Op maandag 27 oktober 2008 23:41 schreef Re het volgende:Maandag 30 september (Zhenar)
Lieve papa,
Ben net wakker, maar ik wil nog niet opstaan. In mijn kamer ligt het matras waar mama vannacht op heeft geslapen. Ik wilde niet naar Losser; teveel pijnlijke herinneringen. Mam wilde me niet alleen laten. De lieverd.
Beneden hoor ik stemmen. Mama praat met iemand; waarschijnlijk met Nina, die bemoeit zich altijd overal mee. De blije doos. Zouden zij en mijn andere "roomies" zich zorgen hebben gemaakt om mij? Was er eigenlijk wel iemand in het huis toen we gisteravond thuiskwamen? Ik kan me niet herinneren dat ik ze gezien heb, maar God... wat was ik moe. Nog steeds. Jezus, het is nog maar 5 uur in de morgen. Ik blijf lekker hier; laat die trutten maar naar mij toekomen; het zou eens tijd worden.
--
Daar ben ik weer. 10 uur nu. Ik voel me verrassend fit. Wat was er ook alweer vandaag? Iets belangrijks... het zal wel. Nog steeds hoor ik gepraat; meerdere stemmen dit keer. Ik herken de lijzige stem van Karin, het opgewekte gekibbel van Lotte en het aandachttrekkerige geblêr van Nina duidelijk. Als ik goed luister, hoor ik ook het kabbelende gepraat van Floor en de schorre rasp van Marieke. Ze zijn er allemaal, lekker is dat. Willen zich zeker vergapen aan mijn gefaalde avontuur in Amerika. Ik probeer te horen wat ze zeggen, om me een beetje op de stemming beneden voor te kunnen bereiden. Mijn naam valt hier en daar, maar verder is het onduidelijk. Ik besluit te gaan douchen, net wanneer het gepraat ophoudt. Zachtjes sluip ik door mijn kamer om een handdoek te pakken, wanneer de meiden opeens in koor "LARA! KOM EENS NAAR BENEDEN!" brullen. Kut. Ze hebben gehoord dat ik wakker ben. Kan mijn moeder ze niet wegsturen? Opeens word ik bang. Ik duik weer mijn bed in. Nog niet, nog even niet. Nog even schrijven...
--
O mijn God O mijn God O MIJN GOD!!!! Wat THE FUCK is er aan de hand?!?!?!?!?!? Wat is er net gebeurd?! Holyshitpapaikbenbang!!!!!!!!!
KUTZOOI!!!!!!!!!
K U T !!!!!!!!!!!!!
--
Ik moet schrijven, anders snap ik het niet meer. Ik moet schrijven. Wat is er gebeurd? Ik moet schrijven. Alles op een rijtje zetten. Anders raak ik het kwijt. WAT IS ER NET GEBEURD???? Maak een lijstje, dat helpt altijd, zei juffrouw Kwekker vroeger. Maak een lijstje. Met nummers! Nummers zijn logisch. Nummers nemen je nooit in de maling. Ik moet schrijven, dus dit is mijn lijstje van wat er is gebeurd vanochtend:
1 - Ik sta op, ga douchen, kleed me aan en ga naar beneden.
2 - Mama zit op mij te wachten. Alleen.
3 - Ik vraag aan mama waar iedereen is.
4 - Mama vraagt wat ik bedoel.
5 - Ik vraag waar Karin is.
6 - En Lotte
7 - En Nina
8 - En Floor
9 - En Marieke
10 - "MIJN FUCKING HUISGENOTEN DIE IK NET NOG HOORDE PRATEN WAAR ZIJN ZE?!"
11 - Mama begint te huilen
12 - "Kijk om je heen Lara! Kijk dan toch! Hoeveel mensen kunnen er in dit huis wonen?"
14 - Ik kijk. Ik zie een huiskamer, een keuken en een trap die naar boven leidt naar de slaapkamer. De enige slaapkamer in het huis.
15 - Ik begin te gillen. Mama huilt. Ze probeert me te omarmen, maar ik duw haar weg.
16 - "IK BEN ALLEEN! IK BEN GODVERDOMME ALLEEN!"
17 - "Oh, lieverd van me! Ik ben er toch? En Eva en Esther. Wij zijn er toch voor je? En wij hebben jou ook nodig, nu Jan er niet meer is..."
18 - Ik ren naar buiten.
28 - Ik zit in een bus. Mensen kijken me raar aan. Floor zegt dat ik niet zo gek moest doen. Nina fluistert dat het wel goed zal komen.
29 - "HOUD JE BEK!" roep ik. Mensen kijken me nog raarder aan.
49 - Ik zit op de stoep. Dit is nu. Dit is echt. Toch?
Het lijstje is klaar. Ik lees het door en begin opeens te lachen. Dit kan toch niet waar zijn?! Ik besluit terug te bladeren door mijn dagboek om mijn schrijfsels van de afgelopen tijd te lezen.
--
Tijdens het lezen werd ik opeens slap van de meligheid. Ik viel zelfs achterover en rolde hardop lachend over de grond. Nog steeds grinnik ik wat na. Hoe bizar is het, om je eigen verwrongen gedachen terug te lezen? Sommige delen kon ik me zo levendig herinneren: de begrafenis, mijn reis naar New York... Andere delen waren vaag, als een droom: de ruzies met mijn huisgenoten, de feestjes die ik bezocht had. En Bas... Ik kon me opeens amper herinneren hoe hij eruit zag. Jezus.
Het lachen is meteen opgehouden. Opeens is alles heel duidelijk:
Ik ben gek. Volslagen gestoord. Altijd al geweest. Het is een wonder dat ik er nu pas echt achter kom. Maar nu weet ik het. Nu kan ik er iets aan doen, toch? Ik sluit mijn ogen en luister. Geen stemmen. Geen Karin, Lotte, Nina, Floor of Marieke. Heerlijke rust. Ja, als je precies weet wat er mis met je is, dan kun je het bestrijden, besluit ik. Natuurlijk heb ik daarbij hulp nodig, dat weet ik best. Maar dat komt later. Eerst moet ik iets doen. Iets belangrijks. Nu. Ik wil opstaan en naar de deur van het huis even verderop lopen, maar mijn benen willen niet. Ik moet aanbellen. Ik moet het weten. Als ik hem zie, dan weet ik het. Als hij er is. Als hij echt is. Okee. Ik ga aanbellen. NU!
Wens me succes, lieve Jan.
--
Bas deed open.