LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op donderdagmiddag 8 april en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Waarom heb je me verlaten' als subthema. Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Het thema is geïnspireerd door Pasen. Zoals in de Matthaeus Passion gezongen wordt, spreekt Jezus aan het kruis de woorden 'Eli, Eli, lama sabachtani.' Vrij vertaald: 'Mijn God, waarom heb je me verlaten'. Dit ter toelichting op het thema, voel je vrij het zelf in te vullen of zelfs te negeren.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op donderdagmiddag 8 april en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Waarom heb je me verlaten' als subthema. Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Het thema is geïnspireerd door Pasen. Zoals in de Matthaeus Passion gezongen wordt, spreekt Jezus aan het kruis de woorden 'Eli, Eli, lama sabachtani.' Vrij vertaald: 'Mijn God, waarom heb je me verlaten'. Dit ter toelichting op het thema, voel je vrij het zelf in te vullen of zelfs te negeren.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Veel succes namens de crew!
Het gezoem van mijn dynamo klinkt door de verlaten straten van Middelburg. Het regent. Mijn haren en kleren zijn drijfnat, net als die van de meid op mijn fietsstang. Ik ruik aan haar natte haren die ze tegen mijn borst drukt. Huilt ze?
De goten vullen zich met regenwater. Ik kijk naar onze schaduw die ons steeds weer lijkt in te halen na het passeren van een lantaarnpaal.
Daar is het pad naar park. Langzaam stapt ze af, met haar armen nog om mijn middel heen geslagen. Ik zet mijn fiets tegen een boom en we lopen samen verder. De regen word heviger. Samen lopen we naar een grote kastanjeboom, het grind onder onze voeten kraakt. Daar staan we stil, vlak bij het water. Zelfs in deze donkerte zie ik haar mooie bruine ogen mij aankijken. Ze bijt op haar onderlip. Zachtjes geef ik haar een kusje op haar lippen, die snel overgaat in een hevige zoen. Onze tongen spelen met elkaar. Onze gezichten zijn nat, we huilen. Ik pak haar stevig vast en til haar op. Zo gaan we op een bankje zitten en blijven we wild zoenen.
'Waarom heeft het zo lang geduurd..?' vraagt ze zachtjes.
'Ik weet het niet.. echt niet.. Ik weet alleen dat ik jou wil..voor altijd..' antwoord ik fluisterend.
Ze geeft me nog een zoen, mijn handen glijden door haar haren.
Onweer klinkt in de lucht.
Ik kijk uit mijn raam naar de stromende regen buiten en kijk vervolgens op mijn wekker: half 4. Ik plof weer neer op mijn matras en staar naar het plafond. 'This Romeo is bleeding,..' fluister-zing ik. Aangezien het onmogelijk is om nog verder te slapen, sta ik op en kleed me aan. Ik loop zachtjes naar beneden, naar buiten. Mijn fiets staat te blinken in de regen. Ik duw mijn dynamo tegen mijn band en fiets weg.
Onweer klinkt in de lucht.
Ze kijkt uit haar raam naar de stromende regen en kijkt dan op haar mobiel: 5 over half 4. Ze draait zich om in haar bed en staart naar een lege plek op de muur. '..And I'll love you.. Always..' fluister-zingt ze. Ze is klaarwakker. Ze kleed zich aan en loopt stilletjes naar beneden, naar buiten. Ze kijkt naar de donkere lucht.
Ik loop door het schoolgebouw richting mijn vriendin. Ze zoent me, gevoelloos.
Achter mij loopt een meisje. Ik kijk om, in haar ogen. Vluchtig zegt ze hoi tegen me, voordat haar vriend zijn armen om haar heen slaat. Hij zoent haar, gevoelloos.
GONE-BOUND, LOST, AWAY, PHASED OUT, NON-EXISTING
Zijkant
Als ik je van de zijkant zie, zie ik een ander meisje. Heel raar, alsof je meerdere gezichten hebt, alsof elke kant een verschillende essentie van je persoon belicht. Je haar valt langs je wang over de bank waar je hoofd tegen aanleunt. Deze zijkant bevalt me wel, hij straalt rust uit, doet me denken aan haar uit die film. Dat ben jij niet, dat weet ik nu ook wel, maar het is af en toe leuk om dat gewoon eens te denken, dat we in een film leven.
Toch weet ik niet of ik je zijkant leuker vindt dan je ogen die soms zo afwezig naar me kunnen staren, alsof ik er niet ben. Ik weet precies waar je zit dan, wij hebben geen geheimen voor elkaar, wij zijn hetzelfde. Ik weet waar je bent geweest, als het je spijt dat je niet zo gezellig bent. Maar hoe kun je daar sorry voor zeggen, als ik weet dat diezelfde plaatsen mij jarenlang een toevlucht boden. Ik zal er niet meer heengaan, maar jij mag met alle plezier, misschien vind je wat ik niet meer zoek.
Ik moet oppassen voor de zijkant van je gezicht, van elk gezicht. Er is niets dat mij meer problemen heeft gebracht dan zijdelingse blikken. Ik kan ze feilloos opnoemen, de meisjes die bezweken onder de druk van mijn fantasie. Zo was er Maaike, een prachtig meisje dat van haar ouders hield, zich graag voor mij opmaakte en altijd klaar was om haar leven te leven in veiligheid en geborgenheid. Haar zijkant was brutaler, stripte voor mij en ontsnapte samen met mij naar de noorderzon. Of Desiree, de populaire, altijd in voor uit, altijd daar niet wetend waar. Zij had een zijkant die bij mij op de bank zat, zich in mijn armen nestelde en verzuchtte dat het altijd zo zou moeten blijven.
Ik staar naar de TV, die de film speelt die we allebei leuk vinden, en ik voel je aandacht naar mij gaan. Ik weet wat je denkt, ik weet wat je ziet. Ik haal mijn handen door mijn haar, zodat blonde lokken langs mijn oor vallen. Als je dan toch naar mijn zijkant kijkt, kan ik hem net zo goed zo leuk mogelijk maken. Het zou me namelijk niets uitmaken als je je hele leven naar mijn zijkant kijkt, als ik maar degene ben die jouw blik vangt.
Als ik je van de zijkant zie, zie ik een ander meisje. Heel raar, alsof je meerdere gezichten hebt, alsof elke kant een verschillende essentie van je persoon belicht. Je haar valt langs je wang over de bank waar je hoofd tegen aanleunt. Deze zijkant bevalt me wel, hij straalt rust uit, doet me denken aan haar uit die film. Dat ben jij niet, dat weet ik nu ook wel, maar het is af en toe leuk om dat gewoon eens te denken, dat we in een film leven.
Toch weet ik niet of ik je zijkant leuker vindt dan je ogen die soms zo afwezig naar me kunnen staren, alsof ik er niet ben. Ik weet precies waar je zit dan, wij hebben geen geheimen voor elkaar, wij zijn hetzelfde. Ik weet waar je bent geweest, als het je spijt dat je niet zo gezellig bent. Maar hoe kun je daar sorry voor zeggen, als ik weet dat diezelfde plaatsen mij jarenlang een toevlucht boden. Ik zal er niet meer heengaan, maar jij mag met alle plezier, misschien vind je wat ik niet meer zoek.
Ik moet oppassen voor de zijkant van je gezicht, van elk gezicht. Er is niets dat mij meer problemen heeft gebracht dan zijdelingse blikken. Ik kan ze feilloos opnoemen, de meisjes die bezweken onder de druk van mijn fantasie. Zo was er Maaike, een prachtig meisje dat van haar ouders hield, zich graag voor mij opmaakte en altijd klaar was om haar leven te leven in veiligheid en geborgenheid. Haar zijkant was brutaler, stripte voor mij en ontsnapte samen met mij naar de noorderzon. Of Desiree, de populaire, altijd in voor uit, altijd daar niet wetend waar. Zij had een zijkant die bij mij op de bank zat, zich in mijn armen nestelde en verzuchtte dat het altijd zo zou moeten blijven.
Ik staar naar de TV, die de film speelt die we allebei leuk vinden, en ik voel je aandacht naar mij gaan. Ik weet wat je denkt, ik weet wat je ziet. Ik haal mijn handen door mijn haar, zodat blonde lokken langs mijn oor vallen. Als je dan toch naar mijn zijkant kijkt, kan ik hem net zo goed zo leuk mogelijk maken. Het zou me namelijk niets uitmaken als je je hele leven naar mijn zijkant kijkt, als ik maar degene ben die jouw blik vangt.
[ Bericht 100% gewijzigd door Here2Stay op 06-04-2004 15:32:04 (dubbelpost, hieronder de juiste) ]
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Strakjes
1907: Je groeit al flink in mamma’s buik. Elke dag kijk ik even naar je. 10 vingertjes, 10 teentjes, een klein hartje. Jij krijgt strakjes vast heel veel liefde van mamma. Maar ik zie ook je pappa. Hij gaat eten met zijn vrouw. Niet met mamma. Pappa heeft je verlaten.
1912: Jullie zitten op die mooie grote boot, mamma en jij. Ik kijk naar je als je in de kleine boot zit. Als je naar mamma roept. Je hebt een zwemvest aan. Je durft niet alleen met al die vreemde mensen. En je hebt het ook zo koud. Maar je krijgt strakjes vast heel veel liefde van al die bezorgde mensen. Mamma moet blijven op die grote boot. Mamma heeft je verlaten.
1946: Stevig klem je je zoon aan je borst. Je hebt verdriet, dat zie ik als ik naar je kijk. Ik weet dat je zoon niet lang meer bij je vrouw en jou zal zijn. Je zoon gaat zijn eigen weg. Ik kijk naar je als je er alles aan doet om dat te voorkomen. Ik zie hoe je me smeekt, tegen beter weten in. Maar strakjes krijg je vast heel veel liefde van je omgeving. Je zoon heeft je verlaten.
1951: Je bent alleen thuis. Ik kijk hoe je voor je uit staart op die donkere stoel. Zelfs de geraniums die je vrouw achterliet zijn vergaan. Je krijgt strakjes vast heel veel liefde van de mensen die je opvangen. Ik zie je als je weer terugdenkt aan de dag dat ze vertrok. Ze kon het verlies van je zoon niet met jou verwerken. Dat kon ze ook niet zonder jou. Je vrouw heeft je verlaten.
1985: Ik kijk naar je als je naast me zit. Je hebt je leven verlaten. Eigenlijk weet ik nog steeds niet of je mij wel ziet.
Wie ik ben? Dat weet jij nu. Misschien ben ik God. Misschien ben ik je onderbewustzijn. Misschien ben ik je geweten. In elk geval ben ik onderdeel van je ziel. Je hebt altijd mijn liefde gekregen. Ik zal je nooit verlaten. Toen niet, nu niet en strakjes niet.
[ Bericht 2% gewijzigd door Here2Stay op 06-04-2004 21:54:13 (woord vergeten, zin veranderd) ]
1907: Je groeit al flink in mamma’s buik. Elke dag kijk ik even naar je. 10 vingertjes, 10 teentjes, een klein hartje. Jij krijgt strakjes vast heel veel liefde van mamma. Maar ik zie ook je pappa. Hij gaat eten met zijn vrouw. Niet met mamma. Pappa heeft je verlaten.
1912: Jullie zitten op die mooie grote boot, mamma en jij. Ik kijk naar je als je in de kleine boot zit. Als je naar mamma roept. Je hebt een zwemvest aan. Je durft niet alleen met al die vreemde mensen. En je hebt het ook zo koud. Maar je krijgt strakjes vast heel veel liefde van al die bezorgde mensen. Mamma moet blijven op die grote boot. Mamma heeft je verlaten.
1946: Stevig klem je je zoon aan je borst. Je hebt verdriet, dat zie ik als ik naar je kijk. Ik weet dat je zoon niet lang meer bij je vrouw en jou zal zijn. Je zoon gaat zijn eigen weg. Ik kijk naar je als je er alles aan doet om dat te voorkomen. Ik zie hoe je me smeekt, tegen beter weten in. Maar strakjes krijg je vast heel veel liefde van je omgeving. Je zoon heeft je verlaten.
1951: Je bent alleen thuis. Ik kijk hoe je voor je uit staart op die donkere stoel. Zelfs de geraniums die je vrouw achterliet zijn vergaan. Je krijgt strakjes vast heel veel liefde van de mensen die je opvangen. Ik zie je als je weer terugdenkt aan de dag dat ze vertrok. Ze kon het verlies van je zoon niet met jou verwerken. Dat kon ze ook niet zonder jou. Je vrouw heeft je verlaten.
1985: Ik kijk naar je als je naast me zit. Je hebt je leven verlaten. Eigenlijk weet ik nog steeds niet of je mij wel ziet.
Wie ik ben? Dat weet jij nu. Misschien ben ik God. Misschien ben ik je onderbewustzijn. Misschien ben ik je geweten. In elk geval ben ik onderdeel van je ziel. Je hebt altijd mijn liefde gekregen. Ik zal je nooit verlaten. Toen niet, nu niet en strakjes niet.
[ Bericht 2% gewijzigd door Here2Stay op 06-04-2004 21:54:13 (woord vergeten, zin veranderd) ]
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
De Laatste Trein
Zwijgend staar ik naar de horizon, die zich oneindig uitstrekt boven het wateroppervlak. De branding spoelt rustig om mijn enkels. Terwijl de ondergaande zon langzaam lijkt weg te zakken in de zee, gaan mijn gedachten een jaar terug in de tijd. Ik kan nog steeds niet bevatten wat er is gebeurd. Een deel van mij verwacht dan ook dat je me ieder moment kan wekken uit deze nachtmerrie.
Maandenlang probeer ik al om de leegte die je hebt achtergelaten op te vullen. Je vertrek kwam plotseling, en afscheid nemen kon niet meer. En eigenlijk was dat ook niets voor jou. Het enige dat je achterliet was een brief, waarin je aangaf dat het niet meer ging, en dat het voor ons beiden beter was dat je vertrok. Volgens de brief nam je de laatste trein.
We waren al ruim anderhalf jaar gelukkig samen en hadden plannen voor de toekomst. Niets leek ons geluk nog in de weg te staan. Jouw vertrek heb ik dan ook niet zien aankomen. Bovendien zouden juist wij in staat moeten zijn geweest om problemen uit te praten, als die er al waren. Maar blijkbaar zag jij dit anders.
Ik haal diep adem en snuif de zilte zeelucht op. Boven mijn hoofd krijsen enkele zeemeeuwen. Een traan rolt over mijn wang bij de gedachte aan jouw vertrek, nu een jaar geleden. Had ik je maar kunnen tegenhouden, dan was alles nu anders geweest.
Ik heb nog geprobeerd je tegen te houden. Op mijn fiets ben ik naar het station gereden. Maar toen ik het station bereikte, reed de laatste trein net weg. Dertig seconden, die met de snelheid van dertig uren aan me voorbij trokken, heb ik de trein nagestaard. Toen werd ik opgeschrikt door het piepen van de remmen van de trein.
Op dat moment besefte ik dat je brief geen gewone afscheidsbrief was. Je zat ook niet in de trein, en in de duisternis merkte de machinist je te laat op om nog op tijd te kunnen stoppen. En de vraag die toen door mijn hoofd speelde, is nog steeds niet beantwoord: ‘waarom ?’
Zwijgend staar ik naar de horizon, die zich oneindig uitstrekt boven het wateroppervlak. De branding spoelt rustig om mijn enkels. Terwijl de ondergaande zon langzaam lijkt weg te zakken in de zee, gaan mijn gedachten een jaar terug in de tijd. Ik kan nog steeds niet bevatten wat er is gebeurd. Een deel van mij verwacht dan ook dat je me ieder moment kan wekken uit deze nachtmerrie.
Maandenlang probeer ik al om de leegte die je hebt achtergelaten op te vullen. Je vertrek kwam plotseling, en afscheid nemen kon niet meer. En eigenlijk was dat ook niets voor jou. Het enige dat je achterliet was een brief, waarin je aangaf dat het niet meer ging, en dat het voor ons beiden beter was dat je vertrok. Volgens de brief nam je de laatste trein.
We waren al ruim anderhalf jaar gelukkig samen en hadden plannen voor de toekomst. Niets leek ons geluk nog in de weg te staan. Jouw vertrek heb ik dan ook niet zien aankomen. Bovendien zouden juist wij in staat moeten zijn geweest om problemen uit te praten, als die er al waren. Maar blijkbaar zag jij dit anders.
Ik haal diep adem en snuif de zilte zeelucht op. Boven mijn hoofd krijsen enkele zeemeeuwen. Een traan rolt over mijn wang bij de gedachte aan jouw vertrek, nu een jaar geleden. Had ik je maar kunnen tegenhouden, dan was alles nu anders geweest.
Ik heb nog geprobeerd je tegen te houden. Op mijn fiets ben ik naar het station gereden. Maar toen ik het station bereikte, reed de laatste trein net weg. Dertig seconden, die met de snelheid van dertig uren aan me voorbij trokken, heb ik de trein nagestaard. Toen werd ik opgeschrikt door het piepen van de remmen van de trein.
Op dat moment besefte ik dat je brief geen gewone afscheidsbrief was. Je zat ook niet in de trein, en in de duisternis merkte de machinist je te laat op om nog op tijd te kunnen stoppen. En de vraag die toen door mijn hoofd speelde, is nog steeds niet beantwoord: ‘waarom ?’
Tekenen en kleine dingen
De tekenen waren er, maar ik legde ze steeds anders uit. Het gevoel was er ook, maar dat ontkennen was gemakkelijker. Wie heeft er zin in ellende?
De wereld om ons heen was zo cliché, maar dat vond ik niet erg. En nu? De zon schijnt niet meer en ach, de sterren, wanneer plukte ik die voor het laatst? De zwevende wolkjes, allemaal in het niets opgelost, de vlinders in mijn buik, geen enkele overleefde het.
Ik kan wel zonder, dat maakte ik mezelf wijs.
Maar die doffe pijn achter mijn borstbeen, het wordt steeds erger, het laat zich niet regeren. Mijn verlangen om me van jou los te maken ook niet. Het groeit met de dag, tezamen met mijn onvrede en frustratie.
Dus begin ik stilletjes met de voorbereidingen, heel voorzichtig, want jou kwetsen, nee, dat wil ik niet.
Het begint met kleine dingen en het valt steeds meer op: onechte glimlachjes, twee paar ogen die afdwalen, elkaar ontwijkend, en een leegte die gevuld moet worden met zinloos gepraat.
’s Nachts zoeken we de hartstocht van weleer, wanhopig bijna. Tevergeefs, zelfs het smeulende vuurtje is verdwenen, voorgoed geblust. Geen enkele streling kan het nog opwekken.
Verlangen naar heeft plaats gemaakt voor rusteloosheid en een gevoel van onbehagen.
Je hoort er wel eens een ander over praten, over vervlogen liefde en verwijdering.
Ik maak mezelf niets meer wijs, bij ons is het ook zover gekomen.
Je bedoelingen worden onzuiverder naarmate je ergernis groeit. Wilde je vroeger niets liever dan bij mij zijn, heb je nu geen enkel excuus meer om te blijven.
Machteloos moet ik toezien hoe je op je tenen loopt, hoe je je uitslooft, hoe je mij probeert te ontlopen. Het moet een kwelling voor je zijn, maar langzamerhand wordt het ook pijnlijk voor mij.
Hoe maak ik hier een einde aan? Heel voorzichtig, want ik wil je niet kwetsen, voor geen goud.
We kijken elkaar aan. Eindelijk. Jij begint over tekenen en ik over kleine dingen, allebei tegelijk, heel voorzichtig. Voor we het beseffen, liggen we in elkaars armen, huilend.
Het is voorbij. Eindelijk.
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 07-04-2004 16:04:18 (paar zinnen klopten niet) ]
De tekenen waren er, maar ik legde ze steeds anders uit. Het gevoel was er ook, maar dat ontkennen was gemakkelijker. Wie heeft er zin in ellende?
De wereld om ons heen was zo cliché, maar dat vond ik niet erg. En nu? De zon schijnt niet meer en ach, de sterren, wanneer plukte ik die voor het laatst? De zwevende wolkjes, allemaal in het niets opgelost, de vlinders in mijn buik, geen enkele overleefde het.
Ik kan wel zonder, dat maakte ik mezelf wijs.
Maar die doffe pijn achter mijn borstbeen, het wordt steeds erger, het laat zich niet regeren. Mijn verlangen om me van jou los te maken ook niet. Het groeit met de dag, tezamen met mijn onvrede en frustratie.
Dus begin ik stilletjes met de voorbereidingen, heel voorzichtig, want jou kwetsen, nee, dat wil ik niet.
Het begint met kleine dingen en het valt steeds meer op: onechte glimlachjes, twee paar ogen die afdwalen, elkaar ontwijkend, en een leegte die gevuld moet worden met zinloos gepraat.
’s Nachts zoeken we de hartstocht van weleer, wanhopig bijna. Tevergeefs, zelfs het smeulende vuurtje is verdwenen, voorgoed geblust. Geen enkele streling kan het nog opwekken.
Verlangen naar heeft plaats gemaakt voor rusteloosheid en een gevoel van onbehagen.
Je hoort er wel eens een ander over praten, over vervlogen liefde en verwijdering.
Ik maak mezelf niets meer wijs, bij ons is het ook zover gekomen.
Je bedoelingen worden onzuiverder naarmate je ergernis groeit. Wilde je vroeger niets liever dan bij mij zijn, heb je nu geen enkel excuus meer om te blijven.
Machteloos moet ik toezien hoe je op je tenen loopt, hoe je je uitslooft, hoe je mij probeert te ontlopen. Het moet een kwelling voor je zijn, maar langzamerhand wordt het ook pijnlijk voor mij.
Hoe maak ik hier een einde aan? Heel voorzichtig, want ik wil je niet kwetsen, voor geen goud.
We kijken elkaar aan. Eindelijk. Jij begint over tekenen en ik over kleine dingen, allebei tegelijk, heel voorzichtig. Voor we het beseffen, liggen we in elkaars armen, huilend.
Het is voorbij. Eindelijk.
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 07-04-2004 16:04:18 (paar zinnen klopten niet) ]
Zijn stem klonk door de ruimte. Zijn blik op oneindig, afwezig. Zo kende ik hem niet. Hij zong het eerste lied en keek naar iets achterin de zaal wat ik hier vooraan niet kon onderscheiden. Met die felle lamp op zijn gezicht leek het mij dat ook hij niet kon zien wat daar was. Misschien wist hij het. Of keek hij op goed geluk die kant op.
Hij zette het tweede lied in. Zijn stem haperde af en toe. Het publiek leek het niet te horen. Ze klapten, floten, joelden. Heel even ving ik zijn blik, voordat hij zijn gitaar weglegde. Hij nam aarzelend zijn pose in. Een nieuwe pose. Dat wist ik. Hij zong nooit eerder zonder instrument als baken voor zijn buik. Hij keek me een tijdje aan. Ik twijfelde. Was hetgeen wat onzichtbaar achterin de zaal stond naast me komen staan? Ik keek om me heen. Niets of niemand waarvan ik dacht dat het zijn aandacht had getrokken.
Hij bedankte de mensen zacht. Hij sloeg de eerste akkoorden van mijn lievelingslied aan. Hij zong het niet voor mij. In de verte moest zij staan voor wie hij speelde. Ik dronk mijn bier met grote snelheid op, baande me een weg door de drukte naar achteren en nam plaats op een kruk naast het gokautomaat.
Was zij het? Die blonde flirt? Aantrekkelijk, slank, goed gekleed. Zich maar al te zeer bewust van de mannelijke aandacht. Met een vriendin zoals zoals je vaak ziet bij mooie vrouwen; klein, te dik, slechte huid, verkeerd kapsel, foute kleding. Onze blikken kruisten elkaar.
Hij liep op háár af. Ik bestond niet meer voor hem. Hij kuste teder. Op haar wangen weliswaar, maar iedereen kon zien dat het niet lang meer zou duren voordat hij haar op de mond ging zoenen. Hij praatte onafgebroken. Hij lachte, keek diep in haar bruine ogen, sloeg zijn arm om haar heen en trok haar naar zich toe. Hij knipoogde naar de mannen die erom heen stonden.
Plots kreeg ik medelij met het dikke meisje. En ergens voelde ik me opgelucht, omdat hij me zojuist had verlaten.
Hij zette het tweede lied in. Zijn stem haperde af en toe. Het publiek leek het niet te horen. Ze klapten, floten, joelden. Heel even ving ik zijn blik, voordat hij zijn gitaar weglegde. Hij nam aarzelend zijn pose in. Een nieuwe pose. Dat wist ik. Hij zong nooit eerder zonder instrument als baken voor zijn buik. Hij keek me een tijdje aan. Ik twijfelde. Was hetgeen wat onzichtbaar achterin de zaal stond naast me komen staan? Ik keek om me heen. Niets of niemand waarvan ik dacht dat het zijn aandacht had getrokken.
Hij bedankte de mensen zacht. Hij sloeg de eerste akkoorden van mijn lievelingslied aan. Hij zong het niet voor mij. In de verte moest zij staan voor wie hij speelde. Ik dronk mijn bier met grote snelheid op, baande me een weg door de drukte naar achteren en nam plaats op een kruk naast het gokautomaat.
Was zij het? Die blonde flirt? Aantrekkelijk, slank, goed gekleed. Zich maar al te zeer bewust van de mannelijke aandacht. Met een vriendin zoals zoals je vaak ziet bij mooie vrouwen; klein, te dik, slechte huid, verkeerd kapsel, foute kleding. Onze blikken kruisten elkaar.
Hij liep op háár af. Ik bestond niet meer voor hem. Hij kuste teder. Op haar wangen weliswaar, maar iedereen kon zien dat het niet lang meer zou duren voordat hij haar op de mond ging zoenen. Hij praatte onafgebroken. Hij lachte, keek diep in haar bruine ogen, sloeg zijn arm om haar heen en trok haar naar zich toe. Hij knipoogde naar de mannen die erom heen stonden.
Plots kreeg ik medelij met het dikke meisje. En ergens voelde ik me opgelucht, omdat hij me zojuist had verlaten.
-Ik weet niet of je nogmaals mag meedoen als je al een keer het verhaal van de week geworden bent, maar ik had weer eens inspiratie. Wanneer mijn credits inderdaad op zijn, mag dit verhaal beschouwd worden als een vingeroefening voor de schrijver en een tussendoortje voor de lezer -
In Delft stap ik op onze roze omafiets. Regen komt met bakken uit de hemel en in het kinderzitje staat een diepe laag water. Ik fiets door de natte straten, over glibberige kinderkopjes, langs monumentale panden. Herinneringen aan voorbije tijden van glorie. Een beeld duikt in me op van ons op deze fiets, zij staand en sturend, ik op het zadel en trappend. Ik kan als het ware haar schaterlach tussen de huizen horen echoën. Het was donker, we waren dronken van de drank en de liefde en probeerden geen eeuwenoude paaltjes te rammen.
Ik trap als een bezetene alsof ik de verloren tijd kan inhalen door heel hard te fietsen.
Bij Den Haag moet ik flink in de remmen voor een naderende tram. De achterband slipt op het natte wegdek, maar ik blijf overeind. Regenwater klotst in het kinderzitje. Van de zomer zat Jasper nog daarin. Het was de eerste vakantiedag en we maakten een tochtje met onze “roze motor”. Hij trok aan mijn shirt terwijl hij steeds maar riep: ‘Sneller pappa, geef gas!’ Zijn stem galmt na tussen mijn oren en opnieuw volg ik zijn bevelen op, ik buig me over het stuur en maak nog meer snelheid.
In Scheveningen parkeer ik de fiets tegen een paaltje en loop de boulevard op. Het strand is nat en leeg. Zandkastelen, pastic emmertjes en schepjes zijn weggespoeld. Doelloos banjer ik rond. Waarom? Waarom? Die vraag komt even vaak in mijn gedachten op als dat er golven het strand op rollen. Ik kan niet geloven dat het allemaal voorbij is. Waarom wij? Waarom ik? Als jullie die ochtend niet de auto maar onze trouwe roze fiets hadden gepakt, zoals altijd, dan lagen we nu gedrieën te ontbijten op bed. Dan dronken we samen warme chocomel en keken we tekenfilms. Dan…
Ik vlucht het strand af, achtervolgd door mijn gedachten, en kom weer bij de boulevard terug. Daar haalt de realiteit me in. Waardevolle spullen moeten altijd met grote sloten veiliggesteld worden. De fiets staat niet meer tegen het paaltje. Onze roze omafiets met kinderzitje is weg. Ik ben jullie kwijt.
-In Delft stap ik op onze roze omafiets. Regen komt met bakken uit de hemel en in het kinderzitje staat een diepe laag water. Ik fiets door de natte straten, over glibberige kinderkopjes, langs monumentale panden. Herinneringen aan voorbije tijden van glorie. Een beeld duikt in me op van ons op deze fiets, zij staand en sturend, ik op het zadel en trappend. Ik kan als het ware haar schaterlach tussen de huizen horen echoën. Het was donker, we waren dronken van de drank en de liefde en probeerden geen eeuwenoude paaltjes te rammen.
Ik trap als een bezetene alsof ik de verloren tijd kan inhalen door heel hard te fietsen.
Bij Den Haag moet ik flink in de remmen voor een naderende tram. De achterband slipt op het natte wegdek, maar ik blijf overeind. Regenwater klotst in het kinderzitje. Van de zomer zat Jasper nog daarin. Het was de eerste vakantiedag en we maakten een tochtje met onze “roze motor”. Hij trok aan mijn shirt terwijl hij steeds maar riep: ‘Sneller pappa, geef gas!’ Zijn stem galmt na tussen mijn oren en opnieuw volg ik zijn bevelen op, ik buig me over het stuur en maak nog meer snelheid.
In Scheveningen parkeer ik de fiets tegen een paaltje en loop de boulevard op. Het strand is nat en leeg. Zandkastelen, pastic emmertjes en schepjes zijn weggespoeld. Doelloos banjer ik rond. Waarom? Waarom? Die vraag komt even vaak in mijn gedachten op als dat er golven het strand op rollen. Ik kan niet geloven dat het allemaal voorbij is. Waarom wij? Waarom ik? Als jullie die ochtend niet de auto maar onze trouwe roze fiets hadden gepakt, zoals altijd, dan lagen we nu gedrieën te ontbijten op bed. Dan dronken we samen warme chocomel en keken we tekenfilms. Dan…
Ik vlucht het strand af, achtervolgd door mijn gedachten, en kom weer bij de boulevard terug. Daar haalt de realiteit me in. Waardevolle spullen moeten altijd met grote sloten veiliggesteld worden. De fiets staat niet meer tegen het paaltje. Onze roze omafiets met kinderzitje is weg. Ik ben jullie kwijt.
De verhalen zijn geprint en gaan vanavond mee naar huis in de NachtLicht koffer.
Morgenochtend wordt het winnende verhaal gepubliceerd op www.NachtLicht.nl
Namens de redactie, Peter.
Morgenochtend wordt het winnende verhaal gepubliceerd op www.NachtLicht.nl
Namens de redactie, Peter.
Rond 11.00 uur (9/4/04) wordt het winnende liefdesverhaal van deze week gepubliceerd op www.NachtLicht.nl.
We hebben unanniem voor dit verhaal gekozen omdat het op verfijnde wijze verschillende soorten van verlaten beschrijft zonder sentimenteel te worden. In de klim der jaren wordt de taal heel subtiel aangepast en de lezer wordt achtergelaten met het gevoel dat er altijd 1 iemand is die van je houdt. Mooi.
Overigens kun je elke week meedoen en het is heel goed mogelijk dat een auteur meerdere malen tot winnaar wordt uitgeroepen.
Namens de redactie, Peter.
We hebben unanniem voor dit verhaal gekozen omdat het op verfijnde wijze verschillende soorten van verlaten beschrijft zonder sentimenteel te worden. In de klim der jaren wordt de taal heel subtiel aangepast en de lezer wordt achtergelaten met het gevoel dat er altijd 1 iemand is die van je houdt. Mooi.
Overigens kun je elke week meedoen en het is heel goed mogelijk dat een auteur meerdere malen tot winnaar wordt uitgeroepen.
Namens de redactie, Peter.
Waar blijft het dan? Ik ben niet nieuwsgierig, wil gewoon graag alles weten
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Lieve mensen, het is inmiddels 13 uur geweest... Ook ik brand (zoals elke keer) weer van gezonde nieuwsgierigheid! Als ik het goed tussen de regels door lees, heeft Here2Stay gewonnen, toch?
Oh... dat zou Here2Stay wel erg leuk vinden eigenlijk... onder het motto 'Ik heb nog nooit wat gewonnen!' uiteraard
Maar eerst nog even kijken welk verhaal op de site komt..
Maar eerst nog even kijken welk verhaal op de site komt..
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Inderdaad. De oplettende lezer had het al geraden. Here2Stay heeft deze week het mooiste liefdesverhaal geschreven. Maandag wordt het op www.NachtLicht.nl toegevoegd aan de rij van grote liefdesverhalenoverwinnaars.
Peter.
Peter.
|
|
