LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 2 juli en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Het spel dat liefde heet...' als subthema.
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Dit was het wedstrijdtopic van week 24
Dit was het wedstrijdtopic van week 25
Dit was het wedstrijdtopic van week 26
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 2 juli en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Het spel dat liefde heet...' als subthema.
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Dit was het wedstrijdtopic van week 24
Dit was het wedstrijdtopic van week 25
Dit was het wedstrijdtopic van week 26
Veel succes namens de crew!
Hup!quote:Op maandag 28 juni 2004 14:26 schreef Silmarwen het volgende:
Ah een nieuw topic.
Weer een lastig thema
Schrijven!
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Het spel
Ze staat in het middelpunt van de belangstelling en zo heeft ze het graag. Ze geniet van de aandacht, van alle ogen die op haar gericht zijn. Ze is nooit lang op één plaats, dartelt van links naar rechts. De mannen om haar heen willen haar. Dat weet ze wel, maar ze zullen er moeite voor moeten doen. Ze geeft zich niet zomaar aan de eerste de beste. Met haar houding daagt ze ze uit: ‘wie durft mij te pakken?’
Dan ziet ze hem. In het voorbijgaan pakt hij haar. Hij is snel. Danst tussen de anderen door met haar aan zijn zijde. Draait haar rond en rond, tot ze duizelig is. Meer wil ze, nog sneller, de wereld is een waas. Hij laat haar los. Ze landt in de armen van een ander. Haar gevoel verandert. De onrust en de spanning verdwijnen. Zoals hij haar vasthoudt, sterke armen die haar omsluiten, stevig en toch voorzichtig. Hier voelt ze zich veilig. Hij is haar beschermer, maar het is van korte duur. Weg is ze weer. Nu gaat ze van de een naar de ander. Zoveel verschillende mannen. Ze weet nooit van tevoren hoe hij zal zijn. Pas naderhand, maar dan is het meestal te laat, is ze al weer doorgegaan. Ze heeft er geen controle meer over.
Ineens is er weer rust. Een nieuwe held. Hij houdt haar achter zich, beschermt haar tegen de anderen. Ze duwen en trekken aan hem, maar hij is onverzettelijk, verdedigt haar met zijn leven. Bij hem voelt ze spanning, maar tegelijk voelt ze zich ook veilig. Hij heeft alles wat ze zoekt in een man. Bij hem zou ze wel willen blijven, maar het kan niet. Het spel moet verder.
Hoog zweeft ze. Hoog boven de mannen tot ze valt en weer bij haar danser is. Hij draait haar rond en rond, langs de anderen en laat haar vliegen. Ze snelt vooruit. Recht op haar beschermer af. Hij springt naar haar toe. Zij voelt zijn vingers over haar huid glijden. Dit keer zullen zijn sterke armen haar niet omsluiten.
Het publiek veert op en juicht.
GOAL!
[ Bericht 0% gewijzigd door Xessive op 01-07-2004 10:31:39 (grammaticale correcties...:)) ]
Ze staat in het middelpunt van de belangstelling en zo heeft ze het graag. Ze geniet van de aandacht, van alle ogen die op haar gericht zijn. Ze is nooit lang op één plaats, dartelt van links naar rechts. De mannen om haar heen willen haar. Dat weet ze wel, maar ze zullen er moeite voor moeten doen. Ze geeft zich niet zomaar aan de eerste de beste. Met haar houding daagt ze ze uit: ‘wie durft mij te pakken?’
Dan ziet ze hem. In het voorbijgaan pakt hij haar. Hij is snel. Danst tussen de anderen door met haar aan zijn zijde. Draait haar rond en rond, tot ze duizelig is. Meer wil ze, nog sneller, de wereld is een waas. Hij laat haar los. Ze landt in de armen van een ander. Haar gevoel verandert. De onrust en de spanning verdwijnen. Zoals hij haar vasthoudt, sterke armen die haar omsluiten, stevig en toch voorzichtig. Hier voelt ze zich veilig. Hij is haar beschermer, maar het is van korte duur. Weg is ze weer. Nu gaat ze van de een naar de ander. Zoveel verschillende mannen. Ze weet nooit van tevoren hoe hij zal zijn. Pas naderhand, maar dan is het meestal te laat, is ze al weer doorgegaan. Ze heeft er geen controle meer over.
Ineens is er weer rust. Een nieuwe held. Hij houdt haar achter zich, beschermt haar tegen de anderen. Ze duwen en trekken aan hem, maar hij is onverzettelijk, verdedigt haar met zijn leven. Bij hem voelt ze spanning, maar tegelijk voelt ze zich ook veilig. Hij heeft alles wat ze zoekt in een man. Bij hem zou ze wel willen blijven, maar het kan niet. Het spel moet verder.
Hoog zweeft ze. Hoog boven de mannen tot ze valt en weer bij haar danser is. Hij draait haar rond en rond, langs de anderen en laat haar vliegen. Ze snelt vooruit. Recht op haar beschermer af. Hij springt naar haar toe. Zij voelt zijn vingers over haar huid glijden. Dit keer zullen zijn sterke armen haar niet omsluiten.
Het publiek veert op en juicht.
GOAL!
[ Bericht 0% gewijzigd door Xessive op 01-07-2004 10:31:39 (grammaticale correcties...:)) ]
Ik hou van je, ik hou zoveel van je. Ergens in mijn maag vliegen duizenden vlinders. Ik kleur diep rood als ik ook maar aan je denk.
Jouw gezicht zie ik naast me als ik ga slapen, ik droom van naast je wakker worden. Je bent de man van mijn dromen. Ik hou van je, zo veel dat het pijn doet.
Ik weet per minuut waar je bent en wat je doet, soms draait ik stiekem je telefoonnummer en als je je naam zegt leg ik neer.
Ik hou van je, maar je hebt een slet van een vrouw naast je staan, ik haat haar....diep van binnen borrelt mijn haat, zij aan zij met mijn liefde voor jou. Ze is je niet waard!
Ik hou van je, het doet pijn. Ik weet dat je ook van mij houdt, maar niks kunt zeggen, dat verteert mij van binnen.
Oh schat, ik hou van je je, van je grijze ogen, je donker blonde haar, de vlinders draaien overuren en weten van geen ophouden.
Als ik wakker word ben ik alleen, zo alleen en dat alleen door dat rot mens wat je vrouw is.
Ik lees de tekst van het straatverbod, je vrouw was duidelijk in haar sas toen ze je opstookte, ik hou van jou maar ik haat haar, ik haat haar met een mes in mijn hand en mijn voet op het gaspedaal.
Ach jongen ik hou van je en jij van mij en ik beloof je, dat gaat nooit over.
Ik gooi die brief van justitie weg, er kan niks tussen jou en mij komen, nooit en te nimmer.
We horen bij elkaar!
Jouw gezicht zie ik naast me als ik ga slapen, ik droom van naast je wakker worden. Je bent de man van mijn dromen. Ik hou van je, zo veel dat het pijn doet.
Ik weet per minuut waar je bent en wat je doet, soms draait ik stiekem je telefoonnummer en als je je naam zegt leg ik neer.
Ik hou van je, maar je hebt een slet van een vrouw naast je staan, ik haat haar....diep van binnen borrelt mijn haat, zij aan zij met mijn liefde voor jou. Ze is je niet waard!
Ik hou van je, het doet pijn. Ik weet dat je ook van mij houdt, maar niks kunt zeggen, dat verteert mij van binnen.
Oh schat, ik hou van je je, van je grijze ogen, je donker blonde haar, de vlinders draaien overuren en weten van geen ophouden.
Als ik wakker word ben ik alleen, zo alleen en dat alleen door dat rot mens wat je vrouw is.
Ik lees de tekst van het straatverbod, je vrouw was duidelijk in haar sas toen ze je opstookte, ik hou van jou maar ik haat haar, ik haat haar met een mes in mijn hand en mijn voet op het gaspedaal.
Ach jongen ik hou van je en jij van mij en ik beloof je, dat gaat nooit over.
Ik gooi die brief van justitie weg, er kan niks tussen jou en mij komen, nooit en te nimmer.
We horen bij elkaar!
Jolien!
Jolien, Jolien, Jolien! O! Jolien!
Uw fonkelende ogen: een azuuromkranst steeds sterven! Uw brandende lippen die de zon naeijvrich maken! Uw lange ongebreidelde haar van levend goud en hoger honing!
O! Jolien! Waar gij komt, vliedt het booze. Daar gij zijt geboren uit zonnegloren en uw huid als ziedend schuim melkwit blust. Uw zoete, wijze stem kan ijs of ijzer breken en uw stralende tanden van gepolijst ivoor maken de nacht gelijk de dag voor uw geliefde.
O! Jolien! Uw adem is als het zuchtje wind op de zomerse dag, zo ik u niet aan de zon vergelijken mag, dan aan haar!
O! Jolien! Waar gij komt kan de man niet versagen onmiddellijk om te kijken naar uw stralend engelengelaat, sterker: gij zoudt Cupido zelve nog verliden.
O! Jolien waarom dan toch, waarom, waarom begeert juist gij mijne man?
Jolien, Jolien, Jolien! O! Jolien!
Uw fonkelende ogen: een azuuromkranst steeds sterven! Uw brandende lippen die de zon naeijvrich maken! Uw lange ongebreidelde haar van levend goud en hoger honing!
O! Jolien! Waar gij komt, vliedt het booze. Daar gij zijt geboren uit zonnegloren en uw huid als ziedend schuim melkwit blust. Uw zoete, wijze stem kan ijs of ijzer breken en uw stralende tanden van gepolijst ivoor maken de nacht gelijk de dag voor uw geliefde.
O! Jolien! Uw adem is als het zuchtje wind op de zomerse dag, zo ik u niet aan de zon vergelijken mag, dan aan haar!
O! Jolien! Waar gij komt kan de man niet versagen onmiddellijk om te kijken naar uw stralend engelengelaat, sterker: gij zoudt Cupido zelve nog verliden.
O! Jolien waarom dan toch, waarom, waarom begeert juist gij mijne man?
Overigens, kom alstublieft niet aan met enige poging tot het verbeteren van hoegenaamde spelfouten, die zitten er geen in (kunst is autonoom en dergelijk gekakel).
Inderdaad. Zo kun je alles wel kunst noemen.
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Ik denk dat het komt door het subthema. Mij inspireert het in ieder geval niet echt.
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
- Hier, een klein beetje. Ik doe het voor.
Ze zit op de vloer en leunt op de tafel. Blote voeten en haar haren los.
Ik snuif.
- Snnnrnrrfff.
Ze lacht.
- Nu jij. Hier, klein beetje.
- Ik durf niet...
- Jawel.
- Snnnnrrfff.
Ik kniel achter haar en kus haar hals. Mijn handen gaan onder haar topje. Ze draait zich om en duwt me achterover op de vloer. Ze maakt mijn broek los en begint. Ik leun achterover, nip van mijn margherita en geniet. Ik mijmer.
Liefde is... GHB uitsparen.
- Ik moet gaan. Morgen tentamens.
Ik kus haar en proef mezelf. Jezus wat een wijf.
- Ik kom morgen misschien nog even langs, tussen de tentamens. Uurtje of drie. Ben je dan thuis denk je?
Ik knik ja. Ze legt haar hand op mijn kruis.
- Zorg ervoor dat je dan weer genoeg hebt, okee?
Ik knik ja.
Als ze weg is pak ik haar portomonnee. Uit haar tas: die had ze laten liggen. Ik haal er twee briefjes van twintig uit.
Sex of geen sex, liefde is nog steeds geen gratis drugs.
[ Bericht 1% gewijzigd door OerSoeP op 02-07-2004 12:03:41 (typo en stijlfout) ]
Ze zit op de vloer en leunt op de tafel. Blote voeten en haar haren los.
Ik snuif.
- Snnnrnrrfff.
Ze lacht.
- Nu jij. Hier, klein beetje.
- Ik durf niet...
- Jawel.
- Snnnnrrfff.
Ik kniel achter haar en kus haar hals. Mijn handen gaan onder haar topje. Ze draait zich om en duwt me achterover op de vloer. Ze maakt mijn broek los en begint. Ik leun achterover, nip van mijn margherita en geniet. Ik mijmer.
Liefde is... GHB uitsparen.
- Ik moet gaan. Morgen tentamens.
Ik kus haar en proef mezelf. Jezus wat een wijf.
- Ik kom morgen misschien nog even langs, tussen de tentamens. Uurtje of drie. Ben je dan thuis denk je?
Ik knik ja. Ze legt haar hand op mijn kruis.
- Zorg ervoor dat je dan weer genoeg hebt, okee?
Ik knik ja.
Als ze weg is pak ik haar portomonnee. Uit haar tas: die had ze laten liggen. Ik haal er twee briefjes van twintig uit.
Sex of geen sex, liefde is nog steeds geen gratis drugs.
[ Bericht 1% gewijzigd door OerSoeP op 02-07-2004 12:03:41 (typo en stijlfout) ]
"Keijk daer! Eenen zilvervloot!", (Piet Hein)
Het spel der liefde
Liefde is een spel dat je moet leren spelen. In het begin ben je er nog niet zo goed in. Je ziet de signalen van de ander niet, hoewel sommigen dat nooit leren, of je interpreteert ze verkeerd, wat nog wel eens kan leiden tot grote hilariteit onder je vrienden. Het is de periode in je leven waarin je leert omgaan met diepe gevoelens van schaamte en je veelvuldig wenst dat het gezegde: ‘door de grond zakken’ een reële optie is.
Die periode gaat gelukkig voorbij en langzaam maar zeker doe je de eerste voorzichtige stapjes richting volwassenheid. Je leert de signalen wat beter kennen en wordt zowaar een serieuze speler in het spel. Je hebt hier en daar eens een vriendinnetje, niets vasts, maar toch, en in het begin accepteer je alles. Maar naarmate je relaties langer gaan duren, begin je toch in te zien dat bepaald gedrag je relatie aardig onder druk kan zetten. Fikse ruzies zijn nodig om je grenzen te leren kennen.
Het hoort er allemaal bij en als je het volhoudt krijg je een relatie waarin je elkaar door en door kent. Je weet wat de ander graag heeft en wat ze verafschuwt en zij weet alles van jou. Je denkt dat het spel voorbij is. Je kent elkaars trucjes en er kan geen winnaar meer zijn, want als de een verliest, verliest de ander ook. Je bent op een punt beland waar je je zaakjes voor elkaar hebt en glimlachend zak je achterover.
Maar wat blijkt? Het spel is nooit voorbij. Het verandert alleen maar. Zodra je denkt dat je de spelregels kent, gooit iemand het bord omver en verschijnt er een heel nieuw bord, met hele nieuwe regels. Grenzen waarvan je dacht dat ze duidelijk waren, worden zonder je medeweten verplaatst en voor je het weet ben je weer terug bij af. En dan kan je kiezen: of je speelt het spel weer mee, of je gooit de handdoek in de ring.
Het is de prijs die je betaalt voor de liefde. Het is de prijs die je met liefde betaalt.
Liefde is een spel dat je moet leren spelen. In het begin ben je er nog niet zo goed in. Je ziet de signalen van de ander niet, hoewel sommigen dat nooit leren, of je interpreteert ze verkeerd, wat nog wel eens kan leiden tot grote hilariteit onder je vrienden. Het is de periode in je leven waarin je leert omgaan met diepe gevoelens van schaamte en je veelvuldig wenst dat het gezegde: ‘door de grond zakken’ een reële optie is.
Die periode gaat gelukkig voorbij en langzaam maar zeker doe je de eerste voorzichtige stapjes richting volwassenheid. Je leert de signalen wat beter kennen en wordt zowaar een serieuze speler in het spel. Je hebt hier en daar eens een vriendinnetje, niets vasts, maar toch, en in het begin accepteer je alles. Maar naarmate je relaties langer gaan duren, begin je toch in te zien dat bepaald gedrag je relatie aardig onder druk kan zetten. Fikse ruzies zijn nodig om je grenzen te leren kennen.
Het hoort er allemaal bij en als je het volhoudt krijg je een relatie waarin je elkaar door en door kent. Je weet wat de ander graag heeft en wat ze verafschuwt en zij weet alles van jou. Je denkt dat het spel voorbij is. Je kent elkaars trucjes en er kan geen winnaar meer zijn, want als de een verliest, verliest de ander ook. Je bent op een punt beland waar je je zaakjes voor elkaar hebt en glimlachend zak je achterover.
Maar wat blijkt? Het spel is nooit voorbij. Het verandert alleen maar. Zodra je denkt dat je de spelregels kent, gooit iemand het bord omver en verschijnt er een heel nieuw bord, met hele nieuwe regels. Grenzen waarvan je dacht dat ze duidelijk waren, worden zonder je medeweten verplaatst en voor je het weet ben je weer terug bij af. En dan kan je kiezen: of je speelt het spel weer mee, of je gooit de handdoek in de ring.
Het is de prijs die je betaalt voor de liefde. Het is de prijs die je met liefde betaalt.
Zijn rug beweegt zich ritmisch met de woorden die hij schrijft. De kleine haartjes in zijn nek schreeuwen om aandacht. Hij kijkt achterom, eventjes. Ik buig me weer over mijn schrift en schrijf verder aan het opstel wat ik vandaag toch niet afkrijg. Een klein blosje schuift over mijn wangen, ik hoop dat hij het niet ziet.
Het meisje naast me werkt hard door, ze heeft al bijna een heel blaadje vol. Bij mij staan er drie regels over mijn favoriete vakantie, hartjes en zijn naam, honderden keren.
Ik probeer me te concentreren op het verhaal waar ik mee bezig ben, maar elke keer wordt mijn blik naar hem getrokken. Zijn lichaam werkt als een magneet, ik wil hem aanraken, maar voorlopig geeft kijken al genoeg voldoening.
De hele dag gaat het door; even kijken, en als hij terugkijkt snel weer wegkijken, een soort spelletje.
Hij strijkt even door zijn haren, misschien weet hij dat ik kijk. Op zijn blaadje staat ook niet veel, voor zover ik het kan zien. Een blik op de klok vertelt me dat het over een paar minuten tijd is. De week is bijna voorbij, en nog steeds is er nog niets gebeurd, net zoals de rest van de dagen.
De bel gaat. Iedereen pakt zijn tassen in, en door net wat vlugger te lopen als normaal zorg ik er voor dat ik tegelijkertijd met hem door de deur moet. Een lachje, ga jij maar eerst.
Laten we een gesprek beginnen. ‘Moeilijk hè, zo’n opstel maken? Ja, heel erg, maar ik vind het wel leuk. Ga je nog wat doen in het weekend? Nee, jij wel?’
En dan komt het moment. Een subtiele vraag, een uitprobeersel. ‘Zullen we samen iets gaan doen?’ Ik schrik, die woorden komen toch niet uit míjn mond? En weer word ik rood. Je kijkt me aan, onderzoekend. Je lieve, bruine ogen proberen te begrijpen wat ik wil. ‘Waar wil je heen gaan? Er draait een leuke film in de bioscoop!’
Ja, het is gelukt. Een eerste afspraakje. De eerste echte ontmoeting. Het begin van het grote spel dat liefde heet.
Het meisje naast me werkt hard door, ze heeft al bijna een heel blaadje vol. Bij mij staan er drie regels over mijn favoriete vakantie, hartjes en zijn naam, honderden keren.
Ik probeer me te concentreren op het verhaal waar ik mee bezig ben, maar elke keer wordt mijn blik naar hem getrokken. Zijn lichaam werkt als een magneet, ik wil hem aanraken, maar voorlopig geeft kijken al genoeg voldoening.
De hele dag gaat het door; even kijken, en als hij terugkijkt snel weer wegkijken, een soort spelletje.
Hij strijkt even door zijn haren, misschien weet hij dat ik kijk. Op zijn blaadje staat ook niet veel, voor zover ik het kan zien. Een blik op de klok vertelt me dat het over een paar minuten tijd is. De week is bijna voorbij, en nog steeds is er nog niets gebeurd, net zoals de rest van de dagen.
De bel gaat. Iedereen pakt zijn tassen in, en door net wat vlugger te lopen als normaal zorg ik er voor dat ik tegelijkertijd met hem door de deur moet. Een lachje, ga jij maar eerst.
Laten we een gesprek beginnen. ‘Moeilijk hè, zo’n opstel maken? Ja, heel erg, maar ik vind het wel leuk. Ga je nog wat doen in het weekend? Nee, jij wel?’
En dan komt het moment. Een subtiele vraag, een uitprobeersel. ‘Zullen we samen iets gaan doen?’ Ik schrik, die woorden komen toch niet uit míjn mond? En weer word ik rood. Je kijkt me aan, onderzoekend. Je lieve, bruine ogen proberen te begrijpen wat ik wil. ‘Waar wil je heen gaan? Er draait een leuke film in de bioscoop!’
Ja, het is gelukt. Een eerste afspraakje. De eerste echte ontmoeting. Het begin van het grote spel dat liefde heet.
Waarom precies niet?quote:Op woensdag 30 juni 2004 11:03 schreef Praatpaal.net het volgende:
Inderdaad. Zo kun je alles wel kunst noemen.
Sommige mensen blijven hun godganse leven alleen, dat is nu eenmaal zo. Waarom het zo is, dat weet niemand. Ik ben 22, en begin mijn conclusies te trekken. Ik kan het niet veel langer accepteren. De eenzaamheid vreet aan mijn zelfvertrouwen, je kunt nu eenmaal niet altijd alles uit jezelf halen. Ik heb geen kluizenaarsgen in me.
Ik weet niet waarom ik hier ben, wat ik hier doe. Ik ben niet interessant genoeg voor wie dan ook. Ik leef in de tijd van treinen en internet, maar was ik een eeuw eerder geboren, dan had ik voorgewend gelovig te zijn, en me in het kloosterleven gestort. Lotgenoten, ook al zouden de anderen daar bewust voor hun lot gekozen hebben.
Mijn trein dendert vooruit. Ik zou er voor kunnen gaan liggen. Een gedachte die vaker door me heen is geflitst. Geen actie ondernomen, natuurlijk niet, want ook op dat punt ben ik te laf. De gedachte alleen al levert me nog meer schaamte op. Want wie zal de moeite nemen om naar mijn begrafenis te komen? Een poging tot zelfmoord is geen optie, een poging tot leven dan maar. Laat ik het va banque spelen, besloot ik vorige maand.
Voor het eerst heb ik lef gehad. Ik heb iemand leren kennen via internet; uren en uren hebben we gechat. Obsessief bijna. En nu ga ik hem in het echt ontmoeten. Ik zou toch beter moeten weten. Op ieder potje past een dekseltje, ja, maar het dekseltje dat bij mij hoorde is volgens mij al lang gesneuveld. Ik behoor niet tot een servies dat je bij de hema haalt, en dat jaren na aanschaf nog aangevuld of vervangen kan worden.
Het is een gok. Wie staat daar dadelijk op het perron? Mijn laatste hoop, de man die ik via MSN denk te kennen, en die net zo in elkaar steekt als ik? Of een freak, die precies wist hoe hij me moest bespelen, en me vanavond een kogel door mijn hoofd wil jagen? Het doet er niet toe. In het spel dat liefde heet, heb ik toch niets meer te verliezen.
Ik weet niet waarom ik hier ben, wat ik hier doe. Ik ben niet interessant genoeg voor wie dan ook. Ik leef in de tijd van treinen en internet, maar was ik een eeuw eerder geboren, dan had ik voorgewend gelovig te zijn, en me in het kloosterleven gestort. Lotgenoten, ook al zouden de anderen daar bewust voor hun lot gekozen hebben.
Mijn trein dendert vooruit. Ik zou er voor kunnen gaan liggen. Een gedachte die vaker door me heen is geflitst. Geen actie ondernomen, natuurlijk niet, want ook op dat punt ben ik te laf. De gedachte alleen al levert me nog meer schaamte op. Want wie zal de moeite nemen om naar mijn begrafenis te komen? Een poging tot zelfmoord is geen optie, een poging tot leven dan maar. Laat ik het va banque spelen, besloot ik vorige maand.
Voor het eerst heb ik lef gehad. Ik heb iemand leren kennen via internet; uren en uren hebben we gechat. Obsessief bijna. En nu ga ik hem in het echt ontmoeten. Ik zou toch beter moeten weten. Op ieder potje past een dekseltje, ja, maar het dekseltje dat bij mij hoorde is volgens mij al lang gesneuveld. Ik behoor niet tot een servies dat je bij de hema haalt, en dat jaren na aanschaf nog aangevuld of vervangen kan worden.
Het is een gok. Wie staat daar dadelijk op het perron? Mijn laatste hoop, de man die ik via MSN denk te kennen, en die net zo in elkaar steekt als ik? Of een freak, die precies wist hoe hij me moest bespelen, en me vanavond een kogel door mijn hoofd wil jagen? Het doet er niet toe. In het spel dat liefde heet, heb ik toch niets meer te verliezen.
‘Het spel der liefde…’, da’s nog niet zo’n makkelijk thema inderdaad. En dat terwijl het niet alleen het oudste spel in de geschiedenis van de mens is – we spelen het ook nog eens elke dag. Bewust, of veel vaker, onbewust. Meestal heb je niet eens in de gaten wanneer er een spelletje met je wordt gespeeld. Was dat een glimlach van dat meisje met de mooie ogen? En zo ja, was –ie dan aan mij gericht. Wanneer zijn er dan winnaars bij dit spel? Niemand weet het. Nooit. Gelukkig dat de winnaar van de verhalenwedstrijd zich makkelijker liet herkennen. Het winnende verhaal is herkenbaar, heel herkenbaar, een momentopname van het spel waarin alle facetten terugkomen. De kleinste momenten zijn vaak het spannends. Dicht bij elkaar….een ademhaling die nauwelijks hoorbaar is…vingers die elkaar net niet raken…
Op www.NachtLicht.nl de winnaar van deze week.
Namens NachtLicht, Rudy.
Op www.NachtLicht.nl de winnaar van deze week.
Namens NachtLicht, Rudy.
en weet je wat nou zo grappig is?
Myoney ben ik.. wat een lol
ik wilde gewoon es proberen of ik dan meer kans maakte, en ja dus...
leuk dat het weer 'heel herkenbaar' is
Myoney ben ik.. wat een lol
ik wilde gewoon es proberen of ik dan meer kans maakte, en ja dus...
leuk dat het weer 'heel herkenbaar' is
Wat een onzin franscesca heeft ook meerdere keren gewonnen Twinky.
Je ego is echt way to big voor deze wedstrijd. Damn en dat voor zon jong grietje
Je ego is echt way to big voor deze wedstrijd. Damn en dat voor zon jong grietje
|
|
