Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 22:59 schreef MissBliss het volgende:
atb, je hebt Ziggy erin verwerkt!
Gaaf stuk, babette!

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 21:23 schreef Zhenar het volgende:

[..]

Ja, het kan prima idd. Alleen is het zo'n raar gedeelte om op te stoppen
Maar ja, ze was natuurlijk wel "moe van het schrijven"

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 23:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Die hond is Auticia's Sipje.

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 22:37 schreef Zhenar het volgende:

[..]

Ik had dus het idee om het laatste stuk door iemand anders te laten schrijven, die haar dagboek had gevonden.
Maar dat heb jij inmiddels al bedacht en nu moet ik een andere twist bedenken

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 12:15 schreef Cairon het volgende:
Ik moet zeggen dat ik het steeds minder leuk vind... het is een wedstrijdje overtreffen geworden, waardoor het steeds onwaarschijnlijker en extremer word. Het neemt steeds belachelijkere en onrealistischere proporties aan.

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 09:22 schreef babette21 het volgende:

[..]

waar zaten Giech en ik nou verstopt?!

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 19:08 schreef DaMart het volgende:

[..]

Ik gok hier:

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 19:17 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

Nee. Die waren een outbreak aan het beramen.
Giechel doet zich graag voor als een vrouw met psychische problemen, dus ik vond het wel passend om 'haar' ook op de psychoafdeling te gooien. Babette is de onzichtbare persoon waar giechel tegen aan het praten is. En de mensen om hen heen kennen giechel niet.
_{Meet enzo, het zit diep.}

Daar doelde ik ook op... dus het had best gekund .

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 18:59 schreef Re het volgende:
ik heb trouwens nog geen bericht van kenwel gehad... dus dat wordt misschien weer een reserve...

en ach, over de inhoud, ik denk niet dat het een wedstrijdje overtreffen is, iedereen kan zijn fantasie erin kwijt dus dan krijg je wel aparte wendingen en diepere projecties

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 19:31 schreef babette21 het volgende:
btw, is er eigenlijk al een wie-speelt-Lara-in-de-film-topic?!

quote:

Op vrijdag 17 oktober 2008 20:02 schreef Twinky het volgende:

[..]

ik bied me aan

quote:

Op zaterdag 18 oktober 2008 18:42 schreef Re het volgende:
kenwel is aan het schrijven.... twinky jij kan het andere open plekkie wel vullen.

quote:

Op zondag 19 oktober 2008 23:48 schreef Re het volgende:
Vrijdag 27 september (Kenwel)

Lieve Jan,

Ik ben ver van Bas en mijn moeder en Esther en Eva. Zouden ze me al gemist hebben in die F**king kliniek. Weet Bas het al?? Allemaal vragen waar ik geen antwoord op weet en ook niet wil weten, ik ben vrij vogelvrij. Afgelopen nacht geslapen in Central Park, wat ga ik vandaag doen naar het Empire State Building, het Vrijheidbeeld bekijken of zo. Wat moet ik nu…. Ik mis Bas , of toch niet. Ik voel een leegte.
Lopend op Fifth Avenue tussen al die mensen die ik niet ken, die mij niet kennen. Ik word gek al die mensen overal waar ik kom zijn mensen en dat wil ik niet, ik wil nu even alleen zijn om na te denken hoe het nu verder moet met me. Waar kan ik naartoe…Overal zijn mensen


Na veel gelopen te hebben aangekomen bij een grote kerk. Hopelijk is er geen mens.

Ik ben gaan biechten want ik heb spijt van deze daad.

Ik zou weer terug in ons Kikkerlandje willen zijn bij Bas en Esther en Eva. Maar hoe moet ik uitleggen wat ik gedaan heb. Moet ik dan weer terug naar de kliniek. Ik ben niet gek gewoon in de war door de dood van Pappie. Nee, Nee Niet terug !!!!
Ik wil een nieuwe start van mijn rotte leven maken opnieuw beginnen.

Ik loop te hard van stapel, nu ik hier in New York City ben kan ik ook hier studeren of werk zoeken of even niks doen en tot rust komen. Maar dat is moeilijk in deze nieuwe situatie met veel nieuwe dingen. Alles komt op me af en ik weet niet hoe ik daarmee het beste moet omgaan. Wat is dat moeilijk. De medicijnen hebben dat veroorzaakt denk ik. Ja denken kan ik nog wel maar de rest…. Ik wil hier kunnen genieten van de dingen, hotdogs, Starbucks Coffee en natuurlijk dollars uitgeven aan kleren. Niet dat ik iets nieuws nodig heb maar toch. Maar hoe moet ik genieten van dit alles en waarmee te beginnen… Eerst rust krijgen in mijn lijf. Ben op een bankje gaan zitten , ik wordt moe van al dat geloop, alles is ook zo groot hier. Na paar uurtje gezeten te hebben en veel nagedacht over alles, weet ik waar ik moet beginnen.

Eerst maar eens een slaapplek vinden voor komende nacht wat liggend op een bankje in het park zoals afgelopen nacht was geen pretje. Een hotel is duur en zoveel geld heb ik niet. Ik denk dat het toch weer een nachtje slapen in het park wordt dat kost niks en er slapen hier meer mensen , merendeel zwervers en dat ben ik niet. Maar wat en wie ben ik??

quote:

Op maandag 20 oktober 2008 10:07 schreef Copycat het volgende:
It's fun to stay at the YMCA/YWCA.

quote:

En dan van rags to riches ... na de eerste zwarte president, de eerste vrouwelijke .

quote:

Op donderdag 23 oktober 2008 21:27 schreef Re het volgende:
twinky... ik heb niets van nadine26 gehoord dus jij mag het volgende stukje schrijven

daarna hebben we nog 1 vrij plekkie

quote:

Op donderdag 23 oktober 2008 23:20 schreef Twinky het volgende:
ja he

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 00:23 schreef Re het volgende:
Zaterdag 28 september (twinky)

Lieve Jan,

Shit shit shit, het gaat godverdomme weer helemaal mis. Ik kan het ook niet in mijn eentje allemaal. Vannacht was echt… verschrikkelijk. Ik wil er eigenlijk niet aan terugdenken maar het was ook mijn eigen schuld. Slapen in Central Park is natuurlijk gewoon gevaarlijk, dat had ik moeten weten. Gelukkig ben ik net op tijd weggekomen, maar ik ben nog nooit zo bang geweest. Als vijf grote mannen achter je aan zitten maak je weinig kans als meisje. Nu ik eraan terugdenk voel ik de angst weer terugkomen, in mijn borst en in mijn keel. Trillende handen, bibberende knieën en zweet overal, daarbij vergeleken zijn normale paniekaanvallen peace of cake. Ik heb nog nooit zo hard gerend, idioot gewoon. Bah.

Nouja, en toen heb ik dus mama gebeld. Midden in de nacht, maar in Nederland was het alweer bijna ochtend. Ik belde haar wakker met een collect call maar wist me werkelijk geen raad. Ze was ook heel blij om mijn stem te horen, had zich ontzettende zorgen gemaakt. Wat heb ik ook in mijn hoofd gehaald, zomaar weg te gaan zonder iets te zeggen, weglopen. En wat heb ik haar aangedaan, zeker na papa. Het spijt me zo…

In ieder geval zit ik nu op JFK, te wachten op het vliegtuig. Ik kan vanaf half vier boarden en zit hier dus al… drie uur. Mama heeft met spoed geld over gemaakt zodat ik een ticket kon kopen terug naar Nederland. De man achter de balie was heel lief voor me. Ik was nog helemaal overstuur vanmorgen en hij stelde voor dat ik even ging douchen in de lounge van de businessclass. Dat was echt fijn, ik voelde me daarna een heel stuk frisser. Misschien stonk ik ook best wel na twee nachten in Central Park, ik weet het niet. Maar in ieder geval echt tof van hem!

De vraag is natuurlijk wat er nu thuis gaat gebeuren. Moet ik terug naar het ziekenhuis? Of niet? Of nog strenger opgenomen met bewaking? Of begrijpen ze nu dat dit een noodkreet was, dat ik niet op de goede plek zat, dat ik niet gek ben maar alleen een beetje in de war. Er is ook zoveel gebeurd. En nu voel ik me alweer een heel stuk beter! Of in ieder geval zal ik ze daarvan moeten overtuigen. Vanavond, of eigenlijk vannacht, als ik mama zie, kan ik er ook met haar over praten. Ik hoop zo dat ze mij begrijpt, ze kent me zo goed. En ik zou zo graag willen dat ze me helpt! Maar het gaat natuurlijk ook niet goed met haar, nu papa er niet meer is. Wat moet dat moeilijk zijn voor haar, dan kan ze mijn problemen er toch niet bijhebben. Hmm, ik weet het ook niet. Ik zie het vannacht wel. Ik kom trouwens om zes uur ’s morgens in Nederland aan, met het tijdsverschil.

Nouja, het moet allemaal gewoon goed komen. Desnoods ga ik nog in het ziekenhuis terug, in ieder geval moet ik gewoon naar huis, naar mama.

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 09:22 schreef Biancavia het volgende:
DaMart heeft zojuist geloof ik aangeboden het vervolg te schrijven.

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 10:53 schreef Cairon het volgende:
ik wil wel na Erik

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 14:01 schreef Kugari-Ken het volgende:
September heeft 29 dagen?

quote:

Op vrijdag 24 oktober 2008 16:32 schreef Tha_Erik het volgende:
God (en Erik) weet waar dan vliegtuig heenvliegt of wie er in zit .

quote:

Op zaterdag 25 oktober 2008 08:43 schreef Re het volgende:
Zondag 29 september (Tha_Erik)


Jan,

Dit is waarschijnlijk het laatste dat ik kan schrijven. Het geluk is nog steeds niet binnen handbereik. Niemand gaat het geloven maar er zijn terroristen. Het vliegtuig is zojuist gekaapt, volgens mij. Ik probeer hier nu zo onopvallend mogelijk te schrijven, maar het gevoel bekruipt me dat ik elk moment ontdekt kan worden door zo’n gemaskerde man. Mohammed, Faoud, Alibaba en Sinbad. Zo zouden ze kunnen heten. Vraag me stilletjes af welk gebouw we straks zullen invliegen. Keren we om terug naar de USA? Misschien is Amsterdam wel het doel. Misschien wel Losser...

KUT daar komen ze, geweren gericht! Mam, als ik je nooit meer spreek, als dit dagboek nog ooit gevonden wordt, ik hou van je en sorry dat je door dit ticket te betalen hebt ook mijn dood betaald hebt.

As if. De werkelijkheid ligt natuurlijk net even wat anders. Er gebeurt in een vliegtuig namelijk helemaal niks. Een potje scrabble met oma Oldenzaal vroeger was nog interessanter. Het constante gezoem van de motoren komt me mijn strot uit. Ik verveel me helemaal de TYFUS hier. De stoelen zijn te klein, de raampjes zijn te klein, het uitzicht over zee is dodelijk saai, de “maaltijd” die ik weetikhethoeveel uur geleden gehad heb ligt scheef in mijn maag, de man naast me snurkt als een beer en ik moet naar de wc. Ben zo terug, Jantje.

Ongelofelijk. Ik ben verdomme depressief (geweest?), suïcidaal (geweest?), impulsief (geweest?) en dan kiest mijn brein er nú voor om me te schijt te laten zijn om even iemand wakker te maken omdat ik moet zeiken. Kom op, Lara, get over it. Het is heus niet zo vreemd om te vragen of ik er even langs mag.

Poging twee geslaagd. De blaas geleegd en weer terug op mijn te kleine stoel en de man naast me is, jawel, weer aan het snurken (Begin bijna te twijfelen of ik wel echt geweest ben). Hoe lang zou het nog duren? 7 uur? 12? 106? Het is hier zóóó saai. Niet eens een beetje turbulentie om de adrenaline weer wakker te schudden.
Vroeger wilde ik stewardess worden. Duidelijk dat ik nog nooit een vliegtuig van binnen had gezien. Nee, doe mij nu maar dierenarts. Al wil ik daar eigenlijk nu nog even niet aan denken. Wat dus nu niet lukt. Damn, aan iets anders denken!!! Bloemetjes.

Thee. Tosti met kaas en ananas. Roze Zwartwitte olifantjes.

Mijn tekenkunsten zijn door dit alles niet beter geworden.
En toch zijn kunstenaars toch van die depri’s enzo.
Sorry Jan, voor deze mislukte tattoo op je witte papier.


Schijnbaar toch gelukt om even weg te dommelen en voordat ik het wist waren we geland (applaus voor de piloot *klap* *klap*) en ik kon mijn ogen niet geloven toen ik mijn moeder zag staan bij die grote deuren van de aankomsthal. De tranen vloeiden rijkelijk. Maar het voelde goed.
Ondertussen weer veilig in mijn eigen bed. Midden overdag, jetlag aan alle kanten, maar eindelijk heb ik het gevoel dat ik rustig kan slapen. Ga dat ook snel doen, mijn ogen vallen dicht. Welterusten en tot morgen, al zou ik voor mijn gevoel wel een week kunnen slapen, maar met de rest van de zondag neem ik ookal genoegen. Maandag weer op, fris en fruitig. Klaar voor een nieuwe start. Alhoewel, met maandag komen gesprekken. Met maandag komt het gewone leven. Met maandag loopt het allemaal weer goed/slecht af. Dat is nog even afwachten. Wat zei mama nou ook alweer dat er morgen op het programma stond? Het klonk belangrijk. Ik weet het niet meer. De vermoeidheid overwon.

Oh en Jan? Je bent een goed remedie tegen de vervelingsdood.