Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op donderdag 11 september 2008 22:12 schreef Detroit het volgende:
Jaaaa Re, laat ons niet langer in spanning wachten.... Posten, posten!!

quote:

Op vrijdag 12 september 2008 09:11 schreef Re het volgende:
Mandag 15 september (Detroit)

Lief dagboek,

“Wat een dag om jarig op te zijn!” dacht ik bij mezelf toen ik om tien over half tien de wekker uitdrukte, nog enigszins bedwelmd door de wijntjes die ik gisteren op heb.
Het valt ook niet mee, opstaan op een dag waarop je geforceerd sociaal en vrolijk moet doen, terwijl ik gisteren nog met Lotte op het terras zat en we onder andere spraken over wat voor gevolgen het voor een jongere heeft als vader of moeder wegvalt.
Het gesprek was nog in een onschuldig stadium terwijl ik opmerkte dat vocht dat zich in mijn ooghoeken verzameld had zich een weg naar buiten baande. Het liefste had ik op dat moment even alleen in mijn pijn willen wegkwijnen, maar Lotte had inmiddels gezien dat tranen volop over mijn wangen biggelden en het gesprek dat wij deelden een grote impact op mij had.
Ja, ik mis pappa, overduidelijk! Dat gevoel is zo aanwezig, terwijl er ook zoveel gevoelens zijn in mij waarvan ik niet weet waarom ze er zijn, waarom ze mij parten spelen. Het feit dat ik hem verbaal zou willen pijnigen, hem de pijn wil laten voelen die ik heb gevoeld. De haat uiten die ik nog steeds voor hem voel, en hem sadistisch uitlachen terwijl hij huilt. Hoe kan ik deze gevoelens van wrok koesteren voor iemand die niet meer in leven is en zich niet meer kan verweren?
Zouden meer mensen van zulke wraakzuchtige gedachten als ik hebben? Ik moet er niet aan denken dat hoe dan ook iemand deze openbaringen in mijn dagboek leest.

Zo'n avond als gisteren is echter zo dubbel, het ene moment krijg je een zakdoekje aangereikt, en daarna komt Lotte met zulke droge anekdotes waardoor ik gewoon moet lachen. Zo had ze bijvoorbeeld verleden week een jongen leren kennen waarvan ze zeker wist dat hij meer dan vriendschappelijke interesse in haar had. Hij vroeg of zij wat met hem wilde drinken zodat ze elkaar beter konden leren kennen. Ze zag het totaal niet zitten en zei dat dan ook tegen hem. Vervolgens antwoord hij de uitnodiging ook totaal niet anders dan vriendschappelijk bedoeld te hebben (ze probeerde zijn stem na te doen met de voor Lotte zo kenmerkende hese stem: “Nee joh, ik wil alleen maar vriendschappelijk wat drinken! Whehehe, gekkie.”). Vraagt ze mij ineens met een hoog stemmetje hoe dat zo komt met deze jongen, of hij zo zijn gezicht wil redden, of om vanuit de friendzone alsnog te kunnen neuken. Hoe ze op dat verhaal komt zeg, en dat ze dan ook nog tips vraagt aan een plattelandsdame uit Losser zoals ik!

Toen ik in het begin van de avond in Losser aankwam zag ik mijn moeder met laatste restjes van het avondmaal stuntelen, maar dat is niet meer dan logisch als er ineens een mond minder te voeden is. Dat zelfs zoiets basaals als eten mij al aan mijn vader laat denken, wat zegt dat over mijn gevoel? Het gaat hoe dan ook een lange avond worden, zoveel is duidelijk.
Nadat de tafel opgeruimd is, bied ik mijn moeder aan mee te helpen met afwassen. Ongemakkelijk staan we naast elkaar, allebei ons deel van het aanrecht geconfisqueerd, als twee zielen die alleen de pijn het hoofd proberen te bieden. Het liefst zou ik haar omhelzen, maar mijn vader heeft mij vroeger zo vaak duidelijk gemaakt dat ik mijn gevoelens voor mij moet houden dat ik moeite heb daadwerkelijk die stap naar links te zetten en mijn hoofd op haar schouder te leggen.

Ik zet mijn mobiele telefoon nu uit ook. Ik wil niet omgehaald worden vanavond tóch mee te gaan om mijn verjaardag te vieren in Utrecht. Sorry Karin, vanavond niet. Vanavond wil ik thuis zijn bij de mensen van wie ik houd, en mezelf niet verliezen in drank en slechte vriendjes.
Vriendjes zijn stom namelijk, je zou ze met stenen moeten bekogelen! Allemaal!

quote:

Zo had ze bijvoorbeeld verleden week een jongen leren kennen waarvan ze zeker wist dat hij meer dan vriendschappelijke interesse in haar had. Hij vroeg of zij wat met hem wilde drinken zodat ze elkaar beter konden leren kennen. Ze zag het totaal niet zitten en zei dat dan ook tegen hem. Vervolgens antwoord hij de uitnodiging ook totaal niet anders dan vriendschappelijk bedoeld te hebben (ze probeerde zijn stem na te doen met de voor Lotte zo kenmerkende hese stem: “Nee joh, ik wil alleen maar vriendschappelijk wat drinken! Whehehe, gekkie.”). Vraagt ze mij ineens met een hoog stemmetje hoe dat zo komt met deze jongen, of hij zo zijn gezicht wil redden, of om vanuit de friendzone alsnog te kunnen neuken.

quote:

Op vrijdag 12 september 2008 12:06 schreef Detroit het volgende:

[..]

Dankje Burdie .
Ik heb het een flink aantal keer nagelezen, maar misschien dat ik wat steekjes heb laten vallen met betrekking tot waar het bij jou gestopt is. . Aan Karin heb ik iig wél gedacht.
[..]

BINGO! . Kon het niet nalaten. .

quote:

Op donderdag 18 september 2008 07:58 schreef Re het volgende:
Dinsdag 16 september (fraubitch)


Lief dagboek,


De dag met mijn familie heeft mij goed gedaan, ik realiseer me steeds meer dat ik er niet alleen voorsta op deze wereld! Mijn moeder heeft mij op dit moment nodig net zo zoals ik haar nodig heb.

Gisteravond tijdens het afwassen begon ze te snikken, ik kon het niet toelaten om haar daar zo te laten staan, met een bord in haar ene hand en de vaatdoek in haar andere hand.. het was niet meer die sterke zelfstandige vrouw die ik kon. Dit was een gebroken persoon!
Ik ben naar haar toe gelopen en heb haar omhelsd, ze begon te huilen en liet het bord uit haar handen vallen, ik hoorde het bord kapotvallen op de keukenvloer, ik voelde de scherven tegen mijn schenen aan vliegen... Het deed me niks. Vroeger zou er paniek uitgebroken zijn! Het servies was niet meer compleet! Zouden we er met zijn allen op af gesprongen zijn om het op te ruimen...
Nu niet.. Eva en Esther stonden aan de grond genageld. De tijd stond stil. Ik hoorde mijn moeder niet eens meer huilen. Mijn leven flitste voorbij.. Waar ben ik mee bezig??? Ik ruineer mijn eigen leven en ik geef er anderen de schuld van! De mensen die juist hun leven zouden geven om mijn leven een stukje dragelijker te maken!! Vanaf nu ga ik mijn leven leiden zoals ik het wil. Fuck Bas. Fuck Marieke. Fuck school. Fuck iedereen die me in de weg staat om mijn geluk te beproeven!!

Ineens kwam ik weer bij. Mijn moeder stond al 2 meter van me af. Esther was mijn naam aan het roepen, Eva kwam aanlopen met een veger en blik... De situatie werd weer helder... En toen stortte ik in. Blijkbaar. Want ik werd wakker op de brancard net op het moment dat ik de ambulance werd ingeladen.

Ik lig nu in het ziekenhuisbed, Esther heeft mij mijn tas gebracht, gelukkig heb ik mijn notitieblokje altijd in mijn tas. Ze vertelde mij dat ik minstens 5 minuten voor me uit zat te staren voordat ik in elkaar zakte. Ze hebben mij proberen bij te brengen maar na 5 minuten toch maar 112 gebeld. Ik ben in totaal ruim 20 minuten out geweest.

Ik moet vannacht alweer hier blijven ter controle, ik heb blijkbaar een burn-out gehad. Ze denken dat ik lijd aan een depressie in combinatie met een angsstoornis en
een onderontwikkelde indentiteit realisatie. Ofzoiets. Geloof ik. Ik was niet op aan het letten want toen de dokter het vanmiddag vertelde zag ik Bas verschijnen in de deuropening.
Hij vroeg of hij binnen mocht komen. Ik deed mijn ogen dicht en keerde mijn gezicht van hem weg. Hij begon tegen mij te praten, hoeveel spijt hij had, hoeveel hij om mij gaf... Hij pakte mijn hand vast.... Toen viel ik weg.

Ik ben net weer bijgekomen. Of wakkergeworden. Ik volg het niet meer.

Ik volg mezelf niet meer.

Bas is weg. Mijn moeder slaapt op de stoel aan mijn voeteneind. Ik hoor de roemoerige stilte van het ziekenhuis...


Ik ga weer slapen. Ik ben moe.

quote:

Op donderdag 18 september 2008 09:35 schreef fraubitch het volgende:
nu twijfel ik of het nou burn out is of black out. ik ben niet zo medisch onderlegd

quote:

Ze denken dat ik lijd aan een depressie in combinatie met een angsstoornis en
een onderontwikkelde indentiteit realisatie.

quote:

Op vrijdag 19 september 2008 18:28 schreef Re het volgende:
Woensdag 17 september (Tha_Erik)

Lief dagboek,

De rust in het ziekenhuis was van korte duur. Na een nachtje ter observatie gelegen te hebben moest ik vandaag naar huis. Ze hadden het bed nodig (dat zei de dokter ook echt zo. Ik kon niet ontdekken of ie nou sarcastisch was of niet). Een recept meegekregen voor medicatie. Antidepressiva. Great.

Ik lig nu thuis in Losser op mijn eigen kamer in bed. In de afgelopen paar dagen is mijn leven zo ontzettend veranderd. Ik ben blij dat ik ergens ben waar ik vertrouwd ben. Weg van studie, weg van Bas, weg van… papa.

Het potje pillen staat naast me op het nachtkastje. De naam zegt me niks. Selective Serotonin Reuptake Inhibitor Hocus Pocus. De dokter gaf een lange uitleg over het hoe en wat. Welke stofjes het remt, welke toenemen welke bijeffecten. Het enige wat ik wilde was naar huis. Dus ik heb gezegd dat ik het snapte en toen liet hij me gaan. De weg naar huis was vreemd. Ma zei niks en probeerde zich met alle macht op de weg te concentreren. Ik zag dat ze het er moeilijk mee had. Eva staarde door het autoraam naar buiten en neuriede een vervelend liedje. Ikzelf was alleen maar blij om uit het ziekenhuis te zijn. Als er één plek is die nog depressiever is dan een begrafenis, dan is het wel een ziekenhuis.

De dosis van vandaag werkt zich al een baan door mijn lichaam. Ik merk er nog niks van. Stom. Ergens had ik gedacht dat dit een soort wondermiddel zou zijn. Een pilletje van dit, en dat dan opeens het leven zich voor mij ontvouwde, bloemetjes langs het pad dat ik zou moeten lopen op weg naar mijn geluk. Niks daarvan. Ik voel me nog net zo klote als eerst. Er is niks veranderd.
Het enige voordeel wat ik merk is dat ik nu niet hoef te doen alsof ik me goed voel. Ik hoef geen schijn meer op te houden om verplichte verjaardagsfeestjes leuk te vinden. De rol van depressievelling bevalt me wel. Ook verrekte handig dat school op pauze staat. En ik hoef me er niet eens schuldig over te voelen. In het verleden was er toch elke keer als ik een college miste dat gevoel van schuld. Tegenover de docent, tegenover papa. Dat hoeft nu niet meer.

Wil ik überhaupt wel ‘beter’ (hoe heet ‘beter’, als ‘beter’ eigenlijk veel slechter was?) worden? Zo is het ook wel prima. Lekker alleen en rustig. Alleen met mezelf en met mijn gedachten. Mijn gedachten. En zelfs daarmee zou ik zonder kunnen.

Ik moet eerlijk zeggen dat het idee af en toe door mijn hoofd spookt. Hoeveel extra zou er voor nodig zijn? Hoeveel dosissen? Weg zorgen. Weg verleden. Weg toekomst.

Weg… ik.

quote:

Op donderdag 18 september 2008 17:29 schreef Re het volgende:
ook zin in een stukje te schrijven kenwel... er zijn nog een paar slots open

quote:

Op zaterdag 20 september 2008 16:14 schreef kenwel het volgende:

[..]

Goed, even gekeken wat nog vrij is, doe maar 18-20 oktober , in oktober heb ik tijd genoeg om een stukje te schrijven.

quote:

Op zaterdag 20 september 2008 21:43 schreef Re het volgende:
Donderdag 18 september (Kugari-ken)

Lief Dagboek

Ik weet niet wat het is vandaag, maar het voelt alsof er iets mis is. Iets klopt er niet aan vandaag, de dingen zijn niet zoals ze horen te zijn. Ik voel me

Lief Dagboek

Ik weet eigenlijk niet meer wat ik voel, het lijkt alsof er iets door mijn hoofd spookt en me zegt wat ik moet voelen, zonder dat ik het ook echt voel. Ik denk dat ik bang ben

Lief Dagboek

Vandaag is anders, maar niet echt anders, het is hetzelfde als altijd, maar toch ook weer niet. Ik kan er niet mijn vinger opleggen, maar het is iets dat langzaam verder kruipt, al lijkt de tijd niet sneller of trager te gaan dan anders. Alsof er

Lief Dagb

Lief Dagboek

Er is niets meer dan een leegte en ik vind het moeilijk om die leegte op te

Lief Dagboek

Ik weet het niet meer. Ik krijg mijn gedachten niet op orde. Alles vervaagt zodra ik het gedacht heb. Alsof niet kan blijven plakken in mijn hoofd. Ik voel me niet verward, ik ben niet de weg kwijt ofzo, het is gewoon

Lief Dagboek

Waarom is vandaag alles toch zo moeilijk, zonder dat het echt moeilijk is. Waarom kan ik me niet concentreren, en heb ik me tegelijkertijd nog nooit zo gericht gevoeld als nu? Waarom kan ik me niet vinden in het stellen van vragen? Waarom boeien deze vragen me niets? Waarom schrijf ik eigenlijk nog dingen op?

Lief Dagboek

Verdomme, ik wil boos worden, maar ik ben het gewoon niet. Ik wil me gelukkig voelen, maar dat lukt me niet. Ik wil dingen zonder ze te willen. Ik wil schrijven hoe ik me voel, maar de woorden blijven niet op het papier staan zoals ik wil dat ze er moeten staan.

Lief Dagboek

Ik snap het niet, ben ik nog wel mezelf? Raak ik mezelf kwijt? Is de echte ik degene die ik nu ben, of ben ik iemand anders? Waarom kan het me niets schelen. Waarom lijk ik niets af te kunnen maken vandaag, het is zo

Lief Dagboek

Ik ben alles en iedereen kwijt vandaag denk ik. Eva

Lief Dagboek


Ik heb hier nooit om gevraagd!

quote:

Op vrijdag 19 september 2008 18:37 schreef babette21 het volgende:
Tegen de tijd dat ik aan de beurt ben (half oktober) is ze dood & begraven!!

quote:

Op zondag 21 september 2008 09:58 schreef Biancavia het volgende:
Oh tof. Ben ik nu aan de beurt?

quote:

Op maandag 22 september 2008 11:23 schreef Biancavia het volgende:
Hebben we al iemand gevonden die na mij is? Ik zag nogal wat lege plekken staan nog.

Ik kan mijn stukje vanavond of morgen al insturen, het is zo goed als af.
Hoe moet ik het insturen eigenlijk?

quote:

Op dinsdag 23 september 2008 22:11 schreef Re het volgende:
Vrijdag 19 september (biancavia)

Lief dagboek,

In de war. Ben nog steeds bij mam. Denk ik. Ze was hier net.

Weet weinig van gisteren, heb geloof ik heel de dag in bed gelegen. Net geprobeerd te lezen wat ik de vorige dag heb geschreven en doorgehaald. Begrijp er niet veel van.

Ik ben moe. Het is al laat. Nacht.

Kan niet slapen.

Zo’n vreemde dag geweest. Bas. Oh god, Bas! Wat heb ik gedaan?

Vanochtend begon zo raar. Werd wakker. Potje pillen stond naast me op mijn nachtkastje.

Kon me niet herinneren of ik gisteren al een pil had genomen, dus ik nam er twee. Ik stond op, maar het was geen ochtend. Het was al ver in de middag. Niemand thuis.



Voel me uitgeput.

Nu lig ik weer in mijn bed. Is dit wel mijn bed? Heb het gevoel dat ik iets belangrijks vergeten ben. Iets van vandaag. Wat gebeurt er toch? Alsof alles kwijtraakt. De tijd, mijn gevoel, mijn lichaam, mijn gedachten, het is niet meer van mezelf, alles is

Ik hoor mam aankomen.

Er kwam niemand. Ik weet het weer. Bas.

Waar is mam? Ze moet het me uitleggen.

Waarom heeft ze zo’n raar dekbed op mijn bed gelegd? En ik begrijp ook niet waarom mijn hele oude kamer heeft veranderd. Er is niets aan zo, zo’n kale ruimte.

Alles voelde vandaag zo onwerkelijk. Onder de douche zag ik mijn arm naar de shampoofles gaan, maar het was net of het de hand van een ander was die in de fles kneep. De shampoo belandde op de hand van een vreemde. Het was mijn hand. Mijn eigen handen die mijn haren wasten.

Zelfs als ik nu naar de hand kijk die deze letters opschrijft realiseer ik me ineens dat het mijn eigen vingers zijn die de pen vasthouden. Het is allemaal is zo verwarrend.

Vanmiddag had ik geen honger, maar had gisteren ook al niet gegeten. Boterham gepakt. Weer die onbekende handen die de boter over mijn brood uitsmeerde en er een plak kaas op legden. Toen keek ik naar de boterham, maar ik wilde helemaal geen kaas.

Zo bleef ik nog even staan, het was of mijn lijf bevroren was. Ik kon niet meer nadenken, wist niet meer wat van mij was, wat ik was, of eigenlijk wie ik was en vroeg me af wat die boterham daar eigenlijk deed.



Bas Bas Bas

b

a

s

Bas Bas bas BAS



Oh god, het mesje.



Nadat ik het brood weggegooid had pakte ik een appel en een mesje. Aan de keukentafel begon ik te schillen. Het ging niet goed, mijn vingers trilden. Met al mijn kracht klemde ik het mesje in mijn greep.

De bel ging. Ik schrok ervan.

Het mesje. In mijn hand.

Ik zweefde naar de voordeur. Mijn benen bewogen onder mijn lichaam, maar tegelijkertijd was het of de vloer tien centimeter onder mijn voeten weg was gezakt.

Toen ik mijn linkerhand op de deurknop legde keek naar mijn vingers. Ze trilden. Ik voelde mijn hele lijf beven terwijl mijn eigen onbekende hand als automatisch de deur opentrok. De tranen stroomden over mijn wangen. Het was eng, ik wist niet wat er gebeurde en ik had er totaal geen controle over. Alsof mijn lichaam was overgenomen door… iets.


Opeens stond Bas daar voor me. Was hij daar echt? Hij mocht mij zo niet zien, niet in deze hysterische toestand. Ik moest hem weg krijgen. Weg!

Hij mocht mij zo niet zien!

Ik heb gegild. Heb mijn onwillige lijf in de strijd gegooid om hem naar buiten te krijgen. Die handen, die vreemde handen die niet van mij leken, ze hebben hem geslagen. Iemand schreeuwde dat hij op moest rotten. Was ik dat?

Het mesje.

Wat is er gebeurd? Mijn herinneringen zijn zo vaag.

Ik wil het weten. Ik moet het weten!

Wat heb ik gedaan?



Ik ga mam roepen.

quote:

Op dinsdag 23 september 2008 22:14 schreef Re het volgende:
waar gaat dat heen tof

wie wil het volgende stukje schrijven... iemand nieuw die hier loopt te lurken, kom op... je hebt tot 29 september, daarna is MLI. Anders zal ik nog ff een stukje schrijven of anderen die al een stukje hebben geschreven.

quote:

Op dinsdag 23 september 2008 23:45 schreef Copycat het volgende:

[..]

Dit is een te goede wending om te laten liggen.
I'm next.

_{Waar vind ik ook weer de spelregels?}

quote:

Op dinsdag 23 september 2008 23:45 schreef Copycat het volgende:

[..]

Dit is een te goede wending om te laten liggen.
I'm next.

_{Waar vind ik ook weer de spelregels?}

quote:

Op woensdag 24 september 2008 11:20 schreef Lekiamh het volgende:

Nou maak je me wel erg nieuwsgierig naar wat komen gaat...

quote:

Op zaterdag 27 september 2008 15:07 schreef Biancavia het volgende:
Hoe staan de vorderingen, Copycat?

quote:

Op zondag 28 september 2008 12:15 schreef Re het volgende:
Zaterdag 20 september (Copycat)

Ik kan het gewoon niet bevatten. Ik? Hier? Omdat ik. Omdat ik. Ik krijg het gewoon niet uit mijn pen. Ik schaam me zelfs voor jou. Ik ga naar mijn kamer, slapen en daarna moet ik het maar gewoon doen. ‘’t Is zoals het is’, zou Bas zeggen. Haha, lekker wrang, trut.

….


Nou, dan moet ‘t maar. Ik ben dus weer terug in het ziekenhuis. Het ziekenhuis waar pappa

lag en het ziekenhuis waar Bas ligt. Pappa is dood. Bas ligt op de Intensive Care en ik ben op de PAAZ-afdeling. Omdat ik Bas te lijf ben gegaan. Met een mesje. Waarmee ik hem in mijn waanzin in z’n milt heb geraakt.

Zo. Dat heb ik gezegd. Ik ben een nutcase die haar vriend vermoordt. Met een lullig aardappelschilmesje. Terwijl ze onder de tranquilizers zit en dus helemaal tot niks in staat zou moeten zijn. Maar nee! Ik niet natuurlijk. Nee, ik moet zo nodig in absurde razernij mijn vriendje neersteken.


En nu zit ik dus op de PAAZ-afdeling. In de ontspanningsruimte waar een verpleger maatje bodyguard me heel ontspannen in de gaten houdt. En gelijk heeft ie. Voor hetzelfde geld ram ik dit potlood zo door zijn oog zijn hersenen in. Ik ben verdomme net zo gek als The Joker uit de laatste Batman. Gekker!

Vanochtend leek de mist in mijn hoofd een stuk minder en toen ik nog eens goed mijn kamer rondkeek, zag ik dat dit helemaal mijn kamer niet was. Het was overduidelijk een ziekenhuiskamer. En, alsof mijn geest nog net even een beetje meer bevestiging nodig had, kwam toen de dokter binnen. Met een politieagent. De mist in mijn kop trok nog verder op en plots zag ik die handen. Mijn handen. Tegen Bas’ borst beuken. En in die handen zat dus dat mesje …



De dokter en de politieagent waren erg aardig tegen me. Geen ‘good doc, bad cop’ gedoe of zo. De agent vroeg of ik al in staat was een verklaring af te leggen en nadat ik hem wezenloos bleef aanstaren, zei de dokter dat het misschien toch beter was daar nog even mee te wachten.



En opeens zag ik alles helder. Want, als ik met dat mesje tegen Bas’ borst heb gebeukt en er nu een politieagent is, dan kan dat maar één ding betekenen. En dat moest en zou ik weten. Heel rustig kon ik vragen hoe erg ik Bas met dat mesje had verwond. Erg dus. Levensgevaarlijk erg. Hij ligt nu op de Intensive Care voor zijn leven te vechten. Hij die met mij wilde trouwen. Tot de dood ons scheidt …

De dokter vond het genoeg en zei de agent morgen terug te komen om me te ondervragen. En nu zit ik dus aan tafel in de ontspanningsruimte, tussen medegekken. Gedwongen opgenomen op de PAAZ-afdeling. Ik ben bang voor wat morgen gaat brengen en aan overmorgen durf ik al helemaal niet te denken. Hoeveel jaar staat er in Nederland voor moord?



Oh God, laat Bas alstublieft niet sterven!!! Niet door mijn handen die niet mijn handen leken maar wel mijn handen waren!

quote:

Op zondag 28 september 2008 12:17 schreef Re het volgende:
En geplaatst
[..]

het wordt echt een thriller zo ... mooi

MLI is next

quote:

Op zondag 28 september 2008 12:33 schreef DaMart het volgende:

[..]

Je bedoelt MPG, neem ik aan?

quote:

Op zondag 3 augustus 2008 20:26 schreef Nadine26 het volgende:
Ik wil ook meedoen

quote:

Op maandag 29 september 2008 10:37 schreef Copycat het volgende:
Dank .

Maar, waarom zie ik Nadine/Karin niet in het lijstje staan?
[..]

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 29 september 2008 23:24 schreef Biancavia het volgende:
Wat nou ontslagen worden?

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zondag 28 september 2008 12:35 schreef Copycat het volgende:
MPG is de nieuwe MLI en Whoopsydaisy ofzoiets?

quote:

Op donderdag 2 oktober 2008 12:27 schreef Re het volgende:
Zondag 21 september (MPG)



Lieve Jan,

Ik werd wakker met een barstende hoofdpijn. Keek om me heen. Alles was wit. Geen planten, geen knuffels, niks. Helemaal niks. Alleen maar wit om me heen. Ik raakte in paniek. Waar was ik? Wat deed ik hier? Waarom was ik niet in mijn eigen, vertrouwde omgeving? Waar was mama? Waar was Esther? Waar was Eva? Waar was Bas? Bas? Ik gilde het uit: “BAS!” Alles om me heen begon te draaien.

....

Hoe lang ben ik weggezakt geweest? Tien minuten? Twintig minuten? Ik weet het niet meer. Langzaam, heel langzaam, komt het besef terug. Ik begin te malen. Ik zit op de PAAZ. Op de PAAZ, verdomme! Ik ben zo gek als een deur! Ik heb Bas aangevallen, wat zeg ik, bijna vermoord, zo niet vérmoord… O mijn god! Bas. Zou hij nog leven, god, laat hem alsjeblieft nog leven… En die agent, die zou vandaag ook nog terugkomen. Hij gaat me vast een heleboel vragen stellen. Vragen waar ik niet op kan antwoorden. Niet op durf te antwoorden. Niet op wil antwoorden. O god, laat dit allemaal goed aflopen.

Langzaam gaat de deur open. In de deuropening staan de dokter die gisteren hier was, de agent en nog een derde man, een onbekende man. Hij stelt zich voor, maar het gaat volledig langs me heen. Ze stellen me vragen. De onbekende man vuurt de ene na de andere vraag af. Eindeloos veel vragen die allemaal hetzelfde lijken te zijn. Ik geef antwoord, maar ik ben er totaal niet bij met mijn gedachten. Geen idee of ik überhaupt antwoord geef op de vragen die ze me stellen. Slechts een ding telt nu. Een ding. Hoe is het nu met Bas? Leeft hij nog? Is zijn toestand stabiel? Ik krijg nauwelijks de antwoorden op hun vragen over mijn lippen, laat staan dat ik ze nu naar Bas durf te vragen.


Eindelijk. Het is voorbij. De agent en de vreemde man verlaten de kamer, het lijkt wel alsof ze er uren hebben gezeten. Wat hebben ze me gevraagd? Wat heb ik geantwoord? Ik weet het niet meer. Ze zullen vast nog een keer terugkomen. God, ik kan wel janken. Een eeuwigheid gaat voorbij, zo lijkt het. Dan, in een flits, kom ik bij mijn positieven en besef ik dat de dokter nog steeds tegenover me zit. De dokter, de enige houvast hier die ik momenteel heb. Ik grijp hem bij zijn arm. “Dokter,” zeg ik, “u moet me zeggen hoe het met Bas is! Leeft hij nog?” Dan barst ik in tranen uit en verslapt mijn greep.

De dokter legt zijn hand op mijn schouder en probeert me te kalmeren. Hij neemt alle tijd voor me. Met zijn warme stem vertelt hij rustig hoe de zaken ervoor staan. Na een operatie die de hele nacht geduurd heeft is Bas nog steeds in leven. Zijn toestand is weliswaar nog altijd kritiek, maar stabiel. Stabiel. Gelukkig. Ik voel de kalmte van de opluchting over me heen komen. Ik ben geen moordenaar. Vooralsnog niet…

quote:

Op vrijdag 3 oktober 2008 16:14 schreef Kugari-Ken het volgende:
is het niet oneerlijk als je dubbele inzendingen hebt ivm het competitie element?

quote:

Op vrijdag 3 oktober 2008 16:16 schreef Copycat het volgende:

[..]

Nood breekt wet. Maar ik ben het ergens wel met je eens. Daarom denk ik dat het slim is om enkel de eerste inzending van de dubbele schrijvers mee te nemen in de competitie.

quote:

Op zaterdag 4 oktober 2008 00:59 schreef Re het volgende:
wie wil het volgende stukje schrijven

quote:

Op donderdag 2 oktober 2008 22:43 schreef DaMart het volgende:
Leuke ontwikkeling weer .

Mocht Nadine of iemand anders nu niet kunnen, dan wil ik trouwens best als tweede bijdrage het volgende deel schrijven .

quote:

Op zaterdag 4 oktober 2008 11:42 schreef Re het volgende:
eerst DaMart dan.... de andere hou ik ook in reserve

quote:

Op zondag 5 oktober 2008 12:18 schreef Re het volgende:
Maandag 22 september (DaMart)

Lief dagboek,

Je bent de enige nog met wie ik kan praten. Waar zijn Esther en Eva? Ook mama heb ik al een paar dagen niet gezien. Vanochtend wilde ik bij haar op schoot klimmen en mij begraven in haar troostende armen. Zoals vroeger. Vroeger toen ze me zachtjes in haar armen wiegde, een kus op mijn voorhoofd drukte en zei dat alles goed zou komen. Vroeger toen papa dan de kamer in liep en zei dat ik me aanstelde. Vroeger toen ik nog normaal was. Toen ik Bas nog niet…

Maar mijn moeder was er niet. Mijn moeder was er niet om me te troosten. Waarom niet? Heb ik haar teleurgesteld? Ja, dat moet het wel zijn. Na de dood van papa breng ik haar alleen maar meer ellende. Ik ben bang dat ik mezelf kwijt raak in mijn waanzin. Mijn hoofd is een labyrint van gedachten en ik heb haar nodig om me te helpen de uitgang te vinden. Maar ze was er niet.


De enige die zich bij mij in de kamer bevond was de verpleger die zijn aandacht verdeelde tussen mij en de Donald Duck in zijn handen. Hij knikte toen hij zag dat ik wakker was. Dat was alles. Hij sprak geen woord. Niet eens goedemorgen. Ik zei ook niets. Wat kon ik zeggen? Helemaal niets. De enige bij wie ik mijn verhaal nog kwijt kan, die vertrouw ik deze woorden al toe.

Ik wil ontwaken uit deze nare droom, die begonnen is toen ik klaarwakker was. Ik heb wel honderd keer mijn ogen dichtgedaan en weer open, maar ik blijf hangen in de nachtmerrie die ik nu leef.

De enige droom die ik heb weggeslapen is die van vannacht. Ik bevond me in een kleine ruimte. De betonnen muren leken steeds dichterbij te komen. Ik lag op een flinterdun matras en voelde de ongelijke, ruwe vloer eronder. Iemand, of iets, kwam door de gesloten stalen deur naar binnen. Het was Bas, ook al was het Bas niet meer. Er hing een witte gloed om hem heen en er stroomde onophoudelijk bloed uit een wond in zijn buik. Zijn voetstappen klonken zwaar toen hij op me afliep. Ik voelde me kleiner worden en hij werd groter en… hij boog zich over me heen en sprak woorden die ik niet kan vergeten: “Dit komt nooit meer goed. Ik vergeef je dit nooit!” Ik ben hem kwijt, lief dagboek. Verdomme! Ik ben Bas nu echt voorgoed kwijt.

Die cel. Ik wil niet naar de gevangenis, ik... ik was niet degene die het mesje… straks word ik gestraft voor iets wat ik nooit bewust heb gedaan, ik… ik ben bang, lief dagboek. Ik ben bang en ik heb gehuild, maar niemand droogt mijn tranen. Ik ben alleen. Ik mis mijn moeder. Ik wil dat ze hier is. Ik wil haar stem horen, me tegen haar aandrukken. Verdomme, waarom is ze niet hier?!

Vanochtend kwam de dokter weer langs. Zonder agent en zonder de vreemde man. Waarom denk k dat hij een advocaat is? Ik vroeg de dokter naar mijn moeder. Hij reageerde niet en ging door met het controleren van mijn bloeddruk. Ik vroeg naar Bas. Stilte. Ik vroeg het nog een keer. De dokter zuchtte diep. Ik zuchtte. Zijn blik… ik zag het in zijn blik… Ik vloekte. Bas… Nee, dat kan niet…. verdomme! Het mag niet…. Bas...

Ik zag de dokter overeind krabbelen. Ik hoorde mijn voetstappen op de gang. Ik rende. Waarheen? Ik zag liftdeuren sluiten. Ik ging omlaag. Bas… ik moest Bas zien. De deuren gingen weer open. Twee mannen in bewakingsuniform. Ze pakten me beet. Ik gilde… daarna weet ik niets meer dan dat ik wakker werd in mijn kamer. Er zit nu een andere verpleger. Er staat een bewaker bij de deur.


O, lief dagboek. Ik heb er een puinhoop van gemaakt en het wordt steeds erger. Ik… hoe kan ik met mezelf leven na wat ik heb gedaan? Heb ik straks nog wel een leven, of pakken ze het van me af door me op te sluiten? Ik wil niet opgesloten worden, ik… wil… wil ik… nog wel… nog wel leven? De pillen… ik moet het potje met de pillen hebben…

quote:

Op zondag 5 oktober 2008 16:33 schreef Twinky het volgende:
ik heb nog een vraagje...
Dit zijn echt hele goede stukken maar ik voelde me voor mijn eigen stukje zo beperkt door het maximale aantal woorden. Telt dat niet meer?


Wel echt super verhaalwending hoor!

quote:

Op maandag 6 oktober 2008 11:41 schreef Copycat het volgende:
Is er al contact geweest met Nadine?

quote:

Op donderdag 9 oktober 2008 08:53 schreef Re het volgende:
Dinsdag 23 september (Lindytje)

Mama, Esther en Eva zijn nog steeds niet geweest… Ik weet zeker dat ze gebeld zijn door mijn arts. Mijn arts. Is het wel mijn arts? En wie is die man die de hele tijd bij me zit en zich ‘mijn verpleger’ noemt? Verpleger… moet een verpleger niet iemand verplegen? Hij heeft nog niks voor me gedaan. Als ik water wil, moet ik het zelf pakken, als ik naar de wc moet, moet ik dat toch echt zelf doen. Naar de douche moet ik zelf. Hoewel.. douche? Hoe lang is het geleden dat ik in de douche ben geweest? Zou ik mogen? Of gaat die man dan bij me in de douche staan? Verpleger m’n reet… die man houdt me alleen maar in de gaten. Ik word er gek van. En bij de deur staat ook al iemand die me in de gaten houdt… Ze houden me allemaal in de gaten. Wat doe ik hier in godsnaam?

Dat potje pillen… daar moet ik aan zien te komen. Dit heeft zo geen zin meer. Maar hoe? Hoe? HOE???

Godver, laat ze allemaal oprotten bij mijn deur, mijn bed… LAAT ME ALLEEN!!!!!!!!!!


………


De douche leek zo’n goed idee. Even douchen, even alleen. Even niet die twee mannen zien die me constant in de gaten houden. Nee, hij zou niet mee de douche in gaan. Hij zou op mijn kamer wachten. En toch is hij degene die me uit de douche heeft gesleurd. Samen met die bewaker. Toch? Of was het die arts?

Mijn hoofd… ik snap er niks meer van. Wat is echt en wat niet? Is die film die ik de hele dag om me heen zie de werkelijkheid? Speel ik er in mee? Of kijk ik vanaf de zijlijn toe? Of is het geen film? Is het werkelijkheid? Het kan de werkelijkheid niet zijn. Ik doe zulke dingen niet.

Mijn ‘arts’ is net bij me geweest. Met zijn bezorgde hoofd. Zijn gespeelde bezorgde hoofd. Want bezorgd is hij niet. Ik weet zeker dat hij de opdracht heeft gekregen me in leven te houden, zodat ik terecht kan staan voor wat ik Bas heb aangedaan. Want ik heb hem vermoord. Toch? Of ben ik dit ook weer aan het verzinnen? Ik word er gek van. Ik snap niks meer van deze wereld.

WAT IS ECHT???

Ben ik wel echt?

Nogmaals, ik doe zulke dingen niet. Dat is voor gothics, emo’s en dat soort zielige lui. Maar toch waren het mijn handen die voorzichtig handdoeken op de wasbak legden. Mijn handen die gewikkeld waren in een handdoek. Mijn handen die een handdoek op de grond legden, om te zorgen dat een eventueel vallende scherf geen herrie zou maken. Mijn handen die de douche aanzetten en tegelijkertijd de wc doorspoelden. Mijn in een handdoek gewikkelde hand die de spiegel aan diggelen sloeg. Ik deed het allemaal. Mijn handen deden het. Het leek alsof ze op de automatische piloot handelingen uitvoerden, terwijl mijn gedachten compleet uitgeschakeld waren.

Wat er daarna gebeurd is weet ik niet… Misschien had mijn brein bedacht dat het een mooi alternatief was voor het potje pillen dat ik nooit zou bemachtigen. Maar dan had mijn hoofd verdomme wel wat beters mogen verzinnen!! Mijn hoofd kon toch weten dat ik nooit het lef zou hebben het echt te doen? Echt door te drukken?


Nu zit ik hier in bed. Ruw uit de douche gesleurd door de verpleger en bewaker. Zouden zij ook van de opdracht weten? De opdracht me in leven te houden?

Mijn moeder en zusjes weten er ook van, de opdracht. Maar die opdracht houdt meer in dan alleen ‘houd haar in leven, om berecht te kunnen worden.’ Die opdracht is veel grootser. Wat die opdracht nog meer inhoudt weet ik nog niet, maar ik zal er achter komen. Ik kan niet toestaan dat de wereld om me heen met een opdracht leeft die mij aangaat, waarvan ik niet weet wat ‘ie inhoudt.

Het pillen-plan is opzij geschoven, het douche-avontuur werkte ook niet.

Ik moet uitzoeken wat ze van plan zijn. Waarom Eva, Esther en Mama niet meer komen, wat de ‘arts’ van me wil. Wat is hun missie? Wat is hun doel? Wat is mijn rol in dit grote spel?

Ik moet er achter komen…

quote:

Op donderdag 9 oktober 2008 09:05 schreef motorbloempje het volgende:
is goed hoor

wanneer is de deadline

quote:

Nogmaals, ik doe zulke dingen niet. Dat is voor gothics, emo’s en dat soort zielige lui.

quote:

Op vrijdag 10 oktober 2008 15:32 schreef Burdie het volgende:
Mmmm, het wordt wel erg vaag nu. Van mij mag het wel weer wat concreter worden en mag ze wel weer wat meer grip op zichzelf krijgen. Maar dat ben ik he .

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 10:53 schreef Re het volgende:
Dinsdag 24 september (motorbloempje)

Dagboek...

In de war.

Dat zou ik zijn volgens de meneer die zich mijn arts noemt.

In de war.

Allemaal redenen, argumenten en beloftes worden gedaan om mij ervan te overtuigen dat ik ernaast zit, dat ik me álles inbeeld, dat niets is zoals ik denk dat het is.

Maar waarom duidt alles wat ik zie en hoor, of eigenlijk juist niet zie en hoor, op het tegenovergestelde? Het kan toch niet anders dan dat niemand me meer wil horen, zien of kennen? Mijn bloedeigen ouders laten al dagen niets horen, de dokter zegt dat alles goed komt terwijl dat niet kan na wat ik gedaan heb en die verpleger kijkt me aan alsof ik een of ander insect ben dat hij eigenlijk met een grote spuitbus wil verdelgen.

Ik ben niet in de war! Ik heb álle tijd om de dingen die gebeuren te observeren, analyseren en verwerken. Alles wat ik teruglees in dit dagboek laat zien dat ik het me niet in kan beelden, dat mijn analyse de enige juiste moet zijn…
Het kan niet anders…. Ik heb Bas vermoord en nu moet ik boeten... Ik heb de liefde van mijn leven van het leven beroofd, en nu mag ik niet het mijne nemen, dat is mijn straf...


De dokter komt binnen, schrijf straks weer verder.

[..]

In de war!

Het kan niet waar zijn… bijna niet waar zijn… alles leek zo echt.. zo logisch…

In de war!?

Toen de dokter dus binnenkwam, volgde niet veel later.. Bas! Hij probeerde lief en begripvol te glimlachen, maar ik zag de argwaan en angst in zijn ogen..

De dokter ging voor mijn bed staan en begon te praten, maar na ‘goedemorgen Lara, ik hoop dat je je wat beter….’ Veranderde alles wat hij zei in een grote blob van ‘blabla’s’ en kon ik alleen nog maar naar Bas kijken. Hij stond daar, schuin achter de dokter en keek me aan. Was het wel angst in zijn ogen… was het niet bezorgdheid.. het moest wel angst zijn, voor mij, toch?

De dokter deed een paar stappen naar achter en gebaarde naar Bas dat hij me mocht naderen.

Ineens besefte ik dat ik het hele hoe en waarom gemist had en voor ik het wist pakte ik Bas zijn handen vast en vroeg hem álles. Hoe het met hem was, waarom hij hier was, waarom hij niet uit de buurt bleef, ik was immers gevaarlijk! Na elke zin het woordje ‘sorry’, de tranen stroomden over mijn wangen en ik vroeg me af hoeveel hij van mijn geratel en gesnotter heeft meegekregen.

Bas ging rustig op de rand van het bed zitten en nam me in zijn armen en shushte me stil. Snikkend en snotterend lag ik daar op bed in zijn armen en kon ik zoveel niet bevatten en geloven.

Bas! Hij leeft nog! En hij was hier, bij mij… bij mij..

Rustig begon hij te praten. Gaf hij antwoord op mijn geratel en probeerde me recht in de ogen aan te kijken.

Hij zei dat ik ziek was, en dat ik al die tijd veel te veel hooi op mijn vork had genomen, dat hij zich zo schuldig voelde en dat ik mezelf niets moest verwijten. Hij wist dat ik het niet zo had bedoeld en dat het allemaal kwam door mijn ‘ziekte’ en dat het allemaal wel goed zou komen en dat hij me nooit meer in de steek zou laten…

Hij is er nog.. en de dokter zei niets toen ik naar hem vroeg.. waarom zei hij niets…. Moest hij eerst aan Bas vragen of hij me nog wilde zien? Wilde hij me geen valse hoop geven en wist hij niets te zeggen? Was hij bang dat als hij zou zeggen dat hij nog leefde ik alles op alles zou zetten om in de buurt te kunnen komen? Mezelf weer in gevaar en problemen zou brengen?

Ik ben in de war, ik was in de war, ik wil niet in de war zijn,maar ik weet ook niet wat ik wil geloven…
Ik wil geloven dat Bas het meent, dat hij bij me blijft, me vergeeft… Dat ik weer ‘beter’ word en en…

Het moet. Ik moet hem geloven. Ik kan wel blijven denken dat er complotten zijn, dat iedereen tegen mij is en ik alleen tegenover de rest van de wereld sta, maar is het niet egoïstisch om zo te denken? Niet alles draait om mij, er zijn maar heel weinig dingen op deze wereld waarin ik überhaupt een rol speel… dus kan nooit alles om mij draaien… Toch?

Bas praatte langzaam en zacht, maar wel met de kracht van eerlijkheid. Hij vertelde dat mijn moeder en zus me de rust wilden gunnen om alles op een rijtje te zetten. Dat ze me niet in de war wilden brengen en ze zodra ik weer helder genoeg was langs zouden komen. Dat ze het zelf ook heel zwaar vonden om mij zo ziek te zien… ziek… ik ben ziek…

Met grote ogen keek ik hem aan en vroeg zachtjes of hij ze wilde bellen, en of hij wilde zeggen dat ik heel veel van ze houd en dat ik ze nodig heb. God oh God wat heb ik mijn moeder nu nodig…

Toen de dokter Bas vertelde dat het tijd was om terug te gaan naar zijn eigen kamer, stond hij voorzichtig op, nam mijn handen in de zijne en kuste ze. ‘Alles komt goed, ik beloof het je…’ fluisterde hij in mijn oor en liep richting de deur.

De dokter kwam nog even naar me toe en vroeg hoe het ging. Ik vertelde dat ik ik de war was, maar dat als ik echt ziek was, ik wel heel graag weer beter wilde worden…..

De dokter glimlachte, voor de allereerste keer, en ook hij beloofde me dat alles goed zou komen…
Hij vertelde nog wat over de medicijnen die ik ging krijgen en dat het snel allemaal minder warrig zou worden..

Bas was hier, Bas leeft nog…

Alles komt goed… alles komt goed, álles… echt waar, ik beloof het mij… !

quote:

echt waar, ik beloof het mij

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 11:37 schreef Tha_Erik het volgende:
Zou de vader stiekem nog leven ?

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 11:37 schreef Tha_Erik het volgende:
Zou de vader stiekem nog leven ?

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 11:42 schreef motorbloempje het volgende:

[..]

haha

ik had wel Re even gepm-ed met de vraag of het een open ingang was, of dat Bas dood was verklaard in het stukje voor me... die wist het ook niet dus heb ik maar even wat positieve meuk erin gegooid, want dat was wel nodig... 't werd een beetje een overdreven R&P-er-krashoer

Soort kruising tussen F04, Gboy27 en mezelf in slechter tijden en dat kon natuurlijk niet

SPOILER: achtergrondinfo

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:49 schreef alwaysthebest het volgende:
Daar weet Babs vast wel raad mee.

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:58 schreef Zhenar het volgende:
Wanneer is mijn deadline en krijg ik wel een pm en sms als ik moet????

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:59 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

Schema.

26 -- 15-17 Oktober -- babette21
27 -- 18-20 Oktober -- kenwel
28 -- 21-23 Oktober -- Nadine26
29 -- 24-26 Oktober
30 -- 27-29 Oktober -- Zhenar

quote:

Op maandag 13 oktober 2008 19:49 schreef alwaysthebest het volgende:
Verstuurd. En ik ben er best een beetje nerveus van. !

Van dat gekke is niet veel terecht gekomen.

SPOILER: achtergrondinfo

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 09:35 schreef Re het volgende:
Woensdag 25 september (alwaysthebest)


Alles komt goed.


Vanmorgen mocht ik de afdeling op. Eindelijk een momentje verlost van die stilte, die kilte, die man die me in de gaten blijft houden (hij wordt ook steeds enger, soms denk ik dat hij me elk moment gaat jeweetwellen), het maakt je gewoon gek. Ik mocht naar de andere gekken. Heel even kwam er een Girl, Interruptederig gevoel naar me boven. Of zoiets.

De zaal was in een paar groepjes verdeeld, met ertussendoor wat losse mensen. De een schommelde wat heen en weer, andere zaten een spel te doen, een paar stonden fluisterend te smoezelen, een ander zat naar de voorbij razende treinen uit het raam te kijken, en een iemand leek in haar eentje te toneelspelen: in een hoekje met een onzichtbaar persoon giechelend alsof mensen om haar heen haar niet kenden om ineens een vreemde dans te gaan dansen. Het zag er nog best oké uit ook!



Ineens kreeg ik gevoel alsof mijn maag zichzelf in een driedubbele knoop legde. Bas, mama, Esther, Eva, BAS! Zelfs hoppy floppy Floor miste ik (en deze keer met figuurlijke kiespijn)… Al die onbekende mensen daar, wat moest ik doen? Ik voelde weer een kotsmoment opkomen, dus ging maar zo snel mogelijk terug naar mijn kamer.



Na ’s avonds eeeeeeindelijk in slaap te zijn gevallen schrok ik ineens wakker. Op de gang allemaal geluiden. Een van de gekken die gek was geworden? Een zoemend alarm. Bzzzzzzzzzzzz. Ook de verpleger bij me schrok op door een piepje en rende de gang op. Ik was te nieuwsgierig om te blijven liggen, dus stond op, trok snel wat kleren aan, pakte jou en ging naar buiten. Ik heb nog steeds geen flauw idee wat er gebeurd is (ik denk ook niet dat ik het wil weten), maar dat er wat gebeurd was was wel duidelijk. Alles lag overhoop, op de muren zat zelfs bloed! In een hoekje zat een zielig hoopje mens heen en weer te knikken. Ik wilde er naar toe lopen om te vragen wat er aan de hand was, maar gelukkig keek ik op tijd naar rechts, want ik zag de deur naar de uitgang dichtgaan, alsof iemand te snel was weggelopen om die deur fatsoenlijk dicht te trekken. De deur ging langzaam dicht, maar toch rende ik om hem tegen te houden. Nog ruim op tijd wist ik de deur vast te pakken.



Weer sloeg de twijfel toe. Wat moest ik doen? Ik kon gaan waar ik wilde! Maar weglopen van dit alles, kon dat wel? Werk ik me niet nog meer in de nesten? Waar ben ik mee bezig? Waar moet ik heen? Terug naar Losser? Canada? IK MOET HIER WEG! Bas. Bas! Hij is oké! Ik ben niet echt gek! Hij is oké, hij houdt nog van me, er is niks aan de hand! Maar ik heb hem neergestoken! Zou ik hier mijn leven weer op de rails kunnen krijgen? Ben ik wel echt ziek? Gaat de dokter echt zorgen dat alles goed gaat komen? Kutpap die me heeft verpest. IK HAAT JE! Voor alles! Waarom heb ik niet gewoon een gewoon leven met gewone problemen…Waarom kan ik me nu niet zorgen maken over Nina’s herrie, katten met nierprobleempjes en artrose, eenogige honden met oorpijn, gebroken konijnenpootjes, Esther die haar zoveelste vriendinnetje oppikt, hoe ik meer vrienden op hyves kan krijgen, naar welk feestje we gaan na het hockey’en, een fucking SOA! … Waarom ik niet? Waarom stel ik mezelf altijd zoveel vragen? Ik wil antwoorden!



In de paar seconden dat deze warrige boel door mijn hoofd ging had ik mijn beslissing gemaakt. Maar dat hoor je over een paar dagen Jan, nu ben ik moe van het schrijven.

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 18:13 schreef babette21 het volgende:
wat moet ik hier nou weer meer?!

gelukkig is het allemaal zo ongeloofwaardig dat 't er eigenlijk weinig toe doet, ga er dus maar eens lekker op zitten broeden.....

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 19:09 schreef DaMart het volgende:

Wees blij dat ik mijn eerdere plan niet had doorgezet... de politie die dagboek in beslag nam... dan was er pas een probleem geweest .

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 17:51 schreef alwaysthebest het volgende:
Dat doe je snel.

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 19:46 schreef babette21 het volgende:

[..]

en dat terwijl ik volledig van idee moest switchen (ik wilde namens iemand anders schrijven - iemand die dus het dagboek vond en een bericht aan Lara achterlaat wat hij/zij er allemaal van vind), maar iemand liet Lara achter in een deuropening.....

Heb je trouwens mijn referentie naar jou en giech meegekregen? ! Het zit diep

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 20:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Dat was wel een tof idee van je. Maar dat had je er nu toch ook nog in kunnen verwerken?

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 20:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Dat was wel een tof idee van je. Maar dat had je er nu toch ook nog in kunnen verwerken?

_{Heb je trouwens mijn referentie naar jou en giech meegekregen? !}

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 21:12 schreef Re het volgende:
Donderdag 26 september (babette21)


Zoals beloofd een update - you’d better fasten your seatbelts.


Vragen. Eindeloos veel vragen... Stik er maar in! Ik trek de deur verder open en loop de gang in. En uit. Een volgende gang in. En een volgende. En voor ik het weet… sta ik buiten.
En daar, in dat heerlijke, felle zonlicht, weet ik ineens heel zeker: ik ben niet gek! Ik ben door mijn vriend belazerd en heb mijn vader verloren. Om maar wat te noemen. Ik was in de war, absoluut. Ik heb dingen gedaan die op z’n minst gezegd niet heel slim waren, zeker waar. Maar ik wéét dat. Ik weet dat ik de controle kwijt was, mezelf en anderen pijn heb gedaan… en vooral ook dat ik dat heel erg vind en dat ik dat nooit meer wil of zal doen. Dat zégt toch iets?
Achterom kijken bevestigt enkel wat ik al dacht: wat nou gekkenhuis?! Ik wandel zojuist een doodnormaal ziekenhuis uit! Van de psychiatrische afdeling, maar toch. Ik hóef hier niet te zijn. Ik ben geen crimineel, geen moordenaar. Ik ben… ik ben…

…ik ben hier weg!

In de bus naar huis - Utrecht dus - wordt de wereld met elke bocht een stukje minder mistig. Tegen de tijd dat ik voor mijn voordeur sta zie ik weer haarscherp. Hoe ik altijd doe wat anderen van me verwachten, of wat ik dénk dat zij verwachten, want feitelijk vraag ik het ze nooit, vul ik zelf maar wat in. Angstig geworden voor meningen, reacties. Hoe ik het ‘perfecte leven’ nastreef, met perfecte studie en perfect vriendje (says who?), maar mezelf - de dingen die ík wil - daarbij negeer. En nu, zoveel jaar verder, ja nu ben ik mezelf kwijt. Maar als ik mezelf kan verliezen, dan kan ik mezelf ook weer terugvinden!

In de hal kom ik Nina tegen, die op weg naar buiten is en duidelijk haast heeft. “Hé, da’s lang geleden! Alles goed?” roept ze in het voorbijgaan. “Beter dan ooit!” antwoord ik, meer tegen de dichtslaande deur dan tegen Nina. Maar boven alles tegen mezelf.
In mijn kamer loop ik linea recta naar m’n computer. Ik zet ’m aan en als mijn startpagina (forum.fok.nl/forum/10) in beeld komt weet ik dat ie op volle toeren draait. Ik surf naar Cheaptickets en ontdek dat Canada budgettair gezien geen optie is. Even neig ik de hele opwelling direct te vergeten, maar dan herpak ik mezelf: kom op, niet opgeven nu… think woman!! Het werkt: plots weet ik waar ik moet zijn en natúúrlijk is dat niet in het afgelegen Canada. Een kwartier later heb ik mijn ticket online besteld. Over 8 uur mag ik ‘m verzilveren. Sociale fobie my ass!!

Na het uitprinten van mijn reispapieren werk ik het lijstje af dat ik inmiddels in mijn hoofd heb opgesteld. Ik spring onder de douche, was mijn haar drie keer en spoel de ziekenhuislucht van me af. Ik trek mijn koffer onder mijn bed vandaan en gooi er willekeurig wat kleren, schoenen en toiletartikelen in. Voeg daar m’n mp3-speler, mobiel en adresboek aan toe. Ik zoek anderhalf uur naar mijn paspoort, schiet zowaar níet in de stress over het niet kunnen vinden (ben ik high ofzo?!) en vind ‘m uiteindelijk in het vakje van… de koffer. Als ik het paspoort bij mijn pinpas, creditcard en reispapieren in m‘n jaszak prop, voel ik het potje met antidepressiva. Even ben ik van m’n stuk gebracht…… dan loop ik resoluut naar de wc, keer het potje om en spoel de hele klerezooi door…

Een paar uur later stap ik de inmiddels donkere nacht in, richting station. Daar staat op Spoor 12 de nachttrein naar Schiphol al te wachten. Tijdens het uurtje in de trein dommel ik voor het eerst een beetje weg, maar eenmaal aan de incheckbalie ben ik weer klaarwakker. “Dit is een enkele reis!?” zegt de grondsteward die mijn ticket bekijkt. “Ja,” zeg ik, “dit is een enkele reis…”

Aan de andere kant van de douane (het feit dat ik hier fluitend doorheen kom en dus echt geen voortvluchtige blijk te zijn is toch een opluchting) koop ik een kaart en postzegel. “Sorry.“ schrijf ik erop. “Ooit… misschien.” Ik gooi mijn voorlopig laatste groet aan Bas op de bus, haal een coffee-to-go (ik kan geen thee meer zien) en wandel op mijn gemak naar Gate E06. Ik zie door de grote ramen dat het inmiddels licht is geworden. Kijk nou… de zon schijnt vandaag alweer!!


En nu zit ik hier. In Central Park… New York City! Dag verleden, hallo heden.

Ik zie de mensen en ik hoor de stad en ik ruik de hotdogs en ik voel de zon. En ik lach om de mensen, de stad, de hotdogs en de zon… en om de laatste 24 uur en vooral om mezelf.

Voor het eerst ben ik het met iedereen eens: ik lijk wel niet goed wijs. Ik bén niet goed wijs en weet je wat?! Ik vind het heerlijk…!

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 20:53 schreef babette21 het volgende:
ze kan dat stuk van atb ook geschreven hebben toen ze thuis was (na het koffer inpakken ofzo)... dat stuk speelt zich 'vanochtend' af, dus daar kan ze 's nachts over geschreven hebben. Vervolgens, een uur of 12 later, schrijft ze de rest in NY....
Ofzo.... whatever...

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 21:23 schreef Zhenar het volgende:

[..]

Ja, het kan prima idd. Alleen is het zo'n raar gedeelte om op te stoppen
Maar ja, ze was natuurlijk wel "moe van het schrijven"

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 21:38 schreef babette21 het volgende:

[..]

of ze moest de trein halen...
en ja, atb had er een lekker eind aan gebreid

jij al enig idee wie er allemaal doodgaan enzo welke richting je opwilt met het slotstuk!?

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 22:59 schreef MissBliss het volgende:
atb, je hebt Ziggy erin verwerkt!
Gaaf stuk, babette!

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 21:23 schreef Zhenar het volgende:

[..]

Ja, het kan prima idd. Alleen is het zo'n raar gedeelte om op te stoppen
Maar ja, ze was natuurlijk wel "moe van het schrijven"

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 23:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Die hond is Auticia's Sipje.

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 22:37 schreef Zhenar het volgende:

[..]

Ik had dus het idee om het laatste stuk door iemand anders te laten schrijven, die haar dagboek had gevonden.
Maar dat heb jij inmiddels al bedacht en nu moet ik een andere twist bedenken

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 12:15 schreef Cairon het volgende:
Ik moet zeggen dat ik het steeds minder leuk vind... het is een wedstrijdje overtreffen geworden, waardoor het steeds onwaarschijnlijker en extremer word. Het neemt steeds belachelijkere en onrealistischere proporties aan.

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 09:22 schreef babette21 het volgende:

[..]

waar zaten Giech en ik nou verstopt?!

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 19:08 schreef DaMart het volgende:

[..]

Ik gok hier:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 19:17 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

Nee. Die waren een outbreak aan het beramen.
Giechel doet zich graag voor als een vrouw met psychische problemen, dus ik vond het wel passend om 'haar' ook op de psychoafdeling te gooien. Babette is de onzichtbare persoon waar giechel tegen aan het praten is. En de mensen om hen heen kennen giechel niet.
_{Meet enzo, het zit diep.}

Daar doelde ik ook op... dus het had best gekund .

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 18:59 schreef Re het volgende:
ik heb trouwens nog geen bericht van kenwel gehad... dus dat wordt misschien weer een reserve...

en ach, over de inhoud, ik denk niet dat het een wedstrijdje overtreffen is, iedereen kan zijn fantasie erin kwijt dus dan krijg je wel aparte wendingen en diepere projecties

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 19:31 schreef babette21 het volgende:
btw, is er eigenlijk al een wie-speelt-Lara-in-de-film-topic?!

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 20:02 schreef Twinky het volgende:

[..]

ik bied me aan

quote:

Op zaterdag 18 oktober 2008 18:42 schreef Re het volgende:
kenwel is aan het schrijven.... twinky jij kan het andere open plekkie wel vullen.

quote:

Op zondag 19 oktober 2008 23:48 schreef Re het volgende:
Vrijdag 27 september (Kenwel)

Lieve Jan,

Ik ben ver van Bas en mijn moeder en Esther en Eva. Zouden ze me al gemist hebben in die F**king kliniek. Weet Bas het al?? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet en ook niet wil weten, ik ben vrij vogelvrij. Afgelopen nacht geslapen in Central Park, wat ga ik vandaag doen naar het Empire State Building, het Vrijheidbeeld bekijken of zo. Wat moet ik nu…. Ik mis Bas , of toch niet. Ik voel een leegte.
Lopend op Fifth Avenue tussen al die mensen die ik niet ken, die mij niet kennen. Ik word gek al die mensen overal waar ik kom zijn mensen en dat wil ik niet, ik wil nu even alleen zijn om na te denken hoe het nu verder moet met me. Waar kan ik naartoe…Overal zijn mensen


Na veel gelopen te hebben aangekomen bij een grote kerk. Hopelijk is er geen mens.

Ik ben gaan biechten want ik heb spijt van deze daad.

Ik zou weer terug in ons Kikkerlandje willen zijn bij Bas en Esther en Eva. Maar hoe moet ik uitleggen wat ik gedaan heb. Moet ik dan weer terug naar de kliniek. Ik ben niet gek gewoon in de war door de dood van Pappie. Nee, Nee Niet terug !!!!
Ik wil een nieuwe start van mijn rotte leven maken opnieuw beginnen.

Ik loop te hard van stapel, nu ik hier in New York City ben kan ik ook hier studeren of werk zoeken of even niks doen en tot rust komen. Maar dat is moeilijk in deze nieuwe situatie met veel nieuwe dingen. Alles komt op me af en ik weet niet hoe ik daarmee het beste moet omgaan. Wat is dat moeilijk. De medicijnen hebben dat veroorzaakt denk ik. Ja denken kan ik nog wel maar de rest…. Ik wil hier kunnen genieten van de dingen, hotdogs, Starbucks Coffee en natuurlijk dollars uitgeven aan kleren. Niet dat ik iets nieuws nodig heb maar toch. Maar hoe moet ik genieten van dit alles en waarmee te beginnen… Eerst rust krijgen in mijn lijf. Ben op een bankje gaan zitten , ik wordt moe van al dat geloop, alles is ook zo groot hier. Na paar uurtje gezeten te hebben en veel nagedacht over alles, weet ik waar ik moet beginnen.

Eerst maar eens een slaapplek vinden voor komende nacht wat liggend op een bankje in het park zoals afgelopen nacht was geen pretje. Een hotel is duur en zoveel geld heb ik niet. Ik denk dat het toch weer een nachtje slapen in het park wordt dat kost niks en er slapen hier meer mensen , merendeel zwervers en dat ben ik niet. Maar wat en wie ben ik??

quote:

Op maandag 20 oktober 2008 10:07 schreef Copycat het volgende:
It's fun to stay at the YMCA/YWCA.

quote:

En dan van rags to riches ... na de eerste zwarte president, de eerste vrouwelijke .

quote:

Op donderdag 23 oktober 2008 21:27 schreef Re het volgende:
twinky... ik heb niets van nadine26 gehoord dus jij mag het volgende stukje schrijven

daarna hebben we nog 1 vrij plekkie

quote:

Op donderdag 23 oktober 2008 23:20 schreef Twinky het volgende:
ja he

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 00:23 schreef Re het volgende:
Zaterdag 28 september (twinky)

Lieve Jan,

Shit shit shit, het gaat godverdomme weer helemaal mis. Ik kan het ook niet in mijn eentje allemaal. Vannacht was echt… verschrikkelijk. Ik wil er eigenlijk niet aan terugdenken maar het was ook mijn eigen schuld. Slapen in Central Park is natuurlijk gewoon gevaarlijk, dat had ik moeten weten. Gelukkig ben ik net op tijd weggekomen, maar ik ben nog nooit zo bang geweest. Als vijf grote mannen achter je aan zitten maak je weinig kans als meisje. Nu ik eraan terugdenk voel ik de angst weer terugkomen, in mijn borst en in mijn keel. Trillende handen, bibberende knieën en zweet overal, daarbij vergeleken zijn normale paniekaanvallen peace of cake. Ik heb nog nooit zo hard gerend, idioot gewoon. Bah.

Nouja, en toen heb ik dus mama gebeld. Midden in de nacht, maar in Nederland was het alweer bijna ochtend. Ik belde haar wakker met een collect call maar wist me werkelijk geen raad. Ze was ook heel blij om mijn stem te horen, had zich ontzettende zorgen gemaakt. Wat heb ik ook in mijn hoofd gehaald, zomaar weg te gaan zonder iets te zeggen, weglopen. En wat heb ik haar aangedaan, zeker na papa. Het spijt me zo…

In ieder geval zit ik nu op JFK, te wachten op het vliegtuig. Ik kan vanaf half vier boarden en zit hier dus al… drie uur. Mama heeft met spoed geld over gemaakt zodat ik een ticket kon kopen terug naar Nederland. De man achter de balie was heel lief voor me. Ik was nog helemaal overstuur vanmorgen en hij stelde voor dat ik even ging douchen in de lounge van de businessclass. Dat was echt fijn, ik voelde me daarna een heel stuk frisser. Misschien stonk ik ook best wel na twee nachten in Central Park, ik weet het niet. Maar in ieder geval echt tof van hem!

De vraag is natuurlijk wat er nu thuis gaat gebeuren. Moet ik terug naar het ziekenhuis? Of niet? Of nog strenger opgenomen met bewaking? Of begrijpen ze nu dat dit een noodkreet was, dat ik niet op de goede plek zat, dat ik niet gek ben maar alleen een beetje in de war. Er is ook zoveel gebeurd. En nu voel ik me alweer een heel stuk beter! Of in ieder geval zal ik ze daarvan moeten overtuigen. Vanavond, of eigenlijk vannacht, als ik mama zie, kan ik er ook met haar over praten. Ik hoop zo dat ze mij begrijpt, ze kent me zo goed. En ik zou zo graag willen dat ze me helpt! Maar het gaat natuurlijk ook niet goed met haar, nu papa er niet meer is. Wat moet dat moeilijk zijn voor haar, dan kan ze mijn problemen er toch niet bijhebben. Hmm, ik weet het ook niet. Ik zie het vannacht wel. Ik kom trouwens om zes uur ’s morgens in Nederland aan, met het tijdsverschil.

Nouja, het moet allemaal gewoon goed komen. Desnoods ga ik nog in het ziekenhuis terug, in ieder geval moet ik gewoon naar huis, naar mama.

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 09:22 schreef Biancavia het volgende:
DaMart heeft zojuist geloof ik aangeboden het vervolg te schrijven.

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 10:53 schreef Cairon het volgende:
ik wil wel na Erik

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 14:01 schreef Kugari-Ken het volgende:
September heeft 29 dagen?

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 16:32 schreef Tha_Erik het volgende:
God (en Erik) weet waar dan vliegtuig heenvliegt of wie er in zit .

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 08:43 schreef Re het volgende:
Zondag 29 september (Tha_Erik)


Jan,

Dit is waarschijnlijk het laatste dat ik kan schrijven. Het geluk is nog steeds niet binnen handbereik. Niemand gaat het geloven maar er zijn terroristen. Het vliegtuig is zojuist gekaapt, volgens mij. Ik probeer hier nu zo onopvallend mogelijk te schrijven, maar het gevoel bekruipt me dat ik elk moment ontdekt kan worden door zo’n gemaskerde man. Mohammed, Faoud, Alibaba en Sinbad. Zo zouden ze kunnen heten. Vraag me stilletjes af welk gebouw we straks zullen invliegen. Keren we om terug naar de USA? Misschien is Amsterdam wel het doel. Misschien wel Losser...

KUT daar komen ze, geweren gericht! Mam, als ik je nooit meer spreek, als dit dagboek nog ooit gevonden wordt, ik hou van je en sorry dat je door dit ticket te betalen hebt ook mijn dood betaald hebt.

As if. De werkelijkheid ligt natuurlijk net even wat anders. Er gebeurt in een vliegtuig namelijk helemaal niks. Een potje scrabble met oma Oldenzaal vroeger was nog interessanter. Het constante gezoem van de motoren komt me mijn strot uit. Ik verveel me helemaal de TYFUS hier. De stoelen zijn te klein, de raampjes zijn te klein, het uitzicht over zee is dodelijk saai, de “maaltijd” die ik weetikhethoeveel uur geleden gehad heb ligt scheef in mijn maag, de man naast me snurkt als een beer en ik moet naar de wc. Ben zo terug, Jantje.

Ongelofelijk. Ik ben verdomme depressief (geweest?), suïcidaal (geweest?), impulsief (geweest?) en dan kiest mijn brein er nú voor om me te schijt te laten zijn om even iemand wakker te maken omdat ik moet zeiken. Kom op, Lara, get over it. Het is heus niet zo vreemd om te vragen of ik er even langs mag.

Poging twee geslaagd. De blaas geleegd en weer terug op mijn te kleine stoel en de man naast me is, jawel, weer aan het snurken (Begin bijna te twijfelen of ik wel echt geweest ben). Hoe lang zou het nog duren? 7 uur? 12? 106? Het is hier zóóó saai. Niet eens een beetje turbulentie om de adrenaline weer wakker te schudden.
Vroeger wilde ik stewardess worden. Duidelijk dat ik nog nooit een vliegtuig van binnen had gezien. Nee, doe mij nu maar dierenarts. Al wil ik daar eigenlijk nu nog even niet aan denken. Wat dus nu niet lukt. Damn, aan iets anders denken!!! Bloemetjes.

Thee. Tosti met kaas en ananas. Roze Zwartwitte olifantjes.

Mijn tekenkunsten zijn door dit alles niet beter geworden.
En toch zijn kunstenaars toch van die depri’s enzo.
Sorry Jan, voor deze mislukte tattoo op je witte papier.


Schijnbaar toch gelukt om even weg te dommelen en voordat ik het wist waren we geland (applaus voor de piloot *klap* *klap*) en ik kon mijn ogen niet geloven toen ik mijn moeder zag staan bij die grote deuren van de aankomsthal. De tranen vloeiden rijkelijk. Maar het voelde goed.
Ondertussen weer veilig in mijn eigen bed. Midden overdag, jetlag aan alle kanten, maar eindelijk heb ik het gevoel dat ik rustig kan slapen. Ga dat ook snel doen, mijn ogen vallen dicht. Welterusten en tot morgen, al zou ik voor mijn gevoel wel een week kunnen slapen, maar met de rest van de zondag neem ik ookal genoegen. Maandag weer op, fris en fruitig. Klaar voor een nieuwe start. Alhoewel, met maandag komen gesprekken. Met maandag komt het gewone leven. Met maandag loopt het allemaal weer goed/slecht af. Dat is nog even afwachten. Wat zei mama nou ook alweer dat er morgen op het programma stond? Het klonk belangrijk. Ik weet het niet meer. De vermoeidheid overwon.

Oh en Jan? Je bent een goed remedie tegen de vervelingsdood.

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 09:29 schreef DaMart het volgende:
Ik trapte in de eerste alinea .

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 10:00 schreef Cairon het volgende:
Laat Zhenar maar er een einde aan breien

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 10:34 schreef Tha_Erik het volgende:

[..]

Dat zou te erg geweest zijn als dat echt gebeurd zou zijn .

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 10:34 schreef Tha_Erik het volgende:

[..]

Dat zou te erg geweest zijn als dat echt gebeurd zou zijn .

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 11:52 schreef MissBliss het volgende:
Olifantje
Zelf getekend, Erik?

Ik trapte ook in de eerste alinea [ afbeelding ]