LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 11 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Bindingsangst' als subthema. Je kunt nog zo verliefd zijn op iemand, toch kan iets je tegenhouden om je er helemaal aan over te geven. Wat is dat dan?
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Veel succes namens de crew!
[ Bericht 2% gewijzigd door Eb op 04-06-2004 15:08:51 ]
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 11 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! De jury is inmiddels bekend!
FOK! is ongelooflijk trots dat de NCRV twee topauteurs bereid heeft gevonden om alle weekwinnaars in augustus te beoordelen en De Grote Winnaar bekend te maken.
Het gaat om, jawel:
Arthur Japin en Manon Uphoff!
Arthur Japin's liefdesroman 'Een schitterend gebrek' won onlangs de Libris Literatuurprijs 2004. Een schitterend gebrek vertelt het verhaal over Lucia die het hart breekt van haar eerste geliefde: Giacomo Casanova, die de geschiedenis in zou gaan als 's werelds grootste minnaar.
Japin debuteerde in 1996 met 'Magonische verhalen' en brak door met 'De zwarte met het witte hart'. In maart 2002 verscheen 'De droom van de leeuw', een grote roman over liefde en verbeelding.
Manon Uphoff wordt in de Nederlandse literatuur beschouwd als de belangrijkste vertegenwoordiger van de korte roman, de novelle. Onlangs verscheen 'De Bastaard', een novelle over twee halfbroers die opgroeien op een landgoed aan het einde van de negentiende of het begin van de twintigste eeuw.
Uphoff debuteerde in 1995 met haar verhalenbundel 'Begeerte', die genomineerd werd voor de AKO-literatuurprijs. Haar novelle 'De vanger' werd genomineerd voor de Libris Literatuurprijs 2002.
Ter inspiratie geldt deze week 'Bindingsangst' als subthema. Je kunt nog zo verliefd zijn op iemand, toch kan iets je tegenhouden om je er helemaal aan over te geven. Wat is dat dan?
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Om onduidelijkheden te voorkomen: je mag zoveel verhalen plaatsen als je wilt. Je mag je verhaal ook aanpassen, als je dan maar duidelijk aangeeft welke versie de juiste is. Of je edit gewoon je oorspronkelijke verhaal.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Dit was het wedstrijdtopic van week 23
Veel succes namens de crew!
[ Bericht 2% gewijzigd door Eb op 04-06-2004 15:08:51 ]
Nogal dramatisch en iets te lang, misschien later nog een ander, wat luchtiger verhaal. FB mag!
Vliegangst
“Hij noemde onze relatie een vliegtuig en ik heb vliegangst. Het is waar. Ik zei dat ik geen vriend wilde, geen relatie wilde, geen liefde wilde, maar gewoon hém. Het is waar.”
- 1 februari 2004
Houden van doet pijn, heeft de ervaring mij geleerd. Houden van betekent machteloosheid. Machteloos keek ik toe hoe mama wegzakte in een zwart gat. Machteloos veegde ik haar tranen weg met mijn kleine meisjeshanden. In haar ogen zag ik niets, in haar wanhopige schreeuwen hoorde ik de dood. Ik ondersteunde haar wanneer zij moest plassen en gaf haar mijn bed om in te slapen. Ik verborg mijn verdriet, ik verborg mijn woede en gaf alles wat ik had om te zorgen dat mama weer gelukkig zou worden. Na vele jaren werd ze dat ook, gelukkig. Helaas zat haar geluk in het alleen verder gaan, zonder papa. Na zo lang te hebben gevochten voor dat wat vroeger was, versplinterde alles waar ik op had gehoopt.
De oorzaak is mijn opa. Hij kon niet van mama afblijven toen ze bezig was een jonge vrouw te worden. Als kind speelde ik graag bij opa en oma. Dan gingen opa en ik naar zolder en haalden daar de poppen of het mini midgetgolf. We speelden dan beneden en stoeiden net zo lang totdat oma zei dat het nu wel weer genoeg was voor opa. Hij gaf me kusjes en had een grote kriebelsnor. Hij schonk me altijd te zoete limonade in en wanneer ik weg ging, kreeg ik een doosje smarties. Toen werd ik veertien en ineens hoorde ik verhalen over opa’s stijve piemel. Ineens kreeg ik beelden in mijn hoofd gestopt van mijn moeder als klein meisje, doodsbang in haar bed. Ik hield zoveel van opa, maar nu haatte ik hem. Ik wilde hem nooit meer zien. Inmiddels durf ik weer van hem te houden, de lieve klootzak. Hem zien kan ik echter nog niet, ik hoop voor zijn dood ooit de moed te vinden.
De ‘hij’ uit de quote bovenaan is nog steeds mijn vriend. De gevoelens verslaan toch altijd weer de angst. Ik houd van hem en kan er niets aan doen, maar soms huil ik ’s nachts in bed. Van de pijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door Sliph op 04-06-2004 19:55:40 ]
Vliegangst
“Hij noemde onze relatie een vliegtuig en ik heb vliegangst. Het is waar. Ik zei dat ik geen vriend wilde, geen relatie wilde, geen liefde wilde, maar gewoon hém. Het is waar.”
- 1 februari 2004
Houden van doet pijn, heeft de ervaring mij geleerd. Houden van betekent machteloosheid. Machteloos keek ik toe hoe mama wegzakte in een zwart gat. Machteloos veegde ik haar tranen weg met mijn kleine meisjeshanden. In haar ogen zag ik niets, in haar wanhopige schreeuwen hoorde ik de dood. Ik ondersteunde haar wanneer zij moest plassen en gaf haar mijn bed om in te slapen. Ik verborg mijn verdriet, ik verborg mijn woede en gaf alles wat ik had om te zorgen dat mama weer gelukkig zou worden. Na vele jaren werd ze dat ook, gelukkig. Helaas zat haar geluk in het alleen verder gaan, zonder papa. Na zo lang te hebben gevochten voor dat wat vroeger was, versplinterde alles waar ik op had gehoopt.
De oorzaak is mijn opa. Hij kon niet van mama afblijven toen ze bezig was een jonge vrouw te worden. Als kind speelde ik graag bij opa en oma. Dan gingen opa en ik naar zolder en haalden daar de poppen of het mini midgetgolf. We speelden dan beneden en stoeiden net zo lang totdat oma zei dat het nu wel weer genoeg was voor opa. Hij gaf me kusjes en had een grote kriebelsnor. Hij schonk me altijd te zoete limonade in en wanneer ik weg ging, kreeg ik een doosje smarties. Toen werd ik veertien en ineens hoorde ik verhalen over opa’s stijve piemel. Ineens kreeg ik beelden in mijn hoofd gestopt van mijn moeder als klein meisje, doodsbang in haar bed. Ik hield zoveel van opa, maar nu haatte ik hem. Ik wilde hem nooit meer zien. Inmiddels durf ik weer van hem te houden, de lieve klootzak. Hem zien kan ik echter nog niet, ik hoop voor zijn dood ooit de moed te vinden.
De ‘hij’ uit de quote bovenaan is nog steeds mijn vriend. De gevoelens verslaan toch altijd weer de angst. Ik houd van hem en kan er niets aan doen, maar soms huil ik ’s nachts in bed. Van de pijn.
[ Bericht 0% gewijzigd door Sliph op 04-06-2004 19:55:40 ]
Vol wanhoop kijk ik je aan. Heb je dan echt niet door wat ik voor je voel? Je vraagt me of ik volgend weekend mee ga naar je ouders. Ik lach. "We hadden toch afgesproken dat soort dingen niet te doen?" Duidelijk gekwetst kijk je me aan. Ik bijt op mijn tong en streel je rug. Voor ik het weet liggen we heftig te vrijen op de bank. Na afloop kruip je tegen me aan en ik sta snel op om mijn kleren te zoeken. Geërgerd trek je je kleren aan en geeft me een kus op mijn voorhoofd.
Je smsje verrast me aangenaam. Je zit bij je ouders en denkt aan mij. Ik denk ook aan jou en diep van binnen mis ik je. Ik stap uit het verkeerde bed en kijk naar mijn verovering van vannacht. Hij snurkt. Stil verlaat ik het pand en loop naar huis. Ik twijfel of ik iets terug moet smsen. Ik wil bij je zijn, je armen om me heen voelen, je geur ruiken en je nooit meer loslaten. Maar dat kan toch niet. Het zou toch fout gaan. Je zou me verstikken en ik zal ongetwijfeld weer domme dingen doen.
Je ogen zijn vochtig. Er rolt een traan over je wang. Je hebt mijn arm vast en vraagt me waarom ik het heb gedaan. Ik kan niet antwoorden. Niet omdat ik niet wíl antwoorden, maar omdat ik het niet weet. Je vraagt me of je dan niets voor me betekent. Ik bijt op mijn lip en kan weer niet antwoorden. Natuurlijk beteken je veel voor me, maar ik krijg het niet over mijn lippen. Het lukt me niet om te verwoorden hoe belangrijk mijn vrijheid voor me is. Je vertelt me dat je me nu weer opnieuw moet leren vertrouwen, dat we eraan moeten werken, dat we een verbintenis aan moeten gaan. Ik begin te zweten. Dit komt veel te dichtbij allemaal. We besluiten een adempauze te nemen.
Ik stap weer uit het verkeerde bed. Ik denk aan jou. Mijn hart breekt. Ik snap het ook niet. Maar ik had geen keus.
----------------------------------------------------
350 woorden exact. . Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
Je smsje verrast me aangenaam. Je zit bij je ouders en denkt aan mij. Ik denk ook aan jou en diep van binnen mis ik je. Ik stap uit het verkeerde bed en kijk naar mijn verovering van vannacht. Hij snurkt. Stil verlaat ik het pand en loop naar huis. Ik twijfel of ik iets terug moet smsen. Ik wil bij je zijn, je armen om me heen voelen, je geur ruiken en je nooit meer loslaten. Maar dat kan toch niet. Het zou toch fout gaan. Je zou me verstikken en ik zal ongetwijfeld weer domme dingen doen.
Je ogen zijn vochtig. Er rolt een traan over je wang. Je hebt mijn arm vast en vraagt me waarom ik het heb gedaan. Ik kan niet antwoorden. Niet omdat ik niet wíl antwoorden, maar omdat ik het niet weet. Je vraagt me of je dan niets voor me betekent. Ik bijt op mijn lip en kan weer niet antwoorden. Natuurlijk beteken je veel voor me, maar ik krijg het niet over mijn lippen. Het lukt me niet om te verwoorden hoe belangrijk mijn vrijheid voor me is. Je vertelt me dat je me nu weer opnieuw moet leren vertrouwen, dat we eraan moeten werken, dat we een verbintenis aan moeten gaan. Ik begin te zweten. Dit komt veel te dichtbij allemaal. We besluiten een adempauze te nemen.
Ik stap weer uit het verkeerde bed. Ik denk aan jou. Mijn hart breekt. Ik snap het ook niet. Maar ik had geen keus.
----------------------------------------------------
350 woorden exact. . Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
. Ik ben er niet aan gewend om beknopt te schrijven, dus ik hoop dat het gevoel wel duidelijk over komt. Feedback is derhalve welkom.
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Heel mooi en zwaar verhaal. De grote lijnen zijn goed, maar je gaf aan dat feedback welkom is, dus ga ik even mierenneuken.
Ik vind 'wilde' mooier staan dan 'wou'.
Het is duidelijk wat je wilt zeggen, maar door de woordvolgorde lijkt het net alsof je zin niet af is. "Gelukkig werd ze weer (wat?)" . Misschien dat het fijner leest als je neerzet; "Ze werd weer gelukkig, na vele jaren."
Verder mijn complimenten, een heerlijk zwaar verhaal waar ik kippenvel van krijg.
quote:Op vrijdag 4 juni 2004 17:37 schreef Sliph het volgende:
“Hij noemde onze relatie een vliegtuig en ik heb vliegangst. Het is waar. Ik zei dat ik geen vriend wou, geen relatie wou, geen liefde wou, maar gewoon hém. Het is waar.”
Ik vind 'wilde' mooier staan dan 'wou'.
quote:Gelukkig werd ze weer, na vele jaren. Helaas zat haar geluk in het alleen verder gaan, zonder papa.
Het is duidelijk wat je wilt zeggen, maar door de woordvolgorde lijkt het net alsof je zin niet af is. "Gelukkig werd ze weer (wat?)" . Misschien dat het fijner leest als je neerzet; "Ze werd weer gelukkig, na vele jaren."
"De "hij" uit bovenstaande quote" leest lekkerder.quote:De ‘hij’ uit de quote bovenaan is nog steeds mijn vriend
Verder mijn complimenten, een heerlijk zwaar verhaal waar ik kippenvel van krijg.
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Je kijkt me aan. Een waas kruipt voor alles wat ik zie. Voor jou, voor de mensen die zo rustig en vrolijk zitten te kletsen achter je, een waas maakt alles mistig, grijs, hetzelfde.
Een traan glijdt over mijn wang naar beneden. Te laat om te beseffen dat ik huil hoor ik hem uiteenspatten op de grond. De volgende traan, andere kant. Een gigantische plons op de grond.
Mijn voet verschuift. Heen en weer, grasprietjes verpletterd. Ik kijk naar de tegels. Een mier kruipt tussen twee grijze vierkanten door. Nog een traan, het geluid is onbegrijpelijk. Hoe kan één druppeltje oogvocht zo'n lawaai maken. Stemmen verstommen, alleen ruis. Ruis van de bomen, van de grassprietjes, van het bloed in mijn hoofd.
Je kijkt me aan, je wacht. Vragend probeer je te begrijpen wat er in me omgaat als ik huil. Je kijkt een tikje verwonderd. Zo vreemd. Je lippen vormen woorden, ik kan je niet verstaan, ik kan je niet zien, de waas zit overal, in mijn oren, ogen, overal.
De mier loopt verder, een zwart gat in de grijze mist. Hij stopt bij iets groens. Gras? Of mos, of kauwgom. Ik weet het niet. Ik weet het niet, ik weet het niet! Ik weet niet wat ik wil! Ik wil jou!
Dan krijg je het idee dat er iets mis zou kunnen zijn. Dat de tranen die uiteenspatten op de stenen niet voor niks zijn. Je fronst je wenkbrauwen een klein beetje, op de manier die ik zo schattig vond, zo vertederend, zo lief.
Het was leuk met jou, een beetje van een beetje, een beetje samen, een beetje alleen, een beetje.
De tegels vervagen, jij vervaagt, de mier verdwijnt, één kleur, één gevoel, alles hetzelfde, alles grijs, stil, luisteren, kijken, ruis. Ik hoor je niet ik zie je niet ik weet het niet.
Help me, alsjeblieft! Ik wil je wel!
Ik kan het niet ik kan het niet ik kan het niet ikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietnietniet.
Alweer een traan spat uiteen op de grond. Spletsj. Je kijkt naar me, misschien vind je me vreemd, heb je er spijt van, zo'n gek iemand, ik doe raar.
Ik wil wel, zo graag, zo ontzettend graag...
Ik kan het niet, het spijt me.
[ Bericht 0% gewijzigd door Twinky op 04-06-2004 20:26:24 ]
Een traan glijdt over mijn wang naar beneden. Te laat om te beseffen dat ik huil hoor ik hem uiteenspatten op de grond. De volgende traan, andere kant. Een gigantische plons op de grond.
Mijn voet verschuift. Heen en weer, grasprietjes verpletterd. Ik kijk naar de tegels. Een mier kruipt tussen twee grijze vierkanten door. Nog een traan, het geluid is onbegrijpelijk. Hoe kan één druppeltje oogvocht zo'n lawaai maken. Stemmen verstommen, alleen ruis. Ruis van de bomen, van de grassprietjes, van het bloed in mijn hoofd.
Je kijkt me aan, je wacht. Vragend probeer je te begrijpen wat er in me omgaat als ik huil. Je kijkt een tikje verwonderd. Zo vreemd. Je lippen vormen woorden, ik kan je niet verstaan, ik kan je niet zien, de waas zit overal, in mijn oren, ogen, overal.
De mier loopt verder, een zwart gat in de grijze mist. Hij stopt bij iets groens. Gras? Of mos, of kauwgom. Ik weet het niet. Ik weet het niet, ik weet het niet! Ik weet niet wat ik wil! Ik wil jou!
Dan krijg je het idee dat er iets mis zou kunnen zijn. Dat de tranen die uiteenspatten op de stenen niet voor niks zijn. Je fronst je wenkbrauwen een klein beetje, op de manier die ik zo schattig vond, zo vertederend, zo lief.
Het was leuk met jou, een beetje van een beetje, een beetje samen, een beetje alleen, een beetje.
De tegels vervagen, jij vervaagt, de mier verdwijnt, één kleur, één gevoel, alles hetzelfde, alles grijs, stil, luisteren, kijken, ruis. Ik hoor je niet ik zie je niet ik weet het niet.
Help me, alsjeblieft! Ik wil je wel!
Ik kan het niet ik kan het niet ik kan het niet ikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietikkanhetnietnietniet.
Alweer een traan spat uiteen op de grond. Spletsj. Je kijkt naar me, misschien vind je me vreemd, heb je er spijt van, zo'n gek iemand, ik doe raar.
Ik wil wel, zo graag, zo ontzettend graag...
Ik kan het niet, het spijt me.
[ Bericht 0% gewijzigd door Twinky op 04-06-2004 20:26:24 ]
ik vind het mooi, maar een beetje eentonig, op de een of andere manier. Het leest minder lekker weg als sommige andere verhalen.. jammer! De tijdsprong van de eerste naar de tweede alinea begreep ik pas na nog een keer lezen. De wens naar vrijheid springt er wel erg duidelijk uit.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 18:57 schreef Insomaniac het volgende:
-verhaal-
Het woord verovering vind ik niet zo mooi (2e alinea). laatste alinea wel, prachtig
Bedankt voor je feedback. Zoals ik al aangaf ben ik het niet gewend om beknopt te schrijven, ik ben eraan gewend om rustig aan op te bouwen naar de actie en ik denk dat je dat gewoon duidelijk merkt. Misschien dat ik het nog ga proberen te redigeren.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:12 schreef Twinky het volgende:
[..]
ik vind het mooi, maar een beetje eentonig, op de een of andere manier. Het leest minder lekker weg als sommige andere verhalen.. jammer! De tijdsprong van de eerste naar de tweede alinea begreep ik pas na nog een keer lezen. De wens naar vrijheid springt er wel erg duidelijk uit.
Het woord verovering vind ik niet zo mooi (2e alinea). laatste alinea wel, prachtig
Wat betreft jouw verhaal, ik vind je zinsopbouw en woordkeuze geweldig, echt heel mooi. Mijn complimenten daarvoor. Echter mis ik op de een of andere manier het gevoel, terwijl je dat wél heel mooi hebt beschreven. (Volg je me nog? ) .
Echte liefde!
En ik zag dat het goed was.
En ik zag dat het goed was.
Ja, verdorie. Ik ga wel vaker de mist in met 'wou' en 'wilde'. Hierbij ook niet opgelet want die quote heb ik gehaald uit een stukje wat ik dus daadwerkelijk schreef op 1 Februari. Ik ga het wel even verbeteren, verderop gebruik ik namelijk wel 'wilde'. Ik denk dat ik zelf dan 'Na vele jaren werd ze weer gelukkig' nog weer mooier vind. Moet ik even bekijken, ik snap je punt in ieder geval.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:04 schreef Insomaniac het volgende:
Heel mooi en zwaar verhaal. De grote lijnen zijn goed, maar je gaf aan dat feedback welkom is, dus ga ik even mierenneuken.
[..]
Ik vind 'wilde' mooier staan dan 'wou'.
[..]
Het is duidelijk wat je wilt zeggen, maar door de woordvolgorde lijkt het net alsof je zin niet af is. "Gelukkig werd ze weer (wat?)" . Misschien dat het fijner leest als je neerzet; "Ze werd weer gelukkig, na vele jaren."
[..]
"De "hij" uit bovenstaande quote" leest lekkerder.
Verder mijn complimenten, een heerlijk zwaar verhaal waar ik kippenvel van krijg.
Bedankt voor je opmerkingen!
kijk, dat bedoel ik, nou komen we ergens, er is nauwelijks/geen actie.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:18 schreef Insomaniac het volgende:
[...]
ik ben eraan gewend om rustig aan op te bouwen naar de actie
Nee, eentonig vind ik het niet. Ik vind de sfeer wel heel goed overkomen en dergelijke. Het is op zich wel het eerste waar ik aan denk bij bindingsangst en daardoor misschien niet zo heel origineel. Ik vind het wel heel prettig geschreven en het leest lekker weg.quote:Op vrijdag 4 juni 2004 19:12 schreef Twinky het volgende:
[..]
ik vind het mooi, maar een beetje eentonig, op de een of andere manier. Het leest minder lekker weg als sommige andere verhalen.. jammer! De tijdsprong van de eerste naar de tweede alinea begreep ik pas na nog een keer lezen. De wens naar vrijheid springt er wel erg duidelijk uit.
Het woord verovering vind ik niet zo mooi (2e alinea). laatste alinea wel, prachtig
@Twinky: Ik weet op jouw verhaal niet echt veel commentaar behalve dat ik het best herkenbaar vind, wat betekent dat je het wel goed hebt beschreven. (er staat trouwens boven ipv bomen)
ok, zal het veranderen
[edit] ik had het trouwens in de bieb getypt, op de gok hoeveel woorden. Zijn er 369. keurig of niet? [/edit]
[edit] ik had het trouwens in de bieb getypt, op de gok hoeveel woorden. Zijn er 369. keurig of niet? [/edit]
You're wish is my command...
******
Bindingsangst
Hij ligt en kijkt naar haar, volgt de lijnen van haar rug. Het raam staat open en een lichte bries doet hem trillen. Op haar heeft de bries geen effect. Zij staat daar maar. Naakt en stil. Van waar hij ligt kan hij haar voorkant niet zien. Haar huid verraad haar innerlijk, maar niet het innerlijk dat hij belangrijk vindt. Hij heeft zoveel vragen. Nog heel even en dan is het zo ver. Dan moeten ze samen verder en zal zijn dunne lijf het hare bedekken zodat alleen haar vorm nog te zien is. Afgeschermd van de buitenwereld. Hij weet niet of zij dat prettig vindt. Waarom zou ze? Ze zijn veroordeeld tot elkaar en zo verschillend, zo anders. Zij is rechtlijnig en hard, hij is flexibel en zacht. Bij haar draait alles om het innerlijk, bij hem telt alleen het uiterlijk. Zij geeft zichzelf direct bloot en hij probeert alles juist te verbergen. Twee zulke verschillende wegen. Hoe kunnen die ooit samenkomen?
Of is het juist de tegenstelling die het interessant maakt en zijn ze samen meer dan elk alleen? Zij saai zonder zijn hulp. Hij nutteloos zonder de hare. Is dat waar samenzijn om draait? Elkaar aanvullen. Inhoud geven aan het bestaan. Twee helften van een geheel. Of misschien nog simpeler? Een vriend die onvoorwaardelijk van je houdt ondanks al je tekortkomingen. Een vriend waarbij je jezelf kunt zijn.
Daarom hoopt hij dat ze hem ondanks al hun verschillen toch zal accepteren. Dat ze, hoe kort de tijd die ze samen hebben ook mag zijn, een band opbouwen en dat er één iemand is die hem zal missen als hij er straks niet meer is.
Ook al is hij maar cadeaupapier en is zij maar verpakkingsmateriaal.
******
Bindingsangst
Hij ligt en kijkt naar haar, volgt de lijnen van haar rug. Het raam staat open en een lichte bries doet hem trillen. Op haar heeft de bries geen effect. Zij staat daar maar. Naakt en stil. Van waar hij ligt kan hij haar voorkant niet zien. Haar huid verraad haar innerlijk, maar niet het innerlijk dat hij belangrijk vindt. Hij heeft zoveel vragen. Nog heel even en dan is het zo ver. Dan moeten ze samen verder en zal zijn dunne lijf het hare bedekken zodat alleen haar vorm nog te zien is. Afgeschermd van de buitenwereld. Hij weet niet of zij dat prettig vindt. Waarom zou ze? Ze zijn veroordeeld tot elkaar en zo verschillend, zo anders. Zij is rechtlijnig en hard, hij is flexibel en zacht. Bij haar draait alles om het innerlijk, bij hem telt alleen het uiterlijk. Zij geeft zichzelf direct bloot en hij probeert alles juist te verbergen. Twee zulke verschillende wegen. Hoe kunnen die ooit samenkomen?
Of is het juist de tegenstelling die het interessant maakt en zijn ze samen meer dan elk alleen? Zij saai zonder zijn hulp. Hij nutteloos zonder de hare. Is dat waar samenzijn om draait? Elkaar aanvullen. Inhoud geven aan het bestaan. Twee helften van een geheel. Of misschien nog simpeler? Een vriend die onvoorwaardelijk van je houdt ondanks al je tekortkomingen. Een vriend waarbij je jezelf kunt zijn.
Daarom hoopt hij dat ze hem ondanks al hun verschillen toch zal accepteren. Dat ze, hoe kort de tijd die ze samen hebben ook mag zijn, een band opbouwen en dat er één iemand is die hem zal missen als hij er straks niet meer is.
Ook al is hij maar cadeaupapier en is zij maar verpakkingsmateriaal.
Racefiets
Een paar dagen geleden stond er een knalgele racefiets onder zijn raam. Ik belde niet aan en ging in mijn auto zitten. Terwijl ik daar zat en mijn voorraad autosnoep naar binnen werkte, zag ik die racefiets voorbijkomen met Willem ernaast.
Het gebeurde op het moment waarop Willem de blonde jongen op zijn wang kuste. Het was de lichaamstaal, de manier waarop ze naar elkaar keken en met hun bovenlijven automatisch dichter naar elkaar gingen. Dit was niet zomaar een neef of een buurman.
Nu zit ik in bad en bedenk me wat te doen. Ik ben jaloers op alles wat die jongen is en ik niet ben en ook niet kan zijn. Ik ben een vrouw, getrouwd en heb een hekel aan racefietsen.
Ver weg in mijn handtas gaat mijn gsm over. Op de voicemail staat Willem. Hij wil met me praten, hij wil me zien. Hij houdt van me. Wat moet ik hier nou mee? Mijn minnaar is mijn minnaar en niet die van een ander…
Ik leg een briefje neer voor Johan, dat ik niet thuis eet.
Ik rijd naar Willem’s huis en even verwacht ik de gele racefiets weer. Natuurlijk staat die er niet. Willem opent de deur met in zijn kielzog Minoes. Alle keren dat ik haar domein betrad, kronkelde ze langs mijn been, miauwde afschuwelijk lang en was daar waar Willem was. Letterlijk. Ze heeft meermalen mijn pret en orgasme bedorven.
Willem vraagt me waarom ik vanmiddag niet heb aangebeld.
Snikkend van boosheid schreeuw ik dat ik ze heb zien kussen. Ik trommel met mijn vuisten op zijn borst en roep: “Ik wil je voor mezelf!”
Willem lacht als altijd en drukt me achterover op de bank. Net als ik gerustgesteld word door zijn tedere zoen, denk ik aan die racefiets. En springt Minoes met luid gemauw op de bank tussen ons in. Ik spring op, pak de grote houten asbak van tafel en sla heel hard op het hoofd van Minoes.
“Zo”, zeg ik, terwijl ik mijn handen aan elkaar afklop, “dat is één.”
Een paar dagen geleden stond er een knalgele racefiets onder zijn raam. Ik belde niet aan en ging in mijn auto zitten. Terwijl ik daar zat en mijn voorraad autosnoep naar binnen werkte, zag ik die racefiets voorbijkomen met Willem ernaast.
Het gebeurde op het moment waarop Willem de blonde jongen op zijn wang kuste. Het was de lichaamstaal, de manier waarop ze naar elkaar keken en met hun bovenlijven automatisch dichter naar elkaar gingen. Dit was niet zomaar een neef of een buurman.
Nu zit ik in bad en bedenk me wat te doen. Ik ben jaloers op alles wat die jongen is en ik niet ben en ook niet kan zijn. Ik ben een vrouw, getrouwd en heb een hekel aan racefietsen.
Ver weg in mijn handtas gaat mijn gsm over. Op de voicemail staat Willem. Hij wil met me praten, hij wil me zien. Hij houdt van me. Wat moet ik hier nou mee? Mijn minnaar is mijn minnaar en niet die van een ander…
Ik leg een briefje neer voor Johan, dat ik niet thuis eet.
Ik rijd naar Willem’s huis en even verwacht ik de gele racefiets weer. Natuurlijk staat die er niet. Willem opent de deur met in zijn kielzog Minoes. Alle keren dat ik haar domein betrad, kronkelde ze langs mijn been, miauwde afschuwelijk lang en was daar waar Willem was. Letterlijk. Ze heeft meermalen mijn pret en orgasme bedorven.
Willem vraagt me waarom ik vanmiddag niet heb aangebeld.
Snikkend van boosheid schreeuw ik dat ik ze heb zien kussen. Ik trommel met mijn vuisten op zijn borst en roep: “Ik wil je voor mezelf!”
Willem lacht als altijd en drukt me achterover op de bank. Net als ik gerustgesteld word door zijn tedere zoen, denk ik aan die racefiets. En springt Minoes met luid gemauw op de bank tussen ons in. Ik spring op, pak de grote houten asbak van tafel en sla heel hard op het hoofd van Minoes.
“Zo”, zeg ik, terwijl ik mijn handen aan elkaar afklop, “dat is één.”
*niet het thema, maar toch.....*
Voorzichtig draait hij het sleuteltje om. Na eventjes wrikken opent het kluisje zich toch nog. Het deurtje kraakt een klein beetje, maar het gaat tenminste open! Zonder goed te kijken gooit hij de boeken erin. Dan ziet hij het.
Het is roze en volgens mij ruikt hij de zoete geur. Een brief. Een liefdesbrief. Voorzichtig pakt hij het van zijn aardrijkskundeboek af.
Op de voorkant staat zijn naam, in mijn handschrift, met een hartje ernaast. Hij maakt het open. Voorzichtig, hij scheurt het niet. Met zijn mooie handen haalt hij de brief eruit. Ik durf nauwelijks te kijken, bang dat hij me ziet.
Voordat hij begint te lezen kijkt hij vluchtig om zich heen, misschien bang dat iemand mee zal lezen. Ik kijk naar zijn achterhoofd, het kleine krulletje in zijn nek. Hij leest, er is geen enkele emotie te bespeuren.
Langzaam verschuift zijn linkervoet. Hij hangt met zijn schouders tegen de kluisjes. Zijn gezicht naar mijn richting. Hij fronst zijn wenkbrauwen een klein beetje. Had ik mijn naam eronder gezet? Nee, alleen een letter. Hij kijkt naar mij. Alsof hij het weet. Mijn hart begint sneller te kloppen, mijn handen trillen. Hij loopt naar me toe, zegt mijn naam. Na even ademhalen wring ik het eruit.
‘Ja?’. Als hij het vraagt zeg ik ja. Ik zeg ja. Ik vertel het.
‘Heb je wat te doen vanmiddag?’. Wat kijkt hij lief. Zou hij het weten? Ik heb tennisles.
‘Nee hoor, hoezo?’
‘Wil je mee naar de bios?’ Bios! Dat stond voor uhm.. zoenen!
‘Natuurlijk! Welke film?’
‘Dat zien we nog wel.’
Wauw. Ik ga met hem naar de film! De brief. Hij wappert er mee, heeft het in zijn hand. Hij wil iets zeggen maar aarzelt.
‘Is die brief van jou?’ Wat moet ik zeggen? Ik zou het vertellen.
‘Uhm… Waarom dacht je dat?’
‘Je naam begint met dezelfde letter.’ Hij komt dichterbij. Hij zet zijn arm tegen het kluisje naast mijn schouder.
[edit]
‘Ja, hij was van mij.’ Ik heb het gezegd. Stoer!
Nog dichterbij, we zoenen! Oh, dit is geweldig!
[/edit]
*moet nu hond uitlaten, ik ga morgen verder! fb alvast welkom...*
[edit]*klaar*[/edit]
[ Bericht 3% gewijzigd door Twinky op 09-06-2004 14:16:56 ]
Voorzichtig draait hij het sleuteltje om. Na eventjes wrikken opent het kluisje zich toch nog. Het deurtje kraakt een klein beetje, maar het gaat tenminste open! Zonder goed te kijken gooit hij de boeken erin. Dan ziet hij het.
Het is roze en volgens mij ruikt hij de zoete geur. Een brief. Een liefdesbrief. Voorzichtig pakt hij het van zijn aardrijkskundeboek af.
Op de voorkant staat zijn naam, in mijn handschrift, met een hartje ernaast. Hij maakt het open. Voorzichtig, hij scheurt het niet. Met zijn mooie handen haalt hij de brief eruit. Ik durf nauwelijks te kijken, bang dat hij me ziet.
Voordat hij begint te lezen kijkt hij vluchtig om zich heen, misschien bang dat iemand mee zal lezen. Ik kijk naar zijn achterhoofd, het kleine krulletje in zijn nek. Hij leest, er is geen enkele emotie te bespeuren.
Langzaam verschuift zijn linkervoet. Hij hangt met zijn schouders tegen de kluisjes. Zijn gezicht naar mijn richting. Hij fronst zijn wenkbrauwen een klein beetje. Had ik mijn naam eronder gezet? Nee, alleen een letter. Hij kijkt naar mij. Alsof hij het weet. Mijn hart begint sneller te kloppen, mijn handen trillen. Hij loopt naar me toe, zegt mijn naam. Na even ademhalen wring ik het eruit.
‘Ja?’. Als hij het vraagt zeg ik ja. Ik zeg ja. Ik vertel het.
‘Heb je wat te doen vanmiddag?’. Wat kijkt hij lief. Zou hij het weten? Ik heb tennisles.
‘Nee hoor, hoezo?’
‘Wil je mee naar de bios?’ Bios! Dat stond voor uhm.. zoenen!
‘Natuurlijk! Welke film?’
‘Dat zien we nog wel.’
Wauw. Ik ga met hem naar de film! De brief. Hij wappert er mee, heeft het in zijn hand. Hij wil iets zeggen maar aarzelt.
‘Is die brief van jou?’ Wat moet ik zeggen? Ik zou het vertellen.
‘Uhm… Waarom dacht je dat?’
‘Je naam begint met dezelfde letter.’ Hij komt dichterbij. Hij zet zijn arm tegen het kluisje naast mijn schouder.
[edit]
‘Ja, hij was van mij.’ Ik heb het gezegd. Stoer!
Nog dichterbij, we zoenen! Oh, dit is geweldig!
[/edit]
*moet nu hond uitlaten, ik ga morgen verder! fb alvast welkom...*
[edit]*klaar*[/edit]
[ Bericht 3% gewijzigd door Twinky op 09-06-2004 14:16:56 ]
Hij heeft het benauwd, probeert diep adem te halen, goed door te zuchten. Tevergeefs, hij heeft zijn broekriem te strak aangetrokken. Dat heb je ervan, nieuw pak en een broek die afzakt, hij had het veel te vlug gepast, alleen om van het gezeur af te zijn.
Hij wringt een vinger tussen hals en kraag, zijn stropdas begint ook al te knellen.
Hij probeert niet te vloeken. Dit was niet de plek noch de goede tijd daarvoor, maar wat zou hij het graag doen, hartgrondig vloeken.
Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd, zelfs via zijn achterhoofd druipt het naar beneden, langs zijn haargrens, in zijn nek, overal begint het te kriebelen. De kapper, waarom had hij het steeds uitgesteld, was hij niet eerder gegaan? Hij vergaat van de jeuk, het is onverdraaglijk, alles, woest wordt hij ervan, maar hij weet zich te beheersen.
Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak, op zoek naar zijn zakdoek. Vanmorgen had ze die in zijn zak gestopt. Voor je weet maar nooit, had ze gemompeld, voor als “iemand” moet huilen. Nou, dat zou hém niet gebeuren, had hij gespot, dat hij hier een potje zou gaan janken, met al zijn maten erbij zeker, hij zou het de rest van zijn leven nog moeten horen.
Het wachten duurt lang, veel te lang. Hoe lang staat hij hier al? Hij begint zenuwachtig op en neer te wippen. Ook dat nog, zijn nieuwe schoenen, pijnlijke tenen en krakende zolen, een oorverdovend geluid in deze stilte.
God, wat wenste hij dat deze dag voorbij was. Hij heeft het nooit gewild, had achteloos toegegeven, alleen om er vanaf te zijn, van háár gezeur.
Wat betekende het eigenlijk, het was maar een vodje, had hij haar toegesnauwd, vanmorgen nog. Iets in haar blik had hem tot zwijgen gebracht. Zij had ook gezwegen, zich snel afgewend en die verdrietige blik had hij zich maar verbeeld.
De ambtenaar van de Burgerlijke Stand komt op hem af, fluistert hem iets in het oor. Hij versteent, zijn ogen schieten vol tranen.
“Wat…? Waarom wil ze niet meer?” stottert hij.
“Bindingsangst, ” herhaalt de ambtenaar haar antwoord.
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 09-06-2004 12:36:42 (zin verduidelijkt) ]
Hij wringt een vinger tussen hals en kraag, zijn stropdas begint ook al te knellen.
Hij probeert niet te vloeken. Dit was niet de plek noch de goede tijd daarvoor, maar wat zou hij het graag doen, hartgrondig vloeken.
Zweetdruppels parelen op zijn voorhoofd, zelfs via zijn achterhoofd druipt het naar beneden, langs zijn haargrens, in zijn nek, overal begint het te kriebelen. De kapper, waarom had hij het steeds uitgesteld, was hij niet eerder gegaan? Hij vergaat van de jeuk, het is onverdraaglijk, alles, woest wordt hij ervan, maar hij weet zich te beheersen.
Zijn hand verdwijnt in zijn broekzak, op zoek naar zijn zakdoek. Vanmorgen had ze die in zijn zak gestopt. Voor je weet maar nooit, had ze gemompeld, voor als “iemand” moet huilen. Nou, dat zou hém niet gebeuren, had hij gespot, dat hij hier een potje zou gaan janken, met al zijn maten erbij zeker, hij zou het de rest van zijn leven nog moeten horen.
Het wachten duurt lang, veel te lang. Hoe lang staat hij hier al? Hij begint zenuwachtig op en neer te wippen. Ook dat nog, zijn nieuwe schoenen, pijnlijke tenen en krakende zolen, een oorverdovend geluid in deze stilte.
God, wat wenste hij dat deze dag voorbij was. Hij heeft het nooit gewild, had achteloos toegegeven, alleen om er vanaf te zijn, van háár gezeur.
Wat betekende het eigenlijk, het was maar een vodje, had hij haar toegesnauwd, vanmorgen nog. Iets in haar blik had hem tot zwijgen gebracht. Zij had ook gezwegen, zich snel afgewend en die verdrietige blik had hij zich maar verbeeld.
De ambtenaar van de Burgerlijke Stand komt op hem af, fluistert hem iets in het oor. Hij versteent, zijn ogen schieten vol tranen.
“Wat…? Waarom wil ze niet meer?” stottert hij.
“Bindingsangst, ” herhaalt de ambtenaar haar antwoord.
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 09-06-2004 12:36:42 (zin verduidelijkt) ]
geen topthema, mea culpa.
maar daarom ben ik druk doende met een lijstje thema's om je vingers bij af te likken!
sorry,
maar daarom ben ik druk doende met een lijstje thema's om je vingers bij af te likken!
sorry,
waar heb je het over? hoezo sorry?quote:Op dinsdag 8 juni 2004 20:30 schreef Eb het volgende:
geen topthema, mea culpa.
maar daarom ben ik druk doende met een lijstje thema's om je vingers bij af te likken!
sorry,
Ik vind dit echt een enorm lastig onderwerp. Kan ook echt niets verzinnen. Maar goed misschien komt het nog.
(geredigeerd: titel telt niet mee, toch?)
“De gravin en de dozenman”
Ik jog in het park van mijn jeugdjaren, over een kronkelig pad, richting vijver. Het grind knarst niet meer, het asfalt is gebarsten en vertoont langgerekte scheuren.
Het is een vroege lenteochtend, het pad wordt overschaduwd door een lange rij knoestige kastanjebomen met hun laaghangende takken.
Als ik een bocht omga, ontwaar ik een gestalte op een bankje. Het is de “gravin”, een jeugdherinnering. Ze verkreeg haar bijnaam door haar ongenaakbare houding; kaarsrechte rug, handen devoot gevouwen op haar schoot, kille blik in haar lichtgekleurde ogen, - zijn ze blauw of grijs? -
Als vanouds zit ze op “haar” bank, omringd door struiken, berkenbomen en hoog opgeschoten varens. Ze is het toonbeeld van eenzaamheid, grijs geworden, magerder ook, maar verder niet veel veranderd.
Automatisch houd ik mijn pas in. Als meisje was ik bang voor haar; ik ben het nog steeds, ook dat is niet veranderd.
Wat hebben we haar gepest, mijn vriendinnen en ik, en later, toen ze gezelschap kreeg van “Bert, de dozenman", nog erger. We waren getuige van een bijzondere gebeurtenis, hoe vieze “Bert” onverstoorbaar plaatsnam naast “de gravin” en haar tot delen dwong.
Haar blik verraadde radeloosheid, want zij kon slechts toezien hoe “Bert” zijn bierflesjes leegde en daarna de helft van “haar” bank in beslag nam om zijn roes uit te slapen.
“Het park is gemeentegoed”, riep hij met lallende stem.
Vreemd genoeg ontdooide “de gravin”. Zij begon “Bert’s” gezelschap op prijs te stellen, zodanig dat hij besloot zijn doos achter de bank te plaatsen, listig verborgen tussen de struiken.
Waar "de gravin” vandaan kwam, was een raadsel, zij zat er, altijd, onbeweeglijk en onaangedaan, één geworden met de bank, een standbeeld gelijk.
“Bert” bracht daar verandering in. Ze begon te lachen om zijn platvloerse grappen, maar hun saamhorigheid was het grootst op de dag waarop de doos van “Bert” afbrandde. "Bert" overleefde stoïcijns, maar “de gravin” zagen we nooit eerder zo fel.
Terwijl ik aarzelend naderbij kom, brandt maar één vraag op mijn lippen: waar was “Bert” nu?
“Het was koud die winter, het vroor... zo hard…” hoor ik haar plotseling prevelen.
Zou ze mij ook herkend hebben?
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 10-06-2004 15:40:26 ]
“De gravin en de dozenman”
Ik jog in het park van mijn jeugdjaren, over een kronkelig pad, richting vijver. Het grind knarst niet meer, het asfalt is gebarsten en vertoont langgerekte scheuren.
Het is een vroege lenteochtend, het pad wordt overschaduwd door een lange rij knoestige kastanjebomen met hun laaghangende takken.
Als ik een bocht omga, ontwaar ik een gestalte op een bankje. Het is de “gravin”, een jeugdherinnering. Ze verkreeg haar bijnaam door haar ongenaakbare houding; kaarsrechte rug, handen devoot gevouwen op haar schoot, kille blik in haar lichtgekleurde ogen, - zijn ze blauw of grijs? -
Als vanouds zit ze op “haar” bank, omringd door struiken, berkenbomen en hoog opgeschoten varens. Ze is het toonbeeld van eenzaamheid, grijs geworden, magerder ook, maar verder niet veel veranderd.
Automatisch houd ik mijn pas in. Als meisje was ik bang voor haar; ik ben het nog steeds, ook dat is niet veranderd.
Wat hebben we haar gepest, mijn vriendinnen en ik, en later, toen ze gezelschap kreeg van “Bert, de dozenman", nog erger. We waren getuige van een bijzondere gebeurtenis, hoe vieze “Bert” onverstoorbaar plaatsnam naast “de gravin” en haar tot delen dwong.
Haar blik verraadde radeloosheid, want zij kon slechts toezien hoe “Bert” zijn bierflesjes leegde en daarna de helft van “haar” bank in beslag nam om zijn roes uit te slapen.
“Het park is gemeentegoed”, riep hij met lallende stem.
Vreemd genoeg ontdooide “de gravin”. Zij begon “Bert’s” gezelschap op prijs te stellen, zodanig dat hij besloot zijn doos achter de bank te plaatsen, listig verborgen tussen de struiken.
Waar "de gravin” vandaan kwam, was een raadsel, zij zat er, altijd, onbeweeglijk en onaangedaan, één geworden met de bank, een standbeeld gelijk.
“Bert” bracht daar verandering in. Ze begon te lachen om zijn platvloerse grappen, maar hun saamhorigheid was het grootst op de dag waarop de doos van “Bert” afbrandde. "Bert" overleefde stoïcijns, maar “de gravin” zagen we nooit eerder zo fel.
Terwijl ik aarzelend naderbij kom, brandt maar één vraag op mijn lippen: waar was “Bert” nu?
“Het was koud die winter, het vroor... zo hard…” hoor ik haar plotseling prevelen.
Zou ze mij ook herkend hebben?
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 10-06-2004 15:40:26 ]
|
|
