LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 25 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Liefde maakt blind' als subthema.
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Dit was het wedstrijdtopic van week 24
Dit was het wedstrijdtopic van week 25
Veel succes namens de crew!
N.B.: Excuses voor de vertraging vorige week, ik hoop dat jullie niet boos wegrennen want de verhalen worden steeds beter en de wedstrijd wordt met de week interessanter.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 25 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Liefde maakt blind' als subthema.
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Dit was het wedstrijdtopic van week 24
Dit was het wedstrijdtopic van week 25
Veel succes namens de crew!
N.B.: Excuses voor de vertraging vorige week, ik hoop dat jullie niet boos wegrennen want de verhalen worden steeds beter en de wedstrijd wordt met de week interessanter.
Ah dit is een boeiend onderwerp, iets waar we waarschijnlijk allemaal wel eens last van hebben gehad.
Ik zal eens m'n best doen een leuk verhaaltje te schrijven.
Ik zal eens m'n best doen een leuk verhaaltje te schrijven.
Weer alleen wakker geworden in mijn bed, wat een teringleven eigenlijk. Het is licht in de slaapkamer, veel te licht. Ik heb vannacht toch wel mijn gordijnen gesloten? Niet goed genoeg, zonnestralen schijnen recht in mijn ogen. Die weten pas hoe ze je leven moeten binnendringen, elke kier, elk gaatje weten ze te vinden.
“Net als jij…”
Ik schud mijn hoofd, pijn schiet van rechts naar links, weer teveel gezopen gisteren. Nee, ik ben niet verslaafd, vind het niet eens lekker, pure frustratie, alleen maar ergernis, dát is het en anders niets.
Ik sta voorzichtig op, een hand beschermt mijn ogen, schuifel rechtdoor, richting woonkamer. Het is alles wat ik heb, woon-, slaapkamer en piepkleine keuken, een goedkope flat, niet veel om schoon te maken, maar genoeg om in te leven.
Het eerste wat ik doe, is mijn computer aanzetten, ik heb mijn verzet allang opgegeven. Er flikkert iets, linksonder op mijn monitor, stom, ik heb mijn computer alweer aan laten staan.
“Omdat je zo moe was, van het zoeken… naar hem…”
Weer schud ik mijn hoofd. Nee, echt niet, ik wilde alleen maar even kijken. Of er nieuws was, een reactie, iets interessants, of ik zijn naam ergens zag staan…
“Zie je wel? Je wilt hem terug, geef het maar toe…”
Mijn hand raakt het toetsenbord, te hard, het schuift bijna van mijn bureau. Oppassen nu, de computer, het is alles wat ik nog heb, het is mijn leven geworden eigenlijk, iets anders doe ik niet meer.
“Want je houdt nog steeds van hem, zoekt hem voortdurend, zijn naam, betovering, zijn woorden, verslaving, je moet het weten: wat doet hij en met wie?”
Het is alsof mijn hand een eigen leven leidt, ik zie hoe het pijltje een snelkoppeling aanwijst, klikt, hoe het langzaam over het beeldscherm glijdt.
" Dáár, zijn naam! Vooruit, klik aan, kijk naar wat hij geschreven heeft!"
Mijn knieën voelen slap, mijn blote billen raken de stoel, heerlijk koel hout, een walm van alcohol vermengd met andere lichaamsgeuren strijkt langs mijn neus, het is niet erg, die douche kan wachten. Maar hij niet!
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 22-06-2004 08:51:25 ]
“Net als jij…”
Ik schud mijn hoofd, pijn schiet van rechts naar links, weer teveel gezopen gisteren. Nee, ik ben niet verslaafd, vind het niet eens lekker, pure frustratie, alleen maar ergernis, dát is het en anders niets.
Ik sta voorzichtig op, een hand beschermt mijn ogen, schuifel rechtdoor, richting woonkamer. Het is alles wat ik heb, woon-, slaapkamer en piepkleine keuken, een goedkope flat, niet veel om schoon te maken, maar genoeg om in te leven.
Het eerste wat ik doe, is mijn computer aanzetten, ik heb mijn verzet allang opgegeven. Er flikkert iets, linksonder op mijn monitor, stom, ik heb mijn computer alweer aan laten staan.
“Omdat je zo moe was, van het zoeken… naar hem…”
Weer schud ik mijn hoofd. Nee, echt niet, ik wilde alleen maar even kijken. Of er nieuws was, een reactie, iets interessants, of ik zijn naam ergens zag staan…
“Zie je wel? Je wilt hem terug, geef het maar toe…”
Mijn hand raakt het toetsenbord, te hard, het schuift bijna van mijn bureau. Oppassen nu, de computer, het is alles wat ik nog heb, het is mijn leven geworden eigenlijk, iets anders doe ik niet meer.
“Want je houdt nog steeds van hem, zoekt hem voortdurend, zijn naam, betovering, zijn woorden, verslaving, je moet het weten: wat doet hij en met wie?”
Het is alsof mijn hand een eigen leven leidt, ik zie hoe het pijltje een snelkoppeling aanwijst, klikt, hoe het langzaam over het beeldscherm glijdt.
" Dáár, zijn naam! Vooruit, klik aan, kijk naar wat hij geschreven heeft!"
Mijn knieën voelen slap, mijn blote billen raken de stoel, heerlijk koel hout, een walm van alcohol vermengd met andere lichaamsgeuren strijkt langs mijn neus, het is niet erg, die douche kan wachten. Maar hij niet!
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 22-06-2004 08:51:25 ]
De ideale vrouw
Mijn vrienden renden vroeger achter alles aan wat maar een beetje vrouwelijk was. Ik niet. Niet omdat ik geen aandacht kreeg van de meisjes, in tegendeel. Ik had gewoon geen zin om tijd en moeite te steken in iets dat toch niks voor mij betekende. Regelmatig had ik wel een scharreltje, maar veel meer dan ‘one night stands’ waren dat niet.
Naarmate ik ouder werd, werd deze houding mij soms kwalijk genomen. Om mij heen ging de een na de ander samenwonen of trouwen, werden de parttime baantjes ingeruild voor vaste banen met een toekomst en werd er al voorzichtig gesproken over kinderen. Mijn vrienden beschuldigden mij van bindingsangst. Dat was het niet. Ik was gewoon op zoek naar die ene persoon en kon niet begrijpen waarom zij wel kozen voor iemand, maar zich ondertussen bij mij op de bank zaten te verlekkeren aan mooie vrouwen op TV en liepen te zeiken over de nukken van hun eigen vrouw.
Dat zou mij niet gebeuren! In mijn hoofd wist ik precies hoe mijn eeuwige liefde eruit zag, hoe haar karakter was, hoe ze naar me zou kijken en lachen, hoe ze ’s ochtends haar beschuitjes at en hoe ze ’s nachts naast me zou liggen slapen. Wat ik niet wist was of ze ooit mijn pad zou kruizen.
Maar tijdens een vakantie in Polen zag ik haar. In gebrekkig Engels leerden we elkaar kennen. Bij het afscheid stroomden er tranen. De beslissing was snel gemaakt. Ze moest en ze zou naar Nederland komen. Ik regelde alles: de verblijfsvergunning, het huwelijk, ons huis. Mijn droom was werkelijkheid geworden.
En nu is mijn huis half leeg. Hoe die rechter het in zijn hoofd haalde om die trut de helft van mijn spullen te geven na slechts anderhalf jaar huwelijk is mij een raadsel. Nodig heeft ze het niet, haar nieuwe vriendje is rijk genoeg. En terwijl ik staar naar de lege plek waar ooit de 3-zits stond, en luister naar de stilte die de televisie heeft achtergelaten, begin ik het bange vermoeden te krijgen dat mijn vrienden al die jaren toch gelijk hebben gehad.
Mijn vrienden renden vroeger achter alles aan wat maar een beetje vrouwelijk was. Ik niet. Niet omdat ik geen aandacht kreeg van de meisjes, in tegendeel. Ik had gewoon geen zin om tijd en moeite te steken in iets dat toch niks voor mij betekende. Regelmatig had ik wel een scharreltje, maar veel meer dan ‘one night stands’ waren dat niet.
Naarmate ik ouder werd, werd deze houding mij soms kwalijk genomen. Om mij heen ging de een na de ander samenwonen of trouwen, werden de parttime baantjes ingeruild voor vaste banen met een toekomst en werd er al voorzichtig gesproken over kinderen. Mijn vrienden beschuldigden mij van bindingsangst. Dat was het niet. Ik was gewoon op zoek naar die ene persoon en kon niet begrijpen waarom zij wel kozen voor iemand, maar zich ondertussen bij mij op de bank zaten te verlekkeren aan mooie vrouwen op TV en liepen te zeiken over de nukken van hun eigen vrouw.
Dat zou mij niet gebeuren! In mijn hoofd wist ik precies hoe mijn eeuwige liefde eruit zag, hoe haar karakter was, hoe ze naar me zou kijken en lachen, hoe ze ’s ochtends haar beschuitjes at en hoe ze ’s nachts naast me zou liggen slapen. Wat ik niet wist was of ze ooit mijn pad zou kruizen.
Maar tijdens een vakantie in Polen zag ik haar. In gebrekkig Engels leerden we elkaar kennen. Bij het afscheid stroomden er tranen. De beslissing was snel gemaakt. Ze moest en ze zou naar Nederland komen. Ik regelde alles: de verblijfsvergunning, het huwelijk, ons huis. Mijn droom was werkelijkheid geworden.
En nu is mijn huis half leeg. Hoe die rechter het in zijn hoofd haalde om die trut de helft van mijn spullen te geven na slechts anderhalf jaar huwelijk is mij een raadsel. Nodig heeft ze het niet, haar nieuwe vriendje is rijk genoeg. En terwijl ik staar naar de lege plek waar ooit de 3-zits stond, en luister naar de stilte die de televisie heeft achtergelaten, begin ik het bange vermoeden te krijgen dat mijn vrienden al die jaren toch gelijk hebben gehad.
Het was net een engel zoals ze daar ineens verscheen in een prachtig wit pak.
Volle borsten, ronde kont,
lange haren, ronde mond.
Ze was goed verzogd, glanzende lippen, glanzende haren, mooie nagelak.
Ik verzamelde mijn al mijn moed en ging naar haar toe.
Ik vroeg haar naam en probeerde te blijven staan,
door alle alchohol waren mijn benen nogal moe.
En na een uurtje of 2 vroeg ik haar mee te gaan.
We kwamen aan bij mij,
wiebelend en zoenend, ik was zo enorm blij.
De sex was goed en de hele nacht lang.
Ze sliep zo lief, ik kuste haar wang.
De volgende dag werd ik wekte ik naast haar,
Ik probeerde te herinneren wie ze nu eigenlijk was,
De engel lag naast me, het was geen droom het is echt waar.
Ik draaide me om en keek naar haar en toen besefte ik het pas.
De engel van gister was niet wat ik dacht.
Jezus hey ik heb teveel gezopen gister nacht.
Het was geen meisje, en ineens schoot de zin me te binnen die ze zei.
"Ik moet je wat vertellen" had de engel gezegd.
"Morgen lieverd, morgen vertel mag je me alles vertellen, echt!"
De droom werd wild verstoord, Ik had hem niet goed gehoord.
"Ja maar lieverd, ik ben een hij!"
Volle borsten, ronde kont,
lange haren, ronde mond.
Ze was goed verzogd, glanzende lippen, glanzende haren, mooie nagelak.
Ik verzamelde mijn al mijn moed en ging naar haar toe.
Ik vroeg haar naam en probeerde te blijven staan,
door alle alchohol waren mijn benen nogal moe.
En na een uurtje of 2 vroeg ik haar mee te gaan.
We kwamen aan bij mij,
wiebelend en zoenend, ik was zo enorm blij.
De sex was goed en de hele nacht lang.
Ze sliep zo lief, ik kuste haar wang.
De volgende dag werd ik wekte ik naast haar,
Ik probeerde te herinneren wie ze nu eigenlijk was,
De engel lag naast me, het was geen droom het is echt waar.
Ik draaide me om en keek naar haar en toen besefte ik het pas.
De engel van gister was niet wat ik dacht.
Jezus hey ik heb teveel gezopen gister nacht.
Het was geen meisje, en ineens schoot de zin me te binnen die ze zei.
"Ik moet je wat vertellen" had de engel gezegd.
"Morgen lieverd, morgen vertel mag je me alles vertellen, echt!"
De droom werd wild verstoord, Ik had hem niet goed gehoord.
"Ja maar lieverd, ik ben een hij!"
Jokaste is zwanger
Je ogen zijn blauw
Mijn kind zit in jou
Je ogen zijn blauw
Mijn kind zit in jou
Like carrots, handbags, cheese, toilets, Russians, planets, hamsters, weddings, poets, Stalin, Kuala Lumpur, pygmys, budgies, Kuala Lumpur, carrots, handbags, cheese.
Uhm... Beetje kort verhaal?quote:Op dinsdag 22 juni 2004 10:00 schreef Mahavishnu het volgende:
Jokaste is zwanger
Je ogen zijn blauw
Mijn kind zit in jou
Misschien kun je het even toelichten?
Leuk Silmarwen, doch poëzie. En om die reden voor spek en bonen, zoals dat heet.quote:Op dinsdag 22 juni 2004 09:48 schreef Silmarwen het volgende:
Het was net een engel zoals ze daar ineens verscheen in een prachtig wit pak.
Volle borsten, ronde kont,
lange haren, ronde mond.
Ze was goed verzogd, glanzende lippen, glanzende haren, mooie nagelak.
Kon het proberenquote:Op dinsdag 22 juni 2004 10:06 schreef Eb het volgende:
[..]
Leuk Silmarwen, doch poëzie. En om die reden voor spek en bonen, zoals dat heet.
Als ik nu alle rijm woorden eruit haal mag het dan. Als ik hem dus herschrijf in niet dichtvorm?
gefeliciteerdquote:Op dinsdag 22 juni 2004 10:00 schreef Mahavishnu het volgende:
Jokaste is zwanger
Je ogen zijn blauw
Mijn kind zit in jou
Uhm.quote:Op dinsdag 22 juni 2004 10:23 schreef Francesca het volgende:
[..]
gefeliciteerd
Ken uw klassiekers!
Like carrots, handbags, cheese, toilets, Russians, planets, hamsters, weddings, poets, Stalin, Kuala Lumpur, pygmys, budgies, Kuala Lumpur, carrots, handbags, cheese.
Als ik anderen hoor praten over hun jeugd, denk ik aan mijn zus. Een jaar ouder dan ik, waren wij als water en vuur, nooit eensgezind, zoals andere zusjes, nee, tussen ons niets dan ruzie en ellende.
Privacy was een woord dat zij niet kende. Was ik van huis, snuffelde zij in mijn kamer, rommelde in mijn kasten, leende ongevraagd mijn kleren, gebruikte mijn ogenschaduw en lippenstift en las zelfs stiekem mijn dagboek.
Was ik al onzeker over mijn uiterlijk, deed zij daar nog een schepje bovenop. Mijn tanden, ze stonden werkelijk scheef en mijn billen, veel te rond, welke jongen wilde een meisje met zo’n dikke kont? Dankzij haar sta ik chagrijnig op bijna elke familiefoto en heb ik die leuke spijkerbroek nooit meer aangetrokken.
Mijn allereerste vriendje werd door haar belachelijk gemaakt. Ze verfoeide zijn bril en kromme neus, stak de draak met zijn kapsel, liet werkelijk niets van hem heel, kraakte de jongen ongenadig in zijn groei met haar scherpe tong.
Laat ik over de rest maar zwijgen, ik kon gewoon niet tegen haar op, zij was mij iedere keer de baas.
Met jongens had ik grote moeite, verkering hoogstzelden, maar was het eenmaal gelukt, ontdekte ik altijd wel iets vreselijks, een hinnikend lachje of een naar luchtje en het keiharde gelijk van mijn zus: de ware Jacob bestond niet.
Ver van huis, wijdde ik mij volledig aan mijn studie en werkte als een bezetene. Journaliste wilde ik worden, de wereld rondreizen en niet alleen interessante, maar vooral leuke mensen ontmoeten.
Lange tijd dacht ik niet meer aan de liefde, tot ik hem ontmoette: onopvallend, maar toch speciaal, een buitenlander bovendien, met dezelfde interesses en voorkeuren. Ondanks zijn vreemde loopje en geschonden gezicht, gevolgen van een auto-ongeluk, verloor ik mezelf in zijn donkere ogen en werd hopeloos verliefd op hem.
Er komt een dag waarop hij mijn zus zal ontmoeten, dat hij blootgesteld zal worden aan haar kritische blik en ongezouten mening. Op mij zal het geen indruk meer maken, nooit eerder ervoer ik cliché als klinkende waarheid: liefde maakt blind, maar ook veel sterker…
ps-je hoop dat het zo beter leest...
[ Bericht 4% gewijzigd door Francesca op 23-06-2004 17:31:41 ]
Privacy was een woord dat zij niet kende. Was ik van huis, snuffelde zij in mijn kamer, rommelde in mijn kasten, leende ongevraagd mijn kleren, gebruikte mijn ogenschaduw en lippenstift en las zelfs stiekem mijn dagboek.
Was ik al onzeker over mijn uiterlijk, deed zij daar nog een schepje bovenop. Mijn tanden, ze stonden werkelijk scheef en mijn billen, veel te rond, welke jongen wilde een meisje met zo’n dikke kont? Dankzij haar sta ik chagrijnig op bijna elke familiefoto en heb ik die leuke spijkerbroek nooit meer aangetrokken.
Mijn allereerste vriendje werd door haar belachelijk gemaakt. Ze verfoeide zijn bril en kromme neus, stak de draak met zijn kapsel, liet werkelijk niets van hem heel, kraakte de jongen ongenadig in zijn groei met haar scherpe tong.
Laat ik over de rest maar zwijgen, ik kon gewoon niet tegen haar op, zij was mij iedere keer de baas.
Met jongens had ik grote moeite, verkering hoogstzelden, maar was het eenmaal gelukt, ontdekte ik altijd wel iets vreselijks, een hinnikend lachje of een naar luchtje en het keiharde gelijk van mijn zus: de ware Jacob bestond niet.
Ver van huis, wijdde ik mij volledig aan mijn studie en werkte als een bezetene. Journaliste wilde ik worden, de wereld rondreizen en niet alleen interessante, maar vooral leuke mensen ontmoeten.
Lange tijd dacht ik niet meer aan de liefde, tot ik hem ontmoette: onopvallend, maar toch speciaal, een buitenlander bovendien, met dezelfde interesses en voorkeuren. Ondanks zijn vreemde loopje en geschonden gezicht, gevolgen van een auto-ongeluk, verloor ik mezelf in zijn donkere ogen en werd hopeloos verliefd op hem.
Er komt een dag waarop hij mijn zus zal ontmoeten, dat hij blootgesteld zal worden aan haar kritische blik en ongezouten mening. Op mij zal het geen indruk meer maken, nooit eerder ervoer ik cliché als klinkende waarheid: liefde maakt blind, maar ook veel sterker…
ps-je hoop dat het zo beter leest...
[ Bericht 4% gewijzigd door Francesca op 23-06-2004 17:31:41 ]
Hoewel ik me afvraag of het er sterker van wordt. Ga je het dan niet afzwakken?quote:Op dinsdag 22 juni 2004 10:08 schreef Silmarwen het volgende:
[..]
Kon het proberen
Als ik nu alle rijm woorden eruit haal mag het dan. Als ik hem dus herschrijf in niet dichtvorm?
Hoewel ik me afvraag of het er sterker van wordt. Ga je het dan niet afzwakken?
Ja je hebt gelijk.quote:Op dinsdag 22 juni 2004 11:17 schreef Eb het volgende:
[..]
Hoewel ik me afvraag of het er sterker van wordt. Ga je het dan niet afzwakken?
Ik schrijf wel wat anders,
Maar hij is wel leuk he
Silmarwen, ik vond het prachtig!! Waarom probeer je het niet gewoon?quote:Op dinsdag 22 juni 2004 11:18 schreef Silmarwen het volgende:
[..]
Ja je hebt gelijk.
Ik schrijf wel wat anders,
Maar hij is wel leuk he
Tja,....een Poolse! Een Italiaanse had je hele huis leeggehaald...quote:Op maandag 21 juni 2004 22:12 schreef Xessive het volgende:
De ideale vrouw
Mijn vrienden renden vroeger achter alles aan wat maar een beetje vrouwelijk was. Ik niet. Niet omdat ik geen aandacht kreeg van de meisjes, in tegendeel. Ik had gewoon geen zin om tijd en moeite te steken in iets dat toch niks voor mij betekende. Regelmatig had ik wel een scharreltje, maar veel meer dan ‘one night stands’ waren dat niet.
Naarmate ik ouder werd, werd deze houding mij soms kwalijk genomen. Om mij heen ging de een na de ander samenwonen of trouwen, werden de parttime baantjes ingeruild voor vaste banen met een toekomst en werd er al voorzichtig gesproken over kinderen. Mijn vrienden beschuldigden mij van bindingsangst. Dat was het niet. Ik was gewoon op zoek naar die ene persoon en kon niet begrijpen waarom zij wel kozen voor iemand, maar zich ondertussen bij mij op de bank zaten te verlekkeren aan mooie vrouwen op TV en liepen te zeiken over de nukken van hun eigen vrouw.
Dat zou mij niet gebeuren! In mijn hoofd wist ik precies hoe mijn eeuwige liefde eruit zag, hoe haar karakter was, hoe ze naar me zou kijken en lachen, hoe ze ’s ochtends haar beschuitjes at en hoe ze ’s nachts naast me zou liggen slapen. Wat ik niet wist was of ze ooit mijn pad zou kruizen.
Maar tijdens een vakantie in Polen zag ik haar. In gebrekkig Engels leerden we elkaar kennen. Bij het afscheid stroomden er tranen. De beslissing was snel gemaakt. Ze moest en ze zou naar Nederland komen. Ik regelde alles: de verblijfsvergunning, het huwelijk, ons huis. Mijn droom was werkelijkheid geworden.
En nu is mijn huis half leeg. Hoe die rechter het in zijn hoofd haalde om die trut de helft van mijn spullen te geven na slechts anderhalf jaar huwelijk is mij een raadsel. Nodig heeft ze het niet, haar nieuwe vriendje is rijk genoeg. En terwijl ik staar naar de lege plek waar ooit de 3-zits stond, en luister naar de stilte die de televisie heeft achtergelaten, begin ik het bange vermoeden te krijgen dat mijn vrienden al die jaren toch gelijk hebben gehad.
Ik vind het wel een aardig verhaal, maar meer niet. Het bange vermoeden krijgen en vrienden die gelijk hebben gehad, vind ik een te zwak einde, Xessive. Ik heb het gevoel dat je het veel te snel hebt geschreven. Is dat zo?
ik heb die routebeschrijving nog niet ontvangen...of ben je bang geworden?
Langzaam kleed ik me uit. Voor een keer had hij gezegd. Omdat 'we' even zonder geld zaten.
Mijn broek, van een duur merk, stroop ik van me af. Mijn truitje, uit een winkel met spullen die ik nooit had kunnen betalen, gooi ik als een vod op de grond.
Tegenover me staat een kalende, oude man. Naakt en met een penis waar hij vast erg trots op is, maar die nooit helemaal stijf wordt. Hij kleedt me verder uit met zijn ogen, kijkt dwars door mijn bh heen, door de rode kanten string die meer kostte dan een spijkerbroek die ik vroeger kocht van twee maanden gespaard kleedgeld.
Hij deed het stiekem, maakte me eerst los van school, toen van mijn ouders, en uiteindelijk had ik alleen hem nog. In het begin was het leuk, hij kocht veel en dure cadeautjes, was er altijd voor me, elke nacht. Na ongeveer een maand werd het wat minder. Af en toe bleef hij weg en was ik alleen thuis, in de enorme flat die we samen hadden. Toen bleven er vrienden slapen. Geen knappe, romantische Italianen zoals hij, maar oude mannen. Ze namen coke mee, veel coke. Kennelijk was ik op een avond zo ver heen dat ze me verkrachtten. En dat gebeurde vaker, het werd normaal. Toen vroeg hij me om een keer achter een raam te staan.
Alles moest uit. De vieze, dikke man ging op bed liggen en wilde dat ik naast hem kwam. Zoals gewoonlijk liet ik alles over me heen gaan.
Nog verder in de tijd. Hij kwam nooit meer thuis. Hij bedreigde me. Als ik niet genoeg verdiende werd ik geslagen. Hij kwam langs op m'n werk, zoals hij het noemde. Ik vond het geen werk meer. Ik had het nooit werk gevonden. Het zou wel ophouden, dacht ik. Hij zou er wel mee stoppen.
De man kroop op me. Het ritmische bonken van zijn vadsige lijf deed me al niets meer. Het vieze gevoel zou toch nooit meer verdwijnen, hoe vaak ik ook douchte. Elke keer hetzelfde, als hij weg gaat komt de volgende, en allemaal smijten ze naderhand het geld op de grond.
Hoe had ik hem ooit kunnen vertrouwen.
[ Bericht 7% gewijzigd door Twinky op 22-06-2004 17:08:27 ]
Mijn broek, van een duur merk, stroop ik van me af. Mijn truitje, uit een winkel met spullen die ik nooit had kunnen betalen, gooi ik als een vod op de grond.
Tegenover me staat een kalende, oude man. Naakt en met een penis waar hij vast erg trots op is, maar die nooit helemaal stijf wordt. Hij kleedt me verder uit met zijn ogen, kijkt dwars door mijn bh heen, door de rode kanten string die meer kostte dan een spijkerbroek die ik vroeger kocht van twee maanden gespaard kleedgeld.
Hij deed het stiekem, maakte me eerst los van school, toen van mijn ouders, en uiteindelijk had ik alleen hem nog. In het begin was het leuk, hij kocht veel en dure cadeautjes, was er altijd voor me, elke nacht. Na ongeveer een maand werd het wat minder. Af en toe bleef hij weg en was ik alleen thuis, in de enorme flat die we samen hadden. Toen bleven er vrienden slapen. Geen knappe, romantische Italianen zoals hij, maar oude mannen. Ze namen coke mee, veel coke. Kennelijk was ik op een avond zo ver heen dat ze me verkrachtten. En dat gebeurde vaker, het werd normaal. Toen vroeg hij me om een keer achter een raam te staan.
Alles moest uit. De vieze, dikke man ging op bed liggen en wilde dat ik naast hem kwam. Zoals gewoonlijk liet ik alles over me heen gaan.
Nog verder in de tijd. Hij kwam nooit meer thuis. Hij bedreigde me. Als ik niet genoeg verdiende werd ik geslagen. Hij kwam langs op m'n werk, zoals hij het noemde. Ik vond het geen werk meer. Ik had het nooit werk gevonden. Het zou wel ophouden, dacht ik. Hij zou er wel mee stoppen.
De man kroop op me. Het ritmische bonken van zijn vadsige lijf deed me al niets meer. Het vieze gevoel zou toch nooit meer verdwijnen, hoe vaak ik ook douchte. Elke keer hetzelfde, als hij weg gaat komt de volgende, en allemaal smijten ze naderhand het geld op de grond.
Hoe had ik hem ooit kunnen vertrouwen.
[ Bericht 7% gewijzigd door Twinky op 22-06-2004 17:08:27 ]
Samen zitten we op de bank te huilen. Herinneringen worden opgehaald, alsof ze eergisteren overleden was. Misschien was dat ook wel zo, diep in ons hart.
Vier jaar geleden, de drie meiden, we konden de wereld aan. We wisten alles van elkaar, onze gevoelens, onze dromen. We zouden er altijd voor elkaar zijn, geen vriendje kon tussen onze bijzondere en hechte vriendschap komen.
Na al die jaren zijn we met zijn tweeen over. Tijden veranderen, mannen komen en gaan. We hebben haar niets meer te vertellen, weten niet meer wat er in haar hoofd omgaat of waar ze mee bezig is. Alles moet wijken voor haar vriendje en zijn vrienden. Een weekendje weg kan niet meer, aangezien ze hem toch echt geen twee dagen kan missen. Zijn wij niet goed genoeg? Is de tijd die wij samen hebben doorgebracht niet meer belangrijk?
Beloftes worden gebroken, afspraken worden niet nagekomen. We kunnen met haar praten, maar het lijkt alsof we niet tot haar doordringen.
Hij bepaalt haar leven, leeft haar leven, en ze heeft het niet eens in de gaten. Alles wat ze doet en denkt gebeurt op zijn manier. Hoe ze zich kleedt, de manier waarop ze praat en vooral hoe ze denkt. Vroeger stond ze altijd klaar met haar eigen mening en had ze een eigen willetje. Nu is discussieren onmogelijk, want je hoort zijn mening in de klank van haar stem.
Als je goede vrienden bent geweest, laat je elkaar niet vallen als je het moeilijk hebt. Waar was ze dan toen ik haar nodig had? Op de verjaardag van een vage kennis? Ook al gebeuren dit soort dingen als je ouder wordt, ik kan er niet mee leven. Wij allebei niet.
Ik kijk met betraande ogen naar mijn beste vriendinnetje. Mijn armen strekken zich naar haar uit, wachten op haar aanwezigheid, haar aanrakingen. We missen ons andere vriendinnetje vreselijk, maar weten dat we alles hebben gedaan om haar voor ons terug te winnen.
Ze is verliefd, nee, ze houdt van hem. Het lijkt wel alsof we haar niet meer kennen. Kent ze ons nog wel?
Vier jaar geleden, de drie meiden, we konden de wereld aan. We wisten alles van elkaar, onze gevoelens, onze dromen. We zouden er altijd voor elkaar zijn, geen vriendje kon tussen onze bijzondere en hechte vriendschap komen.
Na al die jaren zijn we met zijn tweeen over. Tijden veranderen, mannen komen en gaan. We hebben haar niets meer te vertellen, weten niet meer wat er in haar hoofd omgaat of waar ze mee bezig is. Alles moet wijken voor haar vriendje en zijn vrienden. Een weekendje weg kan niet meer, aangezien ze hem toch echt geen twee dagen kan missen. Zijn wij niet goed genoeg? Is de tijd die wij samen hebben doorgebracht niet meer belangrijk?
Beloftes worden gebroken, afspraken worden niet nagekomen. We kunnen met haar praten, maar het lijkt alsof we niet tot haar doordringen.
Hij bepaalt haar leven, leeft haar leven, en ze heeft het niet eens in de gaten. Alles wat ze doet en denkt gebeurt op zijn manier. Hoe ze zich kleedt, de manier waarop ze praat en vooral hoe ze denkt. Vroeger stond ze altijd klaar met haar eigen mening en had ze een eigen willetje. Nu is discussieren onmogelijk, want je hoort zijn mening in de klank van haar stem.
Als je goede vrienden bent geweest, laat je elkaar niet vallen als je het moeilijk hebt. Waar was ze dan toen ik haar nodig had? Op de verjaardag van een vage kennis? Ook al gebeuren dit soort dingen als je ouder wordt, ik kan er niet mee leven. Wij allebei niet.
Ik kijk met betraande ogen naar mijn beste vriendinnetje. Mijn armen strekken zich naar haar uit, wachten op haar aanwezigheid, haar aanrakingen. We missen ons andere vriendinnetje vreselijk, maar weten dat we alles hebben gedaan om haar voor ons terug te winnen.
Ze is verliefd, nee, ze houdt van hem. Het lijkt wel alsof we haar niet meer kennen. Kent ze ons nog wel?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
16 woorden teveelquote:Op dinsdag 22 juni 2004 18:28 schreef Twinky het volgende:
en fb is hardstikke welkom.
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
en dat noemt zich modjequote:Op woensdag 23 juni 2004 19:01 schreef Dagonet het volgende:
[..]
16 woorden teveel
NUTTIGE feedback svp
|
|
