Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op donderdag 18 september 2008 07:58 schreef Re het volgende:
Dinsdag 16 september (fraubitch)


Lief dagboek,


De dag met mijn familie heeft mij goed gedaan, ik realiseer me steeds meer dat ik er niet alleen voorsta op deze wereld! Mijn moeder heeft mij op dit moment nodig net zo zoals ik haar nodig heb.

Gisteravond tijdens het afwassen begon ze te snikken, ik kon het niet toelaten om haar daar zo te laten staan, met een bord in haar ene hand en de vaatdoek in haar andere hand.. het was niet meer die sterke zelfstandige vrouw die ik kon. Dit was een gebroken persoon!
Ik ben naar haar toe gelopen en heb haar omhelsd, ze begon te huilen en liet het bord uit haar handen vallen, ik hoorde het bord kapotvallen op de keukenvloer, ik voelde de scherven tegen mijn schenen aan vliegen... Het deed me niks. Vroeger zou er paniek uitgebroken zijn! Het servies was niet meer compleet! Zouden we er met zijn allen op af gesprongen zijn om het op te ruimen...
Nu niet.. Eva en Esther stonden aan de grond genageld. De tijd stond stil. Ik hoorde mijn moeder niet eens meer huilen. Mijn leven flitste voorbij.. Waar ben ik mee bezig??? Ik ruineer mijn eigen leven en ik geef er anderen de schuld van! De mensen die juist hun leven zouden geven om mijn leven een stukje dragelijker te maken!! Vanaf nu ga ik mijn leven leiden zoals ik het wil. Fuck Bas. Fuck Marieke. Fuck school. Fuck iedereen die me in de weg staat om mijn geluk te beproeven!!

Ineens kwam ik weer bij. Mijn moeder stond al 2 meter van me af. Esther was mijn naam aan het roepen, Eva kwam aanlopen met een veger en blik... De situatie werd weer helder... En toen stortte ik in. Blijkbaar. Want ik werd wakker op de brancard net op het moment dat ik de ambulance werd ingeladen.

Ik lig nu in het ziekenhuisbed, Esther heeft mij mijn tas gebracht, gelukkig heb ik mijn notitieblokje altijd in mijn tas. Ze vertelde mij dat ik minstens 5 minuten voor me uit zat te staren voordat ik in elkaar zakte. Ze hebben mij proberen bij te brengen maar na 5 minuten toch maar 112 gebeld. Ik ben in totaal ruim 20 minuten out geweest.

Ik moet vannacht alweer hier blijven ter controle, ik heb blijkbaar een burn-out gehad. Ze denken dat ik lijd aan een depressie in combinatie met een angsstoornis en
een onderontwikkelde indentiteit realisatie. Ofzoiets. Geloof ik. Ik was niet op aan het letten want toen de dokter het vanmiddag vertelde zag ik Bas verschijnen in de deuropening.
Hij vroeg of hij binnen mocht komen. Ik deed mijn ogen dicht en keerde mijn gezicht van hem weg. Hij begon tegen mij te praten, hoeveel spijt hij had, hoeveel hij om mij gaf... Hij pakte mijn hand vast.... Toen viel ik weg.

Ik ben net weer bijgekomen. Of wakkergeworden. Ik volg het niet meer.

Ik volg mezelf niet meer.

Bas is weg. Mijn moeder slaapt op de stoel aan mijn voeteneind. Ik hoor de roemoerige stilte van het ziekenhuis...


Ik ga weer slapen. Ik ben moe.

quote:

Op donderdag 18 september 2008 09:35 schreef fraubitch het volgende:
nu twijfel ik of het nou burn out is of black out. ik ben niet zo medisch onderlegd

quote:

Ze denken dat ik lijd aan een depressie in combinatie met een angsstoornis en
een onderontwikkelde indentiteit realisatie.

quote:

Op vrijdag 19 september 2008 18:28 schreef Re het volgende:
Woensdag 17 september (Tha_Erik)

Lief dagboek,

De rust in het ziekenhuis was van korte duur. Na een nachtje ter observatie gelegen te hebben moest ik vandaag naar huis. Ze hadden het bed nodig (dat zei de dokter ook echt zo. Ik kon niet ontdekken of ie nou sarcastisch was of niet). Een recept meegekregen voor medicatie. Antidepressiva. Great.

Ik lig nu thuis in Losser op mijn eigen kamer in bed. In de afgelopen paar dagen is mijn leven zo ontzettend veranderd. Ik ben blij dat ik ergens ben waar ik vertrouwd ben. Weg van studie, weg van Bas, weg van… papa.

Het potje pillen staat naast me op het nachtkastje. De naam zegt me niks. Selective Serotonin Reuptake Inhibitor Hocus Pocus. De dokter gaf een lange uitleg over het hoe en wat. Welke stofjes het remt, welke toenemen welke bijeffecten. Het enige wat ik wilde was naar huis. Dus ik heb gezegd dat ik het snapte en toen liet hij me gaan. De weg naar huis was vreemd. Ma zei niks en probeerde zich met alle macht op de weg te concentreren. Ik zag dat ze het er moeilijk mee had. Eva staarde door het autoraam naar buiten en neuriede een vervelend liedje. Ikzelf was alleen maar blij om uit het ziekenhuis te zijn. Als er één plek is die nog depressiever is dan een begrafenis, dan is het wel een ziekenhuis.

De dosis van vandaag werkt zich al een baan door mijn lichaam. Ik merk er nog niks van. Stom. Ergens had ik gedacht dat dit een soort wondermiddel zou zijn. Een pilletje van dit, en dat dan opeens het leven zich voor mij ontvouwde, bloemetjes langs het pad dat ik zou moeten lopen op weg naar mijn geluk. Niks daarvan. Ik voel me nog net zo klote als eerst. Er is niks veranderd.
Het enige voordeel wat ik merk is dat ik nu niet hoef te doen alsof ik me goed voel. Ik hoef geen schijn meer op te houden om verplichte verjaardagsfeestjes leuk te vinden. De rol van depressievelling bevalt me wel. Ook verrekte handig dat school op pauze staat. En ik hoef me er niet eens schuldig over te voelen. In het verleden was er toch elke keer als ik een college miste dat gevoel van schuld. Tegenover de docent, tegenover papa. Dat hoeft nu niet meer.

Wil ik überhaupt wel ‘beter’ (hoe heet ‘beter’, als ‘beter’ eigenlijk veel slechter was?) worden? Zo is het ook wel prima. Lekker alleen en rustig. Alleen met mezelf en met mijn gedachten. Mijn gedachten. En zelfs daarmee zou ik zonder kunnen.

Ik moet eerlijk zeggen dat het idee af en toe door mijn hoofd spookt. Hoeveel extra zou er voor nodig zijn? Hoeveel dosissen? Weg zorgen. Weg verleden. Weg toekomst.

Weg… ik.

quote:

Op donderdag 18 september 2008 17:29 schreef Re het volgende:
ook zin in een stukje te schrijven kenwel... er zijn nog een paar slots open

quote:

Op zaterdag 20 september 2008 16:14 schreef kenwel het volgende:

[..]

Goed, even gekeken wat nog vrij is, doe maar 18-20 oktober , in oktober heb ik tijd genoeg om een stukje te schrijven.