Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op donderdag 11 september 2008 22:12 schreef Detroit het volgende:
Jaaaa Re, laat ons niet langer in spanning wachten.... Posten, posten!!

quote:

Op vrijdag 12 september 2008 09:11 schreef Re het volgende:
Mandag 15 september (Detroit)

Lief dagboek,

“Wat een dag om jarig op te zijn!” dacht ik bij mezelf toen ik om tien over half tien de wekker uitdrukte, nog enigszins bedwelmd door de wijntjes die ik gisteren op heb.
Het valt ook niet mee, opstaan op een dag waarop je geforceerd sociaal en vrolijk moet doen, terwijl ik gisteren nog met Lotte op het terras zat en we onder andere spraken over wat voor gevolgen het voor een jongere heeft als vader of moeder wegvalt.
Het gesprek was nog in een onschuldig stadium terwijl ik opmerkte dat vocht dat zich in mijn ooghoeken verzameld had zich een weg naar buiten baande. Het liefste had ik op dat moment even alleen in mijn pijn willen wegkwijnen, maar Lotte had inmiddels gezien dat tranen volop over mijn wangen biggelden en het gesprek dat wij deelden een grote impact op mij had.
Ja, ik mis pappa, overduidelijk! Dat gevoel is zo aanwezig, terwijl er ook zoveel gevoelens zijn in mij waarvan ik niet weet waarom ze er zijn, waarom ze mij parten spelen. Het feit dat ik hem verbaal zou willen pijnigen, hem de pijn wil laten voelen die ik heb gevoeld. De haat uiten die ik nog steeds voor hem voel, en hem sadistisch uitlachen terwijl hij huilt. Hoe kan ik deze gevoelens van wrok koesteren voor iemand die niet meer in leven is en zich niet meer kan verweren?
Zouden meer mensen van zulke wraakzuchtige gedachten als ik hebben? Ik moet er niet aan denken dat hoe dan ook iemand deze openbaringen in mijn dagboek leest.

Zo'n avond als gisteren is echter zo dubbel, het ene moment krijg je een zakdoekje aangereikt, en daarna komt Lotte met zulke droge anekdotes waardoor ik gewoon moet lachen. Zo had ze bijvoorbeeld verleden week een jongen leren kennen waarvan ze zeker wist dat hij meer dan vriendschappelijke interesse in haar had. Hij vroeg of zij wat met hem wilde drinken zodat ze elkaar beter konden leren kennen. Ze zag het totaal niet zitten en zei dat dan ook tegen hem. Vervolgens antwoord hij de uitnodiging ook totaal niet anders dan vriendschappelijk bedoeld te hebben (ze probeerde zijn stem na te doen met de voor Lotte zo kenmerkende hese stem: “Nee joh, ik wil alleen maar vriendschappelijk wat drinken! Whehehe, gekkie.”). Vraagt ze mij ineens met een hoog stemmetje hoe dat zo komt met deze jongen, of hij zo zijn gezicht wil redden, of om vanuit de friendzone alsnog te kunnen neuken. Hoe ze op dat verhaal komt zeg, en dat ze dan ook nog tips vraagt aan een plattelandsdame uit Losser zoals ik!

Toen ik in het begin van de avond in Losser aankwam zag ik mijn moeder met laatste restjes van het avondmaal stuntelen, maar dat is niet meer dan logisch als er ineens een mond minder te voeden is. Dat zelfs zoiets basaals als eten mij al aan mijn vader laat denken, wat zegt dat over mijn gevoel? Het gaat hoe dan ook een lange avond worden, zoveel is duidelijk.
Nadat de tafel opgeruimd is, bied ik mijn moeder aan mee te helpen met afwassen. Ongemakkelijk staan we naast elkaar, allebei ons deel van het aanrecht geconfisqueerd, als twee zielen die alleen de pijn het hoofd proberen te bieden. Het liefst zou ik haar omhelzen, maar mijn vader heeft mij vroeger zo vaak duidelijk gemaakt dat ik mijn gevoelens voor mij moet houden dat ik moeite heb daadwerkelijk die stap naar links te zetten en mijn hoofd op haar schouder te leggen.

Ik zet mijn mobiele telefoon nu uit ook. Ik wil niet omgehaald worden vanavond tóch mee te gaan om mijn verjaardag te vieren in Utrecht. Sorry Karin, vanavond niet. Vanavond wil ik thuis zijn bij de mensen van wie ik houd, en mezelf niet verliezen in drank en slechte vriendjes.
Vriendjes zijn stom namelijk, je zou ze met stenen moeten bekogelen! Allemaal!

quote:

Zo had ze bijvoorbeeld verleden week een jongen leren kennen waarvan ze zeker wist dat hij meer dan vriendschappelijke interesse in haar had. Hij vroeg of zij wat met hem wilde drinken zodat ze elkaar beter konden leren kennen. Ze zag het totaal niet zitten en zei dat dan ook tegen hem. Vervolgens antwoord hij de uitnodiging ook totaal niet anders dan vriendschappelijk bedoeld te hebben (ze probeerde zijn stem na te doen met de voor Lotte zo kenmerkende hese stem: “Nee joh, ik wil alleen maar vriendschappelijk wat drinken! Whehehe, gekkie.”). Vraagt ze mij ineens met een hoog stemmetje hoe dat zo komt met deze jongen, of hij zo zijn gezicht wil redden, of om vanuit de friendzone alsnog te kunnen neuken.

quote:

Op vrijdag 12 september 2008 12:06 schreef Detroit het volgende:

[..]

Dankje Burdie .
Ik heb het een flink aantal keer nagelezen, maar misschien dat ik wat steekjes heb laten vallen met betrekking tot waar het bij jou gestopt is. . Aan Karin heb ik iig wél gedacht.
[..]

BINGO! . Kon het niet nalaten. .

quote:

Op donderdag 18 september 2008 07:58 schreef Re het volgende:
Dinsdag 16 september (fraubitch)


Lief dagboek,


De dag met mijn familie heeft mij goed gedaan, ik realiseer me steeds meer dat ik er niet alleen voorsta op deze wereld! Mijn moeder heeft mij op dit moment nodig net zo zoals ik haar nodig heb.

Gisteravond tijdens het afwassen begon ze te snikken, ik kon het niet toelaten om haar daar zo te laten staan, met een bord in haar ene hand en de vaatdoek in haar andere hand.. het was niet meer die sterke zelfstandige vrouw die ik kon. Dit was een gebroken persoon!
Ik ben naar haar toe gelopen en heb haar omhelsd, ze begon te huilen en liet het bord uit haar handen vallen, ik hoorde het bord kapotvallen op de keukenvloer, ik voelde de scherven tegen mijn schenen aan vliegen... Het deed me niks. Vroeger zou er paniek uitgebroken zijn! Het servies was niet meer compleet! Zouden we er met zijn allen op af gesprongen zijn om het op te ruimen...
Nu niet.. Eva en Esther stonden aan de grond genageld. De tijd stond stil. Ik hoorde mijn moeder niet eens meer huilen. Mijn leven flitste voorbij.. Waar ben ik mee bezig??? Ik ruineer mijn eigen leven en ik geef er anderen de schuld van! De mensen die juist hun leven zouden geven om mijn leven een stukje dragelijker te maken!! Vanaf nu ga ik mijn leven leiden zoals ik het wil. Fuck Bas. Fuck Marieke. Fuck school. Fuck iedereen die me in de weg staat om mijn geluk te beproeven!!

Ineens kwam ik weer bij. Mijn moeder stond al 2 meter van me af. Esther was mijn naam aan het roepen, Eva kwam aanlopen met een veger en blik... De situatie werd weer helder... En toen stortte ik in. Blijkbaar. Want ik werd wakker op de brancard net op het moment dat ik de ambulance werd ingeladen.

Ik lig nu in het ziekenhuisbed, Esther heeft mij mijn tas gebracht, gelukkig heb ik mijn notitieblokje altijd in mijn tas. Ze vertelde mij dat ik minstens 5 minuten voor me uit zat te staren voordat ik in elkaar zakte. Ze hebben mij proberen bij te brengen maar na 5 minuten toch maar 112 gebeld. Ik ben in totaal ruim 20 minuten out geweest.

Ik moet vannacht alweer hier blijven ter controle, ik heb blijkbaar een burn-out gehad. Ze denken dat ik lijd aan een depressie in combinatie met een angsstoornis en
een onderontwikkelde indentiteit realisatie. Ofzoiets. Geloof ik. Ik was niet op aan het letten want toen de dokter het vanmiddag vertelde zag ik Bas verschijnen in de deuropening.
Hij vroeg of hij binnen mocht komen. Ik deed mijn ogen dicht en keerde mijn gezicht van hem weg. Hij begon tegen mij te praten, hoeveel spijt hij had, hoeveel hij om mij gaf... Hij pakte mijn hand vast.... Toen viel ik weg.

Ik ben net weer bijgekomen. Of wakkergeworden. Ik volg het niet meer.

Ik volg mezelf niet meer.

Bas is weg. Mijn moeder slaapt op de stoel aan mijn voeteneind. Ik hoor de roemoerige stilte van het ziekenhuis...


Ik ga weer slapen. Ik ben moe.

quote:

Op donderdag 18 september 2008 09:35 schreef fraubitch het volgende:
nu twijfel ik of het nou burn out is of black out. ik ben niet zo medisch onderlegd

quote:

Ze denken dat ik lijd aan een depressie in combinatie met een angsstoornis en
een onderontwikkelde indentiteit realisatie.

quote:

Op vrijdag 19 september 2008 18:28 schreef Re het volgende:
Woensdag 17 september (Tha_Erik)

Lief dagboek,

De rust in het ziekenhuis was van korte duur. Na een nachtje ter observatie gelegen te hebben moest ik vandaag naar huis. Ze hadden het bed nodig (dat zei de dokter ook echt zo. Ik kon niet ontdekken of ie nou sarcastisch was of niet). Een recept meegekregen voor medicatie. Antidepressiva. Great.

Ik lig nu thuis in Losser op mijn eigen kamer in bed. In de afgelopen paar dagen is mijn leven zo ontzettend veranderd. Ik ben blij dat ik ergens ben waar ik vertrouwd ben. Weg van studie, weg van Bas, weg van… papa.

Het potje pillen staat naast me op het nachtkastje. De naam zegt me niks. Selective Serotonin Reuptake Inhibitor Hocus Pocus. De dokter gaf een lange uitleg over het hoe en wat. Welke stofjes het remt, welke toenemen welke bijeffecten. Het enige wat ik wilde was naar huis. Dus ik heb gezegd dat ik het snapte en toen liet hij me gaan. De weg naar huis was vreemd. Ma zei niks en probeerde zich met alle macht op de weg te concentreren. Ik zag dat ze het er moeilijk mee had. Eva staarde door het autoraam naar buiten en neuriede een vervelend liedje. Ikzelf was alleen maar blij om uit het ziekenhuis te zijn. Als er één plek is die nog depressiever is dan een begrafenis, dan is het wel een ziekenhuis.

De dosis van vandaag werkt zich al een baan door mijn lichaam. Ik merk er nog niks van. Stom. Ergens had ik gedacht dat dit een soort wondermiddel zou zijn. Een pilletje van dit, en dat dan opeens het leven zich voor mij ontvouwde, bloemetjes langs het pad dat ik zou moeten lopen op weg naar mijn geluk. Niks daarvan. Ik voel me nog net zo klote als eerst. Er is niks veranderd.
Het enige voordeel wat ik merk is dat ik nu niet hoef te doen alsof ik me goed voel. Ik hoef geen schijn meer op te houden om verplichte verjaardagsfeestjes leuk te vinden. De rol van depressievelling bevalt me wel. Ook verrekte handig dat school op pauze staat. En ik hoef me er niet eens schuldig over te voelen. In het verleden was er toch elke keer als ik een college miste dat gevoel van schuld. Tegenover de docent, tegenover papa. Dat hoeft nu niet meer.

Wil ik überhaupt wel ‘beter’ (hoe heet ‘beter’, als ‘beter’ eigenlijk veel slechter was?) worden? Zo is het ook wel prima. Lekker alleen en rustig. Alleen met mezelf en met mijn gedachten. Mijn gedachten. En zelfs daarmee zou ik zonder kunnen.

Ik moet eerlijk zeggen dat het idee af en toe door mijn hoofd spookt. Hoeveel extra zou er voor nodig zijn? Hoeveel dosissen? Weg zorgen. Weg verleden. Weg toekomst.

Weg… ik.

quote:

Op donderdag 18 september 2008 17:29 schreef Re het volgende:
ook zin in een stukje te schrijven kenwel... er zijn nog een paar slots open

quote:

Op zaterdag 20 september 2008 16:14 schreef kenwel het volgende:

[..]

Goed, even gekeken wat nog vrij is, doe maar 18-20 oktober , in oktober heb ik tijd genoeg om een stukje te schrijven.