FOK!forum / Ouder(s) / Het OUD Estafette Topic deel 5
debuurvrouwdinsdag 10 maart 2009 @ 22:19
quote:
Op donderdag 22 januari 2009 14:47 schreef Faja-Lobi het volgende:
Ik zag in het krantje van de creche een estafette staan waarin 1 ouder een aantal vragen krijgt voorgeschoteld en deze kan dan de estafette door spelen aan een andere ouder, een die je zelf kiest.

Het leek mij een leuk idee om hier op FOK ook zo een estafette te beginnen.

Vertel iets over je zelf,
wie je bent,
waar je (ongeveer) vandaan komt,
wat je zoal doet in het dagelijkse leven,
wat zijn je hobbies,
je grootste passies,
welk boek staat op je nummer 1 lijst of welk boek lees je momenteel,
welke film is je-van-het,
voor welk gerecht kunnen ze je 's nachts wakker maken,
wat is de leukste uitspraak die je in tijden hebt gehoord (mag van je kinderen zijn of als je nog geen kinderen hebt van je buurman of buurvrouw etc)
etc etc

en last but not least, stel een (persoonlijke) vraag aan de volgende van de estafette.


Het OUD Estafette topic
Het OUD Estafettetopic deel 2
Het OUD Estafette Topic deel 3
Het OUD Estafette Topic deel 4

Faja-lobi [updated op 23-02-2009]
Maneki.neko [updated op 22-02-2009]
Spuug
bix
Sugar
Marie
Rewimo
pinquit
Huup
Swets
Lois
Macka
PM-girl
KP
Troel
p_iglet
Belana
livelink
MeNicole
Kersjes
Sjak
Moussy
Stout
Brighteyes
just me
Yvonne
shmoopy
Moonah
Vivi
Slaapmeisje
Rockabella
Poppejans
Bass-Miss
Icicle
Lishe
debuurvrouw
ET
dutchie
phluphy
snoopy
Oxymoron
Miss_Sly
Texelonia
Dakota
Memmel
Vicky
Saffier
Reinhilde
Owlet
m@x
Loena-tik-
quote:
Op vrijdag 13 februari 2009 20:03 schreef Lois het volgende:
Even een kleine huishoudelijke mededeling, wellicht ten overvloede.
als je het stokje gaat doorgeven, is het wel zo netjes als je even een PM stuurt aan de betreffende user om diegene in te lichten en/of te vragen of ze dat wel leuk vinden. Zo voorkom je dat het topic stil komt te liggen.


[ Bericht 56% gewijzigd door RockabeIIa op 27-03-2009 11:39:14 ]
debuurvrouwdinsdag 10 maart 2009 @ 22:27
ik was nog bezig ja!

dankjewel hoor Rocka
pinquitdinsdag 10 maart 2009 @ 22:33
sjonge dakoot! heavy hoor. vet goed gedaan zelf, je leven.
RockabeIIadinsdag 10 maart 2009 @ 22:41
Nog even Dakota:
quote:
Op dinsdag 10 maart 2009 17:31 schreef Dakota het volgende:
Zooo..

Ik ben dus Dakota 25 jaar('83) En geboren te zwolle. (mijn echte naam post ik hier maar even niet ivm Google, een bijna nooit voorkomende naam en familie )
Mijn moeder werd zwanger op haar 17e van haar eerste kindje, een meisje dat vlak na de geboorte overleed aan meerdere hartproblemen, mijn vader en moeder trokken dit erg slecht. Mijn vader raakte aan de alcohol en kreeg ietwat losse handjes waardoor de relatie uiteraard keihard mislukte. Na weer een 'goedmaak' poging werd mijn moeder zwanger van mijn broer.(4 maanden na de eerste) Zo werd het contact weer iets beter en nadat mijn broer geboren werd ging het weer de verkeerde kant op, mijn vader vertrok, kwam 1 keer terug (de dag waarop ik verwekt werd) (4 maanden na mijn broer) en vertrok weer.
Mijn moeder, toen 19 jaar kon eigenlijk niet voor ons tweetjes zorgen en heeft ons na enkele bezoekjes van mijn vaders niet zo fantastische familie die ons mee wilden nemen met veel geweld, afgezet op de stoep van jeugdzorg (echt op de stoep, met een paar kleren) Die hebben ons weer teruggegeven aan mijn moeder..die ons vervolgens bij een random buurvrouw heeft gedropt..die waren weer in het nieuws geweest voor kindermishandeling dus toen heeft jeugdzorg ons maar weer opgenomen. Daarna kwamen we in een pleeggezin in Deventer waar we 4 jaar hebben gezeten. Helaas was pleegvaders manier van ' pottytraining ' hup onder de koude douche als we in bed hadden geplast niet zo denderend waardoor we weer door pleegzorg ergens anders anders zijn neergezet, dit ging 3 jaar door en toen werd er besloten dat ik maar beter naar een kindertehuis kon gaan, toen was ik 8.. daar heb ik de tijd van mijn leven gehad alleen mocht je daar maar blijven tot je 11e..dus toen heb ik nog wat kindertehuizen en internaten versleten. op mijn 13e leerde ik mijn echte moeder kennen (mijn broer woonde daar inmiddels blabla lang verhaal) en op mijn 14e werd er voor mij besloten dat ik daar ook moest wonen, dat liep verkeerd na een maand en toen ben ik weggelopen..kwam ik weer in internaten, crisisopvang en vervolgens kamertraining. Op mijn 15e ben ik op mijzelf gaan wonen..ook kwam ik toen op de vervolgopleiding (gymn. wel afgerond,2 jaar overgeslagen en vroege leerling vandaar 15) 2 jaar kunstac. gedaan, vond ik niet erg interessant (maar omdat ik 15 was wilde niemand me verder aannemen )..daarna universiteit (communicatiewetenschappen) en de laatste 2 jaar in ierland omdat dit land mij zo ontzettend trok.
Daarna ben ik gewoon wat gaan werken her en der, freelancen (design, reclame etc. ) en voor de lol op mijn 20e weer naar Ierland vertrokken om te Aupairen en Bouncer te zijn (uitsmijtster voor de vrouwen, ik ehb ook 11 jaar op kickboksen en turnen gezeten..niet dat ik iemand met een radslag de kroeg uit heb gewerkt hoor)

Op mijn 17e heb ik mijn vader trouwens eens opgezocht, ik vond hem in lelystad dronken, onder een pinodekbed in een goor huis met stomme vrouw en scheefgeknipte naar poepruikende kinderen. Dus toen ik weer thuis kwam heb ik contact opgenomen met de kinderbescherming en zij hebben de kinderen in een pleeggezin geplaatst (waar ik af en toe nog foto's van krijg) Ik hoorde laatst dat mijn vader nu vrouwloos is en op t bankje voor de Appie heijn woont)

Maargoed verliefd op ierland en ik hoop er ooit weer te gaan wonen maar dat betwijfel ik (vriendlief)
Nu woon ik samen met mijn vriend in Heerhugowaard, ik heb nog steeds zwangerschapsverlof en hij zit in de ziektewet omdat hij herstellende is van kanker. Dus kunnen we nu samen genieten van ons verse dochterliefkindje Ik ben waarschijnlijk de eerste keer dat we ' het' deden zwanger geworden dus wij kennen elkaar net een jaartje. Toch gaat het eigenlijk erg goed..omdat we eigenlijk de hele zwangerschap al bij elkaar op de lip hebben gezeten, hij door zijn ziekte en ik door de zwangerschap weten we erg goed wat we aan elkaar hebben en wat we wel of niet van elkaar kunnen hebben. Ik denk zelf dat we het erg goed doen


En hobby's..mwoah, computers, boeken, muziek (ik heb vandaag een roze kindergitaartje gekocht voor mijn basisschoolformaat handjes)en ontwerpen.
Verder ben ik ook van de Net5 programma's lekker emo'en. Boeken..teveel ik ben zelf dol op literatuur van de oude schrijvers (reve, wolkers,vestdijk)
En ook op emoboeken van Virginia Andrews maar het allerleukste zijn toch echt de kinderboeken.
Muziek..verschilt, pearl Jam, Alice in chains, Pink Floyd, Deep Purple Bruce Springsteen,The Cure, Eva Cassidy, Nizlopi maar ook Jason Mraz enzo.

Films! Adams apples, Thank you for smoking, Elephant, the butchers, Girl interrupted, A love song for bobby long, Juno, Hard Candy (veel cult)
Eten!: Vis alle soorten op ansjovis en kuit na. en stamppot!

Nu moet ik de vraag nog beantwoorden..hmm ik denk dat ik boeiend kan zijn omdat ik geen typical tyke ben, omdat ik door zoveel verschillende personen ben opgevoed denk ik dat er vast wel een stuk of 10 steekjes loszitten bij me:P Verder ben ik erg chaotisch waardoor alles altijd fout gaat en ik ben altijd in voor stomme grapjes. (kleutergedrag )

blabladiebla.

Klaar! En ik geef het stokje door aan...tromgeroffel...

Memmel

Met de vraag Als jij een leeftijd uit je leven mocht kiezen, en je altijd zo oud zou zijn, welke leeftijd zou dat zijn en waarom?
Dakotadinsdag 10 maart 2009 @ 23:03
tvp

O ik hang trouwens al jaren rond op Fok, eerst als Nymphaea, toen kreeg ik een ban for life..en daarna nog een paar keer sinds Dakota is het aardig rustig (maar ik post eigenlijk pas weer echt sinds mijn zwangerschap)
Igrainedinsdag 10 maart 2009 @ 23:37
Indrukwekkend verhaal Dakota! En bewonderenswaardig hoe je nu zo positief in het leven lijkt te staan.
Vlinderwoensdag 11 maart 2009 @ 00:14
Ben weer helemaal klaar voor de volgende!

Dakota, mag ik vragen wat voor kanker je vriend had?
Super dat hij weer hersteld zeg
huuphuupwoensdag 11 maart 2009 @ 07:23
Heftig allemaal Koot en fijn dat je met vertrouwen jullie toekomst tegemoet kan zien

En ik vind dat je echt een supertoffe vraag voor Memmel hebt verzonnen!
#ANONIEMwoensdag 11 maart 2009 @ 07:36
* LovelyLady leest ook weer mee...
Heftig verhaal Dakota, ik vind het wel mooi dat je zo "sterk" en positief in het leven staat.
Heb je nog wel contact met je moeder?
Dakotawoensdag 11 maart 2009 @ 07:51
Hij had speekselklierkanker (tumor op zijn gehemelte) nu heeft hij een prothese (een soort beugeltje met harsklomp die het gat opvult)

Lovelylady, ik heb weinig contact met haar. Nu ze oma is doet ze net alsof ze het geweldig vindt maar toch zegt ze elk weekend haar afspraak om langs te komen weer af. Ze heeft Elin nu 1 keer gezien
Troelwoensdag 11 maart 2009 @ 08:03
Wat jammer Dakota
Guuzewuuswoensdag 11 maart 2009 @ 08:08
Wat een verhaal Dakota. Jeetje, dat is niet niks zeg . Maar wat heerlijk dat je nu je eigen gezinnetje hebt en dat jullie het zo goed en fijn hebben met z'n drieën .

In tegenstelling tot wat anderen zeggen, vind ik het helemaal niet verrassend, je verhaal. Ik had het wel 'gemerkt', zeg maar .
Dakotawoensdag 11 maart 2009 @ 08:12
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 08:08 schreef Guuzewuus het volgende:
Wat een verhaal Dakota. Jeetje, dat is niet niks zeg . Maar wat heerlijk dat je nu je eigen gezinnetje hebt en dat jullie het zo goed en fijn hebben met z'n drieën .

In tegenstelling tot wat anderen zeggen, vind ik het helemaal niet verrassend, je verhaal. Ik had het wel 'gemerkt', zeg maar .
probleemjongere gedrag ?
Guuzewuuswoensdag 11 maart 2009 @ 08:13
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 08:12 schreef Dakota het volgende:

[..]

probleemjongere gedrag ?
Nee hoor . Gewoon een gevoel wat ik bij je kreeg.
Dakotawoensdag 11 maart 2009 @ 08:15
IK KRIJG EEN HEEL APART GEVOEEEEL VAN BINNEN, ALS IK JE AANKIJK LIEEEEEEVE SCHAT



zoiets?
(ik stop al )
Guuzewuuswoensdag 11 maart 2009 @ 08:20
Haha, terwijl ik echt totaal niet zweverig ben . Maar ben jou .... een gevoel ja!
flowerboxwoensdag 11 maart 2009 @ 08:21
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 08:13 schreef Guuzewuus het volgende:

[..]

Nee hoor . Gewoon een gevoel wat ik bij je kreeg.
Sluit ik me helemaal bij aan. Dat had ik ook.
Dakotawoensdag 11 maart 2009 @ 08:22
Daar gaat mijn farce
texeloniawoensdag 11 maart 2009 @ 09:03
quote:
Op dinsdag 10 maart 2009 13:40 schreef Dakota het volgende:

[..]

Wat dacht je gelezen te hebben eigenlijk ?
Ik meende uit een post op te kunnen maken dat je niet zo'n goede band, of veel contact, met je moeder hebt. Naar aanleiding daarvan had ik dan zoiets willen vragen als "Wat voor moeder denk je of hoop je zelf te zijn/worden voor Elin?" Maar ik kon die post niet meer vinden en was bang dat ik het misschien wel verkeerd geïnterpreteerd had, etc. Al had ik die vraag ook best zonder die post kunnen stellen trouwens, maar goed


Indrukwekkend verhaal! Petje af voor hoe je nu in het leven staat
Memmelwoensdag 11 maart 2009 @ 09:43
Snel op invoeren klikken, voordat ik me bedenk!

Dakota, bedankt voor het stokje!
Ik ben dus Memmel, een bijnaam die ik al een hele poos draag en waarvan nog altijd duister is hoe ik er precies aan gekomen ben. In het dagelijks leven word ik ook wel Emily genoemd. Ik ben 33 jaar en geboren en getogen in Den Haag. Als ik mijzelf vergelijk met anderen die hier hun verhaal doen heb ik een zeer stabiel - sommigen noemen het misschien zelfs saai - leventje. Ik heb netjes mijn VWO diploma gehaald. Daarna ben ik de School voor Journalistiek gaan doen en ook die heb ik - eigenlijk op mijn sloffen - gehaald. Nou, dan ben je 21 en afgestudeerd en wat dan.

Het niet gedaan hebben van een universitaire studie bleef bij mij knagen en ik heb me na mijn HBO gestort op achtereenvolgens een verkorte studie Beleid, Management & Organisatie op de VU in Amsterdam, Sociologie in Rotterdam en Engels in Leiden. Alledrie niet afgemaakt (bij Engels heb ik het wel tot het derde jaar gered). Ik heb inmiddels geaccepteerd dat de acadeem in mij waarschijnlijk altijd verborgen zal blijven. Maar het blijft kriebelen. Ik zou graag weer wat gaan doen.

Ondertussen vroeg ik me dan wel af wat ik wél leuk vond. Ik kwam steeds tot de conclusie dat 'stukkies schrijven' mijn ding was. Ik heb me toen ingeschreven bij de KvK en heb een aantal jaar als freelancer gewerkt, tot ik een mooie kans kreeg via een vriendin: er was bij een multinational iemand nodig om een communicatiemedewerker te vervangen. Voor drie maanden. Ik dacht: kan mij het schelen, ik doe het! Een gouden greep, zo bleek, want inmiddels heb ik mijn 10-jarig jubileum (inclusief de gouden armband! ) daar gevierd. Daar heb ik allerlei personeelsbladen gemaakt, geleid, getransformeerd en weet ik wat meer. En heb de kans gekregen veel van de wereld te zien: reizen was een vast onderdeel van mijn werk. Op een zeker moment zat ik elke week wel weer ergens anders. Het hoogtepunt was toch wel een bezoek aan Nigeria. Zo anders en zo niet Nederland! Een hele mooie, maar op momenten ook angstige ervaring. Twee maal een lekke band krijgen in het centrum van Lagos, raad ik niemand aan. En de weegsessie op de aardappelweegschaal voordat we aan boord van de helicopter mochten, was ronduit beschamend...

"Maareh, hoe zit het dan met vriendjes enzo?", hoor ik menigeen denken. Nou, precies 1, dus. Niet meer en niet minder. J. en ik zijn samen vanaf de vierde klas middelbare school en zijn vanaf het moment dat hij de onvergetelijke woorden "ik heb gehoord dat jij mij leuk vindt, mag ik je effe zoenen" sprak, onafscheidelijk. Op 21 maart zijn we 17 jaar samen. Maatjes die van tijd tot tijd niet met, maar zeker niet zonder elkaar kunnen leven. Het is wel raar om je te realiseren dat je in je leven al langer samen bent, dan dat je alleen was. Maar we hebben het allebei altijd leuk gevonden. En inmiddels zijn onze levens ook zo verweven, dat je je een ander bestaan niet meer voor kunt stellen. We liggen nog vaak na te genieten van de tijden dat ik 16 was en hij 18 en hij mij op zijn Zundapp brommer kwam halen, in zijn groene bomber-jack en Edwin ribbroek

En aan ons rustige leventje kwam een einde met de komst van onze Anna! Wat een prachtige verandering was dat. Van het bestaan dat we hadden (tweeverdieners, alles moest kunnen en niets was te dol) transformeerden we in een klap naar papa en mama. En ik realiseerde me dat ik nooit meer anders zou willen. En nu met de zwangerschap hopen we dat we nog zo'n gezond en gezellig kind mogen krijgen.
En het is goed zo. We hebben een goed leven en hebben allebei een prima baan, we wonen sinds een paar maanden in ons droomhuis met dochter, honden en kat en kunnen alles doen wat we willen. Maar als je naar de essentie kijkt, is voor mij mijn gezin en familie het belangrijkst. Dat gevoel dat ik krijg van de schaterlach van Anna, daar kan niets tegenop. Dat maakt gewoon mijn dag helemaal goed. Als een van ons ’s avonds te laat thuis is om Anna nog wakker te zien, sluipen we gewoon haar kamer op en gaan lekker naast haar bedje zitten staren .

Naast deze passie ben ik al vele jaren een fervent softballster en vind ik fotografie leuk. Lezen doe ik ook wel, maar te weinig. Vandaar dat het Haagse fok-leesclubje een goede stok achter de deur is. Qua muziek vind ik van alles leuk, maar ook ik ben van de grunge-generatie. Ik heb ooit mijn concertkaartjes voor Nirvana weer ingeleverd, omdat Kurt er geen zin meer in had en definitief het podium had verlaten. En toen we drie jaar terug trouwden, was dat met het nummer Black van Pearl Jam. Ook ga ik graag op reis. De VS is echt mijn favoriete bestemming en daar kom ik dan ook zeker 1 keer per jaar. Ik verwonder me elke keer weer over van alles daar en hoe de mensen en het land in elkaar steken. Maar ik schroom er ook niet voor gewoon de auto te pakken en ergens heen te rijden voor een leuk weekendje. Waar je me 's nachts voor wakker kunt maken? Indische speklapjes volgens het recept uit het Conimex kookboekje. O mijn god, die dingen kan ik echt blijven eten!

En de vraag van Dakota...mooie vraag. Ik denk dat ik graag 18 zou willen zijn en blijven. Heerlijke tijd was dat. ik had verkering, had mijn rijbewijs, we gingen elke donderdag en zaterdag stappen met een grote groep vrienden van school (en we zien elkaar nog steeds! Nu de meesten met kids, maar nog even gezellig!) en de wereld lag aan onze voeten, zogezegd. Dat gevoel van eindeloze mogelijkheden en nog geen grote zorgen, dat zou ik altijd wel vast willen houden. Op de rand van volwassenheid. Ik zei laatst nog dat je je leven achterstevoren zou moeten kunnen leven. Je weet namelijk pas wat je had, wanneer je het niet meer hebt en het leven wordt alleen maar zwaarder. Nu ik werk denk ik terug aan mijn studietijd en toen ik studeerde aan de middelbare school enzovoorts.
Maar ook de leeftijd van zeven was heerlijk. Met pa en ma en mijn broertje op vakantie in de tent in Frankrijk, in mijn nieuwe pyjama in de slaapzak. Heerlijk! Soms zou ik het zo weer over willen doen en we kunnen dan ook niet wachten tot we onze eigen kinderen deze ervaringen kunnen geven.

Mijn grootste angst in het leven is dat er iets ergs gebeurt met iemand die me lief is. Toegeven, zoveel heb ik nog niet voor mijn kiezen gehad. De dood van mijn schoonmoeder toen ik net zwanger was van Anna hakte er flink in, maar verder is mij gelukkig nog veel leed bespaard gebleven. Ik leef ook heel sterk met een gevoel of gedachte dat ik ooit zal moeten betalen voor het geluk en de welvaart die we nu hebben. Onder het mom van: het kan niet altijd zo blijven gaan. Ik kan daar ’s nachts soms echt wakker van liggen. Daarom ook, vind ik het waarschijnlijk fijn en belangrijk om het anderen naar de zin te maken en anderen te laten delen in wat ik heb. Iedereen moet kunnen genieten, is een beetje mijn motto.

Dit gevoel dat ik dus heel sterk heb en dat ik ook niet kan rationaliseren of wegstoppen, is dan ook de basis van de vraag aan mijn opvolgster:

Wat is jouw grootste angst in het leven en waarom?

Ik zou het stokje graag doorgeven aan…Vicky!

Wat een lap tekst trouwens...
Loiswoensdag 11 maart 2009 @ 09:47
Wow Memmel, wat mooi!! Ik ben er helemaal stil van, prachtig!
pinquitwoensdag 11 maart 2009 @ 09:54
ik vind het ook een prachtverhaal Memmel, en saai? haha! je hebt toch het soort leven waar een hoop mensen op hopen geloof ik
texeloniawoensdag 11 maart 2009 @ 09:54
Mooi Memmel! Je (jullie) geluk spat van het scherm af, heerlijk!
miss_slywoensdag 11 maart 2009 @ 09:55
Wat een mooi stuk Memmel!
Vickywoensdag 11 maart 2009 @ 10:02
Mooi Memmel, en bedankt voor het stokkie!! Ik ga er straks/vanavond eens goed voor zitten!
Dakotawoensdag 11 maart 2009 @ 10:07
Klinkt alsof je een lekker leventje hebt Memmel En idd..tent kan niet wachten tot ik met Elin kan baggeren op de camping
bixisterwoensdag 11 maart 2009 @ 10:11
klinkt niks saai hoor memmel. heerlijk!
(en ik herken dat gevoel ook erg, van "het kan toch niet altijd maar zo goed blijven gaan? laten we er maar volop van genieten!")
innepinwoensdag 11 maart 2009 @ 10:13
Memmel, ik vind het helemaal niet saai overkomen, juist gewoon fijn, en je klinkt heel gelukkig! En ik moest heel hard lachen om de "versiertruc" van jouw man
m@xwoensdag 11 maart 2009 @ 10:13
Ik wil ook zo'n 'saai' leven
appelsapwoensdag 11 maart 2009 @ 10:16
Dakota, wat een heftig verhaal! Maar wat fijn dat het zo goed gaat met jullie gezinnetje.

Memmel, wat een prachtig stuk heb je daar neergezet. Ik hoop dat het jullie zo voorspoedig blijft gaan.
Nijnawoensdag 11 maart 2009 @ 10:25
Memmel

Dakota, wat een roerige jeugd zeg. Lekker dat het zo goed gaat met jullie!
Stoutwoensdag 11 maart 2009 @ 10:30
Memmel prachtig !
Llewellawoensdag 11 maart 2009 @ 11:05
Dakota; ik heb veel respect voor je!

En niet alleen wegens je verhaal; maar kwam voordien al op me over als een warme, frivole en evenwichtige meid; gewoon gezellig en leuk. Tuurlijk kunnen er kantjes aan zitten; maar ik vind het knap dat je op jezelf hebt kunnen vertrouwen en bouwen al vanaf zo jong.
Dat is geen kwestie van je moet wel; want ik heb vaak genoeg ook gezien hoe het anders kan verlopen na minder heftige dingen.

Ik voel de jubelstemming wel een beetje; die ik bij mezelf ook geregeld voel; het eigen leventje wat je dan wel mooi kunt inrichten; en het genieten nu van het het mooie moederschap; als jezelf de andere kant van zo dichtbij ook hebt gezien. Niets is vanzelfsprekend, en dat maakt dingen juist zo mooi!
Ik vind dat een heel mooi iets; en dat geeft veel hoop voor mensen en de wereld imo.
Ook na minder leuke dingen; kun je toch nog gelukkig worden en een fijn leven opbouwen!

Misschien zijn het misplaatste gevoelens vanuit mijn eigen situatie, maar dat is hoe ik een beetje tegen je aankijk vanuit het gevoel wat ik opmaak uit je posts.

En ik had het niet kunnen opmaken uit je posts dat je zulke nare dingen hebt meegemaakt; maar wel een bepaald soort wijs gevoel (bepaalde levenservaring).


Memmel dat is geen saai leven hoor, maar een mooi leven! Mooi om te lezen dat jullie ook al zo lang bij elkaar zijn als eerste geliefden!
Memmelwoensdag 11 maart 2009 @ 11:08
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 10:13 schreef innepin het volgende:
Memmel, ik vind het helemaal niet saai overkomen, juist gewoon fijn, en je klinkt heel gelukkig! En ik moest heel hard lachen om de "versiertruc" van jouw man
't was ook zo romantisch. Ik zat in 'kennelijke toestand' door de bessen op de koelkast in de keuken van mijn vriendin. En hij was ook volledig van het padje.
Belanawoensdag 11 maart 2009 @ 11:11
memmel, ik word helemaal blij van je verhaal dankje!
_Bar_woensdag 11 maart 2009 @ 11:31
memmel leuk verhaal
Dakotawoensdag 11 maart 2009 @ 11:32
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 11:05 schreef Llewella het volgende:
Dakota; ik heb veel respect voor je!

En niet alleen wegens je verhaal; maar kwam voordien al op me over als een warme, frivole en evenwichtige meid; gewoon gezellig en leuk. Tuurlijk kunnen er kantjes aan zitten; maar ik vind het knap dat je op jezelf hebt kunnen vertrouwen en bouwen al vanaf zo jong.
Dat is geen kwestie van je moet wel; want ik heb vaak genoeg ook gezien hoe het anders kan verlopen na minder heftige dingen.

Ik voel de jubelstemming wel een beetje; die ik bij mezelf ook geregeld voel; het eigen leventje wat je dan wel mooi kunt inrichten; en het genieten nu van het het mooie moederschap; als jezelf de andere kant van zo dichtbij ook hebt gezien. Niets is vanzelfsprekend, en dat maakt dingen juist zo mooi!
Ik vind dat een heel mooi iets; en dat geeft veel hoop voor mensen en de wereld imo.
Ook na minder leuke dingen; kun je toch nog gelukkig worden en een fijn leven opbouwen!

Misschien zijn het misplaatste gevoelens vanuit mijn eigen situatie, maar dat is hoe ik een beetje tegen je aankijk vanuit het gevoel wat ik opmaak uit je posts.

En ik had het niet kunnen opmaken uit je posts dat je zulke nare dingen hebt meegemaakt; maar wel een bepaald soort wijs gevoel (bepaalde levenservaring).


Memmel dat is geen saai leven hoor, maar een mooi leven! Mooi om te lezen dat jullie ook al zo lang bij elkaar zijn als eerste geliefden!
Het klopt helemaal hoor wat je zegt.
mooie post ook
Moonahwoensdag 11 maart 2009 @ 13:06
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 11:05 schreef Llewella het volgende:
een warme, frivole en evenwichtige meid; gewoon gezellig en leuk.
Dat zeg je mooi Llewella.
Zo komt dakota ook op mij over. En ik ben het ook met belaan eens. Qua bladiblaatjes. Bedankt voor je verhaal Dakoot, respect!

Memmel, wat een heerlijk verhaal. En wat een 'openingszin' van je man!
Diaan73woensdag 11 maart 2009 @ 13:11
Het 5e deel alweer... ik ga later vandaag even het verhaal van Memmel lezen, voor nu even snel een tvp.
Maneki.Nekowoensdag 11 maart 2009 @ 13:32
Memmel die openingszin En dat recept voor speklapjes wil ik ook wel weten
Koot ik kan het altijd wel aan je merken, van je verleden, maar dat is voornamelijk omdat mijn moeder in een tehuis heeft gezeten en ik heel veel dingen van haar bij jou herken. Ik hoop (maar verwacht ook wel want je hebt er duidelijk over nagedacht) dat je het beter doet dat mijn moeder
Tex ik he het je toen al eens gezegd en ik blijf er bij, het moeder zijn heeft je goed gedaan. Fijn vind ik dat
Chellwoensdag 11 maart 2009 @ 13:55
Memmel, wat mooi!
leoniekewoensdag 11 maart 2009 @ 19:26
Wat een mooie verhalen allemaal... Ik vind het zo moeilijk om op elk verhaal te reageren, maar bij elk verhaal krijg ik toch een "wauw"-gevoel
DaviniaHRwoensdag 11 maart 2009 @ 19:53
Ik lees weer mee!

Dakota, wat een ontzettend heftig levenshverhaal heb jij, zeg! Wel fijn om te zien dat alles nu redelijk op zijn pootjes terecht gekomen lijkt te zijn. Heb je eigenlijk bepaalde angsten naar elin toe als gevolg van je eigen jeugd, of denk je er niet op die manier over na?

Memmel, mooi verhaal! "Saai" is ook leuk, hoor!
RockabeIIawoensdag 11 maart 2009 @ 20:04
Memmel, waar komt Mc Hammer nou in beeld?
Vickywoensdag 11 maart 2009 @ 20:47
Bij deze mijn verhaal. Memmel, nogmaals bedankt voor het stokkie!

Goed, wie ben ik? Ik ben Vicky (mijn echte naam is hetzelfde ), ik ben 31 jaar en geboren in Delft. Ik heb tot mijn 26e in Delft gewoond en ben daarna verhuisd naar Rijswijk. M. komt uit Den Haag en wilde niet in Delft wonen en ik niet in Den Haag, dan neem je de gulle middenweg en kom je in Rijswijk uit.
Ik heb een zusje van bijna 7 jaar jonger. Vroeger was het echt ALTIJD ruzie, nu gaat het een heel stuk beter.
Na de basisschool heb ik, na de brugklas, 2 jaar Atheneum gedaan. Toen was het kiezen, of blijven zitten, of naar de HAVO. Uiteindelijk naar de HAVO gegaan. Ik zakte de eerste keer als een baksteen, maar gelukkig zakte mijn vriendinnetje ook, dus het was het 2e examenjaar heel gezellig. Uiteindelijk netjes geslaagd.
Na de HAVO ben ik Verpleegkundige-A gaan doen. Hartstikke leuk maar ik wilde graag doorleren maar dat ging niet. Toen kreeg ik ook nog eens een keer een auto-ongeluk waardoor ik last van mijn rug kreeg en toen was de beslissing redelijk snel gemaakt. Stoppen met de opleiding en wat anders gaan zoeken. Ik ben Directiesecretaresse gaan doen. Het was een leerlingwezen opleiding (1 dag naar school en 4 dagen werken). Ik kwam op Bouwkunde van de TU-Delft terecht. Daar kwam ik in aanraking met internet. Door een collegaatje kwam ik op de Ilsechatbox terecht. Dagen en dagen zat ik te chatten/internet met als gevolg.. RSI.
Heb met de opleiding moeten stoppen en heb een tijd in de ziektewet gelopen. Via Ilse kreeg ik een vriendje maar dat liep uiteindelijk op niets uit. Toen kreeg ik weer een vriendje via Ilse en daar heb ik bijna 6 jaar een relatie mee gehad zoals bij sommigen wel bekend was dit stinkie (van BE). Na mijn relatie met heb had ik met mezelf afgesproken dat ik de eerstkomende maanden geen relatie meer zou aangaan, gewoon ff lang leve de lol, maar ja, toen ging ik op wintersport naar Oostenrijk. Daar kwam ik M. tegen. Eigenlijk gebeurde er niet veel in Oostenrijk. Ik was gewoon lekker aan het skiën met mijn familie, maar we hebben wel gekletst.
M. had waarschijnlijk wel andere intenties want hij had een foto van mij gemaakt terwijl ik aan het skiën was. Waarschijnlijk met het idee dat ik mijn e-mailadres zou geven zodat hij die foto kon mailen. Tja, en dat deed ik natuurlijk, want ik laat niet zomaar een foto van me maken .
We hielden contact via de mail en later ook MSN. We zijn een keer of 2 wezen stappen en toen vroeg hij mij officieel of ik zijn vriendinnetje wilde zijn .
Daarna is het behoorlijk snel gegaan. Op 1 april 2004 kregen we “officieel” een relatie, op 1 oktober 2004 kregen we de sleutel van ons huis en eind januari 2005 was ik zwanger van Amber.

Na de ziektewet heb ik her en der via het uitzendbureau gewerkt tot ik in 2000 bij een verwarmingsbedrijf terecht kwam. Daar heb ik tot 2007 gewerkt. Heb het er in het begin heel erg naar mijn zin gehad. We zaten in een klein pand met een klein groepje collega’s. Na verloop van tijd kwam de verhuurafdeling erbij, nog steeds was het er wel gezellig, totdat we moesten gaan verhuizen omdat ook de installatietak erbij zou komen. Ineens gingen we van rond de 25 collega’s in een pand naar rond de 50 collega’s. Het bleef er wel gezellig maar er zijn een aantal dingen gebeurd die ik niet leuk vond en uiteindelijk ben ik weggegaan.
Ik werd aangenomen op de personeelsadministratie van een sociale werkvoorziening. Hartstikke leuke collega’s leuk werk maar helaas werd mijn contract niet verlengd en ben ik per 1 maart 2009 werkloos. Eerst maar eens genieten van de zwangerschap en de kleine en dan weer zoeken naar werk.

Ik heb eigenlijk geen hobby’s. Ja FOKken Op 12 oktober 1999 registreerde ik mij op FOK, geen idee waarom eigenlijk en hoe ik er terecht kwam maar het zag er leuk uit. Ik postte niet zo heel erg veel, maar kwam (volgens mij) vooral op Klaagbaak. Toen ik eenmaal een (nog) grote(re) kinderwens kreeg ging ik steeds meer in OUD posten.
Sinds een tijdje ben ik aan het WOW-en maar lang niet zo enthousiast als M.
Sporten doe ik eigenlijk niet, geen tijd voor maar ook helemaal geen zin in , al probeer ik momenteel op de maandag te gaan zwangerschapszwemmen.
Ik heb een hekel aan lezen (op school te veel moeten lezen), tenzij het Harry Potter is, dat lees ik zo weg.
Films kijken vind ik wel weer heel erg leuk, al komt het er niet van om naar de bioscoop te gaan. Heb nu niet echt een favoriete film. Vroeger was ik helemaal gek van Sleepless in Seattle. Ik ben vooral een groot Disney-fan. Heb bijna alle Dvd’s. Daarnaast vind ik de Harry Potter films erg leuk. Robin Hood, Prince of Thieves is ook wel een favoriete film. Ik hou totaal niet van horror, daar ga ik van dromen
TV kijk ik wel maar ik volg niet zo heel veel series. ER, CSI en Wie is de Mol kijk ik wel ALTIJD! Momenteel vind ik de programma’s waarin huizen helemaal opgeknapt worden leuk om te kijken.

Vroeger was ik groot fan van Take That. Ik ben 2x naar een concert geweest maar toen Robbie Williams TT verliet vond ik er niet zoveel meer aan. Ik ben wel altijd groot fan van Rob gebleven. Ben 3x naar een concert geweest waarvan 1x in Lyon. Ik was met een vriendinnetje naar het concert in de Arena geweest en dat vond ik zo geweldig. Ik keek op internet en zag dat hij in het najaar concerten in o.a. Frankrijk ging geven. Dus vriendinnetje gebeld en die was er wel voor in om mee te gaan. Hoe we zouden gaan wisten we nog niet maar dat we gingen was een feit! Eerst wilde we met het vliegtuig gaan maar dat was behoorlijk duur, toen zaten we aan de auto te denken en er zou dan nog iemand met ons meerijden maar dat vonden we toch ook wel een behoorlijke rit. Uiteindelijk kwam degene die met ons mee zou rijden met een site waar ook busreizen georganiseerd werden. We hadden al een concertkaartje dus hadden alleen busreis en eventuele overnachting nodig. Dit was geen enkel probleem en zo stapten we op de bus naar Lyon om een concertje mee te maken. Het was een hele gezellige reis en we hebben onwijs gelachen. Welke gek gaat er nou 900 km rijden om een concertje mee te maken.. Ik dus
In oktober 2005 was de albumpresentatie in Paradiso in Amsterdam. Ik had er graag bij willen zijn maar was 39 weken zwanger en zag mezelf er niet tussen staan. Gelukkig heb ik de halve albumpresentatie via de telefoon mee mogen maken
Verder heb ik niet echt een voorkeur voor muziek. Klassiek, hardcore e.d. doe je mij geen plezier mee. Ik heb een hoop cd’s maar draai ze eigenlijk bijna nooit. Er staan hier vaker kinderliedjes aan dan muziek voor volwassenen

Mijn passie is mijn dochter. Net na haar geboorte hebben we een hoop ellende meegemaakt. Geen idee hoe vaak wij op de HAP gezeten hebben met haar. Ze bleef maar spugen en huilen. Op een gegeven moment zaten we er weer, helemaal in de rats, want er bleef geen voeding binnen. De arts keek in eerste instantie helemaal niet naar haar om. Uiteindelijk, na een kwartier ofzo, ging hij eens naar haar kijken. Hij twijfelde en belde de kinderarts in het ziekenhuis. We moesten ons melden op de SEH. De kinderarts kwam kijken en Amber werd helemaal onderzocht en gewogen. Ze was op dat moment 3 weken oud en zat ruim 100 gram onder haar geboortegewicht. De arts zei meteen al: “hou er maar rekening mee dat jullie haar niet mee naar huis krijgen!”. Uiteindelijk heeft Amber 1,5 week in het ziekenhuis gelegen. Er werd een koemelkallergie geconstateerd. Daarnaast had ze behoorlijke reflux en kreeg ze ook nog eens spruw. Ze overstrekte zich ook nog eens behoorlijk en was een huilbaby. Na behandelingen van een fysiotherapeut en kinderpsycholoog ging het langzaam maar zeker beter.
Ze is nu uitgegroeid tot een heerlijke ondeugende peuter die verzot is op melk!
Echter die periode is ons niet in de koude kleren gaan zitten en ik kreeg een postnatale depressie. Gelukkig hoefde ik niet aan de medicijnen. Door middel van veel gesprekken met een spv-er ben ik er bovenop gekomen. Daarbij gebeurde er ook nog iets in die periode dat ons wel dichterbij elkaar gebracht heeft.

Zoals al eerder genoemd ben ik groot Disney-fan. Ik ben tot nu toe 6x in Disneyland Parijs geweest en zou zo weer gaan.. tis alleen zo jammer dat het zo duur is anders zou ik elk jaar wel gaan. Afgelopen oktober is Amber voor het eerst in Disneyland geweest en ze heeft haar ogen uitgekeken. De blik in haar ogen toen ze de eerste stap in Disney zette is onbetaalbaar.


Vroeger kon je me wakker maken voor een bord witte rijst met champignonragout, HEERLIJK!! Maar nu mag je me nergens meer voor wakker maken. Ik ben al blij als ik 1 nacht door kan slapen zonder dat er een kleine kabouter aan mijn bed staat

Echt een leuke uitspraak weet ik niet meer. Ik lig af en toe helemaal in een deuk om Ambers conversaties. Waar ze de woorden soms vandaan haalt.. geen flauw idee. Ze pikt een hoop op van ons en van de opa’s en oma’s.
Oh ja, ik weet wel iets. Het is niet echt een uitspraak maar ik moet er nog steeds om lachen. Amber had van opa een centje gekregen om na het zwemmen een ijsje te kopen. Ze had ‘m in d’r zak gedaan. Op een gegeven moment zei ze tegen opa: Opa, opa ik ben mijn centje kwijt. Opa gaf een nieuw muntje, toen keek ze opa aan, lachte en zei, nu heb ik er lekker 2

Eigenlijk heb ik een heel doorsnee leven

Nu de vraag van Memmel:
Wat is jouw grootste angst in het leven en waarom?

Dat is toch wel de angst om mijn dierbare verliezen en dan vooral Amber uiteraard ook M, mijn ouders en zusje. Het is iets dat mij toch bijna dagelijks bezighoudt. Mijn vader heeft 2x een licht hartinfarct gehad en dat heeft me behoorlijk laten schrikken.
Ik droom er wel eens over dat Amber iets ernstigs overkomt en dan word ik huilend en badend in het zweet wakker.

jeetje, het is wel weer een heel verhaal geworden zeg en volgens mij ben ik nog een en ander vergeten

Ik geef het stokje door aan Saffier . Ik moet nog even een speciale vraag verzinnen maar die komt zo snel mogelijk!
Stoutwoensdag 11 maart 2009 @ 20:53
Mooi verhaal Vicky en wat een ellende met amber en het niet serieus genomen worden door artsen.
Ik wens je voor dit ukkie een goede bevalling en vooral een onbezorgde kraamtijd !
Llewellawoensdag 11 maart 2009 @ 21:22
Mooi verhaal vicky; gelukkig dat Amber nu uitgegoeid is tot een blije meid waar je lekker van kunt genieten!
Ik heb altijd zoiets van moet wel een bijzonder en leuk meisje zijn met zo'n naam
Memmelwoensdag 11 maart 2009 @ 22:41
Mooi verhaal Vicky! En blij om te lezen dat jij die angsten ook kent. We zullen vast niet de enigen zijn.

Rocka, wb MCHammer...iedereen heeft recht op zijn fouten in het leven, he. Het is maar net hoe je er mee omgaat en wat je er van leert... Maar ik denk dat het ergens tussen die lamme lebber in de keuken en de eerste keer samen naar Parkpop was
Moonahwoensdag 11 maart 2009 @ 22:55
Goh, Vicky, dat jij ook een PPD hebt gehad, dat wist ik niet. Ben je niet een beetje bang dat je het na de bevalling weer krijgt?
Llewellawoensdag 11 maart 2009 @ 23:03
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 22:41 schreef Memmel het volgende:
Mooi verhaal Vicky! En blij om te lezen dat jij die angsten ook kent. We zullen vast niet de enigen zijn.


De angst om je kind te verliezen? Jazeker! Ik heb nooit zo'n angst gehad voor bijv de dood; hoort bij het leven, maar nu, sinds ik moeder en; het lijkt me een verschrikking! Ik zou d'r niet kunnen en willen missen, en het idee dat ze mij ooit zal moet verliezen vind ik ook vreselijk.
En dat geeft tevens me een heel dubbel gevoel; omdat mijn moeder 5 kinderen moet missen al heel lang (ikzelf heb lang geen contact gehad; m'n broer ook niet; en m'n 2 jongere halfbroers en halfzusje zijn weggehaald door jeugdzorg).
Het lijkt mij onleefbaar voor een moeder om met dat gemis te moeten leven.

Het gaat geregeld wel door m'n hoofd, maar ik laat het dan ook weer los; en geniet gewoon van ons leventje samen, en hopen dat we nog oneindig lang van elkaar kunnen genieten!
Vickydonderdag 12 maart 2009 @ 08:26
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 22:55 schreef Moonah het volgende:
Goh, Vicky, dat jij ook een PPD hebt gehad, dat wist ik niet. Ben je niet een beetje bang dat je het na de bevalling weer krijgt?
best wel, maar de PPD bij Amber kwam ook door de onzekerheid en de grote zorgen die we hadden. Ik hoop dat bij deze baby niet te krijgen. Ik heb de vk op de hoogte gebracht en binnenkort heb ik de intake van de kraamzorg waar ik het ook duidelijk aan zal geven.
innepindonderdag 12 maart 2009 @ 09:00
Interessant verhaal, Vicky Ik zie je dagelijks posten, maar zo'n verhaal doet mij dan beseffen dat ik helemaal niks over je weet leuk om te lezen dus.
Belanadonderdag 12 maart 2009 @ 09:09
vicky van die ppd wist ik ook niet, ben je bang dat dat weer gebeurt?
miss_slydonderdag 12 maart 2009 @ 09:13
Wat leuk iets meer over je te weten , Vicky!
Van die ppd wist ik ook niet, hoop dat het deze keer niet zo is!
Moonahdonderdag 12 maart 2009 @ 09:37
quote:
Op donderdag 12 maart 2009 08:26 schreef Vicky het volgende:

[..]

best wel, maar de PPD bij Amber kwam ook door de onzekerheid en de grote zorgen die we hadden. Ik hoop dat bij deze baby niet te krijgen. Ik heb de vk op de hoogte gebracht en binnenkort heb ik de intake van de kraamzorg waar ik het ook duidelijk aan zal geven.
Ik hoop ook van harte dat jullie nu niet van dergelijke zorgen krijgen. Goed dat je je 'voorzorgsmaateregelen' neemt.
Vickydonderdag 12 maart 2009 @ 09:57
quote:
Op donderdag 12 maart 2009 09:09 schreef Belana het volgende:
vicky van die ppd wist ik ook niet, ben je bang dat dat weer gebeurt?
Moonah had de zelfde vraag al gesteld Zie 2 posts boven je
Saffierdonderdag 12 maart 2009 @ 10:02
Lekker lang verhaal Vicky! En oeh het stokje! Daar moet ik echt voor gaan zitten hoor, hebben jullie even geduld?
Fuentedonderdag 12 maart 2009 @ 10:09
Vicky, wat leuk om te lezen! En ik wist dat niet van Stinkie, toch erg leuk om zo nieuwe dingen te leren over iemand. Goed dat je hebt aangegeven van je PPD bij de kraamzorg. Hier hebben ze het echt op een fijne manier in de gaten gehouden en dat geeft veel steun.
Wat een rottijd was dat zo na Amber's geboorte zeg! Ik wens je straks in ieder geval een hele fijne kraamtijd
Moonahdonderdag 12 maart 2009 @ 10:16
quote:
Op donderdag 12 maart 2009 10:02 schreef Saffier het volgende:
En oeh het stokje! Daar moet ik echt voor gaan zitten hoor, hebben jullie even geduld?
Heel even dan, Saffier.
Ik vind het leuk dat jij het stokje nu hebt.
Je bent hier altijd (in mijn beleving... ) een beetje op de achtergrond aanwezig, maar dat komt mss ook wel omdat we niet zo veel in dezelfde topics vertoeven. Toen ik je IRL ontmoette kwam je op mij over als een heel lieve, zachte, bescheiden vrouw. Ik ben benieuwd naar de diepe gronden van jouw stille wateren.
Vickydonderdag 12 maart 2009 @ 10:22
Ik moest nog een vraag voor Saffiertje verzinnen:

Heeft het krijgen van een kind jouw visie op het leven veranderd? Zo ja, in welk opzicht
huuphuupdonderdag 12 maart 2009 @ 10:41
Mooie verhalen Vicky en Memmel

*Terug gaat lezen voor Tex en Miss_sly
Macka66donderdag 12 maart 2009 @ 10:52
Lieve Vicky, da's toch wel een groot verhaal voor iemand met een 'doorsnee leven'. Je hebt best veel voor je kiezen gehad, en ik hoop van harte dat het na de bevalling alleen maar genieten wordt voor jullie!

En Memmel, fijn dat er ook mensen zijn voor wie het leven redelijk glad verloopt. En dat je daar dan toch zo leuk over kunt schrijven
Saffierdonderdag 12 maart 2009 @ 10:58
quote:
Op donderdag 12 maart 2009 10:16 schreef Moonah het volgende:

[..]

Heel even dan, Saffier.
Ik vind het leuk dat jij het stokje nu hebt.
Je bent hier altijd (in mijn beleving... ) een beetje op de achtergrond aanwezig, maar dat komt mss ook wel omdat we niet zo veel in dezelfde topics vertoeven. Toen ik je IRL ontmoette kwam je op mij over als een heel lieve, zachte, bescheiden vrouw. Ik ben benieuwd naar de diepe gronden van jouw stille wateren.
Wat lief om te horen
_Bar_donderdag 12 maart 2009 @ 12:12
ben ook benieuwd naar jou bijdragen Saffier
beefcakedonderdag 12 maart 2009 @ 23:03
quote:
Op donderdag 12 maart 2009 10:16 schreef Moonah het volgende:

[..]

Heel even dan, Saffier.
Ik vind het leuk dat jij het stokje nu hebt.
Je bent hier altijd (in mijn beleving... ) een beetje op de achtergrond aanwezig, maar dat komt mss ook wel omdat we niet zo veel in dezelfde topics vertoeven. Toen ik je IRL ontmoette kwam je op mij over als een heel lieve, zachte, bescheiden vrouw. Ik ben benieuwd naar de diepe gronden van jouw stille wateren.
Saffier is ook heel lief! En getalenteerd ook! Zij heeft de trouwringen van mij en ShaoliN gemaakt en in het proces dat daaraan vooraf ging heeft ze erg veel geduld met me gehad en al mijn vragen beantwoord En de ringen zijn prachtig, helemaal passend bij ons

Ik heb weer zitten genieten van de verhalen in dit deel, bedankt dames!
Dakotadonderdag 12 maart 2009 @ 23:20
quote:
Op woensdag 11 maart 2009 19:53 schreef DaviniaHR het volgende:
Ik lees weer mee!

Dakota, wat een ontzettend heftig levenshverhaal heb jij, zeg! Wel fijn om te zien dat alles nu redelijk op zijn pootjes terecht gekomen lijkt te zijn. Heb je eigenlijk bepaalde angsten naar elin toe als gevolg van je eigen jeugd, of denk je er niet op die manier over na?

Memmel, mooi verhaal! "Saai" is ook leuk, hoor!
Vroeger was ik altijd bang dat ik op mijn moeder zou gaan lijken maar ik merk nu al dat ik heel erg anders ben dan zij is. Ze heeft na haar eerste kindje, mijn broer en ik, nog 2 kinderen gekregen, samen met mijn stiefvader. Het viel mij erg op dat ze nooit affectie toonde, ze knuffelde ze niet en als er 1 overstuur was kon ze haar niet troosten maar bracht ze het kindje naar oma. Dus eigenlijk zijn ze voornamelijk opgevoed door mijn oma. (als mijn moeder mij feliciteerde met mijn verjaadag durfde ze bijna geen hand te geven, laat staan 3 zoenen )
Ik merk zelf al dat ik erg knuffelig ben met Elin en haar graag bij mij heb..en moet er nog niet aan denken om haar naar oma te brengen (sowieso niet naar mijn moeder..maar ook niet naar mijn schoonmoeder)
Dus ik merk nu al veel verschil en ben dus niet meer bang om een kille moeder te worden zoals mijn moeder.

En ik moet nopg even kwijt dat ik mijn jeugd nooit als ' naar ' heb ervaren, ik heb juist een aantal jaren een geweldige jeugd gehad (kindertehuizen en internaten, meestal 1 groot feest , op een kamer slapen met 3 andere meiden (veel lol!) en natuurlijk veel uitjes omdat jeugdzorg daar geld voor vrij maakt.
En mijn eerste kindertehuis stond voor het Avonturenpark Hellendoorn..waar we gratis in mochten! Verder veel structuur, regelmaat..heeft me wel goed gedaan denk ik.
lady-wrbvrijdag 13 maart 2009 @ 09:28
is je moeder dan hetzelfde naar elin als naar jou vroeger?
ik merk juist bij mijn moeder dat ze naar mijn kind wel liefdevol en hartelijk kan zijn.
naar mij toe is ze altijd koel en zakelijk gebleven.
Dakotavrijdag 13 maart 2009 @ 09:44
Mijn moeder is hier 1 keer geweest en toen wilde ze Elin niet vasthouden omdat ze beweerde dat ze ziek was
lady-wrbvrijdag 13 maart 2009 @ 09:45
mmmh, nee, dat klinkt vrij kansloos.
pinquitvrijdag 13 maart 2009 @ 09:45
Maneki.Nekovrijdag 13 maart 2009 @ 11:45
Mijn moeder wil mijn kinderen ook nooit vasthouden omdat ze bang is dat ze gaan huilen. Zij omhelsde ons ook amper tot nooit, als we verdriet hadden werd gezegd dat we ons niet aan moesten stellen.
Accepteer het maar zoals het is, daar heb je zelf veel meer aan dan krampachtig proberen te hopen dat ze verandert of het licht gaat zien, want dat had ze jaren geleden dan wel gedaan/
Dakotavrijdag 13 maart 2009 @ 11:50
die hoop heb ik al heel lang opgegeven hoor
Maneki.Nekovrijdag 13 maart 2009 @ 11:51
het heeft mij nogal wat therapie gekost om dat te kunnen
Dakotavrijdag 13 maart 2009 @ 11:52
mwoah ik ken mijn moeder verder niet zo goed. Ze heeft me dan ook niet opgevoed dus het doet me niet zoveel..
DaviniaHRzaterdag 14 maart 2009 @ 13:10
Mag ik vragen wanneer het volgende verhaal komt?
Vickyzaterdag 14 maart 2009 @ 13:17
quote:
Op zaterdag 14 maart 2009 13:10 schreef DaviniaHR het volgende:
Mag ik vragen wanneer het volgende verhaal komt?
saffier is bezig met schrijven
PM-girlzaterdag 14 maart 2009 @ 15:14
Ik ben weer bijgelezen! Superposts allemaal zeg, ik ben er telkens weer van onder de indruk.
Loena-tik-maandag 16 maart 2009 @ 10:49


* Loena-tik- is nieuwsgierig naar Saffier haar verhaal
m@xmaandag 16 maart 2009 @ 11:02
Ikke ook. Ben eigenlijk benieuwd naar alle verhalen die er nog gaan komen.
Saffiermaandag 16 maart 2009 @ 12:24
Vanavond
Ik heb nu 3 A4-tjes vol en ga wat schrappen, ben veel te lang van stof en zó interessant ben ik helemaal niet
bixistermaandag 16 maart 2009 @ 16:48
haha saffier, we willen alles weten hoor! kom maar op met je dikke pil!
Reinhildemaandag 16 maart 2009 @ 16:57
Wow, wat een indrukwekkende levensverhalen zijn er weer gepost!
Welke vooral door mijn hoofd blijven gaan (van de laatste paar bijdragen) zijn die van Miss_Sly en Dakota. Wow.

Bedankt stokjesdragers, voor jullie openhartige verhalen!
_Ingrid_maandag 16 maart 2009 @ 17:06
Heftige jeugd heb je gehad Dakota. Heel indrukwekkend om te lezen.
S_oepstengelmaandag 16 maart 2009 @ 20:01
Het is avond
Reinhildemaandag 16 maart 2009 @ 20:10
quote:
Op maandag 16 maart 2009 20:01 schreef S_oepstengel het volgende:
Het is avond
Igrainemaandag 16 maart 2009 @ 20:11
Inderdaad, kom op met dat verhaal !
Saffiermaandag 16 maart 2009 @ 20:59
Ik heb vanmiddag 4 uur in het zh gezeten voor een gesprekje van een kwartier in totaal, ben echt gesloopt.
Ik heb dus geen puf om dat ding in te korten en laat jullie niet langer wachten...

Hallo, ik ben Saffier ben getrouwd met M, heb een zoon Tobias en lees sinds 2000 mee op Fok! Heb lange tijd niet geweten hoe ik me aan moest melden en heb dat uitgevist toen Danyel van Phluphy was geboren. Die gebeurtenis greep mij zo aan dat ik iets wilde doen, iets van me wilde laten horen. Toen ik zwanger was van Tobias ben ik pas actief mee gaan posten en pas de laatste paar maanden nog weer meer en dan lang niet alle topics. Ik lees ze ook niet meer allemaal, het is gewoon te veel . Buiten [OUD] kom ik zo weinig mogelijk, niet omdat het eng is maar omdat ik er simpelweg geen tijd voor wil maken .

Na de 4 jaar hel op de middelbare heb ik mijn ouders ervan kunnen overtuigen dat ik een beroepsopleiding wilde gaan doen en niet nog 2 jaar terug om weer getreiterd te worden. 4 jaar 63 tegen 1 vond ik meer dan genoeg. 2 meiden deden normaal tegen me, maar dat hielp niets tegen het pesten.
Het heeft me wel getekend. Ben onzeker en vreemden privé ontmoeten vind ik een crime. Naar een meet, groot of klein blijft elke keer weer een overwinning, ben altijd bang dat er over me gekletst wordt of dat ik raar aangekeken word of er toch eigenlijk helemaal niet bij hoor, het buitenbeentje ben. Moet altijd knokken voor een plekje 'erbij' en heb snel het idee dat ik me opdring bij anderen. Heb ik wel de juiste kleding aan, praat ik niet te hard enz, enz.
De meest beroerde opmerking mbt het pestgebeuren was wel ‘Oh, maar jij láát je dus pesten’

Gelukkig is het dan bijna altijd gezellig en doet er niemand raar tegen me, maar dat kost me heel wat zenuwen, bloed zweet en tranen, soms letterlijk. Ik kan (hierdoor?) absoluut niet tegen onrecht, ruzie, geweld, oneerlijkheid en dergelijke en pik sfeertjes feilloos op. Is de sfeer niet goed ben ik zo snel mogelijk weg. Confrontaties ga ik uit de weg.

Na de middelbare ben ik dus een opleiding gaan volgen. Ik was nog 15 toen ik mijn diploma kreeg en mijn ouders vonden me eigenlijk te jong voor een vervolgopleiding die zo ver weg zat, de HAVO vonden ze een beter idee, ik duidelijk niet. De tijd van mijn leven heb ik er gehad in Schoonhoven, leuke klassen, leuke leraren en een geweldige opleiding; ik ben goudsmid mooiste vak wat er is.
Het eerste jaar kon je nog meerdere kanten op zoals de uurwerktechniek in, leuk me ook leuk maar het creatieve van het goudsmeden vond ik een stuk leuker. Ik heb nog een klok gemaakt in de 1e die helaas niet loopt, wie weet kan ik een keer meeten met Swets en kan dat ding na 10 jaar eindelijk eens de tijd aan gaan geven

Toen ik 16 was en ik met een vriendin uitging kwamen we altijd in hetzelfde café, lachen want ik dronk alleen cola . Daar heb ik M. ontmoet. Hij hoorde bij een grote vriendenclub waar wij er ook een heel stel van kenden en gingen met zijn allen uit. Een half jaar later kregen we verkering
M. was toen nog dienstplichtig en later beroepsmilitair en omdat mijn halve familie beroeps is of was zat het vrijwel meteen goed, hij is nooit meer weggegaan We hebben een maand of 2 verkering en ik krijg de ziekte van Pfeiffer, zo besmettelijk als wat en we mogen dus niet zoenen leuk hoor, net verkering en niet zoenen .
Ik ga een half jaar slapen ( ) en blijf zitten op school. Mijn vader wordt tegelijk ziek met mij en blijkt depressief te zijn. Het kost hem (en ons) 15 jaar knokken en is nu weer een heel eind op weg.

Een stel ouderwetse ouders bij mij thuis zorgde ervoor dat bij elkaar slapen not done was. Na 3 of 4 jaar verkering gingen M's ouders uit elkaar. Eén groot drama was dat. Ik had bij wijze van spreke nog nooit van ruzie gehoord en kwam daar binnen in een gezin wat altijd ruzie had óf niet met elkaar sprak, héél gezellig dus.
De scheiding probeerden ze over ons hoofd heen uit te vechten, gelukkig stonden mijn ouders altijd voor ons klaar en grepen in. Maar toen... na 4 jaar verkering en net gescheiden ouders wie nog steeds enorme partij ruzie maakten kreeg M. te horen dat hij op uitzending moest. Als extra man erbij, dus in plaats dat we dat een half jaar vooruit wisten kregen we dat anderhalve maand van te voren te horen slik, een half jaar duurt lang dan! We mochten wel ineens af en toe bij elkaar blijven slapen toen . M ging dus naar Bosnië, weg van het gezeik met zijn ouders, we konden geen betere timing hebben, hij ging oorlogje spelen. En ik ging mijn stagejaar van school in.
Hele spannende tijd was dat van lange brieven schrijven en er geen een terug ontvangen :’) en korte telefoontjes op zondagmiddag Hij in oorlog in Bosnië, en ik in de oorlog tussen zijn ouders. Het liep hoog op, zo hoog dat ik huilend aan de telefoon heb gezeten met hem en hem heb gesmeekt níet op verlof naar huis te komen want de oorlog hier was groter dan de zijne, leuk hoor . Hij moest toch op verlof en na een paar dagen konden we dan wéér afscheid nemen. Ik haat afscheid nemen.

Thuiskomst was geweldig, ik moest wel heel erg wennen aan 'die jongen die terugkwam' Ik wist wie er naar Bosnië was gegaan, maar kende de jongen niet die ervan terugkwam. Hij riep meteen weer 'ik hou van je' en ik zei; 'dat weet ik even niet'. Het kwam goed 3 maanden later waren we verloofd en een jaar later van huis uit getrouwd Dat was wel wennen! Van een weekendrelatie (en nauwelijks bij elkaar slapen) waren we ineens élke dag bij elkaar We kregen een huisje een durp verderop en werden daar diep ongelukkig We konden er niet wennen, maar ja voor een huissie 'thuis' was een wachtlijst van 6 jaar
In december nog maar eens gebeld met de woningbouw dat we éch écht écht weg wilden, maar nee, wachtlijst van 6 jaar was er, we hadden pech. 2 weken later een telefoontje en weer 2 weken later de sleutel van dit huis. In 14 dagen tijd (:X) zijn we verhuisd, of eigenlijk gevlucht. Niets was nog af, maar ons bed was over, alle troep in dozen en we waren 'thuis'. Nu alweer 6 jaar hier en na 2 jaar voor een kindje proberen, dezelfde maand nog was het raak!
We hadden op dat moment heel onverwachts en tijdelijk een pleegdochter in huis en M verloor zijn baan, lekkere timing zo en dan zwanger . Pleegdochter kreeg een plekje op de opvang en we konden aan de kinderkamer beginnen. Op 1 oktober kreeg M gelukkig weer werk en op 15 oktober, 8 weken te vroeg kondigde onze zoon zich aan. Wat??!! Nu al? We hebben nog niet eens een naam!! Ik moet maandag werken!! Er wordt verbouwd thuis en de kinderkamer is nog niet compleet geleverd .
Ach, niets loopt hier zoals het zou moeten dus dit kon er nog wel bij. 2 weken later bedacht ik dat de naam hélemaal niet klopte en manlief een briefje mee naar huis gegeven met andere potentiële namen met eentje met stip op nummer 1. De volgende avond zouden we het erover hebben. Moet je niet de volgende óchtend al gaan bevallen natuurlijk , het eerste wat M aan me vroeg nadat Tobias op mijn borst lag was; 'Hoe gaan we hem nou noemen dan?' Tobias dus, Tobias klopte en die andere naam niet. Het is wel heel rot om je kind in het zh achter te moeten laten in de couveuse als je zelf naar huis moet, lege buik, lege armen en een leeg kamertje, ik zei het toen al, als ik mag kiezen, kies ik voor overtijd gaan.

Tobias is inmiddels 3 en een heerlijk jongetje, hier kan je er wel 10 van hebben. Een brusje laat nog even op zich wachten. Ik zei het al, hier gaat nooit iets normaal

Ik hou van creatief bezig zijn, op zo veel mogelijk manieren, ik stik van de hobby's en vind van alles leuk maar goudsmeden, glaskralen maken en fotograferen zijn naast mijn man en kind toch wel de leukste dingen. Ik wil nog wel heel graag een keer écht leren naaien dat komt vast later, als ik groot ben. Vergeet ik bijna het stuntvliegeren, veel te lang geleden al dat we dat hebben gedaan!

Alleen Tobias mag mij ’s nachts wakker maken voor dringende zaken en vooruit, M ook wel maar liever slaap ik gewoon door, heb mijn slaap veel te hard nodig.
Zijn mooiste uitspraak was wel een paar weken geleden toen we werklui over de vloer hadden ivm lekkage in de badkamer; ‘Ik ga even boven kijken of alles wel goed gaat daar!’ Ik kwam niet meer bij en de werklui boven ook niet

Ik kook graag en bak nog veel liever, hoe zoeter hoe beter, ik leef alleen al 5 jaar suikervrij, dus dat is wel een stuk minder geworden.

Ik lees alles wat los en vast zit van de melkpakken tot aftitelingen maar voor een echt boek heb ik de laatste tijd gewoon geen tijd. Voor de Harry Potter boeken máák ik tijd Oorlogsboeken vind ik verschrikkelijk, oorlogsfilms ook. Hoe hard je ook roept dat ‘Saving private Ryan’ een geweldige film is, ik kijk ‘m niet. Kan het gewoon niet.
Een echte leesstijl heb ik zelf (nog) niet. Lees te veel, geen hele maar wel halve bibliotheken uitgelezen

Ik kan me heel goed inleven in anderen en ook in hun meningen dat het soms lijkt dat ik met alle winden meewaai, maar dat is dus niet waar. Het duurt wel even voordat ik mijn mening heb gevormd, wil graag alle kanten van een verhaal kennen voordat ik iets zeg.
Kijk eerst de kat uit de boom en als ik mensen vertrouw en op mijn gemak ben kom ik pas los. Hier op Fok! reageer ik niet in alle topics maar vind het ook wel eens vervelend om de 100e te zijn die roept ‘sterkte ermee’ als alles al gezegd is, dan hou ik liever mijn mond.
Of als ik iets later lees terwijl er al 2 andere onderwerpen voorbij zijn gekomen vind ik het ook zo onzinnig om weer terug te komen ergens op.
Diepe gronden heb ik wel , mijn man kent ze, hij kent me bijna door en door. Als je mijn echte ‘diepe grond’ wil weten moet je me maar pm-en, dat zet ik niet zomaar op het net.
Ik vind het heel knap van je Moonah dat je me in die korte tijd zo snel doorzag. Ik heb zelf een neus ontwikkeld voor mensen die ‘niet echt zijn’ daar blijf ik dus uit de buurt.

Ik heb een overgevoelig gehoor, de radio staat daardoor bijna nooit aan, dat is teveel herrie. Eigenlijk is alles herrie hier thuis volgens mij Met een dove moeder was er thuis ook nooit radio aan, dan hoorde ze ons helemaal niet meer, ben dus niet met geluid op de achtergrond opgegroeid. In de auto heb ik wel bijna altijd muziek, van ABBA tot Texas en vanMarco B tot Blof en van De Kast tot Nick en Simon. Acda en de Munnik (ik ben mezelf niet of al die jaren nooit geweest en; als jij bij me weggaat mag ik dan met je mee?) en Brigitte Kaandorp (de zon schijnt op zijn blonde haren, zo blijf ik heel lang naar hem staren ) schrijven geweldige teksten, daar kan ik me wel in verliezen.

Ik kan me ook verliezen in de liefde voor mijn kind en de liefde voor mijn man. Ik vind het zo’n groot wonder, uit 2 celletjes is een heel nieuw mensje ontstaan, iemand die ik mag begeleiden en opvoeden en wat is het een leuke taak! Ik geniet echt van hem en van het moederschap. Een mooiere taak is er volgens mij niet en ik hoop ook dat ik het nóg een keer mag doen
Heb me de 1e twee jaar ook (te) veel weggecijferd voor Tobias, dat is nu denk ik beter in balans.

Heeft het krijgen van een kind mijn visie op het leven veranderd was de vraag die ik kreeg van Vicky. Nee, dat denk ik niet. Ben altijd ervan overtuigd geweest dat ik mama zou worden en zodra ik zwanger was kon de hele wereld mij gestolen worden want ik kreeg een kind! Alles zou goed komen, dat is ook mijn motto wel; “Het zal wel een reden hebben dat het zo is/gaat nu.” En “If it doesn’t kill you it will make you stronger”. Dat klopt nog steeds. Ik ben zachter geworden als moeder maar ook harder, ben een haai als je aan mijn kind komt! Ik ga door het vuur voor mijn mannen Ik hoop alleen dat ik geen schoonloeder word later


Het is een idioot lange lap tekst geworden, heb het alleen op spelfouten gecontroleerd en verder niet meer nagelezen. Vond het leuk maar vooral héél moeilijk om te doen.


Ik weet nog niet aan wie ik dit stokje door wil geven en ook een vraag moet ik nog verzinnen!

[ Bericht 96% gewijzigd door Saffier op 16-03-2009 21:15:11 ]
RockabeIIamaandag 16 maart 2009 @ 21:07
Safiier is een wijsvingertypster
Vickymaandag 16 maart 2009 @ 21:13
Ik heb het al gelezen
Saffiermaandag 16 maart 2009 @ 21:16
quote:
Op maandag 16 maart 2009 21:07 schreef RockabeIIa het volgende:
Safiier is een wijsvingertypster
2 wijsvingers wel he Brocka


Word deed vervelend en wilde niet meewerken
Loismaandag 16 maart 2009 @ 21:19
Wauw wauw wauw Saffier
Reinhildemaandag 16 maart 2009 @ 21:25
Wow Saffier, wat een mooi verhaal ook!
Wanneer is M. in Bosnie geweest? En waar? Mag je ook PM-en hoor! Mijn vader is namelijk ook op uitzending geweest in Bosnie.

Ik heb je zaterdag ontmoet, en dat vond ik heel erg leuk!
Je bent een heel lief mens!
Igrainemaandag 16 maart 2009 @ 21:28
Lang, maar mooi verhaal Saffier! Die opmerking van Tobias is wel meesterlijk.
flowerboxmaandag 16 maart 2009 @ 21:34
Wat leuke (lange!) bijdrage van je, Saffier! Je lijkt me een leuk mens.


Zet je binnenkort ook even een leuk plaatje bij je naam? Lijkt wat leuker dan 'this image has been deleted..'
Macka66maandag 16 maart 2009 @ 21:36
Al vroeg een veelbewogen leven Saffier, en wat ben je er sterk uitgekomen!
en ik vond het heel erg leuk om je te meeten op de FOT beginnersmeet
Maneki.Nekomaandag 16 maart 2009 @ 21:44
Saffier, na je zaterdag ontmoet te hebben en nu je bijdrage te lezen kan ik alleen maar zeggen dat ik je een heel fijn mens vind.
innepinmaandag 16 maart 2009 @ 21:50
Mooi verhaal Saffier! En helemaal niet erg dat 't lang was Ik vorm meestal incomplete beelden van de OUDers hier, maar die van jou klopte wel een beetje, stille wateren diepe gronden enzo, en dit stukje:
Het heeft me wel getekend. Ben onzeker en vreemden privé ontmoeten vind ik een crime. Naar een meet, groot of klein blijft elke keer weer een overwinning, ben altijd bang dat er over me gekletst wordt of dat ik raar aangekeken word of er toch eigenlijk helemaal niet bij hoor, het buitenbeentje ben. Moet altijd knokken voor een plekje 'erbij' en heb snel het idee dat ik me opdring bij anderen.
Dat merkte ik in jou, omdat ik het zelf ook heel erg heb, en het echt moeite kost om spontaan en gezellig te doen zonder onzekerheid te laten doorschemeren.

Leuk om je gezien te hebben ook afgelopen weekend

En ik vind het leuk dat je onze trouwringen wil maken, daar spreek ik je natuurlijk binnenkort nog over!
Vickymaandag 16 maart 2009 @ 21:52
quote:
Op maandag 16 maart 2009 21:34 schreef flowerbox het volgende:
Wat leuke (lange!) bijdrage van je, Saffier! Je lijkt me een leuk mens.
Saffier IS een leuk mens!!!
RockabeIIamaandag 16 maart 2009 @ 21:56
Saffier
Maneki.Nekomaandag 16 maart 2009 @ 21:56
Saffier is straks de Fok trouwingen hofleverancier
Saffiermaandag 16 maart 2009 @ 22:18
Wat een complimentjes
Plaatje moet ik even aan M vragen die is al wel heel lang leeg ja.
Fok!'s hofleverancier spannend én heel erg leuk
Chellmaandag 16 maart 2009 @ 22:20
Saffier, wat een mooi verhaal! En dat je meets zo eng vind joh, dat wist ik helemaal niet! Fijn dat je er was zaterdag Jullie zijn een mooi gezinnetje vind ik. Je hebt een schat van een kind, volgens mij ook een hele lieve man (ik vond 'm zo vertederend met de kindjes op de meet) en van jou wist ik al dat je leuk en lief bent
Saffiermaandag 16 maart 2009 @ 22:50
Ik geef het stokje graag door aan Reinhilde, ze heeft al 'ja' gezegd, nu moet ik alleen nog een vraag voor haar verzinnen
Reinhildemaandag 16 maart 2009 @ 22:57
jeej! spannend en eng en leuk
Igrainemaandag 16 maart 2009 @ 23:01
Ja, leuk! Reinhilde...

Ik ben weer benieuwd!
Chellmaandag 16 maart 2009 @ 23:07
Oh leuk Reinhilde Ik ben benieuwd naar de verhalen over wonen in het buitenland enzo
innepinmaandag 16 maart 2009 @ 23:10
quote:
Op maandag 16 maart 2009 22:57 schreef Reinhilde het volgende:
jeej! spannend en eng en leuk
Ik ben benieuwd! Ben je al aan 't typen?
Reinhildemaandag 16 maart 2009 @ 23:14
Ben nog niet aan het typen, ga ik morgen eens goed voor zitten.
Met koffie met slagroom.
miss_slydinsdag 17 maart 2009 @ 08:00
Saffier, wat ben je toch een leuk mens. Dat wist ik al dat blijkt natuurlijk uit je posts, maar het is leuk om dit nu zo van je te lezen.

Mijn lijfspreuk is ook "alles komt goed", en tot nu toe is dat ook altijd waar gebleken. Soms duurt het even, of wordt het niet zoals we willen, maar het komt wel goed.

Ik zou graag eens wat dingen zien die je ontworpen hebt; heb je daar geen foto's van?
BEdinsdag 17 maart 2009 @ 08:46
quote:
Op maandag 16 maart 2009 22:20 schreef Chell het volgende:
Saffier, wat een mooi verhaal! En dat je meets zo eng vind joh, dat wist ik helemaal niet! Fijn dat je er was zaterdag Jullie zijn een mooi gezinnetje vind ik. Je hebt een schat van een kind, volgens mij ook een hele lieve man (ik vond 'm zo vertederend met de kindjes op de meet) en van jou wist ik al dat je leuk en lief bent
Dat dus! Je bent een lieverd en ik werd best een beetje emo van je verhaal zo hier en daar.

En je kan prima de schijn ophouden, want ik vond jou juist, zowel op de fot-meet, als ook zaterdag, juist zo gezellig kletsend. Vond ik zo knap van je, want ik ben nooit zo goed met koetjes en kalfjes.

En nu ga ik heel snel even het hele topic lezen. Ik heb dit hele deel gewoon gemist!
Guuzewuusdinsdag 17 maart 2009 @ 08:50
Mooi Saffier.
Belanadinsdag 17 maart 2009 @ 08:51
saffier Ik vind jou zo'n lief mens, jij bent een nieuwetijdskind, ik weet het zeker
Jij bent zo iemand die ik graag beter zou leren kennen, maar te ver weg woont daarvoor, dat is jammer aan zo'n forum.
Ik herken een aantal dingen en je reactie erop (het pesten en de gevolgen daarvan)

dankjewel voor je verhaal!
BEdinsdag 17 maart 2009 @ 09:00
Mooi verhaal Memmel, niks saai, gewoon heerlijk gelukkig!
En ik moest lachen om de Edwin ribbroek! Zo'n enorm Oh ja!!!! moment!

Vicky, mooi verhaal ook!
Hoewel ik een groot deel ervan al wel kende.

En de hormonen vieren hier hoogtij hoor! Ik kan echt helemaal volschieten bij Memmel's verhaal over hoe leuk het leven toch was toen je 18 was en bij Vicky's opmerking over Amber's reactie op Disneyland.
#ANONIEMdinsdag 17 maart 2009 @ 09:09
Wauw Saffier!! Wat herken ik veel in jouw stukjes over anderen niet gauw vertrouwen en heel erg de kat uit de boom kijken.
Ben ook gepest
"zeg ik geen rare dingen?!" enz.
Wil zo graag naar een meet maar ik durf het echt niet en ben echt een schijterd daarmee al zal je het dan niet zien.
Mijn man is ook de enige die mij echt kent.
En zo zijn er meer dingen die ik erg herkenbaar vind. heel apart en ook fijn om te lezen dat een ander dat ook heeft.
Ben beetje emo nu
Vickydinsdag 17 maart 2009 @ 09:22
quote:
Op dinsdag 17 maart 2009 09:00 schreef Brighteyes het volgende:

Vicky, mooi verhaal ook!
Hoewel ik een groot deel ervan al wel kende.

quote:
En de hormonen vieren hier hoogtij hoor! Ik kan echt helemaal volschieten bij Memmel's verhaal over hoe leuk het leven toch was toen je 18 was en bij Vicky's opmerking over Amber's reactie op Disneyland.
Amber kijkt nog regelmatig naar de film die we gemaakt hebben en steeds vraagt ze weer, mama, wanneer gaan we weer naar Disney?
Toen we de laatste dag uit het park weggingen had ik een mega kater en heb ook wel een traantje gelaten.. wilde echt neit naar huis..
DaviniaHRdinsdag 17 maart 2009 @ 09:28
Saffier, wat een mooi verhaal!
Zoals je zelf al schrijf, alles is al gezegd, dus heb verder niets toe te voegen.
Goudsmid lijkt me een erg bijzonder en leuk beroep

Ben benieuwd naar het verhaal van Reinhilde
Memmeldinsdag 17 maart 2009 @ 10:17
Saffier, wat een ontzettend mooi verhaal om te lezen. En wat moeten de eerste jaren op de middelbare school vreselijk geweest zijn. En dat terwijl je zo'n leuk mens bent en een prachtgezinnetje hebt! Anna is dolverliefd op je man hoor
En goudsmid...wauw! Ik heb ooit eens een workshop zilveren ringen maken gedaan en had vanaf dat moment niets liever gewild dan daar mijn beroep van gemaakt. Zo mooi, creatief en vooral rustig leek het me.

BE. De Edwin ribbroek...eerst veel been en dan de rest
We zaten zaterdag weer met ons oude vriendengroepje bij elkaar op de verjaardag. Mooi toch hoe iedereen is geworden tot wat hij of zij is, gewild of niet gewild, bewust of niet.
Lenaatjedinsdag 17 maart 2009 @ 10:36
Safier, mooi verhaal en heel herkenbaar over het onzekere! Ik sluit me aan bij Ardenlyn.
Vinden mensen me niet stom of doe ik niet raar of zeg ik dingen die nergens op slaan. (of post ik geen gekke dingen...)
S_oepstengeldinsdag 17 maart 2009 @ 10:56
Ik heb alle verhalen gelezen maar het lukt me niet om op iedereen te reageren omdat ik momenteel een beetje een wrak ben en mijn concentratie te wensen overlaat.. Ik vind het supermooie, indrukwekkende, persoonlijke verhalen en het is erg leuk om iedereen een beetje beter te leren kennen!
Saffier, jouw verhaal over dat je zo onzeker bent herken ik zo goed! Heel knap dat je ondanks je onzekerheid toch naar meetings gaat!
dutchiedinsdag 17 maart 2009 @ 11:15
Ik ben echt onder de indruk weer van de laatste verhalen.
Wat lopen hier toch een leuke en interessante mensen rond.
Troeldinsdag 17 maart 2009 @ 11:30
Mooi verhaal Saffier!

Werk je als goudsmid ook met zilver en dergelijke?
snoopydinsdag 17 maart 2009 @ 11:37
Wow Saffier wat een verhaal. Wat ik heel opmerkelijk naar voren vind komen is hoe goed jij jezelf blijkbaar kent. Wat vreselijk is pesten toch Ik hoop dat het mijn kind nooit overkomt maar ik hoop nog harder dat zij dat zelf nooit zullen doen. En wat fijn dat je zo'n goede keuze hebt gemaakt met die opleiding. Mooi verhaal vind ik het

[ Bericht 0% gewijzigd door snoopy op 17-03-2009 14:59:01 ]
_Bar_dinsdag 17 maart 2009 @ 11:45
prachtig geschreven stuk saffier
Swetseneggerdinsdag 17 maart 2009 @ 12:21
quote:
Op maandag 16 maart 2009 20:59 schreef Saffier het volgende:
De tijd van mijn leven heb ik er gehad in Schoonhoven, leuke klassen, leuke leraren en een geweldige opleiding; ik ben goudsmid mooiste vak wat er is.
Het eerste jaar kon je nog meerdere kanten op zoals de uurwerktechniek in, leuk me ook leuk maar het creatieve van het goudsmeden vond ik een stuk leuker. Ik heb nog een klok gemaakt in de 1e die helaas niet loopt, wie weet kan ik een keer meeten met Swets en kan dat ding na 10 jaar eindelijk eens de tijd aan gaan geven
Ik heb ook nog op schoonhoven goudsmeden gevolgd in de avonduren. Maar ik ben dan weer niet creatief genoeg
Stoutdinsdag 17 maart 2009 @ 12:37
Saffier !! Wat een prachtig verhaal !! En de KAST
Volgens mij heb je een prachtig beroep ! Geniet van alles meid !
BEdinsdag 17 maart 2009 @ 12:54
Mijn opa en oma woonden in Schoonhoven en toen ik aangaf dat ik interesse had in de Zilverschool daar werd er heel afkeurend gekeken, want (jawel...) daar gebruikten ze drugs!
We hebben ze maar in de waan gelaten dat dat bij ons op de middelbare school natuurlijk nooit gebeurde!
Sugardinsdag 17 maart 2009 @ 13:12
Saffier, ik vond je altijd al echt een heel lieve én oprechte vrouw en je verhaal bevestigt alleen maar dat het klopt hoe ik je al zag.

Ik herken ook het gepest worden en de sporen die dat nalaat, heel rot.
Knap dat je toch die dingen overwint!
_Ingrid_dinsdag 17 maart 2009 @ 14:32
quote:
Op maandag 16 maart 2009 20:59 schreef Saffier het volgende:
Het heeft me wel getekend. Ben onzeker en vreemden privé ontmoeten vind ik een crime. Naar een meet, groot of klein blijft elke keer weer een overwinning, ben altijd bang dat er over me gekletst wordt of dat ik raar aangekeken word of er toch eigenlijk helemaal niet bij hoor, het buitenbeentje ben. Moet altijd knokken voor een plekje 'erbij' en heb snel het idee dat ik me opdring bij anderen. Heb ik wel de juiste kleding aan, praat ik niet te hard enz, enz.
Dit stukje raakt me, zo voel(de) ik het ook vaak.

Verder een heel mooi, leuk verhaal geworden!
_Ingrid_dinsdag 17 maart 2009 @ 14:35
quote:
Op dinsdag 17 maart 2009 09:09 schreef Ardenlyn het volgende:
Wauw Saffier!! Wat herken ik veel in jouw stukjes over anderen niet gauw vertrouwen en heel erg de kat uit de boom kijken.
Ben ook gepest
"zeg ik geen rare dingen?!" enz.
Wil zo graag naar een meet maar ik durf het echt niet en ben echt een schijterd daarmee al zal je het dan niet zien.
Mijn man is ook de enige die mij echt kent.
En zo zijn er meer dingen die ik erg herkenbaar vind. heel apart en ook fijn om te lezen dat een ander dat ook heeft.
Ben beetje emo nu
Jammer dat je niet naar de meet durft. Al kan ik het me ook wel voorstellen. Ben wel heel benieuwd naar je.
mriendinsdag 17 maart 2009 @ 14:57
Mooi Saffier!

Ben benieuwd naar Reinhilde
Fuentedinsdag 17 maart 2009 @ 14:58
Ardenlyn, hier hetzelfde. Toch ben ik wel naar een meet gegaan (3 keer nu zelfs) en het is echt heel fijn! Ook al is het onwennig. Gewoon eens gaan (makkelijker gezegd dan gedaan), maar weet je? Kindjes breken het ijs wel

Saffier, goudsmit, wauw! Dat lijkt me echt heel erg leuk. Wat creatief ook! En wat romantisch, de terugkomst uit Bosnie, wat zal het moeilijk geweest zijn soms.
Heel mooi om je stuk te lezen
miss_slydinsdag 17 maart 2009 @ 15:03
Naar een meet gaan ben ik ook geen held in. DAt gevoel niet opdringerig te willen zijn is ook bij mij erg sterk. Ik heb bijvoorbeeld ook altijd moeite met bellen naar vrienden en vriendinnen, alleen mijn moeder durf ik zonder meer te bellen...en schaap natuurlijk.
Naar een meet met een kindje zou ik dan misschien wel weer sneller doen. Dat breekt inderdaad het ijs en je hebt bovendien zelf iets om je mee bezig te houden als je je even ongemakkelijk voelt. Bovendien heb ik ook nu pas het gevoel dat ik er dan bij zou kunnen horen, nu ik zwanger ben.
BEdinsdag 17 maart 2009 @ 15:05
Kindjes zijn idd prima bliksem-afleiders bij zo'n meet. Niet dat het bliksemt, maar je kan je daar heerlijk mee bezig houden als je even niet meer weet wat je ook al weer moet.
Bellen ben ik ook geen ster in.
debuurvrouwdinsdag 17 maart 2009 @ 15:08
Wat zijn er veel mensen die dat zo voelen zeg!! Ook ik heb een pest-verleden en herken het dus ook. Sterker, ik heb het nog steeds met het stukje dat ik hier schreef.
Mooi geschreven Saffier! En zoals gezegd erg herkenbaar. Wat fijn dat je een beroep hebt gevonden dat bij je past.
Écht veel interessante mensen op Fok!
BEdinsdag 17 maart 2009 @ 15:11
Buuf, nu soms denk ik nog wel eens 'zal ik het maar gewoon weghalen, wat een stom stukje'.
Ik ben niet enorm gepest, zoals bijv. Saffier (van wat ik eruit opmaak) maar ik heb mijn deel zeker wel meegekregen en heb daar ook nog steeds een tikkie onzekerheid van.

Mij heeft het alleen niet lief gemaakt. Ik heb juist last van 'als ik nou maar iedereen gewoon gelijk stom vind, ongeacht wat ik van mensen weet, dan maakt het niet uit als ze mij evt. ook stom vinden'.
Lekkere open kijk op mensen en dingen dus. Ik wou dat ik dat nog eens kon veranderen.
miss_slydinsdag 17 maart 2009 @ 15:19
Ik ben ook niet gepest, hoor. Eerlijk gezegd snap ik niet zo goed waar het bij mij vandaan komt, maar het gevoel is echt heel erg sterk, vooral dat niet willen opdringen. Ik weet eigenlijk wel waar het vandaan komt, maar het heeft niets met pesten te maken.

Dat bellen, doe je daar iets aan, BE? schaap zegt telkens dat ik me toch moet gaan trainen om me erover heen te zetten, maar ik vind het zooo moeilijk. Eigenlijk alles wat het contact leggen van mijn kant vereist: als eerste op msn iemand aanspreken, opbellen, een gesprek beginnen...en alleen met vrienden en bekenden. Met onbekenden en zakelijk interesseert het me dan weer helemaal niets.

[ Bericht 7% gewijzigd door miss_sly op 17-03-2009 15:26:27 ]
Guuzewuusdinsdag 17 maart 2009 @ 15:22
Onzekerheid siert de mens . Is alleen jammer dat je er zelf last van moet hebben .

Maar jullie stukjes waren/ zijn ook leuk om te lezen, dus niet over gaan twijfelen hoor dames .
BEdinsdag 17 maart 2009 @ 15:26
Ik heb het iets meer met zakelijk zelfs. Dat probeer ik altijd uit te stellen. Tot ik ineens wel een klik in mijn hoofd heb en dan doe ik het gewoon zonder centje pijn.

Bij vrienden, bijv. met mijn vriendin afspreken of ze ook gaat zwemmen, dan vind ik het makkelijker om 6 keer heen en weer te sms-en dan dat ik gewoon even bel. Hoe moeilijk is het. En ik ben echt niet verlegen ofzo.
Guuzewuusdinsdag 17 maart 2009 @ 15:27
-daar is dt topic niet voor-
DaviniaHRdinsdag 17 maart 2009 @ 15:43
Over dat bellen is wel heel herkenbaar. straks is hij/zij superdruk bezig en stoor ik die persoon voo iets onbenulligs...

msn en sms is dus echt een uitkomst voor mij. je dropt een berichtje en die persoon reageert als het hem/haar uitkomt
zo zit ik dus regelmatig tot 12uur s nachts te msn'en, maar na 22u bel je toch niet meer. maar msn dan weer wel

ik heb eigenlijk geen verschil tussen werk en privé wat dat aangaat.

toch bizar dat veel mensen met vergelijkbare dingen "worstelen"
lang leve Fok!
Fuentedinsdag 17 maart 2009 @ 15:44
Wat pesten al niet kan doen he? B. heeft ook angst om te bellen, dat heb ik dan weer totaal niet. Ik vind het vooral vervelend in nieuwe groepen, dan ben ik altijd bang dat ik er niet bijhoor ofzo.
Maar, met de jaren gaat dat wel steeds beter!
Lenaatjedinsdag 17 maart 2009 @ 15:52
Jeetje wat herkenbaar allemaal zeg! Belangst enzo en angst voor meets. Ik ben 1x in 2006 naar een meet geweest, doodeng en daarna durfde ik niet meer, terwijl ik iedereen heel aardig vond. Gek is dat he?
Iemand zei het hier ook al ik hoop echt dat Mahre nooit gepest zal worden en ook niet zal gaan pesten, vreselijk wat laat dat toch zijn sporen naar.
Fuentedinsdag 17 maart 2009 @ 15:57
quote:
Op dinsdag 17 maart 2009 15:52 schreef Lenaatje het volgende:
Jeetje wat herkenbaar allemaal zeg! Belangst enzo en angst voor meets. Ik ben 1x in 2006 naar een meet geweest, doodeng en daarna durfde ik niet meer, terwijl ik iedereen heel aardig vond. Gek is dat he?
Iemand zei het hier ook al ik hoop echt dat Mahre nooit gepest zal worden en ook niet zal gaan pesten, vreselijk wat laat dat toch zijn sporen naar.
Op het kdv bij Sara zit zo'n klein etterbakje. Slaan, bijten, krabben en schelden. Ik kan dat kind wel wat doen gewoon, maar aan de andere kant bedenk ik me dan maar dat dat jochie het vast ook ergens leert en er dus op deze leeftijd zelf weinig aan kan doen. Maar die ouders, daar zou ik wel eens mee willen praten ja.
Lenaatjedinsdag 17 maart 2009 @ 16:28
Inderdaad dat zou ik dan ook wel willen. Ik vind het niet normaal op die leeftijd hoor! Mahre is ook geen lievertje hoor, zeker niet en als ze iets doet als slaan of schoppen waar ik bij sta krijgt ze op haar kop. En ik weet dat ze op kdv er heel erg op letten en soms ook zeggen als ze heel vervelend is geweest. een beetje trekken en duwen hoort er wel bij maar bewust pesten kan echt niet. ik zeg er ook rustig tegen een ander kind wat van als niemand het doet.
Fuentedinsdag 17 maart 2009 @ 17:28
Hebben wij ook al eens gedaan. We brachten Sara een keer weg toen het betreffende kind een ander kind aan het slaan was. De leidster zag het net niet, mijn man wel, mooi dat hij dat ventje er wat van gezegd heeft. Kind schrok zich lam (mijn man kan nogal boos kijken ).
Maar goed, beetje offtopic aan het gaan hier. Nou ja, deze verhalen maken ook wel dingen los natuurlijk.
miss_slydinsdag 17 maart 2009 @ 17:33
Dat vind ik ook wel het mooie aan al deze verhalen: het kan veel los maken. Ieder verhaal heeft wel wat herkenning, of juist totaal niet, maar juist het roept het bewondering op, of vragen. Het laat je naar jezelf kijken ook, nu en vroeger, of naar later.

Ik vind het echt een heel mooie, waardevolle reeks.
Saffierdinsdag 17 maart 2009 @ 19:21
quote:
Op dinsdag 17 maart 2009 17:33 schreef miss_sly het volgende:
Dat vind ik ook wel het mooie aan al deze verhalen: het kan veel los maken. Ieder verhaal heeft wel wat herkenning, of juist totaal niet, maar juist het roept het bewondering op, of vragen. Het laat je naar jezelf kijken ook, nu en vroeger, of naar later.

Ik vind het echt een heel mooie, waardevolle reeks.
Ik heb hier niets aan toe te voegen

Iedereen bedankt voor alle berichtjes, daar kom ik echt nog op terug, ook op de pm-etjes.
Swets wat leuk dat je Schoonhoven ook even hebt gedaan echt een gouden tijd was het ook in de avonduren.
BE mijn ouders hebben (achteraf) ook wel de vraag gekregen of ik niet compleet verslaafd van de opleiding was gekomen, scheelde dat ik gewoon thuis woonde denk ik én dat ik nooit voor drugs heb gevoeld.Ik heb zelfs nog nooit wat geprobeerd! Mijn oma sloeg ook stijl achterover toen ze die verhalen hoorde hoor Soms was het grappig om met een paar stoned klasgenoten bij kunstgeschiedenis te zitten, maar meestal was het gewoon verrekte irritant.
#ANONIEMdinsdag 17 maart 2009 @ 19:36
Vond het heel fijn om jouw verhaal te lezen Saffier
Spuuglokjedinsdag 17 maart 2009 @ 20:02
Saffier wat een prachtig verhaal. Mooi mens ben je!
beefcakedinsdag 17 maart 2009 @ 20:28
Saffier mooi verhaal! En je bent echt wel interessant joh
Erg dat je zo gepest bent, niet te geloven toch dan andere mensen/kinderen zoiets kunnen doen
Voor de mensen die het over kleine pestkopjes hebben; ik was ook heel erg toen ik een dreumes/peuter was en als er nu iemand niet tegen onrecht kan ben ik het wel. Op de basisschool (en daarna) heb ik nooit meer iemand gepest, geslagen, etc. (Afgezien van een jongen die ik in zijn kruis geschopt heb toen ik in groep 3 zat )
Sonnetje85dinsdag 17 maart 2009 @ 21:41
Apart dat iedereen toch dezelfde angsten hier blijkt te hebben
|En dat je dat op zo'n forum niet echt merkt. Zoals BE ook al zei: Ik heb ook vaak dat ik iets typ en toch maar niet post, omdat ik denk dat iedereen dat toch stom vind of vind dat t nix toevoegt ofzo.
Ik ben gelukkig nooit gepest, alleen nogal onzeker (heel erg zeg maar, belemmert me ook zo leuk in opleiding enzo :S)

Maaruh om ontopic te gaan even een reactie op het stukje van Saffier, wat een bijzonder en leuk verhaal ook weer. En leuk goudsmid

|Blijf dit echt een super topic vinden! Zoveel mooie en bijzondere verhalen. En vind dat van Memmel helemaal niet saai! Lijkt me geweldig zo'n leven te hebben dat helemaal op rolletjes loopt!
appelsapwoensdag 18 maart 2009 @ 10:33
Saffier, goudsmid wat een leuk en apart beroep!
En ik vind het verdrietig om te lezen wat voor gevolgen het pesten heeft gehad op jou. En helaas ook herkenbaar. Je komt over als een lieve vrouw en zou die onzekerheden helemaal niet moeten hebben.
Reinhildewoensdag 18 maart 2009 @ 19:19
Ik heb het gister en vandaag echt gillend druk gehad, dus ik moet nog beginnen.
Saffier, heb je al een vraag voor me?

Ik ga mijn best doen om het morgen te posten!
Saffierwoensdag 18 maart 2009 @ 21:31
Reintje, ik vind het helemaal niet erg dat je nog niet bent begonnen, zo kan ik achterstallig leeswerk inlopen
De vraag;
Wat heb je zelf meegekregen in je jeugd wat je Thomas ook graag mee wil geven en wat heb je meegekregen wat je Thomas níet wil meegeven?

[ Bericht 12% gewijzigd door Saffier op 18-03-2009 21:41:53 ]
Moonahwoensdag 18 maart 2009 @ 21:40
Saffier, bedankt voor je verhaal.
Woelige wateren dus zelfs....
Ik vind het knap dat jij het motto "If it doesn't kill you it will make you stronger" kunt handhaven. Al heb ik de indruk dat bv. pesten wel degelijk iets 'blijvend' kapot kan maken. Een bepaalde onbevangenheid. Heel jammer en verdrietig. Ik ben het wél met je eens dat zoiets je vormt en dat je het ten goede kunt keren. Erg fijn dat jou dat is gelukt!
Reinhildewoensdag 18 maart 2009 @ 21:42
Bedankt voor de mooie vraag Saffier!
Saffierwoensdag 18 maart 2009 @ 21:55
Dat motto geldt inderdaad niet met het pesten dat maakt gewoon zó veel kapot. Het pesten is iets wat op zich staat, een heel apart hoofdstuk wat (soms helaas) verweven is met de rest. Helemaal afsluiten lukt daarom ook niet, het is 'onderdeel van' geworden.
Het motto 'het zal wel ergens goed voor zijn', vooral met de uitbreiding van Miss-Sly, past beter bij me overall gezien. Meerdere kanten, dus meerdere motto's hier
lcicledonderdag 19 maart 2009 @ 08:36
Ben onzeker en vreemden privé ontmoeten vind ik een crime. Naar een meet, groot of klein blijft elke keer weer een overwinning, ben altijd bang dat er over me gekletst wordt of dat ik raar aangekeken word of er toch eigenlijk helemaal niet bij hoor, het buitenbeentje ben. Moet altijd knokken voor een plekje 'erbij' en heb snel het idee dat ik me opdring bij anderen. Heb ik wel de juiste kleding aan, praat ik niet te hard enz, enz.

Hoe herkenbaar Saffier!
Ook de reden dat ik het hoofdstuk 'pesten' heb geschrapt uit het kladje van mijn sto(/u)kje.. En jij zet het hier gewoon 'zomaar' neer!
Maneki.Nekodonderdag 19 maart 2009 @ 10:48
Boh wat zijn er veel gepest hier vroeger zeg! Ik dacht altijd dat ik de enige was die me zo voelde.
En zoals Icicle heb ik het ook heel bewust niet in m`n stukje opgenomen.
Vlinderdonderdag 19 maart 2009 @ 16:28
Ik ben ook gepest Bril, te lang, stotterde en had al snel grote borsten. Dus dat hielp allemaal niet. En dus vind ik meetings ook doodeng en ben eigenlijk heel stiekem blij dat ik 4 april dus niet kan. Want ik ken niemand persoonlijk. En dan tja. 'Wat denken ze wel niet van me' en 'kom ik wel goed over' Dat soort dingen schieten dan snel door mij heen. Vooral omdat ik dus stotter, de rest interesseert me allang niet meer. De bril is ingeruild voor lenzen en die borsten passen prima bij me. maar ja.. Killing is het wel
#ANONIEMdonderdag 19 maart 2009 @ 16:47
Nooit geweten dat hier zoveel zitten met hetzelfde als ik

voor jullie allemaal!
Moonahdonderdag 19 maart 2009 @ 19:18
Jeu, wat zijn er veel mensen gepest!
Maareh, ik lees van alles over meetings.
Saffier was er zaterdag gespot, 4 april is er dus eentje.
Waar zijn die allemaal? Of wordt dat achter de schermen geregeld? In dat geval heb ik niets gezegd. Of lees ik gewoon niet goed? Ik vind ze nl wel gezellig.
En ik gun het iedereen om dat ook te vinden, erg jammer dat er zo veel dames met angsten zijn.
Maneki.Nekodonderdag 19 maart 2009 @ 19:29
Dat was een high-tea Moonah, tussen eten en de afwas door geregeld op het bankje. Geen besloten iets iig
YPPYdonderdag 19 maart 2009 @ 19:31
De meets gaan zo snel Moonah, zie ze soms wel voorbij komen, in allerlei topics.

Ik reageer later dan de rest, vind zoiets toch wel apart om te lezen. Was zelf een makkelijk pestslachtoffer geweest, maar heb veel geluk gehad dat het ontzettend meeviel na de kleuterschool. De meesten die er wat over zeggen ken ik niet, maar als ik dat dan lees van Icicle bv. dat is zo'n leuk mens, zie jou totaaaaal niet als opdringerig of als buitenbeentje ofzo, absoluut niet. Dan is dat raar, dat mensen het toch van zichzelf denken.
Moonahdonderdag 19 maart 2009 @ 19:39
Ah, oké, tnx ladies. High tea klinkt erg leuk! Maar ik voelde me niet buitengesloten hoor.
Ik heb het alleen wat druk de laatste tijd, geen tijd/fut voor het bankje.
Stoutdonderdag 19 maart 2009 @ 20:07
Hier nog een pestslachtoffer, pas sinds kort heb ik er 'vrede' mee. Sinds ik de pesters geconfronteerd heb met de gevolgen (het je altijd op je hoede zijn, niets kunnen/durven zeggen/altijd denken dat het over jou gaat/weinig aansluiting, nou ja het bekende rijtje) heb ik het een plekje kunnen geven.

Wat mij weer enorm intrigeert is dat de pesters gewoon weg niet door hebben gehad wat ze deden, ze waren zelf onzeker en pikten dan maar op mij (Bril, beugel, borsten, iets voller dan mager en goed kunnen leren) ik vraag me dan af hoe zo kun je dat niet door hebben, je doet het toch ?

Een voordeel heeft het wel, ik heb voelsprieten voor pesten...mijn mij in de klas is de pester echt heel erg an het verkeerde adres
Llewelladonderdag 19 maart 2009 @ 21:05
Saffier; indrukwekkend verhaal; zo mooi eerlijk opgeschreven!

Het begint haast saai te worden; maar ik herken er ook genoeg van.
Ik ben ook gepest; ik herken ook genoeg; maar of dat bij mij door het pesten kwam weet ik niet; mijn idee is dat het door m'n thuissituatie kwam dat ik me een buitenbeentje voelde/maakte.

Maargoed; gelukkig kunnen dingen ook geheeld worden, of zo goed als; mooi ook om te zien saffier dat je toch naar een meeting gaat; en daarmee je angst een ander plekje kunt geven.
#ANONIEMdonderdag 19 maart 2009 @ 21:18
Ook ik kan me vinden in Saffier's verhaal, en ben ook heel lang getreiterd en gepest op school.
Naar meetings gaan vind ik ook spannend, ik kan zelfs een paar uur van te voren heel erg misselijk worden. (en ik heb ook wel eens overgegeven in de hoop dat het opluchtte)
Toch ga ik maar en probeer voor mezelf een leuke ontmoeting te hebben met mensen. Je bent er eens uit, het is weer eens wat anders.
Het voelt meestal wel als een overwinning dan als het gezellig is geweest, en je je welkom voelt

Als laatste: Saffier, ik vind het knap dat je het in je stukje hebt opgenomen, en dat je er zo open en eerlijk over schrijft. Zoals je ziet, je bent niet de enige en je hebt weer een hoop los gemaakt bij mensen

[ Bericht 6% gewijzigd door #ANONIEM op 19-03-2009 21:19:07 ]
lcicledonderdag 19 maart 2009 @ 22:25
Wat ontzettend lief dat je dat zegt YPPY, een paar woordjes maar.. maar ze raken me echt heel diep (kan je nagaan zeg pfff haha!). En insgelijks hoor! Ik vond het etentje toen in december zo bijzonder en gezellig, was ook leuk om jou een beetje beter te leren kennen.
De overblijfselen van het pesten zijn wel wat vervaagd sinds ik moeder ben geworden. Nu kan het me minder dwars zitten wat anderen van me vinden. Mijn kindjes lachen naar mij! Mijn kindjes knuffelen mij! Dan maakt de rest niet zoveel meer uit. Maar soms.. soms steekt het de kop weer op..

Wat is dit toch een fijn topic! Ik leer zoveel van anderen en ook van mezelf, bij het lezen van alle mooie verhalen. Er worden ook zulke goede vragen gesteld en zo eerlijk beantwoord. *applaus voor jezelf!*
Saffierdonderdag 19 maart 2009 @ 23:18
Jemig wat heb ik toch veel losgemaakt met mijn peststukje en wat zijn er veel mensen gepest en ook zoveel onzeker Fijn om de herkenning te zien, maar wat is dat toch bij veel!

meet? waar? wanneer? ik wil wel heel graag Moonah en Belana oa weer meeten en nog zoveel meer mensen!
Burdievrijdag 20 maart 2009 @ 00:50
Pesten gebeurt helaas veel vaker dan je zou denken. En er wordt nauwelijks over gesproken.
Even een tvp voor Reinhilde haar stukje .
Belanavrijdag 20 maart 2009 @ 07:14
quote:
Op donderdag 19 maart 2009 23:18 schreef Saffier het volgende:
Jemig wat heb ik toch veel losgemaakt met mijn peststukje en wat zijn er veel mensen gepest en ook zoveel onzeker Fijn om de herkenning te zien, maar wat is dat toch bij veel!

meet? waar? wanneer? ik wil wel heel graag Moonah en Belana oa weer meeten en nog zoveel meer mensen!
dat lijkt mij ook leuk! ik hoop op weer een meeting in utrecht in het park, met mooi weer, dat vind ik altijd fijn! ook vanwege het feit dat je daar een beetje je eigen gang kunt gaan, een beetje babbelen hier en daar, maar niet zo op elkaars lip, daar ben ik dus ook niet zo'n held in
overigens ben ik, ondanks het gepest vroeger, er niet vreselijk onzeker van geworden gelukkig. maar het ligt wel aan de situatie. het maakt me niet zoveel uit wat mensen van me denken, maar ik vind het wel moeilijk om zo'n koetjes en kalfjes gesprek te voeren
Fuentevrijdag 20 maart 2009 @ 07:36
Ik hoop ook op weer een meeting in Utrecht Ben er op 2 geweest, erg leuk!
phluphyvrijdag 20 maart 2009 @ 08:10
Ik vond het erg leuk je stukje te lezen Saffier. Je treedt in de topics nooit zo op de voorgrond, dus je was een groot mysterie voor mij.

Toen ik las dat je je destijds op FOK! hebt aangemeld om te kunnen reageren i.v.m. Danyel's geboorte, heeft me dit doen realiseren dat dit soort gevolgen dus extra betekenis geven aan zijn leven.
Indirect ben je door Danyel's leven in aanraking gekomen met andere mensen, heb je hierdoor betekenis kunnen geven, zelf mooie dingen kunnen ervaren, werkopdrachten gekregen, etc. etc. En al die gebeurtenissen hebben ook weer hun eigen gevolgen, en zo gaat het maar door.

Ik vind dat echt een hele fijne gedachte, zeker als je je realiseert dat het welicht voor meer mensen geldt.

Jou heb ik altijd een lieverd gevonden, ondanks je bescheiden posts. Ik heb vorig jaar dan ook op je gestemd bij de awards, omdat ik vond dat je wel wat meer aandacht mocht krijgen. En er komt geheid een dag dat ik je ga vragen om een mooie groene-bloem-ring te ontwerpen.
Reinhildevrijdag 20 maart 2009 @ 09:49
Gisteravond ben ik begonnen aan mijn stukje, maar na een groot deel van de nacht wakker gelegen te hebben, weet ik dat ik niet te veel kwijt wil, ivm herkenbaarheid en privacy.
Ik ga straks dan ook een nieuw, beperkter stukje schrijven, maar ik hoop dat het dan nog steeds interessant is om te lezen.
Fuentevrijdag 20 maart 2009 @ 10:15
Ben benieuwd Reinhilde, en je moet natuurlijk alleen schrijven wat he zelf kwijt wilt
PM-girlvrijdag 20 maart 2009 @ 13:22
Saffier, ik ben erg onder de indruk van je verhaal! Bedankt voor het delen!

Reinhilde, ik snap je twijfel. Ik vond het delen met de 'bekenden' hier niet zo'n probleem (zeg maar de vaste posters), maar je weet gewoon dat er minstens net zoveel lezers zijn.
_Ingrid_vrijdag 20 maart 2009 @ 14:45
Reinhilde natuurlijk is het dan nog steeds interessant om te lezen! Vast en zeker!
Reinhildevrijdag 20 maart 2009 @ 21:41
Mijn nieuwe versie is ook al 3 kantjes
Faja-Lobivrijdag 20 maart 2009 @ 21:46
maakt toch niet uit Reinhilde
Reinhildevrijdag 20 maart 2009 @ 21:54
ja maar, ik wilde juist niet te veel over mezelf vertellen!

Ik ben nog niet eens klaar!

Maar vanavond post ik het; want morgen gaan we op vakantie!
cattievrijdag 20 maart 2009 @ 22:05
Ik ben benieuwd Reinhilde!

Wat veel pestslachtoffers. Ik voeg me "gezellig" bij jullie. Ik heb er jarenlang 0 zelfvertrouwen aan over gehouden. Nu gaat het beter, al heb ik nog steeds fases van onzekerheid. Of mensen me wel leuk vinden. Of ik er wel bij hoor. Ik vraag me regelmatig af of jullie hier wel op mijn posts zitten te wachten. En ben ook wel eens bang dat niemand hier me leuk vindt.
Reinhildevrijdag 20 maart 2009 @ 22:08
Cattie, ik vind je juist overkomen als een hele leuke vrouw!
Ik hoop je dan ook een keertje te ontmoeten op een meet!
Belanavrijdag 20 maart 2009 @ 22:17
cattie, lieverd, je bent juist zo'n bijzonder (lief!) mens!
Swetseneggervrijdag 20 maart 2009 @ 22:21
Zijn hier ook nog mensen MET zelfvertrouwen??
Belanavrijdag 20 maart 2009 @ 22:27
jij toch swets
Reinhildevrijdag 20 maart 2009 @ 22:35
Het is klaar, en toch nog wel erg persoonlijk geworden!
Degene aan wie ik het stokje wil geven heeft nog niet geantwoord, dus dat komt nog.

Ik plaats mijn stuk in een spoiler; dat voelt fijner!
SPOILER
In 1981 ben ik geboren in Duitsland. Mijn vader is officier bij de Landmacht en was daar gelegerd. In 1984 zijn we naar Den Haag verhuisd, mijn vader ging daar werken en ook naar de Hogere Krijgsschool. Een paar maanden na de verhuizing werd mijn allerliefste zusje geboren.
Ik ben dus in Den Haag opgegroeid, en heb een heerlijke jeugd gehad. Leuke school, leuke vriendinnetjes, lekker tennissen en balletten en pianoles; heel normaal dus.
Op mijn 12e ging ik naar het gymnasium én werd mijn broertje geboren. Dat kleine mannetje is nu een hoofd groter dan ik en alweer 15!!

In de 1e kreeg ik een echte allerbeste vriendin: F. Zo iemand waarmee je alles deelt, samen naar school fietsen, samen huiswerk maken, samen schriften vol schrijven over leuke jongens en stomme leraren .
F.'s vader was huisman, en als wij uit school kwamen wachtte hij op ons met een pot thee en wat lekkers erbij. Hij hielp ons met ons huiswerk, zodat we snel klaar waren en lekker konden gaan skeeleren in de duinen met de hond. Totdat F's vader depressief werd, en zijn bed niet meer uit kwam. Ik ging dus ook niet meer elke dag naar F. na school, het was zo raar nu.

En toen, die vreselijke maandagmiddag. 7e uur, natuurkunde. De rector kwam binnen, en vroeg of hij F. mee mocht nemen. 10 minuten later kwam ze totaal overstuur, gillend, het lokaal weer binnen, pakte haar tas. Ik was heel erg geschrokken natuurlijk, en vroeg: 'wat is er?' 'B. is dood, papa is dood!' en ze rende het lokaal uit. Ik barstte ook in huilen uit, 1,5 jaar lang was ik daar zo vaak geweest, en nu was hij opeens dood?
Hij had zelfmoord gepleegd, bleek later. En F. had altijd ruzie met haar moeder, dus ze kon daar niet terecht voor steun, troost. Alleen bij mij. De begravenis was ook dramatisch, ik kon nog maar net voorkomen dat ze in het graf sprong. Ik was zelf ook nog maar 13, ik had geen idee hoe ik ermee om moest gaan. Pas na 10 jaar had ik dat een beetje verwerkt.

In april '95 moest mijn vader op uitzending naar Sarajevo. Wat was dat een moeilijke tijd. Er was maar 1x in de 2 weken contact mogelijk; zondagavond om 20:00 uur belde hij. 5 minuten. En dat was het. Het was toen nog echt oorlog; elke dag bombardementen, veel snipers. Ik maakte me dan ook heel veel zorgen.
Bijna elke dag belde ik naar het Thuisfront Informatie Centrum, of er iets bekend was, of hij dood was.
Brieven die niet aankwamen, elke dag op het journaal te zien hoe het daar was. Moeilijk.
Mijn vader was de hoogste Nederlandse officier op het hoofdkwartier van de VN in Sarajevo, en daarom werd hij regelmatig geinterviewed door Nova, als zij daar waren. Dat was zo fijn, want dan kon ik op tv zien dat hij nog leefde.
De verhalen over wat hij daar allemaal heeft meegemaakt, (o.a. ontsnapt aan snipers op Mount Igman, gevangen genomen door de Serven, miraculeuze ontsnapping aan een granaat) heeft hij me pas een paar jaar geleden verteld.
En daar ben ik hem dankbaar om; eerder had ik het denk ik niet aangekund.

Ik ben dat jaar blijven zitten op school.
Uiteindelijk heb ik in 2000 eindexamen gedaan. En op 4 januari 2000, moest mijn vader weer op uitzending, dit keer naar Kosovo. Het was daar al 'vrede'. Maar hij heeft daar ergere dingen meegemaakt dan in Sarajevo in de oorlog.
Ik ben niet boos op mijn vader dat hij op uitzending is geweest, ik ben juist heel erg trots! Ja, het was moeilijk voor ons, maar hij heeft zijn werk gedaan, en goed ook.
Ik ben geslaagd voor mijn examen, en mijn vader was net op tijd terug om bij de uitreiking te zijn!

Toen begon mijn studentenleven. Eerst in Rotterdam, later in Amsterdam. Een periode waarin ik heel veel gefeest heb; veel gedronken, bestuur gedaan van mijn studentenvereniging, bestuur van de studentenraad, etc.
In die periode kwam ik J. tegen. Al snel hadden we een relatie; zo een waarvan je weet dat het niet voor altijd is, maar wel erg leuk op dat moment. En toen bleek ik zwanger. 1x de pil vergeten.

Wat nu? Ik was net aan een nieuwe studie begonnen, J. was net gestopt met een studie en deed eigenlijk niks behalve feesten. In mijn hoofd wist ik dat ik niet voor dat kindje kon zorgen. Niet goed, niet zoals ik dat zou willen. En vooral wilde ik J. niet als vader. De beslissing was vrij snel genomen, het moest weg.
Mijn hart huilt nog steeds.

In mijn laatste jaar als feestende student heeft een goede vriendin van mij plotseling zelfmoord gepleegd. Dat heeft er keihard ingehakt, ik werd depressief en ging nog dieper het studentenleven in, zuipen tot het verdriet even wat minder was. Na een half jaar heb ik besloten dat ik weg moest; ik maakte mezelf helemaal kapot.
1,5 maand later zat ik in het vliegtuig naar Portugal!

In Portugal woonde ik aan het strand, vlakbij Albufeira, en ik werkte alleen 's ochtends. Dus elke middag naar het strand, wandelingen maken, zwemmen, en vooral veel nadenken. Ik miste mijn ouders en vrienden vreselijk, maar ik merkte ook dat het goed was. Daar was ik, alleen in een vreemd land, waar ik de taal niet goed sprak, maar ik was er. En het ging. Ik kon dat, zomaar. Een nieuw leven opbouwen. En verwerken. Vooral dat.
Na 5 maanden was het mooi geweest in Portugal, ik kreeg een aanbieding om te gaan werken in Londen, en dat ben ik dan ook gaan doen! In Londen heb ik een heerlijke, geweldige tijd gehad. Ik ben toch echt een stadsmeisje, ik merkte dat ik dat had gemist. In Portugal was ik wel een aantal keer naar Lissabon geweest, maar toch.

Al 10 jaar lang werk ik bij de 4-daagse van Nijmegen. Elke zomer ben ik er; hard werken, weinig slapen, heel veel plezier. En dus ook de 4-daagse van 2007. Ik had er vrij voor genomen in Londen. Zoals altijd een ontzettend leuke week gehad! Op de laatste avond ging ik stappen met een vriend van mij die gelopen had. Samen met vrienden, waaronder nixxx. We kenden elkaar al uit onze studententijd, maar toen vond hij me maar een arrogante trut! .
Die avond sloeg de vlam over. In een Ierse pub hebben we als 2 pubers uuuuuren staan zoenen .
3 weken later was ik weer in Nederland, voor vakantie. 3 weken lang. En die heb ik vooral met nixxx doorgebracht. Weer 2 weken later was hij bij mij in Londen. We msn-den bijna elke avond; Londen-Delft lijkt niet zo ver op de kaart; maar je springt ook niet zomaar in de trein...
Ondertussen had ik in Londen een baan aangeboden gekregen bij een televisiestation, achter de schermen, als onderzoeker. Supergaaf! Maar. Nixxx zat in Nederland. En als ik die baan aan zou nemen zou ik zeker nog 2 jaar in Londen zitten.
Uiteindelijk heb ik gekozen voor de liefde, het voelde zo goed, dat wilde ik een eerlijke kans geven. Dus, terug naar Nederland. We zijn meteen gaan samenwonen, en al een maand later wisten we dat we een kindje wilden met elkaar. En 2,5 maand later was het al raak!

Ik voel me zo ontzettend goed als moeder. Het voelt zo natuurlijk, zo heerlijk, zo fijn.
Thomas hoort echt bij ons, en ik ben zo trots dat ik zijn moeder mag zijn.

Wat ik doe in het dagelijks leven, naast het moederschap? Ik studeer, op een laag pitje, nog steeds Rechten. Ik wil het heel graag afmaken, ook al doe ik er nog 5 jaar over, maakt niet uit. Ik wil het, dus het zal me lukken!
Verder zit ik de Commissie van Toezicht van mijn familiefonds. Ik stam uit een oude adellijke familie, met een fonds dat al ruim 330 jaar bestaat! Ik controleer samen met de rest van de CvT het bestuur. Ook houdt ik me bezig met de archieven. Heel erg leuk en interessant, maar ook zeer tijdrovend. Zo ben ik al 3 jaar bezig met het digitaliseren van het archief!
Ook ben ik bezig met het schrijven van een thriller. Ik heb pas 3 hoofdstukken geschreven, maar wel alle belangrijke karakters al uitgewerkt. In mijn optiek is dat al het halve werk, een soort leidraad voor het schrijven.

Koken en bakken, lezen in kookboeken, etentjes geven, cateren. Heel erg leuk, en belangrijk in mijn leven. Ik wil het graag tot in perfectie doen, ik geniet daar echt van.
Gewone boeken lees ik ook heel graag, en veel. En ook altijd een aantal tegelijk.
Op dit moment lees ik een boek voor de boekenclub, Scarpetta, maar op mijn nachtkastje ligt ook ‘Tussen Twee Paleizen’ en ‘De bewoonde vrouw’ en ‘The Templar Legacy’.
Nixxx heeft gelukkig ook een boekenverslaving; we zijn dan ook eigenlijk wel elke zondag in onze lievelingsboekenwinkel te vinden, waar ze ook nog eens heerlijke koffie hebben.
Ook tennis en zwem ik heel graag. Ik ben ook echt een gezelligheidsdier, koffie drinken in leuke tentjes, de kroeg in, etentjes.
Mijn grootste passies zijn toch wel mijn werk voor het familiefonds en lezen en koken.

Mijn lievelingsfilm, dat is zonder twijfel ‘Breakfast at Tiffany’s’ met Audrey Hepburn .
De hele dvdbox vind ik trouwens erg leuk! Ik kijk ook graag James Bond films, misdaadfilms houd ik ook van.

Muziek, pfff. Ik heb periodes dat de radio elke dag aan staat, maar het liefst luister ik naar Jazz en Klassieke Muziek. Samen met mijn zusje, die op het conservatorium heeft gezeten, naar concerten gaan doe ik dan ook heel graag. Het meest indrukwekkende concert waar we geweest zijn was toen het Residentie Orkest ‘Le Sacre du Printemps’ van Stravinsky ten gehore bracht. Wow!

Voor welk gerecht mag je me ’s nachts wakker maken?
Witte toast met roomboter en marmite, en een kop thee !

En dan nu de vraag van Saffier:
Wat heb je zelf meegekregen in je jeugd wat je Thomas ook graag mee wil geven en wat heb je meegekregen wat je Thomas níet wil meegeven?

Ik heb meegekregen om respect te hebben voor mensen. Dat het heel belangrijk is om mensen in hun waarde te laten; en hoe belangrijk vrijheid is. Ik kan dan ook echt niet tegen onrecht en ben degene die er wél iets van zegt op straat, en die er tussen springt. Al ben ik wel voorzichtiger geworden de laatste jaren.
Ik heb op montessori onderwijs gezeten, waar je heel zelfstandig wordt. Dat, en wat hierboven staat, wil ik Thomas graag meegeven. Dat hij een zelfstandig kind wordt, met respect voor iedereen en zijn omgeving, die durft te dromen en zichzelf durft te zijn. Dat heb ik ook altijd gemogen en gekund.

Wat ik hem niet mee wil geven? Ik ben een heel gevoelig mens, en trek me dingen heel snel persoonlijk aan. Ik hoop dat ik hem zo kan opvoeden dat hij zelfvertrouwen heeft, zonder arrogant te zijn. Door je niet alles persoonlijk aan te trekken, kan je jezelf een hoop verdriet besparen.
Swetseneggervrijdag 20 maart 2009 @ 22:40
Ik wil je 3 hoofdstukken lezen
Belanavrijdag 20 maart 2009 @ 22:42
reinhilde, dankjewel voor het kijkje in jouw leven! en wat een leven! wat heb je veel gedaan en wat doe je nog steeds veel. je hebt een interessant leven, zo één uit een boekje
het laatste wat je schrijft vind ik mooi, opvoeden zodat thomas zelfvertrouwen heeft zonder arrogant te zijn, dat wil ik ook graag voor mijn jongens
Vickyvrijdag 20 maart 2009 @ 22:45
Wow Reinhilde, indrukwekkend verhaal!! En jij hebt ook een hoop meegemaakt zeg!
pinquitvrijdag 20 maart 2009 @ 22:53
sjonge reinhilde! wat een verhaal. respect
Faja-Lobivrijdag 20 maart 2009 @ 22:53
Mooi Reinhilde. Heel bijzonder, indrukwekkend en ook bijzonder om uit het oogpunt van een kind van een beroepsmilitair te lezen hoe uitzendingen werden ervaren. Mijn dochter was te jong om te beseffen dat haar vader op uitzending was.
Reinhildevrijdag 20 maart 2009 @ 22:54
Swets, echt? Ik weet niet of ik dat al durf hoor!

Bedankt Belana . En iedereen.

Faja, mijn broertje was ook te jong; mijn zusje en ik zijn juist daardoor naar elkaar gegroeid, en nu is ze een van mijn beste vriendinnen!
BEvrijdag 20 maart 2009 @ 23:00
Tsjonge Reinhilde, wat een verhaal zeg!
Mooi, dat wat je Thomas mee wilt geven.
Swetseneggervrijdag 20 maart 2009 @ 23:29
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 22:54 schreef Reinhilde het volgende:
Swets, echt?
Ja, ik wil zelf ook ooit nog een boek schrijven. Had overigens pas geleden wel een goed idee voor een kort verhaal. Misschien moet ik het eens uitwerken.
easy-goingvrijdag 20 maart 2009 @ 23:41
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 22:21 schreef Swetsenegger het volgende:
Zijn hier ook nog mensen MET zelfvertrouwen??
Ja hoor
debuurvrouwvrijdag 20 maart 2009 @ 23:44
Oh Reinhilde! Wat een veelbewogen leven al maar wederom een geweldig verhaal in dit topic!
Memmelvrijdag 20 maart 2009 @ 23:45
Wat een mooi verhaal Reinhilde. Bijzonder om te lezen hoe de gebeurtenissen in het leven je gevormd hebben.
Heel interessant Bedankt!
bixisterzaterdag 21 maart 2009 @ 00:05
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 23:29 schreef Swetsenegger het volgende:
Ja, ik wil zelf ook ooit nog een boek schrijven.
pas op reinhilde, hij gaat er met je idee vandoor!

interessante en mooie verhalen hier weer, ik vind ze stuk voor stuk zeer de moeite waard!
(heb 't wat te druk om nu op een aantal individuele verhalen afzonderlijk te reageren, sorry!)
Reinhildezaterdag 21 maart 2009 @ 00:09
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 23:29 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Ja, ik wil zelf ook ooit nog een boek schrijven. Had overigens pas geleden wel een goed idee voor een kort verhaal. Misschien moet ik het eens uitwerken.
Moet je zeker doen!

Als ik er aan toe ben dat iemand anders het mag lezen, ben jij de eerste Swets!
Swetseneggerzaterdag 21 maart 2009 @ 00:11
quote:
Op zaterdag 21 maart 2009 00:05 schreef bixister het volgende:

[..]

pas op reinhilde, hij gaat er met je idee vandoor!
Ik denk dat ik meer van de lectuur ben.
Igrainezaterdag 21 maart 2009 @ 00:14
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 22:21 schreef Swetsenegger het volgende:
Zijn hier ook nog mensen MET zelfvertrouwen??
Ja hoor, best wel.

Wat veel verhalen over pesten e.d. En wat een impact dat inderdaad heeft op iemands leven. Ik ben zelf nooit echt gepest, dus ik herken dat niet, maar het raakt me wel.

Mooi verhaal Reinhilde, indrukwekkend ook en bereisd. En ook triest, maar mooi.
Je lijkt me een leuk mens
E.T.zaterdag 21 maart 2009 @ 00:20
Leuk Reinhilde! Een hoop dingen die ik niet achter je gezocht had
Vlinderzaterdag 21 maart 2009 @ 00:36
Waauw Reinhilde, Heel mooi
Sugarzaterdag 21 maart 2009 @ 07:28
Erg leuk en boeiend om over je leven te lezen, Reinhilde. Ik vind je nogal dapper en fijn klinken! Naar Portugal, helemaal zelf, ingegeven door zo'n nare gebeurtenis... Echt bewonderenswaardig, vind ik.
Ik vind je klinken als 'ne fijne!
#ANONIEMzaterdag 21 maart 2009 @ 07:38
Wow Reinhilde wat een mooi verhaal. Ik heb je in het echt ontmoet en ik vind je een mooie warme vrouw.
Stoutzaterdag 21 maart 2009 @ 07:40
Reinhilde Dankje voor het kijkje in je leven. Wat lief dat je zo open en persoonlijk hebt geschreven. dankje daarvoor
Fuentezaterdag 21 maart 2009 @ 08:18
Reinhilde, heel mooi geschreven Wat heb je veel meegemaakt met je vader! Kan me indenken dat het agstige tijden waren
Moonahzaterdag 21 maart 2009 @ 08:59
Wat leuk dat je een boek schrijft Reinhilde!
En wat Suug zegt, bewonderenswaardig dat je alleen naar Portugal (en Londen) bent gegaan.
owletzaterdag 21 maart 2009 @ 08:59
Mooi Reinhilde!
Nijnazaterdag 21 maart 2009 @ 09:42
Mooi Reinhilde!
lciclezaterdag 21 maart 2009 @ 10:11
Een heel verhaal Reinhilde! Het lijkt in zoveel dingen (eigenlijk in bijna alles, behalve het jongere broertje en je 'reisverslagen', op iemand die ik van vroeger ken..) Bizar!

Ik vind je (en vond je al, ook toen ik je ontmoette) een leuke vrouw en zo'n fijne ouders voor Thomas, denk ik

Net als al de anderen van wie ik hier verhalen lees hoor! Ik zie zoveel reacties op iemand die een 'bewogen' leven heeft, terwijl iemand die een 'normaal' leven heeft die niet krijgt. Beetje jammer. Dat iemand veel heeft meegemaakt maakt hem of haar niet mooier dan een ander, vind ik
cattiezaterdag 21 maart 2009 @ 10:19
Wat een leven Reinhilde! Veel gedaan, veel beleefd. Ik vond je al bijzonder, maar nu nog meer. Ik wil graag een keer meeten!
huuphuupzaterdag 21 maart 2009 @ 10:57
Wat ben je toch een leuk mens Reinhilde
en audrey hepburn!
innepinzaterdag 21 maart 2009 @ 11:26
Reinhilde, wat een mooi verhaal! Wat heb je veel plotselinge wendingen in je leven meegemaakt zeg, en wat Belana ook zei, wat deed en doe je veel !
Ik vond je al een leuk mens op de high tea, maar zo'n kijkje in jouw leven biedt nog véél meer dan wanneer je in een ruimte vol kwekkende vrouwen zit Leuk om meer over je te lezen iig
PM-girlzaterdag 21 maart 2009 @ 11:49
Reinhilde, wat dapper om zo in het buitenland te gaan wonen! Dat zou ik dus nooit durven.
Reinhildezaterdag 21 maart 2009 @ 13:02
Wow, dank voor alle reacties! Ik zit helemaal met een glimlach op mn gezicht!

Ik geef het stokje door aan Owlet; ik ga vanmiddag eens broeden op een vraag!
Poppleszaterdag 21 maart 2009 @ 13:27
Reinhilde wat een mooi kijkje hebben we mogen kijken in je leven. mooi hoor.
Thomas zal heel gelukkig zijn dat jij zijn moeder bent.
_Bar_zaterdag 21 maart 2009 @ 14:01
Reinhilde
owletzaterdag 21 maart 2009 @ 14:17
Wat leuk en lief Reinhilde, ik voel me vereerd
tussen de drukke bedrijven door zal ik eens wat gaan schrijven, dan kan ik het maandag als Ronja op het KDV is uitwerken.
just mezaterdag 21 maart 2009 @ 14:24
Hè wat een mooie en ontroerende verhalen

mrienzaterdag 21 maart 2009 @ 15:47
Mooi Reinhilde!

Ik ben ook heel benieuwd naar Owlet, leuk dat jij het stokje krijgt!
#ANONIEMzaterdag 21 maart 2009 @ 17:07
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 22:05 schreef cattie het volgende:
Ik ben benieuwd Reinhilde!

Wat veel pestslachtoffers. Ik voeg me "gezellig" bij jullie. Ik heb er jarenlang 0 zelfvertrouwen aan over gehouden. Nu gaat het beter, al heb ik nog steeds fases van onzekerheid. Of mensen me wel leuk vinden. Of ik er wel bij hoor. Ik vraag me regelmatig af of jullie hier wel op mijn posts zitten te wachten. En ben ook wel eens bang dat niemand hier me leuk vindt.
Heb ik netzo.
Ik type iets maar ben bang dat het niemand zal boeien. En daardoor voel ik mij ook weer zo'n muts
Maar zodra ik een verhaal over Maarten en z'n fratsen type dan boeit het mij niet want dan ben ik gewoon ff in een very happy mood

EDIT: Reinhilde prachtig levensverhaal Zo knap die stap naar Portugal!

[ Bericht 11% gewijzigd door #ANONIEM op 21-03-2009 17:16:16 ]
_Ingrid_zaterdag 21 maart 2009 @ 21:04
Mooi Reinhilde!
DaviniaHRzaterdag 21 maart 2009 @ 21:37
Wow, reinhilde, wat een verhaal!
Wat ik me dan afvraag, nu je thomas hebt, heeft dat je gevoelens over de abortus veranderd? zo ja, hoe?
En heb je nog contact met F.?
btw, je hebt een hele leuke man

* maandag weer F5'en gaat voor owlets verhaal
Reinhildezondag 22 maart 2009 @ 11:38
Davinia, eerst kon ik heel makkelijk zeggen dat ik in mijn hoofd wist dat ik de goed had gehandeld.
Nu weet ik dat niet meer, en daar schrok ik een beetje van...
F. zie ik nog heel af en toe, ze is psychisch niet helemaal meer in orde, het kost heel veel energie om haar te zien.

EDIT:

de vraag voor Owlet er nog even bij zetten:
'Avalon is nu 4 maanden, zijn jullie al helemaal aan elkaar gewend als gezin? En hoe is het om ineens voor twee kindjes te zorgen?'

[ Bericht 26% gewijzigd door Reinhilde op 23-03-2009 12:03:03 ]
Fuentezondag 22 maart 2009 @ 11:40
Reinhilde, ik weet zeker dat als je destijds een andere mogelijkheid gezien had, je het anders had gedaan. Als het niet kan, kan het niet
owletmaandag 23 maart 2009 @ 11:37
Wat spannend om nu zelf aan de beurt te zijn! Ik heb geprobeerd het kort te houden maar dat bleek toch wel moeilijker dan ik dacht!

Ik ben dus Owlet, mijn echte naam is geen geheim maar hoeft niet in dit topic. In 1981 werd ik geboren in het toenmalige Westeinde ziekenhuis in Den Haag. Tot mijn vijfde heb ik daar gewoond op een kleine bovenwoning met tegen elke wand meters boekenkast. Mijn vader verkocht auto's, mijn moeder studeerde pedagogiek maar was diep in haar hart actrice, danseres en eeuwige hippie. Na de geboorte van de kinderen is ze gestopt met studeren en werken om thuis bij ons te kunnen zijn. Ze organiseerde moedergroepen en bijeenkomsten voor borstvoedende moeders en in mijn herinnering waren we altijd wel met een aantal moeders en heel veel kinderen bij elkaar.

Toen ik vijf was verhuisden we naar Waddinxveen en hoewel Waddinxveen als stad (dorp?) zo'n beetje alles vertegenwoordigt wat ik nu verafschuw heb ik daar met heel veel plezier gewoond. Van de kleine stadse bovenwoning naar een grote nieuwbouwwoning in een wijk in aanbouw. Heel wat bouwplaatsen heb ik met mijn zusje afgestruind, we waren de hele dag buiten.
Vergeleken met vriendjes en vriendinnetjes zijn we heel vrij opgevoed. Er was weinig wat niet mocht, iedereen was altijd welkom en we werden vrij gelaten om alles zelf te ontdekken en te ervaren.

Omdat wij (inmiddels was er een tweeling bijgekomen en waren we met vier kinderen) in Gouda naar school gingen kochten mijn ouders daar een huis. Door een beetje geluk, een goede huizenmarkt en een verkopende familie die het niet eens kon worden lukte het om een kast van een herenwoning te kopen. Volkomen verouderd en aan alle kanten bekleed met zes lagen behang en minstens zo veel lagen vloerbedekking, maar nog helemaal in originele staat. Het duurde een tijdje voor het tot een modernere versie van de oude staat terug gebacht was en mijn zusje en ik zijn heel wat uren zoet geweest met het ontdekken van alle door de jaren heen verzamelde "schatten" in de kelder, achter verborgen deurtjes en onder al die lagen vloerbedekking. In mijn herinnering bestond mijn jeugd vooral uit veel buitenspelen, boomhutten bouwen, heeeeeeeeeel veel lezen met mijn rug tegen de Aga, experimenteren met koken, pianospelen en veel tekenen en schilderen.

Ik ging in Den Haag naar de middelbare school. Elke dag met de trein heen en terug. Dat was vermoeiend maar ook fijn omdat ik mijn huiswerk in de trein kon doen en zo thuis echt helemaal vrij was. Het heeft er ook voor gezorgd dat ik altijd een soort liefde voor Den Haag heb gehouden. Verschillende familieleden woonden (en wonen) er en de bibliotheek was in tegenstelling tot die van Gouda een paradijs voor een boekenwurm als ik.
Ik weet niet meer hoe veel lessen ik gespijbeld heb om daar in een hoekje op de bovenste verdieping me met een stapel boeken te verstoppen of de sleutel van de pianostudiecel te lenen en uren te oefenen. Het waren er veel, dat weet ik wel!

Toen ik veertien was werd mijn broertje geboren. Een klein wondertje want mijn moeder had zich na de geboorte van de tweeling laten steriliseren. Maar het gezin bleek nog niet compleet en dus werd er een hersteloperatie gedaan. Mijn broertje is nu een beginnende puber, een heerlijke jongen met PDDnos en de bijbehorende uitgebreide gebruiksaanwijzing.

Met vijf kinderen waren we dus. Vijf kinderen die a la pippi langkous het huis op zijn kop konden zetten en die op de gebruikelijke broer-zus irritaties na met heel veel warmte en plezier samen opgroeiden.

Toen ik 18 was gingen mijn ouders scheiden. Je hoort vaak dat mensen het al jaren aan hebben zien komen maar voor ons kwam het echt als een donderslag bij heldere hemel. Ze hebben nog een jaar geprobeerd een latrelatie te laten werken maar uiteindelijk was de koek op. Het huis werd verkocht, mijn vader trok in bij zijn vriendin en mijn moeder en de inmiddels vijf kinderen verhuisden naar een huurwoning. Met passen en meten werden er kamertjes in kamertjes gebouwd. We zaten dicht op elkaar, leefden van aanbiedingen bij de Aldi en hebben heel wat afgehuild, gepraat en gelachen. Ik denk, eigenlijk weet ik het wel zeker, dat het ons als gezin nog sterker heeft gemaakt.

Het heeft mij in ieder geval vrij vroeg volwassen doen worden. Er was op dat moment geen mogelijkheid vanuit mijn ouders om me te helpen met zelfstandig worden. Niet financieel (dat hoeft natuurlijk ook niet) maar vooral ook niet emotioneel.
Maar ik ben door ploeteren, vallen en weer opstaan uiteindelijk in een leuk huisje voor mezelf terecht gekomen. Ik volgde de toelatingsprocedure voor de kunstacademie in Den Haag maar had nog te weinig werk om dat jaar al aangenomen te kunnen worden. En dus begon ik aan een studie biologie om die na een maand in te ruilen voor de Pabo voor vrijescholen.
Na twee jaar onderbrak ik die omdat ik eigenlijk wilde reizen maar daar eerst voor moest sparen. Ik kwam in een baan in de kraamzorg terecht waarbij ik naast het zelfstandig werken via het kraamzorgbureau de opleiding kon doen. Uiteindelijk werd ik gillend gek van de onzinnige protocollen en de domheid van de meeste collega's en besloot ik om maar snel mijn studie weer op te pakken. In afwachting van het begin van het nieuwe schooljaar ging ik via een uitzendbureau aan de slag bij een callcenter.

Van klantenservice voor een aantal grote bedrijven en verkoop van allerlei nare producten aan onwetende bejaarden klom ik in kleine stapjes omhoog om uiteindelijk met een klein team voor verschillende accountmanagers van verschillende bedrijven de agenda's vol te plannen en bij te houden. Ik zat steeds meer op kantoor in plaats van achter de telefoon en kreeg zelfs een salarisverhoging en een vast contract. Da's best een prestatie op een callcenter

Toen ik net was begonnen met werken op het callcenter werd ik ingepland op een voor mijn nieuw zaaltje. En daar viel mijn oog op een bijna twee meter lange, altijd een muts dragende, altijd pratende en altijd de meest flauwe grapjes makende collega. Maar ja, ook mijn zelfvertrouwen was na zeven jaar pesten nou niet echt meer echt aanwezig dus ik richtte me maar op het bellen van bejaarden, het citeren van Beau van Erven Dorens (u gaat alleen maar besparen, *ping*!) en het voltekenen van mijn kladblok.
Twee dagen later kreeg ik een lift van mijn leidinggevende, die me vertelde dat "die lange droogkloot" me wel leuk vond. Mij? Hij vind mij leuk? neeeeeee, dat denk ik niet. Maar om de een of andere reden besloot ik om de gok maar te wagen. Toen M. en ik na werktijd naar de bus liepen hield ik een nep-telefoongesprek met mijn zusje over een computerspelletje in de hoop daarmee zijn aandacht te trekken en *bingo!*, we raakten aan de praat.
We zijn niet meer opgehouden met praten. Een paar weken later trok hij bij mij in, en een half jaar na de eerste ontmoeting was ik (surprise!) zwanger van Ronja. Toen Ronja een half jaar oud was zijn we getrouwd. Met alleen de wederzijdse ouders, broers en zussen en onze dochter er bij op de gratis trouwochtend in normale kleding.
Mijn studie heb ik weer opgepakt toen Ronja een jaar oud was maar na de geboorte van onze tweede dochter gaan er weer andere dingen voor. Nu ben ik dus weer even fulltime thuis met de meisjes. Een peutermeisje dat met haar lieve stemmetje en grappige uitspraken het elke dag weer een feest maakt en een babymeisje dat met haar gevoeligheid een moederlijke beschermingsdrang bij me los maakt die ik nog niet van mezelf kende.

We wonen nog steeds in mijn eerste kleine woning. Weliswaar met drie mini-slaapkamertjes maar nog steeds eigenlijk te klein voor een gezin met twee kinderen.
Maar we wonen er goedkoop en we willen geen huis kopen dat we eigenlijk nu nog niet goed kunnen betalen. De keus om één van ons thuis te laten zijn met de kinderen heeft dus als keerzijde dat we bepaalde zaken zoals een groter huis en meer financiele bestedingsruimte nog even uit moeten stellen.
Ach, het is het meer dan waard!

Het enige waar ik op dit moment mee worstel is dat ik weinig tot geen ruimte heb om iets te doen met de creatieve bubbels die ik altijd van binnen voel. Er is geen plek om mijn tekenwerk veilig neer te leggen en mijn textielwerk moet te voorschijn gehaald worden en weer opgeborgen worden als ik er aan wil werken. Dat gaat dus niet en ik tel diep van binnen de dagen af tot ik, al was het maar een klein bureautje, de mogelijkheid heb om echt weer lekker aan de slag te kunnen. Het is een bijna fysieke behoefte om met mijn handen aan de slag te gaan en iets te creëren. Maar het komt vanzelf wel weer en op dit moment doe ik er alles aan om met de mogelijkheden van nu toch zo veel mogelijk te kunnen doen.

Mijn andere passie: koken en bakken, combineer ik nu vooral met de liefde voor lezen. Kookboeken dus! Op dit moment lees ik de dikke van Dam op de wc, The silver palate in bed en het NRC handelsblad kookboek in de huiskamer.
Ik lees bij voorkeur in het Engels, zeker als het gaat om kookboeken, fantasyboeken en wegwerpthrillers. John Irving blijft ook wel favoriet, maar eigenlijk lees ik alles wat los en vast zit.
Ik kook nog steeds heel graag maar op de meeste doordeweekse dagen ben ik al blij als ik een gezonde, kindvriendelijke maaltijd in elkaar gedraaid krijg met een peuter op het aanrecht en een baby in de draagdoek.

Films.... tsja..... ik kijk ze graag maar ik geloof niet dat ik een lievelingsfilm heb. De laatste film die indruk op me maakte was Me and you and everyone we know

Mijn muzieksmaak is denk ik net zo eclectisch als mijn boeken- en filmsmaak. Als puber had ik een metallica-fase en daarna een britpop-fase en nu luister ik eigenlijk alles behalve R&B (bestaat dat nog?) en techno-achtige herrie. De speler speelt op dit moment Belle & Sebastian, fatboy slim, Robert Long, Paul Simon en Mozart. Door elkaar ja.

's Nachts mag je me overal voor wakker maken, als het maar met zorg en met goede ingrediënten klaar is gemaakt. Als ik echter één ding zou moeten kiezen dan zou het een uitgebreide broodmaaltijd met verschillende soorten beleg en goed brood mogen zijn.

De mooiste uitspraken komen zonder twijfel van mijn dochter, maar de uitspraak die het meeste met me heeft gedaan is die van mijn moeder.
"als iets je niet bevalt moet je er wat aan doen of het loslaten".
Ik probeer daar steeds weer aan te denken als ik merk dat ik ergens mee zit. Het is zó waar: er is niets waar je niet op een bepaald niveau een keuze in hebt. Dus kies er voor om iets te doen met je problemen of maak de keuze om ze los te laten. Ergens bij stil blijven staan heeft zo weinig zin.
Ik kan heel moelijk om gaan met slachtoffergedrag of mensen die klagen.


Van Reinhilde kreeg ik de volgende vraag:

'Avalon is nu 4 maanden, zijn jullie al helemaal aan elkaar gewend als gezin? En hoe is het om ineens voor twee kindjes te zorgen?'

Ja, ik denk dat we als gezin nu wel goed aan elkaar gewend zijn. Het lijkt ook wel alsof we nog meer een gezin zijn nu, inplaats van twee volwassenen en een kind. Avalon is, om met de vader van Dik Trom te spreken, een bijzonder kind, en dat is ze.
Ze is veel heftiger dan Ronja was en is. Ze lacht veel sneller maar huilt ook veel sneller. Ze geeft veel sneller liefde terug maar heeft ook meer liefde nodig. Waarmee ik dus niet wil zeggen dat Ronja minder lief is of minder liefde van ons krijgt, maar Avalon heeft meer behoefte aan direct merkbare aandacht. Knuffelen, vasthouden, veeeeeel in de draagdoek.
Dat is soms best zwaar, want er is ook nog een peuter die aandacht verdient en een huishouden dat gedaan moet worden.
Maar ook hier heeft de uitspraak van mijn moeder ons heel veel geholpen: "als iets je niet bevalt moet je er wat aan doen of het loslaten".

In ons geval kwam dat dus vooral neer op loslaten en accepteren in plaats van te blijven vechten en ontevreden te zijn. We hebben alle opvoedboekjes, richtlijnen, schema's en sociale regels losgelaten en hebben besloten om op dit moment vooral onze kinderen te volgen binnen een door ons opgesteld kader. De meiden slapen in ons bed, maar ze slapen wel zonder problemen. Avalon zit bijna de hele dag in de draagdoek, maar ze is dan wel een vrolijke en niet-overprikkelde baby.
We doen heel veel dingen anders dan de meeste mensen en zeker anders dan ze op het consultatiebureau willen zien. Maar we hebben geen stress meer en onze kinderen zijn blij en gezond dus blijkbaar past dit goed bij ons. Het is zeker geen vrijgevochten zooitje bij ons. Er mag veel en we zijn heel soepel en makkelijk maar wel binnen een kader van duidelijkheid. Niet strengheid, dat past niet bij ons. Maar wel de duidelijkheid die Avalon zo veel nodig heeft en waar Ronja ook blij mee is.

Er komt, waarschijnlijk sneller dan ik zou willen, vanzelf een tijd waarin we weer ons leven helemaal volgens ons eigen ritme en onze eigen wensen kunnen indelen maar op dit moment zijn we een gezin!
Wat dat betreft heeft de komst van Avalon dus veel meer verandering teweeg gebracht dan ik van te voren had gedacht.

Ik wil het stokje graag doorgeven aan Cattie.
Cattie, je komt over als een heel lieve, zachte en zorgzame moeder voor Ive en Fee en een leuk persoon. Dat heeft niets met mijn vraag te maken maar ik las je stukje over pesten en zelfvertrouwen dus ik wil het nog wel even tegen je zeggen

Mijn vraag is de volgende:

Fee is sinds kort aan het wennen op het kinderdagverblijf en jouw eerste werkdag komt steeds dichterbij. Voelt werken voor jou, nu je kinderen hebt, als een verplichting of een keuze? Zou je liever thuis zijn met je kinderen of heb je je werk voor jou als persoon ook nodig?
livelinkmaandag 23 maart 2009 @ 11:55
Owlet, zoals jij jouw jeugd beschrijft, zo zou ik het idealiter willen zien voor mijn kinderen. Veel vrijheid, overal ontdekkingsmogelijkheden en boeken. Dat klinkt zo geweldig. Ken je het boek "Kijk door mijn raam" van Jean Little? Jouw beschrijving van het grote herenhuis in Gouda doet me heel erg aan dat boek denken.

Ik zou echt meer op jou willen lijken in de aanpak van je opvoeding.
_Bar_maandag 23 maart 2009 @ 12:05
owlet ik word helemaal blij van jou bijdrage, ik weet niet wat het is, maar het spreekt mij aan.
en de uitspraak van je moeder ik neem hem even mee naar achter, want misschien dat dit de "sleutel"is om voor mij zelf eens het een en ander op een rijtje te zetten en mezelf misschien wel beter te voelen.

"als iets je niet bevalt moet je er wat aan doen of het loslaten".

dank je wel, mooi geschreven
pinquitmaandag 23 maart 2009 @ 12:14
Leuk owlet. je hebt een soort gezin waar ik ook ooit op gehoopt had (dat klinkt wel heel triest )
Reinhildemaandag 23 maart 2009 @ 12:16
Owlet, wat schrijf je heerlijk, ik kan me helemaal voorstellen hoe de dingen zijn gegaan!
En ook herken ik veel.
Wat je schrijft over je moeder en die borstvoedingsbijeenkomsten, deed ze dat ook nog in '84/'85?
Ik weet dat mijn moeder toen regelmatig naar borstvoedingsgroepen ging (in Den Haag!), wij woonden in de Archipel toen.

Wat ben je een leuke vrouw! En een hele fijne moeder voor die 2 kleine meisjes, dat weet ik zeker!
Reinhildemaandag 23 maart 2009 @ 12:16
En leuk dat je Cattie hebt gekozen!
owletmaandag 23 maart 2009 @ 12:19
quote:
Op maandag 23 maart 2009 12:16 schreef Reinhilde het volgende:
Wat je schrijft over je moeder en die borstvoedingsbijeenkomsten, deed ze dat ook nog in '84/'85?
Ik weet dat mijn moeder toen regelmatig naar borstvoedingsgroepen ging (in Den Haag!), wij woonden in de Archipel toen.
Ja, juist in die tijd

En bedankt voor jullie lieve woorden
Faja-Lobimaandag 23 maart 2009 @ 13:00
Owlet, ik vind het een heel leuk stuk. Je komt op mij over als een volwassen vrouw die stevig in haar schoenen staat en het belang van haar gezin voor op stelt. Ik dacht wel altijd dat jij ouder was dan mij maar je bent juist 2 jaar jonger. En wat lijkt het me leuk om een groot gezin te hebben zoals het geen waarin jij bent opgegroeid. En zo heerlijk vrij opgevoed. Mijn ouders waren ontzettend streng en mijn moeder was net een waakhond qua zorgzaamheid (beetje te veel van het goede). Ik merk dat ik ook vaak te veel bovenop de kinderen zit qua bezorgdheid en overbeschermend.Misschien moet ik eens wat losser worden.

Sommige stukjes zijn echte eye openers.
cattiemaandag 23 maart 2009 @ 13:19
Owlet, wat ben je een heerlijke vrouw en zo creatief! Jouw opvoedmanier spreekt mij ook aan. Heel erg bedankt voor je lieve woorden en het estafettestokje. Morgen als Ive en Fee naar het kdv zijn ( ) ga ik er voor zitten!
DaviniaHRmaandag 23 maart 2009 @ 13:32
owlet, wat een prachtig verhaal!
heel liefdevol over je hele leven, zo mooi!
maar dat is ook geen verrassing, gezien je persoon
just memaandag 23 maart 2009 @ 13:38
Mooi verhaal owlet! Grappig jij bent in hetzelfde jaar geboren als mijn dochter, en ik heb in Delft jaren lang moedergroepen gedraaid! Was jouw moeder actief bij LLL of bij Borstvoeding Natuurlijk ?
owletmaandag 23 maart 2009 @ 13:44
Volgens mij was er in Den Haag op dat moment nog niet zo'n duidelijke scheiding. Mijn moeder was in ieder geval niet bij een van de verenigingen maar ik geloof dat de meeste van haar collega's wel verder zijn gegaan bij LLL
Reinhildemaandag 23 maart 2009 @ 13:46
Wat leuk zeg! Ik spreek mn moeder morgen weer, ga ik het eens vragen!
just memaandag 23 maart 2009 @ 13:46
Leuk Owlet

Er was in Den Haag inderdaad een "wilde groep"
Swetseneggermaandag 23 maart 2009 @ 13:46
Wat me wel opvalt is dat (veel) vrouwen veel 'chaotischer' leven dan mannen. Half afgemaakte studies, abrupt afgebroken relaties, etc. Veel meer emotie dan ratio.

Niet aanvallend bedoeld overigens.
bixistermaandag 23 maart 2009 @ 13:47
zoveel mannen zijn er nog niet aan bod geweest geloof ik?
Troelmaandag 23 maart 2009 @ 13:48
Ik weet niet of dat afbreken van studies altijd met emotie te maken heeft (in mijn geval iig niet).
owletmaandag 23 maart 2009 @ 13:50
quote:
Op maandag 23 maart 2009 13:47 schreef bixister het volgende:
zoveel mannen zijn er nog niet aan bod geweest geloof ik?
Swetseneggermaandag 23 maart 2009 @ 13:51
quote:
Op maandag 23 maart 2009 13:47 schreef bixister het volgende:
zoveel mannen zijn er nog niet aan bod geweest geloof ik?
Ik heb het toch ook niet per definitie over mannen die hier gepost hebben?

Heel gek, maar IRL ken ik ook mannen.
bixistermaandag 23 maart 2009 @ 13:51
haha de wilde haagse groep. zou wel toevallig zijn owlet, als jouw moeder en die van reinhilde elkaar kenden in die tijd!

verder ook een mooi verhaal, owlet! klinkt als een leven uit een boek!
Diaan73maandag 23 maart 2009 @ 13:52
Reinhilde en Owlet, wat hebben jullie er weer mooie en ontroerende verhalen neergezet Zoals al door velen voor mij is geroepen: wat blijft dit een bijzonder topic!!
Maneki.Nekomaandag 23 maart 2009 @ 13:52
Misschien zijn er wel foto`s waar owlet en Reinhilde samen spelen
owlet het klinkt bij jullie thuis als een warm nest. Toen maar ook nu. Fijn
bixistermaandag 23 maart 2009 @ 13:57
quote:
Op maandag 23 maart 2009 13:51 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Ik heb het toch ook niet per definitie over mannen die hier gepost hebben?

Heel gek, maar IRL ken ik ook mannen.
maar geldt dit dan voor alle vrouwen die jij kent? ik vind dat onderscheid in mijn kennissenkring helemaal niet zo aanwezig in elk geval.
Belanamaandag 23 maart 2009 @ 13:59
owlet, wat heerlijk geschreven, fijn om te lezen. ik zou willen dat ik iets meer van jouw opvoedingsmanieren had, maar ik ben anders. ach, dat is ook niet fout hoor, maar ik vind het altijd leuk zoals jij (jullie) een eigen weg daarin bewandelen

swets, ik denk dat vrouwen uberhaupt meer twijfelen aan vanalles, maar vooral aan zichzelf. ik zie het aan Nick, die DOET gewoon en heeft inmiddels een hoge functie terwijl ie eigenlijk alleen zijn mavo diploma heeft, ik zou veel te veel twijfelen aan mezelf.
Swetseneggermaandag 23 maart 2009 @ 13:59
quote:
Op maandag 23 maart 2009 13:57 schreef bixister het volgende:

[..]

maar geldt dit dan voor alle vrouwen die jij kent? ik vind dat onderscheid in mijn kennissenkring helemaal niet zo duidelijk eerlijk gezegd.
Ik moet je eerlijk zeggen dat ik geen uitgebreid netwerk van vrouwen om me heen hebt waarvan ik alle ins en outs weet. Maar het is ook wel iets wat ik meer zie bij vrouwen.

Ik heb het idee dat mannen wat vaker door blijven ploeteren in een uitzichtloze situatie 'omdat het zo hoort' daarentegen heb ik ook wel het idee dat vrouwen soms wel erg makkelijk een gevoel volgen ipv ratio.

Deze beider gechargeerde vooroordelen zie ik wel terug in de regel.
Diaan73maandag 23 maart 2009 @ 14:03
quote:
Op maandag 23 maart 2009 13:59 schreef Swetsenegger het volgende:

[..]

Ik moet je eerlijk zeggen dat ik geen uitgebreid netwerk van vrouwen om me heen hebt waarvan ik alle ins en outs weet. Maar het is ook wel iets wat ik meer zie bij vrouwen.

Ik heb het idee dat mannen wat vaker door blijven ploeteren in een uitzichtloze situatie 'omdat het zo hoort' daarentegen heb ik ook wel het idee dat vrouwen soms wel erg makkelijk een gevoel volgen ipv ratio.

Deze beider gechargeerde vooroordelen zie ik wel terug in de regel.
Ik denk dat je daar ook wel een beetje gelijk in hebt hoor.... ik herken me er zelf in ieder geval wel in. Ik ga vaak meer op mijn gevoel af dan op mijn ratio. En ik vind het prima zo....
#ANONIEMmaandag 23 maart 2009 @ 14:14
Owlet wat schrijf je heerlijk, vol liefde en ook wijsheid, kortom prachtig!!
Macka66maandag 23 maart 2009 @ 14:28
owlet, dat je de dochter van een autohandelaar bent
Mooi geschreven verhaal, veel liefde en warmte!
Chellmaandag 23 maart 2009 @ 14:31
Dit is echt mijn lievelingstopic
dutchiemaandag 23 maart 2009 @ 14:34
Saffier (had ik volgens mij nog niet gezegd), bedankt voor je openheid.
Reinhilde, niet aan Swets geven! Eerst ik.
Wat een bewogen leven ook heb jij gehad.
Owlet, prachtig zoals jullie je gevoel volgen en daardoor gelukkig zijn.

Ik vond het weer heerlijk om te lezen.
Moonahmaandag 23 maart 2009 @ 21:28
Owlet....
Dat Pippi Langkous vind ik écht bij jullie passen!
Wat een fijn stuk heb je geschreven.
BEmaandag 23 maart 2009 @ 22:20
Mooi weer Owlet!
Igrainemaandag 23 maart 2009 @ 22:22
Leuk verhaal Owlet! Het klinkt precies zoals je ook verwacht bij hoe je overkomt, vind ik.
snoopymaandag 23 maart 2009 @ 22:39
Fijn verhaal Owlet. En die zin van je moeder ga ik ergens opschrijven
Stoutdinsdag 24 maart 2009 @ 07:03
Owlet...wat een heerlijk verhaal ! Dankje voor je kijkje in je leven !
Geniet van je huisje-boompje-beestje !
cattiedinsdag 24 maart 2009 @ 08:56
Ik ben Cattie en geboren op 17 maart 1979 in de Achterhoek. Ik ben daar opgegroeid met mijn ouders, 2 broers en een zus in een boerderij waar al meer dan 150 jaar mijn familie in woont (boerderij is nog veel ouder). Ik ben een echt plattelandsmeisje. We hadden altijd veel dieren en ook veel land. Tot mijn 12e was ik bijna altijd buiten te vinden. Ik ging naar een kleine basisschool in het dichtstbijzijnde dorp en later naar het dichtstbijzijnde atheneum, 13 km fietsen. Op de middelbare school ben ik erg gepest. Ik heb toen een paar erg moeilijke jaren gehad. Thuis kon ik ook niet echt bij mijn ouders terecht. Mijn vader was altijd aan het werk en met mijn moeder boterde het niet, met haar had ik vaak ruzie.

Op mijn 18e ging ik het huis uit, Rechten studeren in Nijmegen. Een wereld ging voor mij open. Ik paste veel beter bij de studenten daar en het pesten was voorbij. Heel langzaam werd de relatie met mijn moeder ook beter. In het 2e jaar kwamen er nieuwe studenten in mijn studentenhuis. 1 van de jongens vond mij erg leuk, ik hem wat minder. Tot de vonk oversloeg! Ruim 10 jaar later zijn we nog steeds gelukkig en nu wonen we in een mooi huis in een mooi dorp in de Randstad. De wens om ooit weer naar het platteland te gaan is er echter wel.

Een paar maanden nadat ik mijn man leerde kennen, ik was al wel vaak niet zo lekker, werd ik erg ziek. Bij mijn ouders ben ik naar de huisarts gegaan, die me maar direct doorstuurde naar het ziekenhuis. Daar wisten ze niet wat er was, wel dat het niet goed was, dus werd ik met spoed naar de ok gebracht. Ik was toen erg kalm. Achteraf besef ik me dat ik zo kalm was omdat ik al afscheid had genomen van iedereen en het leven. Na een lange operatie werd ik toch wakker. Ik bleek de ziekte van Crohn te hebben en een ernstige afsluiting in mijn darmen. De operatie was net op tijd.

Daarop volgde een lange weg van acceptatie van mijn ziekte, vechten voor mijn gezondheid en het zoeken van een balans. Een periode waarin ik veel steun heb gehad van mijn man. Ik ben ondertussen wel afgestudeerd en gaan werken. Uiteindelijk vond ik een redelijke balans in 24 uur werken en tijd met mijn man en vrienden doorbrengen. Energie voor hobby’s of uitstapjes en dergelijke was er niet.

In 2005 ben ik getrouwd en ging een al jaren zeer grote wens in vervulling, ik werd zwanger! De komst van Ive heeft heel veel veranderd. Ik ben veranderd, het moederschap bleek een levensvervulling, ik ben nu pas compleet. Het moederschap heeft op veel punten een positieve invloed op mij, lichamelijk gaat het beter en geestelijk ook. De relatie met mijn ouders is ook erg veranderd. Nu pas hebben mijn ouders (indirect en heel soms direct) kunnen laten merken hoeveel ze van me houden en dat ze trots op me zijn. Al die jaren dacht ik dat ze niet om me gaven, maar ze konden het alleen niet tonen. En nu is Fee er ook nog. Geweldig, 2 mooie, gezonde kinderen, wat een geluk. Ik voel me gezegend. Samen met mijn man en kinderen ben ik zeer gelukkig.

Lezen doe ik graag, als ik er tijd voor heb. Ik lees alles, van Shakespeare via fantasy naar chicklit. Mijn favoriete schrijver is Salman Rushdie. Mijn smaak in films is ook breed, drama, documentaires, horror (hoe fouter hoe beter), maar geen komedie. Pan’s Labyrinth is een echte aanrader wat mij betreft. Mijn muzieksmaak is erg mainstream. U2 vind ik de beste band ter wereld, 20 en 21 juli ga ik dan ook weer naar ze toe. 2 dagen achter elkaar.

Voor Ive en Fee mag je me altijd wakker maken, maar zelfgemaakte brownies sla ik ook niet af!

Echte hobby’s ofzo heb ik niet. Te weinig tijd, te weinig energie. Wel ben ik ook een erg spiritueel mens. Als het er niet bij in schiet mediteer ik graag. Ik ben ook bezig met reïncarnatie en engelen.

En dan de vraag van Owlet:
Fee is sinds kort aan het wennen op het kinderdagverblijf en jouw eerste werkdag komt steeds dichterbij. Voelt werken voor jou, nu je kinderen hebt, als een verplichting of een keuze? Zou je liever thuis zijn met je kinderen of heb je je werk voor jou als persoon ook nodig?

Voor mij is het heel dubbel. Ik ben een moeder die heel graag haar kinderen dicht bij zich heeft. Ik geef dan ook met groot plezier borstvoeding en gebruik graag de draagdoek. Veel knuffelen, veel bij ze zijn en veel liefde geven. Daarnaast heb ik echter ook echt iets voor mezelf nodig. Dat had ook een studie kunnen zijn of een hobby of vrijwilligerswerk, maar het is werk geworden. Ik werk als jurist bij een rechtbank in de kindersector. Daarbij gaat het om kinderen die onder toezicht gesteld worden of uit huis geplaatst worden en omgangsregelingen en gezagskwesties bij scheidingen. Werk waarbij ik echt het idee heb iets goeds te doen.
Ik kies er dus voor om te werken. Maar dat wil niet zeggen dat het me altijd makkelijk valt, zeker niet met een hele kleine baby. Ive is alweer ouder en die gaat met plezier naar het kdv en speelt daar lekker. Fee heeft helemaal niets aan het kdv nog en dat vind ik wel moeilijk.
Volgende week ga ik weer werken. Met een lach en een traan.

Ik geef het stokje door aan M@x. Ik vind je een stoer wijf, mede vanwege de moedige beslissing dat Kai het grootste deel van de tijd bij zijn vader woont. Mijn vraag is:
Kai is het grootste deel van de tijd bij zijn vader en krijgt zijn basisopvoeding bij hem. Zijn er wel eens verschillen met hoe jij hem opvoed? Hoe ga je daar mee om?

[ Bericht 0% gewijzigd door cattie op 24-03-2009 15:01:12 ]
Diaan73dinsdag 24 maart 2009 @ 09:02
Cattie, wat een leuk en mooi verhaal. Enne we werken voor dezelfde werkgever... alleen ik in het oosten van het land. Enne knap dat je voor beide dagen kaartjes van U2 hebt kunnen krijgen... wij hebben het 3 uur geprobeerd, maar tevergeefs. wij wilden alleen veldkaarten

[ Bericht 27% gewijzigd door Diaan73 op 24-03-2009 09:08:18 ]
Belanadinsdag 24 maart 2009 @ 09:04
cattie ik kende je verhaal al en kan alleen nogmaals zeggen wat een vreselijk lief en mooi mens ik jou vind!
pinquitdinsdag 24 maart 2009 @ 09:07
Cattie, wat een mooi stukje, leuk om wat meer over je te weten je klinkt echt als een heerlijke moeder voor je kinders (dat vond ik hiervoor ook al hoor )
owletdinsdag 24 maart 2009 @ 10:05
Cattie, bedankt voor je verhaal Je bent een leuk mens
#ANONIEMdinsdag 24 maart 2009 @ 10:11

Prachtige verhalen weer
cattiedinsdag 24 maart 2009 @ 10:30
quote:
Op dinsdag 24 maart 2009 09:02 schreef Diaan73 het volgende:
Cattie, wat een leuk en mooi verhaal. Enne we werken voor dezelfde werkgever... alleen ik in het oosten van het land. Enne knap dat je voor beide dagen kaartjes van U2 hebt kunnen krijgen... wij hebben het 3 uur geprobeerd, maar tevergeefs. wij wilden alleen veldkaarten
Ik ben lid van de officiele website en kon op dinsdag al kaarten kopen, dat zijn veldkaarten geworden. Voor de tweede dag hebben we zaterdags achter de pc gezeten en hebben we zitplaatsen (veldplaatsen was toen idd onmogelijk).
Ik heb er zin in!
DaviniaHRdinsdag 24 maart 2009 @ 10:36
quote:
Op dinsdag 24 maart 2009 09:07 schreef pinquit het volgende:
Cattie, wat een mooi stukje, leuk om wat meer over je te weten je klinkt echt als een heerlijke moeder voor je kinders (dat vond ik hiervoor ook al hoor )
je haalt me de woorden uit mn mond, danwel toetsenbord
BEdinsdag 24 maart 2009 @ 10:56
Cattie, wat gaaf van die kaartjes!
Leuk stukje!
Diaan73dinsdag 24 maart 2009 @ 11:13
quote:
Op dinsdag 24 maart 2009 10:30 schreef cattie het volgende:

[..]

Ik ben lid van de officiele website en kon op dinsdag al kaarten kopen, dat zijn veldkaarten geworden. Voor de tweede dag hebben we zaterdags achter de pc gezeten en hebben we zitplaatsen (veldplaatsen was toen idd onmogelijk).
Ik heb er zin in!
kan ik me voorstellen we hadden graag gewild, maar alleen op het veld... en de prijzen die ze er nu voor durven te vragen op marktplaats daar doen wij niet aan mee.
kapitein_pannekoekdinsdag 24 maart 2009 @ 13:52
quote:
Op vrijdag 20 maart 2009 22:21 schreef Swetsenegger het volgende:
Zijn hier ook nog mensen MET zelfvertrouwen??
Jazekers. En veul ook.

En wat zijn er mooie verhalen geschreven!
PM-girldinsdag 24 maart 2009 @ 14:35
Owlet, wat een geweldig mooi verhaal!
Zoals Faja zegt, je schrijft zo wijs (op een mooie manier, niet betweterig of wat dan ook). Ik weet dat ik ooit eens ergens zag hoe jong je nog was (nouja, 1 jaar jonger dan ik) en ik was daar toen echt verbaasd over, je klinkt wat ouder, wijzer, volwassener en zelfbewuster dan ik mezelf zie. En dat is dus een dik compliment!

En van lieve Cattie ook al zo'n prachtstuk!
Ik wist dat je de ziekte van Crohn hebt, maar niet dat je dat met zo'n heftige situatie hebt ontdekt. Fijn dat het nu beter gaat. Zoals anderen zeggen, je bent een hele lieve mama van twee mooie kindjes!
m@xdinsdag 24 maart 2009 @ 19:09
Mooi verhaal Cattie. Ik vind jou op de een of andere manier altijd heel veel rust uitstralen. Een mooie eigenschap vind ik dat.

Dan ben ik nu aan de beurt geloof ik.
SPOILER
M@x heet dus eigenlijk Marije. Geboren in 1973 en toevallig in hetzelfde ziekenhuis als Owlet Mijn ouders zijn volgens de overlevering, zelf praten ze er niet over dus we moeten op de geruchten afgaan, bijna 40 jaar geleden met elkaar getrouwd omdat ze anders niet alleen mochten blijven toen mijn opa en oma op vakantie gingen. Stiekem hoop ik dat de echte reden toch iets romantischer was, maar als dit de aanleiding is voor al bijna 40 jaar officieel bij elkaar zijn dan vind ik het ook prima.

Nadat mijn ouders een aantal jaar van hun rust en elkaar hadden genoten werd ik dus geboren. Dat veroorzaakte een hoop gedoe omdat ik geen perfect gezonde baby was. Ik ben namelijk geboren met een klompvoetje en vlak na mijn geboorte volgde er dus een operatie om de boel recht te zetten. Ik sta dus op al mijn babyfoto's met een ontzettend charmant gipsen been. Na de eerste operatie volgde er nog eentje en weer kreeg ik een mooi gipsen been. Volgens mijn moeder kon ik er ontzettend goed en snel mee kruipen. Na 4 jaar kreeg ik een zusje. Jarenlang hebben we mijn vader gepest met het feit dat hij 'zwak zaad' had en kennelijk alleen maar meisjes kon maken. Zijn grootste wens is volgens mij altijd een zoon geweest. Die wens is nooit uitgekomen maar hij kan zich nu volledig uitleven op zijn kleinzoon.

Ik vond mijn jeugd niet leuk. Ook hier een pestverleden en een vreselijke neiging tot perfectionisme. De combinatie van die 2 zaken zorgden ervoor dat ik op mijn elfde van de ene op de andere dag niet meer kon lopen. Kennelijk reageerde mijn lichaam op die manier op alle spanningen. Dat was althans de conclusie van vele lange weken vol onderzoeken en gesprekken. Na 11 weken (5 weken thuis en 6 weken ziekenhuis) leerde ik opnieuw lopen en moest dus terug naar school. Vreselijk vond ik dat. Eerst werd ik geplaagd vanwege mijn goede cijfers en nu werd er geroepen dat ik vast niet naar de middelbare school mocht omdat ik zo lang niet naar school was geweest. Gelukkig mocht ik wel gewoon door naar de middelbare school en heb uiteindelijk in 6 jaar de HAVO afgerond. De eerste paar jaar waren opnieuw niet leuk, totdat ik de schooltoneelgroep ontdekte. Ik denk dat dat mijn redding was. Door daar aan mee te doen heb ik voor een groot deel mijn verlegenheid overwonnen waardoor ik niet zo'n makkelijk doelwit meer was voor pesters. Daar heb je dus je zelfvertrouwen Swets .

Na de middelbare school begon ik op de Academie voor Journalistiek en Voorlichting in Tilburg. Daar had ik het na een jaar wel gezien. Ik voelde me absoluut niet thuis tussen al die mensen die alleen maar voor de Volkskrant of VPRO wilden werken en zichzelf stuk voor stuk helemaal geweldig vonden. Ik ben toen een jaartje gaan werken maar het media-wereldje bleef toch trekken. Op advies van een collega begon ik met een studie Culturele en Maatschappelijke Vorming en heb ik me gespecialiseerd in educatieve, audiovisuele media. Mijn studietijd was geweldig. Het voelde als een frisse, nieuwe start. Mijn stages (bij een lokale omroep in Leiden en als redacteur voor een aantal tv-programma's) waren echt superleuk maar ik besefte ook dat ik niet paste in het snelle media-wereldje. De wisselende uren en labiele collega's maakten dat ik me ook daar niet echt op mijn plek voelde.

Al zoekende naar mijn plek kwam ik in 2000 tijdens het uitgaan M. tegen. Hij was het helemaal voor mij en ik ook voor hem en na een week woonden we samen. In 2002 zijn we uiteindelijk getrouwd en in 2004 werd Kai geboren. Alles kabbelde voort tot in 2007 de bom barste en M. besloot dat hij niet met mij verder wilde. Het voelde alsof mijn hele wereld instorte omdat ik dat totaal niet had zien aankomen. Achteraf gezien waren de signalen er wel degelijk maar ik heb gewoon al die tijd mijn kop in het zand gestoken. Door alles wat er is gebeurd heb ik de leus 'what doesn't kill you makes you stronger' als een soort van levensmotto geadopteerd. Je kan overal wel een drama van maken maar soms heeft het veel meer zin om er wat humor tegenaan te gooien, je er overheen te zetten en door te gaan.

Ik ben oprecht tevreden met het leven wat ik nu heb. Een lief kind, leuke baan, fijn huis, lieve vrienden en heel voorzichtig ook een nieuw . Wat wil een mens nog meer (de loterij winnen of een kilo of dertig er af zou wel fijn zijn....)?

Ik lees veel (van reclamefolders tot een volgens de experts 'goed' boek) en luister heel veel muziek (Levellers, Kate Nash, Kings of Leon, Jewel, foute discostampers, etc). Schrijven blijft iets wat ik niet kan laten (ik zit in een van de lokale 3voor12 redacties, al staat dat door de drukte op het werk op een laag pitje). Films kijken vind ik ook fijn. Even het verstand op nul en wegdromen bij Dr. Zhivago, Gone with the wind, The adventures of Priscilla Queen of the desert, the Lost Boys (die heb ik 'maar' 20 keer gezien ). Mijn passies wisselen sterk. Ik heb periodes dat ik boek na boek verslind en even daarna schrijf ik me weer het eelt op mijn vingers. Momenteel zit ik in mijn creatieve fase. Ik hou ervan om functionele zaken die er saai uitzien te vermaken naar mijn eigen smaak. Lampjes beschilderen, letterbakken knalgeel spuiten, kastjes behangen, etc. 's Nachts wakker maken? Doe maar gewoon niet......

En nu de vraag van Cattie: Allereerst vind ik mezelf niet zo heel stoer. De keus die ik heb gemaakt is niet moedig. Hij was vooral heel erg moeilijk (sommigen van jullie weten wel hoe ik ermee heb geworsteld). De keus om Kai in eerste instantie wel bij mij te laten wonen is een keus die ik zelf heel egoistisch vond. Ik wilde Kai bij me houden omdat IK bang was dat IK anders alles kwijt zou zijn. Geen moment heb ik gedacht aan wat voor Kai het beste zou zijn. Daar voel ik me af en toe nog best rot over en dat is dan zachtjes uitgedrukt. Het zou voor hem veel beter zijn geweest als hij direct bij zijn vader zou zijn gaan wonen. Jammer genoeg valt dat niet meer terug te draaien. Gelukkig blijkt hij een heel flexibel ventje en doet ie het nu, afgezien van de gebruikelijke kleuterstreken, geweldig.

Natuurlijk streven we ernaar om zoveel mogelijk op 1 lijn te zitten qua opvoeding maar verschillen zijn er zeker. Zo merk ik dat ik de neiging heb om wat makkelijker te zijn dan zijn vader. Ik probeer daar zoveel mogelijk een balans in te vinden en we bespreken dat soort dingen regelmatig met elkaar. Als we geen compromis kunnen vinden dan ben ik vaak toch wel degene die zal moeten toegeven. Dat is een gevolg van de keus die ik heb gemaakt. Wat ik gewoon heel belangrijk vind is dat Kai duidelijkheid heeft over wat we van hem verwachten (qua gedrag bijvoorbeeld). Die duidelijkheid krijgt hij niet als ik het op mijn manier doe en M. op de zijne. Bovendien is M. degene die er last van heeft als Kai na een wat 'losser' weekend bij mij bij M. probeert de grenzen te verleggen.

Ik denk dat wat dat betreft de opvoeding door gescheiden ouders niet veel af zou moeten wijken van opvoeding door ouders die wel nog bij elkaar zijn. In beide gevallen kunnen er situaties voorkomen waarin je het niet helemaal met elkaar eens bent en daar een oplossing voor moet zoeken.

Dat klinkt allemaal wel heel mooi enzo maar natuurlijk is het in de praktijk vaak erg lastig om je over bepaalde gevoelens/emoties heen te zetten. Maar alles went en het hoeft geen drama te worden als je maar het belang van je kind voorop stelt. Ik heb het idee dat we dat allebei redelijk goed kunnen.
En nu ga ik even heel hard nadenken over wie ik het stokje ga geven en wat mijn vraag dan wordt. Suggesties zijn welkom via de pm
cattiedinsdag 24 maart 2009 @ 19:16
Enn toch vind ik je stoer en moedig! Want je hebt wel gekozen voor wat het beste voor Kai was, misschien naar jouw zin niet snel genoeg, maar beter iets later dan nooit!
Fuentedinsdag 24 maart 2009 @ 19:18
Owlet, wat mooi om zo een kijkje in je leven te hebben gehad

Cattie, wat fijn om te lezen dat je band met je ouders zo verbeterd is! En wat een tijden, met Crohn, de operatie, fijn dat het betergaat
owletdinsdag 24 maart 2009 @ 19:18
Nou idd, ik vind dat wel een moedige keuze
Wat ingrijpend om zo ineens niet te kunnen lopen. Ik kan me nog goed herinneren dat Kai zo laat was met lopen. Speelde er toen nog extra "angst" vanwege je eigen geschiedenis?
veels te persoonlijke vraag. misschien voel je maar niet verplicht om te antwoorden, ik vond het nou ook weer niet zo belangrijk dat ik er een PM aan wilde wagen maar het kwam wel ineens in me op
Guuzewuusdinsdag 24 maart 2009 @ 19:20
Weer twee mooie verhalen. Ik lees ze allemaal met veel plezier .

[ Bericht 28% gewijzigd door Guuzewuus op 24-03-2009 20:10:50 ]
m@xdinsdag 24 maart 2009 @ 19:22
Die angst heb ik eigenlijk nooit gehad. Bij Kai was er een aanwijsbare reden voor het niet lopen en bij mij in eerste instantie niet. Pas na heel lang door de medische molen te zijn gegaan werd bij mij duidelijk waar het aan lag. Het was toendertijd nog niet zo 'normaal' om op die manier op psychische problemen te reageren. Ik geloof dat ik uiteindelijk nog als voorbeeld voor een congres voor psychologen heb gefungeerd. Ze hebben er toen zelfs een dia-serie over gemaakt waarbij ik naderhand moest doen alsof ik niet kon lopen enzo
Fuentedinsdag 24 maart 2009 @ 19:23
M@x, ik vind het ook een moedige keuze. Zelf ben ik ook door mijn vader opgevoed (samen met mijn zusje en broertje) en achteraf weet ik dat dit voor mijn moeder ook niet makkelijk was. Mensen hebben ook vaak een stereotype beeld over hoe het 'moet' zijn.
Je doet het supergoed zo, het belangrijkste is dat jullie er allemaal vrede mee hebben
livelinkdinsdag 24 maart 2009 @ 19:35
M@x, ik vind het knap hoe je je leven weer op de rit hebt gekregen na de scheiding. Moedig is inderdaad misschien niet het goede woord, sterk zeker wel!
Loisdinsdag 24 maart 2009 @ 20:09
Ik ben eindelijk bijgelezen en diep diep onder de indruk van de verhalen van Reinhilde, Owlet, Cattie en M@x. Bijzonder hoeveel jullie vertellen over je jeugd, en hoe je dat gevormd heeft. Mooi om te lezen allemaal.
Reinhilde bij jou spreekt heel duidelijk de liefde voor je familie, waar nu ook Nixx en Thomas bij horen, door alles heen. Owlet wat een prachtige manier van opvoeden heb jij, ik heb heel veel van jouw woorden in me opgenomen omdat ik zelf ook graag zo wil opvoeden.
Cattie ik kende al veel van je verhaal maar je Crohn verhaal nog niet. Dapper ben je, en wat fijn dat het heel veel beter gaat met je nu. M@x ik vind je dapper, dapper dat je durfde toe te geven dat Kai beter af is bij M, dapper dat je alle cliches hebt doorbroken "een kind hoort bij zijn moeder" maar juist hebt gekeken wat het beste is voor Kai. Je doet het goed
BEdinsdag 24 maart 2009 @ 20:23
m@x, wat een heerlijk nuchter verhaal! Sterk klink je! Ik denk dat je je motto idd heel mooi in de praktijk hebt gebracht. En dat bedoel ik echt als een compliment!
Estrysdinsdag 24 maart 2009 @ 20:30
M@x, ik ben echt om exact dezelfde reden van de academie in Tilburg gegaan, Zo grappig om te lezen. Ik ben onder de indruk van de beslissing om Kai bij zijn vader te laten wonen. Wat andere ook vinden of wat jij zelf er van zegt, ik vind het wel heel moedig
Belanadinsdag 24 maart 2009 @ 20:40
m@x, ik weet nog goed hoe je geworsteld hebt, hoe moeilijk het was allemaal en ik vind het dus ook een moedige keuze, want je hebt zoveel mensen tegen je bij een dergelijke keuze, toch koos je voor je zoon, voor wat het beste voor hem was en meid, daar is moed voor nodig, heus! je bent tof
Igrainedinsdag 24 maart 2009 @ 20:50
Mooi verhaal cattie, heerlijk rustig en warm kom je over.
EN m@x, supersnel! Ook een mooi verhaal om te lezen!
PM-girldinsdag 24 maart 2009 @ 21:25
M@x, wat BE zegt, lekker nuchter! Terwijl het helemaal niet luchtig is waar je over schrijft, lees je tussen de regels toch een hele down-to-earth-instelling bij je.
lady-wrbdinsdag 24 maart 2009 @ 21:37
ik worstel nu met hetzelfde als jij destijds max.
had jij ook het gevoel constant tekort te schieten op allerlei gebieden?
m@xdinsdag 24 maart 2009 @ 21:59
Wat een lieve reacties

Lastige vraag Lady. Ik heb net even snel je posts in het andere topic gelezen en het lijkt me afschuwelijk als je kind aangeeft liever ergens anders te willen zijn. Kai was nog heel klein en wij hebben die beslissing voor hem genomen maar Luca is natuurlijk al een stuk ouder en wil nu zelf die keuze maken.

Ik denk dat je vooral in je achterhoofd moet houden dat Luca hier waarschijnlijk niet voor kiest omdat hij jou niet wil als moeder maar omdat hij nieuwsgierig is naar hoe het zou zijn als hij bij zijn vader zou wonen. Hij wijst jou niet af, hij is alleen benieuwd of het gras bij de buren zo groen is als hij denkt dat het is. Dat het nu lijkt alsof hij jou verder niet wil zien wil niet direct zeggen dat hij dat na een eventuele verhuizing nog net zo voelt. Ik denk dat hij de grote gevolgen die zo'n verandering heeft nu gewoon nog niet goed kan zien.

Voor mij was het vooral heel moeilijk om aan mezelf toe te geven dat ik de verkeerde keuze had gemaakt en daarmee te bevestigen dat ik bepaalde dingen gewoon niet kan. Ik wil namelijk altijd alles kunnen dus het voelde als een soort van nederlaag. In die zin voelde het dus wel heel erg als tekort schieten.

Ik hoop in ieder geval dat jij je later net zo goed kan voelen over de beslissing die je gaat nemen (welke dat ook zal zijn) als ik dat nu voel. Dat gevoel zal er niet direct zijn maar als je de beslissing neemt die voor jullie allebei het beste voelt dan zal het er vast wel komen.
Stoutwoensdag 25 maart 2009 @ 06:44
M@x en Cattie, dank jullie wel voor jullie verhalen ! Mooi om te lezen !!
pinquitwoensdag 25 maart 2009 @ 10:13
Max best indrukwekkend verhaal vind ik!
jessiewoensdag 25 maart 2009 @ 11:06
Ben al de verhalen een beetje aan het lezen hier, wat leuk.
Estafette topic, klonk zo sportief dat ik het steeds maar oversloeg
Maar super ropic, leuk om te lezen wie de personen nu echt zijn achter die nicks en de verhaaltjes hier in oud!
_Bar_woensdag 25 maart 2009 @ 12:31
M@x ook al zo'n mooi verhaal
Suzziieeewoensdag 25 maart 2009 @ 22:32
Mooie Verhalen weer dames
Maggiedonderdag 26 maart 2009 @ 07:45
m@x
Dakotadonderdag 26 maart 2009 @ 08:21
mooi verhaal owlet
Dakotadonderdag 26 maart 2009 @ 08:24
Cattie ook..ik link je posts altijd naar die zwangerfoto met kerst (rooie wangen, warme trui) dus bijna al je posts zien er gezellig uit
m@xdonderdag 26 maart 2009 @ 19:48
Ik geef mijn stokje door aan Loena. Eigenlijk heb ik niet zo gek veel wat ik je wil vragen, maar ik ben wel heel benieuwd hoe jij je als enige vrouw staande houdt in een mannenhuishouden.
Loena-tik-vrijdag 27 maart 2009 @ 11:33
M@x mooi verhaal, toch nog nieuwe dingen over je te weten gekomen

Het stokje, ok daar gaat ie dan...

Geboren in 1976 te Spijkenisse luisterend naar de naam Lonneke...of Lon..Loena...verbaster maar raak, alles beter dan die eerste boerentrien-naam sorry pa en ma verder hou ik heel veel van jullie

Ik ben opgegroeid in een fijn gezin, mijn (iets) oudere zus en ik kregen een strenge opvoeding, waar wel voldoende ruimte was voor commentaar van onze kant. Stelregel bij ons was dat je je mening mocht uiten, maar dan alleen als je het respectvol deed èn met een goede onderbouwing. Ik ben mijn ouders daar nog steeds dankbaar voor. Deze basisregel heeft mij altijd geprikkeld tot zèlf nadenken, niet doen wat de kudde doet, maar; 'Wat vind ìk hiervan?'

De basisschooltijd...heerlijk, geen zorgen, het leren ging mij gemakkelijk af, ik kon met iedereen in mijn klas goed opschieten. Ik werd wel gepest door oudere kinderen uit andere klassen. Van mijn vader kreeg ik een heerlijk niet-pedagogisch advies: "Als negeren en praten niet helpt, dan mag je een beuk geven. " Ik vond het doodeng, echt, stel je voor dat je iemand blijvende schade zou toebrengen? Gelukkig is het maar 1 keer nodig geweest, een flinke dreun waardoor het ettertje in de prikkelbosjes viel. Vanaf dat moment ben ik nooit meer gepest, volgens mij was mijn zelfvertrouwen door deze actie zo gesterkt dat ik vanaf dat moment uitstraalde dat je met mij niet hoefde te sollen

De middelbare school...afschuwelijk. Ik kwam op het VWO terecht, dat ging prima tot de 5de klas. Toen werd de stof een stuk pittiger. Als perfectionistisch trutje moest en zou ik doorgaan met de exacte vakken( wiskunde B, scheikunde, natuurkunde, biologie). Ok ik bleef dus zitten in de 5de klas, de tweede keer gelukkig over, met een geweldig rapport. Ik had inmiddels een flinke faalangst ontwikkeld, slecht slapen en overgeven 's morgens als ik die dag een toets had. Als ik erop terug kijk, zie ik pas hoe erg het was. Nou; lang verhaal kort: de eindexamens waren een nog groter drama. Ik kreeg een her voor scheikunde...gezakt...weer opnieuw begonnen met het zesde( voor mij dus achtste schooljaar)...mijn eerste schoolonderzoek was natuurkunde, ik heb toen zo'n ontzettende black-out gekregen, ik geloof dat er 2 cijfers en drie letters op papier stonden. Toen heeft mijn moeder ingegrepenthanks mom, je hebt mij hiermee gered van het gesticht Ze heeft erop aangedrongen dat ik zou stoppen en lekker in zou stromen in een interne opleiding tot verpleegkundige( ik was van plan HBO-V te gaan doen). Heerlijk, nooit spijt van gehad!!!

Oh en de middelbare school was niet alleen kommer en kwel, ik heb daar mijn lief ontmoet. Hij was 16 ik bijna 16, hij vroeg mij bij de "pingpong"-tafel, zeventien jaar geleden We hebben twee jaar bij elkaar in de klas gezeten, een godswonder dat het stand heeft gehouden!!! Hij schaamde zich dood voor mij omdat ik volgens hem een te grote bek had in de les, terwijl ik hem een grote betweter vond( hij hoefde amper 5 minuten te leren voor een toets, terwijl ik echt moest blokken, grrr)

Magoe...de verpleging. Helemaal leuk, de stof was echt makkelijk, de praktijk erg heftig. In mijn derde jaar kreeg ik letterlijk de grootste verrassing in mijn schoot geworpen. Ik was zwanger. Gestopt met de pil( hoe ironisch; daar werd ik zo misselijk van) en gerommel met condooms. Een paar weken voor ons trouwen kwam ik erachter. Five studeerde nog en kluste bij bij de plaatselijk Shoarma-tent als bezorger. Ik weet het nog heel goed, ik had stiekem getest (want er was toch niets aan de hand) en heb het hem verteld toen hij terug kwam van "shoarma-rijden" . Whehehe ik heb hem nog nooit zo wit weg zien trekken. Gelukkig waren wij snel de schrik te boven en we zouden wel zien hoe het zou lopen; we waren er eigenlijk heel blij mee. Ik heb mijn opleiding met slechts een half jaar vertraging af kunnen ronden. Ik moest zo'n beetje fulltime blijven werken omdat Five nog studeerde, verschrikkelijk vond ik het Connor achter te moeten laten bij steeds een ander. We hadden een heel netwerk van mensen die oppasten: mijn moeder, schoonmoeder en zus.

De laatste twee jaar in mijn verpleegkundigenloopbaan heb ik doorgebracht op de kraamafdeling. Ik genoot van de bevallingen die ik mee mocht maken, de babietjes badderen, de moeders helpen met de borstvoeding, ik voelde mij bevoorrecht dat ik zulke intieme dingen mocht delen met mensen. Helaas is natuurlijk niet alles leuk op de kraamafdeling, als het mis gaat hakt het er ook vierkant in.

Van buiten oog ik rustig, relativerend, vrolijk en soms misschien hard. Dit is voor mij de enige manier waarop ik soms met dingen om kan gaan. Ik zeg altijd dat ik geboren ben met "poorten" die te ver open staan , ik neem sferen en gevoelens van een ander snel op. Heel fijn dat je je kunt inleven in een ander maar ook heel erg vermoeiend. Niet echt handig ook in een ziekenhuis, die nare gebeurtenissen op de kraamafdeling hebben mij dat leren inzien, ik kan mijn poorten nu wat sluitenmaar zal de namen van de kindjes nooit vergeten

Zo luchtiger nu...ik was een jaar gediplomeerd en toen was ik het zat. Het hollen, rennen en vliegen op de afdeling, de drukkende verantwoordelijkheid, uitgekafferd te worden door horkerige artsen, het na je dienst afvragen of je wel een patiënt gezien hebt, laat staan een beetje aandacht hebt kunnen geven. Five ging werken, ik ging moederen, geweldig!!! Eén jaar en 1 kind later(Ewen ) was ik weer aan het werk, whehehe. Alles ging mij te gladjes af zo thuis, dus ik ben gaan werken bij de Bloedbank twee daagjes in de week. Ik heb daar leren prikken. Doodeng vond ik het, want wat als ik het niet zou kunnen?! Gelukkig ging het mij allemaal makkelijk af en deze baan was zelfs goed te combineren met derde knul Kian Er wordt bij mij op mijn werk nog soms lacherig gedaan en gevraagd of ik niet meer moet kolven, ik heb al met al twee jaar zitten kolven daar op zo'n keuringskamer.

Tja en nu, nu zitten de knullen allemaal op school en ik merk meer en meer aan mijzelf dat ik meer uitdaging nodig heb. "Help mijn hersens verschrompelen!!!" Ik ben dus heel hard aan het nadenken over de manier waarop ik mijzelf uitdaging ga bieden...wordt vervolgd...

Nu de vraag van M@x...

Hoe hou ik mij staande binnen dat knullengezin, nou gewoon...niet. Ik was vroeger echt zo'n poppenmoedertje, tutje tot en met. Een dochter had dus echt op zijn plek geweest bij mij. Maar wij kregen gewoon knullen Met elke knul die er kwam was ik weer zo gelukkig dat het helemaal prima was zo. Je groeit er gewoon in mee, dat knullengedoe, voetbal, judo, eeuwige prestatiedrang, ik lach erom. Ik ben zo gelukkig met mijn mannen, ze noemen mij vaak gekscherend hun koninginnetje. Wat wil je nog meer als vrouw zijnde?
Loena-tik-vrijdag 27 maart 2009 @ 11:34
Pfieuw..zweet...nu nog even bedenken aan wie ik het stokje ga overdragen...