LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 4 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! In week 23 wordt de jury bekendgemaakt die straks alle verhalen gaat beoordelen!
Ter inspiratie geldt deze week 'Ik mis je zo...' als subthema. Als je heel erg gehecht bent aan iemand, is het moeilijk als zo iemand niet lijfelijk beschikbaar is. Of de afwezigheid nu tijdelijk (verblijf in het buitenland bijvoorbeeld) of permanent is (verbroken relatie, overlijden).
Ze zeggen wel eens: afwezigheid werkt als de wind op het vuur: het doet de kleine vlammen doven en de grote vuren oplaaien. De oplettende lezer is de knipoog naar Pinksteren niet ontgaan...
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 4 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! In week 23 wordt de jury bekendgemaakt die straks alle verhalen gaat beoordelen!
Ter inspiratie geldt deze week 'Ik mis je zo...' als subthema. Als je heel erg gehecht bent aan iemand, is het moeilijk als zo iemand niet lijfelijk beschikbaar is. Of de afwezigheid nu tijdelijk (verblijf in het buitenland bijvoorbeeld) of permanent is (verbroken relatie, overlijden).
Ze zeggen wel eens: afwezigheid werkt als de wind op het vuur: het doet de kleine vlammen doven en de grote vuren oplaaien. De oplettende lezer is de knipoog naar Pinksteren niet ontgaan...
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Veel succes namens de crew!
Ik spreidde mijn enorme badlaken uit over het hete zand. Zonnebril aan de kant, discman op voluit en gedachten op nul. En dan wachten tot de schaduw over mijn gezicht valt. De schaduw van de zon die onder gaat, van één van mijn ouders die me ophaalt, of van een beachboy die aandacht wil. In alle gevallen: balen. De zon moet blijven, ik zou moeten kunnen blijven en jongens moeten wég blijven.
Omdat gedachten op nul toch niet werkt, begin ik te denken. Mijn handen graven een kuiltje in het zand en de warme zon zorgt voor een soort roes. Een roes waarin ik denk aan jou. Aan wat we samen hadden, aan wat we nog samen konden hebben, gewoon aan jou.
Wat zou het leuk zijn als je naast me lag. Gewoon om het er zijn. Wat zou het fijn zijn om nog één keer je lichaam tegen het mijne te voelen. Jouw hand tegen mijn huid, nog een laaste keer het kippenvel, de kriebels...
Ik hoor de zee ruisen in de stilte tussen twee liedjes.
en ik mis je...
Omdat gedachten op nul toch niet werkt, begin ik te denken. Mijn handen graven een kuiltje in het zand en de warme zon zorgt voor een soort roes. Een roes waarin ik denk aan jou. Aan wat we samen hadden, aan wat we nog samen konden hebben, gewoon aan jou.
Wat zou het leuk zijn als je naast me lag. Gewoon om het er zijn. Wat zou het fijn zijn om nog één keer je lichaam tegen het mijne te voelen. Jouw hand tegen mijn huid, nog een laaste keer het kippenvel, de kriebels...
Ik hoor de zee ruisen in de stilte tussen twee liedjes.
en ik mis je...
De nacht
Laat het ophouden, verdwijnen. Laat me een nacht niet denken, niet voelen. Ik wil zo graag rust. Geen stilte, rust. Stil is het al. Zo alleen in de nacht. Geen geluiden die als afleiding door het open raam naar binnen dwarrelen. Alleen ik en mijn gedachten. Een onaflatende stroom gedachten waardoor ik niet kan slapen. Licht aan, bed uit. Jouw kant is leeg. Raar dat je niet beseft hoe mooi iets is totdat het weg is. De kamer uit, de keuken in. Je kan niet vluchten voor jezelf, dat weet ik wel, maar een beetje lopen helpt. Even, ook al is het maar een paar seconden, mijn gedachten op iets anders.
Met een glas water schuifel ik naar de huiskamer. Het leer van de bank voelt koud aan op mijn naakte benen en rug. Ik ril en tegelijkertijd koester ik het gevoel. Het is een welkome afwisseling. Achter het grote raam ligt de doodstille straat. Nergens brandt licht. Iedereen slaapt. Behalve ik.
Of zou jij ook niet slapen? Staar je met blinde ogen naar de muur en zie je mijn gezicht? Denk je aan vroeger met een glimlach of huil je zachtjes met me mee? Ben je in deze donkere nacht mijn boei, mijn redding?
Maar nee. Ik mag mezelf niet voor de gek houden. Je slaapt in nieuwe armen. Onwetend, onverschillig. In deze donkere nacht ben je niet de boei, maar de zwarte zee waar ik hopeloos verloren in rond zwem. Niets zal me redden. Niets kan me redden. Ik kan alleen maar blijven zwemmen in de hoop dat ik ooit het land bereik.
Ik haat je.
Ik mis je.
Laat het ophouden, verdwijnen. Laat me een nacht niet denken, niet voelen. Ik wil zo graag rust. Geen stilte, rust. Stil is het al. Zo alleen in de nacht. Geen geluiden die als afleiding door het open raam naar binnen dwarrelen. Alleen ik en mijn gedachten. Een onaflatende stroom gedachten waardoor ik niet kan slapen. Licht aan, bed uit. Jouw kant is leeg. Raar dat je niet beseft hoe mooi iets is totdat het weg is. De kamer uit, de keuken in. Je kan niet vluchten voor jezelf, dat weet ik wel, maar een beetje lopen helpt. Even, ook al is het maar een paar seconden, mijn gedachten op iets anders.
Met een glas water schuifel ik naar de huiskamer. Het leer van de bank voelt koud aan op mijn naakte benen en rug. Ik ril en tegelijkertijd koester ik het gevoel. Het is een welkome afwisseling. Achter het grote raam ligt de doodstille straat. Nergens brandt licht. Iedereen slaapt. Behalve ik.
Of zou jij ook niet slapen? Staar je met blinde ogen naar de muur en zie je mijn gezicht? Denk je aan vroeger met een glimlach of huil je zachtjes met me mee? Ben je in deze donkere nacht mijn boei, mijn redding?
Maar nee. Ik mag mezelf niet voor de gek houden. Je slaapt in nieuwe armen. Onwetend, onverschillig. In deze donkere nacht ben je niet de boei, maar de zwarte zee waar ik hopeloos verloren in rond zwem. Niets zal me redden. Niets kan me redden. Ik kan alleen maar blijven zwemmen in de hoop dat ik ooit het land bereik.
Ik haat je.
Ik mis je.
We zitten samen aan het ontbijt, stilzwijgend, het is geen uitzondering meer.
Ik bestudeer je gezicht, het is veranderd. Hoe vaak volgde ik niet met mijn vinger de vorm van je kin, je hoekige kaaklijn, streek ik niet zachtjes over de brug van je neus?
Het is de frons tussen je wenkbrauwen die nieuw voor mij is, evenals het geluid van mijn eigen zucht. Het verbaast me, maar jij merkt het niet, je bent allang vertrokken.
Onze liefde was magisch. Ik kon je dromen, jouw gezicht had zich op mijn netvlies gebrand. Nu moet ik ernaar zoeken. Waar ben ik het kwijtgeraakt?
Is er nog iets van over, een heel klein beetje maar, het is alles wat ik nodig heb om er nog iets van te maken.
Je werkt hard en dat doe je voor ons, dat weet ik. Ik waardeer het heus, maar je hebt geen idee hoe eenzaam ik me voel.
Ons huis vulde zich nooit met kindergeluiden, een gezinsleven, het zei ons niets, we hadden genoeg aan elkaar. Na een lange werkdag samen boodschappen doen, uitgebreid koken, dineren bij kaarslicht, we gingen helemaal in elkaar op en genoten er ten volle van.
In het weekend lang uitslapen, ’s nachts tegen elkaar aankruipen, lepeltje lepeltje liggen, onze favoriete slaaphouding en ‘s morgens uitgebreid vrijen, we hadden alle tijd voor elkaar.
Weet je wel hoe erg ik dat mis?
Terwijl ik aan al die dingen denk, vullen mijn ogen zich met tranen.
Waarom vertel je me niet dat jij dat ook zo erg mist? Ik wil er niet naar hoeven vragen, ik wil dat je me laat voelen hoeveel je van me houdt, dat ik nog steeds belangrijk voor je ben, dat je mij niet kan, nee, niet wìl missen.
Geef mij iets waardoor het weer de moeite waard wordt, geef mij de kracht die ik nodig heb om te blijven, want ik mis je zo...
Als bij toverslag voel ik jouw hand op de mijne en ontmoeten onze ogen elkaar. Het is genoeg, het is alles wat ik nodig heb …
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 29-05-2004 17:14:43 ]
Ik bestudeer je gezicht, het is veranderd. Hoe vaak volgde ik niet met mijn vinger de vorm van je kin, je hoekige kaaklijn, streek ik niet zachtjes over de brug van je neus?
Het is de frons tussen je wenkbrauwen die nieuw voor mij is, evenals het geluid van mijn eigen zucht. Het verbaast me, maar jij merkt het niet, je bent allang vertrokken.
Onze liefde was magisch. Ik kon je dromen, jouw gezicht had zich op mijn netvlies gebrand. Nu moet ik ernaar zoeken. Waar ben ik het kwijtgeraakt?
Is er nog iets van over, een heel klein beetje maar, het is alles wat ik nodig heb om er nog iets van te maken.
Je werkt hard en dat doe je voor ons, dat weet ik. Ik waardeer het heus, maar je hebt geen idee hoe eenzaam ik me voel.
Ons huis vulde zich nooit met kindergeluiden, een gezinsleven, het zei ons niets, we hadden genoeg aan elkaar. Na een lange werkdag samen boodschappen doen, uitgebreid koken, dineren bij kaarslicht, we gingen helemaal in elkaar op en genoten er ten volle van.
In het weekend lang uitslapen, ’s nachts tegen elkaar aankruipen, lepeltje lepeltje liggen, onze favoriete slaaphouding en ‘s morgens uitgebreid vrijen, we hadden alle tijd voor elkaar.
Weet je wel hoe erg ik dat mis?
Terwijl ik aan al die dingen denk, vullen mijn ogen zich met tranen.
Waarom vertel je me niet dat jij dat ook zo erg mist? Ik wil er niet naar hoeven vragen, ik wil dat je me laat voelen hoeveel je van me houdt, dat ik nog steeds belangrijk voor je ben, dat je mij niet kan, nee, niet wìl missen.
Geef mij iets waardoor het weer de moeite waard wordt, geef mij de kracht die ik nodig heb om te blijven, want ik mis je zo...
Als bij toverslag voel ik jouw hand op de mijne en ontmoeten onze ogen elkaar. Het is genoeg, het is alles wat ik nodig heb …
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 29-05-2004 17:14:43 ]
oh ja, feedback mag, hoor.
mooi, francesca.. ik vind alleen het 'nostalgisch verlangen' er niet inpassen. Te formeel in dit verhaal. Verder toppie hoor!quote:Op zaterdag 29 mei 2004 11:58 schreef Francesca het volgende:
We zitten samen aan het ontbijt, stilzwijgend, het is geen uitzondering meer.
Ik bestudeer je gezicht, het is veranderd. Hoe vaak volgde ik niet met mijn vinger de vorm van je kin, je hoekige kaaklijn, streek ik niet zachtjes over de brug van je neus?
Het is de frons tussen je wenkbrauwen die nieuw voor mij is, evenals het geluid van mijn eigen zucht. Het verbaast me, maar jij merkt het niet, je bent allang vertrokken.
Onze liefde was magisch. Ik kon je dromen, jouw gezicht had zich op mijn netvlies gebrand. Nu moet ik ernaar zoeken. Wanneer ben ik het kwijtgeraakt?
Is er nog iets van over, een heel klein beetje maar, het is alles wat ik nodig heb om er nog iets van te maken.
Je werkt hard en dat doe je voor ons, dat weet ik. Ik waardeer het heus, maar je hebt geen idee hoe eenzaam ik me voel.
Ons huis vulde zich nooit met kindergeluiden, een gezinsleven, het zei ons niets, we hadden genoeg aan elkaar. Na een lange werkdag samen boodschappen doen, uitgebreid koken, dineren bij kaarslicht, we gingen helemaal in elkaar op en genoten er ten volle van.
In het weekend lang uitslapen, ’s nachts tegen elkaar aankruipen, lepeltje lepeltje liggen, onze favoriete slaaphouding en ‘s morgens uitgebreid vrijen, we hadden alle tijd voor elkaar.
Weet je wel hoe erg ik dat mis?
Terwijl ik aan al die dingen denk, word ik overvallen door een nostalgisch verlangen en vullen mijn ogen zich met tranen.
Waarom vertel je me niet dat jij dat ook zo erg mist? Ik wil er niet naar hoeven vragen, ik wil dat je me laat voelen hoeveel je van me houdt, dat ik nog steeds belangrijk voor je ben, dat je mij niet kan, nee, niet wìl missen.
Geef mij iets waardoor het weer de moeite waard wordt, geef mij de kracht die ik nodig heb om te blijven, want ik mis je zo...
Als bij toverslag voel ik jouw hand op de mijne en ontmoeten onze ogen elkaar. Het is genoeg, het is alles wat ik nodig heb …
Je hebt gelijk! Ikzelf twijfelde ook al aan dat woord, het klinkt zo "oud", ha, ha, ha, ik maak er nog wel wat anders van... dank voor je fb, heb ik veel aan. Enne... mezelf kennende... komt er nog wel een verhaal... of twee...
Je hebt gelijk! Ikzelf twijfelde ook al aan dat woord, het klinkt zo "oud", ha, ha, ha, ik maak er nog wel wat anders van... dank voor je fb, heb ik veel aan. Enne... mezelf kennende... komt er nog wel een verhaal... of twee...
De aanblik is verpletterend.
Ik moet me bedwingen om niet om te draaien, weg te lopen en het keihard uit te krijsen.
Uit alle hoeken en gaten van je kleine lijfje komen ontelbaar veel slangen. Dikke slangen, dunne slangen, wit, rood, roze, bruin, slangen.
Je ademt moeizaam, het kapje op je neus beslaat maar af en toe.
Het scherm naast je bed toont een onregelmatige, dunne, groene lijn, die af en toe naar boven of naar beneden gaat. Naar boven, naar beneden, naar boven.
Waarom nou net jij? Er zijn zoveel kinderen op de wereld. Zo ontzettend veel.
Het voelt een beetje egoïstisch, maar waarom mijn kind?
Kijk, daar is je vader ook. Herken je onze stemmen? Ach, als je ogen nou eventjes opengingen, als je lippen nou eventjes een woordje fluisterden, als je nou kon laten merken dat je er nog was…
Je voetjes liggen eenzaam naast elkaar, je kleine teentjes net iets naar buiten. Ze bewegen niet eens. Papa komt naast me staan, hoor je wat hij tegen me zegt? Dat je beter zal worden? Versta je ons, mijn ventje?
We waren zo blij met jou, na alle moeite. Je was van ons, ons kind, ons maaksel.
Jou lach door het huis kon de sfeer zo veranderen, ruzies waren er gewoon niet meer. We houden zoveel van jou, zoveel.
Waarom jij? Het ging zo snel, de klap suist nog na in mijn hoofd. Als ik nou had gemogen in plaats van jou, als ik nou door die dronken ploert was neergehaald…
Kijk, je vader moet ook huilen. Onze tranen vermengen zich met elkaar. Vind je het erg als ik naast je kom zitten? Mag ik je handje vasthouden? Ik probeer de slangen te vermijden, er niet naar te kijken, maar het is moeilijk, heel erg moeilijk.
Oh, mijn ventje toch, als je nou bij ons was had je ons zó aan het lachen. Je anders zo vrolijke gezichtje kijkt verschrikkelijk ernstig en vermoeid. Was je maar bij ons hier, kon ik je maar op schoot nemen.
Nu is een pleistertje op je knie niet genoeg. Zelfs één van Sesamstraat met een kus van mama kan je niet opvrolijken.
Het lijntje op je beeldscherm wordt steeds vlakker. Het kapje op je neus beslaat steeds minder vaak. Waarom jij?
Ik mis je…
Ik moet me bedwingen om niet om te draaien, weg te lopen en het keihard uit te krijsen.
Uit alle hoeken en gaten van je kleine lijfje komen ontelbaar veel slangen. Dikke slangen, dunne slangen, wit, rood, roze, bruin, slangen.
Je ademt moeizaam, het kapje op je neus beslaat maar af en toe.
Het scherm naast je bed toont een onregelmatige, dunne, groene lijn, die af en toe naar boven of naar beneden gaat. Naar boven, naar beneden, naar boven.
Waarom nou net jij? Er zijn zoveel kinderen op de wereld. Zo ontzettend veel.
Het voelt een beetje egoïstisch, maar waarom mijn kind?
Kijk, daar is je vader ook. Herken je onze stemmen? Ach, als je ogen nou eventjes opengingen, als je lippen nou eventjes een woordje fluisterden, als je nou kon laten merken dat je er nog was…
Je voetjes liggen eenzaam naast elkaar, je kleine teentjes net iets naar buiten. Ze bewegen niet eens. Papa komt naast me staan, hoor je wat hij tegen me zegt? Dat je beter zal worden? Versta je ons, mijn ventje?
We waren zo blij met jou, na alle moeite. Je was van ons, ons kind, ons maaksel.
Jou lach door het huis kon de sfeer zo veranderen, ruzies waren er gewoon niet meer. We houden zoveel van jou, zoveel.
Waarom jij? Het ging zo snel, de klap suist nog na in mijn hoofd. Als ik nou had gemogen in plaats van jou, als ik nou door die dronken ploert was neergehaald…
Kijk, je vader moet ook huilen. Onze tranen vermengen zich met elkaar. Vind je het erg als ik naast je kom zitten? Mag ik je handje vasthouden? Ik probeer de slangen te vermijden, er niet naar te kijken, maar het is moeilijk, heel erg moeilijk.
Oh, mijn ventje toch, als je nou bij ons was had je ons zó aan het lachen. Je anders zo vrolijke gezichtje kijkt verschrikkelijk ernstig en vermoeid. Was je maar bij ons hier, kon ik je maar op schoot nemen.
Nu is een pleistertje op je knie niet genoeg. Zelfs één van Sesamstraat met een kus van mama kan je niet opvrolijken.
Het lijntje op je beeldscherm wordt steeds vlakker. Het kapje op je neus beslaat steeds minder vaak. Waarom jij?
Ik mis je…
paar dingetjes: veel te veel woorden gebruikt. (382)quote:Op zaterdag 29 mei 2004 16:13 schreef Twinky het volgende:
De aanblik is verpletterend.
Ik moet me bedwingen om niet om te draaien, weg te lopen en het keihard uit te krijsen.
Uit alle hoeken en gaten van je kleine lijfje komen ontelbaar veel slangen. Dikke slangen, dunne slangen, wit, rood, roze, bruin, slangen.
Je ademt moeizaam, het kapje op je neus beslaat maar af en toe.
Het scherm naast je bed toont een onregelmatige, dunne, groene lijn, die af en toe naar boven of naar beneden gaat. Naar boven, naar beneden, naar boven.
Waarom nou net jij? Er zijn zoveel kinderen op de wereld. Zo ontzettend veel.
Het voelt een beetje egoïstisch, maar waarom mijn kind?
Kijk, daar is je vader ook. Herken je onze stemmen? Ach, als je ogen nou eventjes opengingen, als je lippen nou eventjes een woordje fluisterden, als je nou kon laten merken dat je er nog was…
Je voetjes liggen eenzaam naast elkaar, je kleine teentjes net iets naar buiten. Ze bewegen niet eens. Papa komt naast me staan, hoor je wat hij tegen me zegt? Dat je beter zal worden? Versta je ons, mijn ventje?
We waren zo blij met jou, na alle moeite. Je was van ons, ons kind, ons maaksel.
Jou lach door het huis kon de sfeer zo veranderen, ruzies waren er gewoon niet meer. We houden zoveel van jou, zoveel.
Waarom jij? Het ging zo snel, de klap suist nog na in mijn hoofd. Als ik nou had gemogen in plaats van jou, als ik nou door die dronken ploert was neergehaald…
Kijk, je vader moet ook huilen. Onze tranen vermengen zich met elkaar. Vind je het erg als ik naast je kom zitten? Mag ik je handje vasthouden? Ik probeer de slangen te vermijden, er niet naar te kijken, maar het is moeilijk, heel erg moeilijk.
Oh, mijn ventje toch, als je nou bij ons was had je ons zó aan het lachen. Je anders zo vrolijke gezichtje kijkt verschrikkelijk ernstig en vermoeid. Was je maar bij ons hier, kon ik je maar op schoot nemen.
Nu is een pleistertje op je knie niet genoeg. Zelfs één van Sesamstraat met een kus van mama kan je niet opvrolijken.
Het lijntje op je beeldscherm wordt steeds vlakker. Het kapje op je neus beslaat steeds minder vaak. Waarom jij?
Ik mis je…
sommige handelingen zijn omslachtig omschreven: minder woorden, meer indruk.
ik vind het einde niet kloppen. pleistertje? niet opvroijken? het kind is toch zwaargewond? (slangen en zo)
en dan heel plotseling: lijntje wordt vlakker, kapje beslaat minder vaak, je gaat van "opvrolijken" ineens naar dood? dit begrijp ik dus niet zo goed
"ik mis je" lijkt mij beter op z'n plaats als het kind heel lang in het ziekenhuis had moeten blijven.
ach, misschien ben ik wel een zeur
(and don't forget: correct me if I'm wrong)
Francesca zei dat een artikel te lang was....is het dan aan een maximum verbonden?? Kan dat namelijk niet terugvinden..........
ja ongeveer
let op de woordjes 'als'
dat einde vindt ik ook minder, ga ik veranderen als er meer mensen op tegen zijn
let op de woordjes 'als'
dat einde vindt ik ook minder, ga ik veranderen als er meer mensen op tegen zijn
Voorzichtig beginnen de merels weer naar elkaar te fluiten. Het ragfijne spinnenweb in de struiken wordt beschenen door de eerste stralen van de zon. Ik adem de verse lentelucht in, voel de frisse geur van het nieuwe leven. De grond onder mijn blote voeten voelt koel en is nat van de dauw.
Mijn gedachten dwalen af vanaf het moment dat ik het bos in loop. Ik denk aan hoe we hier samen hebben gelopen, hand in hand. Je fluisterde altijd, onbewust, om de stilte niet te verstoren. Samen keken we, met onze ruggen tegen elkaar, naar de toppen van de hoogste bomen, omgeven door het heldere blauw van de hemel. Of we liepen zwijgend door, een blik was dan voldoende om te begrijpen wat de ander bedoelde.
Zwelgend in zelfmedelijden ga ik op ons bankje zitten. Wat hebben we hier veel tijd samen doorgebracht. Pratend over alle dingen die voor ons vreselijk belangrijk leken. Onze relatie daarentegen kwam nooit aan bod. We bleven toch voor altijd bij elkaar, het was niet nodig daar uren over te discussiëren. Waarom zouden we? Het was goed zo.
Achteraf bleek dat jij er toch wat anders over dacht. Blind van liefde stortte ik me op jou en je wereldje. Jouw vrienden werden mijn vrienden, jouw leven werd mijn leven. Ik besefte me niet dat dat benauwend voor je was. Waarom heb je me dat dan niet verteld? Vaak genoeg hadden we hier op ons bankje er over kunnen praten, maar je was te bang om me pijn te doen.
Ik kijk naar de lege plek naast me, de plek waar jij altijd zat. Soms leunde je tegen me aan, luisterend naar de vogels en het ritselen van de bladeren. Soms lag je heerlijk op mijn schoot, keek je naar me en zei je dat je gelukkig was. Geluk bleek toch een relatief begrip te zijn.
Met een zucht sta ik op. Melancholisch kijk ik voor de laatste keer naar ons bankje. Afscheid nemen doet pijn. Maar ik mis je zo. Meer dan ik je ooit zeggen kan.
Mijn gedachten dwalen af vanaf het moment dat ik het bos in loop. Ik denk aan hoe we hier samen hebben gelopen, hand in hand. Je fluisterde altijd, onbewust, om de stilte niet te verstoren. Samen keken we, met onze ruggen tegen elkaar, naar de toppen van de hoogste bomen, omgeven door het heldere blauw van de hemel. Of we liepen zwijgend door, een blik was dan voldoende om te begrijpen wat de ander bedoelde.
Zwelgend in zelfmedelijden ga ik op ons bankje zitten. Wat hebben we hier veel tijd samen doorgebracht. Pratend over alle dingen die voor ons vreselijk belangrijk leken. Onze relatie daarentegen kwam nooit aan bod. We bleven toch voor altijd bij elkaar, het was niet nodig daar uren over te discussiëren. Waarom zouden we? Het was goed zo.
Achteraf bleek dat jij er toch wat anders over dacht. Blind van liefde stortte ik me op jou en je wereldje. Jouw vrienden werden mijn vrienden, jouw leven werd mijn leven. Ik besefte me niet dat dat benauwend voor je was. Waarom heb je me dat dan niet verteld? Vaak genoeg hadden we hier op ons bankje er over kunnen praten, maar je was te bang om me pijn te doen.
Ik kijk naar de lege plek naast me, de plek waar jij altijd zat. Soms leunde je tegen me aan, luisterend naar de vogels en het ritselen van de bladeren. Soms lag je heerlijk op mijn schoot, keek je naar me en zei je dat je gelukkig was. Geluk bleek toch een relatief begrip te zijn.
Met een zucht sta ik op. Melancholisch kijk ik voor de laatste keer naar ons bankje. Afscheid nemen doet pijn. Maar ik mis je zo. Meer dan ik je ooit zeggen kan.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
FB is welkom!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
mooi hanneke, goed in het thema
de woorden zwelgend en melancholisch zijn net als bij francesca zo niet-dit verhaal... jammer! het doorbreekt het zo...
de woorden zwelgend en melancholisch zijn net als bij francesca zo niet-dit verhaal... jammer! het doorbreekt het zo...
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
ik zou zeggen... ga je gang, zodiakk!! Varieer!!quote:Op zondag 30 mei 2004 19:36 schreef zodiakk het volgende:
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
Mijn bijdrage voor deze week dan maar:
===========================================================================
Wekelijks afscheid
Een omhelzing, een kus en een traan. Mijn armen laten je lichaam los en ik laat mijn lichaam naar beneden zakken. Mijn billen vinden de zachte kussens die onder de stoffen bekleding van mijn autozitting huizen. Nog een laatste kus door het open raam en ik start de motor.
Mijn oren worden gevuld met de vrolijke klanken van de radio en het lawaaierige geronk van de automotor. Ik kijk in mijn spiegels en draai de weg op. Rustig geef ik een lichte hoeveelheid brandstof door aan mijn ronkende motor om de optrekkende beweging van de auto te starten. In mijn spiegels zie ik jou nog staan. Met iedere meter die de wielen onder me afleggen, krimp je als een stuk metaal in de winterkou. Je glimlacht, hoewel een traan van verdriet en gemis uit je oog rolt.
Alsof mijn autoruit beslagen raakt, vertroebeld mijn zicht door een traan. Eigenlijk wil ik helemaal niet bij je weg. Ons wekelijkse afscheid komt iedere keer zwaar, maar dit keer lijkt het zwaarder dan normaal en voelt de pijn in mijn hart grootser dan al die andere keren.
De lucht breekt en de regen tikt op mijn autoruit, zoals mijn traan op mijn schoot gevallen was. De droevigheid van de weersomstandigheden, weerspiegelt de droevigheid in mijn hart. Ik kijk in mijn spiegel om te zien of de neervallende regen je van je plaats verjaagd heeft, maar je staat nog stevig in je schoenen, als een stipje in de steeds groter wordende verte.
Met mijn linkerhand tik ik de schakelaar van mijn knipperlicht omlaag. Het groene lichtje op mijn dashboard verwittigd me van het feit dat ik de drukkere straat in moet draaien en mijn laatste blik in de spiegel moet werpen om te zien of het veilig is, maar bovenal om jou nog één laatste maal te zien. Met een zucht maak ik me op voor de volgende zes dagen zonder jou. Een tweede traan rolt van mijn wang om de eerste te vergezellen. Ik houd deze zes dagen nooit vol; ik mis je nu al!
===========================================================================
Wekelijks afscheid
Een omhelzing, een kus en een traan. Mijn armen laten je lichaam los en ik laat mijn lichaam naar beneden zakken. Mijn billen vinden de zachte kussens die onder de stoffen bekleding van mijn autozitting huizen. Nog een laatste kus door het open raam en ik start de motor.
Mijn oren worden gevuld met de vrolijke klanken van de radio en het lawaaierige geronk van de automotor. Ik kijk in mijn spiegels en draai de weg op. Rustig geef ik een lichte hoeveelheid brandstof door aan mijn ronkende motor om de optrekkende beweging van de auto te starten. In mijn spiegels zie ik jou nog staan. Met iedere meter die de wielen onder me afleggen, krimp je als een stuk metaal in de winterkou. Je glimlacht, hoewel een traan van verdriet en gemis uit je oog rolt.
Alsof mijn autoruit beslagen raakt, vertroebeld mijn zicht door een traan. Eigenlijk wil ik helemaal niet bij je weg. Ons wekelijkse afscheid komt iedere keer zwaar, maar dit keer lijkt het zwaarder dan normaal en voelt de pijn in mijn hart grootser dan al die andere keren.
De lucht breekt en de regen tikt op mijn autoruit, zoals mijn traan op mijn schoot gevallen was. De droevigheid van de weersomstandigheden, weerspiegelt de droevigheid in mijn hart. Ik kijk in mijn spiegel om te zien of de neervallende regen je van je plaats verjaagd heeft, maar je staat nog stevig in je schoenen, als een stipje in de steeds groter wordende verte.
Met mijn linkerhand tik ik de schakelaar van mijn knipperlicht omlaag. Het groene lichtje op mijn dashboard verwittigd me van het feit dat ik de drukkere straat in moet draaien en mijn laatste blik in de spiegel moet werpen om te zien of het veilig is, maar bovenal om jou nog één laatste maal te zien. Met een zucht maak ik me op voor de volgende zes dagen zonder jou. Een tweede traan rolt van mijn wang om de eerste te vergezellen. Ik houd deze zes dagen nooit vol; ik mis je nu al!
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Oh, sorry, bijna vergeten: Feedback mag/kan gegeven worden in dit topic, of op mijn site, wanneer ik het verhaal daar online gooi (morgenavond denk ik)
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
je verdient het niet, maar toch... speciaal voor jou geschreven, zodiakk, ik hoop dat je tevreden bent? waar blijft dat van jou?quote:Op zondag 30 mei 2004 19:36 schreef zodiakk het volgende:
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
Een jonge vrouw loopt zoekend door gangpad F3. Ze houdt een bos witte lelies in haar hand, keurig met de knoppen naar beneden. Het houdt de bloemen langer goed, had de bloemist gezegd. Hij had er verstand van, hij had haar alles over lelies verteld.
Ze knijpt haar ogen samen als ze de namen leest. Nee, hier moet ze niet zijn, volgende gang proberen.
Als ze de hoek omgaat, botst ze tegen een oude dame op. De lelies vallen op de grond en terwijl ze bukt om ze op te rapen, doet de oude dame hetzelfde, hun hoofden raken elkaar, pijnlijk hard. De schedel van de oude dame voelde broos, net als haar geluk, ooit.
“Oh, kijk toch wat ik gedaan heb!”
De oude dame staat weer rechtop, wrijft over haar voorhoofd en probeert een paar geknakte lelies rechtop te houden, haar rimpelige handen trillen. Ze kijkt spijtig op. De jonge vrouw torent boven haar uit.
“Het is niet erg.”
De stem van de jonge vrouw klinkt vastberaden. Ze bekijkt de twee geknakte lelies en zucht diep, dit is pas symboliek.
Ze wil verder lopen, maar de oude dame houdt haar tegen, wil iets goedmaken.
“Kan ik u helpen? Zoekt u iemand speciaal?”
De jonge vrouw laat een vreugdeloos lachje horen.
“Ja, iemand, maar niet speciaal.”
De jonge vrouw loopt door, gang F4 is aan de beurt. Ook hier zoekt ze, loopt ze langzaam. Eindelijk, daar staat zijn naam. Ze wil de bloemen neerleggen, zwijgend, maar bedenkt zich. Als ze spreekt, klinkt haar stem hol.
“Ik heb veel geleerd, over lelies, maar ook over jou. Jij had er zo’n hekel aan, je vond het maar grafbloemen, vooral die witte, weet je nog? Je vertelde me dat lelies een nare geur verspreiden, dat hun bloembladeren zo lelijk verkleuren.
Ik weet nu dat lelies geen andere bloemen naast zich verdragen, dat in hun vaas elke andere bloem voortijdig zal verwelken.”
Ze legt de bloemen neer, naast zijn urn. Het staat in een marmeren nis, eenzaam, precies zoals zij zich voelt…
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 31-05-2004 11:07:45 ]
Gespannen kijkt ze naar de overkant. Uit haar ooghoek ziet ze de dat de wereld verstomt. Concentreren nu. De zon speelt met een zweetparel die via haar gezicht naar haar hals kruipt. Het is niet te laat, denkt ze, ik hoef geen afscheid van je te nemen. Geef me de kans om je te laten zien wat ik waard ben.
Hij kent haar wens om hem te raken met al de kracht die ze in zich heeft. Hij weet dat ze hem niet wil missen omwille van een andere geliefde. En hoewel haar verbetenheid hem aan het hart gaat, kan hij het vooralsnog niet opbrengen om een keuze te maken. Beide geliefden zijn hem even dierbaar en allebei zijn ze bereid om voor hem tot het uiterste van hun kunnen te gaan.
Zijn mijmeringen worden plotsklaps afgebroken als hij de wind door zijn haren voelt gaan en de wereld ziet verkleinen. Dit is het moment. In haar beleving legt hij zijn weg in slow-motion af. Nu of nooit, spreekt uit elke vezel van haar lichaam, dat aanstalten maakt om hem op te vangen en zijn keuze te forceren. Ze mist. ‘Game, set and match.’
[ Bericht 0% gewijzigd door GRAZ op 31-05-2004 21:59:51 (ff de geleipudding verwijderd) ]
Hij kent haar wens om hem te raken met al de kracht die ze in zich heeft. Hij weet dat ze hem niet wil missen omwille van een andere geliefde. En hoewel haar verbetenheid hem aan het hart gaat, kan hij het vooralsnog niet opbrengen om een keuze te maken. Beide geliefden zijn hem even dierbaar en allebei zijn ze bereid om voor hem tot het uiterste van hun kunnen te gaan.
Zijn mijmeringen worden plotsklaps afgebroken als hij de wind door zijn haren voelt gaan en de wereld ziet verkleinen. Dit is het moment. In haar beleving legt hij zijn weg in slow-motion af. Nu of nooit, spreekt uit elke vezel van haar lichaam, dat aanstalten maakt om hem op te vangen en zijn keuze te forceren. Ze mist. ‘Game, set and match.’
[ Bericht 0% gewijzigd door GRAZ op 31-05-2004 21:59:51 (ff de geleipudding verwijderd) ]
I'm way out of your league. If your league were to explode, I wouldn't hear the sound for another three days.
|
|
