LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op donderdagmiddag 22 april en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Verleiding!' als subthema. Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op donderdagmiddag 22 april en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'Verleiding!' als subthema. Je hoeft je hier niet aan te houden, maar misschien helpt het je op weg.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Veel succes namens de crew!
Vorige weken deed de woensdagavond goede zaken.. wie weet vanavond weer...
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Duivelse Verleiding
In haar eentje zit Julia aan een tafeltje in de hoek van het café. Haar ogen dwalen rond, in de hoop dat het haar vanavond eindelijk eens zal lukken. Al weken probeert ze een man te vinden die haar verlangens kan vervullen.
Ze richt haar blik op de deur, waardoor drie mannen het café betreden. Een van hen kijkt Julia aan. Hij is ongeveer even lang als zij is, heeft half lang donker blond haar en ziet er sportief uit. Aan de manier waarop hij naar haar kijkt, weet Julia dat hij haar in gedachten aan het uitkleden is. Julia krijgt een warm tintelend gevoel in haar onderbuik. Ze weet het zeker, ze heeft beet.
Julia glimlacht naar de man, die nog steeds haar kant op kijkt. Speels bijt ze op haar onderlip en draait haar hoofd weg. Vanuit haar ooghoek ziet ze dat de man haar nog steeds bekijkt. Ze gaat verzitten, zodat ze zeker weet dat de man een perfect uitzicht heeft op haar benen. Ze heeft speciaal voor dit moment, waar ze lange tijd naar hunkerde, een kort rokje aangetrokken.
Opgewekt merkt ze dat de man op haar afkomt. ‘Hallo, ik ben Bob. Wat doet een mooie vrouw als jij hier zo alleen ?’ Julia glimlacht. ‘Een borrel drinken.’ Bob glimlacht terug. ‘Wat zonde dat je dat alleen moet doen.’ Julia slaat haar ogen neer. ‘Wilde je me helpen dan ?’ ‘Natuurlijk. Wat kan het zijn ?’ Julia staat op. ‘Een martini. Ik ben zo terug.’
Julia weet dat het nu alles of niets is. Ze glimlacht verleidelijk en loopt richting het toilet. Precies zoals ze hoopte voelt ze ineens een arm op haar schouder. Ze draait haar hoofd om en voor ze het weet drukt Bob zijn lippen tegen de hare. Ze weet dat nu het moment is om toe te slaan.
Nog geen uur later bevindt Julia zich in de trein richting haar eigen stad. Ze kan tevreden zijn. Ze leegt haar handtas op de lege plek naast haar. Een mooie buit, zo vindt ze. Een leren portemonnee met inhoud en een mobiele telefoon, zaken die Bob ongetwijfeld loopt te zoeken in het café.
In haar eentje zit Julia aan een tafeltje in de hoek van het café. Haar ogen dwalen rond, in de hoop dat het haar vanavond eindelijk eens zal lukken. Al weken probeert ze een man te vinden die haar verlangens kan vervullen.
Ze richt haar blik op de deur, waardoor drie mannen het café betreden. Een van hen kijkt Julia aan. Hij is ongeveer even lang als zij is, heeft half lang donker blond haar en ziet er sportief uit. Aan de manier waarop hij naar haar kijkt, weet Julia dat hij haar in gedachten aan het uitkleden is. Julia krijgt een warm tintelend gevoel in haar onderbuik. Ze weet het zeker, ze heeft beet.
Julia glimlacht naar de man, die nog steeds haar kant op kijkt. Speels bijt ze op haar onderlip en draait haar hoofd weg. Vanuit haar ooghoek ziet ze dat de man haar nog steeds bekijkt. Ze gaat verzitten, zodat ze zeker weet dat de man een perfect uitzicht heeft op haar benen. Ze heeft speciaal voor dit moment, waar ze lange tijd naar hunkerde, een kort rokje aangetrokken.
Opgewekt merkt ze dat de man op haar afkomt. ‘Hallo, ik ben Bob. Wat doet een mooie vrouw als jij hier zo alleen ?’ Julia glimlacht. ‘Een borrel drinken.’ Bob glimlacht terug. ‘Wat zonde dat je dat alleen moet doen.’ Julia slaat haar ogen neer. ‘Wilde je me helpen dan ?’ ‘Natuurlijk. Wat kan het zijn ?’ Julia staat op. ‘Een martini. Ik ben zo terug.’
Julia weet dat het nu alles of niets is. Ze glimlacht verleidelijk en loopt richting het toilet. Precies zoals ze hoopte voelt ze ineens een arm op haar schouder. Ze draait haar hoofd om en voor ze het weet drukt Bob zijn lippen tegen de hare. Ze weet dat nu het moment is om toe te slaan.
Nog geen uur later bevindt Julia zich in de trein richting haar eigen stad. Ze kan tevreden zijn. Ze leegt haar handtas op de lege plek naast haar. Een mooie buit, zo vindt ze. Een leren portemonnee met inhoud en een mobiele telefoon, zaken die Bob ongetwijfeld loopt te zoeken in het café.
scusami, de mijne komt er ook aan... en is hopelijk op tijd klaar... Ik vond het deze keer wel moeilijk, vandaar...
scusami, de mijne komt er ook aan... en is hopelijk op tijd klaar... Ik vond het deze keer wel moeilijk, vandaar...
De verleiding
Met het laatste frietje veegt ze alle mayonaise van haar bord. Ze likt de saus met een erotische elegantie van het patatje af en geeft hem een knipoog.
Hij voelt zich betrapt, maar kan zijn ogen niet van haar afhouden.
Zittend op zijn vaste plek in cafetaria Tante Sjaan, eet hij, zoals elke woensdag, een frikandel met patatje oorlog.
Hij ziet met lede ogen toe hoe ze de kippenpoot teder streelt voordat ze die richting haar mond beweegt. Ze bijt er zachtjes in. Hij hoort het knapperige korstje kraken. Het vet druipt langs haar kin. Voorzichtig veegt ze het af met de palm van haar hand. Dan begint haar schranspartij. Zijn aanwezigheid is ze vergeten.
Terwijl hij de frikandel naar binnen schrokt, kijkt hij onafgebroken over de rand van zijn bril naar de kluivende vrouw met het rode haar.
Ze likt met gesloten ogen haar vingers af. Eén voor één. Bij elke vinger zakt haar mond heel langzaam tot aan het tweede kootje. Als haar lippen richting vingertop gaan, opent ze ze om naar hem te kijken.
Hij verslikt zich in de laatste hap. Zijn hart bonst in zijn keel. Hij heeft het warm gekregen. Zijn bril is door het hoesten wat afgezakt. Hij voelt het niet, kan alleen maar naar haar kijken.
Heupwiegend loopt ze naar de counter. Zijn ogen volgen haar welgevormde kont in de leren rok. Hij hoort hoe ze met zwoele stem twee aardbeimilkshakes bestelt. Tante Sjaan werpt een vragende blik zijn kant op. Hij kan niet anders dan instemmend knikken.
Als ze terugkomt gaat ze naast hem zitten en schuift een beker zijn kant op. Heel even raakt hij haar hand aan. Er gaat een lichte tinteling door hem heen. Hij voelt de warmte van haar dij tegen zijn dij.
Hij durft haar nauwelijks aan te kijken, neemt af en toe een slok, wiebelt onrustig met zijn tenen.
Als ze hoorbaar de bodem heeft bereikt, slaakt ze een tevreden zucht. En kijkt hem diep in de ogen.
Ze kust hem.
Nee, ze duwt zijn bril terug op zijn neus en legt haar hand op de zijne.
“Paul, lieverd, gaan we boodschappen doen?”
Met het laatste frietje veegt ze alle mayonaise van haar bord. Ze likt de saus met een erotische elegantie van het patatje af en geeft hem een knipoog.
Hij voelt zich betrapt, maar kan zijn ogen niet van haar afhouden.
Zittend op zijn vaste plek in cafetaria Tante Sjaan, eet hij, zoals elke woensdag, een frikandel met patatje oorlog.
Hij ziet met lede ogen toe hoe ze de kippenpoot teder streelt voordat ze die richting haar mond beweegt. Ze bijt er zachtjes in. Hij hoort het knapperige korstje kraken. Het vet druipt langs haar kin. Voorzichtig veegt ze het af met de palm van haar hand. Dan begint haar schranspartij. Zijn aanwezigheid is ze vergeten.
Terwijl hij de frikandel naar binnen schrokt, kijkt hij onafgebroken over de rand van zijn bril naar de kluivende vrouw met het rode haar.
Ze likt met gesloten ogen haar vingers af. Eén voor één. Bij elke vinger zakt haar mond heel langzaam tot aan het tweede kootje. Als haar lippen richting vingertop gaan, opent ze ze om naar hem te kijken.
Hij verslikt zich in de laatste hap. Zijn hart bonst in zijn keel. Hij heeft het warm gekregen. Zijn bril is door het hoesten wat afgezakt. Hij voelt het niet, kan alleen maar naar haar kijken.
Heupwiegend loopt ze naar de counter. Zijn ogen volgen haar welgevormde kont in de leren rok. Hij hoort hoe ze met zwoele stem twee aardbeimilkshakes bestelt. Tante Sjaan werpt een vragende blik zijn kant op. Hij kan niet anders dan instemmend knikken.
Als ze terugkomt gaat ze naast hem zitten en schuift een beker zijn kant op. Heel even raakt hij haar hand aan. Er gaat een lichte tinteling door hem heen. Hij voelt de warmte van haar dij tegen zijn dij.
Hij durft haar nauwelijks aan te kijken, neemt af en toe een slok, wiebelt onrustig met zijn tenen.
Als ze hoorbaar de bodem heeft bereikt, slaakt ze een tevreden zucht. En kijkt hem diep in de ogen.
Ze kust hem.
Nee, ze duwt zijn bril terug op zijn neus en legt haar hand op de zijne.
“Paul, lieverd, gaan we boodschappen doen?”
Donderdagmiddag, tijd om weer het mooiste liefdesverhaal te kiezen. Maar... er zijn er slechts twee! Zeg het maar, hebben jullie een week langer de tijd nodig?
Namens NachtLicht, Peter.
Namens NachtLicht, Peter.
Het heeft wat lang geduurd, ja.. maar hier is het mijne dan eindelijk...
Mijn aphrodisiac
Een lange wandeling bracht mij in deze straat. Ik kijk naar de grond, maar bij de plek waar ik de twee verzakte stoeptegels herken, houd ik mijn pas in. Eén snelle blik, houd ik mezelf streng voor, en dan meteen weer door.
Ik draai me een kwartslag om en zie haar vrijwel meteen. Onder de felle verlichting zijn haar zachte rondingen betoverend mooi.
“What you see, is what you get”, is wat zij belooft en dat is een waarheid als een koe. De herinnering aan het heilzame, maar mysterieuze genot wordt mij opnieuw te machtig. Zonder aan de gevolgen te denken, druk ik de deurklink kordaat naar beneden.
Nu kan ik haar van heel dichtbij aanschouwen. Van haar soort is zij niet de meest luxe, maar wel de laatste. Ik kan mijn ogen niet van haar afwenden. Haar voluptueuze volmaaktheid is het bekijken meer dan waard en doet me denken aan een glanzend opgewreven, donker boeddhabeeldje. Wat verlang ik naar haar! Smachtend volg ik haar glooiende welvingen. Op sommige plaatsen puilt zij een beetje uit, maar dat levert slechts mijn vertedering op.
Haar aanblik bezorgt mij een postorgastisch gevoel: zij is zacht, zoet en opwindend tegelijk. Ik ken haar uitwerking maar al te goed en kan haar daarom niet weerstaan. Ik ben verslaafd geraakt aan haar fluweelzachte binnenste, aan de warme innerlijke gloed die zij mij bezorgde. En ik blijf verlangen naar dat onschuldige opiaat, naar de endorfineshots.
Hoe kan zoiets goddelijks bestaan? Door een meester gecreëerd, is zij verworden tot mijn “aphrodisiac”, mijn verboden lust en passie, mijn protest tegen een wereld vol perfectie.
Nog even moet ik mij bedwingen (een aanraking in dit stadium is nu eenmaal “not done”),
nog even is er respijt, voordat haar verleidelijke, zoete geur mijn neusgaten zal binnendringen en mij volkomen willoos zal maken, nog even voordat haar romige weldaad mijn honger zal stillen.
Dan stokt mijn adem. Een ander wijst haar aan. Machteloos moet ik toezien hoe zij wordt ingepakt en uit mijn blikveld verdwijnt.
“Morgen zijn er weer moorkoppen, mevrouw.”
Morgen? Nee, dan begin ik met mijn dieet.
Het heeft wat lang geduurd, ja.. maar hier is het mijne dan eindelijk...Mijn aphrodisiac
Een lange wandeling bracht mij in deze straat. Ik kijk naar de grond, maar bij de plek waar ik de twee verzakte stoeptegels herken, houd ik mijn pas in. Eén snelle blik, houd ik mezelf streng voor, en dan meteen weer door.
Ik draai me een kwartslag om en zie haar vrijwel meteen. Onder de felle verlichting zijn haar zachte rondingen betoverend mooi.
“What you see, is what you get”, is wat zij belooft en dat is een waarheid als een koe. De herinnering aan het heilzame, maar mysterieuze genot wordt mij opnieuw te machtig. Zonder aan de gevolgen te denken, druk ik de deurklink kordaat naar beneden.
Nu kan ik haar van heel dichtbij aanschouwen. Van haar soort is zij niet de meest luxe, maar wel de laatste. Ik kan mijn ogen niet van haar afwenden. Haar voluptueuze volmaaktheid is het bekijken meer dan waard en doet me denken aan een glanzend opgewreven, donker boeddhabeeldje. Wat verlang ik naar haar! Smachtend volg ik haar glooiende welvingen. Op sommige plaatsen puilt zij een beetje uit, maar dat levert slechts mijn vertedering op.
Haar aanblik bezorgt mij een postorgastisch gevoel: zij is zacht, zoet en opwindend tegelijk. Ik ken haar uitwerking maar al te goed en kan haar daarom niet weerstaan. Ik ben verslaafd geraakt aan haar fluweelzachte binnenste, aan de warme innerlijke gloed die zij mij bezorgde. En ik blijf verlangen naar dat onschuldige opiaat, naar de endorfineshots.
Hoe kan zoiets goddelijks bestaan? Door een meester gecreëerd, is zij verworden tot mijn “aphrodisiac”, mijn verboden lust en passie, mijn protest tegen een wereld vol perfectie.
Nog even moet ik mij bedwingen (een aanraking in dit stadium is nu eenmaal “not done”),
nog even is er respijt, voordat haar verleidelijke, zoete geur mijn neusgaten zal binnendringen en mij volkomen willoos zal maken, nog even voordat haar romige weldaad mijn honger zal stillen.
Dan stokt mijn adem. Een ander wijst haar aan. Machteloos moet ik toezien hoe zij wordt ingepakt en uit mijn blikveld verdwijnt.
“Morgen zijn er weer moorkoppen, mevrouw.”
Morgen? Nee, dan begin ik met mijn dieet.
We wachten nog even tot morgenmiddag (vrijdag 23-4-04) en als er dan nog steeds drie verhalen staan, stellen we de keuze van het mooiste verhaal een weekje uit.
Groet, Peter.
Groet, Peter.
ciao, het ging wel lekker vanmorgen, vandaar nog eentje. Ik had geen reactie op mijn vraag of je meer dan één verhaal mag plaatsen. Hoop dat het mag...? Hier komt ie dan.......!!
Hij draait de potjes dicht en slikt zijn pillen in één keer door. Nog een laatste blik in de spiegel … hm ja, dat ziet er prima uit… en nu aan het werk!
Zijn oog valt meteen op een bezwete man die zich uit de naad werkt bij de krachttoestellen. Hij ziet hem hier voor het eerst, maar… wauw! Dàt wil hij bereiken, die kracht, die spierbundels… ooit… ja, ooit!
Spijtig wendt hij zich af en laat zijn geoefende blik door de sportzaal dwalen. Hé! Daar op die fietstrainer, een lekker ding, een blondje, ook nieuw hier, maar wat in hemelsnaam komt zij hier doen? Met dat perfecte figuur… zo mooi…zo… raakt hij potdorie wéér helemaal van slag!
Hij aarzelt. Wat heeft hij zichzelf nu beloofd? Drie keer in de week, meer niet. Hij moet aan zichzelf denken, vooral nog een keer naar die spierbundel kijken. Dat blondje van gisteren… voor twaalven wegwezen, heeft hij haar gezegd. De inspanning, de ontlading van vannacht, allemaal geweldig hoor, maar de geestelijke inspanning, dat gezeur achteraf, verliefd worden en zo, nee, daar begint hij niet aan. Hij krijgt zijn mooie figuur echt niet cadeau, hij moet er keihard voor werken.
Maar zij, oh beeldschone verleiding, superslank, heerlijk strak in het fitnesspak en dan dat kontje…kijk, hoe zij haar best doet… haar prachtige borsten zwoegen op en neer en er parelen zweetdruppeltjes op haar mooie voorhoofdje. Hij krijgt er… dorst van, ja, alleen drinken wil hij… haar…
Het trekt in zijn liezen… hij wil haar… helpen ja… ja, natuurlijk, alleen maar helpen!
“Hulp nodig?” Hij schenkt haar zijn tandpastaglimlachje. Van dichtbij is ze nog mooier, oh, hij wil haar… nee… ja, alleen helpen! Of misschien even… nee, niet vasthouden, want dan …
Verbeeldt hij het zich of glimlacht ze ondeugend terug? Het is oké, zij wil ook…resoluut gaat hij achter haar staan… hemeltjelief… ze fietst door, hij ziet haar billen bewegen … oh, verleidster… hij wil haar voelen… heel voorzichtig…zijn hand komt dichterbij …even maar…
“Hé maat, oprotten nu!”
Hij krijgt een keiharde duw. De spierbundel wil zijn vrouw… kussen, ja… heel innig kussen…
ciao, het ging wel lekker vanmorgen, vandaar nog eentje. Ik had geen reactie op mijn vraag of je meer dan één verhaal mag plaatsen. Hoop dat het mag...? Hier komt ie dan.......!! Hij draait de potjes dicht en slikt zijn pillen in één keer door. Nog een laatste blik in de spiegel … hm ja, dat ziet er prima uit… en nu aan het werk!
Zijn oog valt meteen op een bezwete man die zich uit de naad werkt bij de krachttoestellen. Hij ziet hem hier voor het eerst, maar… wauw! Dàt wil hij bereiken, die kracht, die spierbundels… ooit… ja, ooit!
Spijtig wendt hij zich af en laat zijn geoefende blik door de sportzaal dwalen. Hé! Daar op die fietstrainer, een lekker ding, een blondje, ook nieuw hier, maar wat in hemelsnaam komt zij hier doen? Met dat perfecte figuur… zo mooi…zo… raakt hij potdorie wéér helemaal van slag!
Hij aarzelt. Wat heeft hij zichzelf nu beloofd? Drie keer in de week, meer niet. Hij moet aan zichzelf denken, vooral nog een keer naar die spierbundel kijken. Dat blondje van gisteren… voor twaalven wegwezen, heeft hij haar gezegd. De inspanning, de ontlading van vannacht, allemaal geweldig hoor, maar de geestelijke inspanning, dat gezeur achteraf, verliefd worden en zo, nee, daar begint hij niet aan. Hij krijgt zijn mooie figuur echt niet cadeau, hij moet er keihard voor werken.
Maar zij, oh beeldschone verleiding, superslank, heerlijk strak in het fitnesspak en dan dat kontje…kijk, hoe zij haar best doet… haar prachtige borsten zwoegen op en neer en er parelen zweetdruppeltjes op haar mooie voorhoofdje. Hij krijgt er… dorst van, ja, alleen drinken wil hij… haar…
Het trekt in zijn liezen… hij wil haar… helpen ja… ja, natuurlijk, alleen maar helpen!
“Hulp nodig?” Hij schenkt haar zijn tandpastaglimlachje. Van dichtbij is ze nog mooier, oh, hij wil haar… nee… ja, alleen helpen! Of misschien even… nee, niet vasthouden, want dan …
Verbeeldt hij het zich of glimlacht ze ondeugend terug? Het is oké, zij wil ook…resoluut gaat hij achter haar staan… hemeltjelief… ze fietst door, hij ziet haar billen bewegen … oh, verleidster… hij wil haar voelen… heel voorzichtig…zijn hand komt dichterbij …even maar…
“Hé maat, oprotten nu!”
Hij krijgt een keiharde duw. De spierbundel wil zijn vrouw… kussen, ja… heel innig kussen…
>Teveel liefde<
“Ik zou wel willen” antwoordde ik,toen hij met zijn allerliefste blik mij aankeek en vroeg “hou je van mij?”
Waarschijnlijk was dit de grootste fout die ik ooit gemaakt had.Aan zijn blik zag ik dat de teleurstelling groot was,zo groot zelf dat de verschillende pogingen om het goed te maken tevergeefs waren.
Even later probeer ik het weer,maar dan valt er een lange stilte Er is een lichte spanning te voelen die ons langzaam zonder waarschuwing uit elkaar probeert te duwen en dit lukt behoorlijk. Te veel stilte drukte ons steeds verder van elkaar,
uiteindelijk overheerst.
”Ik ga” zegt hij,staat op en vertrekt.
Ik bedoelde het niet zo,had alleen even tijd nodig om mezelf over te geven aan zoveel liefde die ik voorheen nooit gevoeld had.Als hij me het nog een keer zou vragen zou ik meteen“ja”zeggen,zonder twijfel.Maar zou dit ooit nog gebeuren?
Zoveel liefde als ik voelde,zoveel wanhoop voel ik nu.Ik begrijp het wel,kan er alleen niet mee omgaan.Vanavond is de stilte zo ondragelijk ,zijn mijn gedachten alleen op jou gericht en is de kou van buiten zelfs binnen te voelen. Zittend op de bank luisterend naar de wind probeer ik mijn tranen te bedwingen en heb ik alle hoop opgegeven dat het ooit iets wordt tussen ons beide.Het is de deurbel die mijn gedachten vervagen.Het verbaasd me dat er zo laat nog iemand aanbelt. Langzaam loop ik naar de deur
Het verbaasd me nog meer dat jij dit bent.”Hoe gaat het?”vraag je.”Het gaat moeilijk zonder jou” Antwoord ik en tegelijkertijd voel ik dat tranen van opluchting over mijn wangen de weg naar beneden hebben gevonden.Ik voel hoe jou handen door mijn haren gaan en hoe jij met een zachte gebaar mijn tranen droogt.
Opnieuw smelt ik weg in jou verleidelijke ogen,alsof ik je voor het eerst zie.En wil je nooit meer laten gaan.
Opnieuw vraag jij “hou je van mij”?
Even valt er een korte stilte.
”Natuurlijk”,antwoord ik.
[ Bericht 0% gewijzigd door Maria_S op 25-04-2004 02:43:25 ]
“Ik zou wel willen” antwoordde ik,toen hij met zijn allerliefste blik mij aankeek en vroeg “hou je van mij?”
Waarschijnlijk was dit de grootste fout die ik ooit gemaakt had.Aan zijn blik zag ik dat de teleurstelling groot was,zo groot zelf dat de verschillende pogingen om het goed te maken tevergeefs waren.
Even later probeer ik het weer,maar dan valt er een lange stilte Er is een lichte spanning te voelen die ons langzaam zonder waarschuwing uit elkaar probeert te duwen en dit lukt behoorlijk. Te veel stilte drukte ons steeds verder van elkaar,
uiteindelijk overheerst.
”Ik ga” zegt hij,staat op en vertrekt.
Ik bedoelde het niet zo,had alleen even tijd nodig om mezelf over te geven aan zoveel liefde die ik voorheen nooit gevoeld had.Als hij me het nog een keer zou vragen zou ik meteen“ja”zeggen,zonder twijfel.Maar zou dit ooit nog gebeuren?
Zoveel liefde als ik voelde,zoveel wanhoop voel ik nu.Ik begrijp het wel,kan er alleen niet mee omgaan.Vanavond is de stilte zo ondragelijk ,zijn mijn gedachten alleen op jou gericht en is de kou van buiten zelfs binnen te voelen. Zittend op de bank luisterend naar de wind probeer ik mijn tranen te bedwingen en heb ik alle hoop opgegeven dat het ooit iets wordt tussen ons beide.Het is de deurbel die mijn gedachten vervagen.Het verbaasd me dat er zo laat nog iemand aanbelt. Langzaam loop ik naar de deur
Het verbaasd me nog meer dat jij dit bent.”Hoe gaat het?”vraag je.”Het gaat moeilijk zonder jou” Antwoord ik en tegelijkertijd voel ik dat tranen van opluchting over mijn wangen de weg naar beneden hebben gevonden.Ik voel hoe jou handen door mijn haren gaan en hoe jij met een zachte gebaar mijn tranen droogt.
Opnieuw smelt ik weg in jou verleidelijke ogen,alsof ik je voor het eerst zie.En wil je nooit meer laten gaan.
Opnieuw vraag jij “hou je van mij”?
Even valt er een korte stilte.
”Natuurlijk”,antwoord ik.
[ Bericht 0% gewijzigd door Maria_S op 25-04-2004 02:43:25 ]
“Kom, we gaan naar boven!”.
“Naar boven? Hoezo naar boven!” zei ik.
Het antwoord stierf weg in vluchtig gemompel terwijl hij de trap op spurtte, dus liep ik gewillig achter hem aan. Boven bevond zich “de Vleugelkamer”, zoals hij het voor de grap altijd noemde.
In de vleugelkamer stond zijn piano, die er echter minder indrukwekkend uitzag dan de naam
van de kamer waarin hij stond verried. Hij ging erachter zitten en wenkte me. Hij pakte mijn hand beet, alsof hij mijn aandacht probeerde te trekken omdat ik niet bij de les was, en keek me aan. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stromen. Met zijn andere hand zette hij in, terwijl hij mijn hand nog steeds beet hield en mee aankeek. Ik grijnsde schaapachtig terug. Een tijdje bleef hij één akkoord aan houden met een constante aanslag, totdat hij het timbre liet aanzwellen, me breeduit toegrijnsde, me losliet en met twee handen begon te spelen. Op dat moment ging ik achter hem staan en liet mijn handen op zijn schouders rusten, alsof we zojuist een evenwichtsstelsel op hadden gebouwd wat hij even doorbrak, door me los te laten, en wat ik weer in balans bracht, alsof het vanzelfsprekend was. Ik voelde zijn schouders schokken, synchroon aan de cadans van zijn spel. Zo nu en dan kneep ik er even in, een beetje onzeker en ongemakkelijk, maar als ik zijn wangen af en toe zag bollen van het lachen voelde ik me weer gerustgesteld. Hij speelde iets van Bach, las ik in het notenboek wat voor zijn neus lag, en de klanken dwarrelden als vlinders door de kamer. Soms bewoog ik mijn vingers even naar boven, en streelde zachtjes zijn nekhaar, wat beantwoord werd met sidderende stuiptrekkinkjes , of een verandering in klankkleur.
“Naar boven? Hoezo naar boven!” zei ik.
Het antwoord stierf weg in vluchtig gemompel terwijl hij de trap op spurtte, dus liep ik gewillig achter hem aan. Boven bevond zich “de Vleugelkamer”, zoals hij het voor de grap altijd noemde.
In de vleugelkamer stond zijn piano, die er echter minder indrukwekkend uitzag dan de naam
van de kamer waarin hij stond verried. Hij ging erachter zitten en wenkte me. Hij pakte mijn hand beet, alsof hij mijn aandacht probeerde te trekken omdat ik niet bij de les was, en keek me aan. Ik voelde het bloed naar mijn hoofd stromen. Met zijn andere hand zette hij in, terwijl hij mijn hand nog steeds beet hield en mee aankeek. Ik grijnsde schaapachtig terug. Een tijdje bleef hij één akkoord aan houden met een constante aanslag, totdat hij het timbre liet aanzwellen, me breeduit toegrijnsde, me losliet en met twee handen begon te spelen. Op dat moment ging ik achter hem staan en liet mijn handen op zijn schouders rusten, alsof we zojuist een evenwichtsstelsel op hadden gebouwd wat hij even doorbrak, door me los te laten, en wat ik weer in balans bracht, alsof het vanzelfsprekend was. Ik voelde zijn schouders schokken, synchroon aan de cadans van zijn spel. Zo nu en dan kneep ik er even in, een beetje onzeker en ongemakkelijk, maar als ik zijn wangen af en toe zag bollen van het lachen voelde ik me weer gerustgesteld. Hij speelde iets van Bach, las ik in het notenboek wat voor zijn neus lag, en de klanken dwarrelden als vlinders door de kamer. Soms bewoog ik mijn vingers even naar boven, en streelde zachtjes zijn nekhaar, wat beantwoord werd met sidderende stuiptrekkinkjes , of een verandering in klankkleur.
dit is de eerste keer dat ik dit topic zie!
ik wil ook meedoen, met de volgende dinges, want deze week is er al een winnaar gekozen
ik wil ook meedoen, met de volgende dinges, want deze week is er al een winnaar gekozen
There Is No Gravity.
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
The Earth Sucks.
--Brett Easton Ellis
Is dat zo ? Ze zouden dit onderwerp toch een week langer laten lopen ?quote:Op zondag 25 april 2004 19:52 schreef Kugari-Ken het volgende:
dit is de eerste keer dat ik dit topic zie!
ik wil ook meedoen, met de volgende dinges, want deze week is er al een winnaar gekozen
waar staat dat dan?quote:Op zondag 25 april 2004 19:52 schreef Kugari-Ken het volgende:
dit is de eerste keer dat ik dit topic zie!
ik wil ook meedoen, met de volgende dinges, want deze week is er al een winnaar gekozen
waar staat dat dan?
Euh? Dank voor de verhalen, maar er is nog geen winnaar gekozen. Zoals gezegd is dat een weekje uitgesteld. De winnaar wordt donderdag 29 april bekend gemaakt.
Namens nachtLicht, Peter.
Namens nachtLicht, Peter.
Ultiem liefdesgevoel
Scheveningen, 25 november 2004. Het bekende strand van Scheveningen ligt er die avond verlaten bij. Wat niemand op dat moment kan bevroeden is dat Sander voor ‘zijn Maud’ een bijzondere dag in petto heeft. Het is deze dag immers alweer drie jaar geleden dat zij elkaar voor de eerste maal het ‘jawoord’ gaven. Dat betekende destijds de ontluiking van een prille liefde. Een gevoel dat in de loop der jaren is uitgegroeid tot een ware liefde tussen deze twee tortelduifjes.
Sander wil deze eeuwige liefde op een gepaste wijze beklinken. Een stukje strand heeft hij deze dag omgetoverd tot de meest romantische plek van Scheveningen. Duizenden rozenblaadjes maken een zacht liefdesbed. Vele brandende kaarsjes zorgen voor het vurige licht in de duisternis. En allerlei lekkernijen en een fles champagne wachten op de hongerige maagjes van de twee geliefden. Op de achtergrond klots de zee en is het lied ‘Hero’ van Enrique Iglesias te horen. Een nummer dat Maud sinds drie jaar in haar hart heeft gesloten. Een lange rode loper vergezeld met grote brandende fakkels moeten Maud uiteindelijk naar deze plek der liefde leiden.
De avond is gevallen en de schemering doet zijn intrede. Maud zou deze avond nietsvermoedend uiteten gaan met haar beste vriendin. In plaats van een bezoekje aan een restaurant komt ze vol verbazing terecht bij een strand vol brandende lichtjes. De rode loper en het kaarslicht doen Maud al snel verbleken. Een galante ober overhandigt haar nog eens vier rozen met een klein briefje.
‘Al drie jaar volg ik mijn hart,
het hart dat is gaan kloppen voor jou.
Herinner jij je nog ons eerste ‘jawoord’,
ik ben nu op zoek naar nummer twee,
jij ook?
Liefs, Sander
Al rennend gaat Maud op zoek naar haar geliefde. In de verte ziet ze hem staan. De tranen rollen over haar wangen en met een ferme sprong omhelst ze ‘haar Sander’. Genietend van hun geluk laten zij zich in het rozenbed vallen. De rustieke omgeving, het liedje ‘Hero’, en de aardbeien met slagroom doen de rest. Hun liefdesgeluk is bijna compleet. In elkaars armen verweven zien zij de zon ondergaan. Kijkend naar de sterren beseffen zij dat hun liefde voor eeuwig is. Sander knielt neer voor Maud. Terwijl zij een ster zien vallen, hoort de zee Sander fluisteren.... ‘Lieve Maud, wil je met mij trouwen?’
Scheveningen, 25 november 2004. Het bekende strand van Scheveningen ligt er die avond verlaten bij. Wat niemand op dat moment kan bevroeden is dat Sander voor ‘zijn Maud’ een bijzondere dag in petto heeft. Het is deze dag immers alweer drie jaar geleden dat zij elkaar voor de eerste maal het ‘jawoord’ gaven. Dat betekende destijds de ontluiking van een prille liefde. Een gevoel dat in de loop der jaren is uitgegroeid tot een ware liefde tussen deze twee tortelduifjes.
Sander wil deze eeuwige liefde op een gepaste wijze beklinken. Een stukje strand heeft hij deze dag omgetoverd tot de meest romantische plek van Scheveningen. Duizenden rozenblaadjes maken een zacht liefdesbed. Vele brandende kaarsjes zorgen voor het vurige licht in de duisternis. En allerlei lekkernijen en een fles champagne wachten op de hongerige maagjes van de twee geliefden. Op de achtergrond klots de zee en is het lied ‘Hero’ van Enrique Iglesias te horen. Een nummer dat Maud sinds drie jaar in haar hart heeft gesloten. Een lange rode loper vergezeld met grote brandende fakkels moeten Maud uiteindelijk naar deze plek der liefde leiden.
De avond is gevallen en de schemering doet zijn intrede. Maud zou deze avond nietsvermoedend uiteten gaan met haar beste vriendin. In plaats van een bezoekje aan een restaurant komt ze vol verbazing terecht bij een strand vol brandende lichtjes. De rode loper en het kaarslicht doen Maud al snel verbleken. Een galante ober overhandigt haar nog eens vier rozen met een klein briefje.
‘Al drie jaar volg ik mijn hart,
het hart dat is gaan kloppen voor jou.
Herinner jij je nog ons eerste ‘jawoord’,
ik ben nu op zoek naar nummer twee,
jij ook?
Liefs, Sander
Al rennend gaat Maud op zoek naar haar geliefde. In de verte ziet ze hem staan. De tranen rollen over haar wangen en met een ferme sprong omhelst ze ‘haar Sander’. Genietend van hun geluk laten zij zich in het rozenbed vallen. De rustieke omgeving, het liedje ‘Hero’, en de aardbeien met slagroom doen de rest. Hun liefdesgeluk is bijna compleet. In elkaars armen verweven zien zij de zon ondergaan. Kijkend naar de sterren beseffen zij dat hun liefde voor eeuwig is. Sander knielt neer voor Maud. Terwijl zij een ster zien vallen, hoort de zee Sander fluisteren.... ‘Lieve Maud, wil je met mij trouwen?’
quote:Op zondag 25 april 2004 23:16 schreef NachtLicht het volgende:
Euh? Dank voor de verhalen, maar er is nog geen winnaar gekozen. Zoals gezegd is dat een weekje uitgesteld. De winnaar wordt donderdag 29 april bekend gemaakt.
Namens nachtLicht, Peter.
Hallo iedereen.... het wordt vandaag weer spannend! ... ja, toch... ?
Het is nu bijna zes uur... en het klokje tikt almaar verder.... ik vind het niet leuk meer , hoorquote:Op donderdag 29 april 2004 13:20 schreef NachtLicht het volgende:
Inderdaad. Rond 17.00 uur op www.NachtLicht.nl.
Groet, Peter.
ik vind het niet leuk meer , hoor
quote:Op donderdag 29 april 2004 17:52 schreef Francesca het volgende:
[..]
Het is nu bijna zes uur... en het klokje tikt almaar verder.... ik vind het niet leuk meer , hoor
Het is inmiddels 5 uur verder... Nachtlicht, Nachtlicht! Weten jullie het al?!
Het is niet leuk meer, nee... iedere week hetzelfde liedje... Niets meer beloven is bijna nog beter!
kon niet slapen... moest even kijiken... nee hoor, niets, helemaal niets bekend!!quote:Op donderdag 29 april 2004 22:11 schreef Nonna het volgende:
[..]
Het is inmiddels 5 uur verder... Nachtlicht, Nachtlicht! Weten jullie het al?!
Het is niet leuk meer, nee... iedere week hetzelfde liedje... Niets meer beloven is bijna nog beter!
Peter, jongen, thanks for nothing!!!
Het is idd niet leuk meer.
WELTERUSTEN, ALLEMAAL!
[ Bericht 4% gewijzigd door Francesca op 30-04-2004 09:12:46 ]
|
|
