Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 18:13 schreef babette21 het volgende:
wat moet ik hier nou weer meer?!

gelukkig is het allemaal zo ongeloofwaardig dat 't er eigenlijk weinig toe doet, ga er dus maar eens lekker op zitten broeden.....

quote:

Op dinsdag 14 oktober 2008 19:09 schreef DaMart het volgende:

Wees blij dat ik mijn eerdere plan niet had doorgezet... de politie die dagboek in beslag nam... dan was er pas een probleem geweest .

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 17:51 schreef alwaysthebest het volgende:
Dat doe je snel.

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 19:46 schreef babette21 het volgende:

[..]

en dat terwijl ik volledig van idee moest switchen (ik wilde namens iemand anders schrijven - iemand die dus het dagboek vond en een bericht aan Lara achterlaat wat hij/zij er allemaal van vind), maar iemand liet Lara achter in een deuropening.....

Heb je trouwens mijn referentie naar jou en giech meegekregen? ! Het zit diep

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 20:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Dat was wel een tof idee van je. Maar dat had je er nu toch ook nog in kunnen verwerken?

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 20:02 schreef alwaysthebest het volgende:

[..]

.
Dat was wel een tof idee van je. Maar dat had je er nu toch ook nog in kunnen verwerken?

_{Heb je trouwens mijn referentie naar jou en giech meegekregen? !}

quote:

Op woensdag 15 oktober 2008 21:12 schreef Re het volgende:
Donderdag 26 september (babette21)


Zoals beloofd een update - you’d better fasten your seatbelts.


Vragen. Eindeloos veel vragen... Stik er maar in! Ik trek de deur verder open en loop de gang in. En uit. Een volgende gang in. En een volgende. En voor ik het weet… sta ik buiten.
En daar, in dat heerlijke, felle zonlicht, weet ik ineens heel zeker: ik ben niet gek! Ik ben door mijn vriend belazerd en heb mijn vader verloren. Om maar wat te noemen. Ik was in de war, absoluut. Ik heb dingen gedaan die op z’n minst gezegd niet heel slim waren, zeker waar. Maar ik wéét dat. Ik weet dat ik de controle kwijt was, mezelf en anderen pijn heb gedaan… en vooral ook dat ik dat heel erg vind en dat ik dat nooit meer wil of zal doen. Dat zégt toch iets?
Achterom kijken bevestigt enkel wat ik al dacht: wat nou gekkenhuis?! Ik wandel zojuist een doodnormaal ziekenhuis uit! Van de psychiatrische afdeling, maar toch. Ik hóef hier niet te zijn. Ik ben geen crimineel, geen moordenaar. Ik ben… ik ben…

…ik ben hier weg!

In de bus naar huis - Utrecht dus - wordt de wereld met elke bocht een stukje minder mistig. Tegen de tijd dat ik voor mijn voordeur sta zie ik weer haarscherp. Hoe ik altijd doe wat anderen van me verwachten, of wat ik dénk dat zij verwachten, want feitelijk vraag ik het ze nooit, vul ik zelf maar wat in. Angstig geworden voor meningen, reacties. Hoe ik het ‘perfecte leven’ nastreef, met perfecte studie en perfect vriendje (says who?), maar mezelf - de dingen die ík wil - daarbij negeer. En nu, zoveel jaar verder, ja nu ben ik mezelf kwijt. Maar als ik mezelf kan verliezen, dan kan ik mezelf ook weer terugvinden!

In de hal kom ik Nina tegen, die op weg naar buiten is en duidelijk haast heeft. “Hé, da’s lang geleden! Alles goed?” roept ze in het voorbijgaan. “Beter dan ooit!” antwoord ik, meer tegen de dichtslaande deur dan tegen Nina. Maar boven alles tegen mezelf.
In mijn kamer loop ik linea recta naar m’n computer. Ik zet ’m aan en als mijn startpagina (forum.fok.nl/forum/10) in beeld komt weet ik dat ie op volle toeren draait. Ik surf naar Cheaptickets en ontdek dat Canada budgettair gezien geen optie is. Even neig ik de hele opwelling direct te vergeten, maar dan herpak ik mezelf: kom op, niet opgeven nu… think woman!! Het werkt: plots weet ik waar ik moet zijn en natúúrlijk is dat niet in het afgelegen Canada. Een kwartier later heb ik mijn ticket online besteld. Over 8 uur mag ik ‘m verzilveren. Sociale fobie my ass!!

Na het uitprinten van mijn reispapieren werk ik het lijstje af dat ik inmiddels in mijn hoofd heb opgesteld. Ik spring onder de douche, was mijn haar drie keer en spoel de ziekenhuislucht van me af. Ik trek mijn koffer onder mijn bed vandaan en gooi er willekeurig wat kleren, schoenen en toiletartikelen in. Voeg daar m’n mp3-speler, mobiel en adresboek aan toe. Ik zoek anderhalf uur naar mijn paspoort, schiet zowaar níet in de stress over het niet kunnen vinden (ben ik high ofzo?!) en vind ‘m uiteindelijk in het vakje van… de koffer. Als ik het paspoort bij mijn pinpas, creditcard en reispapieren in m‘n jaszak prop, voel ik het potje met antidepressiva. Even ben ik van m’n stuk gebracht…… dan loop ik resoluut naar de wc, keer het potje om en spoel de hele klerezooi door…

Een paar uur later stap ik de inmiddels donkere nacht in, richting station. Daar staat op Spoor 12 de nachttrein naar Schiphol al te wachten. Tijdens het uurtje in de trein dommel ik voor het eerst een beetje weg, maar eenmaal aan de incheckbalie ben ik weer klaarwakker. “Dit is een enkele reis!?” zegt de grondsteward die mijn ticket bekijkt. “Ja,” zeg ik, “dit is een enkele reis…”

Aan de andere kant van de douane (het feit dat ik hier fluitend doorheen kom en dus echt geen voortvluchtige blijk te zijn is toch een opluchting) koop ik een kaart en postzegel. “Sorry.“ schrijf ik erop. “Ooit… misschien.” Ik gooi mijn voorlopig laatste groet aan Bas op de bus, haal een coffee-to-go (ik kan geen thee meer zien) en wandel op mijn gemak naar Gate E06. Ik zie door de grote ramen dat het inmiddels licht is geworden. Kijk nou… de zon schijnt vandaag alweer!!


En nu zit ik hier. In Central Park… New York City! Dag verleden, hallo heden.

Ik zie de mensen en ik hoor de stad en ik ruik de hotdogs en ik voel de zon. En ik lach om de mensen, de stad, de hotdogs en de zon… en om de laatste 24 uur en vooral om mezelf.

Voor het eerst ben ik het met iedereen eens: ik lijk wel niet goed wijs. Ik bén niet goed wijs en weet je wat?! Ik vind het heerlijk…!

quote:

Op donderdag 16 oktober 2008 20:53 schreef babette21 het volgende:
ze kan dat stuk van atb ook geschreven hebben toen ze thuis was (na het koffer inpakken ofzo)... dat stuk speelt zich 'vanochtend' af, dus daar kan ze 's nachts over geschreven hebben. Vervolgens, een uur of 12 later, schrijft ze de rest in NY....
Ofzo.... whatever...