[Etappe 19] Gap - Alpe d'Huez #4 Ach WLR

Etappe 19: Gap - Alpe d'Huez, 127,9 km

Kort samengevat pakte rit 18 ongeveer zo uit als ik had verwacht. Geen strijd tussen de klassementsrenners, wel een vermakelijke strijd om de dagzege. De strijd om de dagzege begon op de eerste klim van de dag, in de eerste vlakke kilometers van de rit ondernam men nog niet veel, de aanvallen kwamen pas op de eerste klim. Op die eerste klim zagen we meteen een hoop renners van UAE lossen, eerst kwam McNulty in beeld, later moest ook Tim Wellens eraf en Florian Vermeersch volgde niet veel later. Je vraagt je bijna af of Mauro Gianetti weer eens ergens een voorraad kunstbloed heeft gevonden, heel interessant. Op het lange stuk vals plat na de eerste klim van de dag zagen we nog meer aanvallen, zo verscheen onder meer de onvermoeibare Pedersen in beeld. Dat was niet echt lekker gedaan van Alpecin, ze kregen het niet voor elkaar om Pedersen te controleren en daardoor verdween de groene droom weer uit beeld. We zagen een groepje van een renner of zeven vertrekken, met in dat groepje ook jongens als Jorgenson en Johannessen. Dat groepje leek heel even de zege te krijgen, maar daarna ging EF in de achtervolging. In de afdaling die na het lange stuk vals plat volgde maakte Romain Grégoire dan weer de oversteek naar de kop van de koers met een zinderende afdaling, waarna we in de vallei een grote groep zagen wegrijden uit het peloton. In dat groepje zaten mannen als Carapaz en Schmid, even later sloot ook nog Bernal aan. Veel mooi volk in dat groepje, maar ze moesten wel nog even naar de kop van de koers toe. Het duurde even, maar het lukte om dat gat te dichten. Tegen die tijd was er nóg een groep uit het peloton weggereden, met in die groep dan weer iemand als Simmons. De helft van het peloton reed op dat moment in de aanval, maar de groep Simmons zou in tegenstelling tot de groep Carapaz nooit vooraan in koers verschijnen. Ze kwamen op een bepaald punt heel dicht, maar het laatste gaatje kregen ze niet dicht. In de kopgroep zagen we bij de tussensprint Mads Pedersen de punten pakken, het groen hangt nu weer wat steviger om zijn schouders en als hij tot Parijs op de fiets blijft zitten mogen we aannemen dat hij het puntenklassement ook daadwerkelijk gaat winnen. Na de rit in Voiron was het even penibel, maar hij heeft op een ijzersterke manier de boel weer rechtgezet. Ik denk alleen wel dat de organisatie nog een keer na gaat denken over de puntentelling, Pedersen gaat die trui puur op basis van de tussensprints pakken, het is een beetje de vraag of de organisatie daar heel vrolijk van wordt. Het levert vermakelijke koers op, maar de beste sprinter is hij niet.

Met een grote kopgroep reden we over de Route Napoleon, met op steeds grotere achterstand een tweede groep en op een nóg grotere achterstand het peloton. UAE had bijna geen knechten over, iedereen was ziek. Adam Yates ging iets langer mee, maar hij moest uiteindelijk ook weer laten lopen. Brandon McNulty stapte ondertussen af, terwijl Tim Wellens voor de bezemwagen reed. De beste ploeg op aarde lijkt plots de slechtste ploeg op aarde, het is bijzonder om te zien. Ook bijzonder om te zien dat er altijd mensen zijn die midden op de weg gaan staan om te zwaaien naar de camera, hoe werkt dat in het hoofd van zo'n persoon? Je staat daar uren te wachten, niet op de renners, nee, op het moment dat de camera langskomt en jij even aan het thuisfront kunt laten zien dat je een debiel bent, fantastisch. Enfin, omdat UAE geen knechten meer had lieten ze bewust de voorsprong van de kopgroep oplopen, waardoor andere ploegen in paniek raakten. Carapaz zat vooraan en hij kon de top 10 binnenkomen, dus begonnen Tudor en Total te rijden voor de 9e en 10e plaats van Voisar en Jegat, hahaha. Slimme tactiek van UAE, dat dan weer wel. Marginale ploegen trappen hier altijd in. In de kop van de koers begonnen op een kilometer of 45 van het eind de tactische spelletjes, de eerste demarrages werden geplaatst om de fuga de la fuga te laten ontstaan. Met de tussensprint achter de rug was het tijd om de blik te richten op de ritzege. Er raakte een groepje vooruit met daarin Mauro Schmid en Matteo Jorgenson, zij reden weg op een kort klimmetje. Carapaz en Valentin Paret-Peintre waren niet helemaal aan het opletten, maar zij wisten alsnog de oversteek te maken naar voren. Arensman en Bernal waagden ook een poging, maar Ineos komt er in deze Tour totaal niet aan te pas. Zo viel de kopgroep redelijk ver van de finish uiteen, terwijl de achtervolgende groep inmiddels op kansloze achterstand reed. Het restant van de voormalige kopgroep reed ook al vrij snel op een kansloze achterstand, de uitgedunde kopgroep kon al snel bogen op een voorsprong van een halve minuut. Zo'n beetje de eerste de beste aanval was meteen raak, dat valt in zo'n rit dan weer tegen. Al reden ze na een lastige dag vol demarrages wel weg op een klimmetje, de rest zal ook niet beter hebben gekund. We hielden vooraan de wonderbenen van Mauro Schmid over, naast Richard Carapaz, Valentin Paret-Peintre, Matteo Jorgenson, Tobias Johannessen en Raul Garcia Pierna. Met die zes trokken we naar Orcières-Merlette, al deed Jorgenson z'n best om er een solo van te maken. Hij viel een paar keer aan, maar dat gat werd steeds dichtgereden. Raul Garcia Pierna werd daarvan het kind van de rekening, hij haakte af, al kon hij nog een keer terugkeren. Wel passend bij de Tour van Movistar, ze doen hun best, zonder succes. Voor we aan de slotklim begonnen zagen we eerst nog een ander klimmetje, op dat klimmetje waren we weer getuige van een sprintje bergop tussen Paret-Peintre en Carapaz. De strijd om de bergpunten was ook in volle gang. Paret-Peintre draagt al een tijdje de bergtrui, zonder die trui echt in bezit te hebben. Hij mag de trui dragen omdat Pogacar geel heeft. Met alle punten onderweg had Paret-Peintre de trui officieel in bezit kunnen krijgen, maar dat liep aan het eind mis. Ondanks nog een poging van Jorgenson reden we samen Orcières-Merlette op en in het eerste deel van die slotklim waren de koplopers lief voor elkaar. Met de achtervolgers op een minuut of vier konden ze er een beetje mee spelen, ze hielden zich nog in. Het peloton reed een tijd op acht minuten, maar dankzij het werk van de ploegen met een klassementsrenner achter in de top 10 en het werk van Red Bull liep de voorsprong terug tot een minuut of vijf. De schade werd beperkt, Carapaz zou niet teveel plekken gaan stijgen. Hij zou wel de rit gaan winnen, daar was het hem ook eerder om te doen.

Op een kilometer of vier van de aankomst kwam Paret-Peintre met een aanvalletje, daar klapte Carapaz vol overheen. Paret-Peintre sprong met pijn en moeite op het wiel, terwijl de rest van de kopgroep afhaakte. Al reed Schmid er even later weer naartoe, die jongen heeft echt wonderbenen. Iedere nacht controleren, de sprong voorwaarts dit jaar is brisant. Jorgenson sloot ook nog eens aan, terwijl Johannessen was afgehaakt. Goede renner, vaak via een vlucht een mooie plaats verzameld in het eindklassement, maar hij heeft wel een beetje de Guillaume Martin-ziekte. Als er een ritzege op het spel staat blokkeren de beentjes. Enkele meters later volgde er een tweede aanval van Carapaz, de beslissende aanval. Nu had niemand een antwoord, hij was vertrokken. De rest moest passen en zo kon de man van de agressieve aanvallen soleren naar de zege. Geen enkele renner in het peloton kan zo agressief een berg opknallen als Carapaz, het is een wonderbaarlijk mooie stijl. Grinta! Het enige jammere was toch wel dat hij zoveel beter was dan de rest, op drie kilometer van de aankomst was het gedaan en toen verdween de spanning. Carapaz reed in z'n eentje naar de finish en hij liep nog best een eind uit. Weer een overwinning voor hem, na twee jaar geleden een rit te hebben gewonnen in Superdévoluy pakte hij nu de zege in Orcières-Merlette. Beide plaatsen liggen bij elkaar om de hoek, dit is echt zijn stukje Frankrijk. Ecuador boven, in dit deel van de Alpen. Paret-Peintre stond plots geparkeerd, dat kostte hem ook zijn bollentrui. Schmid en Jorgenson bleven het dichtst in de buurt, maar zoals je eigenlijk ook vooraf mocht verwachten werden zijn naar de slachtbank gereden door Carapaz, intrinsiek de betere klimmer. Na een buitengewoon aanvallende Tour volgde de beloning voor Carapaz, wielrennen kan soms rechtvaardig zijn.

In het peloton zagen we dan weer geen enkele strijd, zoals je met deze slotklim kon verwachten. Het spijt me, maar dit zag iedereen aankomen. Er had strijd kunnen zijn, als ploegen hadden willen testen of Pogacar en Del Toro niet toevallig ook ziek waren geworden, maar nee, de klim was te kort en te makkelijk en men besloot de krachten te sparen voor Alpe d'Huez. Voor het klassement was het een weggegooide rit, maarja, de strijd om de ritzege was dan nog wel enigszins leuk, al won Carapaz uiteindelijk toch vrij makkelijk. Schmid werd tweede, wat een lollerbenen heeft hij dit jaar. Dat dikke contract dat hij gaat tekenen bij Pinarello-Q36.5 lijkt ondertussen haast terecht. Jorgenson derde, zowaar een redelijk resultaat voor hem. VPP vierde, daardoor net de bergtrui misgelopen, zuur. Hij mag de trui blijven dragen, maar dan wel als plaatsvervanger. Vandaag moet hij opnieuw in de aanval, er zit niets anders op. Johannessen werd nog op twee minuten gereden, typisch toch wel. Het peloton bolde naar binnen onder aanvoering van Red Bull. Evenepoel had blijkbaar aan Van Gils gevraagd om een strak tempo te rijden, maar zo strak was dat tempo niet. De groep der favorieten werd wel stevig uit gedund, we hielden een groep van 13 renners over. Net een paar minder dan ik had verwacht, al is het idee hetzelfde. Voor een aankomst bergop is dat nog steeds een grote groep, de klassementsrenners kwamen alsnog niet verder dan een sprintje bergop, en zelfs dat was eigenlijk geen echte sprint. We zagen een verschillen ontstaan, geen aanvallen, niets van belang. Een gemiste kans om te testen hoe het met Del Toro en Pogacar is, zeker als je bedenkt dat ze gisteren een minuut langer over de klim deden dan Roglic en co in 2020. Heel rustig gereden dus, op dat vlak werd het een verloren dag. De enige mutatie was dat Carapaz opschoof naar de 10e plek, meer viel er niet te noteren. Ik hoop dat de organisatie heeft opgelet en hier iets van leert, als je strijd tussen de klassementsrenners wil werkt dit niet. Dan werkt de rit die nu volgt waarschijnlijk beter. We gaan beginnen aan de volgende bergrit, een serieuze bergrit in dit geval. Een rit met een explosief begin en daarna een aankomst op een berg die we allemaal heel goed kennen. Jammer dat de rit wat kort is en jammer dat we in het midden van de rit een extra klimmetje missen, maar dit kan alsnog wel een leuke rit worden. Benieuwd hoe er gekoerst gaat worden op de eerste twee klimmetjes, benieuwd ook wat de staat van paraatheid van UAE is. En dan natuurlijk benieuwd wat we gaan zien op Alpe d'Huez. Koers, hopelijk. Het einde van de Tour komt in zicht, voor we naar Parijs trekken moeten we twee keer de onvermijdelijke Alpe d'Huez op. Morgen gaan we de berg beklimmen via de Col de la Sarenne, vandaag volgen we de klassieke weg omhoog. Twee belangrijke bergritten aan het eind van de Tour, dat noemen wij met een mooie vakterm backloaded. De eerste van de twee is kort en explosief , de tweede is iets langer. De omgekeerde volgorde werkt vaak beter, de korte en explosieve rit barst nog wel eens vanaf de eerste meter los als de dag of de dagen ervoor erg zwaar zijn geweest. Toch kan deze rit ook zonder die voorwaarde meteen losbarsten, we hebben eindelijk een keer een aanloop vol klimwerk. Daar willen we graag meteen vuurwerk zien. Al is het de logica zelve dat de rit beslist wordt op de slotklim, die eeuwige Alpe d'Huez. De belangrijkste vraag is: blijft het record van Pantani staan?




Ja hoor, we zijn weer eens in het onvermijdelijke Gap. Het is nog net geen Pau, maar het begint er bijna op te lijken. Twee jaar geleden ging hier nog een rit van start, ook toen richting het einde van de Tour. Tijdens de 18e rit reden we van Gap naar Barcelonnette, dat was de etappe die Victor Campenaerts al maanden op voorhand had aangestipt. Een dag in de Alpen, maar dan zonder zware beklimmingen. Wel zwaar genoeg om het op een dag voor de vluchters uit te laten draaien. Campenaerts nestelde zichzelf in een kopgroep van meer dan 30 man en in de finale wist hij uit die kopgroep weg te rijden. Hij kwam op kop terecht met Matteo Vercher en Michal Kwiatkowski, en dit duo klopte hij in de sprint. Als Campenaerts ergens écht zijn zinnen op zet en zichzelf maanden de tijd geeft om zich voor te bereiden op dat ene doel weet hij het vaak nog voor elkaar te krijgen ook. Dit moest zijn dag worden, het werd zijn dag. De keer daarvoor waren we in 2020 in Gap, er zit wel wat meer een gat tussen de verschillende passages. Toen reden we juist weer in het begin van de Tour door deze stad heen. Daags na de rit die zou aankomen op Orcières-Merlette, met winst in een sprint bergop van Roglic, trokken we van Gap naar Privas. Dit was dan weer een rit met weinig uitdagingen onderweg, al was de finale net niet helemaal vlak. Een glooiende sprint, ideaal terrein voor Wout van Aert. Hij klopte in de sprint ONZE Cees Bol, Sam Bennett en Peter Sagan. Twee dagen op rij feest voor Jumbo-Visma, dat waren nog eens tijden. In de tussentijd eindigde er in de Dauphiné overigens ook nog een rit in Gap, in 2022 kwamen we hier aan en een gezien de omgeving veel te makkelijke rit eindigde in een prooi voor de vluchters. Vanuit het kopgroepje reed godbetert Valentin Ferron op een slim moment weg, hij kwam daardoor solo aan in Gap. Winst, een paar seconden voor een groepje met daarin Rolland, Barguil, Bagioli, Bouchard en Lafay. Toch knap dat van dat kopgroepje de minst bekende wist te winnen. Wel ook ooit een rit in de Ronde van Rwanda gewonnen, dan ben je natuurlijk wel een speciale. In de Tour van 2019 eindigde de 17e rit van de Tour dan weer in deze stad met 42.600 inwoners, voorlopig de laatste aankomst in La Grande Boucle. Een omvangrijke kopgroep kreeg ruim baan van het peloton, op het laatste klimmetje van de dag bleek Matteo Trentin de beste te zijn van die kopgroep. In de trui van Europees kampioen wist hij na een aardige solo een fraaie zege te boeken. Onder meer Asgreen, Van Avermaet, Mollema en Teuns hadden mooi het nakijken. Pas 20 minuten later kwam het peloton binnen, onder aanvoering van een op dat moment nog in het geel rondrijdende Alaphilippe. Lollige tijden waren dat, zijn befaamde Voeckler-Tour. Daarvoor was het dan wel weer vier jaar geleden dat de Tour nog eens in Gap was, ze moeten hier nog net wat meer hun best doen om er echt een Pau van te maken. In totaal zijn we hier nu wel al 27 keer geweest, dat had niet echt gehoeven. Gap is vooral bekend als finishplaats, waarbij de gevaarlijke afdalingen het meest blijven hangen. In 2015, toen de oude Ruben Plaza zo ongeveer zijn laatste kunststukje uit wist te halen, gooide Barguil na een stuurfout Geraint Thomas in het skoekeloen bijvoorbeeld. En in 2003 maakten we natuurlijk de valpartij van Joseba Beloki mee, plus het veldrijden van Armstrong. Vertrekken vanuit Gap is dus eigenlijk een stuk veiliger. Krijg je ook geen vreemde kornuiten aan het feest zoals Alexandre Vinokourov of Rui Costa, het is nogal een sinistere erelijst. Gap, gelegen in het departement Hautes-Alpes, is in principe niet een enorm boeiende stad, al zou het wel een van de meest sportieve steden van heel Frankrijk moeten zijn. Is op zich niet heel gek, genoeg voorzieningen in de omgeving. De lokale wintersporters wijken vaak uit naar Orcières-Merlette, daar waar de vorige rit eindigde. De daar benoemde bekende skiërs komen eigenlijk allemaal uit Gap. Ook de negenvoudige wereldkampioen rally Sébastien Ogier komt uit Gap, hij schijnt nog een tijd skileraar te zijn geweest in Orcières. Verder zijn ze hier blijkbaar ook behoorlijk goed in ijshockey en is dit een geweldige locatie voor mensen die met een parachute uit een vliegtuig willen springen. Veel meer valt er niet te vertellen over Gap, het valt allemaal een beetje tegen. In het centrum van Gap is er wel een leuk pleintje en een aardige kathedraal, maar het houdt niet over. In het roadbook beginnen ze over het Château de Charance, terwijl dat domein toch een aardig eind buiten de stad ligt. Wikipedia heeft uiteraard wel een aantal aanvullingen, zo zou de stad bekend moeten zijn om de er geproduceerde kaas, de gapençais. Gap is de bisschopszetel van het bisdom Gap en Embrun, dat soort feitjes krijg je dan cadeau. De plaats werd gesticht door de Galliërs; de Avantici hadden enkele nederzettingen op de heuvels boven het huidige stadscentrum. In 14 v.Chr. werd de streek veroverd door keizer Augustus. Onder de Romeinen heette de plaats Vapincum. Een flink aantal eeuwen later kwam Napoleon hier dan weer voorbij, na zijn terugkeer van zijn ballingschap op Elba trok Napoleon over de naar hem genoemde Route Napoléon via Gap naar Grenoble. Hij overnachtte er op 5 maart 1815 in een herberg, zo dan.




Over de Tweede Wereldoorlog heeft men ook nog een leuke anekdote: In de Tweede Wereldoorlog was Gap eerst deel van Vichy-Frankrijk en werd in 1942 door de Duitsers bezet. Jean Drouot-L'Hermine, een toen 37-jarige ingenieur en commandant van het Franse verzet, is de geschiedenis van Frankrijk ingegaan als grote held van het Franse verzet en van de bevrijding van Gap in 1944. Daar het de Résistance niet mogelijk was, bij gebrek aan zwaar wapentuig en materieel, de stad te bevrijden, kozen de verzetsstrijders ervoor om het strategisch belangrijke Gap, dat door een meer dan 1200 man sterk Duits garnizoen was bezet, te isoleren. Op uitgekiende wijze bliezen Drouot-L'Hermines verzetsstrijders alle wegen, spoorlijnen, bruggen en viaducten op. De Duitsers zaten nu klem. Ze wilden zich echter alleen aan reguliere troepen overgeven. Drouot-L'Hermine wist de inmiddels tot op 50 km genaderde Amerikaanse troepen ertoe over te halen, een tank naar Gap vooruit te sturen. Deze vuurde tussen de bergen bij Gap enkele granaten af. De Duitsers hoorden het karakteristieke geluid van een wapen waarover de Résistance niet beschikte, concludeerden dat ze met reguliere troepen hadden te maken, en gaven zich over. De stad werd officieel bevrijd op 19 augustus 1944. Wij kunnen ook wel een list gebruiken om bevrijd te worden, maar misschien is die list met de nachtelijke dopingcontroles al ingezet. In de stad, waar met Gilles Grimandi een voormalig voetballer afkomstig is die jarenlang voor Arsenal speelde en daar nog scout is geweest, bestaan de bezienswaardigheden uit het stadhuis uit 1743, een van de oudste gebouwen van Gap, en de kathedraal van Notre-Dame-et-Saint-Arnoux. Stijlkenmerken uit de gotiek, de Provençaals-romaanse en Lombardische architectuur, toe maar! Opvallend is de harmonieuze polychromie door het gebruik van afwisselend kalksteen en roze marmer van Chorges. Op deze plaats, waar in de Romeinse tijd een tempel voor Apollo stond, hebben vanaf de 5e eeuw verschillende, opeenvolgende kathedralen gestaan, jeetje. Ze noemen daarna nog een andere kerk en een kapel en een departementaal museum in een monumentaal, neoclassicistisch gebouw. De collectie van dit museum omvat de archeologie en de geschiedenis van de regio Hautes-Alpes, vast een nuttige tussenstop voor alle toeristen en bergsporters die de stad als toegangspoort tot het Écrinsmassief gebruiken. Ergens in de buurt staat ook een pilaar met een goudkleurige adelaar bij de zuidelijke toegang tot Gap via de Route Napoléon. Die Route Napoléon gaan we in het begin van de rit meteen volgen, vandaag zijn we zowaar een keer getuige van een leuk begin van de rit. De renners gaan een eind buiten het centrum van Gap van start ter hoogte van het lokale sportterrein, tussen de tennisvelden en het zwembad in gaan we van start op een paar meter afstand van het Parc Bernard Givaudan, een uitgestrekt park vol potsierlijke beelden van dieren. Als je door dit park loopt is het wel heel erg moeilijk om niet aan een roze olifant te denken.



Voorbij dit park vol gekke beelden rijden de renners geneutraliseerd het centrum van Gap binnen, hier komen ze talloze rotondes tegen terwijl het ze zal opvallen dat Gap geen heel bijzondere stad is. Al weten de meeste renners dat heel goed, ze zijn twee jaar geleden zelfs twee keer door het centrum van Gap gereden. Voor de 18e rit van die Tour van start zou gaan in deze stad reden we er een dag eerder ook al doorheen op weg naar Superdévoluy. In de finale van die rit reden we via Gap over Col Bayard en Col du Noyer naar de finish toe, toevallig gaan we in het begin van deze rit ook de Col Bayard en de Col du Noyer bedwingen. Het grote verschil is dat we het eerste deel van de Col Boyard nu geneutraliseerd gaan afwerken, dat gaat wel even apart zijn. Ik adviseer de renners om voor de start op de rollen plaats te nemen, want zelfs tijdens de neutralisatie moet er al stevig geklommen worden. Na de passage in het centrum van Gap rijden we richting de wijk La Descente en in deze wijk mogen we niet afdalen, nee, de weg loopt juist omhoog. De Col Bayard is via de weg in de wijk La Descente zeven kilometer lang, zeven kilometer gaat het ook doodleuk aan 7% omhoog. De eerste twee kilometer van deze klim werken we alleen nog geneutraliseerd af, achter de wagen van Prudhomme rijden we gewoon al heel stevig omhoog. Je kunt hier grappige taferelen te zien krijgen, zo kunnen we niet uitsluiten dat de halfdode Tim Wellens al tijdens de neutralisatie gelost gaat worden. Over een brede weg rijden we door een keurige buitenwijk heen, vol woningen uit een wat hoger prijssegment. Er loopt ook een andere weg omhoog vanuit Gap, die weg is iets langer maar het gemiddelde is daar lager, best gemeen dat de organisatie de renners tijdens deze neutralisatie over de iets steilere route via La Descente stuurt. Enfin, aan het eind van de wijk komen we uit bij een bungalowpark met de naam Domaine Napoléon, alles staat hier in het teken van de grote kleine man. De nieuwe Napoleon, Remco Evenepoel, maakt vandaag misschien wel kans om de Tour te winnen, want Pogacar ziet er wel een beetje pips uit! @karrelvannieuwkerke Stel je voor dat er na 50 jaar weer een BELG de Tour gaat winnen, dat zou prachtig zijn! Dat we voor dit staaltje wensdenken eerst een zieke leider nodig hebben, ach, detail. Zodra de haarspeldbochtige weg omhoog door La Descente aansluit op de Route Napoleon gaat de rit officieel van start, we werken hierna in de eerste officiële meters van deze rit de resterende 4,7 kilometer van de Col Bayard af. Een vliegende start, een start zoals ik ze altijd graag zie. Beginnen met een serieuze klim, er gaat bijna niets boven. Ik weet wel wat ik zou doen als ik Decathlon of Red Bull was, hier zet je meteen een mannetje op kop om te kijken of de mannen van UAE weer een slechte nacht achter de rug hebben. Een Pogacar lijkt voorlopig nog niet kwetsbaar, natuurlijk ontspringt hij weer de dans, maar een Del Toro hebben we al een keer met een slecht moment gezien en dat is dan toch wel de moeite van het testen waard. Sowieso ben je dan meteen van Wellens en Yates af, kunnen ze niet meer in je gezicht hoesten. Omhoog rijden de renners over een waanzinnig brede weg, een weg die niet geblokkeerd kan worden, iedereen die hier wil aanvallen heeft daar alle ruimte voor. Via meerdere haarspeldbochten rijden we in de eerste kilometers van deze rit omhoog naar de top van de Bayard, het is echt een formidabel begin. Hopelijk maakt men er ook echt gebruik van, je krijgt altijd heerlijk chaotische ritten als ploegen op de eerste klim van de dag meteen vol door durven te trekken. Ik verwacht op z'n minst weer een agressieve Carapaz hier, maar zoals gezegd moeten een aantal klassementsploegen hier hoe dan ook meteen tempo gaan rijden. Er is altijd wel op z'n minst één renner die zo'n start bergop slecht weet te verteren, zeker richting het eind van de Tour. Door een redelijk lege omgeving, met zicht op talloze bergen, rijden we over een snelweg omhoog en op deze snelweg klimmen we 4,7 kilometer aan 7,2% gemiddeld. Ondanks het feit dat het een snelweg is, een doorgaande weg van Gap naar Grenoble, gaat het hier relatief gezien nog best onregelmatig omhoog. Na de officiële start noteren we eerst twee kilometer waarin het tussen de zes en zeven procent omhoog zal gaan, maar daarna botsen we op een tweetal kilometer aan 9%, met stroken richting de 10%. Nou, als hier de koers niet meteen gaat exploderen weet ik het ook niet. Dankzij die brede weg ziet het er allemaal een stuk makkelijker uit, maar het gaat hier dus buitengewoon stevig omhoog. Richting de top wordt de weg wel een stuk rechter, een stuk minder steil ook. We rijden een bos in, passeren een klein gehucht en hier loopt de weg naar de top verder aan 2%. Maak maar meteen mooi gebruik van die twee kilometer aan dik 9%, al is zo'n uitloper na een steile strook ook wel altijd een mooie kans om de benen te nemen.






Bij het volledige profiel van climbfinder moet je er dus even rekening mee houden dat we het eerste deel geneutraliseerd afwerken, al is het nog steeds geinig om te zien dat de renners al in de neutralisatie stevig moeten klimmen. Twee jaar geleden reden we dus ook nog eens over deze klim, maar dan in z'n geheel. We waren op weg naar Superdévoluy en in de finale van die rit reden we over dezelfde wegen. Op de Col Bayard was er nog niet echt sprake van oorlog, Magnus Cort kon vanuit de vlucht als eerste bovenkomen op deze klim. Een klim met flink wat geschiedenis, we zijn hier al 27 keer eerder gepasseerd. Het was in 1905 zelfs de eerste Alpencol in de geschiedenis van de Ronde van Frankrijk. Julien Maitron kwam bij die gelegenheid als eerste boven op de Col Bayard, een jaar later was die eer weggelegd voor René Pottier. In die jaren lag de Col Bayard steevast op de route, sindsdien is de klim wat meer uit beeld verdwenen. Voor de passage in 2024 was Joaquim Rodriguez in 2015 de laatste die als eerste boven was, en voor hem moesten we zelfs terug naar het jaar 1991, toen was de Bask Pello Ruiz Cabestany als eerste op de top van deze bergpas met een hoogte van 1246 meter. De pas maakt deel uit van Route Napoléon en ligt op de waterscheidingslijn van het stroomgebied van de Durance en de Isère. Tussen 1991 en 1954 kwam de klim niet voor, toch apart hoe dat werkt. We komen vaak genoeg in Gap, maar de Bayard stond een tijd op de shitlist, blijkbaar. Bahamontes was in 1954 als eerste boven, de naam van Cort past eigenlijk niet in dit lijstje. Enfin, na 4,8 kilometer zijn we boven op deze beklimming van tweede categorie en voorbij de top rijden we een tijdje verder over een zo goed als vlakke weg. Het loopt nog even een paar meter verder vals plat omhoog, rechtdoor. Voorbij de golfclub van Gap-Bayard rijden we via een rechte weg op de bergen af, dit gaat een wat apart beeld geven. Voorbij de top is het bijna drie kilometer zo goed als recht en zo goed als vlak, na een klein uitlopertje gaat het hooguit wat vals plat omlaag. We komen uit in het gehucht Laye en voorbij dit gehucht loopt de brede Route Napoleon dan weer drie kilometer daadwerkelijk omlaag. Het gaat vrij steil naar beneden, wel nog steeds zo goed als rechtdoor. Een aantal flauwe bochten, verder niets. Geen terrein om als daler het verschil te maken, het is hier eenvoudiger dan simpel. Aan het eind van deze strook waarin er tegen stevige percentages gedaald worden bereiken we een kruispunt, een bekend kruispunt. We treffen hier een vluchtheuvel en een bocht naar rechts, die bocht naar rechts namen we gisteren om daarna via Saint-Laurent-du-Cros naar Saint-Léger-les-Mélèzes en in het verlengde daarvan Orcières-Merlette te rijden. We gaan hier rechtdoor en rijden daarna verder in de vallei een aantal kilometer in tegengestelde richting over het parcours van de vorige rit. Boeit verder geen hol, langs de Drac volgen we een kilometer of drie diezelfde weg en die weg is breed, recht en zo goed als vlak. We rijden hier over het grondgebied van La Fare-en-Champsaur en in deze gemeente staan ze bekend om de productie van de lokale zoetigheid, de tourtons. Ziet eruit als een ideale manier om gezellig dik te worden. Na een aantal vlakke kilometers in de vallei, uiteraard weer met prachtig zicht op alle bergen in de omgeving, slaan we ter hoogte van Poligny linksaf om op die manier de valleiweg te verlaten. We rijden om een rotonde heen in La-Fare-en-Champsaur en bij het volgende kruispunt gaat het naar links. We slaan een iets smaller weggetje in en dit weggetje gaat door de bossen gaat het anderhalve kilometer aan 6% omhoog naar Poligny. Deze rit is naar mijn smaak iets te kort, zeker aangezien het de eerste is van een tweeluik. Dit had de lange en lastige rit moeten zijn en dan morgen een kortere en explosievere, dat was de logische volgorde geweest. Ondanks dat kritiekpunt kan ik perfect leven met de start van deze etappe, ook dit is weer een mooi knikje waar de renners perfect gebruik van kunnen maken. Vandaag krijgen ze een mooie kans aangeboden om de koers vanaf de eerste meter hard te maken. Na precies 15 kilometer rijden we door Poligny heen, Poligny in de Provence-Alpes-Côte d'Azur, niet te verwarren met de Poligny in de Jura waar in de Tour van 2023 nog een rit eindigde. Poligny is een schattig dorpje, met zicht op het Dévoluymassief. Naar dat massief trekken we nu toe, we gaan de bergen van Dévoluy verkennen en ook dat gaat de moeite zijn. De renners krijgen genoeg handvatten aangeboden om er wat van te maken.



Van Poligny rijden we naar Le Noyer, de komende vier kilometer is de weg overwegend vlak. We rijden over wat smallere en ietwat oudere wegen, via een paar bochten slingeren we door een agrarisch landschap heen, met op de achtergrond de lonkende bergen. Na een tijd rijden we de bossen in en hier loopt de weg plots een paar meter omlaag. We komen hier zelfs een haarspeldbocht tegen, de eerste lastige bocht van de dag. Direct na deze bocht loopt de weg dan weer een halve kilometer wat steiler omhoog, terwijl we door een uitgestorven stukje Frankrijk fietsen. We komen uit in de omgeving van Le Noyer en hier slaan we linksaf een bijzonder smal weggetje in, al bereiken we een paar meter later na een bocht naar rechts weer een iets bredere weg. Als we over dit smalle weggetje rijden is de klim eigenlijk al begonnen, het loopt hier al serieus omhoog. Weer een paar meter later slaan we linksaf een nieuwe weg in en daar staat een bord langs de kant van de weg dat aangeeft dat de Col du Noyer officieel is begonnen. De komende 7,2 kilometer gaat het aan 8,5% omhoog naar de top van deze pracht van een klim. Prachtige percentages, prachtige omgeving. Op die prachtige omgeving moeten we nog even wachten, de prachtige percentages zijn wel al meteen te zien. Geestig dingetje dat ik dan weer niet kan nalaten om te melden: toen het karretje van Google hier passeerde, augustus vorig jaar, stond er een bord langs de weg dat aangaf dat de weg op 1 augustus gesloten was wegens een wielerkoers, de spaarzame bewoners van dit dunbevolkte gebied zijn dus wel bekend met mensen op een tweewieler die passeren. In de eerste kilometer van de klim rijden de renners aan 7,5% omhoog, een stevig begin. De kilometer daarna is iets makkelijker, het gaat dan aan 6,5% omhoog. De voor Tourbegrippen smalle weg slingert voornamelijk door de bossen omhoog, met tussen de bossen in zicht op het lokale bergmassief. In de derde kilometer van de klim begint het ineens leuk te worden, het gaat plots aan 9% omhoog. Na deze lastige kilometer volgt een kilometer aan 8%, nog steeds lastig. Gelegenheid genoeg om de benen van de concurrentie te testen, of om jezelf in de kopgroep te fietsen. Nu UAE massaal ziek is lijkt de vlucht ineens meer kans te maken, probeer je hier dan maar te onderscheiden. De renners komen steeds hoger uit en als ze hoger komen verlaten ze het bos, waarna er een tijd een prachtig zicht is op de vallei aan de linkerkant van de weg. Op drie kilometer van de top van de klim gaan we aan 8,5% omhoog, al is een bord langs de kant van de weg het daar niet helemaal mee eens. De locals hebben de klim voorzien van wat informatieborden en op dat bord zien we dan weer staan dat er een kilometer aan 7,7% volgt. Scheelt nogal, maar zelfs dat iets lagere percentage vind ik in het begin van de rit meer dan acceptabel. We bereiken in deze kilometer de zone van de haarspeldbochten, de zone waar de Noyer haar ware schoonheid laat zien. De zone waar in de Tour van 2024 enkele schitterende plaatjes geschoten werden. Tussen de haarspeldbochten in rijden we langs een aantal schitterende rotswanden af, terwijl er in de voorlaatste kilometer van de klim aan 10,5% geklommen moet worden. Al zegt het bord langs de kant van de weg nu juist weer 11,4%, zo verschillen dus de meningen. Hoe dan ook loodzwaar, ik eis dat iemand hier full retard gaat. De vallei op links, rotswanden op rechts, indrukwekkende bergtoppen in de verte, en dan bijna loodrecht omhoog over een weg omgeven door een stenen muurtje. In de kilometer voor de top noteren we een kilometer aan 9,5%, de Col du Noyer blijft tot op de top zwaar. Vlak voor de top rijden we door twee haarspeldbochten heen, het absolute hoogtepunt van de klim. De fotografen zullen paraat staan, om hun creaties van twee jaar geleden te evenaren. Richting de laatste haarspeldbocht is er het mooiste zicht op de vallei, al zullen de renners hier omgeven zijn door de fans, terwijl ze met hun tong uit hun mond boven moeten zien te geraken. Na nog een laatste hilarisch steile strook slaan we rechtsaf en plots laten we alle pracht achter ons. De rotswanden verdwijnen, de haarspeldbochten verdwijnen, de vallei raakt uit beeld. We bereiken een bergweide, met op de top een herberg. Een Refuge Napoleon, ja! De man is onvermijdelijk, zelfs als we van de Route Napoleon afwijken komen we hem tegen. Voor de deur van deze schuilhut van Napoleon heeft men voor de lol een klein strookje kasseien neergelegd, als de renners over deze steentjes rijden bereiken ze na 25 kilometer de top van de Col du Noyer, een buitengewoon schitterende klim van de eerste categorie. Een van de mooiere beklimmingen van Frankrijk, zowel qua percentages als omgeving.








Ik loop even leeg nu het nog kan, voorbij de Col du Noyer gaat de rit een stuk minder worden. In de Tour van 2024 zagen we deze klim voor het eerst sinds lange tijd weer in beeld verschijnen, het was toen de voorlaatste klim in een rit die zou eindigen in het skistation van Superdévoluy. Die rit, waarin we via Gap over de Bayard reden en daarna dus net als nu de Noyer bedwongen, zou uitdraaien op een dag voor de vluchters. In de kopgroep zaten meerdere sterke klimmers, een Simon Yates, een Enric Mas, een Wout Poels, een Guillaume Martin, noem ze allemaal maar op. Er zat ook ene Richard Carapaz vooraan. Op de Noyer gooide hij zijn vluchtgenoten overboord, Simon Yates was de laatste die de strijd moest staken. Carapaz soleerde over de top van de Noyer, daalde af richting Superdévoluy en kwam daar op de laatste klimmende strook niet meer in de problemen. Zijn eerste ritzege in de Tour, gisteren voegde hij er in dezelfde regio een tweede zege aan toe. Deze regio ligt Carapaz, blijkbaar. In de groep der favorieten zagen we richting de top van de Noyer een aanval van Pogacar, hij reed een paar meter weg van Vingegaard en Vingegaard reed dan weer een paar meter weg van Evenepoel. Na de top van de klim kwamen ze alleen weer samen en op de laatste strook richting Superdévoluy kon Evenepoel wegrijden van de naar elkaar kijkende Vingegaard en Pogacar. De klim baarde toen voor het klassement een muis, maar gelukkig hebben we de beelden nog. Nu kan de Noyer met het oog op het klassement wederom een muis baren, maar we moeten hier op z'n minst tussen de renners die in de vlucht van de dag willen zitten enkele schermutselingen zien. In totaal is het de vijfde keer dat de Tour passeert op de Noyer, in 2010 kwam Mario Aerts hier jandorie als eerste boven. Raymond Delisle was in 1970 de eerste, we kennen deze klim al lang, maar we doen er relatief weinig mee. De combinatie met Superdévoluy is nochtans simpel doch doeltreffend. Een zware en steile klim gevolgd door een afdaling en een korter en minder lastig klimmetje aan het eind, werkt bijna altijd. In 1971 kwamen we hier dan weer voorbij tijdens de glorietocht van Ocaña op weg naar Orcières-Merlette, zoals we hier ook in 1982 passeerden onderweg naar Orcières-Merlette. Toen de regio van Pascal Simon, nu de regio van Richard Carapaz. Ook de regio van een van de nieuwe aanstaande fenomenen, Seff Van Kerckhoven. De Catalaanse Belg wist dit jaar in Superdévoluy een rit te winnen die ook over de Noyer trok, een naam om te onthouden. In de Dauphiné zijn we hier ook wel eens gepasseerd, in 2016 bijvoorbeeld, ook toen reden we via de Noyer naar Superdévoluy en dat was weer zo'n dag dat Steve Cummings zijn zinnen op de rit had gezet. Hij verliet zijn vaste plek, het laatste wiel in het peloton, om dan maar weer een dag in z'n eentje op kop te rijden en solo met enkele minuten voorsprong aan te komen. In 2013 reden we in de Dauphiné ook eens via de Noyer naar Superdévoluy en toen klopte Samuel Sanchez aan het eind in een sprintje heuvelop Jakob Fuglsang. Arme Jakob, die heeft nogal wat sprintjes verloren in zijn leven. Bon, voorbij de top gaan we beginnen aan een afdaling van 7,5 kilometer richting Saint-Étienne-en-Dévoluy. We dalen af door het Dévoluymassief, een massief van kalksteen, mergel en molasse. Met een uitgemergeld peloton rijden we in eerste instantie rechtdoor omlaag. We dalen af over een weg die niet de allerbreedste is, maar de weg is wel speciaal voor de Tour van 2024 voorzien van vers asfalt. In de eerste drie kilometer van de afdaling rijden we bijna alleen maar rechtdoor, op een tweetal haarspeldbochten na. Rechtdoor, twee haarspeldbochten uit het niets, en dan weer rechtdoor. Deze kant van de Noyer is beduidend minder steil, gemiddeld dalen we aan 5,5% af. Heeft ook te maken met een kort knikje omhoog dat we halverwege de afdaling tegenkomen, we klimmen even een halve kilometer aan 4% en daarna dalen we nog eens vier kilometer af. Dit stelt een kilometer of twee geen hol voor, we dalen vooral rechtdoor af in een open omgeving. Aan deze kant van de klim vinden we vooral bergweides, met wat gras om ons heen gaat het op wat flauwe bochten na dus vooral rechtdoor. Pas in het dorpje Truziaud komen we enkele bochten tegen, eerst een paar snelle bochtjes en dan weer twee haarspeldbochten. Stelt al bij al niets voor, het gaat daarna ook weer vrolijk rechtdoor verder. Als we bijna in Saint-Étienne-en-Dévoluy uitkomen nemen we nog eens een brede haarspeldbocht naar rechts en daarna rijden we op een vals platte manier rechtdoor het dorp binnen. We zouden hier linksaf kunnen slaan om te klimmen naar Superdévoluy, maar dat slaan we nu over. We rijden door Le Dévoluy, een wintersportgebied in het Dévoluymassief van de Franse Alpen. Het ligt in de gemeente Dévoluy in het departement Hautes-Alpes. Le Dévoluy telt twee skidorpen: SuperDévoluy (ook Superdévoluy) en La Joue du Loup. Het skigebied strekt zich uit van 1460 meter boven zeeniveau tot het Plateau de Bure (2564 m). Het telt 20 skiliften en zo'n 100 kilometer piste. Naar een van die skidorpen trokken we dus twee jaar geleden toe, Richard Carapaz won en hij kan vandaag dus weer vol enthousiasme en met een morele opkikker in de aanval trekken. Opmerkelijk is hoe het hele skidorp gevat is in enkele grote gebouwen, vergelijkbaar met Plagne Aime 2000, aldus Wikipedia over Superdévoluy. Voor de renners nu niet zo van belang, ze rijden dit jaar rechtdoor in Saint-Étienne-en-Dévoluy en daarna beginnen we een partij aan een naar deel van de rit, moedergods.




We rijden door de gemeente Dévoluy heen en zonder naar Superdévoluy te gaan verlaten we dit bergmassief op een prachtige manier. We rijden de kloof van de Souloise binnen, hier komen we een paar bochtjes tegen terwijl we talloze fraaie rotswanden zien passeren. Even verderop rijden we via een brug over de Souloise en direct daarna slaan we rechtsaf, om vervolgens een kilometer of zes over dezelfde weg te rijden richting Saint-Disdier. Dit is een brede weg, die continu een beetje vals plat omlaag zal lopen. We rijden vooral rechtdoor, al komen we onderweg ook eens twee haarspeldbochten kort achter elkaar tegen. Dit stelt niet veel voor, het is een simpele route. Voorbij de Noyer wordt de rit sowieso vrij simpel, vanaf dit moment is het wachten op de slotklim. De omgeving blijft wel mooi, tijdens de tocht over deze weg kijken we continu op een mooie bergtop uit. In deze omgeving ligt ook Pic de Bure, de fraaiste bergtop van het Dévoluymassief. Op die berg stond ooit een interferometer van IRAM. Je kon de berg bereiken via een kabelbaan, maar in 1999 stortte er dan weer een gondel naar beneden, 80 meter het dal in, met twintig doden tot gevolg. Dat is dan weer de zwarte bladzijde in deze regio, maar goed, wie zonder zonde is en dat soort zaken. De renners rijden op een makkelijke manier verder en komen na een kleine 40 kilometer uit in Saint-Disdier, waar de weg kort even wat smaller is. Voorbij Saint-Disdier rijden we eigenlijk door het tweede deel van de kloof van de Souloise, we vinden na een periode zonder rotswanden nu ineens weer een paar prachtige exemplaren om ons heen, terwijl de Souloise ook in beeld loopt te pronken. De weg hier is redelijk bochtig, terwijl het hier een kilometer of twee aan 5% omlaag zal gaan. Niet dat het ooit lastig wordt, ondanks het bochtenwerk is het hier aangenaam fietsen en kunnen we vooral genieten van de schitterende omgeving. Een paar overhangende rotsen, het is hier fantastisch. Voorbij de Défilé de la Souloise rijden we weer wat meer de bossen in en in deze bossen blijft de weg bochtig, terwijl het een kilometer of vijf zo goed als vlak zal zijn. We rijden een keer via een brug over de Souloise, dat levert nog wel een stevig bochtje op, maar verder is het allemaal heel simpel. Voorbij de brug loopt de weg een tijdje omhoog, maar het echte klimwerk laat nu wel even op zich wachten. Tussen de bomen in zien we zo nu en dan wat kicken bergtoppen liggen, een paar rotsachtige joekels van formaat. De renners rijden daar relatief dicht langs, terwijl ze slingeren door de gemeente Pellafol. In die gemeente komen ze uit in het gehucht Le Posterle, dit gehucht betreden ze via een smalle brug. Daarna slingeren ze door het dorp heen, waar het ook wat smaller is. Voorbij Le Posterle komen we nog één bocht tegen, daarna bereiken we een rechte weg. We laten de bossen en rotsachtige pracht eventjes achter ons, er volgt een route van vijf kilometer waarin we continu rechtdoor rijden langs wat landbouwgrond af. De weg loopt hier steevast vals plat omlaag, dit stuk vliegt voorbij. Aan het eind van deze rechte weg duiken we een bos in, hier komen we een kort stukje in dalende lijn tegen en in dit stukje in dalende lijn treffen we enkele bochten die de moeite zijn. Buiten het bos komen we dan weer uit in de buurt van het Lac du Sautet, een stuwmeer. We rijden via een haarspeldbocht om de lokale waterkrachtcentrale heen, om vervolgens over de stuwdam te fietsen. Aan de andere kant van de dam begint de weg na een vlakke kilometer dan weer omhoog te lopen, we mogen bijna drie kilometer aan 6% omhoog naar het dorpje Corps. Waren we daar gisteren niet ook al? Daar waren we gisteren ook al. We reden er wel op een andere manier naartoe, maar in Corps zijn we al geweest. Daar lag de tussensprint, waar Mads Pedersen de volle buit pakte. Dat zal allicht genoeg zijn om het groen vast te houden, al blijven we tijdens deze Tour met twee woorden spreken. Via een andere weg bereiken we nu dus Corps, de weg vanuit het stuwmeer van Sautet. De weg loopt meteen in het begin steil omhoog, we komen een strook aan 9% tegen. Tussendoor ook wel wat vlakkere meters waardoor het gemiddelde iets zakt, maar dit klimmetje is toch de moeite. Al mag de verwachting op dit punt in de rit zijn dat de koers in een plooi ligt en dat we nu aan het wachten zijn op de slotklim. Kopgroepje vooruit, controle in het peloton, dat is toch nog altijd de meest waarschijnlijke gang van zaken. In het begin van dit klimmetje rijden we langs het meer af, dat levert weer eens mooie beelden op, verder na de top komen we dan weer via wat bossen na 55 kilometer uit in Corps, een dorpje waar redelijk wat drempels en vluchtheuvels liggen. We bereiken in het centrumpje een rotonde en hier slaan we linksaf, om vervolgens een deel van het parcours van gisteren in tegengestelde richting af te werken.






In de 16 kilometer voorbij Corps rijden we over een weg die we nog van gisteren kennen. Een weg die uiteindelijk nog bepalend was ook, want voorbij de tussensprint reed de fuga de la fuga weg op een klimmetje. Al komt dat specifieke stuk dan weer niet terug, we werken nu juist het deel voor de tussensprint van gisteren af. We gaan maar eens kort proberen te zijn over deze rit. Voorbij Corps rijden we een kilometer of twee omlaag over een waanzinnig brede weg, we noteren één brede bocht naar links en dat was het. We zijn terug op de Route Napoleon en deze weg loopt richting Les Côtes-de-Corps rechtdoor een kilometer of twee aan een procent of drie omhoog. Voorbij Les Côtes-de-Corps gaan we dan weer anderhalve kilometer ligt omlaag, met een tweetal brede haarspeldbochten erbij, daarna is het een kilometer of vier zo goed als vlak. Mooie omgeving en dat soort teksten, maarja, dit wordt vooral weer een saaie route. Hier gaat niet veel gebeuren, of er moeten toevallig weer twee groepen achter elkaar aan het rijden. Leuke vergezichten, vooral in de buurt van Quet-en-Beaumont, waar we dan weer gaan beginnen aan een stuk in dalende lijn van een kilometer of drie. Heel voorzichtig omlaag ver een brede weg zonder scherpe bochten, lange kilometers. Beneden komen we uit in La Salle-en-Beaumont, waar we dan weer wat vluchtheuvels tegenkomen. Hier nemen we een bocht naar links en vervolgens loopt de weg twee kilometer aan een procentje of vier omhoog. Als deze strook achter de rug is rijden we anderhalve kilometer verder over een zo goed als vlakke weg, waarna we uitkomen in de omgeving van Saint-Laurent-en-Beaumont. Hier kent de brede weg ineens een brede vluchtheuvel. We komen voorbij deze vluchtheuvel uit bij een kruispunt, hier slaan we rechtsaf en dan laten we de Route Napoleon en de route van gisteren achter ons. Na de bocht naar rechts rijden we ook weer langs een vluchtheuvel, voorbij dit spaarzame obstakel rijden we nog eens twee kilometer over een zo goed als vlakke weg. Door de bossen rijden we over een mooi weggetje, dat voert naar het gehucht Les Miards. Voorbij dit gehucht beginnen we aan een stuk in dalende lijn, in de bossen komen we zowaar een aantal serieuze bochten tegen, terwijl het ook daadwerkelijk vrij stevig omlaag zal gaan. Gevaarlijk is het ook weer niet, voor we het in de gaten hebben zijn we alweer beneden. Daar zien we een fraaie brug liggen, Viaduc de la Bonne. Paar bergen op de achtergrond, rotswandjes in de buurt, het lijkt weer ergens op. Voorbij deze brug en voorbij de afdaling is het een kilometer of twee vrijwel vlak, waarna we over een weg die heerlijk aan het slingeren is langs de rivier de Bonne twee kilometer mogen gaan klimmen aan 4%. We klimmen richting Valbonnais, een plaats in de vallei van de Bonne. Zo simpel kan een naam soms zijn, heerlijk. Na een redelijk mooie tocht door de vallei komen we na 80 kilometer uit in Valbonnais, een plaatsje waar wat wegversmallingen liggen. We bevinden ons hier op minder dan 50 kilometer van het eind, de rit kan bijna uit de slaapstand gehaald worden. In Valbonnais ligt de voet van de zware kant van de Parquetout, ik herhaal het nog maar even voor Thierry. We rijden daar nu alleen straal aan voorbij, op weg naar een andere klim.




Richting Valbonnais gaat het dus twee kilometer omhoog aan iets van 4%, we rijden vervolgens op een vlakke manier door het dorpje heen en buiten het dorp volgt er dan weer een afdalinkje van een kilometer of twee. Tijdens deze afdaling komen we enkele bochten tegen, een paar korte bochtjes snel achter elkaar, maar de brede weg is voorzien van goed asfalt en het gaat ook niet al te steil naar beneden. Na het korte afdalinkje dat weinig zou moeten voorstellen rijden we beneden via een overdekte houten brug over de Bonne heen, aan de andere kant van de rivier begint de weg dan weer omhoog te lopen. Een kilometer of 17 gaan we nu mogen klimmen, waarvan het merendeel vals plat. Pas de laatste vijf kilometer van de 17 gaat het serieuzer omhoog, maar voor we dat ietwat serieuzere deel bereiken moeten we eerst ook nog de tussensprint van de dag afwerken. Die volgt vandaag na 89,4 kilometer in Le Périer, al lijkt het me sterk dat de tussensprint vandaag heel relevant zal zijn. Pedersen gaat dit niet nog een keer voor elkaar krijgen, de Noyer kan hij niet overleven, zou je denken. Voorbij de opvallende brug over de Bonne rijden we een kilometer of drie rechtdoor licht vals plat omhoog door een fraai decor richting Entraigues. In dit plaatsje, tussen de rivieren en ook tussen de bergen, slaan we linksaf. Voorbij Entraigues gaat het dik 14 kilometer aan 4% omhoog naar de top van de Col d'Ornon, een klim die volgens de organisatie een stuk korter is. Voorbij Ornon loopt de weg even kort een paar meter omlaag zonder gek bochtenwerk, daarna gaat het een kilometer aan 4% omhoog. Na een vrijwel vlakke kilometer gaat het vervolgens zes kilometer aan 2 à 3% omhoog, dit deel van de klim neemt de organisatie niet mee. Tijdens deze eindeloze strook veredeld vals plat rijden we een kilometer of vijf voorbij Entraigues door Le Périer heen, waar we dus na 89,4 kilometer mogen gaan sprinten. Een wel heel nietig dorpje, meer een gehucht. Knap dat ze hier een tussensprint kunnen organiseren, dat kost ook gewoon geld. Over een iets smallere weg rijden we door Le Périer heen, waarna we vijf meter voorbij de tussensprint scherp linksaf slaan om via een brug over de Tourot te rijden. We rijden voorlopig ook door een vallei heen, in het stuk voorbij Entraigues rijden we vooral tussen de rotswanden door, wat meer in de buurt van de tussensprint zien we om de weg heen meer grasvelden verschijnen. Voorbij de tussensprint, naar alle waarschijnlijkheid een voetnoot, begint de klim nog steeds niet. We rijden nog een aantal kilometer vals plat omhoog, pas een kilometer of vijf voorbij Le Périer begint de Col d'Ornon echt. Een beklimming van de tweede categorie met een officiële lengte van 5,4 kilometer en een gemiddeld stijgingspercentage van 6,4%. Geen al te zware klim, sterker nog, een regelrechte flopklim. Hier gaat natuurlijk niets gebeuren, dit is typisch zo'n rit waar alles beslist gaat worden op de slotklim. We rijden niet over de Col d'Ornon om er een mooie koers van te maken, we rijden over deze klim heen omdat we nu eenmaal naar Alpe d'Huez moeten en dit was de kortste weg naar die klim toe. De Col d'Ornon kent eigenlijk geen lastige stroken, we gaan nooit aan meer dan 7% omhoog. De weg loopt voornamelijk rechtdoor in de vallei van de Malsanne, het wordt hier een saaie tocht, mar we hebben in ieder geval de omgeving nog. De weg leidt ons langs allerlei prachtige bergen, daar moeten we dan maar naar kijken. De renners zullen zich ondertussen sparen voor de slotklim, daar moet het gaan gebeuren. Na 99 kilometer, op 29 kilometer van de finish, bereiken we de top van de Col d'Ornon.






Deze Col d'Ornon heeft enige geschiedenis in de Tour, we passeren hier voor de negende keer. Voor het laatst reden we over deze klim in 2017, toen er een rit vanuit La Mure vertrok die in Serre Chevalier zou eindigen. De Col d'Ornon was toen de eerste klim van de dag, op de top was Michael Matthews als eerste boven. Dat zegt meteen alles over deze klim, Michael Matthews kon hier als eerste bovenkomen en dus stelt de Ornon geen reet voor. Kijkend naar de geschiedenis valt op dat we twee keer eerder van Gap naar Alpe d'Huez zijn gereden via de Ornon, dat deden we in 2013 en 1991 ook al eens. In 2013 was Arnold Jeannesson hier als eerste boven, dat zegt ook meteen een hoop. In 1991 zagen we met Pello Ruiz Cabestany dan wel weer echt een fatsoenlijke klimmer als eerste op de top, maar van de erelijst van deze col springen de tranen verder in de ogen. Axel Merckx kwam hier in 2002 als eerste boven, ik bedoel maar. Twee keer eerder over de Ornon onderweg van Gap naar Alpe d'Huez, creatief wel weer. Niet de beste toegangsweg tot de Alpe, je kunt dan toch maar beter de variant via de Croix de Fer of de Galibier hebben, dit is van alle mogelijk opties de minste. Klein skistationnetje op de top, voor ons een signaal om naar beneden te roetsjen. We dalen richting het dorpje Ornon, de naamgever van de klim. Een kleine 11 kilometer zal het omlaag gaan, gemiddeld tegen een procent of zes. Deze afdaling is niet bijzonder technisch. Er is nog wel een technische passage, met een aantal haarspeldbochten, maar verder is de afdaling behoorlijk recht, veel lange stroken waar je prima bij kunt trappen. Bovendien is de weg breed, dat is ook altijd wel handig. Het asfalt is ook redelijk goed, al zie ik her en der wel een scheurtje. Omgeven door bergen is de directe omgeving van de weg vrij open, de renners zien iedere bocht op tijd aankomen. De haarspeldbochten zijn mede daardoor niet zo lastig, het wordt alleen een klein tikje lastiger als we even verderop een korte tijd door een bos rijden waar de bochten net iets meer verdekt opgesteld liggen. Alsnog niet heel lastig, het is lastig voor te stellen dat hier oorlog zal ontstaan. Voorbij Ornon, waar een smalle passage over een brug volgt, gaat het nog een aantal kilometer verder naar beneden, de renners rijden dan langs een aantal fraaie rotswanden. Er zijn hier ook nog wel wat korte bochtjes, maar al bij al lijkt het me prima te doen. Eenmaal beneden komen de renners in een van de bekendste valleien van Frankrijk terecht. Aan het eind van de afdaling slaan we rechtsaf en daarna rijden we over de hoofdweg in de vallei de slotklim tegemoet. ONZE Steven Kruijswijk heeft geen goede herinneringen aan deze vallei, al is het verschil dat we na de Ornon niet zolang door de vallei hoeven te rijden. Als je over de Croix de Fer trekt zit er altijd een veel langer stuk in, nu houden we het op enkele vlakke kilometers voorbij de afdaling van de Ornon. Alsnog, het stuk in de vallei loopt volledig rechtdoor, niet te doen. Na deze jammerlijke vallei bereiken we na ongeveer 111 kilometer Le Bourg-d'Oisans, een dorpje waar we de komende tijd nog veel van gaan horen. Bijvoorbeeld omdat de volgende rit hier van start zal gaan. Net als in 2018 en 2022, origineel! Voorbij de Noyer verloor ik mijn enthousiasme al, maar met de meter die we dichter bij de slotklim komen wordt mijn gemoed steeds zwaarder. In de verte kun je ze inmiddels al horen. Ze zullen weer op de afspraak zijn. De dronken mongolen van bocht 7, beneden in Bourg d'Oisans hoor je het al van links naar rechts gaan. Met de verrekijker in de hand zie je dat de campingstoelen omhoog gaan terwijl Schatje mag ik je foto? wordt ingezet. Zoals altijd heb ik er geen zin in. Met al het afgrijzen dat ik in me heb kondig ik het volgende aan: In Le Bourg d'Oisans ligt de voet van de klim richting Alpe d'Huez. De extreem overgewaardeerde en veel te vaak gebruikte 'Nederlandse' berg staat op het punt van beginnen. Help ons, red ons.




Hier zien we ONZE Kopman Steven Kruijswijk, bijna op weg naar iets moois. De voorlaatste keer dat we naar de NEDERLANDSE berg gingen was het ook bijna echt de NEDERLANDSE berg. Maar dat feest ging niet door, haha. Lekker voor je, Snollekebolleke. Zou ik een uitgebreid stuk schrijven over de klim? Nou, bij voorkeur niet. Een van de bekendste beklimmingen op aarde, waar je verder toch geen reet van ziet omdat het volk er 100 rijen dik in je bek staat te spugen. Dat is in de Tour altijd zo, maar op Alpe d'Huez gaat dat nog veel verder. De Alpe d'Huez is ons massagraf. De hele berg staat vol Nederlandse lege hulzen, die hier gehuld in het oranje komen feesten. Dagen op voorhand staan ze er al, en waarom? Om bier te drinken. Dat kan overal, maar op de Alpe d'Huez hangt er zo'n leuke sfeer. Vooral in bocht 7. Onder dat kerkje met die begraafplaats, waar alle doden zich al een week aan het omdraaien zijn in hun graf. Zoals een groot wielerliefhebber ooit schreef: Nederlandse supporters zijn sprinkhanen, ze strijken massaal neer in een voor hun groen gebied, vreten het kaal en zichzelf vol en treken hossend verder als er niets meer te halen valt. We gaan weer genieten van de beelden van renners in de bus die een biertje aangeboden krijgen, haha. Oh jongens, wat was het weer mooi he? Nou, inderdaad, het was weer prachtig. En dit jaar wordt het nog erger dan normaal. We trekken tijdens deze Tour twee keer naar Alpe d'Huez, er gaat extra veel volk zijn omdat je dit jaar zomaar twee dagen op rij de kans hebt om ongenadig veel bier te drinken de renners te zien. Vooraf hoor je al geluiden van renners die er ook geen zin in hebben, Paul Seixas is bijvoorbeeld bang dat hij door de razend enthousiaste menigte in de problemen komt. We treffen op Alpe d'Huez niet alleen Nederlanders, we treffen er ook veel internationale debielen. Nu meer dan normaal, je kunt twee dagen op rij jezelf van je slechtste kant laten zien. Ik laat me ook even van mijn slechtste kant zien en kom met een zeer summiere omschrijving van de klim: Na Bourg-d'Oisans is het nog een paar kilometer vlak, maar op 13,8 kilometer van de streep gaat de slotklim dan toch echt beginnen. Het is weer eens tijd voor Alpe d'Huez, de klim met de vele haarspeldbochten. 21 bochten in totaal, waarbij vooral bocht zeven altijd extra veel aandacht krijgt. De Alpe d'Huez is een beklimming van de buitencategorie en het stijgt gemiddeld aan 8,1%. Het is niet de langste klim van allemaal, maar wel best steil. De klim begint meteen met twee kilometer aan 10%. Door de brede weg lijkt het altijd minder steil dan het in werkelijkheid is. Langzaam wordt de klim iets minder zwaar, maar het blijft kilometerslang tussen 9,5 en 7,5% zitten. Na negen kilometer klimmen krijgen de renners met het zwaarste stuk te maken, een kilometer aan 11,5%. De kilometer daarna stijgt het nog aan 9%, maar de laatste drie kilometer is het ineens niet meer zo zwaar. Op drie kilometer van de streep zwakt het af tot een procent of 5 en dat zal zo blijven tot de finish. Daarom zien we hier nog wel eens een sprintje van een klein groepje, als je een paar kilometer voor de finish niet vertrokken bent blijf je waarschijnlijk met een paar man bij elkaar. Na 127,9 kilometer is deze ellende voorlopig voorbij, maar dan zijn we er dit jaar nog niet.

Morgen gewoon lekker nog een keer.