Discussietopic Dagboek van een R&Per - deel 2

quote:

Op maandag 29 september 2008 23:24 schreef Biancavia het volgende:
Wat nou ontslagen worden?

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

SPOILER

Om spoilers te kunnen lezen moet je zijn ingelogd. Je moet je daarvoor eerst gratis Registreren. Ook kun je spoilers niet lezen als je een ban hebt.

quote:

Op zondag 28 september 2008 12:35 schreef Copycat het volgende:
MPG is de nieuwe MLI en Whoopsydaisy ofzoiets?

quote:

Op donderdag 2 oktober 2008 12:27 schreef Re het volgende:
Zondag 21 september (MPG)



Lieve Jan,

Ik werd wakker met een barstende hoofdpijn. Keek om me heen. Alles was wit. Geen planten, geen knuffels, niks. Helemaal niks. Alleen maar wit om me heen. Ik raakte in paniek. Waar was ik? Wat deed ik hier? Waarom was ik niet in mijn eigen, vertrouwde omgeving? Waar was mama? Waar was Esther? Waar was Eva? Waar was Bas? Bas? Ik gilde het uit: “BAS!” Alles om me heen begon te draaien.

....

Hoe lang ben ik weggezakt geweest? Tien minuten? Twintig minuten? Ik weet het niet meer. Langzaam, heel langzaam, komt het besef terug. Ik begin te malen. Ik zit op de PAAZ. Op de PAAZ, verdomme! Ik ben zo gek als een deur! Ik heb Bas aangevallen, wat zeg ik, bijna vermoord, zo niet vérmoord… O mijn god! Bas. Zou hij nog leven, god, laat hem alsjeblieft nog leven… En die agent, die zou vandaag ook nog terugkomen. Hij gaat me vast een heleboel vragen stellen. Vragen waar ik niet op kan antwoorden. Niet op durf te antwoorden. Niet op wil antwoorden. O god, laat dit allemaal goed aflopen.

Langzaam gaat de deur open. In de deuropening staan de dokter die gisteren hier was, de agent en nog een derde man, een onbekende man. Hij stelt zich voor, maar het gaat volledig langs me heen. Ze stellen me vragen. De onbekende man vuurt de ene na de andere vraag af. Eindeloos veel vragen die allemaal hetzelfde lijken te zijn. Ik geef antwoord, maar ik ben er totaal niet bij met mijn gedachten. Geen idee of ik überhaupt antwoord geef op de vragen die ze me stellen. Slechts een ding telt nu. Een ding. Hoe is het nu met Bas? Leeft hij nog? Is zijn toestand stabiel? Ik krijg nauwelijks de antwoorden op hun vragen over mijn lippen, laat staan dat ik ze nu naar Bas durf te vragen.


Eindelijk. Het is voorbij. De agent en de vreemde man verlaten de kamer, het lijkt wel alsof ze er uren hebben gezeten. Wat hebben ze me gevraagd? Wat heb ik geantwoord? Ik weet het niet meer. Ze zullen vast nog een keer terugkomen. God, ik kan wel janken. Een eeuwigheid gaat voorbij, zo lijkt het. Dan, in een flits, kom ik bij mijn positieven en besef ik dat de dokter nog steeds tegenover me zit. De dokter, de enige houvast hier die ik momenteel heb. Ik grijp hem bij zijn arm. “Dokter,” zeg ik, “u moet me zeggen hoe het met Bas is! Leeft hij nog?” Dan barst ik in tranen uit en verslapt mijn greep.

De dokter legt zijn hand op mijn schouder en probeert me te kalmeren. Hij neemt alle tijd voor me. Met zijn warme stem vertelt hij rustig hoe de zaken ervoor staan. Na een operatie die de hele nacht geduurd heeft is Bas nog steeds in leven. Zijn toestand is weliswaar nog altijd kritiek, maar stabiel. Stabiel. Gelukkig. Ik voel de kalmte van de opluchting over me heen komen. Ik ben geen moordenaar. Vooralsnog niet…

quote:

Op vrijdag 3 oktober 2008 16:14 schreef Kugari-Ken het volgende:
is het niet oneerlijk als je dubbele inzendingen hebt ivm het competitie element?

quote:

Op vrijdag 3 oktober 2008 16:16 schreef Copycat het volgende:

[..]

Nood breekt wet. Maar ik ben het ergens wel met je eens. Daarom denk ik dat het slim is om enkel de eerste inzending van de dubbele schrijvers mee te nemen in de competitie.

quote:

Op zaterdag 4 oktober 2008 00:59 schreef Re het volgende:
wie wil het volgende stukje schrijven

quote:

Op donderdag 2 oktober 2008 22:43 schreef DaMart het volgende:
Leuke ontwikkeling weer .

Mocht Nadine of iemand anders nu niet kunnen, dan wil ik trouwens best als tweede bijdrage het volgende deel schrijven .

quote:

Op zaterdag 4 oktober 2008 11:42 schreef Re het volgende:
eerst DaMart dan.... de andere hou ik ook in reserve

quote:

Op zondag 5 oktober 2008 12:18 schreef Re het volgende:
Maandag 22 september (DaMart)

Lief dagboek,

Je bent de enige nog met wie ik kan praten. Waar zijn Esther en Eva? Ook mama heb ik al een paar dagen niet gezien. Vanochtend wilde ik bij haar op schoot klimmen en mij begraven in haar troostende armen. Zoals vroeger. Vroeger toen ze me zachtjes in haar armen wiegde, een kus op mijn voorhoofd drukte en zei dat alles goed zou komen. Vroeger toen papa dan de kamer in liep en zei dat ik me aanstelde. Vroeger toen ik nog normaal was. Toen ik Bas nog niet…

Maar mijn moeder was er niet. Mijn moeder was er niet om me te troosten. Waarom niet? Heb ik haar teleurgesteld? Ja, dat moet het wel zijn. Na de dood van papa breng ik haar alleen maar meer ellende. Ik ben bang dat ik mezelf kwijt raak in mijn waanzin. Mijn hoofd is een labyrint van gedachten en ik heb haar nodig om me te helpen de uitgang te vinden. Maar ze was er niet.


De enige die zich bij mij in de kamer bevond was de verpleger die zijn aandacht verdeelde tussen mij en de Donald Duck in zijn handen. Hij knikte toen hij zag dat ik wakker was. Dat was alles. Hij sprak geen woord. Niet eens goedemorgen. Ik zei ook niets. Wat kon ik zeggen? Helemaal niets. De enige bij wie ik mijn verhaal nog kwijt kan, die vertrouw ik deze woorden al toe.

Ik wil ontwaken uit deze nare droom, die begonnen is toen ik klaarwakker was. Ik heb wel honderd keer mijn ogen dichtgedaan en weer open, maar ik blijf hangen in de nachtmerrie die ik nu leef.

De enige droom die ik heb weggeslapen is die van vannacht. Ik bevond me in een kleine ruimte. De betonnen muren leken steeds dichterbij te komen. Ik lag op een flinterdun matras en voelde de ongelijke, ruwe vloer eronder. Iemand, of iets, kwam door de gesloten stalen deur naar binnen. Het was Bas, ook al was het Bas niet meer. Er hing een witte gloed om hem heen en er stroomde onophoudelijk bloed uit een wond in zijn buik. Zijn voetstappen klonken zwaar toen hij op me afliep. Ik voelde me kleiner worden en hij werd groter en… hij boog zich over me heen en sprak woorden die ik niet kan vergeten: “Dit komt nooit meer goed. Ik vergeef je dit nooit!” Ik ben hem kwijt, lief dagboek. Verdomme! Ik ben Bas nu echt voorgoed kwijt.

Die cel. Ik wil niet naar de gevangenis, ik... ik was niet degene die het mesje… straks word ik gestraft voor iets wat ik nooit bewust heb gedaan, ik… ik ben bang, lief dagboek. Ik ben bang en ik heb gehuild, maar niemand droogt mijn tranen. Ik ben alleen. Ik mis mijn moeder. Ik wil dat ze hier is. Ik wil haar stem horen, me tegen haar aandrukken. Verdomme, waarom is ze niet hier?!

Vanochtend kwam de dokter weer langs. Zonder agent en zonder de vreemde man. Waarom denk k dat hij een advocaat is? Ik vroeg de dokter naar mijn moeder. Hij reageerde niet en ging door met het controleren van mijn bloeddruk. Ik vroeg naar Bas. Stilte. Ik vroeg het nog een keer. De dokter zuchtte diep. Ik zuchtte. Zijn blik… ik zag het in zijn blik… Ik vloekte. Bas… Nee, dat kan niet…. verdomme! Het mag niet…. Bas...

Ik zag de dokter overeind krabbelen. Ik hoorde mijn voetstappen op de gang. Ik rende. Waarheen? Ik zag liftdeuren sluiten. Ik ging omlaag. Bas… ik moest Bas zien. De deuren gingen weer open. Twee mannen in bewakingsuniform. Ze pakten me beet. Ik gilde… daarna weet ik niets meer dan dat ik wakker werd in mijn kamer. Er zit nu een andere verpleger. Er staat een bewaker bij de deur.


O, lief dagboek. Ik heb er een puinhoop van gemaakt en het wordt steeds erger. Ik… hoe kan ik met mezelf leven na wat ik heb gedaan? Heb ik straks nog wel een leven, of pakken ze het van me af door me op te sluiten? Ik wil niet opgesloten worden, ik… wil… wil ik… nog wel… nog wel leven? De pillen… ik moet het potje met de pillen hebben…

quote:

Op zondag 5 oktober 2008 16:33 schreef Twinky het volgende:
ik heb nog een vraagje...
Dit zijn echt hele goede stukken maar ik voelde me voor mijn eigen stukje zo beperkt door het maximale aantal woorden. Telt dat niet meer?


Wel echt super verhaalwending hoor!

quote:

Op maandag 6 oktober 2008 11:41 schreef Copycat het volgende:
Is er al contact geweest met Nadine?

quote:

Op donderdag 9 oktober 2008 08:53 schreef Re het volgende:
Dinsdag 23 september (Lindytje)

Mama, Esther en Eva zijn nog steeds niet geweest… Ik weet zeker dat ze gebeld zijn door mijn arts. Mijn arts. Is het wel mijn arts? En wie is die man die de hele tijd bij me zit en zich ‘mijn verpleger’ noemt? Verpleger… moet een verpleger niet iemand verplegen? Hij heeft nog niks voor me gedaan. Als ik water wil, moet ik het zelf pakken, als ik naar de wc moet, moet ik dat toch echt zelf doen. Naar de douche moet ik zelf. Hoewel.. douche? Hoe lang is het geleden dat ik in de douche ben geweest? Zou ik mogen? Of gaat die man dan bij me in de douche staan? Verpleger m’n reet… die man houdt me alleen maar in de gaten. Ik word er gek van. En bij de deur staat ook al iemand die me in de gaten houdt… Ze houden me allemaal in de gaten. Wat doe ik hier in godsnaam?

Dat potje pillen… daar moet ik aan zien te komen. Dit heeft zo geen zin meer. Maar hoe? Hoe? HOE???

Godver, laat ze allemaal oprotten bij mijn deur, mijn bed… LAAT ME ALLEEN!!!!!!!!!!


………


De douche leek zo’n goed idee. Even douchen, even alleen. Even niet die twee mannen zien die me constant in de gaten houden. Nee, hij zou niet mee de douche in gaan. Hij zou op mijn kamer wachten. En toch is hij degene die me uit de douche heeft gesleurd. Samen met die bewaker. Toch? Of was het die arts?

Mijn hoofd… ik snap er niks meer van. Wat is echt en wat niet? Is die film die ik de hele dag om me heen zie de werkelijkheid? Speel ik er in mee? Of kijk ik vanaf de zijlijn toe? Of is het geen film? Is het werkelijkheid? Het kan de werkelijkheid niet zijn. Ik doe zulke dingen niet.

Mijn ‘arts’ is net bij me geweest. Met zijn bezorgde hoofd. Zijn gespeelde bezorgde hoofd. Want bezorgd is hij niet. Ik weet zeker dat hij de opdracht heeft gekregen me in leven te houden, zodat ik terecht kan staan voor wat ik Bas heb aangedaan. Want ik heb hem vermoord. Toch? Of ben ik dit ook weer aan het verzinnen? Ik word er gek van. Ik snap niks meer van deze wereld.

WAT IS ECHT???

Ben ik wel echt?

Nogmaals, ik doe zulke dingen niet. Dat is voor gothics, emo’s en dat soort zielige lui. Maar toch waren het mijn handen die voorzichtig handdoeken op de wasbak legden. Mijn handen die gewikkeld waren in een handdoek. Mijn handen die een handdoek op de grond legden, om te zorgen dat een eventueel vallende scherf geen herrie zou maken. Mijn handen die de douche aanzetten en tegelijkertijd de wc doorspoelden. Mijn in een handdoek gewikkelde hand die de spiegel aan diggelen sloeg. Ik deed het allemaal. Mijn handen deden het. Het leek alsof ze op de automatische piloot handelingen uitvoerden, terwijl mijn gedachten compleet uitgeschakeld waren.

Wat er daarna gebeurd is weet ik niet… Misschien had mijn brein bedacht dat het een mooi alternatief was voor het potje pillen dat ik nooit zou bemachtigen. Maar dan had mijn hoofd verdomme wel wat beters mogen verzinnen!! Mijn hoofd kon toch weten dat ik nooit het lef zou hebben het echt te doen? Echt door te drukken?


Nu zit ik hier in bed. Ruw uit de douche gesleurd door de verpleger en bewaker. Zouden zij ook van de opdracht weten? De opdracht me in leven te houden?

Mijn moeder en zusjes weten er ook van, de opdracht. Maar die opdracht houdt meer in dan alleen ‘houd haar in leven, om berecht te kunnen worden.’ Die opdracht is veel grootser. Wat die opdracht nog meer inhoudt weet ik nog niet, maar ik zal er achter komen. Ik kan niet toestaan dat de wereld om me heen met een opdracht leeft die mij aangaat, waarvan ik niet weet wat ‘ie inhoudt.

Het pillen-plan is opzij geschoven, het douche-avontuur werkte ook niet.

Ik moet uitzoeken wat ze van plan zijn. Waarom Eva, Esther en Mama niet meer komen, wat de ‘arts’ van me wil. Wat is hun missie? Wat is hun doel? Wat is mijn rol in dit grote spel?

Ik moet er achter komen…

quote:

Op donderdag 9 oktober 2008 09:05 schreef motorbloempje het volgende:
is goed hoor

wanneer is de deadline

quote:

Nogmaals, ik doe zulke dingen niet. Dat is voor gothics, emo’s en dat soort zielige lui.

quote:

Op vrijdag 10 oktober 2008 15:32 schreef Burdie het volgende:
Mmmm, het wordt wel erg vaag nu. Van mij mag het wel weer wat concreter worden en mag ze wel weer wat meer grip op zichzelf krijgen. Maar dat ben ik he .

quote:

Op zaterdag 11 oktober 2008 10:53 schreef Re het volgende:
Dinsdag 24 september (motorbloempje)

Dagboek...

In de war.

Dat zou ik zijn volgens de meneer die zich mijn arts noemt.

In de war.

Allemaal redenen, argumenten en beloftes worden gedaan om mij ervan te overtuigen dat ik ernaast zit, dat ik me álles inbeeld, dat niets is zoals ik denk dat het is.

Maar waarom duidt alles wat ik zie en hoor, of eigenlijk juist niet zie en hoor, op het tegenovergestelde? Het kan toch niet anders dan dat niemand me meer wil horen, zien of kennen? Mijn bloedeigen ouders laten al dagen niets horen, de dokter zegt dat alles goed komt terwijl dat niet kan na wat ik gedaan heb en die verpleger kijkt me aan alsof ik een of ander insect ben dat hij eigenlijk met een grote spuitbus wil verdelgen.

Ik ben niet in de war! Ik heb álle tijd om de dingen die gebeuren te observeren, analyseren en verwerken. Alles wat ik teruglees in dit dagboek laat zien dat ik het me niet in kan beelden, dat mijn analyse de enige juiste moet zijn…
Het kan niet anders…. Ik heb Bas vermoord en nu moet ik boeten... Ik heb de liefde van mijn leven van het leven beroofd, en nu mag ik niet het mijne nemen, dat is mijn straf...


De dokter komt binnen, schrijf straks weer verder.

[..]

In de war!

Het kan niet waar zijn… bijna niet waar zijn… alles leek zo echt.. zo logisch…

In de war!?

Toen de dokter dus binnenkwam, volgde niet veel later.. Bas! Hij probeerde lief en begripvol te glimlachen, maar ik zag de argwaan en angst in zijn ogen..

De dokter ging voor mijn bed staan en begon te praten, maar na ‘goedemorgen Lara, ik hoop dat je je wat beter….’ Veranderde alles wat hij zei in een grote blob van ‘blabla’s’ en kon ik alleen nog maar naar Bas kijken. Hij stond daar, schuin achter de dokter en keek me aan. Was het wel angst in zijn ogen… was het niet bezorgdheid.. het moest wel angst zijn, voor mij, toch?

De dokter deed een paar stappen naar achter en gebaarde naar Bas dat hij me mocht naderen.

Ineens besefte ik dat ik het hele hoe en waarom gemist had en voor ik het wist pakte ik Bas zijn handen vast en vroeg hem álles. Hoe het met hem was, waarom hij hier was, waarom hij niet uit de buurt bleef, ik was immers gevaarlijk! Na elke zin het woordje ‘sorry’, de tranen stroomden over mijn wangen en ik vroeg me af hoeveel hij van mijn geratel en gesnotter heeft meegekregen.

Bas ging rustig op de rand van het bed zitten en nam me in zijn armen en shushte me stil. Snikkend en snotterend lag ik daar op bed in zijn armen en kon ik zoveel niet bevatten en geloven.

Bas! Hij leeft nog! En hij was hier, bij mij… bij mij..

Rustig begon hij te praten. Gaf hij antwoord op mijn geratel en probeerde me recht in de ogen aan te kijken.

Hij zei dat ik ziek was, en dat ik al die tijd veel te veel hooi op mijn vork had genomen, dat hij zich zo schuldig voelde en dat ik mezelf niets moest verwijten. Hij wist dat ik het niet zo had bedoeld en dat het allemaal kwam door mijn ‘ziekte’ en dat het allemaal wel goed zou komen en dat hij me nooit meer in de steek zou laten…

Hij is er nog.. en de dokter zei niets toen ik naar hem vroeg.. waarom zei hij niets…. Moest hij eerst aan Bas vragen of hij me nog wilde zien? Wilde hij me geen valse hoop geven en wist hij niets te zeggen? Was hij bang dat als hij zou zeggen dat hij nog leefde ik alles op alles zou zetten om in de buurt te kunnen komen? Mezelf weer in gevaar en problemen zou brengen?

Ik ben in de war, ik was in de war, ik wil niet in de war zijn,maar ik weet ook niet wat ik wil geloven…
Ik wil geloven dat Bas het meent, dat hij bij me blijft, me vergeeft… Dat ik weer ‘beter’ word en en…

Het moet. Ik moet hem geloven. Ik kan wel blijven denken dat er complotten zijn, dat iedereen tegen mij is en ik alleen tegenover de rest van de wereld sta, maar is het niet egoïstisch om zo te denken? Niet alles draait om mij, er zijn maar heel weinig dingen op deze wereld waarin ik überhaupt een rol speel… dus kan nooit alles om mij draaien… Toch?

Bas praatte langzaam en zacht, maar wel met de kracht van eerlijkheid. Hij vertelde dat mijn moeder en zus me de rust wilden gunnen om alles op een rijtje te zetten. Dat ze me niet in de war wilden brengen en ze zodra ik weer helder genoeg was langs zouden komen. Dat ze het zelf ook heel zwaar vonden om mij zo ziek te zien… ziek… ik ben ziek…

Met grote ogen keek ik hem aan en vroeg zachtjes of hij ze wilde bellen, en of hij wilde zeggen dat ik heel veel van ze houd en dat ik ze nodig heb. God oh God wat heb ik mijn moeder nu nodig…

Toen de dokter Bas vertelde dat het tijd was om terug te gaan naar zijn eigen kamer, stond hij voorzichtig op, nam mijn handen in de zijne en kuste ze. ‘Alles komt goed, ik beloof het je…’ fluisterde hij in mijn oor en liep richting de deur.

De dokter kwam nog even naar me toe en vroeg hoe het ging. Ik vertelde dat ik ik de war was, maar dat als ik echt ziek was, ik wel heel graag weer beter wilde worden…..

De dokter glimlachte, voor de allereerste keer, en ook hij beloofde me dat alles goed zou komen…
Hij vertelde nog wat over de medicijnen die ik ging krijgen en dat het snel allemaal minder warrig zou worden..

Bas was hier, Bas leeft nog…

Alles komt goed… alles komt goed, álles… echt waar, ik beloof het mij… !