens een prachtig, origineel verhaal geweest met een vervelende stijlbreuk waardoor wij het niet wilden selecteren. Wij komen in deze wedstrijd ook dingen tegen die wij een volgende keer anders zouden doen, dus kritiek is welkom. Maar laten wij niet elkaars verhalen of het initiatief afzeiken. Wij doen ons best, en de verhalenschrijvers ook.

Het lijkt ons een prima idee wanneer men op elkaars verhalen reageert zodat je kunt leren van elkaar en je schrijfkunsten kunt verbeteren. O ja, het thema dient ter inspiratie. Als het thema niet bevalt, laat het zitten. Er kunnen op het forum suggesties worden gedaan voor nieuwe thema’s. Laat je vooral inspireren door je gevoel en schrijf je mooiste liefdesverhaal. Deze keer heb je daar een week langer de tijd voor.

[Er is al eens een prachtig, origineel verhaal geweest met een vervelende stijlbreuk waardoor wij het niet wilden selecteren.

Geven jullie die feedback ook aan de schrijver/schrijfster door?

Stilzwijgend zette zij twee kopjes op de tafel. Daarnaast, zorgvuldig geplaatst, twee bordjes en twee messen.
Alleen ging ze aan de tafel zitten, alle tijd om de krant te lezen, want er was niemand die vroeg om het sportkatern. Na tien minuten legde ze plichtmatig de krant neer en keek verlangend naar de andere, lege, stoel. Niemand daar om haar gebaar aan te nemen, maar voor haar bestond de mogelijkheid niet om de handeling achterwege te laten. Zonder deze handelingen, gericht op twee, was zij maar half.
Opnieuw liet haar hart een traan toen ze plaatsnam op de stoel. Ze raakte gewend aan de zware druk op haar borst, en de natte wangen die haar elke ochtend verwelkomden in haar lege wereld.
Het slijt zei iedereen, de tijd zal de scherpe kantjes verminderen. Toch waren zij niet diegenen die elke zwaarmoedige, zwarte ochtend, weer uit een te groot bed stapten, te lang deden met een tube tandpasta en, ineens, teveel borden in de kast hadden staan.
Er was al zoveel weggegooid wat dierbaar was, dat zij niet meer haar hand kon heffen om de vuilniszak te vullen, met alles dat ooit voor twee was geweest.
En dus bleven er elke ochtend, twee borden, een te volle tube tandpasta, teveel lege plekken in het huis. Alleen haar tranen waren steeds genoeg voor 1persoon, ookal zou hij dit nooit weten.

Ik ben bang om hem te verliezen.
Ik wil er soms wel over praten, maar veel vaker niet.
Ik ben bang voor de gevolgen. Mijn ziel zal zich wreken. Wat ik heb verborgen, ligt in het donker op de loer en wacht op een zwak moment.
Ik wil het me niet meer herinneren. Ik verbeeld me dat het iemand anders was en ik slechts getuige.
Wat heeft mij ertoe gedreven?

Ik wil het vergeten, die natte plekken op mijn broek, hoe ik me heb laten nemen en er nog plezier in had ook.
Ik vertelde hem dat als alles anders was geweest, wij waarschijnlijk dolverliefd op elkaar waren geworden.
Nooit meer zal ik zijn antwoord vergeten.
"Nee", had hij eenvoudig geantwoord. "Dat denk ik niet."
Het volgende moment voelde ik me zoals een hoer haar eerste keer moet beleven, heel goedkoop, een gebruiksvoorwerp, gemakkelijk te krijgen en zeer gewillig. Ik kon me niet meer terugtrekken. Niet omdat ik niet durfde, maar omdat ik niet wilde.
Mijn moeder zei altijd: vlees is zwak, vooral dat van jouw vader. Ik deed die avond niet voor hem onder.
Ik wil er soms wel over praten, maar veel vaker niet. Als ik mijn mond opendoe, stort mijn wereld in elkaar.

Ik ben bang dat de leugen uit zal komen
Ik heb me nooit meer goed gevoeld. Ik wilde dat er een medicijn voor bestond, één voor de vieze smaak in mijn mond en één voor mijn rothumeur. Hoofdpijn, buikpijn, een slechte nacht, ik weet waardoor het veroorzaakt wordt.
Ik word niet beter, eerder slechter. Vertel mij in godsnaam hoe ik verder moet.
Ik haat wat hij doet. Ik ben het niet waard, zijn lieve woorden, liefdevolle kussen en zachte strelingen.
Hiermee had ik geen rekening gehouden, met zijn onvoorwaardelijke liefde en onschuld. Dag en nacht leef ik met de pijn en zijn liefde, puur en oprecht.
Ik heb het vies gemaakt, besmeurd en mezelf ook.

Ik wil er soms wel over praten, maar veel vaker niet. Als mijn wereld instort, sleep ik hem mee, want zijn wereld, dat ben ik.


[ Bericht 8% gewijzigd door Francesca op 12-03-2004 13:06:31 ]

Zwijgend zitten we op de bank. Ik zie aan je houding en je manier van kijken dat je boos bent. Woedend misschien. Ik stoor me aan het feit dat de TV aan staat. Dat de diepvries zoemt. Dat de kat loopt te vervelen omdat hij naar de gang wil. Dat je niets zegt. In mijn gedachten heb ik al vier doemscenario’s beleefd, tot in de details.

Je hebt een ander. Gisterenavond hebben jullie besloten om samen verder te gaan, nadat jullie in ons bed de liefde hebben bedreven. En dat terwijl ik een belangrijke vergadering had.

Je wilt de bruiloft uitstellen, want je wil je nog niet binden. Je vindt jezelf nog te jong om al zo’n moeilijke en definitieve beslissing te nemen.

Je wilt weg. Je bent me helemaal zat, mijn gewoontes komen je de keel uit. Je wilt zelf een plekje zoeken zodat je eens goed over onze relatie kunt nadenken.

Je houdt niet meer van me. Vanavond pak je je spullen en vertrek je.

Allerlei scenario’s waarin ik aan jou en mij twijfel, waarin ik denk dat je me gaat verlaten. Ik twijfel vooral aan mezelf, omdat ik me niet kan herinneren dat ik iets verkeerds heb gedaan of gezegd.

Als ik naar je kijk ontwijk je mijn ogen. Met trillende handen rook je je sigaret. Voor de derde keer vraag ik je wat er aan de hand is, waarom je zo boos bent, waarom je niets zegt. Geen antwoord. Of toch? Hoorde ik een zuchtje, een klank? Ik kijk je op mijn speciale manier aan en een glimlach verschijnt op je gezicht. Alle woede die ik zag is plotseling verdwenen.

“Ik houd heel veel van je, dat weet je. Ik ben niet boos. Ik ben moe. Zullen we naar bed gaan?”

Je ziet een glimp van haar in de mensenmassa. Iets in haar voorkomen, haar tred op weg naar Ergens, grijpt zich vast en de weerhaken van de interesse doen je hoofd omdraaien, je ogen volgen haar en dan plots, zoals een wolk voor de zon, is ze weer weg. Daar sta je dan. Midden op straat, terwijl je kijkt naar de leegte die ze achterliet. De stroom mensen gaat door, de neonverlichting brand alsof er niks gebeurd is. Maar jij, jij voelt je als een spin in het middelpunt van het bestaan.

Dat was ze, de vrouw van je leven, daar is geen twijfel over mogelijk! Verdoofd volg je haar onzichtbare spoor, je probeert haar geur op te snuiven; de jacht is begonnen...
Je merkt dat je sneller gaat lopen, de adem giert door je luchtpijp en je moet jezelf bedwingen niet te gaan rennen. Terwijl dramatische achtergrondmuziek als de soundtrack van dit drama door je hoofd speelt zie je haar plots weer. Besluiteloos sta je stil, want wat moet je doen?

Zo?n prachtig, onbereikbaar wezen! Je voelt je onwaardig en tot niets goeds in staat. En dan, als genadeklap in je emotionele chaos, draait ze zich even om. Als de dodelijke radar van haar ogen zich op jou vestigt en interfereert met jouw blik dondert en bliksemt het op die ene vierkante meter. Wat een gratie, wat een schoonheid, hier heb je heel je leven op gewacht, de hele wereldgeschiedenis heeft slechts plaatsgevonden om dit ene moment mogelijk te maken.

Zoals ladingen elkaar af stoten wordt elke stap die je in haar richting doet exponentieel zwaarder. De lucht wordt ijler en je moet alle zeilen bijzetten om niet te gaan hallucineren, terwijl in je achterhoofd de gedachte opkomt of je dat niet al tijden aan het doen bent.

Terwijl de lucht knettert van de spanning en kleien vonkjes van je vingertoppen naar de aarde schieten weet je dat elke actie de droom kan vervullen... Of in stukken kan breken. Je voelt je miserabel en je hebt plots sympathie voor Schrödingers kat.
En dan is Het Moment daar: ze opent haar mond om te gaan spreken...

Stiekem kijk ik naar haar, terwijl ze daar zit. Ze zit op een kruk. Met gelijkmatige bewegingen wrijft ze zichzelf droog. Haar grote handen aaien het witte vlees. Ontelbaar veel sproetjes bedekken haar benen, armen, borsten en buik, ieder sterrenstelsel is op haar lichaam in kaart gebracht. Ze lijkt wel een ingelijste schildering zoals ze daar zit. Zo ongenaakbaar. Het licht kleurt haar volle lijf marmerwit. Ze is een van Rubens vrouwen. Ik ben een toevallige toeschouwer die zoveel schoonheid niet kan bevatten.
Ik bemin haar!

Ze lijkt zich van mij niet bewust. Met de onbevangenheid van iemand die alleen denkt te zijn, schudt ze haar rode haren naar achter en slaat haar armen om haar borsten. Haar navel ligt bezonken tussen huidplooien, verborgen in de schaduw van haar boezem. Vrouwelijkheid in vol ornaat. Ze is Venus, de moedergodin. In haar schoot ligt de belofte van leven. Ik word betoverd door haar vrouwelijkheid, haar mysterie. Waar denkt zij aan, terwijl ze zich afdroogt? Wie is zij? Ik ken haar, maar toch is ze me vreemd. Met strelende bewegingen wrijft zij de huid van haar warmvochtige rug. Ze is in innige omhelzing met zichzelf. Zelden heb ik zoiets intiemerotisch gezien.
Ik wil haar bezitten!

Bevlogen door een onbeheersbare drang haar aan te raken, strek ik mijn armen naar haar uit. Ik wil wegzinken in de warme, zachte plooien van haar lijf, maar mijn handen glijden af langs haar ongenaakbaarheid en onaantastbaarheid. Ik voel haar tussen mijn vingers wegglippen. Ontredderd zoek ik haar ogen, maar vind alleen de mijne. Dan, in een flits van herkenning sterft ze onder mijn handen en zie ik mezelf, in gepassioneerde aanraking met mijn spiegelbeeld. De betovering is verbroken, het mysterie ontrafeld. De bittere smaak van desillusie komt door mijn speekselklieren omhoog. Ik ben bedrogen. Ontgoocheld staar ik naar mezelf. In het licht van herkenning is mijn lichaam pafferig en vaal, onteerd en ontheiligd. Gegeneerd wend ik me af van mijn naakte aanblik, van de ogen die me vol walging aankijken.
Ik haat haar!

Ik grijp de houten kruk en haal uit. De illusie valt in scherven uiteen.

De man houdt me bezig sinds het moment dat ik instap. Af en toe vangt hij mijn blik. Het lijkt hem niet te deren dat een wildvreemde vrouw hem zonder genade observeert. Zijn ogen zijn blauw en liggen diep verscholen in de oogkassen. Het linker geneest van een ferme tik. Zijn gezicht ziet er wat opgeblazen, opgezwollen uit. Ik denk dat hij een bokser is.

Hij vertelt de conducteur met licht Brabantse tongval dat hij naar Eindhoven wil. Hij grabbelt in zijn rechterzak en vist er een stapeltje opgevouwen bankbiljetten uit. Hij voelt even aan een biljet van 50 euro voordat hij overhandigt. Alsof hij die speciaal bewaard heeft.

Ik zie dat hij nagelbijt. Ik kreun even. Heel zachtjes. De bokser lijkt het niet te horen.

Op station Leiden stapt een jongen in met een spijkerbroek vol tekstjes. Hij neemt plaats tegenover de man. Die werpt een terloopse blik op de schoenen van zijn medepassagier. Alsof hem de tekstjes niet zijn opgevallen. Dat valt me een beetje tegen.

Hij heeft niets omhanden, behalve het treinkaartje. Hij strijkt er zachtjes met zijn vingers overheen. Heel uitgebreid. Heel teder. Ik kan het bijna voelen. Dan verschijnt er een ongeduldige uitdrukking op zijn gezicht. Hij beweegt zich rusteloos op de bank. Verplaatst zijn gewicht van de linker- naar de rechterbil en weer terug. Ik word er onrustig van, draai ongewild met hem mee.

De jongen maakt aanstalten uit te stappen. Zijn knie raakt de knie van mijn bokser. Die kijkt meteen op. In zijn ogen een blik die schommelt tussen waakzaam en explosief. De knul zegt sorry en loopt de coupé uit. Ik voel de schrik in mijn benen en de bokser kijkt mij recht aan. Zijn vechtinstinct heeft mij eindelijk geroken.

Hij lacht naar me. Een volle, gemeende lach. Voor ik terug kan lachen, kijkt hij uit het raam.

Station Delft. Ik moet eruit. Hij lacht weer die volle lachlach. Ik hoop dat hij iets zegt, me zijn nummer geeft of wat dan ook. Het blijft stil.

Op de grond, half verscholen onder de bank, ligt een witte stok met rode streepjes erop.

Som der twijfels

Als je geen gevoel deelt, maar jezelf
Als je geen moment deelt, maar een leven
Als je samen meer bent dan de som van de parten

Waarom wil je dan nog meer? Wat zit er achter deze drang naar bevestiging? Woorden zijn leeg, samenzijn streef je niet na, het is. In het aangezicht van een diep gevoel is een relatie maar een formaliteit, maar de wereld om je heen heeft ook haar verwachtingen.

Dus zet je die stap. Je bent bang, want het verandert alle regels, maar samen kom je er wel uit denk je. Maar nu is er geen weg meer terug en opeens is alles ook echt anders.

Kan je gevoel verplaatsen door het te benadrukken? Hoe kan een nieuw begin het einde betekenen van alles dat je had? Hoe kan het nastreven van de som, de delen uit elkaar drijven?

Wat als je krijgt wat je wilt, maar verliest wat je nodig hebt?

Alle 13 verhalen zijn geprint en worden aan het einde van de middag gelezen en beoordeeld. Morgenochtend wordt op www.NachtLicht.nl de winnaar bekend gemaakt en wordt op Fok! een korte toelichting geplaatst.

Namens NachtLicht, Peter.

Deze week hebben we uit 13 verhalen het beste liefdesverhaal gekozen. Kijk vanaf 11.00 uur op www.NachtLicht.nl voor de winnaar.

Het winnende verhaal blonk uit door eenvoud. De zinnen waren krachtig door het eenvoudige woordgebruik die in de gekozen structuur voor de juiste impact zorgden. Het heldere plot en een goed werkende wisseling van de ik-figuur aan het einde zorgden voor een sluitend geheel.
Vaak wordt geprobeerd het verhaal een dramatischer toon te geven door in extra zinnen met metaforen het geheel aan te dikken. Daar ligt zelden de kracht van een verhaal en het werkt meer dan eens averechts. Schrijf op wat je voelt, probeer het niet mooier te maken dan het is en dat resulteert vaak in het beste verhaal. Overigens vielen vier verhalen af omdat ze te kort waren. De verhalen van Nonna en Sessura waren ook dichtbij de overwinning…

Namens NachtLicht, Peter.

Ik ben echt zo vreselijk blij!!! Had dit niet verwacht.

ik ben ook blij voor jou, want je hebt het verdiend!! Jouw verhaal was ontzettend leuk om te lezen, de emoties zijn heel herkenbaar. Bij jouw verhaal heb je geen "woordenboek" nodig. Klasse, meid!!

Weet iemand of er deze week weer een nieuw wedstrijdtopic gelanceerd wordt?

quote:

Op zaterdag 20 maart 2004 17:18 schreef Sheepie het volgende:
Weet iemand of er deze week weer een nieuw wedstrijdtopic gelanceerd wordt?

FOK!/NachtLicht wedstrijdtopic week 13: Liefde per SMS