Discussietopic Dagboek van een R&Per

quote:

Op donderdag 31 juli 2008 15:13 schreef Rebubbled het volgende:

[..]

Gezien de gigantische opkomst van wel 11 mensen, zullen sommige 3 keer moeten schrijven.

Ha.. haha, hahaha! Het is wel een beetje falend. Erg jammre, want het is een erg leuk idee.

quote:

Op vrijdag 1 augustus 2008 21:43 schreef Lindytje het volgende:
Kan ik me nog opgeven? Ik wil wel mee schrijven...

quote:

Maandag 1 september


Lief Dagboek,

Dit is gewoon niet leuk meer, na 4 weken mentaal proberen me voor te bereiden om het jaar goed te beginnen loop ik gelijk tegen Bas aan. Waarom heb ik het practicum klinische pathologie gewoon niet vorig jaar gehaald. Oh ja, door diezelfde Bas natuurlijk. Eikel, waarom heb je me terug de afgrond ik geflikkerd, en waarom moet je nou uitgerekend daar stage lopen.

Ik ben naar huis gevlucht toen ik hem op het rooster zag, ik ga me niet voor lul zetten, voor ik het weet knal ik weer uit elkaar van schaamte, niet iets om trots op te zijn tegenover die tweedejaars studentjes. Onderweg naar huis kwam ik eindelijk wat tot rust maar toen sloeg de paniek van Bas over naar de paniek over hoe ik nu verder moet. Ik kan dit niet, ben 4 weken bezig geweest met therapie om goed voorbereid weer te gaan studeren. Ik moet dit halen, mag niet falen, ik wil niet terug naar huis, niet terug naar mijn vader die ongetwijfeld zijn teleurstelling in mij zal botvieren op de rest van de familie. Ik wil niet terug naar dat kutdorp met z’n kutmentaliteit. Ik zat laatst op Hyves te kijken en uit mijn eindexamenklas zijn er al 5 meiden die zwanger of al een kind hebben. Ik moet er niet aan denken. Wel grappig om te lezen dat Gerard al compleet onder de plak zit, maar dat zal wel komen door zijn gebrek aan ballen, iets waar de hele populatie van Losser aan lijdt. Die jongen kon toch al niet zoenen.

Maar morgen gelukkig geen practicum, ik kijk wel of ik ga, wil hem niet tegenkomen, misschien naar de studiecoordinator of er een oplossing is want dit kan zo niet verder. Ik durf ook niet naar mijn psycholoog, het is toch beschamend dat wat ik in 4 weken heb opgebouwd binnen 5 minuten compleet was verdwenen. En ik wil al helemaal niet in groepstherapie, stel je voor, the horror! Hoorde laatst van een meisje wat moest vertellen over haar break-up met d’r vriendje, zoiets ga je toch niet openlijk bediscussiëren? Waarom moest die klootzak nou precies met haar vreemdgaan, die bitch ziet er niet uit met d’r cup D, ik was blijkbaar niet vol genoeg ofzo.

Over 2 weken alweer jarig, maar geen zin om er iets voor te doen. Ik wil al helemaal niet naar huis maar kan dat mijn moeder en zusjes niet aandoen, misschien vraag ik wel of ze naar Utrecht komen, kan ik lekker voor ze koken hier (Als dat teringwijf van een Karin die keuken eens opruimt, d’r staan nog steeds pannen van 2 weken geleden met aangekoekte spaghetti).

Ik ga nog ff surfen op het web en dan maar slapen, best eenzaam zo alleen hier maar zo vertrouwd, ik heb net een nieuwe site ontdekt over mensen met een angststoornis, gelukkig ben ik op dat gebied niet alleen.

PS. Waar is Karin eigenlijk?

quote:

Op zondag 3 augustus 2008 20:26 schreef Nadine26 het volgende:

[..]

Ik wil ook meedoen

quote:

Op dinsdag 5 augustus 2008 10:01 schreef Revolverheld het volgende:


Aardig idee, maar om in de buurt te komen van het niveau van het origineel (Dagboek van een kindermeisje), mogen de aspirant-dagboekschrijvers er wel een beetje vaart achter zetten. Dit schiet niet op, zo.

quote:

Dinsdag 2 september (DaMart)


Lief Dagboek,


Waarom zijn de mensen die zeggen het beste met je voor te hebben, toch altijd de mensen die je leven zo lastig maken? Na een nacht waarin je-weet-wel-wie me niet achtervolgde in mijn dromen, stond ik vol goede moed op. Ik dacht aan van alles, behalve aan hem. Totdat mijn moeder belde.

Ze wilde weten hoe mijn collegedag gisteren was en of het goed met mij ging. Ik loog. Ik kon niet zeggen dat ik het practicum gemist heb. Dan had ik vanavond mijn vader op de stoep gehad, zogezegd bezorgd over mij. Nou ja, over mijn toekomst dan. Want zijn planning daarover is al in de war geschopt. Mijn moeder belde ook niet uit zichzelf, dat weet ik zeker. Ik kon zijn ademhaling en zijn gefluisterde instructies aan mijn moeder op de achtergrond horen. Ik hoop dat hij er geen gewoonte van maakt om mij zo te controleren. Nog een keer zo’n telefoontje en ik neem een ander nummer.

Ook daar kan ik die klootzak dus voor bedanken. Waarom is het leven zo oneerlijk? Bas verneukt mijn leven, en ondertussen bijna alle studentes uit mijn studiejaar, en kan ongestraft naar de toekomst leven. En ik? Ik ben het slachtoffer, maar wordt gestraft met een verleden dat ik als een blok aan mijn been met me mee moet blijven slepen.

Ik wilde vandaag tijdens het inloopspreekuur naar de studiecoördinator gaan. Er stond echter al iemand te wachten. Volgens mij was hij tweedejaars student. Ik durfde niet te blijven. Wat als die jongen mijn nieuwe jaargenoten ging vertellen dat hij mij had gezien? Wat zouden ze wel niet denken?

Toen ik terugkwam, had de studiecoördinator geen tijd meer voor me. Morgenmiddag heb ik nu een afspraak met hem, meteen na de colleges. Hopelijk kom ik Bas dan nergens tegen op de faculteit. Maar wat moet ik eigenlijk tegen de studiecoördinator zeggen? Voor hetzelfde geld wil hij erover praten met Bas. En dan gaat die eikel me ongetwijfeld nog meer ellende bezorgen. Daar is die lul immers goed in.

Thuis brak ik bijna mijn nek over een berg tassen in de gang. Meteen hoorde ik de veel te vrolijke stem van Floor, die samen met haar tachtig paar schoenen terug is. Ze begon meteen te ratelen over haar vakantie in Monaco, waar ze ene Gilbert heeft leren kennen. Wat kan mij dat nou verrotten! Er is meer in het leven dan het “achterlijke leven van Floortje ‘andere-mensen-zijn-stom’”.

Karin is ook thuis geweest. Ik heb haar niet gezien, maar ze had haar telefoon op de bank in de woonkamer laten liggen. Ik kwam erachter toen haar irritante ringtone van Jan Smit begon te blčren. Het is dat Floor binnenkwam, want anders had ik die telefoon door de kamer gesmeten. Ik herkende het nummer. Verdomme! Die klootzak belde haar! Waarom zocht hij contact met Karin? Doet hij het nu met haar?

Ik ga maar proberen te slapen nu. Hopelijk lukt dat met die spanning voor het gesprek van morgen.

quote:

Op maandag 11 augustus 2008 11:00 schreef ChipsZak. het volgende:
Het is er nog niet.

quote:

Op dinsdag 12 augustus 2008 21:48 schreef Re het volgende:
Woensdag 3 september (p-etr-a)

LiefBest dagboek,

Ik kwam vandaag totaal afgepeigerd terug van een lange dag op de Uithof. Het verbaast me dat ik zonder kleerscheuren het hele eind naar huis ben gefietst, want mijn hoofd was overal behalve bij de weg. Nadat ik mijn fiets in de gang had neergezet, wilde ik direct doorsjezen naar boven en me opsluiten in mijn kamer.

Uiteraard stak Floor daar een stokje voor. Allemachtig, wie verzint het ook om zomaar voor de lol op een woensdagavond sushi klaar te maken en bij de een of andere toko bamboeplacemats en eetstokjes te halen? Dat kan alleen Floor. Ze had er zo veel moeite in gestoken dat ik niet kon weigeren. Net als Karin, die er overduidelijk even weinig zin in had als ik. De sushi was, in aanmerking genomen dat het om koude rijst en rauwe vis gaat, prima te eten. Ik heb geen moeite met een beetje experimenteren in de keuken, al gaat het bij mij vaak niet verder dan een andere smaak chicken tonight proberen.

Floor was een en al vrolijkheid. Het droop ervanaf, ik overdrijf niet. Het lijkt wel alsof ze in Monaco geen knappe Fransman heeft ontmoet, maar God himself. Nadat ze ongeveer tien minuten over hem en zijn goddelijke glorie had gerateld, kwam mijn verjaardag op tafel. Je bent al bijna jarig, zei ze. Het is pas over twee weken, antwoordde ik. Blijkbaar vindt Floor dat twee weken een krappe termijn is als je nog ‘iets fatsoenlijks’ wilt organiseren. Ze begon over menu, zaalhuur, dj, gastenlijst – alsof het over mijn bruiloft ging in plaats van een suffe verjaardag die ik helemaal niet wilde vieren.
Wilde, ja, want nu ben ik zo’n beetje verplicht om het te doen. Ik probeerde er nog onderuit te komen door te zeggen dat ik mijn verjaardag met familie en vrienden in Losser vier, maar ik geloof niet dat het geloofwaardig overkwam. Floor bood al aan me te helpen met shoppen om een geschikte outfit te vinden waar ik helemaal geen geld voor heb.

Eén lichtpuntje is dat ik het vandaag veel te druk heb gehad om aan Bas te denken. Tot nu toe, dan. ’s Avonds in bed komen alle verdrongen gedachten van de dag naar boven. Het is een foutje in de natuur: juist als je wilt gaan slapen, begint het in je hersens te malen.

Mijn vader heeft nog gebeld en ik heb niet opgenomen. Dat komt me vast duur te staan zodra ik hem weer spreek of zie. Als ik mijn verjaardag al in Losser vier, dan is het alleen omdat de kans groot is dat ik een goedgevulde envelop meekrijg.

Ik denk dat ik voor die tijd maar gewoon verhuis, net zoals mensen die je op televisie ziet. Dan word ik schaapherder in Canada of zo – hebben ze daar schaapskuddes? – en kan ik heerlijk onbezorgd met mijn wollige vriendinnen door de wei dartelen. Dát is pas leven. Wat ik hier doe, komt er niet eens in de buurt.

quote:

donderdag 4 september (Giechel_Ho)


Lief dagboek,


Toch maar niet verhuisd naar Canada. Al sta ik nu op het punt om naar de Noordpool te vertrekken. Vanavond gaf Roos, een vriendin van fleurige Floor, een feestje en ik liet me ompraten om mee te gaan. Niet dat Floor zo'n goede prater is, maar wat ze zei was cliche (dus waar) en klopte gewoon: "Je moet er echt eens even uit!" En dus gingen we gezellig naar Mocro central in Lombok (als ik dat had geweten was ik liever thuisgebleven, maar ach iedereen zegt dat je niet moet geloven wat De Telegraaf schrijft.)


Toen Floor en ik aankwamen waren er al best veel mensen. Roos zag ons al snel en kwam met wijde pupillen naar ons toegelopen. "Ooooooh wat leuk dat jullie er zijn! Straks doen een paar meiden mee aan de wet t-shirt wedstrijd, leuk he! Doen jullie ook mee!!! Jaaaa toch?!" Nog voordat Floor en ik konden antwoorden liep Roos weer weg. "Ach," zei Floor, "maak je niet druk hoor, dat is typisch Roos haha." Typisch Roos, nou dat wordt een gezellige avond.


Floor raakte aan de praat met een leuke jongen (de Franse "God" had haar een prachtige sms gestuurd, hij betuige daarin zijn liefde...aan Felicity, dus Floor ging weer verder met de Hollandse stamppot) en ik besloot een rustig plekje op te zoeken. Wat erg moeilijk was, aangezien overal mensen zaten, stonden en lagen (zo'n feest was het ja). Op weg naar de wc botste ik tegen een jongen aan. Hij draaide zich om en ik schrok me een ongeluk: Bas!!! Mijn hele lichaam prikte en ik werd licht in mijn hoofd, en nee niet van liefde...maar van angst.


Bas had klaarblijkelijk teveel gedronken want hij werd gelijk handtastelijk. Hij zei dat hij het zo jammer vond dat onze relatie was uitgegaan en vroeg zich af waar het was misgegaan. Ik dacht nog: toen jij je pik uit Jacqueline haalde en hem naar links bewoog en in Rachel schoof, maar zei dat niet. Ik zei niets. Ik stond aan de grond genageld terwijl het zweet langs mijn rug liep. "Je bent zo mooi, Lara. Dat weet je toch he? Je bent perfect. Sinds we uit elkaar zijn denk ik constant aan je." Ik wil reageren, iets zeggen, weglopen, iets, maar blijf staan en krijg geen woord over mijn lippen. Dan begint Bas met zijn hand door mijn haar te strijken. "Ik hou van je, Lara. Dat gevoel is nooit weggegaan."

Bas zijn hand gaat omlaag langs mijn schouder naar mijn arm. Ik voel mezelf duizelig worden. "Je bent mijn droommeisje. Ik wil het weer opnieuw met jou proberen," en zijn hand glijdt over mijn rechterborst. Van de volgende seconden weet ik niks meer. Alle spanning en treurnis van dat moment, van mijn leven, kwam eruit. Letterlijk. "Wat flik je me nou, domme hoer!!" Toen ik mijn ogen opendeed zag ik dat Bas onder het kots zat. Mijn eerste gedachte was, dat hij nou ook weer niet zó dronken leek, maar al snel realiseerde ik me dat het mijn kots was (De realisatie kwam toen ik het kots in mijn mond proefde en het zeewier van Floors overgebleven sushi, die ik vanmiddag nog snel had gegeten, aan Bas' kin zag hangen.


Een normaal mens zou lachen, maar ik rende weg, de deur uit en de straat op. Toen ik langs een groepje Marokkaanse hangjochies liep, negeerde ik hun romantische lokroepen. Er waren ergere dingen in mijn leven.