LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 28 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'In een droom...' als subthema. Liefde kan droom en werkelijkheid soms verraderlijk door elkaar halen. Soms zelfs tot nachtmerrie worden. Bovendien kennen dromen weinig beperkingen. Vlieg met me mee!
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 28 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'In een droom...' als subthema. Liefde kan droom en werkelijkheid soms verraderlijk door elkaar halen. Soms zelfs tot nachtmerrie worden. Bovendien kennen dromen weinig beperkingen. Vlieg met me mee!
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Veel succes namens de crew!
Natte droom
Dit thema biedt veel mogelijkheden
Dit thema biedt veel mogelijkheden
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Ik staar naar het plafond. De scheuren lijken langer geworden te zijn, de kieren tussen de platen dieper. Jouw hoofd verschijnt voor mijn netvlies, het wil niet weg.
Je praat tegen me, lacht naar me, alsof alles nog normaal is. Je ogen kijken recht in de mijne, je stem galmt door mijn hoofd. Gisteren was alles nog normaal.
Je keek me aan, je hoofd een beetje schuin, wat ik altijd zo schattig vond. Ik zag je lippen bewegen maar verstond je niet, wilde je niet verstaan. Ik voelde een traan branden. Toen de druppel uiteen spatte op de grond was het al te laat. Ik rende weg, naar een plek waar ik me veilig zou voelen.
Ik draai me om. Je hoofd gaat mee, je wil niet weg. Je ogen branden een gat in mijn hart, je mond lacht om grapjes die ik niet gemaakt heb. Ik wil je kwijt. Mijn hoofd bonkt.
Je zei dat je niet meer verliefd was. Dat we uit elkaar gegroeid waren. Dat ik zo veranderd was, maar het was niet mijn schuld. We pasten gewoon niet meer echt bij elkaar. De magie was weg, zei je. En ik kon er niks aan doen. Je deed me pijn.
Ik wil schreeuwen, je moet vertrekken. Ik wil slapen maar kan het niet. Mijn keel lijkt dichtgeschroefd, alsof ik niets mág zeggen. Ga weg, het is over, ik moet je vergeten. Het was niet mijn schuld. Ga weg, alsjeblieft.
Ik voelde me waardeloos. Je gooide me weg. Je scheurde een stukje uit me. Een stukje waar jij zat, een stukje wat van jou was, helemaal voor jou alleen. Ik moest je maar vergeten, zei je. Het was over. Je had gelijk. Er was niets meer.
Ik kijk naar mijn gordijnen. Ze zijn nog steeds hetzelfde. De wereld verandert niet mee als jij verandert. Jij kijkt terug. Ik haat je, ga weg! Verdwijn, alsjeblieft, laat me alleen.
Ik glijd weg, door een tunnel, naar een bed. Je ligt daar, je wacht. Op mij? Op niemand. Ik wil je vasthouden maar het kan niet. Het is uit. Je lippen bewegen, maar het is niet voor mij. Dan verdwijn je. Je wordt wazig en dan ben je weg.
Ik open mijn ogen.
Ik staar naar het plafond.
De scheuren lijken langer geworden te zijn, de kieren tussen de platen dieper.
Ik wacht. Op jou? Op niemand.
Je bent weg. Verdwenen, uit mijn leven.
In mijn droom.
Je praat tegen me, lacht naar me, alsof alles nog normaal is. Je ogen kijken recht in de mijne, je stem galmt door mijn hoofd. Gisteren was alles nog normaal.
Je keek me aan, je hoofd een beetje schuin, wat ik altijd zo schattig vond. Ik zag je lippen bewegen maar verstond je niet, wilde je niet verstaan. Ik voelde een traan branden. Toen de druppel uiteen spatte op de grond was het al te laat. Ik rende weg, naar een plek waar ik me veilig zou voelen.
Ik draai me om. Je hoofd gaat mee, je wil niet weg. Je ogen branden een gat in mijn hart, je mond lacht om grapjes die ik niet gemaakt heb. Ik wil je kwijt. Mijn hoofd bonkt.
Je zei dat je niet meer verliefd was. Dat we uit elkaar gegroeid waren. Dat ik zo veranderd was, maar het was niet mijn schuld. We pasten gewoon niet meer echt bij elkaar. De magie was weg, zei je. En ik kon er niks aan doen. Je deed me pijn.
Ik wil schreeuwen, je moet vertrekken. Ik wil slapen maar kan het niet. Mijn keel lijkt dichtgeschroefd, alsof ik niets mág zeggen. Ga weg, het is over, ik moet je vergeten. Het was niet mijn schuld. Ga weg, alsjeblieft.
Ik voelde me waardeloos. Je gooide me weg. Je scheurde een stukje uit me. Een stukje waar jij zat, een stukje wat van jou was, helemaal voor jou alleen. Ik moest je maar vergeten, zei je. Het was over. Je had gelijk. Er was niets meer.
Ik kijk naar mijn gordijnen. Ze zijn nog steeds hetzelfde. De wereld verandert niet mee als jij verandert. Jij kijkt terug. Ik haat je, ga weg! Verdwijn, alsjeblieft, laat me alleen.
Ik glijd weg, door een tunnel, naar een bed. Je ligt daar, je wacht. Op mij? Op niemand. Ik wil je vasthouden maar het kan niet. Het is uit. Je lippen bewegen, maar het is niet voor mij. Dan verdwijn je. Je wordt wazig en dan ben je weg.
Ik open mijn ogen.
Ik staar naar het plafond.
De scheuren lijken langer geworden te zijn, de kieren tussen de platen dieper.
Ik wacht. Op jou? Op niemand.
Je bent weg. Verdwenen, uit mijn leven.
In mijn droom.
Niet dat ik verder de nadruk wil leggen op je leeftijd, maar ik denk dat de rest van de deelnemers strontjaloers op je is dat je met 14 in staat bent zulke verhalen te schrijven..
Keep 'em coming dus! Baggerverhalenin jouw ogen of niet!
Keep 'em coming dus! Baggerverhalenin jouw ogen of niet!
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Nah, slaat nergens op deze... morgen nieuwe poging misschien
[ Bericht 28% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 22-05-2004 10:41:41 ]
[ Bericht 28% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 22-05-2004 10:41:41 ]
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Commentaar op spelling, stijl en inhoud graag pas leveren na sluitingstijd voor inzendingen.
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Edit je post maar en vervang hetquote:Op vrijdag 21 mei 2004 18:02 schreef Twinky het volgende:
wat een baggerverhaal :S
er komt nog wel een nieuwe.. dit is echt bullshit..
(elf minuten )
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Best netjes gedaan hoor. Hoe je speelt met de tijd. En dat laatste 'In mijn droom.' is erg raak.quote:Op vrijdag 21 mei 2004 18:02 schreef Twinky het volgende:
verhaal
PE#1
Vannacht heb jij mijn hart gestolen. Sluw als een vos voerde je je plannetje bedachtzaam uit. Met mijn volle verstand was ik er bij, maar ik had niets in de gaten.
Je blik hield me vanaf het begin in zijn macht. Ik kon alleen maar naar je staren, verdrinken in de diepe gronden van je grijze ogen. Mijn wijsvinger draaide loom in het zand, ongemerkt vormden zich hartjes die werden overspoeld door het zilte zeewater.
Rustig kwam je op me af. Je maakte een opmerking over mijn verbrande huid, een glimlach op je gezicht. Dankbaar nam ik je aanbod aan om mijn rug in te smeren. Je handen waren verrassend zacht, de koude olie voelde heerlijk in contrast met de warme zon. Loom genoot ik van het heerlijke moment, zacht hoorde ik de meeuwen krijsen op de achtergrond…
Een zoen op mijn arm bracht mij weer in deze tijd. Ik zag dat de zon alweer op weg was naar de andere kant van de wereld, het strand lag er verlaten bij. Je sloeg een handdoek om me heen, een arm om mijn middel. Langzaam kwam je dichterbij, je mond raakte zachtjes mijn wang aan. Als in een roes streek ik door je haren, proefde de zoute zee.
Samen keken we naar de sterren, op zoek naar de grote beer. Je vingers streelden mijn warme huid, je fluisterde me alle woordjes toe die ik wilde horen.
Doelgericht en onmerkbaar zocht jij naar je buit van vannacht. Het goud lag binnen handbereik, een zoen, een blik nog, en het was van jou. Gretig pakte je het aan, niet beseffend dat een leven zonder hart vreselijk pijn kan doen.
Je tedere zoenen voerden me naar een spiraalvormige tunnel, tollend zocht ik naar vaste grond onder mijn voeten. Tevergeefs, mijn lichaam voelde als verlamd, vond geen enkel houvast aan de gladde wanden van mijn onderbewustzijn.
Badend in het zweet word ik wakker. Mijn handen voelen slaapdronken naar de plek naast me, teleurgesteld en verward grijp ik naar het lege kussen. Zandkorrels kriebelen tussen mijn tenen, maar mijn hart kan ik nergens meer vinden.
Je blik hield me vanaf het begin in zijn macht. Ik kon alleen maar naar je staren, verdrinken in de diepe gronden van je grijze ogen. Mijn wijsvinger draaide loom in het zand, ongemerkt vormden zich hartjes die werden overspoeld door het zilte zeewater.
Rustig kwam je op me af. Je maakte een opmerking over mijn verbrande huid, een glimlach op je gezicht. Dankbaar nam ik je aanbod aan om mijn rug in te smeren. Je handen waren verrassend zacht, de koude olie voelde heerlijk in contrast met de warme zon. Loom genoot ik van het heerlijke moment, zacht hoorde ik de meeuwen krijsen op de achtergrond…
Een zoen op mijn arm bracht mij weer in deze tijd. Ik zag dat de zon alweer op weg was naar de andere kant van de wereld, het strand lag er verlaten bij. Je sloeg een handdoek om me heen, een arm om mijn middel. Langzaam kwam je dichterbij, je mond raakte zachtjes mijn wang aan. Als in een roes streek ik door je haren, proefde de zoute zee.
Samen keken we naar de sterren, op zoek naar de grote beer. Je vingers streelden mijn warme huid, je fluisterde me alle woordjes toe die ik wilde horen.
Doelgericht en onmerkbaar zocht jij naar je buit van vannacht. Het goud lag binnen handbereik, een zoen, een blik nog, en het was van jou. Gretig pakte je het aan, niet beseffend dat een leven zonder hart vreselijk pijn kan doen.
Je tedere zoenen voerden me naar een spiraalvormige tunnel, tollend zocht ik naar vaste grond onder mijn voeten. Tevergeefs, mijn lichaam voelde als verlamd, vond geen enkel houvast aan de gladde wanden van mijn onderbewustzijn.
Badend in het zweet word ik wakker. Mijn handen voelen slaapdronken naar de plek naast me, teleurgesteld en verward grijp ik naar het lege kussen. Zandkorrels kriebelen tussen mijn tenen, maar mijn hart kan ik nergens meer vinden.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
*Ietsjes gewijzigd na opmerkingen van naasten dat het porno is?*
Wat een dikke puist daar op zijn schouder. Zou hij het merken als ik hem uitknijp? “Oh, schat, wat ben je lekker”. Zo, daar komt wat uit, mijn hele vinger zit onder. “Ik wil dat je m’n vingers likt, lik ze helemaal af”. Zo, schoon. Zou ze weer komen vandaag? Ik hoop dat ze weer komt vandaag.
Onwennig loopt ze het donkere steegje in. Waar was het ook alweer? Ze kijkt naar een man die met opgestoken kraag naar buiten stapt. Ze lijkt wel gek, waarom gaat ze hierheen? Voor haar. Maar wat dan? “Hoeveel?”. Oh, die ogen. Die volle, rood gestifte lippen en mondhoeken die omkrullen wanneer ze lacht. Hoe zouden haar borsten voelen? Zouden ze zacht zijn? In gedachte maakt ze de push-up van de vrouw voorzichtig los en vult haar handen met het warme vlees. Haar vingers kruipen voorzichtig naar beneden en haken zich onder het rode stringetje. Langzaam zakt ze door haar knieën. In haar neus de penetrante geur van vagina en mannelijke sappen. Zachtjes duwt ze haar neus tegen het kleine bosje haar. Met haar tong strijkt ze er teder overheen, ertussen, erin, en voelt hoe zij zelf op begint te zwellen bij het horen van de zachte kreuntjes boven haar.
“Oh ja, niet stoppen!”. Ja, dat vind je wel lekker he. Oh wat wil je graag. Wanneer het vrouwtje het te druk heeft met de kinderen he? Zou je goed zijn? Ik voel het niet meer. Zo uitgehold dat zelfs een lul van 25 centimeter nog zou verdrinken. Zou ze er weer zijn? Ik hoop zo dat ze er weer is. Alsjeblieft. Laat haar er zijn.
Daar was het, toch? Ze vertraagd haar tempo en met haar ogen strak vooruit loopt ze verder. Waarom doet ze dit? Ze is echt gek. Verwachtingsvol stopt ze en kijkt opzij. Ze ziet niets. Het gordijn is dicht. Beschaamd loopt ze snel verder en pakt haar mobieltje. “Hai schat, met mij. Ja, de trein had vertraging, maar ik kom nu naar je toe hoor… Ik ook van jou.”
[ Bericht 1% gewijzigd door Sliph op 22-05-2004 12:17:39 ]
Wat een dikke puist daar op zijn schouder. Zou hij het merken als ik hem uitknijp? “Oh, schat, wat ben je lekker”. Zo, daar komt wat uit, mijn hele vinger zit onder. “Ik wil dat je m’n vingers likt, lik ze helemaal af”. Zo, schoon. Zou ze weer komen vandaag? Ik hoop dat ze weer komt vandaag.
Onwennig loopt ze het donkere steegje in. Waar was het ook alweer? Ze kijkt naar een man die met opgestoken kraag naar buiten stapt. Ze lijkt wel gek, waarom gaat ze hierheen? Voor haar. Maar wat dan? “Hoeveel?”. Oh, die ogen. Die volle, rood gestifte lippen en mondhoeken die omkrullen wanneer ze lacht. Hoe zouden haar borsten voelen? Zouden ze zacht zijn? In gedachte maakt ze de push-up van de vrouw voorzichtig los en vult haar handen met het warme vlees. Haar vingers kruipen voorzichtig naar beneden en haken zich onder het rode stringetje. Langzaam zakt ze door haar knieën. In haar neus de penetrante geur van vagina en mannelijke sappen. Zachtjes duwt ze haar neus tegen het kleine bosje haar. Met haar tong strijkt ze er teder overheen, ertussen, erin, en voelt hoe zij zelf op begint te zwellen bij het horen van de zachte kreuntjes boven haar.
“Oh ja, niet stoppen!”. Ja, dat vind je wel lekker he. Oh wat wil je graag. Wanneer het vrouwtje het te druk heeft met de kinderen he? Zou je goed zijn? Ik voel het niet meer. Zo uitgehold dat zelfs een lul van 25 centimeter nog zou verdrinken. Zou ze er weer zijn? Ik hoop zo dat ze er weer is. Alsjeblieft. Laat haar er zijn.
Daar was het, toch? Ze vertraagd haar tempo en met haar ogen strak vooruit loopt ze verder. Waarom doet ze dit? Ze is echt gek. Verwachtingsvol stopt ze en kijkt opzij. Ze ziet niets. Het gordijn is dicht. Beschaamd loopt ze snel verder en pakt haar mobieltje. “Hai schat, met mij. Ja, de trein had vertraging, maar ik kom nu naar je toe hoor… Ik ook van jou.”
[ Bericht 1% gewijzigd door Sliph op 22-05-2004 12:17:39 ]
Als verdoofd zit ik op het terras, in mijn favoriete leunstoel. Ik heb mezelf voor de tweede maal ingeschonken, een dubbele whisky, met ijs, wat kan mij het schelen, het is bloedheet.
Wat heb ik de pest in, wat voel ik me rot, verloren van een of andere onbenul, buitengewoon jong talent noemen ze zoiets, het is verdomme niet eerlijk.
“Schat, kom je eten?”
Rot op, wil ik roepen, laat me met rust!
“Laat me maar. Ik kom zo… misschien.”
Een voelbare spanning, daarna dreiging en tot slot een diepe zucht, hij geeft het op en draait zich mismoedig om.
Woedend kom ik overeind, ik laat niet zomaar met me sollen! Is hij nu helemaal, heb ik me dáárvoor uitgesloofd?
Ik zie het verbaasde gezicht van mijn vriend als ik hem voorbij stuif. Hij roept iets, maar ik zit al in mijn Fiat en rijd met gierende banden weg.
Hé, ik moet vaker whisky drinken, ik race over de weg, haal iedereen in, zelfs de politie heeft het nakijken. Rood licht, ik word geflitst, who cares, dan maar een vette bon.
Ik voel me sterk, ik ga die vent de waarheid vertellen, recht in zijn smoel. Hij zal tegensputteren, mij proberen te kalmeren, paaien zelfs, maar ik zal hem geen enkele kans geven, ik ga hem afbekken, heel klein maken, het is zijn verdiende loon.
Eindelijk, ik ben er. Neonletters dansen voor mijn ogen, is dit de studio? Een dikke portier wil mij tegenhouden, maar één klap is genoeg.
Ik weet precies achter welke deur hij zit, daarachter hoor ik zijn lijzige stem. Er brandt een felrode lamp boven, maar ik laat me door niets tegenhouden, ik heb nergens respect voor. Als ik de deur opentrap, geniet ik van zijn verschrikte uitroep en zijn doodsbange ogen. Hij probeert weg te duiken, maar ik zit met één sprong boven op hem. Langzaam hef ik mijn gebalde vuist …
“Liefje, word eens wakker?”
Mijn vriend neemt mijn glas over, strijkt liefdevol over mijn bezwete voorhoofd, drukt een zachte kus op mijn lippen…
“Ik houd van je, dat weet je toch?”
Wat heb ik de pest in, wat voel ik me rot, verloren van een of andere onbenul, buitengewoon jong talent noemen ze zoiets, het is verdomme niet eerlijk.
“Schat, kom je eten?”
Rot op, wil ik roepen, laat me met rust!
“Laat me maar. Ik kom zo… misschien.”
Een voelbare spanning, daarna dreiging en tot slot een diepe zucht, hij geeft het op en draait zich mismoedig om.
Woedend kom ik overeind, ik laat niet zomaar met me sollen! Is hij nu helemaal, heb ik me dáárvoor uitgesloofd?
Ik zie het verbaasde gezicht van mijn vriend als ik hem voorbij stuif. Hij roept iets, maar ik zit al in mijn Fiat en rijd met gierende banden weg.
Hé, ik moet vaker whisky drinken, ik race over de weg, haal iedereen in, zelfs de politie heeft het nakijken. Rood licht, ik word geflitst, who cares, dan maar een vette bon.
Ik voel me sterk, ik ga die vent de waarheid vertellen, recht in zijn smoel. Hij zal tegensputteren, mij proberen te kalmeren, paaien zelfs, maar ik zal hem geen enkele kans geven, ik ga hem afbekken, heel klein maken, het is zijn verdiende loon.
Eindelijk, ik ben er. Neonletters dansen voor mijn ogen, is dit de studio? Een dikke portier wil mij tegenhouden, maar één klap is genoeg.
Ik weet precies achter welke deur hij zit, daarachter hoor ik zijn lijzige stem. Er brandt een felrode lamp boven, maar ik laat me door niets tegenhouden, ik heb nergens respect voor. Als ik de deur opentrap, geniet ik van zijn verschrikte uitroep en zijn doodsbange ogen. Hij probeert weg te duiken, maar ik zit met één sprong boven op hem. Langzaam hef ik mijn gebalde vuist …
“Liefje, word eens wakker?”
Mijn vriend neemt mijn glas over, strijkt liefdevol over mijn bezwete voorhoofd, drukt een zachte kus op mijn lippen…
“Ik houd van je, dat weet je toch?”
okay hier mijn nieuwe verhaal... (waarom fb pas erna dagonet?? ik vind het opzich wel handig, fijn, leuk enzo)
Een roze waas schoof voor zijn ogen. Ze glinsterde van top tot teen. Haar heldere, groene ogen keken op hem neer, alsof ze naast zijn bed stond. Hij stak zijn hand uit, wilde haar aanraken, vasthouden. Ze kwam dichterbij. Hij nam haar slanke, gladde hand in de zijne. Haar lange, blonde haren wapperden eventjes mee met een zuchtje wind wat er niet was. Hij zuchte, ze was prachtig. Ze kwam nog dichterbij. Hij rook de zoete geur van een duur parfum. Hij zag de kleine sproetjes op haar neus. Haar been drukte door het donzen dekbed heen tegen het zijne. Hij ging wat rechterop zitten, keek naar haar ogen, haar volmaakte gezicht, haar slanke, perfecte lichaam en een rilling liep over zijn rug. Ze voelde het en kneep zachtjes in zijn hand. Toen kwam ze naast hem op het bed zitten. De matras zakte nauwelijks in onder haar mooigevormde billen. Ze liet zijn hand los. Haar lippen fluisterden zijn naam. Teder streek ze een vochtige pluk haar van zijn voorhoofd. Met de topjes van haar vingers volgde ze de lijnen van zijn gezicht. Ze streek over zijn neus, langs zijn kaken, drukte voorzichtig op het plekje tussen zijn wenkbrauwen. Zijn hele lijf tintelde van haar aanrakingen. Ze boog zich dichter naar hem toe. Haar blonde haren vielen als gordijnen langs de zijkant van haar beeldschone gezicht. Ze kietelde in zijn nek. Hij zuchtte. Ze streek over de randjes van zijn oren, volgde zijn haargrens. Hij keek naar haar ogen, haar neus en haar mond. Ze aaide de plukjes haar aan de zijkant van zijn hals. Ze streelde zijn schouders. Hij volgde de bewegingen van haar sleutelbeenderen. Hij staarde naar de kleine haartjes op haar onderarm. Toen drukte ze haar lippen tegen de zijne. Hij opende zijn mond. Haar tong gleed naar binnen. Voorzichtig, onderzoekend. Hij sloeg zijn armen om haar nek. Haar mond streelde de zijne.
Voorzichtig opende ik de deur. Mijn zoon had zijn deken van zich afgewoeld. Op mijn tenen sloop ik naar binnen en dekte hem opnieuw toe. Zijn duim gleed uit zijn mond. Wat was het af en toe nog een kind...
(nu wel 354 woorden )
Een roze waas schoof voor zijn ogen. Ze glinsterde van top tot teen. Haar heldere, groene ogen keken op hem neer, alsof ze naast zijn bed stond. Hij stak zijn hand uit, wilde haar aanraken, vasthouden. Ze kwam dichterbij. Hij nam haar slanke, gladde hand in de zijne. Haar lange, blonde haren wapperden eventjes mee met een zuchtje wind wat er niet was. Hij zuchte, ze was prachtig. Ze kwam nog dichterbij. Hij rook de zoete geur van een duur parfum. Hij zag de kleine sproetjes op haar neus. Haar been drukte door het donzen dekbed heen tegen het zijne. Hij ging wat rechterop zitten, keek naar haar ogen, haar volmaakte gezicht, haar slanke, perfecte lichaam en een rilling liep over zijn rug. Ze voelde het en kneep zachtjes in zijn hand. Toen kwam ze naast hem op het bed zitten. De matras zakte nauwelijks in onder haar mooigevormde billen. Ze liet zijn hand los. Haar lippen fluisterden zijn naam. Teder streek ze een vochtige pluk haar van zijn voorhoofd. Met de topjes van haar vingers volgde ze de lijnen van zijn gezicht. Ze streek over zijn neus, langs zijn kaken, drukte voorzichtig op het plekje tussen zijn wenkbrauwen. Zijn hele lijf tintelde van haar aanrakingen. Ze boog zich dichter naar hem toe. Haar blonde haren vielen als gordijnen langs de zijkant van haar beeldschone gezicht. Ze kietelde in zijn nek. Hij zuchtte. Ze streek over de randjes van zijn oren, volgde zijn haargrens. Hij keek naar haar ogen, haar neus en haar mond. Ze aaide de plukjes haar aan de zijkant van zijn hals. Ze streelde zijn schouders. Hij volgde de bewegingen van haar sleutelbeenderen. Hij staarde naar de kleine haartjes op haar onderarm. Toen drukte ze haar lippen tegen de zijne. Hij opende zijn mond. Haar tong gleed naar binnen. Voorzichtig, onderzoekend. Hij sloeg zijn armen om haar nek. Haar mond streelde de zijne.
Voorzichtig opende ik de deur. Mijn zoon had zijn deken van zich afgewoeld. Op mijn tenen sloop ik naar binnen en dekte hem opnieuw toe. Zijn duim gleed uit zijn mond. Wat was het af en toe nog een kind...
(nu wel 354 woorden )
Hee twink gefeliciteerd nog.
Ik wacht nog wel even met mijn verhaaltje voor deze week, ben nu echt kapot.. Ik ga in ieder geval wel wat beter mijn best doen dan vorige week.
Ik wacht nog wel even met mijn verhaaltje voor deze week, ben nu echt kapot.. Ik ga in ieder geval wel wat beter mijn best doen dan vorige week.
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Mini-verhaal. FB mag.
Droom
Het ruikt hier naar kampvuur. Ik wil je. Waar ben je? Het is zo koud hier. Noordoostzuidwest niks. Alleen kou.
Toen rolden we naakt over een veld. Het gras prikte een beetje maar dat was niet erg.
Zowaar, vlinders! Blauw en geel en rood. Als je niet snel verschijnt sla ik ze allemaal dood.
(Ik heb me wel eens afgevraagd, hoeveel onschuldige insecten hebben we door ons schuldige rollen van het leven beroofd? Twee lieveheersbeestjes, op weg naar huis, getroffen door jouw rechterbil. Wat zou hun laatste gedachte geweest zijn?)
Wie ben je, verdomme? Ik heb het koud.
Droom
Het ruikt hier naar kampvuur. Ik wil je. Waar ben je? Het is zo koud hier. Noordoostzuidwest niks. Alleen kou.
Toen rolden we naakt over een veld. Het gras prikte een beetje maar dat was niet erg.
Zowaar, vlinders! Blauw en geel en rood. Als je niet snel verschijnt sla ik ze allemaal dood.
(Ik heb me wel eens afgevraagd, hoeveel onschuldige insecten hebben we door ons schuldige rollen van het leven beroofd? Twee lieveheersbeestjes, op weg naar huis, getroffen door jouw rechterbil. Wat zou hun laatste gedachte geweest zijn?)
Wie ben je, verdomme? Ik heb het koud.
Like carrots, handbags, cheese, toilets, Russians, planets, hamsters, weddings, poets, Stalin, Kuala Lumpur, pygmys, budgies, Kuala Lumpur, carrots, handbags, cheese.
Twinky, jij moet blijven oefenen met schrijven en veel lezen. Voor een veertienjarige zie jij de dingen namelijk verrassend helder. Als jij je hierin blijft ontwikkelen, kun je wel ver komen, denk ik.quote:Op zaterdag 22 mei 2004 13:22 schreef Twinky het volgende:
okay hier mijn nieuwe verhaal...
"verhaal"
PE#1
FB:- 350 woorden?quote:Op zaterdag 22 mei 2004 13:47 schreef Mahavishnu het volgende:
Mini-verhaal. FB mag.
Droom
Het ruikt hier naar kampvuur. Ik wil je. Waar ben je? Het is zo koud hier. Noordoostzuidwest niks. Alleen kou.
Toen rolden we naakt over een veld. Het gras prikte een beetje maar dat was niet erg.
Zowaar, vlinders! Blauw en geel en rood. Als je niet snel verschijnt sla ik ze allemaal dood.
(Ik heb me wel eens afgevraagd, hoeveel onschuldige insecten hebben we door ons schuldige rollen van het leven beroofd? Twee lieveheersbeestjes, op weg naar huis, getroffen door jouw rechterbil. Wat zou hun laatste gedachte geweest zijn?)
Wie ben je, verdomme? Ik heb het koud.
-mooi, wel een beetje apart.
-je gaat van ik wil je, waar ben je, naar wie ben je.
-waar de vlinders vandaan komen snap ik ook niet.
-vuur is lekker warm
[edit]ik wil ook graag fb op mijn verhaal [/edit]
Twinky, jouw verhaal vind ik zoals gezegd geslaagd. De droom die je beschrijft is door de eenvoud ervan erg mooi. En het contrast tussen wat zoon ervaart en moeder ziet is erg verrassend.
PE#1
we willen allemaal wel feedback toch? al is het alleen maar om er van naast je schoenen te gaan lopen
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
haha inderdaad hanneke, maar dagonet zei:
quote:Commentaar op spelling, stijl en inhoud graag pas leveren na sluitingstijd voor inzendingen.
jammer jammer.....
als ik het zelf maar goed vind
als ik het zelf maar goed vind
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ja, ik vind (mag dat?) dat je gewoon meteen moet kunnen fb-en. de nachtlicht mensen zeiden ook zoiets van 'je mag veranderen tot 17:00' en daar hoordt fb ook bij
(en aan 'mooi verhaal' etc heb ik niks....)
(en aan 'mooi verhaal' etc heb ik niks....)
dagonet, kunnen we geen apart topic openen voor FB? voorkomt slow-chat en is dan toch erg prettig, aangezien het altijd fijn is om te weten wat je anders had kunnen doen.
(ik weet het antwoord al wel, maar wil ook graag weten WAAROM we geen fb meer mogen geven. twee weken geleden werd ons nog wijsgemaakt dat we het wel moesten doen)
(ik weet het antwoord al wel, maar wil ook graag weten WAAROM we geen fb meer mogen geven. twee weken geleden werd ons nog wijsgemaakt dat we het wel moesten doen)
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
|
|
