LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 4 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! In week 23 wordt de jury bekendgemaakt die straks alle verhalen gaat beoordelen!
Ter inspiratie geldt deze week 'Ik mis je zo...' als subthema. Als je heel erg gehecht bent aan iemand, is het moeilijk als zo iemand niet lijfelijk beschikbaar is. Of de afwezigheid nu tijdelijk (verblijf in het buitenland bijvoorbeeld) of permanent is (verbroken relatie, overlijden).
Ze zeggen wel eens: afwezigheid werkt als de wind op het vuur: het doet de kleine vlammen doven en de grote vuren oplaaien. De oplettende lezer is de knipoog naar Pinksteren niet ontgaan...
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt geselecteerd op vrijdag 4 juni en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Let op! In week 23 wordt de jury bekendgemaakt die straks alle verhalen gaat beoordelen!
Ter inspiratie geldt deze week 'Ik mis je zo...' als subthema. Als je heel erg gehecht bent aan iemand, is het moeilijk als zo iemand niet lijfelijk beschikbaar is. Of de afwezigheid nu tijdelijk (verblijf in het buitenland bijvoorbeeld) of permanent is (verbroken relatie, overlijden).
Ze zeggen wel eens: afwezigheid werkt als de wind op het vuur: het doet de kleine vlammen doven en de grote vuren oplaaien. De oplettende lezer is de knipoog naar Pinksteren niet ontgaan...
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Dit was het wedstrijdtopic van week 22
Veel succes namens de crew!
Ik spreidde mijn enorme badlaken uit over het hete zand. Zonnebril aan de kant, discman op voluit en gedachten op nul. En dan wachten tot de schaduw over mijn gezicht valt. De schaduw van de zon die onder gaat, van één van mijn ouders die me ophaalt, of van een beachboy die aandacht wil. In alle gevallen: balen. De zon moet blijven, ik zou moeten kunnen blijven en jongens moeten wég blijven.
Omdat gedachten op nul toch niet werkt, begin ik te denken. Mijn handen graven een kuiltje in het zand en de warme zon zorgt voor een soort roes. Een roes waarin ik denk aan jou. Aan wat we samen hadden, aan wat we nog samen konden hebben, gewoon aan jou.
Wat zou het leuk zijn als je naast me lag. Gewoon om het er zijn. Wat zou het fijn zijn om nog één keer je lichaam tegen het mijne te voelen. Jouw hand tegen mijn huid, nog een laaste keer het kippenvel, de kriebels...
Ik hoor de zee ruisen in de stilte tussen twee liedjes.
en ik mis je...
Omdat gedachten op nul toch niet werkt, begin ik te denken. Mijn handen graven een kuiltje in het zand en de warme zon zorgt voor een soort roes. Een roes waarin ik denk aan jou. Aan wat we samen hadden, aan wat we nog samen konden hebben, gewoon aan jou.
Wat zou het leuk zijn als je naast me lag. Gewoon om het er zijn. Wat zou het fijn zijn om nog één keer je lichaam tegen het mijne te voelen. Jouw hand tegen mijn huid, nog een laaste keer het kippenvel, de kriebels...
Ik hoor de zee ruisen in de stilte tussen twee liedjes.
en ik mis je...
De nacht
Laat het ophouden, verdwijnen. Laat me een nacht niet denken, niet voelen. Ik wil zo graag rust. Geen stilte, rust. Stil is het al. Zo alleen in de nacht. Geen geluiden die als afleiding door het open raam naar binnen dwarrelen. Alleen ik en mijn gedachten. Een onaflatende stroom gedachten waardoor ik niet kan slapen. Licht aan, bed uit. Jouw kant is leeg. Raar dat je niet beseft hoe mooi iets is totdat het weg is. De kamer uit, de keuken in. Je kan niet vluchten voor jezelf, dat weet ik wel, maar een beetje lopen helpt. Even, ook al is het maar een paar seconden, mijn gedachten op iets anders.
Met een glas water schuifel ik naar de huiskamer. Het leer van de bank voelt koud aan op mijn naakte benen en rug. Ik ril en tegelijkertijd koester ik het gevoel. Het is een welkome afwisseling. Achter het grote raam ligt de doodstille straat. Nergens brandt licht. Iedereen slaapt. Behalve ik.
Of zou jij ook niet slapen? Staar je met blinde ogen naar de muur en zie je mijn gezicht? Denk je aan vroeger met een glimlach of huil je zachtjes met me mee? Ben je in deze donkere nacht mijn boei, mijn redding?
Maar nee. Ik mag mezelf niet voor de gek houden. Je slaapt in nieuwe armen. Onwetend, onverschillig. In deze donkere nacht ben je niet de boei, maar de zwarte zee waar ik hopeloos verloren in rond zwem. Niets zal me redden. Niets kan me redden. Ik kan alleen maar blijven zwemmen in de hoop dat ik ooit het land bereik.
Ik haat je.
Ik mis je.
Laat het ophouden, verdwijnen. Laat me een nacht niet denken, niet voelen. Ik wil zo graag rust. Geen stilte, rust. Stil is het al. Zo alleen in de nacht. Geen geluiden die als afleiding door het open raam naar binnen dwarrelen. Alleen ik en mijn gedachten. Een onaflatende stroom gedachten waardoor ik niet kan slapen. Licht aan, bed uit. Jouw kant is leeg. Raar dat je niet beseft hoe mooi iets is totdat het weg is. De kamer uit, de keuken in. Je kan niet vluchten voor jezelf, dat weet ik wel, maar een beetje lopen helpt. Even, ook al is het maar een paar seconden, mijn gedachten op iets anders.
Met een glas water schuifel ik naar de huiskamer. Het leer van de bank voelt koud aan op mijn naakte benen en rug. Ik ril en tegelijkertijd koester ik het gevoel. Het is een welkome afwisseling. Achter het grote raam ligt de doodstille straat. Nergens brandt licht. Iedereen slaapt. Behalve ik.
Of zou jij ook niet slapen? Staar je met blinde ogen naar de muur en zie je mijn gezicht? Denk je aan vroeger met een glimlach of huil je zachtjes met me mee? Ben je in deze donkere nacht mijn boei, mijn redding?
Maar nee. Ik mag mezelf niet voor de gek houden. Je slaapt in nieuwe armen. Onwetend, onverschillig. In deze donkere nacht ben je niet de boei, maar de zwarte zee waar ik hopeloos verloren in rond zwem. Niets zal me redden. Niets kan me redden. Ik kan alleen maar blijven zwemmen in de hoop dat ik ooit het land bereik.
Ik haat je.
Ik mis je.
We zitten samen aan het ontbijt, stilzwijgend, het is geen uitzondering meer.
Ik bestudeer je gezicht, het is veranderd. Hoe vaak volgde ik niet met mijn vinger de vorm van je kin, je hoekige kaaklijn, streek ik niet zachtjes over de brug van je neus?
Het is de frons tussen je wenkbrauwen die nieuw voor mij is, evenals het geluid van mijn eigen zucht. Het verbaast me, maar jij merkt het niet, je bent allang vertrokken.
Onze liefde was magisch. Ik kon je dromen, jouw gezicht had zich op mijn netvlies gebrand. Nu moet ik ernaar zoeken. Waar ben ik het kwijtgeraakt?
Is er nog iets van over, een heel klein beetje maar, het is alles wat ik nodig heb om er nog iets van te maken.
Je werkt hard en dat doe je voor ons, dat weet ik. Ik waardeer het heus, maar je hebt geen idee hoe eenzaam ik me voel.
Ons huis vulde zich nooit met kindergeluiden, een gezinsleven, het zei ons niets, we hadden genoeg aan elkaar. Na een lange werkdag samen boodschappen doen, uitgebreid koken, dineren bij kaarslicht, we gingen helemaal in elkaar op en genoten er ten volle van.
In het weekend lang uitslapen, ’s nachts tegen elkaar aankruipen, lepeltje lepeltje liggen, onze favoriete slaaphouding en ‘s morgens uitgebreid vrijen, we hadden alle tijd voor elkaar.
Weet je wel hoe erg ik dat mis?
Terwijl ik aan al die dingen denk, vullen mijn ogen zich met tranen.
Waarom vertel je me niet dat jij dat ook zo erg mist? Ik wil er niet naar hoeven vragen, ik wil dat je me laat voelen hoeveel je van me houdt, dat ik nog steeds belangrijk voor je ben, dat je mij niet kan, nee, niet wìl missen.
Geef mij iets waardoor het weer de moeite waard wordt, geef mij de kracht die ik nodig heb om te blijven, want ik mis je zo...
Als bij toverslag voel ik jouw hand op de mijne en ontmoeten onze ogen elkaar. Het is genoeg, het is alles wat ik nodig heb …
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 29-05-2004 17:14:43 ]
Ik bestudeer je gezicht, het is veranderd. Hoe vaak volgde ik niet met mijn vinger de vorm van je kin, je hoekige kaaklijn, streek ik niet zachtjes over de brug van je neus?
Het is de frons tussen je wenkbrauwen die nieuw voor mij is, evenals het geluid van mijn eigen zucht. Het verbaast me, maar jij merkt het niet, je bent allang vertrokken.
Onze liefde was magisch. Ik kon je dromen, jouw gezicht had zich op mijn netvlies gebrand. Nu moet ik ernaar zoeken. Waar ben ik het kwijtgeraakt?
Is er nog iets van over, een heel klein beetje maar, het is alles wat ik nodig heb om er nog iets van te maken.
Je werkt hard en dat doe je voor ons, dat weet ik. Ik waardeer het heus, maar je hebt geen idee hoe eenzaam ik me voel.
Ons huis vulde zich nooit met kindergeluiden, een gezinsleven, het zei ons niets, we hadden genoeg aan elkaar. Na een lange werkdag samen boodschappen doen, uitgebreid koken, dineren bij kaarslicht, we gingen helemaal in elkaar op en genoten er ten volle van.
In het weekend lang uitslapen, ’s nachts tegen elkaar aankruipen, lepeltje lepeltje liggen, onze favoriete slaaphouding en ‘s morgens uitgebreid vrijen, we hadden alle tijd voor elkaar.
Weet je wel hoe erg ik dat mis?
Terwijl ik aan al die dingen denk, vullen mijn ogen zich met tranen.
Waarom vertel je me niet dat jij dat ook zo erg mist? Ik wil er niet naar hoeven vragen, ik wil dat je me laat voelen hoeveel je van me houdt, dat ik nog steeds belangrijk voor je ben, dat je mij niet kan, nee, niet wìl missen.
Geef mij iets waardoor het weer de moeite waard wordt, geef mij de kracht die ik nodig heb om te blijven, want ik mis je zo...
Als bij toverslag voel ik jouw hand op de mijne en ontmoeten onze ogen elkaar. Het is genoeg, het is alles wat ik nodig heb …
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 29-05-2004 17:14:43 ]
oh ja, feedback mag, hoor.
mooi, francesca.. ik vind alleen het 'nostalgisch verlangen' er niet inpassen. Te formeel in dit verhaal. Verder toppie hoor!quote:Op zaterdag 29 mei 2004 11:58 schreef Francesca het volgende:
We zitten samen aan het ontbijt, stilzwijgend, het is geen uitzondering meer.
Ik bestudeer je gezicht, het is veranderd. Hoe vaak volgde ik niet met mijn vinger de vorm van je kin, je hoekige kaaklijn, streek ik niet zachtjes over de brug van je neus?
Het is de frons tussen je wenkbrauwen die nieuw voor mij is, evenals het geluid van mijn eigen zucht. Het verbaast me, maar jij merkt het niet, je bent allang vertrokken.
Onze liefde was magisch. Ik kon je dromen, jouw gezicht had zich op mijn netvlies gebrand. Nu moet ik ernaar zoeken. Wanneer ben ik het kwijtgeraakt?
Is er nog iets van over, een heel klein beetje maar, het is alles wat ik nodig heb om er nog iets van te maken.
Je werkt hard en dat doe je voor ons, dat weet ik. Ik waardeer het heus, maar je hebt geen idee hoe eenzaam ik me voel.
Ons huis vulde zich nooit met kindergeluiden, een gezinsleven, het zei ons niets, we hadden genoeg aan elkaar. Na een lange werkdag samen boodschappen doen, uitgebreid koken, dineren bij kaarslicht, we gingen helemaal in elkaar op en genoten er ten volle van.
In het weekend lang uitslapen, ’s nachts tegen elkaar aankruipen, lepeltje lepeltje liggen, onze favoriete slaaphouding en ‘s morgens uitgebreid vrijen, we hadden alle tijd voor elkaar.
Weet je wel hoe erg ik dat mis?
Terwijl ik aan al die dingen denk, word ik overvallen door een nostalgisch verlangen en vullen mijn ogen zich met tranen.
Waarom vertel je me niet dat jij dat ook zo erg mist? Ik wil er niet naar hoeven vragen, ik wil dat je me laat voelen hoeveel je van me houdt, dat ik nog steeds belangrijk voor je ben, dat je mij niet kan, nee, niet wìl missen.
Geef mij iets waardoor het weer de moeite waard wordt, geef mij de kracht die ik nodig heb om te blijven, want ik mis je zo...
Als bij toverslag voel ik jouw hand op de mijne en ontmoeten onze ogen elkaar. Het is genoeg, het is alles wat ik nodig heb …
Je hebt gelijk! Ikzelf twijfelde ook al aan dat woord, het klinkt zo "oud", ha, ha, ha, ik maak er nog wel wat anders van... dank voor je fb, heb ik veel aan. Enne... mezelf kennende... komt er nog wel een verhaal... of twee...
Je hebt gelijk! Ikzelf twijfelde ook al aan dat woord, het klinkt zo "oud", ha, ha, ha, ik maak er nog wel wat anders van... dank voor je fb, heb ik veel aan. Enne... mezelf kennende... komt er nog wel een verhaal... of twee...
De aanblik is verpletterend.
Ik moet me bedwingen om niet om te draaien, weg te lopen en het keihard uit te krijsen.
Uit alle hoeken en gaten van je kleine lijfje komen ontelbaar veel slangen. Dikke slangen, dunne slangen, wit, rood, roze, bruin, slangen.
Je ademt moeizaam, het kapje op je neus beslaat maar af en toe.
Het scherm naast je bed toont een onregelmatige, dunne, groene lijn, die af en toe naar boven of naar beneden gaat. Naar boven, naar beneden, naar boven.
Waarom nou net jij? Er zijn zoveel kinderen op de wereld. Zo ontzettend veel.
Het voelt een beetje egoïstisch, maar waarom mijn kind?
Kijk, daar is je vader ook. Herken je onze stemmen? Ach, als je ogen nou eventjes opengingen, als je lippen nou eventjes een woordje fluisterden, als je nou kon laten merken dat je er nog was…
Je voetjes liggen eenzaam naast elkaar, je kleine teentjes net iets naar buiten. Ze bewegen niet eens. Papa komt naast me staan, hoor je wat hij tegen me zegt? Dat je beter zal worden? Versta je ons, mijn ventje?
We waren zo blij met jou, na alle moeite. Je was van ons, ons kind, ons maaksel.
Jou lach door het huis kon de sfeer zo veranderen, ruzies waren er gewoon niet meer. We houden zoveel van jou, zoveel.
Waarom jij? Het ging zo snel, de klap suist nog na in mijn hoofd. Als ik nou had gemogen in plaats van jou, als ik nou door die dronken ploert was neergehaald…
Kijk, je vader moet ook huilen. Onze tranen vermengen zich met elkaar. Vind je het erg als ik naast je kom zitten? Mag ik je handje vasthouden? Ik probeer de slangen te vermijden, er niet naar te kijken, maar het is moeilijk, heel erg moeilijk.
Oh, mijn ventje toch, als je nou bij ons was had je ons zó aan het lachen. Je anders zo vrolijke gezichtje kijkt verschrikkelijk ernstig en vermoeid. Was je maar bij ons hier, kon ik je maar op schoot nemen.
Nu is een pleistertje op je knie niet genoeg. Zelfs één van Sesamstraat met een kus van mama kan je niet opvrolijken.
Het lijntje op je beeldscherm wordt steeds vlakker. Het kapje op je neus beslaat steeds minder vaak. Waarom jij?
Ik mis je…
Ik moet me bedwingen om niet om te draaien, weg te lopen en het keihard uit te krijsen.
Uit alle hoeken en gaten van je kleine lijfje komen ontelbaar veel slangen. Dikke slangen, dunne slangen, wit, rood, roze, bruin, slangen.
Je ademt moeizaam, het kapje op je neus beslaat maar af en toe.
Het scherm naast je bed toont een onregelmatige, dunne, groene lijn, die af en toe naar boven of naar beneden gaat. Naar boven, naar beneden, naar boven.
Waarom nou net jij? Er zijn zoveel kinderen op de wereld. Zo ontzettend veel.
Het voelt een beetje egoïstisch, maar waarom mijn kind?
Kijk, daar is je vader ook. Herken je onze stemmen? Ach, als je ogen nou eventjes opengingen, als je lippen nou eventjes een woordje fluisterden, als je nou kon laten merken dat je er nog was…
Je voetjes liggen eenzaam naast elkaar, je kleine teentjes net iets naar buiten. Ze bewegen niet eens. Papa komt naast me staan, hoor je wat hij tegen me zegt? Dat je beter zal worden? Versta je ons, mijn ventje?
We waren zo blij met jou, na alle moeite. Je was van ons, ons kind, ons maaksel.
Jou lach door het huis kon de sfeer zo veranderen, ruzies waren er gewoon niet meer. We houden zoveel van jou, zoveel.
Waarom jij? Het ging zo snel, de klap suist nog na in mijn hoofd. Als ik nou had gemogen in plaats van jou, als ik nou door die dronken ploert was neergehaald…
Kijk, je vader moet ook huilen. Onze tranen vermengen zich met elkaar. Vind je het erg als ik naast je kom zitten? Mag ik je handje vasthouden? Ik probeer de slangen te vermijden, er niet naar te kijken, maar het is moeilijk, heel erg moeilijk.
Oh, mijn ventje toch, als je nou bij ons was had je ons zó aan het lachen. Je anders zo vrolijke gezichtje kijkt verschrikkelijk ernstig en vermoeid. Was je maar bij ons hier, kon ik je maar op schoot nemen.
Nu is een pleistertje op je knie niet genoeg. Zelfs één van Sesamstraat met een kus van mama kan je niet opvrolijken.
Het lijntje op je beeldscherm wordt steeds vlakker. Het kapje op je neus beslaat steeds minder vaak. Waarom jij?
Ik mis je…
paar dingetjes: veel te veel woorden gebruikt. (382)quote:Op zaterdag 29 mei 2004 16:13 schreef Twinky het volgende:
De aanblik is verpletterend.
Ik moet me bedwingen om niet om te draaien, weg te lopen en het keihard uit te krijsen.
Uit alle hoeken en gaten van je kleine lijfje komen ontelbaar veel slangen. Dikke slangen, dunne slangen, wit, rood, roze, bruin, slangen.
Je ademt moeizaam, het kapje op je neus beslaat maar af en toe.
Het scherm naast je bed toont een onregelmatige, dunne, groene lijn, die af en toe naar boven of naar beneden gaat. Naar boven, naar beneden, naar boven.
Waarom nou net jij? Er zijn zoveel kinderen op de wereld. Zo ontzettend veel.
Het voelt een beetje egoïstisch, maar waarom mijn kind?
Kijk, daar is je vader ook. Herken je onze stemmen? Ach, als je ogen nou eventjes opengingen, als je lippen nou eventjes een woordje fluisterden, als je nou kon laten merken dat je er nog was…
Je voetjes liggen eenzaam naast elkaar, je kleine teentjes net iets naar buiten. Ze bewegen niet eens. Papa komt naast me staan, hoor je wat hij tegen me zegt? Dat je beter zal worden? Versta je ons, mijn ventje?
We waren zo blij met jou, na alle moeite. Je was van ons, ons kind, ons maaksel.
Jou lach door het huis kon de sfeer zo veranderen, ruzies waren er gewoon niet meer. We houden zoveel van jou, zoveel.
Waarom jij? Het ging zo snel, de klap suist nog na in mijn hoofd. Als ik nou had gemogen in plaats van jou, als ik nou door die dronken ploert was neergehaald…
Kijk, je vader moet ook huilen. Onze tranen vermengen zich met elkaar. Vind je het erg als ik naast je kom zitten? Mag ik je handje vasthouden? Ik probeer de slangen te vermijden, er niet naar te kijken, maar het is moeilijk, heel erg moeilijk.
Oh, mijn ventje toch, als je nou bij ons was had je ons zó aan het lachen. Je anders zo vrolijke gezichtje kijkt verschrikkelijk ernstig en vermoeid. Was je maar bij ons hier, kon ik je maar op schoot nemen.
Nu is een pleistertje op je knie niet genoeg. Zelfs één van Sesamstraat met een kus van mama kan je niet opvrolijken.
Het lijntje op je beeldscherm wordt steeds vlakker. Het kapje op je neus beslaat steeds minder vaak. Waarom jij?
Ik mis je…
sommige handelingen zijn omslachtig omschreven: minder woorden, meer indruk.
ik vind het einde niet kloppen. pleistertje? niet opvroijken? het kind is toch zwaargewond? (slangen en zo)
en dan heel plotseling: lijntje wordt vlakker, kapje beslaat minder vaak, je gaat van "opvrolijken" ineens naar dood? dit begrijp ik dus niet zo goed
"ik mis je" lijkt mij beter op z'n plaats als het kind heel lang in het ziekenhuis had moeten blijven.
ach, misschien ben ik wel een zeur
(and don't forget: correct me if I'm wrong)
Francesca zei dat een artikel te lang was....is het dan aan een maximum verbonden?? Kan dat namelijk niet terugvinden..........
ja ongeveer
let op de woordjes 'als'
dat einde vindt ik ook minder, ga ik veranderen als er meer mensen op tegen zijn
let op de woordjes 'als'
dat einde vindt ik ook minder, ga ik veranderen als er meer mensen op tegen zijn
Voorzichtig beginnen de merels weer naar elkaar te fluiten. Het ragfijne spinnenweb in de struiken wordt beschenen door de eerste stralen van de zon. Ik adem de verse lentelucht in, voel de frisse geur van het nieuwe leven. De grond onder mijn blote voeten voelt koel en is nat van de dauw.
Mijn gedachten dwalen af vanaf het moment dat ik het bos in loop. Ik denk aan hoe we hier samen hebben gelopen, hand in hand. Je fluisterde altijd, onbewust, om de stilte niet te verstoren. Samen keken we, met onze ruggen tegen elkaar, naar de toppen van de hoogste bomen, omgeven door het heldere blauw van de hemel. Of we liepen zwijgend door, een blik was dan voldoende om te begrijpen wat de ander bedoelde.
Zwelgend in zelfmedelijden ga ik op ons bankje zitten. Wat hebben we hier veel tijd samen doorgebracht. Pratend over alle dingen die voor ons vreselijk belangrijk leken. Onze relatie daarentegen kwam nooit aan bod. We bleven toch voor altijd bij elkaar, het was niet nodig daar uren over te discussiëren. Waarom zouden we? Het was goed zo.
Achteraf bleek dat jij er toch wat anders over dacht. Blind van liefde stortte ik me op jou en je wereldje. Jouw vrienden werden mijn vrienden, jouw leven werd mijn leven. Ik besefte me niet dat dat benauwend voor je was. Waarom heb je me dat dan niet verteld? Vaak genoeg hadden we hier op ons bankje er over kunnen praten, maar je was te bang om me pijn te doen.
Ik kijk naar de lege plek naast me, de plek waar jij altijd zat. Soms leunde je tegen me aan, luisterend naar de vogels en het ritselen van de bladeren. Soms lag je heerlijk op mijn schoot, keek je naar me en zei je dat je gelukkig was. Geluk bleek toch een relatief begrip te zijn.
Met een zucht sta ik op. Melancholisch kijk ik voor de laatste keer naar ons bankje. Afscheid nemen doet pijn. Maar ik mis je zo. Meer dan ik je ooit zeggen kan.
Mijn gedachten dwalen af vanaf het moment dat ik het bos in loop. Ik denk aan hoe we hier samen hebben gelopen, hand in hand. Je fluisterde altijd, onbewust, om de stilte niet te verstoren. Samen keken we, met onze ruggen tegen elkaar, naar de toppen van de hoogste bomen, omgeven door het heldere blauw van de hemel. Of we liepen zwijgend door, een blik was dan voldoende om te begrijpen wat de ander bedoelde.
Zwelgend in zelfmedelijden ga ik op ons bankje zitten. Wat hebben we hier veel tijd samen doorgebracht. Pratend over alle dingen die voor ons vreselijk belangrijk leken. Onze relatie daarentegen kwam nooit aan bod. We bleven toch voor altijd bij elkaar, het was niet nodig daar uren over te discussiëren. Waarom zouden we? Het was goed zo.
Achteraf bleek dat jij er toch wat anders over dacht. Blind van liefde stortte ik me op jou en je wereldje. Jouw vrienden werden mijn vrienden, jouw leven werd mijn leven. Ik besefte me niet dat dat benauwend voor je was. Waarom heb je me dat dan niet verteld? Vaak genoeg hadden we hier op ons bankje er over kunnen praten, maar je was te bang om me pijn te doen.
Ik kijk naar de lege plek naast me, de plek waar jij altijd zat. Soms leunde je tegen me aan, luisterend naar de vogels en het ritselen van de bladeren. Soms lag je heerlijk op mijn schoot, keek je naar me en zei je dat je gelukkig was. Geluk bleek toch een relatief begrip te zijn.
Met een zucht sta ik op. Melancholisch kijk ik voor de laatste keer naar ons bankje. Afscheid nemen doet pijn. Maar ik mis je zo. Meer dan ik je ooit zeggen kan.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
FB is welkom!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
mooi hanneke, goed in het thema
de woorden zwelgend en melancholisch zijn net als bij francesca zo niet-dit verhaal... jammer! het doorbreekt het zo...
de woorden zwelgend en melancholisch zijn net als bij francesca zo niet-dit verhaal... jammer! het doorbreekt het zo...
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
ik zou zeggen... ga je gang, zodiakk!! Varieer!!quote:Op zondag 30 mei 2004 19:36 schreef zodiakk het volgende:
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
Mijn bijdrage voor deze week dan maar:
===========================================================================
Wekelijks afscheid
Een omhelzing, een kus en een traan. Mijn armen laten je lichaam los en ik laat mijn lichaam naar beneden zakken. Mijn billen vinden de zachte kussens die onder de stoffen bekleding van mijn autozitting huizen. Nog een laatste kus door het open raam en ik start de motor.
Mijn oren worden gevuld met de vrolijke klanken van de radio en het lawaaierige geronk van de automotor. Ik kijk in mijn spiegels en draai de weg op. Rustig geef ik een lichte hoeveelheid brandstof door aan mijn ronkende motor om de optrekkende beweging van de auto te starten. In mijn spiegels zie ik jou nog staan. Met iedere meter die de wielen onder me afleggen, krimp je als een stuk metaal in de winterkou. Je glimlacht, hoewel een traan van verdriet en gemis uit je oog rolt.
Alsof mijn autoruit beslagen raakt, vertroebeld mijn zicht door een traan. Eigenlijk wil ik helemaal niet bij je weg. Ons wekelijkse afscheid komt iedere keer zwaar, maar dit keer lijkt het zwaarder dan normaal en voelt de pijn in mijn hart grootser dan al die andere keren.
De lucht breekt en de regen tikt op mijn autoruit, zoals mijn traan op mijn schoot gevallen was. De droevigheid van de weersomstandigheden, weerspiegelt de droevigheid in mijn hart. Ik kijk in mijn spiegel om te zien of de neervallende regen je van je plaats verjaagd heeft, maar je staat nog stevig in je schoenen, als een stipje in de steeds groter wordende verte.
Met mijn linkerhand tik ik de schakelaar van mijn knipperlicht omlaag. Het groene lichtje op mijn dashboard verwittigd me van het feit dat ik de drukkere straat in moet draaien en mijn laatste blik in de spiegel moet werpen om te zien of het veilig is, maar bovenal om jou nog één laatste maal te zien. Met een zucht maak ik me op voor de volgende zes dagen zonder jou. Een tweede traan rolt van mijn wang om de eerste te vergezellen. Ik houd deze zes dagen nooit vol; ik mis je nu al!
===========================================================================
Wekelijks afscheid
Een omhelzing, een kus en een traan. Mijn armen laten je lichaam los en ik laat mijn lichaam naar beneden zakken. Mijn billen vinden de zachte kussens die onder de stoffen bekleding van mijn autozitting huizen. Nog een laatste kus door het open raam en ik start de motor.
Mijn oren worden gevuld met de vrolijke klanken van de radio en het lawaaierige geronk van de automotor. Ik kijk in mijn spiegels en draai de weg op. Rustig geef ik een lichte hoeveelheid brandstof door aan mijn ronkende motor om de optrekkende beweging van de auto te starten. In mijn spiegels zie ik jou nog staan. Met iedere meter die de wielen onder me afleggen, krimp je als een stuk metaal in de winterkou. Je glimlacht, hoewel een traan van verdriet en gemis uit je oog rolt.
Alsof mijn autoruit beslagen raakt, vertroebeld mijn zicht door een traan. Eigenlijk wil ik helemaal niet bij je weg. Ons wekelijkse afscheid komt iedere keer zwaar, maar dit keer lijkt het zwaarder dan normaal en voelt de pijn in mijn hart grootser dan al die andere keren.
De lucht breekt en de regen tikt op mijn autoruit, zoals mijn traan op mijn schoot gevallen was. De droevigheid van de weersomstandigheden, weerspiegelt de droevigheid in mijn hart. Ik kijk in mijn spiegel om te zien of de neervallende regen je van je plaats verjaagd heeft, maar je staat nog stevig in je schoenen, als een stipje in de steeds groter wordende verte.
Met mijn linkerhand tik ik de schakelaar van mijn knipperlicht omlaag. Het groene lichtje op mijn dashboard verwittigd me van het feit dat ik de drukkere straat in moet draaien en mijn laatste blik in de spiegel moet werpen om te zien of het veilig is, maar bovenal om jou nog één laatste maal te zien. Met een zucht maak ik me op voor de volgende zes dagen zonder jou. Een tweede traan rolt van mijn wang om de eerste te vergezellen. Ik houd deze zes dagen nooit vol; ik mis je nu al!
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Oh, sorry, bijna vergeten: Feedback mag/kan gegeven worden in dit topic, of op mijn site, wanneer ik het verhaal daar online gooi (morgenavond denk ik)
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
je verdient het niet, maar toch... speciaal voor jou geschreven, zodiakk, ik hoop dat je tevreden bent? waar blijft dat van jou?quote:Op zondag 30 mei 2004 19:36 schreef zodiakk het volgende:
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
Een jonge vrouw loopt zoekend door gangpad F3. Ze houdt een bos witte lelies in haar hand, keurig met de knoppen naar beneden. Het houdt de bloemen langer goed, had de bloemist gezegd. Hij had er verstand van, hij had haar alles over lelies verteld.
Ze knijpt haar ogen samen als ze de namen leest. Nee, hier moet ze niet zijn, volgende gang proberen.
Als ze de hoek omgaat, botst ze tegen een oude dame op. De lelies vallen op de grond en terwijl ze bukt om ze op te rapen, doet de oude dame hetzelfde, hun hoofden raken elkaar, pijnlijk hard. De schedel van de oude dame voelde broos, net als haar geluk, ooit.
“Oh, kijk toch wat ik gedaan heb!”
De oude dame staat weer rechtop, wrijft over haar voorhoofd en probeert een paar geknakte lelies rechtop te houden, haar rimpelige handen trillen. Ze kijkt spijtig op. De jonge vrouw torent boven haar uit.
“Het is niet erg.”
De stem van de jonge vrouw klinkt vastberaden. Ze bekijkt de twee geknakte lelies en zucht diep, dit is pas symboliek.
Ze wil verder lopen, maar de oude dame houdt haar tegen, wil iets goedmaken.
“Kan ik u helpen? Zoekt u iemand speciaal?”
De jonge vrouw laat een vreugdeloos lachje horen.
“Ja, iemand, maar niet speciaal.”
De jonge vrouw loopt door, gang F4 is aan de beurt. Ook hier zoekt ze, loopt ze langzaam. Eindelijk, daar staat zijn naam. Ze wil de bloemen neerleggen, zwijgend, maar bedenkt zich. Als ze spreekt, klinkt haar stem hol.
“Ik heb veel geleerd, over lelies, maar ook over jou. Jij had er zo’n hekel aan, je vond het maar grafbloemen, vooral die witte, weet je nog? Je vertelde me dat lelies een nare geur verspreiden, dat hun bloembladeren zo lelijk verkleuren.
Ik weet nu dat lelies geen andere bloemen naast zich verdragen, dat in hun vaas elke andere bloem voortijdig zal verwelken.”
Ze legt de bloemen neer, naast zijn urn. Het staat in een marmeren nis, eenzaam, precies zoals zij zich voelt…
[ Bericht 1% gewijzigd door Francesca op 31-05-2004 11:07:45 ]
Gespannen kijkt ze naar de overkant. Uit haar ooghoek ziet ze de dat de wereld verstomt. Concentreren nu. De zon speelt met een zweetparel die via haar gezicht naar haar hals kruipt. Het is niet te laat, denkt ze, ik hoef geen afscheid van je te nemen. Geef me de kans om je te laten zien wat ik waard ben.
Hij kent haar wens om hem te raken met al de kracht die ze in zich heeft. Hij weet dat ze hem niet wil missen omwille van een andere geliefde. En hoewel haar verbetenheid hem aan het hart gaat, kan hij het vooralsnog niet opbrengen om een keuze te maken. Beide geliefden zijn hem even dierbaar en allebei zijn ze bereid om voor hem tot het uiterste van hun kunnen te gaan.
Zijn mijmeringen worden plotsklaps afgebroken als hij de wind door zijn haren voelt gaan en de wereld ziet verkleinen. Dit is het moment. In haar beleving legt hij zijn weg in slow-motion af. Nu of nooit, spreekt uit elke vezel van haar lichaam, dat aanstalten maakt om hem op te vangen en zijn keuze te forceren. Ze mist. ‘Game, set and match.’
[ Bericht 0% gewijzigd door GRAZ op 31-05-2004 21:59:51 (ff de geleipudding verwijderd) ]
Hij kent haar wens om hem te raken met al de kracht die ze in zich heeft. Hij weet dat ze hem niet wil missen omwille van een andere geliefde. En hoewel haar verbetenheid hem aan het hart gaat, kan hij het vooralsnog niet opbrengen om een keuze te maken. Beide geliefden zijn hem even dierbaar en allebei zijn ze bereid om voor hem tot het uiterste van hun kunnen te gaan.
Zijn mijmeringen worden plotsklaps afgebroken als hij de wind door zijn haren voelt gaan en de wereld ziet verkleinen. Dit is het moment. In haar beleving legt hij zijn weg in slow-motion af. Nu of nooit, spreekt uit elke vezel van haar lichaam, dat aanstalten maakt om hem op te vangen en zijn keuze te forceren. Ze mist. ‘Game, set and match.’
[ Bericht 0% gewijzigd door GRAZ op 31-05-2004 21:59:51 (ff de geleipudding verwijderd) ]
I'm way out of your league. If your league were to explode, I wouldn't hear the sound for another three days.
ik vind dit gewoon lekker schrijven... kan er niks aan doenquote:Op zondag 30 mei 2004 19:36 schreef zodiakk het volgende:
Ik kan er gewoon niet bij waarom iedereen, bijna structureel, in de ik-vorm schrijft. Vinden jullie het niet vervelend om iedere week weer in datzelfde leurende ik-perspectief te schrijven? Probeer toch eens wat anders. Komt de varieteit en misschien ook wel de kwaliteit ten goede.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
zodiakk heeft niets anders te doen dan onze verhalen lezen.... zulen we nog meer schrijven?quote:Op maandag 31 mei 2004 02:35 schreef hannekez het volgende:
[..]
ik vind dit gewoon lekker schrijven... kan er niks aan doen
zulen we nog meer schrijven? 
Ik zal me ook maar even mengen in de discussie. Ik schrijf graag in de 'ik-vorm' omdat de verhalen die ik in dit wedstrijdgebeuren post, meestal ook écht op míj betrekking hebben en over míj gaan (behalve het verhaal van de 'jaloezie'). Verder schrijft de 'ik-vorm' voor velen gewoon lekkerder. Ik denk dat dit komt omdat je op deze manier meer het gevoel hebt dat het verhaal dichter bij je staat.
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
en als je geinspireerd wordt door het subthema van deze week en het ook letterlijk gebruiken wilt... "ik mis je zo" schrijft beter dan " hij (of zij) mist mij zo"quote:Op maandag 31 mei 2004 10:43 schreef Praatpaal.net het volgende:
Ik zal me ook maar even mengen in de discussie. Ik schrijf graag in de 'ik-vorm' omdat de verhalen die ik in dit wedstrijdgebeuren post, meestal ook écht op míj betrekking hebben en over míj gaan (behalve het verhaal van de 'jaloezie'). Verder schrijft de 'ik-vorm' voor velen gewoon lekkerder. Ik denk dat dit komt omdat je op deze manier meer het gevoel hebt dat het verhaal dichter bij je staat.
wat laten we ons weer heerlijk op de kast jagen... ik zie zodiakk al zitten, gniffelend achter het beeldscherm...maar laat ik eerlijk zijn, zo'n opmerking inspireert mij wel...
Ja mensen, stop maar met schrijven. We hebben een winnaar!quote:Op maandag 31 mei 2004 01:44 schreef GRAZ het volgende:
Gespannen kijkt ze naar de overkant. Uit haar ooghoek ziet ze de dat de wereld verstomt. Concentreren nu. De zon speelt met een zweetparel die langzaam via haar gezicht naar haar hals kruipt. Het is niet te laat, denkt ze, ik hoef geen afscheid van je te nemen. Geef me de kans om je te laten zien wat ik waard ben.
Hij kent haar wens om hem te raken met al de kracht die ze in zich heeft. Hij weet dat ze hem niet wil missen omwille van een andere geliefde. En hoewel haar verbetenheid hem aan het hart gaat, kan hij het vooralsnog niet opbrengen om een keuze te maken. Beide geliefden zijn hem even dierbaar en allebei zijn ze bereid om voor hem tot het uiterste van hun kunnen te gaan.
Zijn mijmeringen worden plotsklaps afgebroken als hij de wind door zijn haren voelt gaan en de wereld ziet verkleinen. Dit is het moment. In haar beleving legt hij zijn weg in slow-motion af. Nu of nooit, spreekt uit elke vezel van haar lichaam, dat aanstalten maakt om hem op te vangen en zijn keuze te forceren. Ze mist. ‘Game, set and match.’
zoals ik al schreef... gniffelend achter de spelcomputer, duim in de mond, knuffelbeer op schoot... nog één dagje vervelen, morgen mag je weer naar school...
Lol @ Francesca...
Sorry voor spampost
Sorry voor spampost
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Rillend van angst dook ze in elkaar. Een bliksemflits onthulde haar bleke gezicht en de wallen onder haar ogen. Minutenlang zat ze daar al, haar armen om haar benen heen geslagen. Tranen rolden over haar wangen en haar haren hingen in slierten langs haar gezicht.
Ze dacht aan de keren dat ze naast hem kon gaan liggen. Hoe hij troostende woordjes in haar oren fluisterde en haar zachtjes streelde. Op die momenten was ze niet bang, maar voelde ze zich veilig in zijn sterke armen.
Hij haalde haar zelfs een keer over om naar de bliksem te kijken. Hand in hand verbaasden ze zich over de heldere flitsen die de hemel verlichtten. Het onweer had een bijzondere betekenis voor haar gekregen. Een herinnering.
Die tijden waren voorbij. Nooit meer zou ze kunnen genieten van het onweer, ze verafschuwde het.
Ze hoorde hoe het onweer langzaam dichterbij kwam en dacht aan hem. Hij kon altijd het mooie van de natuur zien en was nergens bang voor. Ze herinnerde zich de prachtige bloemen die hij voor haar geplukt had, zomaar langs de kant van de weg. Aandoenlijk vertelde hij hoe de bloemen heetten en hoe je ze het beste kon verzorgen.
Tijdens de storm van vorig jaar stonden ze samen in de tuin te genieten van de wind die door hun haren blies en voelden ze hoe hun jassen wild om hun lichamen werden gedraaid.
Ruw veegde ze de tranen van haar wangen en griste haar jas van de stoel. Even bleef ze twijfelend voor de achterdeur staan, maar ze zette haar angst opzij en liep de regen in. Binnen enkele tellen was ze doorweekt en haar tranen vermengden zich met het koele regenwater. Langzaam liep ze de tuin in, die hij altijd zo prachtig had onderhouden. Na al die maanden was er niets meer van over, het onkruid kwam al tot haar knieën. Met een grimas op haar gezicht keek ze naar boven, waar de wolken donker en onheilspellend aan de hemel stonden.
Haar schreeuw werd door de wind meegevoerd, vol pijn en gemis. Ze hoopte dat hij het kon horen.
Ze dacht aan de keren dat ze naast hem kon gaan liggen. Hoe hij troostende woordjes in haar oren fluisterde en haar zachtjes streelde. Op die momenten was ze niet bang, maar voelde ze zich veilig in zijn sterke armen.
Hij haalde haar zelfs een keer over om naar de bliksem te kijken. Hand in hand verbaasden ze zich over de heldere flitsen die de hemel verlichtten. Het onweer had een bijzondere betekenis voor haar gekregen. Een herinnering.
Die tijden waren voorbij. Nooit meer zou ze kunnen genieten van het onweer, ze verafschuwde het.
Ze hoorde hoe het onweer langzaam dichterbij kwam en dacht aan hem. Hij kon altijd het mooie van de natuur zien en was nergens bang voor. Ze herinnerde zich de prachtige bloemen die hij voor haar geplukt had, zomaar langs de kant van de weg. Aandoenlijk vertelde hij hoe de bloemen heetten en hoe je ze het beste kon verzorgen.
Tijdens de storm van vorig jaar stonden ze samen in de tuin te genieten van de wind die door hun haren blies en voelden ze hoe hun jassen wild om hun lichamen werden gedraaid.
Ruw veegde ze de tranen van haar wangen en griste haar jas van de stoel. Even bleef ze twijfelend voor de achterdeur staan, maar ze zette haar angst opzij en liep de regen in. Binnen enkele tellen was ze doorweekt en haar tranen vermengden zich met het koele regenwater. Langzaam liep ze de tuin in, die hij altijd zo prachtig had onderhouden. Na al die maanden was er niets meer van over, het onkruid kwam al tot haar knieën. Met een grimas op haar gezicht keek ze naar boven, waar de wolken donker en onheilspellend aan de hemel stonden.
Haar schreeuw werd door de wind meegevoerd, vol pijn en gemis. Ze hoopte dat hij het kon horen.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ik heb het geprobeerd en ben er toch best tevreden over!
FB = welkom!
FB = welkom!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Mooi, Hannekez!! Het stukje waarin je over hem vertelt, bloemen plukken en zo, breekt de spanning, de angst voor het onweer en haar verdriet. Dat vind ik enerzijds jammer, anderzijds is het voor mij duidelijk dat dit haar kracht gaf om het onweer te trotseren. Zo bedoelde je het, toch?.
Juist
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Over de ik-vorm nog wat van een lezer
Ik vind de ik-vorm de meest irritante leesvorm die er is. Sommige boeken zijn voor het grootste deel niet in de ik-vorm en dat zit er bijvoorbeeld een stuk dagboek wél in de ik-vorm in. Ik merk dat ik dat dan sneller lees en grote stukken over sla omdat ik het zo'n vervelende vorm vind. Kan niet goed uitleggen waarom de ik-vorm me irriteert, maar dat doet het helaas.
Ik vind de ik-vorm de meest irritante leesvorm die er is. Sommige boeken zijn voor het grootste deel niet in de ik-vorm en dat zit er bijvoorbeeld een stuk dagboek wél in de ik-vorm in. Ik merk dat ik dat dan sneller lees en grote stukken over sla omdat ik het zo'n vervelende vorm vind. Kan niet goed uitleggen waarom de ik-vorm me irriteert, maar dat doet het helaas.
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Smaken verschillen. Nu ik weer geprobeerd heb in die andere vorm te schrijven (is dat de hij/zij-vorm? heb echt geen idee) valt het me toch weer mee.
Wat Francesca ook al schrijft, je laat je snel verleiden tot de ik-vorm, omdat het thema "IK mis je..." is. Natuurlijk kun je daar in varieren en creatief proberen te zijn, maar ik had meteen een verhaal in de ik-vorm in mijn hoofd. Het schrijft gewoon lekkerder!
Snap je?
(snap ik het zelf eigenlijk wel.... )
Wat Francesca ook al schrijft, je laat je snel verleiden tot de ik-vorm, omdat het thema "IK mis je..." is. Natuurlijk kun je daar in varieren en creatief proberen te zijn, maar ik had meteen een verhaal in de ik-vorm in mijn hoofd. Het schrijft gewoon lekkerder!
Snap je?
(snap ik het zelf eigenlijk wel.... )
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
wow, heb weer wat gemist!
ik vind de ik-vorm makkelijker schrijven omdat je je eigen ervaringen beter kunt gebruiken. Als je in de ik-vorm leest lijkt het ook dichterbij je te staan vind ik.
Praatpaal: ik vind je verhalen erg mooi, maar zoals ook al bij je column toen gezegd werd: je schrijft te moeilijk. Je gebruikt constructies, woorden en zinnen die je 'zelf' nooit zou gebruiken. Als ik je een tip mag geven: schrijf eens een keer gewoon wat je denkt. probeer niet moeilijk te doen, andere stijlen na te apen maar gewoon wat je denkt. en dat mogen best zinnetjes van vijf woorden zijn elke keer.
waar blijft de fb op mijn storietje?
ik vind de ik-vorm makkelijker schrijven omdat je je eigen ervaringen beter kunt gebruiken. Als je in de ik-vorm leest lijkt het ook dichterbij je te staan vind ik.
Praatpaal: ik vind je verhalen erg mooi, maar zoals ook al bij je column toen gezegd werd: je schrijft te moeilijk. Je gebruikt constructies, woorden en zinnen die je 'zelf' nooit zou gebruiken. Als ik je een tip mag geven: schrijf eens een keer gewoon wat je denkt. probeer niet moeilijk te doen, andere stijlen na te apen maar gewoon wat je denkt. en dat mogen best zinnetjes van vijf woorden zijn elke keer.
waar blijft de fb op mijn storietje?
ik vind de ik-vorm heel fijn schrijven en ook fijn om te lezen, tenminste... als het een goed verhaal betreft, dan maakt het mij niet uit. Het overschakelen van hij/zij naar ik-vorm wordt soms gebruikt om extra spanning in het verhaal te brengen. Stukken overslaan vind ik zonde van het verhaal, kun je het dan nog goed volgen?
Het subthema van deze week "verleidt" tot schrijven in de ik-vorm, maar ik begrijp werkelijk niet waarom zodiakk denkt dat WIJ dat vervelend vinden... alsof we hier in opdracht werken, zeg! Ik schrijf nog steeds voor mijn plezier.
Laat ie dan gewoon zeggen dat HIJ het vervelend vindt. En vwb de varieteit en kwaliteit van de verhalen, over smaak valt te twisten... wat hij doet, is denigrerend en om iemand meteen te betitelen als winnaar is arrogant en zelfs bijzonder kinderachtig.
Het subthema van deze week "verleidt" tot schrijven in de ik-vorm, maar ik begrijp werkelijk niet waarom zodiakk denkt dat WIJ dat vervelend vinden... alsof we hier in opdracht werken, zeg! Ik schrijf nog steeds voor mijn plezier.
Laat ie dan gewoon zeggen dat HIJ het vervelend vindt. En vwb de varieteit en kwaliteit van de verhalen, over smaak valt te twisten... wat hij doet, is denigrerend en om iemand meteen te betitelen als winnaar is arrogant en zelfs bijzonder kinderachtig.
hmmmm... welke bedoel je? De eerste?quote:Op maandag 31 mei 2004 20:54 schreef Twinky het volgende:
wow, heb weer wat gemist!
ik vind de ik-vorm makkelijker schrijven omdat je je eigen ervaringen beter kunt gebruiken. Als je in de ik-vorm leest lijkt het ook dichterbij je te staan vind ik.
Praatpaal: ik vind je verhalen erg mooi, maar zoals ook al bij je column toen gezegd werd: je schrijft te moeilijk. Je gebruikt constructies, woorden en zinnen die je 'zelf' nooit zou gebruiken. Als ik je een tip mag geven: schrijf eens een keer gewoon wat je denkt. probeer niet moeilijk te doen, andere stijlen na te apen maar gewoon wat je denkt. en dat mogen best zinnetjes van vijf woorden zijn elke keer.
waar blijft de fb op mijn storietje?
volgens mij met meerdere verhalen, maar daar zullen ze binnenkort wel een nieuwe regel voor bedenken. Want ja, stel je voor dat iedereen ineens meer verhalen gaat schrijven!quote:Op maandag 31 mei 2004 21:09 schreef convinced het volgende:
Met hoeveel verhalen mag je trouwens per week meedingen naar de zege?
"ligt dubbel"
Okay.quote:Op maandag 31 mei 2004 21:15 schreef Francesca het volgende:
[..]
volgens mij met meerdere verhalen, maar daar zullen ze binnenkort wel een nieuwe regel voor bedenken. Want ja, stel je voor dat iedereen ineens meer verhalen gaat schrijven!
"ligt dubbel"
PE#1
Als je je vingers niet onder me kan krijgen, zeg dan gewoon niks. Dit is gewoon genant.quote:Op maandag 31 mei 2004 21:06 schreef Francesca het volgende:
Het subthema van deze week "verleidt" tot schrijven in de ik-vorm, maar ik begrijp werkelijk niet waarom zodiakk denkt dat WIJ dat vervelend vinden... alsof we hier in opdracht werken, zeg! Ik schrijf nog steeds voor mijn plezier.
Laat ie dan gewoon zeggen dat HIJ het vervelend vindt. En vwb de varieteit en kwaliteit van de verhalen, over smaak valt te twisten... wat hij doet, is denigrerend en om iemand meteen te betitelen als winnaar is arrogant en zelfs bijzonder kinderachtig.
moest bijna huilen, ik schrok er zo van! Maar ja, je hebt gelijk, hoor, ik vind het ook erg, echt heel erg... genant... zo, zodiakk, dat was het?
(vergeef mij deze ik-vorm)
moest bijna huilen, ik schrok er zo van! Maar ja, je hebt gelijk, hoor, ik vind het ook erg, echt heel erg... genant... zo, zodiakk, dat was het? (vergeef mij deze ik-vorm)
hier wordt ze erg moe van. de tranen schieten er van in haar schoenen.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ja, het spijt mij ook heel erg, de lol gaat er zo wel van af. Ik zal ermee ophouden.quote:Op maandag 31 mei 2004 21:47 schreef hannekez het volgende:
hier wordt ze erg moe van. de tranen schieten er van in haar schoenen.
Als je niet tegen kritiek kan vraag dan niet om feedback. Zodiakk geeft feedback op zijn manier en is niet bang om tere zieltjes te kwetsen (alhoewel ik dat deze keer totaal niet zag in zijn opbouwende vorm van 'kritiek'/suggestie).
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Mag je trouwens nog editten enzo? Want 'langzaam kruipen' slaat natuurlijk als een tennisbal op een geleipudding
I'm way out of your league. If your league were to explode, I wouldn't hear the sound for another three days.
Als je nog kan editten dan doe je dat toch lekker
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
quote:Op maandag 31 mei 2004 21:52 schreef Isabeau het volgende:
Als je niet tegen kritiek kan vraag dan niet om feedback. Zodiakk geeft feedback op zijn manier en is niet bang om tere zieltjes te kwetsen (alhoewel ik dat deze keer totaal niet zag in zijn opbouwende vorm van 'kritiek'/suggestie).
@Twinky... Bedankt voor je feedback, maar het 'doen wat ik denk' is precies wat ik ook doe met mijn verhalen/columns
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Ok..ik ben overtuigd...nog een in het personaal-perspectief dan...
‘Ik mis je zo vreselijk,’ spreekt ze zachtjes in de hoorn. Het blijft doodstil aan de andere kant. ‘Ben je er nog?’
‘Natuurlijk ben ik er nog.’ Zijn stem klinkt afstandelijk en vreemd. Alsof ze met een onbekende aan de lijn zit in plaats van met haar man.
‘De kinderen missen je ook. Ze vragen vaak naar je. Wanneer kom je terug?’
Een diepe zucht aan de andere kant, ‘dat vraag je nou iedere keer.’
‘Ik mag het toch wel vragen?’
‘Natuurlijk mag je het vragen, maar ik weet het gewoon niet. Ik heb tijd nodig voor mezelf. Tijd nodig om mezelf te vinden.’
‘Kan je jezelf thuis niet vinden dan?’ ze voelt haar stem overslaan en de tranen opwellen.
Weer die stilte aan de andere kant en dan heel zachtjes ineens de klank van een vrouwenstem op de achtergrond. Een schok vliegt door haar lichaam. Even denkt ze dat ze het zich verbeeldt, maar de stilte aan de andere kant is veranderd. Deze stilte kent ze van haar man.
‘Wie is dat?’
Zijn stem hapert. Weg is de zelfverzekerde klank waarmee hij zijn ‘tijd voor zichzelf’ leugen verkondigde. ‘Ik…ik…ik moet je iets vertellen.’
Ze knalt de hoorn op de telefoon en vloekt hardop. Meneer was zo zielig, en hij had het zo moeilijk. Zijn hele leven gewerkt en nooit eens iets voor zichzelf. En zij had het geloofd, had nog geprobeerd om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Ze had zichzelf weggecijferd met het idee dat het een fase was waar hij wel weer overheen zou komen. Haar verdriet spoelt weg op golven van woede. Ze graait de hoorn weer van de telefoon en toetst een nummer.
Nadat de telefoon een aantal keer is overgegaan wordt er opgenomen, ‘met Jannie.’
‘Ja hoi, met mij. Ben je nog steeds van plan om uit te gaan vanavond?’
‘Natuurlijk.’
‘Mag ik nog mee?’
‘Ik mis je zo vreselijk,’ spreekt ze zachtjes in de hoorn. Het blijft doodstil aan de andere kant. ‘Ben je er nog?’
‘Natuurlijk ben ik er nog.’ Zijn stem klinkt afstandelijk en vreemd. Alsof ze met een onbekende aan de lijn zit in plaats van met haar man.
‘De kinderen missen je ook. Ze vragen vaak naar je. Wanneer kom je terug?’
Een diepe zucht aan de andere kant, ‘dat vraag je nou iedere keer.’
‘Ik mag het toch wel vragen?’
‘Natuurlijk mag je het vragen, maar ik weet het gewoon niet. Ik heb tijd nodig voor mezelf. Tijd nodig om mezelf te vinden.’
‘Kan je jezelf thuis niet vinden dan?’ ze voelt haar stem overslaan en de tranen opwellen.
Weer die stilte aan de andere kant en dan heel zachtjes ineens de klank van een vrouwenstem op de achtergrond. Een schok vliegt door haar lichaam. Even denkt ze dat ze het zich verbeeldt, maar de stilte aan de andere kant is veranderd. Deze stilte kent ze van haar man.
‘Wie is dat?’
Zijn stem hapert. Weg is de zelfverzekerde klank waarmee hij zijn ‘tijd voor zichzelf’ leugen verkondigde. ‘Ik…ik…ik moet je iets vertellen.’
Ze knalt de hoorn op de telefoon en vloekt hardop. Meneer was zo zielig, en hij had het zo moeilijk. Zijn hele leven gewerkt en nooit eens iets voor zichzelf. En zij had het geloofd, had nog geprobeerd om het hem zo makkelijk mogelijk te maken. Ze had zichzelf weggecijferd met het idee dat het een fase was waar hij wel weer overheen zou komen. Haar verdriet spoelt weg op golven van woede. Ze graait de hoorn weer van de telefoon en toetst een nummer.
Nadat de telefoon een aantal keer is overgegaan wordt er opgenomen, ‘met Jannie.’
‘Ja hoi, met mij. Ben je nog steeds van plan om uit te gaan vanavond?’
‘Natuurlijk.’
‘Mag ik nog mee?’
Ik sloeg slaperig mijn arm om je heen, maar voelde alleen de koude deken. Ik opende mijn ogen om naar je te kijken, maar keek dwars door je heen naar mezelf in de spiegel. Ik zag mijn opgezwollen ogen en vlekkerige wangen vol mascara. Ik sloeg de deken van mij af en herinnerde mij jouw witte overhemd aan te hebben. Nog eventjes rolde ik me op en wiegde mezelf in mijn armen, proberend jouw geur op te snuiven. Ik rook alleen een bittere mix van drank en kots, vermengd met oud zweet. Mijn kots, mijn zweet.
Met een zucht plaatste ik mijn voeten op de koude, houten vloer. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. Ik keek naar de buren van de overkant die hun Citroën aan het inpakken waren, om op vakantie te gaan. Ik keek naar de kinderen verderop die aan het spelen waren, naar de auto’s die voorbij reden. Ik opende het raam en voelde hoe de wind langs mijn gezicht, mijn billen, mijn benen woei. Ik wou zo graag bij je zijn, ik wou zo graag voor altijd bij je zijn. Ik liep terug naar het bed en maakte het weer netjes op, sloeg de witte sprei die we samen hadden gekocht, over de besmeurde dekens. Ik keek nog een laatste keer om me heen, sloeg de kastdeuren dicht, waste mijn gezicht en kamde mijn haar. Ik sloot nog even mijn ogen, haalde diep adem en keerde vervolgens de kamer de rug toe.
Ik stond weer bij het raam, de buren waren klaar om te vertrekken. Ik keek hoe zij de straat uitreden, inspecteerde de spelende kinderen in de verte en liet de rust van de straat even over me heen komen. Ik keek naar beneden, naar de stoep in de verte. Ik zette een voet op de vensterbank en liet de wind even met mijn haren spelen. Toen dook ik voorover. Voor een paar seconden voelde ik weer wat geluk was. Ik glimlachte en zag alleen jouw ogen voor me. “Mijn lieve, lieve schat. Ik kom er eindelijk aan.”
FB mag
Met een zucht plaatste ik mijn voeten op de koude, houten vloer. Ik liep naar het raam en keek naar buiten. Ik keek naar de buren van de overkant die hun Citroën aan het inpakken waren, om op vakantie te gaan. Ik keek naar de kinderen verderop die aan het spelen waren, naar de auto’s die voorbij reden. Ik opende het raam en voelde hoe de wind langs mijn gezicht, mijn billen, mijn benen woei. Ik wou zo graag bij je zijn, ik wou zo graag voor altijd bij je zijn. Ik liep terug naar het bed en maakte het weer netjes op, sloeg de witte sprei die we samen hadden gekocht, over de besmeurde dekens. Ik keek nog een laatste keer om me heen, sloeg de kastdeuren dicht, waste mijn gezicht en kamde mijn haar. Ik sloot nog even mijn ogen, haalde diep adem en keerde vervolgens de kamer de rug toe.
Ik stond weer bij het raam, de buren waren klaar om te vertrekken. Ik keek hoe zij de straat uitreden, inspecteerde de spelende kinderen in de verte en liet de rust van de straat even over me heen komen. Ik keek naar beneden, naar de stoep in de verte. Ik zette een voet op de vensterbank en liet de wind even met mijn haren spelen. Toen dook ik voorover. Voor een paar seconden voelde ik weer wat geluk was. Ik glimlachte en zag alleen jouw ogen voor me. “Mijn lieve, lieve schat. Ik kom er eindelijk aan.”
FB mag
Goed verhaal! Ik had niet meteen in de gaten dat het om een flatgebouw ging, maar dat was de bedoeling uiteraard
Ik waag ook eens een poging. In de ik-vorm overigens, vind ikzelf de heerlijkste vorm om te lezen èn te schrijven. Sorry....
--------
Vannacht zijn we wakkergebleven, de laatste paar uren samen wilden we niet verspillen aan slaap. Met wallen onder onze ogen zitten we katterig in de trein. Zelfs Schiphol slaapt nog. Landerig dwalen we langs de gesloten winkeltjes, maken lacherig een zoet kiekje in de pasfoto automaat. Dat laatste uurtje voor vertrek is altijd het moeilijkste. Je bent nog bij elkaar maar door het op hande zijnde afscheid wordt het slechts een zorgelijk genieten. De omroepster een zwaard van Damocles. Liever bijt je maar door de zure appel –brace for impact- dan deze uitgerekte momenten, waarin elke poging tot gesprek wordt overstemd door het tikken van de klok.
Op het panoramadek van Schiphol ben ik niet de enige die een beetje verloren de bedrijvigheid rond de vertrekkende vliegtuigen gadeslaat. In het donker tel ik de slurven tot ik mijn blik kan vestigen op de plek waar hij straks het vliegtuig in wandelt. Nu loopt hij door de slurf. Nee nu pas. Nu stapt hij in. Nu trekt hij zijn jas uit. Nu gaat hij zitten, legt zijn hoofd tegen de hoofdsteun en kijkt triest naar buiten. Ik zwaai symbolisch, ook al kan ik hem niet zien en hij mij niet.
Het aarzelend rood van de opkomende zon kan voor deze ene keer mijn interesse niet vasthouden, omdat het de achtergrond biedt voor het kleine groene toestel dat hem al klimmend van mij wegvoert. Pas als ik me het kleine verdwijnende stipje met de beste wil van de wereld niet meer kan inbeelden, wandel ik met tegenzin door de vertrekhallen heen naar het treinperron. Nooit voel je je zo eenzaam als in de kille hallen van Schiphol na het uitzwaaien van je geliefde.
Thuis kleed ik me direct uit en kruip weer in bed waar de geur van vannacht, van ons, van hem, nog in de lakens hangt. Ik trek mijn knieën tegen mijn borst, sla mijn armen eromheen en sluit mijn ogen. Het Grote Missen is weer begonnen.
--------
Vannacht zijn we wakkergebleven, de laatste paar uren samen wilden we niet verspillen aan slaap. Met wallen onder onze ogen zitten we katterig in de trein. Zelfs Schiphol slaapt nog. Landerig dwalen we langs de gesloten winkeltjes, maken lacherig een zoet kiekje in de pasfoto automaat. Dat laatste uurtje voor vertrek is altijd het moeilijkste. Je bent nog bij elkaar maar door het op hande zijnde afscheid wordt het slechts een zorgelijk genieten. De omroepster een zwaard van Damocles. Liever bijt je maar door de zure appel –brace for impact- dan deze uitgerekte momenten, waarin elke poging tot gesprek wordt overstemd door het tikken van de klok.
Op het panoramadek van Schiphol ben ik niet de enige die een beetje verloren de bedrijvigheid rond de vertrekkende vliegtuigen gadeslaat. In het donker tel ik de slurven tot ik mijn blik kan vestigen op de plek waar hij straks het vliegtuig in wandelt. Nu loopt hij door de slurf. Nee nu pas. Nu stapt hij in. Nu trekt hij zijn jas uit. Nu gaat hij zitten, legt zijn hoofd tegen de hoofdsteun en kijkt triest naar buiten. Ik zwaai symbolisch, ook al kan ik hem niet zien en hij mij niet.
Het aarzelend rood van de opkomende zon kan voor deze ene keer mijn interesse niet vasthouden, omdat het de achtergrond biedt voor het kleine groene toestel dat hem al klimmend van mij wegvoert. Pas als ik me het kleine verdwijnende stipje met de beste wil van de wereld niet meer kan inbeelden, wandel ik met tegenzin door de vertrekhallen heen naar het treinperron. Nooit voel je je zo eenzaam als in de kille hallen van Schiphol na het uitzwaaien van je geliefde.
Thuis kleed ik me direct uit en kruip weer in bed waar de geur van vannacht, van ons, van hem, nog in de lakens hangt. Ik trek mijn knieën tegen mijn borst, sla mijn armen eromheen en sluit mijn ogen. Het Grote Missen is weer begonnen.
mooi he, alles
Wat een berg inzindingen. Ik zal ook eens wat gaan fabriceren, m'n eerste werk heb ik erafgehaald. Was echt poep!
PE#1
Ik mis je in bed, maar niet bij het opstaan, want ik hoef je vuile ondergoed nooit meer op te rapen. De zelfklevende haak in de badkamer laat niet meer los, omdat jouw badjas er niet meer hangt. Ik vind geen haren meer in de wastafel en geen gemorste tandpasta, ook jouw scheerapparaat wordt er niet meer schoongeblazen. Ik zie geen spetters meer op de spiegel, zelfs de wc-bril ligt keurig op de toiletpot, net als gisteren en de dagen daarvoor.
Ik mis je bij het ontbijt, maar niet als ik mijn boterham smeer. Ik vind geen afgeveegde resten op de rand van het boterkuipje en geen jam in de pindakaaspot. Ik eet wat ik lekker vind, wit brood, geen volkoren, rauwe ham in plaats van gekookte. Ik lees de krant als eerste en luister intussen naar mijn favoriete radiozender.
Ik mis je wanneer ik naar mijn werk ga, maar niet in mijn auto. Ik houd me aan de maximumsnelheid, beslis zelf wanneer ik inhaal, stop voor het oranje verkeerslicht en laat voetgangers in alle rust oversteken.
Mijn moeder vindt het heerlijk wanneer we samen boodschappen doen en zij niet meer voor de benzine hoeft te betalen. Na zo’n vermoeiende dag trakteer ik haar op een etentje, niet in een goedkope snackbar, maar in een goed restaurant.
Ik mis je op de bank, maar niet bij het televisiekijken, want de afstandsbediening ligt in mijn hand. Ik zap van soap naar soap, van het ene leeghoofdige programma naar het andere, ik kijk naar waar ìk zin in heb, maar nooit meer naar een voetbalwedstrijd.
Op de salontafel vind ik geen chips, geen volle asbakken en lege bierglazen, op het tapijt geen rondslingerende schoenen, ik zal er nooit meer over struikelen.
Ik mis je bij het plannen van de vakantie, maar niet wanneer ik voor het eerst mijn eigen bestemming uitzoek. Het kan mij niet schelen waar naar toe, als het maar ver weg is, heel ver van jou vandaan.
Want ik mis je vreselijk en het zal nog wel even duren voordat ik daar aan gewend ben...
FB oké
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 02-06-2004 06:54:01 ]
Ik mis je bij het ontbijt, maar niet als ik mijn boterham smeer. Ik vind geen afgeveegde resten op de rand van het boterkuipje en geen jam in de pindakaaspot. Ik eet wat ik lekker vind, wit brood, geen volkoren, rauwe ham in plaats van gekookte. Ik lees de krant als eerste en luister intussen naar mijn favoriete radiozender.
Ik mis je wanneer ik naar mijn werk ga, maar niet in mijn auto. Ik houd me aan de maximumsnelheid, beslis zelf wanneer ik inhaal, stop voor het oranje verkeerslicht en laat voetgangers in alle rust oversteken.
Mijn moeder vindt het heerlijk wanneer we samen boodschappen doen en zij niet meer voor de benzine hoeft te betalen. Na zo’n vermoeiende dag trakteer ik haar op een etentje, niet in een goedkope snackbar, maar in een goed restaurant.
Ik mis je op de bank, maar niet bij het televisiekijken, want de afstandsbediening ligt in mijn hand. Ik zap van soap naar soap, van het ene leeghoofdige programma naar het andere, ik kijk naar waar ìk zin in heb, maar nooit meer naar een voetbalwedstrijd.
Op de salontafel vind ik geen chips, geen volle asbakken en lege bierglazen, op het tapijt geen rondslingerende schoenen, ik zal er nooit meer over struikelen.
Ik mis je bij het plannen van de vakantie, maar niet wanneer ik voor het eerst mijn eigen bestemming uitzoek. Het kan mij niet schelen waar naar toe, als het maar ver weg is, heel ver van jou vandaan.
Want ik mis je vreselijk en het zal nog wel even duren voordat ik daar aan gewend ben...
FB oké
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 02-06-2004 06:54:01 ]
Phileine, waarom sorry? Als jij de ik-vorm lekker vindt schrijven, dan doe je dat toch gewoon?quote:Op dinsdag 1 juni 2004 13:51 schreef phileine het volgende:
Ik waag ook eens een poging. In de ik-vorm overigens, vind ikzelf de heerlijkste vorm om te lezen èn te schrijven. Sorry....
--------
FB: ik vind het gevoel in je verhaal goed beschreven, maar sommige zinnen zijn te lang. Ik hoop dat je er iets aan hebt?
Thnx, Twinky!quote:Op dinsdag 1 juni 2004 18:41 schreef Twinky het volgende:
geweldig francesca. jij maakt deze week echt een grote kans. ik vind deze echt super goed!
verder prachtig hoor meidquote:Op dinsdag 1 juni 2004 13:51 schreef phileine het volgende:
Ik waag ook eens een poging. In de ik-vorm overigens, vind ikzelf de heerlijkste vorm om te lezen èn te schrijven. Sorry....
--------
Vannacht zijn we wakkergebleven, de laatste paar uren samen wilden we niet verspillen aan slaap. Met wallen onder onze ogen zitten we katterig ? in de trein. Zelfs Schiphol slaapt nog. Landerig ? dwalen we langs de gesloten winkeltjes, maken lacherig een zoet kiekje in de pasfoto automaat pasfotoautomaat. ziet er raar uit, moet wel.. Dat laatste uurtje voor vertrek is altijd het moeilijkste. Je net was het nog we bent nog bij elkaar maar door het op hande zijnde bah afscheid wordt het slechts een zorgelijk genieten. komma? De omroepster een zwaard van Damocles. Liever bijt je maar door de zure appel –brace for impact- dan deze uitgerekte momenten, waarin elke poging tot gesprek wordt overstemd door het tikken van de klok. op Schiphol. right. als je het figuurlijk bedoelt vind ik het hier niet passen, sorry
Op het panoramadek van Schiphol ben ik niet de enige die een beetje verloren de bedrijvigheid rond de vertrekkende vliegtuigen gadeslaat. vervelende zin, erg lang en 'moeilijk' In het donker tel ik de slurven tot ik mijn blik kan vestigen op de plek waar hij straks het vliegtuig in wandelt. waar blijft de 'we'? Nu loopt hij door de slurf. komma? Nee nu pas. Nu stapt hij in. Nu trekt hij zijn jas uit. Nu gaat hij zitten, legt zijn hoofd misschien wel? tegen de hoofdsteun en kijkt triest naar buiten. Ik zwaai symbolisch, symbolish zal ik hier weglaten, gewoon ik zwaai, ook al... ook al kan ik hem niet zien en hij mij niet.
Het aarzelend rood van de opkomende zon kan voor deze ene keer mijn interesse niet vasthouden, omdat het de achtergrond biedt voor het kleine groene toestel dat hem al klimmend van mij wegvoert. weer veel te lang... te saai.. Pas als ik me het kleine verdwijnende stipje met de beste wil van de wereld niet meer kan inbeelden, wandel ik met tegenzin door de vertrekhallen heen naar het treinperron. dit vind ik weer wél een mooie zin. Nooit voel je je net was het nog ihik.. zo eenzaam als in de kille hallen van Schiphol na het uitzwaaien van je geliefde.
Thuis kleed ik me direct uit en kruip weer in bed waar de geur van vannacht, van ons, van hem, nog in de lakens hangt. Ik trek mijn knieën tegen mijn borst, sla mijn armen eromheen en sluit mijn ogen. Het Grote Missen is weer begonnen.
twinky, dank je voor je commentaar. Altijd heel leerzaam om te lezen wat mensen ervan vinden.
Die wisselingen in we/ik/je zijn heel bewust. We als we nog met z'n tweetjes rondwandelen, ik als hij door de douane is gegaan en ik dus alleen ben, je als het om algemene beweringen gaat (zeg maar ter vervanging van het ouderwetse "men")
Het tikken van de klok is uiteraard figuurlijk. Ik probeer het gevoel weer te geven dat je geen enkel belangrijk onderwerp meer kunt aansnijden, omdat je constant weet dat je dat gesprek nooit meer kunt afmaken. Je zit gewoon de tijd uit en murmelt wat koetjes en kalfjes, maar je bent je steeds bewust van het feit dat het bijna zo ver is.
wisselingen in zinslengte zijn ook bewust, vaak om expres de kadans te doorbreken, daarbij breek ik wat stijl- en grammatica regels maar da's dus vrij bewust. Een soort enjambementen. Maar ik geef toe dat ik over die lange zinnen ook niet helemaal gelukkig was.
Die wisselingen in we/ik/je zijn heel bewust. We als we nog met z'n tweetjes rondwandelen, ik als hij door de douane is gegaan en ik dus alleen ben, je als het om algemene beweringen gaat (zeg maar ter vervanging van het ouderwetse "men")
Het tikken van de klok is uiteraard figuurlijk. Ik probeer het gevoel weer te geven dat je geen enkel belangrijk onderwerp meer kunt aansnijden, omdat je constant weet dat je dat gesprek nooit meer kunt afmaken. Je zit gewoon de tijd uit en murmelt wat koetjes en kalfjes, maar je bent je steeds bewust van het feit dat het bijna zo ver is.
wisselingen in zinslengte zijn ook bewust, vaak om expres de kadans te doorbreken, daarbij breek ik wat stijl- en grammatica regels maar da's dus vrij bewust. Een soort enjambementen. Maar ik geef toe dat ik over die lange zinnen ook niet helemaal gelukkig was.
mooi he, alles
Uhmmm...als je me heel laat...quote:Op dinsdag 1 juni 2004 09:31 schreef Francesca het volgende:
Hoi, Xessive, stel je prijs op feedback?
hmmm, ik zal het proberen...quote:Op dinsdag 1 juni 2004 23:57 schreef Xessive het volgende:
[..]
Uhmmm...als je me heel laat...
ik vind jouw verhaal vlot geschreven, herkenbaar, maar het eind vind ik minder. Dan wordt gevraagd: "mag ik nog mee?" Ik vind dat niet bij haar woede passen. "Ik ga mee" vind ik krachtiger klinken. (zou voor mij meteen een nieuw begin zijn )
Ik vind juist het contrast tussen die woede en dan het timide "mag ik nog mee" heel veelzeggend en de kracht van het verhaal.
mooi he, alles
O ja Francesca, nog even over jouw verhaal. De insteek vind ik heel origineel en herkenbaar. Mooi dat het een bijna poëzie-achtige kadans krijgt (ik mis je.... maar niet als....). Het enige minpuntje vind ik dat het na de eerste twee alinea's vrij voorspelbaar wordt, en je daarmee het einde ook al een tijdje ziet aankomen. Ik had het daar wat sterker, dramatischer aangezet, om die wanhoop (het contrast, want dat is het interessante) er meer uit te halen. ipv "het zal nog wel even duren..." bijvoorbeeld iets van "ik denk niet dat ik er ooit aan zal wennen" of "ik denk niet dat de pijn ooit nog over gaat" of zelfs nog veel meer drama.
mooi he, alles
Zag nu pas je vraagtekentjes bij de eerste paar zinnen.quote:Op dinsdag 1 juni 2004 18:56 schreef Twinky het volgende:
[..]
verder prachtig hoor meid
Volgens van Dale:
katterig --> 1 gammel, licht ziek (in dit geval door de doorwaakte nacht en het vroege tijdstip)
landerig --> zonder fut, niet opgewekt, lusteloos
mooi he, alles
Ja, ik begrijp wat je bedoelt. Overigens, dank voor je fb.quote:Op woensdag 2 juni 2004 07:51 schreef phileine het volgende:
O ja Francesca, nog even over jouw verhaal. De insteek vind ik heel origineel en herkenbaar. Mooi dat het een bijna poëzie-achtige kadans krijgt (ik mis je.... maar niet als....). Het enige minpuntje vind ik dat het na de eerste twee alinea's vrij voorspelbaar wordt, en je daarmee het einde ook al een tijdje ziet aankomen. Ik had het daar wat sterker, dramatischer aangezet, om die wanhoop (het contrast, want dat is het interessante) er meer uit te halen. ipv "het zal nog wel even duren..." bijvoorbeeld iets van "ik denk niet dat ik er ooit aan zal wennen" of "ik denk niet dat de pijn ooit nog over gaat" of zelfs nog veel meer drama.
Ik bedoelde mijn verhaal ietsje anders. De "ik" persoon in mijn verhaal raapt zich langzamerhand bij elkaar, vindt haar kracht in het feit dat ze nu kan doen waar zij zin in heeft, ze ziet ook de voordelen van het alleen zijn, al is het dramatisch getint. Natuurlijk is ze ook verdrietig vanwege het gemis. Toch probeert zij zich eroverheen te zetten, (ze gaat nu haar eigen gang, eropuit, al is het met "mama", alleen op vakantie)
ze moet alleen nog wennen aan het alleen-zijn. Het "zal nog even duren" is positief bedoeld, want mijn "ik" komt er uiteindelijk sterker uit. (na zo lang onder de plak te hebben gezeten)
Spel en of taal fouten mogen verbeterd worden
quote:Verleden tijd
Ik kijk naar je gezicht wat ooit zo knap was.
Je ogen staan dof, ze staren in de verte.
Ik vraag je of je koffie wilt, maar krijg geen reactie. Je bent ergens anders, ergens waar ik je niet kan volgen. Je leeft nu enkel in de herrineringen van vroeger, in dromen van vroeger. Je zei me altijd dat ik teveel droomde, dat ik niet in het verleden moest leven maar nu.
Ik loop naar de keuken en voel de tranen opkomen. Vroeger liep je met me mee. Ik kon niet eens werken in de keuken want bij elke stap die ik zette elke beweging die ik maakte, moest je me even aanraken, kussen of knuffelen.
Ik voel wat nats op mijn hand. Het zijn mijn tranen die nu alweer op de loop gaan.
Ik kijk je aan maar je ziet me niet, ik praat tegen je maar je luisterd niet. Alles is verandert ik weet dat je me over een tijdje niet eens meer zult herkennen, de kinderen hun naam niet meer zal herinneren.
Je bent niet meer de man waar ik getrouwd mee ben, ik weet niet meer wie jij bent en jij niet meer wie ik ben. Tijd heelt alle wonden zegt men, maar tijd brengt ook veel nieuwe aan.
Ik ga zitten op de grond en laat de tranen maar stromen.
Mijn god wat mis ik je.
Ik mis je……….
Ik mis je zo ontzettend. Ik mis je zachte warme huid, je fijne ronding van je heupen. De zachte welving van je buik. Ik mis je enorme ogen in een smal gezicht, grijs blauw met een dromerige blik. Ik mis je als ik van die hoge schoenen zie, je kon er niet op lopen maar dacht van wel. Ik mis jou zo erg, hangend op de bank, verdronken in een boek, een kop thee in de buurt en ogen die glansde door het boeiende verhaal. Ik mis je gelach, je schateren om niks, je uren kunnen praten over van alles belangrijks en over helemaal niets.
Ik mis je hardheid over mensen, mooi was mooi en lelijk lelijk, ruimte voor iets anders was er niet.
Uren kon ik genieten van je haren, je boze blik als je linkerkrul juist rechtsom krulde en je rechterkrul dus niet deed wat je wilde. Je dikke tranen over een pukkel.
Ik mis je zuivere blik op de toekomst, onbevangen, ongerept.
Oh lief meisje wat mis je jou…… ergens ben je er nog wel maar nu verstopt achter de zorgenkringen bij je ogen, het grijzer wordende haar.
Meisje waar ben je? Je zachte ronde vormen zijn nu erg gevuld, je open blik is wantrouwender, jij meisje, je maakt je nu zorgen, zorgen om je kinderen. Je bent ouder geworden meisje, je bent volwassen en moeder.
Maar als ik in de spiegel kijk zie ik haar nog steeds, dat mooie meisje van toen, dat meisje wat ikke heet!
[ Bericht 0% gewijzigd door ellekep op 02-06-2004 11:05:40 ]
Ik mis je zo ontzettend. Ik mis je zachte warme huid, je fijne ronding van je heupen. De zachte welving van je buik. Ik mis je enorme ogen in een smal gezicht, grijs blauw met een dromerige blik. Ik mis je als ik van die hoge schoenen zie, je kon er niet op lopen maar dacht van wel. Ik mis jou zo erg, hangend op de bank, verdronken in een boek, een kop thee in de buurt en ogen die glansde door het boeiende verhaal. Ik mis je gelach, je schateren om niks, je uren kunnen praten over van alles belangrijks en over helemaal niets.
Ik mis je hardheid over mensen, mooi was mooi en lelijk lelijk, ruimte voor iets anders was er niet.
Uren kon ik genieten van je haren, je boze blik als je linkerkrul juist rechtsom krulde en je rechterkrul dus niet deed wat je wilde. Je dikke tranen over een pukkel.
Ik mis je zuivere blik op de toekomst, onbevangen, ongerept.
Oh lief meisje wat mis je jou…… ergens ben je er nog wel maar nu verstopt achter de zorgenkringen bij je ogen, het grijzer wordende haar.
Meisje waar ben je? Je zachte ronde vormen zijn nu erg gevuld, je open blik is wantrouwender, jij meisje, je maakt je nu zorgen, zorgen om je kinderen. Je bent ouder geworden meisje, je bent volwassen en moeder.
Maar als ik in de spiegel kijk zie ik haar nog steeds, dat mooie meisje van toen, dat meisje wat ikke heet!
[ Bericht 0% gewijzigd door ellekep op 02-06-2004 11:05:40 ]
quote:Ik werd naast je wakker vanmorgen en had zoals vanouds ontzettend veel moeite om me uit het warme nest van laken dekbed en lichaamswarmte los te weken.
Ik gaf je een een kus op je voorhoofd en maakte je nog even wakker voordat ik mijn vermoeide lichaam richting de deur kon verplaatsen.
Terwijl je weer in slaap sukkelt kijk ik nog naar je en bedenk me dat ik je vanavond pas weer zie.
De brok in mijn keel wegslikkend wandel ik mijn donkere trap af en gooi mezelf in het dagelijkse verkeer richting werk.
Problemen met concentreren en het enige dat me echt langer dan 10 seconden bezig kan houden is de gedachte aan jou in mijn bed met een gelukkige glimlach op je gezicht.
Ik kijk naar de klok en ziedat het nog minstens 7 uur duurt voor ik mijn armen weer om je heen kan slaan.
Ik mis je.
Tot zo.
[20:25] [Knut] Een vrouw met een kerst fetish...
[20:26] [Knut] Niet zo letterlijk dat ik haar met baard om moet HOHOHOEN
[20:26] [Knut] maar je snapt het idee wel.
[20:26] [Knut] Niet zo letterlijk dat ik haar met baard om moet HOHOHOEN
[20:26] [Knut] maar je snapt het idee wel.
Misselijk
Ze had het niet eerder geweten. Dat ze er zo misselijk van kon zijn. Vorige week hadden ze hun vakantie afgesloten. Natuurlijk gebeurde dat in de kroeg waar ze ook de dagen ervoor zoveel tijd hadden doorgebracht samen. De dag erop zouden ze elkaar nog even zien. Om de rekening op te maken, voor het afscheid. Zeker geen definitief afscheid, dat kon ze niet geloven.
Misselijk was ze geweest de dag erop. De hele week voelde ze, maar ze zou je zeker nog even zien. Het afscheid was vreemd geweest. Ze wisten allebei dat het niet hoorde en toch konden ze het niet laten. De week ervoor was zo apart geweest. Zo hùn geweest. Woorden waren niet nodig, een vluchtige aanraking juist wel. Kon eigenlijk ook niet, maar wat is er mis met elkaar lief vinden. Het stomme is dat zij het zelf nog niet eens in de gaten had gehad. Ze was verliefd.
En een week later is er niets veranderd. Nog steeds is ze misselijk. Omdat ze hùn zo mist. Omdat ze vindt dat ze dit niet voelen mag. Omdat ze het gemis wegdrinkt. Misselijk is ze van zichzelf als ze bedenkt hoe ze zo snel mogelijk terug kan.
Vooral ’s avonds weet ze niet waar ze het zoeken moet. Als haar vriend zijn armen om haar heen slaat. Als hij haar lippen kust. Ze wordt misselijk als ze zich weer van hem wegdraait. Ze weet waarom ze dat doet, want ze kan niet stoppen er aan te denken. Aan het afscheid. Toen ze eindelijk haar lippen zoende. Toen ze fluisterde: “until we meet again..”
Ze stapt het bed uit om wat te drinken boven de foto’s. Ze weet dat ze morgen weer net zo misselijk zal zijn..
Ze had het niet eerder geweten. Dat ze er zo misselijk van kon zijn. Vorige week hadden ze hun vakantie afgesloten. Natuurlijk gebeurde dat in de kroeg waar ze ook de dagen ervoor zoveel tijd hadden doorgebracht samen. De dag erop zouden ze elkaar nog even zien. Om de rekening op te maken, voor het afscheid. Zeker geen definitief afscheid, dat kon ze niet geloven.
Misselijk was ze geweest de dag erop. De hele week voelde ze, maar ze zou je zeker nog even zien. Het afscheid was vreemd geweest. Ze wisten allebei dat het niet hoorde en toch konden ze het niet laten. De week ervoor was zo apart geweest. Zo hùn geweest. Woorden waren niet nodig, een vluchtige aanraking juist wel. Kon eigenlijk ook niet, maar wat is er mis met elkaar lief vinden. Het stomme is dat zij het zelf nog niet eens in de gaten had gehad. Ze was verliefd.
En een week later is er niets veranderd. Nog steeds is ze misselijk. Omdat ze hùn zo mist. Omdat ze vindt dat ze dit niet voelen mag. Omdat ze het gemis wegdrinkt. Misselijk is ze van zichzelf als ze bedenkt hoe ze zo snel mogelijk terug kan.
Vooral ’s avonds weet ze niet waar ze het zoeken moet. Als haar vriend zijn armen om haar heen slaat. Als hij haar lippen kust. Ze wordt misselijk als ze zich weer van hem wegdraait. Ze weet waarom ze dat doet, want ze kan niet stoppen er aan te denken. Aan het afscheid. Toen ze eindelijk haar lippen zoende. Toen ze fluisterde: “until we meet again..”
Ze stapt het bed uit om wat te drinken boven de foto’s. Ze weet dat ze morgen weer net zo misselijk zal zijn..
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Even voor de duidelijkheid Knut is mijn vriend.
quote:Ik hoor de deur dichtvallen en open mijn ogen.
Nu pas besef ik dat je weg bent en dat ik nog 8 uur moet wachten voor je terug komt.
Ik sluit mijn ogen en probeer weer te gaan slapen maar het bed is te groot en leeg. Jij ligt er niet meer. Ik hoor je niet meer zachtjes ademen.
Ik zucht diep rek me uit en stap het bed maar uit.
10 minuutjes verderop zit jij maar het voelt alsof je aan de andere kant van de wereld bent.
Seconden duren minuten en minuten duren uren.
Ik kruip achter je laptop en zet msn aan. Starend naar het beeld steek ik een peuk op. Ik mis je nu al en ik ken je pas 2 weken. Dit moet wel echte liefde zijn toch?
Alleen kent elk positief ding iets negatiefs. Ik hou van je en nu moet ik je missen.
Dan het bekende toonje van msn. Je komt online. Dat maakt alles al wat beter.
Nog maar 7 uurtjes en dan ben je er weer.
Nog 7 uur een gemis.
Tot vanavond.
We leerden elkaar kennen op het feestje van een vriendje, liefde op het eerste gezicht, waar jij ging was ik en andersom natuurlijk. Een paar dagen later kwam je voor het eerst bij mij thuis spelen en de hele lagere school was het enige waar ik aan kon denken het spelen na schooltijd met jou. Rennend naar huis; de tuin in, waar jij al op me zat te wachten om de hele middag achter elkaar aan te rennen of kuilen graven in de zandbak. Vakanties lang zwerven door het bos of frisbeeën op het strand, dollen met de pas geveegde bladeren in de tuin; pa werd toen zo boos maar eigenlijk kon hij er wel om lachen vertelde hij me later, op je begrafenis.
Middelbare school en nog steeds waren we de beste vrienden en het duurde ook niet lang voor je de weg naar m'n bed had gevonden. Het geschreeuw van ma klinkt nog steeds in m'n oren maar ze stond machteloos en al gauw accepteerde ze het als iets onvermijdelijks. Urenlang lagen we samen op de bank, jij half over m’n benen.
Uiteindelijk het afscheid, ik ging tenslotte studeren in een andere stad. Jij bleef achter bij het bos, de tuin en het strand met de frisbee. Elk weekend kwam ik weer, niet eens voor hen, ik kwam vooral voor jou en elke zaterdagmiddag stond je weer bij het tuinhek op me te wachten.
Toen kwam ’s avonds laat het telefoontje, m'n vader vertelde hoe jij, zonder uit te kijken (dat deed je nooit, je was altijd al zo onvoorzichtig, ik moest je altijd waarschuwen als we overstaken), de straat was opgelopen op het verkeerde moment. Het was ernstig, je was opgegeven. De taxirit naar huis, de tranen over m'n wangen. Klauwen vol geld en zelfs het driedubbele had ik met liefde betaald.
Ik heb allang een ander van wie ik zielsveel houd en zij ook van mij en ik doe dezelfde dingen maar het is toch niet hetzelfde, je was mijn jeugd, je was mijn eerste, je was míjn hond. En dat komt nooit meer terug.
[ Bericht 47% gewijzigd door octo op 02-06-2004 19:58:08 ]
Middelbare school en nog steeds waren we de beste vrienden en het duurde ook niet lang voor je de weg naar m'n bed had gevonden. Het geschreeuw van ma klinkt nog steeds in m'n oren maar ze stond machteloos en al gauw accepteerde ze het als iets onvermijdelijks. Urenlang lagen we samen op de bank, jij half over m’n benen.
Uiteindelijk het afscheid, ik ging tenslotte studeren in een andere stad. Jij bleef achter bij het bos, de tuin en het strand met de frisbee. Elk weekend kwam ik weer, niet eens voor hen, ik kwam vooral voor jou en elke zaterdagmiddag stond je weer bij het tuinhek op me te wachten.
Toen kwam ’s avonds laat het telefoontje, m'n vader vertelde hoe jij, zonder uit te kijken (dat deed je nooit, je was altijd al zo onvoorzichtig, ik moest je altijd waarschuwen als we overstaken), de straat was opgelopen op het verkeerde moment. Het was ernstig, je was opgegeven. De taxirit naar huis, de tranen over m'n wangen. Klauwen vol geld en zelfs het driedubbele had ik met liefde betaald.
Ik heb allang een ander van wie ik zielsveel houd en zij ook van mij en ik doe dezelfde dingen maar het is toch niet hetzelfde, je was mijn jeugd, je was mijn eerste, je was míjn hond. En dat komt nooit meer terug.
[ Bericht 47% gewijzigd door octo op 02-06-2004 19:58:08 ]
Hallo Bart!
Dat is lang geleden hè?
Ik heb je adres gekregen van Michelle Den Oever, ken je die nog?
Eigenlijk schrijf ik omdat ik je zo graag weer een keer zou zien.
Weet je nog dat we samen naar onze hut gingen toen we klein waren? Ik kwam laatst foto's tegen die mijn moeder had gemaakt. We stonden apetrots met twee takken in onze handen voor dat geval. Ik mijn herinneringen was hij veel groter, op de foto maar een meter hoog ofzo. Ach, we hadden zo ons best gedaan! Laatst kwam ik Arjan nog tegen, ik weet niet meer hoe die van achteren heet. Die zat toch ook bij de ‘club’? Weet je nog dat we zo'n bord naast de hut hadden staan? Met drie keer kloppen en dan het wachtwoord erop, geloof ik. Of vier keer kloppen, dat kan ook. Het wachtwoord was elke keer anders. Oja, eerst hadden we onze achternamen door elkaar gehusseld. Leuk was dat.
Ach, en toen werden we ouder, en wijzer. We verruilden de hut voor de slaapkamer. Oh, wat we daar allemaal hebben uitgevoerd… Eerst onschuldig huiswerk maken, maar daarna… En toen ging jij, na de middelbare school, weg. Waarom hebben we nog zo weinig contact? In het begin belden we wel ja, maar het werd steeds minder. Kennelijk ben je dus nog een keer verhuisd, ach natuurlijk eigenlijk, zo’n studentenkot blijf je ook niet heel je leven. Eigenlijk wel jammer, dat we elkaar zo uit het oog verloren zijn. Ik zou graag weer eens wat met je doen, niet een hut bouwen of stiekeme dingen op de slaapkamers, maar gewoon een keer gezellig kletsen of zoiets. Eigenlijk mis ik het wel, onze afspraakjes, stiekem of niet. Ach, misschien zijn we ook wel te oud. Het kan ook best zijn dat je getrouwd bent, en vijf kinderen de hele dag bezig houdt. Nou, in ieder geval, als je tijd hebt, bel maar een keer. Ik hoor wel van je, of niet.
Groetjes,
Annabel
P.S. Sorry dat ik niks over mezelf vertelde. Ik hoop zo graag je een keer aan de telefoon te hebben, dan maak ik het goed, okay?
Dat is lang geleden hè?
Ik heb je adres gekregen van Michelle Den Oever, ken je die nog?
Eigenlijk schrijf ik omdat ik je zo graag weer een keer zou zien.
Weet je nog dat we samen naar onze hut gingen toen we klein waren? Ik kwam laatst foto's tegen die mijn moeder had gemaakt. We stonden apetrots met twee takken in onze handen voor dat geval. Ik mijn herinneringen was hij veel groter, op de foto maar een meter hoog ofzo. Ach, we hadden zo ons best gedaan! Laatst kwam ik Arjan nog tegen, ik weet niet meer hoe die van achteren heet. Die zat toch ook bij de ‘club’? Weet je nog dat we zo'n bord naast de hut hadden staan? Met drie keer kloppen en dan het wachtwoord erop, geloof ik. Of vier keer kloppen, dat kan ook. Het wachtwoord was elke keer anders. Oja, eerst hadden we onze achternamen door elkaar gehusseld. Leuk was dat.
Ach, en toen werden we ouder, en wijzer. We verruilden de hut voor de slaapkamer. Oh, wat we daar allemaal hebben uitgevoerd… Eerst onschuldig huiswerk maken, maar daarna… En toen ging jij, na de middelbare school, weg. Waarom hebben we nog zo weinig contact? In het begin belden we wel ja, maar het werd steeds minder. Kennelijk ben je dus nog een keer verhuisd, ach natuurlijk eigenlijk, zo’n studentenkot blijf je ook niet heel je leven. Eigenlijk wel jammer, dat we elkaar zo uit het oog verloren zijn. Ik zou graag weer eens wat met je doen, niet een hut bouwen of stiekeme dingen op de slaapkamers, maar gewoon een keer gezellig kletsen of zoiets. Eigenlijk mis ik het wel, onze afspraakjes, stiekem of niet. Ach, misschien zijn we ook wel te oud. Het kan ook best zijn dat je getrouwd bent, en vijf kinderen de hele dag bezig houdt. Nou, in ieder geval, als je tijd hebt, bel maar een keer. Ik hoor wel van je, of niet.
Groetjes,
Annabel
P.S. Sorry dat ik niks over mezelf vertelde. Ik hoop zo graag je een keer aan de telefoon te hebben, dan maak ik het goed, okay?
Goede verhalen weer
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Mijn bijdrage voor de verhalenwedstrijd over de liefde:
IK KOM JE OPZOEKEN
Drie jaar lang had ik knikkende knieën als ik hem zag. Meer dan ‘koffie verkeerd’ had ik nooit tegen hem gezegd. Dat kwam er al zo beroerd uit dat ik me aan meer maar niet waagde.
Soms zwaaide hij naar me.
Op een dag ging ik weer langs. Het was rustig. De kroeg rook naar verse koffie, vermengd met bier van gisteren, gemorst op de houten vloer. Hij vouwde servetten om bestek. Plakte ze dicht met een beetje water. Zorgvuldig stak hij het puntje van de roze servetten in een bakje water. Wat zat hij daar mooi, in het schemer van de dag. Z’n lange bruine haren, een beetje vettig als altijd, zachtjes over z’n schouders. Hij vroeg wat ik wilde.
JOU natuurlijk.
Ik bestelde een koffie.
Ik zocht een strategisch plekje om hem te bestuderen. Ongemakkelijk zette ik m’n koffie neer, naast de krant, slordig opgevouwen.
Hij zette een plaat op. The first time ever... I saw your face... De klanken dansten door mijn lijf. Buiten rende een moeder achter een peuter aan. Ik pakte wat freecards. Hij perste sinaasappels uit. Ik bekeek de filmladder. Ik keek zonder te zien.
Maar die ene keer was het anders.
Hij tapte biertjes en veegde z’n natte handen aan z’n jeans af.
Ik dronk rode wijn. Raakte plots overmoedig, stond versteld van mezelf.
‘Heb je e-mail?’ vroeg ik.
Hij leunde voorover.
‘Wat? E-mail… Waarom?’
‘Nou, dan kan ik je mailen als ik in Thailand woon.’
‘In Thailand? Wat ga je daar doen?’
‘Eh… werken.’
‘Voorgoed?’
Z'n stem sloeg over.
Hij leek verward, pakte een bierviltje en schreef.
En toen zei hij het.
‘Misschien kom ik je wel opzoeken.’
Ik droomde over hem. Als ik wakker werd zat m’n sarong tussen m’n benen geplakt. Pas als ik de ventilator hoorde zoemen, wist ik weer dat ik in Bangkok was. Soms dacht ik dat hij zomaar om de hoek zou komen lopen.
Op een dag checkte ik m’n mail in een internetcafé. Buiten raasden tuktuks voorbij. Airco blies op m’n rug.
Ik klikte op het ‘Postvak in’ van m’n hotmail. Een bericht van het 'Mail Delivery System'.
Ik fronste.
UNDELIVERED MAIL RETURNED TO SENDER.
Hé, hoe kon dat?
Ik keek naar het adres. Zijn adres.
USER UNKNOWN.
IK KOM JE OPZOEKEN
Drie jaar lang had ik knikkende knieën als ik hem zag. Meer dan ‘koffie verkeerd’ had ik nooit tegen hem gezegd. Dat kwam er al zo beroerd uit dat ik me aan meer maar niet waagde.
Soms zwaaide hij naar me.
Op een dag ging ik weer langs. Het was rustig. De kroeg rook naar verse koffie, vermengd met bier van gisteren, gemorst op de houten vloer. Hij vouwde servetten om bestek. Plakte ze dicht met een beetje water. Zorgvuldig stak hij het puntje van de roze servetten in een bakje water. Wat zat hij daar mooi, in het schemer van de dag. Z’n lange bruine haren, een beetje vettig als altijd, zachtjes over z’n schouders. Hij vroeg wat ik wilde.
JOU natuurlijk.
Ik bestelde een koffie.
Ik zocht een strategisch plekje om hem te bestuderen. Ongemakkelijk zette ik m’n koffie neer, naast de krant, slordig opgevouwen.
Hij zette een plaat op. The first time ever... I saw your face... De klanken dansten door mijn lijf. Buiten rende een moeder achter een peuter aan. Ik pakte wat freecards. Hij perste sinaasappels uit. Ik bekeek de filmladder. Ik keek zonder te zien.
Maar die ene keer was het anders.
Hij tapte biertjes en veegde z’n natte handen aan z’n jeans af.
Ik dronk rode wijn. Raakte plots overmoedig, stond versteld van mezelf.
‘Heb je e-mail?’ vroeg ik.
Hij leunde voorover.
‘Wat? E-mail… Waarom?’
‘Nou, dan kan ik je mailen als ik in Thailand woon.’
‘In Thailand? Wat ga je daar doen?’
‘Eh… werken.’
‘Voorgoed?’
Z'n stem sloeg over.
Hij leek verward, pakte een bierviltje en schreef.
En toen zei hij het.
‘Misschien kom ik je wel opzoeken.’
Ik droomde over hem. Als ik wakker werd zat m’n sarong tussen m’n benen geplakt. Pas als ik de ventilator hoorde zoemen, wist ik weer dat ik in Bangkok was. Soms dacht ik dat hij zomaar om de hoek zou komen lopen.
Op een dag checkte ik m’n mail in een internetcafé. Buiten raasden tuktuks voorbij. Airco blies op m’n rug.
Ik klikte op het ‘Postvak in’ van m’n hotmail. Een bericht van het 'Mail Delivery System'.
Ik fronste.
UNDELIVERED MAIL RETURNED TO SENDER.
Hé, hoe kon dat?
Ik keek naar het adres. Zijn adres.
USER UNKNOWN.
Infiniti
Nog een uurtje en dan worden alle verhalen weer geprint, vinden er vervolgens nachtelijke discussies plaats en morgenochtend voor 12.00 uur wordt na veel overleg de winnaar bekend gemaakt op www. NachtLicht.nl
Groet, Peter.
Groet, Peter.
Hey Infiniti!
Wat grappig, ik ken je van web streepje log!
Wat grappig, ik ken je van web streepje log!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Jippieeee!! Ik heb gewonnen!! Keek net op de valreep, want ik ga vandaag naar Nederland!! ...voor een paar dagen maar nu vlieg ik ECHT!!!...
Met een thema als ‘Ik mis je zo…’ hadden we het natuurlijk een beetje kunnen verwachten, maar er wordt wel een erg groot register van sentimentele gevoelens opengetrokken. Daar is niets mis mee, maar het gevaar is dat je je er te snel in verliest en het een erg zoet verhaal wordt. Het winnende verhaal blijft overeind staan omdat het eerlijk is en een nuchtere opsomming van de feiten geeft. Ik mis je aan de ene kant wel, maar aan de andere kant zijn er ook veel dingen die ik niet aan je mis. De tegenstellingen in het verhaal zijn goed uitgewerkt en aan het einde wordt nog even opgemerkt dat het gemis er zeker zal zijn, maar dat het toch wel weer goed komt. Klaar. Basta. Mooi.
Op www.NachtLicht.nl; de winnaar van deze week.
Namens NachtLicht, Peter.
Op www.NachtLicht.nl; de winnaar van deze week.
Namens NachtLicht, Peter.
Het verbaast me niks! Ik vond het echt een geweldig verhaal en had al een beetje het vermoeden dat het zou winnen. Heerlijke frisse blik tussen alle zoetsappigheid. Gefeliciteerd Francesca!
Een waardige winnaar als je het mij vraagt. Gefeliciteerd Francesca!
Ware objectiviteit bestaat niet. Probeer het dus ook niet na te streven.
Gefeliciteerd!
Ik had het gisteren nog niet gelezen, maar het is inderdaad heel leuk geschreven.
Iemand een reactie op mijn verhaal? Zoetsappig is het niet vind ik... ;-)
Nou ja, ik doe volgende keer denk ik wel weer mee.
Infiniti
Ik had het gisteren nog niet gelezen, maar het is inderdaad heel leuk geschreven.
Iemand een reactie op mijn verhaal? Zoetsappig is het niet vind ik... ;-)
Nou ja, ik doe volgende keer denk ik wel weer mee.
Infiniti
Infiniti
Francesca! Van harte gefeliciteerd! De aanhouder wint!
Nieuw topic: FOK!/NachtLicht topic week 24: Bindingsangst
Nieuw topic: FOK!/NachtLicht topic week 24: Bindingsangst
Jeuj Francesca!! Proficiat
Komende week geen verhaal van mij, i.v.m. bruiloft & huwelijksreis
succes allemaal en tot over anderhalve week (dan doe ik weer mee)
Komende week geen verhaal van mij, i.v.m. bruiloft & huwelijksreis
succes allemaal en tot over anderhalve week (dan doe ik weer mee)
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Gefeli Francesca!
Jij ook trouwens hannekez!
Jij ook trouwens hannekez!
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Jah, onze bruiloft en huwelijksreis
Thanx
Thanx
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
schrijvend op de computer van een "ander", naast mij een spinnende, rode kater, heb ik uitzicht op een prachtige molen en een sombere lucht, het is zo typisch Nederlands allemaal, maar wat een heerlijk gevoel...ff "thuis"!
lieve allemaal, dank voor de feli's, de fb enne ... tot over een paar dagen!!! Iedereen veel succes met schrijven.
Hannekez, alvast gefeli en heel veel geluk!!
lieve allemaal, dank voor de feli's, de fb enne ... tot over een paar dagen!!! Iedereen veel succes met schrijven.
Hannekez, alvast gefeli en heel veel geluk!!
|
|
