FOK!/NachtLicht topic week 21: Jaloers!

Ter inspiratie geldt deze week 'Jaloers!' als subthema. Dat hoef ik niet verder uit te leggen, vermoed ik. Je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien helpt het je op weg.

Snelle actie!! Eb, heel erg bedankt, ik ga aan de slag.... eerst maar eens wat inspiratie opdoen ... succes allemaal!

Ben benieuwd. Moeilijk thema denk ik.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 13:47 schreef convinced het volgende:
Ben benieuwd. Moeilijk thema denk ik.

zeggen we elke keer.... maar ben je nooit eens jaloers geweest, of heb je uit jaloezie rare dingen gedaan? ... ahum... schreef Francesca....

Nee, ik ben nooit in een situatie geweest die aanleiding gaf tot jaloezie.

aha... snap het, dan is het wel moeilijk, ja... afgunst, dat lijkt er wel een beetje op. afgunst dan?
lees je antwoord nog wel, moet boodschappen doen, in het Italiaans... maar ik ga Indiaas koken vanavond. Iemand mee-eten??? Grapje, sorry.....

Afgunst lijkt er zeker op ja. Dat is een tip waar ik zeker iets aan zal hebben. Bedankt!

Afgunst en Jaloezie zijn niet gelijk aan elkaar

Je moet het subthema niet gebruiken, je mag het.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 15:47 schreef Kugari-Ken het volgende:
Afgunst en Jaloezie zijn niet gelijk aan elkaar

klopt! ik zei dan ook: lijkt er een beetje op.... heb jij trouwens al een idee? ik ben heel nieuwsgierig en nu niet te laat komen, he....

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 15:59 schreef hannekez het volgende:
Je moet het subthema niet gebruiken, je mag het.

dat is iets dat ik nooit begrepen heb, als je het subthema niet hoeft te gebruiken, waarom geef je dan nog een subthema?

De betere van de twee

Haar glanzende zwarte schild is perfect, geen deuken, geen krassen, een volkomen egaal oppervlak. Een zoetige stof ontsnapt uit onzichtbare klieren, het vermengt zich met de lucht om een duidelijk signaal af te geven aan zij die willen luisteren.

Ze is rijp.

Haar geur word opgepikt door een mannetje. Behendig volgt hij het spoor dat leidt naar zijn dood. Zijn genen en instinct motiveren hem om in de sporen van al zijn mannelijke voorouders te treden.
Het duurt niet lang, hij vindt haar. Zij staat gereed voor hem. Hij beklimt haar en laat zijn zaad achter, maar voor hij zijn kans ziet om te ontsnappen, breekt zij zijn nek en verorbert de geleiachtige massa in zijn kop. De proteïnen kan ze goed gebruiken.
De bevruchting is instantaan, bloeiende chemische processen vinden plaats in haar eizak, cellen splitsen zich, membramen breken en regenereren zich.

Haar lichaam schokt en ze hoort hoe alle vrouwen in haar bloedbaan haar toezingen en haar steunen. Ze begeleiden haar als haar lichaam moeizaam een sliert bevruchte embryo’s voortbrengt.
De klonterige massa nieuw leven wacht geduldig af.
Voldaan draait de nieuwe moeder zich om, ze kijkt naar haar dochters en zonen en ziet hoe de toekomst voor hen buigt.
Ze proeft haar partner nog steeds, ze voelt hoe zijn dood haar lichaam sterkt.
Log richt ze haar blik naar boven en vraagt zich af hoe de vijand zich voortplant. Ze heeft tal van verhalen gehoord.

De vrouwtjes liggen op hun rug, ze hebben geen eizak, maar een baarmoeder. De vlezige wezens zijn tot de nok toe gevuld met larven, en na goddeloos lange periode komen ze naar buiten gekropen, geruchten gaan dat ze zich een weg naar buiten vreten.
Darren omsingelen het ranzige wezen en vanuit hun harige koppen schreeuwen ze haar vulgaire bevelen toe.
En dan is er nog de bevruchting, zo barbaars en buitenaards, geen wonder dat de mensen als vijand zijn bestempeld!

Met een sierlijke beweging richt ze zich weer op haar nageslacht, en door haar cellen slaakt ze een zucht, ze is al haar oermoeders dankbaar dat ze niet als mens geboren is.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 18:17 schreef Kugari-Ken het volgende:

[..]

dat is iets dat ik nooit begrepen heb, als je het subthema niet hoeft te gebruiken, waarom geef je dan nog een subthema?

je kunt er inspiratie uit putten... mij helpt het soms...

die 350 woorden zijn ruk... echt driewerf ruk... ik haal het niet eens in 350 woorden, ik mis de helft.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 19:01 schreef Kugari-Ken het volgende:
die 350 woorden zijn ruk... echt driewerf ruk... ik haal het niet eens in 350 woorden, ik mis de helft.

het is je toch gelukt, nou, precies 350 woorden (titel telt niet mee, toch?), een indrukwekkende paring. alleen zou ik "aan hen die willen luisteren" hebben geschreven.
ik hoop dat je meer FB krijgt, ikzelf ben niet meer zo "scherp", ben me aan het bezinnen, nieuwe ideetjes en zo... ik geef niet op nl. ...

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 21:06 schreef Eb het volgende:
Buiten mededinging, maar ik kon het niet laten...

Als hij maar op tijd komt. Het was al een heel gedoe om deze afspraak te maken en veel tijd heb ik niet. De plek is goed, dat wel. Hier komt niemand die ik ken. Ooit ben ik in dit cafe gestrand toen de trams niet meer reden door kortsluiting ofzo en het regende pijpenstelen. Daar ken ik het van. Het is een deel van de stad waar uitkeringstrekkers, criminelen en andere randfiguren de dienst uitmaken. We zullen niet worden herkend.
Aan de toog zit een dikke man. Hij heeft een tattoo op zijn onderarm. Met die arm brengt hij zwijgend een kelkje jenever met regelmaat naar zijn lippen. Hij is de enige klant op dit uur van de dag en zegt geen woord. De barman poetst glazen met een theedoek, Andre Hazes klinkt gedempt. Kwart over twaalf, ik kijk naar de deur. Ik ben gespannen en speel met een van de bierviltjes die, net als op de andere tafeltjes, kunstig zijn gedrapeerd op het Perzische tapijtje. Ik heb last van mijn geweten. Het is verkeerd wat ik doe, maar ik kan nu niet meer terug. Zo voelt het tenminste. Zeven jaar getrouwd en nu dit, maar het zat eraan te komen. Het was onvermijdelijk. Er komt een moment dat je zoiets doet, dat de drang te groot wordt. Ach het zal wel niks zijn. Maar stel dat het wel wat is? dan breekt pas echt de pleuris uit. Ik moet er niet aan denken, maar tegelijkertijd ook weer wel. Waar blijft hij nou?
Als hij binnenkomt klopt mijn hart in mijn keel. Hij heeft een pak aan en lacht verontschuldigend.
‘Sorry dat ik zo laat ben’, zegt hij en hij gaat tegenover mij zitten.
‘Geeft niet’, lieg ik. ‘Goed dat je er bent. Vertel.’
‘Niks aan de hand’, antwoordt hij en hij haalt een bruine envelop uit zijn tas.
Op de foto’s herken ik mijn vrouw. Ze winkelt, drinkt koffie met een vriendin die ik ook ken en stalt haar fiets bij het gemeentehuis.
‘Echt niet?’, vraag ik nog.
Hij lacht. ‘Nee, geen mannen, geen geflikflooi. Niks, noppes.’
Opgelucht laat ik mij achterover in mijn stoel zakken. Dure grap, zo’n privé detective, maar dan heb je ook wat.

wil jij ook FB?

Eb, hierbij mijn dank voor de inspiratie


Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoeken ziet ze de barman naderen, met een theedoek veegt hij de laatste druppels weg.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer kleine speekseldruppeltjes, maar enkel op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij de laatste klant. ”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben de betalende klant en jij het barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, allebei, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “De allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft ie het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klant binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“God, wat was ik jaloers” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar...

Het patroon op de vloer was verontrustend simpel.
Op de achtergrond was een akelig deuntje te horen, bijna even simpel in opzet als het patroon op de vloer.
Ze staat op een paar passen afstand van hem. Ze ziet er geweldig uit. Een vriendelijke glimlach, heldere ogen, een mooi lichaam, maar boven alles heeft ze een uitstraling die een ongekende puurheid uitstraalt, volledige onschuld ligt er in haar gezicht opgesloten.
Hij kent alle signalen, alle rituelen, de theorie ligt veilig opgesloten in zijn hoofd, zijn grijze massa registreert en archiveert alles dat zich rond om hem afspeelt.
Het probleem is dat de eindeloze stroom van informatie zo onpersoonlijk aanvoelt, zo ver van hem verwijderd.
Zijn vrienden, zijn maten, ze zijn hem al lang en breed vergeten. Ze amuseren zich, hebben zich vol overgave gestort in het avontuur, ze praten, ze flirten, ze maken contact op alle mogelijke manieren, en met de meest uiteenlopende schepsels die zich over de vloer bewegen, volkomen blind, onwetend van het feit dat ze het goddeloze patroon trotseren met hun chaotische bewegingen.
Zijn blik dwaalt af, tast de ruimte voor de zoveelste maal af, proeft van de gezichten en lichamen om hem heen, om vervolgens weer rustig aan te komen bij de vrouw van zijn dromen.
Ze lacht hartelijk, neemt een slok van haar drankje en zegt iets. Met haar rechterhand wrijft ze, nee streelt ze, zachtjes over de schouder van een jongen die een volle kop groter is dan zij. Ze lacht weer.
De jongen met wie ze praat ziet er goed uit, niet onaantrekkelijk. Hij is lang, breed, draagt zijn kleren alsof ze speciaal voor zijn lichaam ontworpen zijn. Hij heeft iets nonchalants over zich, maar is niet arrogant, de manier waarop hij staat, waarop hij beweegt, waarop hij haar aan het lachen maakt, het is allemaal zo perfect, het oogt zo gemakkelijk. Hij herkent de chemie, de passie.
Ze leunt naar voren, gaat op haar tenen staan, sluit haar ogen en neemt een kus in ontvangst van de jonge god, de god die hij niet is en nooit zal zijn.
Het patroon lonkt.

quote:

Op vrijdag 14 mei 2004 22:55 schreef Francesca het volgende:
Eb, hierbij mijn dank voor de inspiratie


Ze zit niet, maar hangt op de barkruk. Met haar ellebogen op de toog, hoofd steunend op haar handen, staart ze met lodderige ogen naar haar wijnglas. Vanuit haar ooghoeken ziet ze de barman naderen, met een theedoek veegt hij de laatste druppels weg.
“Hé, barmannetje “ sputtert ze, “Schenk me nog ‘es.”
Zijn geoefend oog taxeert haar. Hij ziet alweer kleine hier zie ik mijn eigen fout! ai..verkleinwoordjes, ik vefoei ze nu! speekseldruppeltjes, maar enkel op haar onderlip en handen. Hij schudt zijn hoofd.
“Mijn naam is Ron, ik ben de barmàn en jij de laatste klant. ”
Hij pakt haar wijnglas. Ze richt zich op, met verrassende snelheid haalt ze uit en grijpt hem bij de pols.
“Mijn naam is Leila, ik ben de betalende klant en jij het barmannetje!”
Ze kijken elkaar diep in de ogen en beginnen te lachen, allebei, eerst voorzichtig, dan steeds harder, tot de tranen over hun wangen lopen.
“Weet je het nog?” snikt Leila “De allereerste keer?”
“Ja, joh, die rotvent, vergeet ‘em toch!”
Hij schenkt haar in en trakteert zichzelf ook, een dubbele whisky. Vanavond heeft ie het verdiend, keihard gewerkt en toch geen klant binnengehaald. Dinsdag, slappe dag.
“Vent? Zei je vént?”
Ze haalt uit, een klap op zijn arm, zijn whisky klotst, een gierende lach, ze valt bijna van haar kruk.
“God, wat was ik jaloers” zucht ze, ernstig ineens. “Hield ‘em in de gaten, snuffelde aan z’n ondergoed, zijn kleren notabene!”
Ron verslikt zich. Dit heeft hij honderd keer gehoord en alweer kan hij het niet houden. Hij hoest z’n longen uit zijn lijf.
“Zocht ik overal wat achter, die wijven op kantoor, die loeders bij de tennisclub.”
Hij knikt, dat weet hij nog.
“Maar dat was niet het ergste, he?” Och, wat voelt hij met haar mee.
“Nee, nee, dat waren die slipjes, die netkousen, gadver, ik draag ze nooit meer!”
Ze kokhalst… verschrikt pakt hij zijn theedoek. Dan ziet hij dat ze huilt, heftig, met schokkende schouders. Hij streelt haar arm. Meteen heft ze haar hoofd, doorzichtig snot onder haar neus.
“God, Ron, je weet niet hoe het is, met zo’n…zo’n…”
“Travestiet”, helpt hij haar...

Ik heb mezelf FB gegeven. Dat wordt weer schrijven.... zucht....

Vrienden...

"Ik denk dat het beter is als we verder gaan als vrienden," snik je zachtjes.
"Als dat is wat jij wilt, dan moeten we dat maar proberen."
Ik ben het helemaal niet eens met deze beslissing, ik wil haar helemaal niet kwijt, maar ik hou teveel van haar om tegen haar in te gaan. Als zij maar gelukkig is.
"Meen je dat echt?" vraagt ze hoopvol.
"Ja," lieg ik.
Nadat ze haar spullen bij elkaar heeft gezocht, en zich klaar heeft gemaakt om voorgoed uit mijn leven te vertrekken, loopt ze nog snel naar me toe voor een laatste warme en gemeende knuffel gevolgd door een vluchtige kus op mijn wang. Ik hoor je nog zeggen dat je echt van me houd en dat je me echt heel erg zal missen, maar het dringt niet tot me door.
Twee weken later spreek ik je pas weer, en hoewel ik weet dat ik je niet terug ga krijgen, blijf ik hier toch op hopen. In die twee weken ben je dichter bij mij geweest dan dat je in onze hele relatie bent geweest. In die tijd heb ik iedere dag iedere herinnering aan jou naar boven gehaald, opgepoetst en voorzichtig heel verdrietig teruggelegd tussen de scherven van mijn gebroken hart.
Een week later bel je me weer, je wilt met me praten.
"Sven, ik moet je iets vertellen,” zeg je zenuwachtig. Je bent nog mooier dan in mijn herinneringen.
"Wat dan?" Vraag ik angstig.
"Ik heb met iemand anders gezoend gister."
"O," stoot ik hees uit, "met wie dan?"
"Een jongen van school.”
Alles draait, ongewild zie ik het hele tafereel voor me: Jij in zijn armen, hartstochtelijk zoenend, oprecht genietend. Je hebt zojuist met een hamer de scherven in mijn hart versplinterd. En dus ook de herinneringen.
Ik ben verschrikkelijk boos. Boos op jou, op mezelf, op dat verschrikkelijke beeld van jou in de armen van iemand anders.
Ik kan het niet, wil het niet, ik ben verschrikkelijk jaloers. Gevoelens zijn nooit hypocriet, en dus moet ik je laten gaan.
Jaloezie is zoveel sterker dan liefde.

Ik staar naar je. Naar jou in de verte.
Je haren glanzen in het licht van de zon die vertikt warmte af te geven.
Je handen vertellen hetzelfde verhaal als je prachtige mond.
Ik zou zo graag mijn armen om je heen slaan. Jouw lijf tegen het mijne voelen.
Ik zou zo graag bij je horen, jouw mijn naam horen zeggen, fluisteren.
Zo ontzettend graag bij je zijn, dicht bij je zijn, altijd bij je zijn.

Dan komt ze eraan. Haar lange, blonde haren dansen ritmisch zodat elke jongen op het schoolplein wel móet zien hoe prachtig ze is. Haar lijf wankelt niet eens op de enorme hakken die ik nooit zou kunnen dragen. Even kijkt ze me aan. Een vonk van haat springt over. Dan draait ze zich arrogant jouw richting op. Ze loopt naar je toe en slaat bezitterig een arm om je prachtige schouders. Haar te vette, te gekleurde, te glanzende lippen fluisteren iets in je oor. Je kijkt naar mij. Niet zoals ik zou willen dat je naar me keek, maar alsof je iets vies ziet. Alsof je me verafschuwt. Dan kust ze je op je mond. Jullie lijken compleet op te gaan in de uren durende kus. Ik kan alleen maar kijken. Kijken naar wat ik zou willen. Tot jullie lippen elkaar weer loslaten. Ze trekt haar strakke truitje recht, wat je zachtjes omhoog hebt geduwd om haar blote rug tegen je mooie handen te voelen. Het truitje wat ik zag hangen in de winkel maar niet eens durfde te passen. Omdat ik er toch uit zou zien als een worst.

Als de bel gaat laten jullie elkaar los. Alsof het pijn doet houdt ze nog even je hand vast. Ze zwaait naar je met een perfect gemanicuurde hand. Ze drukt een kus in de lucht. Zodra ze zich omdraait en perfect wegdanst. Je kijkt haar na en zodra ze om de hoek is veeg je de lippenstift van je gezicht. Dan ga jij ook naar binnen. Toch kijk je nog even achterom en werpt een verontschuldigende blik in mijn richting. Misschien is er toch nog hoop.


(354 woorden?)

quote:

Op zaterdag 15 mei 2004 14:13 schreef Twinky het volgende:
(354 woorden?)

352

ook goed
ik heb bij opstellen altijd vier woorden teveel, ALTIJD!!
twee is fijn

4 maar?
De eerste versie hiervan had 612 woorden