LIT Literatuur, Taal en Kunst
Boekbesprekingen, vragen over schrijvers, je favoriete theaterstuk, de mooiste schilderijen of de beste musea. Een must voor alle liefhebbers van kunst, boeken, theater en taal.
In dit topic vind je een uitleg over de FOK!/Nachtlicht Verhalenwedstrijd.
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 28 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'In een droom...' als subthema. Liefde kan droom en werkelijkheid soms verraderlijk door elkaar halen. Soms zelfs tot nachtmerrie worden. Bovendien kennen dromen weinig beperkingen. Vlieg met me mee!
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Veel succes namens de crew!
NachtLicht is het literaire radioprogramma van de NCRV op radio 1. Het programma wordt iedere zondagnacht uitgezonden.
In dit topic kun je meedingen naar de weekprijs: het winnende verhaal wordt voorgelezen in de uitzending van NachtLicht en zowel in tekst als in audio op hun site geplaatst. De winnaar van deze week wordt waarschijnlijk geselecteerd op vrijdag 28 mei en bekendgemaakt op de site van NachtLicht.
Daarna open ik een nieuw topic voor de week erop.
Alle weekwinnaars worden in augustus 2004 door een jury beoordeeld, waarna de winaar van het FOK!/NachtLicht Liefdesverhaal 2004 bekend wordt gemaakt.
Ter inspiratie geldt deze week 'In een droom...' als subthema. Liefde kan droom en werkelijkheid soms verraderlijk door elkaar halen. Soms zelfs tot nachtmerrie worden. Bovendien kennen dromen weinig beperkingen. Vlieg met me mee!
Zoals altijd geldt ook nu: je hoeft je niet aan dit subthema te houden, maar misschien kun je er wat mee.
Eerdere weekwinnaars kun je terugvinden op de site van NachtLicht
Dit was het wedstrijdtopic van week 6
Dit was het wedstrijdtopic van week 7
Dit was het wedstrijdtopic van week 8
Dit was het wedstrijdtopic van week 9 en 10
Dit was het wedstrijdtopic van week 11 en 12
Dit was het wedstrijdtopic van week 13 en 14
Dit was het wedstrijdtopic van week 15
Dit was het wedstrijdtopic van week 16
Dit was het wedstrijdtopic van week 17
Dit was het wedstrijdtopic van week 20
Dit was het wedstrijdtopic van week 21
Veel succes namens de crew!
Natte droom
Dit thema biedt veel mogelijkheden
Dit thema biedt veel mogelijkheden
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Ik staar naar het plafond. De scheuren lijken langer geworden te zijn, de kieren tussen de platen dieper. Jouw hoofd verschijnt voor mijn netvlies, het wil niet weg.
Je praat tegen me, lacht naar me, alsof alles nog normaal is. Je ogen kijken recht in de mijne, je stem galmt door mijn hoofd. Gisteren was alles nog normaal.
Je keek me aan, je hoofd een beetje schuin, wat ik altijd zo schattig vond. Ik zag je lippen bewegen maar verstond je niet, wilde je niet verstaan. Ik voelde een traan branden. Toen de druppel uiteen spatte op de grond was het al te laat. Ik rende weg, naar een plek waar ik me veilig zou voelen.
Ik draai me om. Je hoofd gaat mee, je wil niet weg. Je ogen branden een gat in mijn hart, je mond lacht om grapjes die ik niet gemaakt heb. Ik wil je kwijt. Mijn hoofd bonkt.
Je zei dat je niet meer verliefd was. Dat we uit elkaar gegroeid waren. Dat ik zo veranderd was, maar het was niet mijn schuld. We pasten gewoon niet meer echt bij elkaar. De magie was weg, zei je. En ik kon er niks aan doen. Je deed me pijn.
Ik wil schreeuwen, je moet vertrekken. Ik wil slapen maar kan het niet. Mijn keel lijkt dichtgeschroefd, alsof ik niets mág zeggen. Ga weg, het is over, ik moet je vergeten. Het was niet mijn schuld. Ga weg, alsjeblieft.
Ik voelde me waardeloos. Je gooide me weg. Je scheurde een stukje uit me. Een stukje waar jij zat, een stukje wat van jou was, helemaal voor jou alleen. Ik moest je maar vergeten, zei je. Het was over. Je had gelijk. Er was niets meer.
Ik kijk naar mijn gordijnen. Ze zijn nog steeds hetzelfde. De wereld verandert niet mee als jij verandert. Jij kijkt terug. Ik haat je, ga weg! Verdwijn, alsjeblieft, laat me alleen.
Ik glijd weg, door een tunnel, naar een bed. Je ligt daar, je wacht. Op mij? Op niemand. Ik wil je vasthouden maar het kan niet. Het is uit. Je lippen bewegen, maar het is niet voor mij. Dan verdwijn je. Je wordt wazig en dan ben je weg.
Ik open mijn ogen.
Ik staar naar het plafond.
De scheuren lijken langer geworden te zijn, de kieren tussen de platen dieper.
Ik wacht. Op jou? Op niemand.
Je bent weg. Verdwenen, uit mijn leven.
In mijn droom.
Je praat tegen me, lacht naar me, alsof alles nog normaal is. Je ogen kijken recht in de mijne, je stem galmt door mijn hoofd. Gisteren was alles nog normaal.
Je keek me aan, je hoofd een beetje schuin, wat ik altijd zo schattig vond. Ik zag je lippen bewegen maar verstond je niet, wilde je niet verstaan. Ik voelde een traan branden. Toen de druppel uiteen spatte op de grond was het al te laat. Ik rende weg, naar een plek waar ik me veilig zou voelen.
Ik draai me om. Je hoofd gaat mee, je wil niet weg. Je ogen branden een gat in mijn hart, je mond lacht om grapjes die ik niet gemaakt heb. Ik wil je kwijt. Mijn hoofd bonkt.
Je zei dat je niet meer verliefd was. Dat we uit elkaar gegroeid waren. Dat ik zo veranderd was, maar het was niet mijn schuld. We pasten gewoon niet meer echt bij elkaar. De magie was weg, zei je. En ik kon er niks aan doen. Je deed me pijn.
Ik wil schreeuwen, je moet vertrekken. Ik wil slapen maar kan het niet. Mijn keel lijkt dichtgeschroefd, alsof ik niets mág zeggen. Ga weg, het is over, ik moet je vergeten. Het was niet mijn schuld. Ga weg, alsjeblieft.
Ik voelde me waardeloos. Je gooide me weg. Je scheurde een stukje uit me. Een stukje waar jij zat, een stukje wat van jou was, helemaal voor jou alleen. Ik moest je maar vergeten, zei je. Het was over. Je had gelijk. Er was niets meer.
Ik kijk naar mijn gordijnen. Ze zijn nog steeds hetzelfde. De wereld verandert niet mee als jij verandert. Jij kijkt terug. Ik haat je, ga weg! Verdwijn, alsjeblieft, laat me alleen.
Ik glijd weg, door een tunnel, naar een bed. Je ligt daar, je wacht. Op mij? Op niemand. Ik wil je vasthouden maar het kan niet. Het is uit. Je lippen bewegen, maar het is niet voor mij. Dan verdwijn je. Je wordt wazig en dan ben je weg.
Ik open mijn ogen.
Ik staar naar het plafond.
De scheuren lijken langer geworden te zijn, de kieren tussen de platen dieper.
Ik wacht. Op jou? Op niemand.
Je bent weg. Verdwenen, uit mijn leven.
In mijn droom.
Niet dat ik verder de nadruk wil leggen op je leeftijd, maar ik denk dat de rest van de deelnemers strontjaloers op je is dat je met 14 in staat bent zulke verhalen te schrijven..
Keep 'em coming dus! Baggerverhalenin jouw ogen of niet!
Keep 'em coming dus! Baggerverhalenin jouw ogen of niet!
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Nah, slaat nergens op deze... morgen nieuwe poging misschien
[ Bericht 28% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 22-05-2004 10:41:41 ]
[ Bericht 28% gewijzigd door Verdwaalde_99 op 22-05-2004 10:41:41 ]
Sinds 2007 anti depressiva vrij,
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
In 2008 gezonder enigsins rustiger blij.
Gekte en waanzin voorbij.
Eindelijk tijd voor de normalere realiteit.
Commentaar op spelling, stijl en inhoud graag pas leveren na sluitingstijd voor inzendingen.
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Edit je post maar en vervang hetquote:Op vrijdag 21 mei 2004 18:02 schreef Twinky het volgende:
wat een baggerverhaal :S
er komt nog wel een nieuwe.. dit is echt bullshit..
(elf minuten )
Op woensdag 24 sept. 2008 schreef Danny het volgende:
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Dagonet doet onaardig tegen iedereen. Je bent dus helemaal niet zo bijzonder als je denkt...
Mijn grootste bijdrage aan de FP.
Best netjes gedaan hoor. Hoe je speelt met de tijd. En dat laatste 'In mijn droom.' is erg raak.quote:Op vrijdag 21 mei 2004 18:02 schreef Twinky het volgende:
verhaal
PE#1
Vannacht heb jij mijn hart gestolen. Sluw als een vos voerde je je plannetje bedachtzaam uit. Met mijn volle verstand was ik er bij, maar ik had niets in de gaten.
Je blik hield me vanaf het begin in zijn macht. Ik kon alleen maar naar je staren, verdrinken in de diepe gronden van je grijze ogen. Mijn wijsvinger draaide loom in het zand, ongemerkt vormden zich hartjes die werden overspoeld door het zilte zeewater.
Rustig kwam je op me af. Je maakte een opmerking over mijn verbrande huid, een glimlach op je gezicht. Dankbaar nam ik je aanbod aan om mijn rug in te smeren. Je handen waren verrassend zacht, de koude olie voelde heerlijk in contrast met de warme zon. Loom genoot ik van het heerlijke moment, zacht hoorde ik de meeuwen krijsen op de achtergrond…
Een zoen op mijn arm bracht mij weer in deze tijd. Ik zag dat de zon alweer op weg was naar de andere kant van de wereld, het strand lag er verlaten bij. Je sloeg een handdoek om me heen, een arm om mijn middel. Langzaam kwam je dichterbij, je mond raakte zachtjes mijn wang aan. Als in een roes streek ik door je haren, proefde de zoute zee.
Samen keken we naar de sterren, op zoek naar de grote beer. Je vingers streelden mijn warme huid, je fluisterde me alle woordjes toe die ik wilde horen.
Doelgericht en onmerkbaar zocht jij naar je buit van vannacht. Het goud lag binnen handbereik, een zoen, een blik nog, en het was van jou. Gretig pakte je het aan, niet beseffend dat een leven zonder hart vreselijk pijn kan doen.
Je tedere zoenen voerden me naar een spiraalvormige tunnel, tollend zocht ik naar vaste grond onder mijn voeten. Tevergeefs, mijn lichaam voelde als verlamd, vond geen enkel houvast aan de gladde wanden van mijn onderbewustzijn.
Badend in het zweet word ik wakker. Mijn handen voelen slaapdronken naar de plek naast me, teleurgesteld en verward grijp ik naar het lege kussen. Zandkorrels kriebelen tussen mijn tenen, maar mijn hart kan ik nergens meer vinden.
Je blik hield me vanaf het begin in zijn macht. Ik kon alleen maar naar je staren, verdrinken in de diepe gronden van je grijze ogen. Mijn wijsvinger draaide loom in het zand, ongemerkt vormden zich hartjes die werden overspoeld door het zilte zeewater.
Rustig kwam je op me af. Je maakte een opmerking over mijn verbrande huid, een glimlach op je gezicht. Dankbaar nam ik je aanbod aan om mijn rug in te smeren. Je handen waren verrassend zacht, de koude olie voelde heerlijk in contrast met de warme zon. Loom genoot ik van het heerlijke moment, zacht hoorde ik de meeuwen krijsen op de achtergrond…
Een zoen op mijn arm bracht mij weer in deze tijd. Ik zag dat de zon alweer op weg was naar de andere kant van de wereld, het strand lag er verlaten bij. Je sloeg een handdoek om me heen, een arm om mijn middel. Langzaam kwam je dichterbij, je mond raakte zachtjes mijn wang aan. Als in een roes streek ik door je haren, proefde de zoute zee.
Samen keken we naar de sterren, op zoek naar de grote beer. Je vingers streelden mijn warme huid, je fluisterde me alle woordjes toe die ik wilde horen.
Doelgericht en onmerkbaar zocht jij naar je buit van vannacht. Het goud lag binnen handbereik, een zoen, een blik nog, en het was van jou. Gretig pakte je het aan, niet beseffend dat een leven zonder hart vreselijk pijn kan doen.
Je tedere zoenen voerden me naar een spiraalvormige tunnel, tollend zocht ik naar vaste grond onder mijn voeten. Tevergeefs, mijn lichaam voelde als verlamd, vond geen enkel houvast aan de gladde wanden van mijn onderbewustzijn.
Badend in het zweet word ik wakker. Mijn handen voelen slaapdronken naar de plek naast me, teleurgesteld en verward grijp ik naar het lege kussen. Zandkorrels kriebelen tussen mijn tenen, maar mijn hart kan ik nergens meer vinden.
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
*Ietsjes gewijzigd na opmerkingen van naasten dat het porno is?*
Wat een dikke puist daar op zijn schouder. Zou hij het merken als ik hem uitknijp? “Oh, schat, wat ben je lekker”. Zo, daar komt wat uit, mijn hele vinger zit onder. “Ik wil dat je m’n vingers likt, lik ze helemaal af”. Zo, schoon. Zou ze weer komen vandaag? Ik hoop dat ze weer komt vandaag.
Onwennig loopt ze het donkere steegje in. Waar was het ook alweer? Ze kijkt naar een man die met opgestoken kraag naar buiten stapt. Ze lijkt wel gek, waarom gaat ze hierheen? Voor haar. Maar wat dan? “Hoeveel?”. Oh, die ogen. Die volle, rood gestifte lippen en mondhoeken die omkrullen wanneer ze lacht. Hoe zouden haar borsten voelen? Zouden ze zacht zijn? In gedachte maakt ze de push-up van de vrouw voorzichtig los en vult haar handen met het warme vlees. Haar vingers kruipen voorzichtig naar beneden en haken zich onder het rode stringetje. Langzaam zakt ze door haar knieën. In haar neus de penetrante geur van vagina en mannelijke sappen. Zachtjes duwt ze haar neus tegen het kleine bosje haar. Met haar tong strijkt ze er teder overheen, ertussen, erin, en voelt hoe zij zelf op begint te zwellen bij het horen van de zachte kreuntjes boven haar.
“Oh ja, niet stoppen!”. Ja, dat vind je wel lekker he. Oh wat wil je graag. Wanneer het vrouwtje het te druk heeft met de kinderen he? Zou je goed zijn? Ik voel het niet meer. Zo uitgehold dat zelfs een lul van 25 centimeter nog zou verdrinken. Zou ze er weer zijn? Ik hoop zo dat ze er weer is. Alsjeblieft. Laat haar er zijn.
Daar was het, toch? Ze vertraagd haar tempo en met haar ogen strak vooruit loopt ze verder. Waarom doet ze dit? Ze is echt gek. Verwachtingsvol stopt ze en kijkt opzij. Ze ziet niets. Het gordijn is dicht. Beschaamd loopt ze snel verder en pakt haar mobieltje. “Hai schat, met mij. Ja, de trein had vertraging, maar ik kom nu naar je toe hoor… Ik ook van jou.”
[ Bericht 1% gewijzigd door Sliph op 22-05-2004 12:17:39 ]
Wat een dikke puist daar op zijn schouder. Zou hij het merken als ik hem uitknijp? “Oh, schat, wat ben je lekker”. Zo, daar komt wat uit, mijn hele vinger zit onder. “Ik wil dat je m’n vingers likt, lik ze helemaal af”. Zo, schoon. Zou ze weer komen vandaag? Ik hoop dat ze weer komt vandaag.
Onwennig loopt ze het donkere steegje in. Waar was het ook alweer? Ze kijkt naar een man die met opgestoken kraag naar buiten stapt. Ze lijkt wel gek, waarom gaat ze hierheen? Voor haar. Maar wat dan? “Hoeveel?”. Oh, die ogen. Die volle, rood gestifte lippen en mondhoeken die omkrullen wanneer ze lacht. Hoe zouden haar borsten voelen? Zouden ze zacht zijn? In gedachte maakt ze de push-up van de vrouw voorzichtig los en vult haar handen met het warme vlees. Haar vingers kruipen voorzichtig naar beneden en haken zich onder het rode stringetje. Langzaam zakt ze door haar knieën. In haar neus de penetrante geur van vagina en mannelijke sappen. Zachtjes duwt ze haar neus tegen het kleine bosje haar. Met haar tong strijkt ze er teder overheen, ertussen, erin, en voelt hoe zij zelf op begint te zwellen bij het horen van de zachte kreuntjes boven haar.
“Oh ja, niet stoppen!”. Ja, dat vind je wel lekker he. Oh wat wil je graag. Wanneer het vrouwtje het te druk heeft met de kinderen he? Zou je goed zijn? Ik voel het niet meer. Zo uitgehold dat zelfs een lul van 25 centimeter nog zou verdrinken. Zou ze er weer zijn? Ik hoop zo dat ze er weer is. Alsjeblieft. Laat haar er zijn.
Daar was het, toch? Ze vertraagd haar tempo en met haar ogen strak vooruit loopt ze verder. Waarom doet ze dit? Ze is echt gek. Verwachtingsvol stopt ze en kijkt opzij. Ze ziet niets. Het gordijn is dicht. Beschaamd loopt ze snel verder en pakt haar mobieltje. “Hai schat, met mij. Ja, de trein had vertraging, maar ik kom nu naar je toe hoor… Ik ook van jou.”
[ Bericht 1% gewijzigd door Sliph op 22-05-2004 12:17:39 ]
Als verdoofd zit ik op het terras, in mijn favoriete leunstoel. Ik heb mezelf voor de tweede maal ingeschonken, een dubbele whisky, met ijs, wat kan mij het schelen, het is bloedheet.
Wat heb ik de pest in, wat voel ik me rot, verloren van een of andere onbenul, buitengewoon jong talent noemen ze zoiets, het is verdomme niet eerlijk.
“Schat, kom je eten?”
Rot op, wil ik roepen, laat me met rust!
“Laat me maar. Ik kom zo… misschien.”
Een voelbare spanning, daarna dreiging en tot slot een diepe zucht, hij geeft het op en draait zich mismoedig om.
Woedend kom ik overeind, ik laat niet zomaar met me sollen! Is hij nu helemaal, heb ik me dáárvoor uitgesloofd?
Ik zie het verbaasde gezicht van mijn vriend als ik hem voorbij stuif. Hij roept iets, maar ik zit al in mijn Fiat en rijd met gierende banden weg.
Hé, ik moet vaker whisky drinken, ik race over de weg, haal iedereen in, zelfs de politie heeft het nakijken. Rood licht, ik word geflitst, who cares, dan maar een vette bon.
Ik voel me sterk, ik ga die vent de waarheid vertellen, recht in zijn smoel. Hij zal tegensputteren, mij proberen te kalmeren, paaien zelfs, maar ik zal hem geen enkele kans geven, ik ga hem afbekken, heel klein maken, het is zijn verdiende loon.
Eindelijk, ik ben er. Neonletters dansen voor mijn ogen, is dit de studio? Een dikke portier wil mij tegenhouden, maar één klap is genoeg.
Ik weet precies achter welke deur hij zit, daarachter hoor ik zijn lijzige stem. Er brandt een felrode lamp boven, maar ik laat me door niets tegenhouden, ik heb nergens respect voor. Als ik de deur opentrap, geniet ik van zijn verschrikte uitroep en zijn doodsbange ogen. Hij probeert weg te duiken, maar ik zit met één sprong boven op hem. Langzaam hef ik mijn gebalde vuist …
“Liefje, word eens wakker?”
Mijn vriend neemt mijn glas over, strijkt liefdevol over mijn bezwete voorhoofd, drukt een zachte kus op mijn lippen…
“Ik houd van je, dat weet je toch?”
Wat heb ik de pest in, wat voel ik me rot, verloren van een of andere onbenul, buitengewoon jong talent noemen ze zoiets, het is verdomme niet eerlijk.
“Schat, kom je eten?”
Rot op, wil ik roepen, laat me met rust!
“Laat me maar. Ik kom zo… misschien.”
Een voelbare spanning, daarna dreiging en tot slot een diepe zucht, hij geeft het op en draait zich mismoedig om.
Woedend kom ik overeind, ik laat niet zomaar met me sollen! Is hij nu helemaal, heb ik me dáárvoor uitgesloofd?
Ik zie het verbaasde gezicht van mijn vriend als ik hem voorbij stuif. Hij roept iets, maar ik zit al in mijn Fiat en rijd met gierende banden weg.
Hé, ik moet vaker whisky drinken, ik race over de weg, haal iedereen in, zelfs de politie heeft het nakijken. Rood licht, ik word geflitst, who cares, dan maar een vette bon.
Ik voel me sterk, ik ga die vent de waarheid vertellen, recht in zijn smoel. Hij zal tegensputteren, mij proberen te kalmeren, paaien zelfs, maar ik zal hem geen enkele kans geven, ik ga hem afbekken, heel klein maken, het is zijn verdiende loon.
Eindelijk, ik ben er. Neonletters dansen voor mijn ogen, is dit de studio? Een dikke portier wil mij tegenhouden, maar één klap is genoeg.
Ik weet precies achter welke deur hij zit, daarachter hoor ik zijn lijzige stem. Er brandt een felrode lamp boven, maar ik laat me door niets tegenhouden, ik heb nergens respect voor. Als ik de deur opentrap, geniet ik van zijn verschrikte uitroep en zijn doodsbange ogen. Hij probeert weg te duiken, maar ik zit met één sprong boven op hem. Langzaam hef ik mijn gebalde vuist …
“Liefje, word eens wakker?”
Mijn vriend neemt mijn glas over, strijkt liefdevol over mijn bezwete voorhoofd, drukt een zachte kus op mijn lippen…
“Ik houd van je, dat weet je toch?”
okay hier mijn nieuwe verhaal... (waarom fb pas erna dagonet?? ik vind het opzich wel handig, fijn, leuk enzo)
Een roze waas schoof voor zijn ogen. Ze glinsterde van top tot teen. Haar heldere, groene ogen keken op hem neer, alsof ze naast zijn bed stond. Hij stak zijn hand uit, wilde haar aanraken, vasthouden. Ze kwam dichterbij. Hij nam haar slanke, gladde hand in de zijne. Haar lange, blonde haren wapperden eventjes mee met een zuchtje wind wat er niet was. Hij zuchte, ze was prachtig. Ze kwam nog dichterbij. Hij rook de zoete geur van een duur parfum. Hij zag de kleine sproetjes op haar neus. Haar been drukte door het donzen dekbed heen tegen het zijne. Hij ging wat rechterop zitten, keek naar haar ogen, haar volmaakte gezicht, haar slanke, perfecte lichaam en een rilling liep over zijn rug. Ze voelde het en kneep zachtjes in zijn hand. Toen kwam ze naast hem op het bed zitten. De matras zakte nauwelijks in onder haar mooigevormde billen. Ze liet zijn hand los. Haar lippen fluisterden zijn naam. Teder streek ze een vochtige pluk haar van zijn voorhoofd. Met de topjes van haar vingers volgde ze de lijnen van zijn gezicht. Ze streek over zijn neus, langs zijn kaken, drukte voorzichtig op het plekje tussen zijn wenkbrauwen. Zijn hele lijf tintelde van haar aanrakingen. Ze boog zich dichter naar hem toe. Haar blonde haren vielen als gordijnen langs de zijkant van haar beeldschone gezicht. Ze kietelde in zijn nek. Hij zuchtte. Ze streek over de randjes van zijn oren, volgde zijn haargrens. Hij keek naar haar ogen, haar neus en haar mond. Ze aaide de plukjes haar aan de zijkant van zijn hals. Ze streelde zijn schouders. Hij volgde de bewegingen van haar sleutelbeenderen. Hij staarde naar de kleine haartjes op haar onderarm. Toen drukte ze haar lippen tegen de zijne. Hij opende zijn mond. Haar tong gleed naar binnen. Voorzichtig, onderzoekend. Hij sloeg zijn armen om haar nek. Haar mond streelde de zijne.
Voorzichtig opende ik de deur. Mijn zoon had zijn deken van zich afgewoeld. Op mijn tenen sloop ik naar binnen en dekte hem opnieuw toe. Zijn duim gleed uit zijn mond. Wat was het af en toe nog een kind...
(nu wel 354 woorden )
Een roze waas schoof voor zijn ogen. Ze glinsterde van top tot teen. Haar heldere, groene ogen keken op hem neer, alsof ze naast zijn bed stond. Hij stak zijn hand uit, wilde haar aanraken, vasthouden. Ze kwam dichterbij. Hij nam haar slanke, gladde hand in de zijne. Haar lange, blonde haren wapperden eventjes mee met een zuchtje wind wat er niet was. Hij zuchte, ze was prachtig. Ze kwam nog dichterbij. Hij rook de zoete geur van een duur parfum. Hij zag de kleine sproetjes op haar neus. Haar been drukte door het donzen dekbed heen tegen het zijne. Hij ging wat rechterop zitten, keek naar haar ogen, haar volmaakte gezicht, haar slanke, perfecte lichaam en een rilling liep over zijn rug. Ze voelde het en kneep zachtjes in zijn hand. Toen kwam ze naast hem op het bed zitten. De matras zakte nauwelijks in onder haar mooigevormde billen. Ze liet zijn hand los. Haar lippen fluisterden zijn naam. Teder streek ze een vochtige pluk haar van zijn voorhoofd. Met de topjes van haar vingers volgde ze de lijnen van zijn gezicht. Ze streek over zijn neus, langs zijn kaken, drukte voorzichtig op het plekje tussen zijn wenkbrauwen. Zijn hele lijf tintelde van haar aanrakingen. Ze boog zich dichter naar hem toe. Haar blonde haren vielen als gordijnen langs de zijkant van haar beeldschone gezicht. Ze kietelde in zijn nek. Hij zuchtte. Ze streek over de randjes van zijn oren, volgde zijn haargrens. Hij keek naar haar ogen, haar neus en haar mond. Ze aaide de plukjes haar aan de zijkant van zijn hals. Ze streelde zijn schouders. Hij volgde de bewegingen van haar sleutelbeenderen. Hij staarde naar de kleine haartjes op haar onderarm. Toen drukte ze haar lippen tegen de zijne. Hij opende zijn mond. Haar tong gleed naar binnen. Voorzichtig, onderzoekend. Hij sloeg zijn armen om haar nek. Haar mond streelde de zijne.
Voorzichtig opende ik de deur. Mijn zoon had zijn deken van zich afgewoeld. Op mijn tenen sloop ik naar binnen en dekte hem opnieuw toe. Zijn duim gleed uit zijn mond. Wat was het af en toe nog een kind...
(nu wel 354 woorden )
Hee twink gefeliciteerd nog.
Ik wacht nog wel even met mijn verhaaltje voor deze week, ben nu echt kapot.. Ik ga in ieder geval wel wat beter mijn best doen dan vorige week.
Ik wacht nog wel even met mijn verhaaltje voor deze week, ben nu echt kapot.. Ik ga in ieder geval wel wat beter mijn best doen dan vorige week.
Ik ga nog liever dood, dan dit ik ooit een zin herschrijf. R. Giphart
Mini-verhaal. FB mag.
Droom
Het ruikt hier naar kampvuur. Ik wil je. Waar ben je? Het is zo koud hier. Noordoostzuidwest niks. Alleen kou.
Toen rolden we naakt over een veld. Het gras prikte een beetje maar dat was niet erg.
Zowaar, vlinders! Blauw en geel en rood. Als je niet snel verschijnt sla ik ze allemaal dood.
(Ik heb me wel eens afgevraagd, hoeveel onschuldige insecten hebben we door ons schuldige rollen van het leven beroofd? Twee lieveheersbeestjes, op weg naar huis, getroffen door jouw rechterbil. Wat zou hun laatste gedachte geweest zijn?)
Wie ben je, verdomme? Ik heb het koud.
Droom
Het ruikt hier naar kampvuur. Ik wil je. Waar ben je? Het is zo koud hier. Noordoostzuidwest niks. Alleen kou.
Toen rolden we naakt over een veld. Het gras prikte een beetje maar dat was niet erg.
Zowaar, vlinders! Blauw en geel en rood. Als je niet snel verschijnt sla ik ze allemaal dood.
(Ik heb me wel eens afgevraagd, hoeveel onschuldige insecten hebben we door ons schuldige rollen van het leven beroofd? Twee lieveheersbeestjes, op weg naar huis, getroffen door jouw rechterbil. Wat zou hun laatste gedachte geweest zijn?)
Wie ben je, verdomme? Ik heb het koud.
Like carrots, handbags, cheese, toilets, Russians, planets, hamsters, weddings, poets, Stalin, Kuala Lumpur, pygmys, budgies, Kuala Lumpur, carrots, handbags, cheese.
Twinky, jij moet blijven oefenen met schrijven en veel lezen. Voor een veertienjarige zie jij de dingen namelijk verrassend helder. Als jij je hierin blijft ontwikkelen, kun je wel ver komen, denk ik.quote:Op zaterdag 22 mei 2004 13:22 schreef Twinky het volgende:
okay hier mijn nieuwe verhaal...
"verhaal"
PE#1
FB:- 350 woorden?quote:Op zaterdag 22 mei 2004 13:47 schreef Mahavishnu het volgende:
Mini-verhaal. FB mag.
Droom
Het ruikt hier naar kampvuur. Ik wil je. Waar ben je? Het is zo koud hier. Noordoostzuidwest niks. Alleen kou.
Toen rolden we naakt over een veld. Het gras prikte een beetje maar dat was niet erg.
Zowaar, vlinders! Blauw en geel en rood. Als je niet snel verschijnt sla ik ze allemaal dood.
(Ik heb me wel eens afgevraagd, hoeveel onschuldige insecten hebben we door ons schuldige rollen van het leven beroofd? Twee lieveheersbeestjes, op weg naar huis, getroffen door jouw rechterbil. Wat zou hun laatste gedachte geweest zijn?)
Wie ben je, verdomme? Ik heb het koud.
-mooi, wel een beetje apart.
-je gaat van ik wil je, waar ben je, naar wie ben je.
-waar de vlinders vandaan komen snap ik ook niet.
-vuur is lekker warm
[edit]ik wil ook graag fb op mijn verhaal [/edit]
Twinky, jouw verhaal vind ik zoals gezegd geslaagd. De droom die je beschrijft is door de eenvoud ervan erg mooi. En het contrast tussen wat zoon ervaart en moeder ziet is erg verrassend.
PE#1
we willen allemaal wel feedback toch? al is het alleen maar om er van naast je schoenen te gaan lopen
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
haha inderdaad hanneke, maar dagonet zei:
quote:Commentaar op spelling, stijl en inhoud graag pas leveren na sluitingstijd voor inzendingen.
jammer jammer.....
als ik het zelf maar goed vind
als ik het zelf maar goed vind
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ja, ik vind (mag dat?) dat je gewoon meteen moet kunnen fb-en. de nachtlicht mensen zeiden ook zoiets van 'je mag veranderen tot 17:00' en daar hoordt fb ook bij
(en aan 'mooi verhaal' etc heb ik niks....)
(en aan 'mooi verhaal' etc heb ik niks....)
dagonet, kunnen we geen apart topic openen voor FB? voorkomt slow-chat en is dan toch erg prettig, aangezien het altijd fijn is om te weten wat je anders had kunnen doen.
(ik weet het antwoord al wel, maar wil ook graag weten WAAROM we geen fb meer mogen geven. twee weken geleden werd ons nog wijsgemaakt dat we het wel moesten doen)
(ik weet het antwoord al wel, maar wil ook graag weten WAAROM we geen fb meer mogen geven. twee weken geleden werd ons nog wijsgemaakt dat we het wel moesten doen)
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
of een apart topic voor de verhalen, zodat je dan 1 topic hebt met de verhalen en 1 topic verhalen + fb. (volgens mij is dagonet er niet)
iedereen blijft toch wel fb-en
iedereen blijft toch wel fb-en
hmm dan moet je je verhaal dubbel plaatsen. is ook niet handig.
ach, wie weet mag het gewoon niet. maar dan mogen ze wel vertellen waarom niet. vind ik
ach, wie weet mag het gewoon niet. maar dan mogen ze wel vertellen waarom niet. vind ik
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
nog een beetje fb voor hanneke..
(wat zijn we trouwens toch vadzig aan het slowchatten )quote:Op vrijdag 21 mei 2004 23:12 schreef hannekez het volgende:
Vannacht heb jij mijn hart gestolen. Sluw als een vos ik vind die vos hier niet zo mooi.. ik krijg meteen bos-ideeen voerde je je plannetje bedachtzaam uit. Met mijn volle verstand was ik er bij, maar ik had niets in de gaten.
Je blik hield me vanaf het begin in zijn macht. Ik kon alleen maar naar je staren, verdrinken in de diepe gronden van je grijze ogen. Mijn wijsvinger draaide loom in het zand, ongemerkt vormden zich hartjes die werden overspoeld door het zilte bah zeewater. dan word je zelf toch ook nat?, wordt moeilijk, in laten smeren 'onder' water
Rustig kwam je op me af. Je maakte een opmerking over mijn verbrande huid, een glimlach op je gezicht. ik zou er met bij zetten en de komma weg. De glimlach 'hangt' teveel aan de opmerking, lijkt mij. Dankbaar nam ik je aanbod aan om mijn rug in te smeren. Je handen waren verrassend zacht, je kunt op het strand niet insmeren zonder schuren de koude olie voelde heerlijk in contrast met de warme zon. dit is mooi Loom genoot ik van het heerlijke moment, zacht hoorde ik de meeuwen krijsen op de achtergrond... hier zou ik 'loom genoot ik' en dan 'ik hoorde zacht' doen, variatie
Een zoen op mijn arm bracht mij weer in deze tijd. ik zou kus doen, zoen klinkt zo snel zo vochtigIk zag dat de zon alweer op weg was naar de andere kant van de wereld, en nog steeds insmeren?het strand lag er verlaten bij. Je sloeg een handdoek om me heen, een arm om mijn middel. leuk!Langzaam kwam je dichterbij, je mond raakte zachtjes mijn wang aan. Als in een roes streek ik door je haren, proefde de zoute zee.
Samen keken we naar de sterren, op zoek naar de grote beer. het wordt wel erg snel donker bij jou...Je vingers streelden mijn warme huid,warm waarvan? de zon is toch weg? je fluisterde me alle woordjes toe die ik wilde horen.
Doelgericht en onmerkbaar zocht jij naar je buit van vannacht. Het goud lag binnen handbereik, een zoen, een blik nog, en het was van jou. Gretig pakte je het aan, zonder aan klinkt het meer 'gestolen' niet beseffend dat een leven zonder hart vreselijk pijn kan doen.
Je tedere zoenen voerden me naar een spiraalvormige tunnel, tollend zocht ik naar vaste grond onder mijn voeten. Tevergeefs, mijn lichaam voelde als verlamd, vond geen enkel houvast aan de gladde wanden van mijn onderbewustzijn.
Badend in het zweet word ik wakker. Mijn handen voelen slaapdronken naar de plek naast me, teleurgesteld en verward grijp ik naar het lege kussen. Zandkorrels kriebelen tussen mijn tenen, maar mijn hart kan ik nergens meer vinden.
jongens, jongens toch, wél goed lezen, hé! Er staat heel duidelijk "commentaar" en wat wij graag willen is feedback, is toch niet hezelfde volgens mij...quote:Op zaterdag 22 mei 2004 14:15 schreef Twinky het volgende:
haha inderdaad hanneke, maar dagonet zei:
[..]
vond het een beetje onduidelijk: na sluitingstijd... voor inzendingen... wat bedoelt ie nou?
En Twinky, no hard feelings, hoor!
leuk hoe een ander naar je verhaal kijkt! ook goed, omdat me dan dus moet bedenken of het goed overkomt naar een ander.
ik moest lachen bij je opmerking over de warme huid, ben je zelf nog nooit verbrand geweest?
thanx Twinky!
ik moest lachen bij je opmerking over de warme huid, ben je zelf nog nooit verbrand geweest?
thanx Twinky!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
ojaquote:Op zaterdag 22 mei 2004 14:43 schreef hannekez het volgende:
ik moest lachen bij je opmerking over de warme huid, ben je zelf nog nooit verbrand geweest?
vergeten.. ik verbrand echt supersnel
ga ook altijd drie maanden voor de vakantie elke week onder de zonnebank, dan valt het wat mee
[edit]dan zou ik trouwens hete huid doen, of voor de duidelijkheid verbrand er bij zetten .. ik ga nou de hond uitlaten. ben er vanavond weer ofzo.[/edit]
Je kunt beter niet onder de zonnebank. Dat is erg onhygiënisch, omdat door de temperatuur allerlei ongedierte groeit. Daarnaast veroudert je huid er erg snel door.
PE#1
getverdemme convinced! zulke details mag je voortaan wel voor je houden!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Ik heb een gedichtje over het onderwerp geschreven. Over mijn verhaal ben ik nog aan het nadenken.
de droom
De droom waarin ik leef
Die mij dit leven geeft
Is een droom van werkelijkheid
Een vlucht die mij verblijdt
De illusie van het bestaan
Is aan mij voorbijgegaan
Want de realiteit waarin ik ben
Is de inkt uit mijn pen.
de droom
De droom waarin ik leef
Die mij dit leven geeft
Is een droom van werkelijkheid
Een vlucht die mij verblijdt
De illusie van het bestaan
Is aan mij voorbijgegaan
Want de realiteit waarin ik ben
Is de inkt uit mijn pen.
PE#1
d'r zit een dooie mug achter het glas (kijk ik altijd naar ). telt dat ook?quote:Op zaterdag 22 mei 2004 14:49 schreef convinced het volgende:
Je kunt beter niet onder de zonnebank. Dat is erg onhygiënisch, omdat door de temperatuur allerlei ongedierte groeit. Daarnaast veroudert je huid er erg snel door.
mijn huid is van zichzelf al extreem droog...
en na het zonne vlieg ik altijd onder de douche + aftersungevalspuldinges
Je moet het natuurlijk zelf weten, maar het is echt erg ongezond. Het vergroot de kans op kanker. Daarnaast is jouw huid in ontwikkeling, en door die straling wordt er een hoop verstoord. Eerlijk waar, beter niet doen. Je ziet dat echt goed, als je dat regelmatig doet. Rimpels enzo.
PE#1
hm.. okay.. dan word ik maar kreeft van de zomer
schijnt de zon hard in roemenie? ik ga twee weken zigeuners helpen..
dan één week thuis, mijn verjaardag vieren
dan twee weken texel yeah.
schijnt de zon hard in roemenie? ik ga twee weken zigeuners helpen..
dan één week thuis, mijn verjaardag vieren
dan twee weken texel yeah.
In Roemenië schijnt de zon wel ja. Gewoon een dikke laag zonnebrand. Wat goed van je trouwens, dat je zigeuners gaat helpen.
PE#1
Waarom wisselen jullie geen emailadressen uit of zo? Ik ben niet zo geinteresseerd in jullie vakantieplannen, sorry hoor...
Sorry, maar was jij niet degene die met hannekez aan het slowchatten was over een dagje uit? Voortaan ook maar ff mailen dan?quote:Op zaterdag 22 mei 2004 20:30 schreef Francesca het volgende:
Waarom wisselen jullie geen emailadressen uit of zo? Ik ben niet zo geinteresseerd in jullie vakantieplannen, sorry hoor...
* zo, heb me weer heerlijk met andermans zaken bemoeid..*
zo, heb me weer heerlijk met andermans zaken bemoeid..*
In wiens ogen kijk jij voordat je sterft?
Mijn droom die altijd maar voortduurt, is een bijna liefdeloze droom. De roes van het immer wakker zijn, heeft mijn geest troebel gemaakt. Er is één herinnering. Eén liefde.
Ze zat bij mij op school, een standaard lekker ding. Al flinke borsten, een stoer vriendje, drinken, blowen. Onbegrijpelijk, maar dat vriendje tolereerde mij en mijn verliefdheid. Zij voelde hetzelfde als ik, alleen durfde ze hem niet te verlaten. Dat was ook niet nodig. Het was voldoende te weten dat zij het ook voelde. We waren altijd samen, huurden films, huilden bij No Surprises van Radiohead, gaven elkaar een klap, of een kus en ze sliep bij me. Dan lag ze in een goedkoop, glanzend nachthemd, zacht snurkend in mijn armen. Ons geluk is niet blijvend gebleken. Ik kan me niet herinneren hoe, maar ergens kwam het tot een eind.
Liefde is voor mij fantasie, ik heb het nooit ervaren. Niet voor God, niet voor mijn moeder. Maar als ik in de collegebanken of op mijn bed, aan het dagdromen ben over mijn leven, dan beleef ik de mooiste romances. Zo geniet ik iedere seconde van de passie en intensiteit van verliefdheid en houden van, samengesmolten in hemelse hallucinaties.
Ik heb nooit rust gekend, maar leef in constante vermoeidheid. Slapen heb ik me op jonge leeftijd afgeleerd. Zonder nachtrust, zonder ooit te slapen, weet je niet wat wakker zijn is. Mijn realiteit is andermans fantasie. Mijn droom is nooit illusie. Ik leef mijn droom ieder moment, dag in dag uit.
Vaak gaat het over de liefde van mijn leven, een Turkse. Schitterende grijze ogen, prachtige zwarte lokken. Onze zoen was verrukkelijk. Een heerlijke tijd was dat, we hielden echt van elkaar. Als ze voor me kookte en we tegenover elkaar aan tafel zaten, kwamen we aan eten niet toe. We keken elkaar uren in de ogen. Helaas kwam haar vader erachter. Sindsdien hebben we elkaar met rust gelaten, voor ons beider bestwil.
Ik ben moe, maar ik kan niet slapen. Ik kan alleen maar denken. Mijn ogen zijn altijd geopend en ik zie alles. Behalve nu, nu zie ik alleen jou.
[ Bericht 0% gewijzigd door convinced op 23-05-2004 19:58:16 ]
Ze zat bij mij op school, een standaard lekker ding. Al flinke borsten, een stoer vriendje, drinken, blowen. Onbegrijpelijk, maar dat vriendje tolereerde mij en mijn verliefdheid. Zij voelde hetzelfde als ik, alleen durfde ze hem niet te verlaten. Dat was ook niet nodig. Het was voldoende te weten dat zij het ook voelde. We waren altijd samen, huurden films, huilden bij No Surprises van Radiohead, gaven elkaar een klap, of een kus en ze sliep bij me. Dan lag ze in een goedkoop, glanzend nachthemd, zacht snurkend in mijn armen. Ons geluk is niet blijvend gebleken. Ik kan me niet herinneren hoe, maar ergens kwam het tot een eind.
Liefde is voor mij fantasie, ik heb het nooit ervaren. Niet voor God, niet voor mijn moeder. Maar als ik in de collegebanken of op mijn bed, aan het dagdromen ben over mijn leven, dan beleef ik de mooiste romances. Zo geniet ik iedere seconde van de passie en intensiteit van verliefdheid en houden van, samengesmolten in hemelse hallucinaties.
Ik heb nooit rust gekend, maar leef in constante vermoeidheid. Slapen heb ik me op jonge leeftijd afgeleerd. Zonder nachtrust, zonder ooit te slapen, weet je niet wat wakker zijn is. Mijn realiteit is andermans fantasie. Mijn droom is nooit illusie. Ik leef mijn droom ieder moment, dag in dag uit.
Vaak gaat het over de liefde van mijn leven, een Turkse. Schitterende grijze ogen, prachtige zwarte lokken. Onze zoen was verrukkelijk. Een heerlijke tijd was dat, we hielden echt van elkaar. Als ze voor me kookte en we tegenover elkaar aan tafel zaten, kwamen we aan eten niet toe. We keken elkaar uren in de ogen. Helaas kwam haar vader erachter. Sindsdien hebben we elkaar met rust gelaten, voor ons beider bestwil.
Ik ben moe, maar ik kan niet slapen. Ik kan alleen maar denken. Mijn ogen zijn altijd geopend en ik zie alles. Behalve nu, nu zie ik alleen jou.
[ Bericht 0% gewijzigd door convinced op 23-05-2004 19:58:16 ]
PE#1
Wat let jullie om zèlf een topic te openen voor feedback op dit topic (waar je ook met je slowchat terecht kan).
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Oh, en ik vind dat er wèl feedback mag worden gegeven zoals ik al had geschreven in het centrale feedback topic van Literatureluurs. Als iemand geen feedback wil moet hij/zij dat er gewoon expliciet bijzetten.
Dagonet komt met zijn idee om het pas achteraf te geven aan de hand van de klacht van één persoon. Dat vind ik niet voldoende om dan iedereen maar regeltjes op te leggen. Er werd gesproken over dat het verhaal niet puur meer was als je feedback kreeg, maar ik vind het hetzelfde als wanneer je je verhaal bijv. voorlegt aan je partner en daarvan commentaar/feedback krijgt.
Dagonet komt met zijn idee om het pas achteraf te geven aan de hand van de klacht van één persoon. Dat vind ik niet voldoende om dan iedereen maar regeltjes op te leggen. Er werd gesproken over dat het verhaal niet puur meer was als je feedback kreeg, maar ik vind het hetzelfde als wanneer je je verhaal bijv. voorlegt aan je partner en daarvan commentaar/feedback krijgt.
"Dear life, When I said "can my day get any worse?" it was a rhetorical question, not a challenge."
Ik kan niet meer slapen. Ik heb gedroomd, over jou. Jij hoort bij mij. Ik wil je vrij laten en toch bij me houden, jou loslaten doet pijn.
Jij bent zo bijzonder, in jouw ogen lees ik afwisselend wijsheid en onbevangenheid.
Jij bent rechtschapener dan ik, door jouw ogen zie ik de mensen zoals ze zijn.
Jij wikt en weegt, niet één keer, maar verschillende keren, tot alleen het goede overblijft.
Ik beweeg me in jouw schaduw, omdat ik niet anders kan. Geef mij je hand en laat me voelen wat liefde is.
Ik beloofde een zekere Heer van alles... als Hij jou maar niet zou wegnemen. Ik leefde met hoop in mijn hart en een gebed op mijn lippen. Dapper wilde ik zijn, net als jij, en moedig, omdat ik zo bang was om jou te verliezen.
Blijf geloven, dan gebeurt het wonder, dacht ik steeds. Ik geloofde, heel hard. Het enige dat ik wilde, was jouw hand weer in de mijne.
In mijn angstdroom roep ik om jou, besef ik hoe eenzaam ik ben, voel ik mijn verdriet, hoe het mijn hart doormidden snijdt. De pijn is onbeschrijflijk.
In mijn ergste nachtmerrie voel ik mijn haat, sluit ik een pact met de duivel. Ik heb er alles voor over. Ik wil maar één ding: jouw hand weer in de mijne…
In mijn wensdroom is het wereldvrede, huilen moeders tranen van geluk, lopen vaders trots naast hun zonen, is al het lijden voorbij. Wij liggen veilig in elkaars armen. Mijn geluk is buitenaards, want ik voel je tedere aanwezigheid en jouw hand weer in de mijne…
Maar die droom is voorbij, een sluipschutter schoot het aan flarden.
God, waarom?
"Ik weet heus wel dat onze droom geen zin meer heeft en dat ik verder moet. Ik weet alleen niet hoe, want ik wil het zo graag, nog één keer, zijn hand in de mijne…"
In mijn mooiste droom geef jij mij jouw hand en laat jij mij voelen wat liefde is.
Niet langer in jouw schaduw, bevrijd ik mijn tranen, voel ik mij sterk, laat ik jouw hand los…
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 23-05-2004 11:13:04 ]
Jij bent zo bijzonder, in jouw ogen lees ik afwisselend wijsheid en onbevangenheid.
Jij bent rechtschapener dan ik, door jouw ogen zie ik de mensen zoals ze zijn.
Jij wikt en weegt, niet één keer, maar verschillende keren, tot alleen het goede overblijft.
Ik beweeg me in jouw schaduw, omdat ik niet anders kan. Geef mij je hand en laat me voelen wat liefde is.
Ik beloofde een zekere Heer van alles... als Hij jou maar niet zou wegnemen. Ik leefde met hoop in mijn hart en een gebed op mijn lippen. Dapper wilde ik zijn, net als jij, en moedig, omdat ik zo bang was om jou te verliezen.
Blijf geloven, dan gebeurt het wonder, dacht ik steeds. Ik geloofde, heel hard. Het enige dat ik wilde, was jouw hand weer in de mijne.
In mijn angstdroom roep ik om jou, besef ik hoe eenzaam ik ben, voel ik mijn verdriet, hoe het mijn hart doormidden snijdt. De pijn is onbeschrijflijk.
In mijn ergste nachtmerrie voel ik mijn haat, sluit ik een pact met de duivel. Ik heb er alles voor over. Ik wil maar één ding: jouw hand weer in de mijne…
In mijn wensdroom is het wereldvrede, huilen moeders tranen van geluk, lopen vaders trots naast hun zonen, is al het lijden voorbij. Wij liggen veilig in elkaars armen. Mijn geluk is buitenaards, want ik voel je tedere aanwezigheid en jouw hand weer in de mijne…
Maar die droom is voorbij, een sluipschutter schoot het aan flarden.
God, waarom?
"Ik weet heus wel dat onze droom geen zin meer heeft en dat ik verder moet. Ik weet alleen niet hoe, want ik wil het zo graag, nog één keer, zijn hand in de mijne…"
In mijn mooiste droom geef jij mij jouw hand en laat jij mij voelen wat liefde is.
Niet langer in jouw schaduw, bevrijd ik mijn tranen, voel ik mij sterk, laat ik jouw hand los…
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 23-05-2004 11:13:04 ]
wauw mooi francesca, :')quote:Op zondag 23 mei 2004 08:25 schreef Francesca het volgende:
Ik kan niet meer slapen. Ik heb gedroomd, over jou. Jij hoort bij mij. Ik wil je vrij laten en toch bij me houden, jou loslaten doet pijn.
Jij bent zo bijzonder, in jouw ogen lees ik afwisselend wijsheid en onbevangenheid.
Jij bent rechtschapener dan ik, door jouw ogen zie ik de mensen zoals ze zijn.
Jij wikt en weegt, niet één keer, maar verschillende keren, tot alleen het goede overblijft.
Ik beweeg me in jouw schaduw, omdat ik niet anders kan. Geef mij je hand en laat me voelen wat liefde is.
Ik beloofde een zekere Heer van alles... als Hij jou maar niet zou wegnemen. Ik leefde met hoop in mijn hart en een gebed op mijn lippen. Dapper wilde ik zijn, net als jij, en moedig, omdat ik zo bang was om jou te verliezen.
Blijf geloven, dan gebeurt het wonder, dacht ik steeds. Ik geloofde, heel hard. Het enige dat ik wilde, was jouw hand weer in de mijne.
In mijn angstdroom roep ik om jou, besef ik hoe eenzaam ik ben, voel ik mijn verdriet, hoe het mijn hart doormidden snijdt. De pijn is onbeschrijflijk.
In mijn ergste nachtmerrie voel ik mijn haat, sluit ik een pact met de duivel. Ik heb er alles voor over. Ik wil maar één ding: jouw hand weer in de mijne…
In mijn wensdroom is het wereldvrede, huilen moeders tranen van geluk, lopen vaders trots naast hun zonen, is al het lijden voorbij. Wij liggen veilig in elkaars armen. Mijn geluk is buitenaards, want ik voel je tedere aanwezigheid en jouw hand weer in de mijne…
Maar die droom is voorbij, een sluipschutter schoot het aan flarden. God, waarom? Ik weet heus wel dat onze droom geen zin meer heeft en dat ik verder moet. Ik weet alleen niet hoe, want ik wil het zo graag, nog één keer, zijn hand in de mijne…
In mijn mooiste droom geef jij mij jouw hand en laat jij mij voelen wat liefde is.
Niet langer in jouw schaduw, bevrijd ik mijn tranen, voel ik mij sterk, laat ik jouw hand los…
alleen waarom in de ene laaste alinea in één keer 'zijn' ipv 'jouw' hand in de mijne?
[edit]anders... als iedereen er nou boven/onder/naast/in/op/weetikveel waar zet of ie wél of níet feedback wil? dan zijn we van het gezeur af [/edit]
Ik heb al een tijdje niet meer meegedaan, maar dit topic vond ik te leuk om te laten liggen... veel leesplezier allemaal
In een droom zag ik haar golvende haren. Niets meer en niets minder. Met mijn bootje dobberde ik heen en weer. Het was net geen storm. In die droom zag ik haar bruine ogen. Maar, ze waren pikzwart. Met een lampje trachtte ik haar te vinden. Mijn lief had zich verstopt.
Haar bloedrode lippen vonden mij eerder. Als een haai jaagde ze achter mij. Haar tanden waren maalstenen. Als meel zou ik weggeblazen worden door de wind. Haar tong was een bos wilde rozen.
Naakt liep ik door het bos. De doornen scheurden mijn benen open. "Waar is een pad? Waar kan ik de weg naar haar terug vinden?", dacht ik hardop. Ik liep op grind zonder schoenen aan. Het pad was stijl en kronkelde. Mijlen en mijlen liep ik door, totdat ik viel. De afgrond was diep, de bodem kwam korter en ...
Badend in het zweet werd ik wakker. We hadden ruzie gisteren. Gaat mijn verontschuldiging genoeg zijn?
Ik zwom door het wilde water. Een kust dook op. Van zo verre leek het wel haar oor. Ik schreeuwde: "ik hou van je". Dat ik niets meende van die grove woorden. Dat het slechts niemendalletjes waren, gisteren.
Ik vond haar in een uithoek van mijn hart, angstig en neergehurkt. Haar huid was vol krassen en doornen. Ik nam haar in mijn armen en droeg haar. Op een grote open plek in het bos legde ik haar neer. Zo kon de zon van mijn liefde haar verwarmen en genezen.
’s Ochtends werd ik wakker. De pracht van mijn leven lag naast me, haar armen om me heen. Ze kuste me zacht. “Ik heb vreemd gedroomd vannacht." zei ze, "Ik was zo kwaad op je gisteren! Ik was een haai, en mijn tong een bos wilde rozen. Tot jij me in een donkere hoek vond, en me droeg naar een zonnige plek. Schat, ik hou van je!”
[ Bericht 1% gewijzigd door ghostarmor op 23-05-2004 20:40:16 ]
In een droom zag ik haar golvende haren. Niets meer en niets minder. Met mijn bootje dobberde ik heen en weer. Het was net geen storm. In die droom zag ik haar bruine ogen. Maar, ze waren pikzwart. Met een lampje trachtte ik haar te vinden. Mijn lief had zich verstopt.
Haar bloedrode lippen vonden mij eerder. Als een haai jaagde ze achter mij. Haar tanden waren maalstenen. Als meel zou ik weggeblazen worden door de wind. Haar tong was een bos wilde rozen.
Naakt liep ik door het bos. De doornen scheurden mijn benen open. "Waar is een pad? Waar kan ik de weg naar haar terug vinden?", dacht ik hardop. Ik liep op grind zonder schoenen aan. Het pad was stijl en kronkelde. Mijlen en mijlen liep ik door, totdat ik viel. De afgrond was diep, de bodem kwam korter en ...
Badend in het zweet werd ik wakker. We hadden ruzie gisteren. Gaat mijn verontschuldiging genoeg zijn?
Ik zwom door het wilde water. Een kust dook op. Van zo verre leek het wel haar oor. Ik schreeuwde: "ik hou van je". Dat ik niets meende van die grove woorden. Dat het slechts niemendalletjes waren, gisteren.
Ik vond haar in een uithoek van mijn hart, angstig en neergehurkt. Haar huid was vol krassen en doornen. Ik nam haar in mijn armen en droeg haar. Op een grote open plek in het bos legde ik haar neer. Zo kon de zon van mijn liefde haar verwarmen en genezen.
’s Ochtends werd ik wakker. De pracht van mijn leven lag naast me, haar armen om me heen. Ze kuste me zacht. “Ik heb vreemd gedroomd vannacht." zei ze, "Ik was zo kwaad op je gisteren! Ik was een haai, en mijn tong een bos wilde rozen. Tot jij me in een donkere hoek vond, en me droeg naar een zonnige plek. Schat, ik hou van je!”
[ Bericht 1% gewijzigd door ghostarmor op 23-05-2004 20:40:16 ]
Groeien doe je je hele leven
Speelt graag avocado van de duivel...
en taalspelletjes.
Speelt graag avocado van de duivel...
en taalspelletjes.
tuurlijkquote:Op zondag 23 mei 2004 15:12 schreef Twinky het volgende:
en wil je fb?
Groeien doe je je hele leven
Speelt graag avocado van de duivel...
en taalspelletjes.
Speelt graag avocado van de duivel...
en taalspelletjes.
mijn tekst-commentaar is vet grammaticaal commentaar vet en schuinquote:Op zondag 23 mei 2004 15:09 schreef ghostarmor het volgende:
Ik heb al een tijdje niet meer meegedaan, maar dit topic vond ik te leuk om te laten liggen... veel leesplezier allemaal
mooiquote:In een droom zag ik haar golvende haren. Niets meer en niets minder. Met mijn bootje dobberde ik heen en weer. Het was net geen storm. In die droom zag ik haar bruine ogen.je zag toch alleen haren, niets meer en niets minder?komma, kleine letter Maar ze waren pikzwart. Met een lampje trachtte ik haar te vinden. Mijn lief had zich verstopt.
Haar bloedrode lippen vonden mij eerst. als eerste?, het eerste? Als een haai jaagde ze achter mij. Haar tanden waren maalstenen. Als graan zou ik worden vermalen. twee keer malen, vind ik niet zo mooiHaar tong was een bos wilde rozen.
Naakt liep ik door het bos. De doornen scheurden mijn benen open. Waar is een pad?hier ga je in een keer naar de tegenwoordige tijd, twee zinnen maar Waar kan ik de weg naar haar terug vinden? Ik liep op grind zonder schoenen aan. Het pad was stijl en kronkelde. Mijlen en mijlen liep ik door, totdat ik viel. De afgrond was diep maar komma, maar weg?de bodem kwam korter dichterbij?en ...
Badend in het zweet werd ik wakker. We hadden ruzie gisteren. Gaat mijn verontschuldiging genoeg zijn?gaan mijn of zouden mijn ofzo
Ik zwemde zwom door het wilde water. Een kust dook op. Van zo verre leek het wel haar oor. Ik schreeuwde dat ik van haar hou. hield? Dat ik niets meende van die grove woorden. Dat het slechts niemendalletjes waren komma gisteren.
Ik vond haar in een uithoek van mijn hart, angstig en neergehurkt. Haar huid was vol krassen en doornen. Ik nam haar in mijn armen en droeg haar. Op een grote open plek in het bos legde ik haar neer. Zo kon de zon van mijn liefde haar verwarmen en genezen.
’s Ochtends werd ik wakker. De pracht van mijn leven lag naast me, haar armen om me heen. Ze kuste me zacht. “Ik heb vreemd gedroomd vannacht. "zei ze, " Ik was zo kwaad op je gisteren! Ik was een haai, en mijn tong een bos wilde rozen. Tot jij me in een donkere hoek vond, en me droeg naar een zonnige plek. Schat, ik hou van je!”
Dank je!
voor de rest waren dat allemaal punten waar ikzelf al bij zat te twijfelen.
een droom is toch niet altijd realistisch of logischquote:je zag toch alleen haren, niets meer en niets minder?
hier wou ik gewoon ff anders doenquote:gaan mijn of zouden mijn ofzo
je kan gelijk hebben, maar als Vlaming zijnde hou ik het toch bij korter.quote:dichterbij
voor de rest waren dat allemaal punten waar ikzelf al bij zat te twijfelen.
Groeien doe je je hele leven
Speelt graag avocado van de duivel...
en taalspelletjes.
Speelt graag avocado van de duivel...
en taalspelletjes.
[ Bericht 100% gewijzigd door hannekez op 23-05-2004 21:05:37 (foutje...) ]
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Al tijden koesteren we onze droom. Samen hebben we er over gefantaseerd, alle mogelijkheden zijn belicht. Snel zal alles werkelijkheid worden.
We zouden weer kunnen lachen, huilen, schreeuwen, vrijen en genieten. Maar vooral vergeten. De pijn zit diep in onze harten gekerfd, dagelijks worden we aan de voorgaande jaren herinnerd. Op deze manier kunnen we niet meer leven, het maakt ons kapot. De echtscheidingspapieren waren al binnen, alleen onze handtekeningen ontbraken nog.
Al snel realiseerden we ons dat dit niet de oplossing was. We besloten ons leven in Nederland voorgoed achter ons te laten. Dromen over ons nieuwe huis, de rust en ruimte om ons heen, andere mensen leren kennen, maar vooral nieuwe buren. Geen vooroordelen, geen getreiter, een nieuwe start. Opnieuw leren leven, onze liefde is sterk genoeg om weer samen te kunnen zijn.
Alles zouden we symbolisch gaan verbranden. Foto's, dagboeken, videofilmpjes, voorgoed verleden tijd. We voelen de warmte van het vuur al op onze huid, het knapperende hout klinkt als de allermooiste muziek. Alles zou voor onze ogen smelten, verbranden, verdwijnen. Op de achtergrond zien we de palmbomen al wuiven, de azuurblauwe zee horen we ruisen en het zand voelen we zacht tussen onze tenen kriebelen. Niets zou ons dan nog herinneren aan onze afschuwelijke momenten in Nederland.
Ik fantaseer over genieten, samen met jou. We zouden in een hangmat bungelen, een cocktailtje in de ene hand, een goed boek in de andere. De zon streelt onze huid, de wind strijkt door onze haren, het zout proeven we op elkaars lippen. Samen kunnen we de wereld aan.
Ik sluit mijn ogen en denk aan hoe ons leven er uit zou kunnen zien, hoe het zou zijn als onze droom uit zou komen. Ik dommel weg, denkend aan al het moois dat ons nieuwe thuis te bieden heeft.
Een opgewonden stem brengt mij weer naar het hier en nu. Langzaam word ik wakker en het eerste wat ik zie zijn de twee tickets waar je mee staat te wapperen.
"Heb je je koffers al ingepakt? Morgen gaan we naar Hawaii..."
We zouden weer kunnen lachen, huilen, schreeuwen, vrijen en genieten. Maar vooral vergeten. De pijn zit diep in onze harten gekerfd, dagelijks worden we aan de voorgaande jaren herinnerd. Op deze manier kunnen we niet meer leven, het maakt ons kapot. De echtscheidingspapieren waren al binnen, alleen onze handtekeningen ontbraken nog.
Al snel realiseerden we ons dat dit niet de oplossing was. We besloten ons leven in Nederland voorgoed achter ons te laten. Dromen over ons nieuwe huis, de rust en ruimte om ons heen, andere mensen leren kennen, maar vooral nieuwe buren. Geen vooroordelen, geen getreiter, een nieuwe start. Opnieuw leren leven, onze liefde is sterk genoeg om weer samen te kunnen zijn.
Alles zouden we symbolisch gaan verbranden. Foto's, dagboeken, videofilmpjes, voorgoed verleden tijd. We voelen de warmte van het vuur al op onze huid, het knapperende hout klinkt als de allermooiste muziek. Alles zou voor onze ogen smelten, verbranden, verdwijnen. Op de achtergrond zien we de palmbomen al wuiven, de azuurblauwe zee horen we ruisen en het zand voelen we zacht tussen onze tenen kriebelen. Niets zou ons dan nog herinneren aan onze afschuwelijke momenten in Nederland.
Ik fantaseer over genieten, samen met jou. We zouden in een hangmat bungelen, een cocktailtje in de ene hand, een goed boek in de andere. De zon streelt onze huid, de wind strijkt door onze haren, het zout proeven we op elkaars lippen. Samen kunnen we de wereld aan.
Ik sluit mijn ogen en denk aan hoe ons leven er uit zou kunnen zien, hoe het zou zijn als onze droom uit zou komen. Ik dommel weg, denkend aan al het moois dat ons nieuwe thuis te bieden heeft.
Een opgewonden stem brengt mij weer naar het hier en nu. Langzaam word ik wakker en het eerste wat ik zie zijn de twee tickets waar je mee staat te wapperen.
"Heb je je koffers al ingepakt? Morgen gaan we naar Hawaii..."
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
mooi, hanneke... ik zou alleen die laatste zin veranderen in een 'verassingsvakantietje'.. ofzo?quote:Op zondag 23 mei 2004 21:05 schreef hannekez het volgende:
Al tijden koesteren we onze droom. Samen hebben we er over gefantaseerd, alle mogelijkheden zijn belicht. Snel zal alles werkelijkheid worden.
We zouden weer kunnen lachen, huilen, schreeuwen, vrijen en genieten. Maar vooral vergeten. De pijn zit diep in onze harten gekerfd, dagelijks worden we aan de voorgaande jaren herinnerd. Op deze manier kunnen we niet meer leven, het maakt ons kapot. De echtscheidingspapieren waren al binnen, alleen onze handtekeningen ontbraken nog.
Al snel realiseerden we ons dat dit niet de oplossing was. We besloten ons leven in Nederland voorgoed achter ons te laten. Dromen over ons nieuwe huis, de rust en ruimte om ons heen, andere mensen leren kennen, maar vooral nieuwe buren. Geen vooroordelen, geen getreiter, een nieuwe start. Opnieuw leren leven, onze liefde is sterk genoeg om weer samen te kunnen zijn.
Alles zouden we symbolisch gaan verbranden. Foto's, dagboeken, videofilmpjes, voorgoed verleden tijd. We voelen de warmte van het vuur al op onze huid, het knapperende hout klinkt als de allermooiste muziek. Alles zou voor onze ogen smelten, verbranden, verdwijnen. Op de achtergrond zien we de palmbomen al wuiven, de azuurblauwe zee horen we ruisen en het zand voelen we zacht tussen onze tenen kriebelen. Niets zou ons dan nog herinneren aan onze afschuwelijke momenten in Nederland.
Ik fantaseer over genieten, samen met jou. We zouden in een hangmat bungelen, een cocktailtje in de ene hand, een goed boek in de andere. De zon streelt onze huid, de wind strijkt door onze haren, het zout proeven we op elkaars lippen. Samen kunnen we de wereld aan.
Ik sluit mijn ogen en denk aan hoe ons leven er uit zou kunnen zien, hoe het zou zijn als onze droom uit zou komen. Ik dommel weg, denkend aan al het moois dat ons nieuwe thuis te bieden heeft.
Een opgewonden stem brengt mij weer naar het hier en nu. Langzaam word ik wakker en het eerste wat ik zie zijn de twee tickets waar je mee staat te wapperen.
"Heb je je koffers al ingepakt? Morgen gaan we naar Hawaii..."
Lekker crossposten, want ik had dit ook al in het (eigenlijk 'dichte' topic) van week 21 gepost
- - -
Ik heb dit verknipt.
Dit was eerst een stuk van 795 woorden, en ik heb er dus zo'n 440 uit moeten knippen. Dat is me maar NET gelukt zonder de essentie verloren te laten gaan.
Het langere, originele stuk kan opgevraagd worden bij mij (mailadres staat in mijn profiel als het goed is)
En 350 woorden is veel te weinig. Dit zijn er 355, en dat is al veel te weinig.
In ieder geval: een herschreven, beschrapt en bestreept oud, al gepubliceerd stuk van mij.
[ Bericht 0% gewijzigd door Type op 24-05-2004 22:24:25 (typo) ]
- - -
Ik heb dit verknipt.
Dit was eerst een stuk van 795 woorden, en ik heb er dus zo'n 440 uit moeten knippen. Dat is me maar NET gelukt zonder de essentie verloren te laten gaan.
Het langere, originele stuk kan opgevraagd worden bij mij (mailadres staat in mijn profiel als het goed is)
En 350 woorden is veel te weinig. Dit zijn er 355, en dat is al veel te weinig.
In ieder geval: een herschreven, beschrapt en bestreept oud, al gepubliceerd stuk van mij.
quote:de Obsessie
Zij is het eerste waar ik aan denk als ik wakker word. Ik lig altijd te draaien in bed, en sinds ik verliefd ben is dat alleen maar erger, omdat ik over haar droom en niet stil wil liggen.
Ze is zo mooi, dat ik aan niets anders denk dan de zon in haar ogen. Ik droom dat mijn vingers over haar nek glijden, dat ze me dan aankijkt en glimlacht. En me kust. Ze kust me alsof ik Adam ben en zij Eva, zo perfect. In mijn gedachten verandert de kamer dan in het paradijs, waar wij in de schaduw liggen, zonder een zorg in de wereld, zonder een probleem in het zicht.
Ze werkt aan het bureau tegenover mij, dus we kunnen de hele dag naar elkaar kijken en lieve woordjes uitwisselen. En briefjes schrijven naar elkaar. Daar droom ik ook over, soms, dat ik op kantoor ineens een geparfumeerd briefje vind, met een hartje erop.
"Ik houd van je" staat erop, in haar prachtige, lieflijke handschrift.
Ik sta op, laat mijn bed achter, en slof naar de badkamer om te douchen. Ik trek mijn pyjama uit, schuif de deur open, en fantaseer haar spulletjes naast mijne, van shampoo en tandenborstel tot haardroger en tampons. Welk merk shampoo zou ze gebruiken? Ze ruikt altijd zo heerlijk zomers.
Ik zet de douche uit, droog me af, kleed me aan. Dan in de auto en naar kantoor. Nog steeds zie ik haar ogen voor me.
De deur zwiept open, mijn baas begroet me. Ik sprint naar mijn bureau. De hoek om, de deur door, en daar staat ze. Ik stop abrupt, zo onder de indruk dat ik geen stap meer kan zetten. Zweetdruppeltjes beginnen te parelen op mijn voorhoofd, maar mijn zakdoek biedt hulp. Ze kijkt me aan, en ik voel dat ik kleur. De zweetdruppeltjes komen weer terug, maar ik kan enkel nog kijken hoe haar prachtige lichaam heen en weer wiegt nu ze hier naartoe komt lopen. En dan spreekt ze;
"Heb ik iets van je aan of zo? Tssch, engerd."
Zie het zo, ik heb in ieder geval altijd nog mijn dromen...
[ Bericht 0% gewijzigd door Type op 24-05-2004 22:24:25 (typo) ]
"Dance music is just that same silly beat over and over again
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
God, 350 woorden is echt veel te weinig. Ik heb hier nog een geweldig verhaaltje liggen, 551 woorden.
Maar ja, dat zijn er dan weer 200 te veel... 201 zelfs. Verdomme.
Maar ja, dat zijn er dan weer 200 te veel... 201 zelfs. Verdomme.
"Dance music is just that same silly beat over and over again
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
goedzo jorn! kort maar krachtig, zeker vergeleken met het 'officiele' verhaaltje.
In de eerste alinea zijn de zinnen alleen wat kort....
In de eerste alinea zijn de zinnen alleen wat kort....
Ik ging naar bed en de slaap ging niet mee. In het donker starend naar het plafond zie ik hoe de koplampen van voorbij rijdende auto’s een trage dans van licht en schaduw uitvoeren. Net als wij morgen. Ik draai me nog eens om en zie je liggen, zoals ik je daar al een jaar zie liggen, onder mijn dekens, op mijn kussens, een zweem van een glimlach op je halfgeopende mond.
Ik zie het bos voor me, ruik het, kan het proeven haast. Overvallen door de regen, met z’n tweeën schuilen onder een boom, Dat moment dat de vogels stilvielen vlak voor de eerste druppels, dat haast magische moment nog verder versterkt door jouw verbazing over de stilte. Je bent zo’n stadsmeisje en ik laat je zoveel zien. ’s Nachts halfbevroren thuiskomen omdat we het meer hebben zien dichtvriezen, het kraken en glinsteren van het ijs nog te zien in je ogen. Je handen opwarmen aan mijn wangen.
Het raam staat open. Met een sigaret ongemerkt brandend in de hand kijk ik over de nu lege straat, een zachte wind blaast koel over m’n lichaam. Terug in bed zie ik je weer liggen; je haar over het kussen verspreid als onder water. Samen op een zeilboot eiland na eiland afvaren, duiken in de Middellandse Zee, zwemmen tussen koraalriffen. Alle mogelijke soorten roggen, haaien, vissen en schildpadden in een duizelend ballet. In vrije val dansen we tussen de wolken om dan langzaam weer terug te zakken naar de grond.
De wekker gaat, lopend naar de douche kijk ik nog even om naar het lege bed; het was een droom, jij lag naast me en vanavond is onze eerste date.
Ik zie het bos voor me, ruik het, kan het proeven haast. Overvallen door de regen, met z’n tweeën schuilen onder een boom, Dat moment dat de vogels stilvielen vlak voor de eerste druppels, dat haast magische moment nog verder versterkt door jouw verbazing over de stilte. Je bent zo’n stadsmeisje en ik laat je zoveel zien. ’s Nachts halfbevroren thuiskomen omdat we het meer hebben zien dichtvriezen, het kraken en glinsteren van het ijs nog te zien in je ogen. Je handen opwarmen aan mijn wangen.
Het raam staat open. Met een sigaret ongemerkt brandend in de hand kijk ik over de nu lege straat, een zachte wind blaast koel over m’n lichaam. Terug in bed zie ik je weer liggen; je haar over het kussen verspreid als onder water. Samen op een zeilboot eiland na eiland afvaren, duiken in de Middellandse Zee, zwemmen tussen koraalriffen. Alle mogelijke soorten roggen, haaien, vissen en schildpadden in een duizelend ballet. In vrije val dansen we tussen de wolken om dan langzaam weer terug te zakken naar de grond.
De wekker gaat, lopend naar de douche kijk ik nog even om naar het lege bed; het was een droom, jij lag naast me en vanavond is onze eerste date.
leuk verhaaltje, ik erger me alleen aan je persoonsvormloosheid... mag dat?quote:Op dinsdag 25 mei 2004 22:06 schreef octo het volgende:
Ik ging naar bed en de slaap ging niet mee.vind ik hier te 'grappig' voor de rest van je stuk(wel leuk bedacht overigens) In het donker komma starend naar het plafond komma zie ik hoe de koplampen van voorbij rijdende auto’s een trage dans van licht en schaduw uitvoeren. Net als wij morgen. snap ik niet, kan aan mij liggen, iets te vaag? Ik draai me nog eens om en zie je liggen, zoals ik je daar al een jaar zie liggen, onder mijn dekens, op mijn kussens, een zweem van een glimlach op je halfgeopende mond. vreemde combinatie, glimlach en halfgeopende mond. jouw keuze
Ik zie het bos voor me, ruik het, kan het proeven haast. Overvallen door de regen, met z’n tweeën schuilen onder een boom, punt ipv komma Dat moment dat de vogels stilvielen vlak voor de eerste druppels, dat haast magische moment nog verder versterkt door jouw verbazing over de stilte. Je bent zo’n stadsmeisje dit woord 'verbreekt de betovering', jammer en ik laat je zoveel zien. ’s Nachts halfbevroren thuiskomen komen we halfbevroren thuis? omdat we het meer hebben zien dichtvriezen, het kraken en glinsteren van het ijs is [/b[]nog te zien in je ogen. Je handen opwarmen[b] warmt je handen op? aan mijn wangen.
Het raam staat open. Met een sigaret ongemerkt brandend in de mijn hand kijk ik uit over de nu lege straat, een zachte wind blaast koel over m’n lichaam. Terug in bed zie ik je weer liggen; je haar over het kussen verspreid als onder water. Samen op een zeilboot eiland na eiland afvaren, duiken in de Middellandse Zee, zwemmen tussen koraalriffen. Alle mogelijke soorten roggen, haaien, vissen en schildpadden in een duizelend ballet. In vrije val dansen we tussen de wolken om dan langzaam weer terug te zakken naar de grond.
De wekker gaat, lopend naar de douche kijk ik nog even om naar het lege bed; het was een droom, jij lag naast me en vanavond is onze eerste date. dit vind ik echt een baggeralinea. sorry, maar die zou ik echt heel hard veranderen. Het is echt zo 'beng' op het einde, zo 'onprofessioneel' om te laten zien dat het maar een droom is. sorry.
Als ik mijn ogen dichthoud, beleef ik mijn favoriete droom.
Ze zeggen dat het onmogelijk is: dromen, voelen. Maar ik zie alles heel duidelijk voor me, hoe het was die dag.
We liepen samen door het bos, over de open vlakten, hand in hand. Het was een heel mooie dag, er was geen wolkje aan de hemel en de zon scheen volop, speciaal voor ons leek het wel. Ik ruik het nog steeds, de geur van bloemen en het jonge gras. Ik hoor het opnieuw, de lieve woordjes die je in mijn oor fluisterde, het gezoem van de insecten, het geluid van de spelende kinderen in de verte. Ik voel je hand weer door mijn haar, hoe je mijn gezicht streelde. Ik houd zoveel van jou.
Diep in mij voel ik de pijn die ik niet begrijp. Hoe kan dit zomaar voorbij zijn? Die mooie dag, wij, het is allemaal afgelopen, dat weet ik, maar waarom ben je er niet meer? Was het mijn schuld?
Jouw lieve, lachende gezicht en hoe je naar mij keek, dat is het laatste wat ik mij herinner. In je ogen las ik niets anders dan jouw liefde voor mij, er was geen ergernis, er vielen geen boze woorden meer, we genoten van ons samenzijn, voor het eerst sinds tijden.
Opnieuw beginnen, dat wilden we allebei en we waren bereid om daar heel hard voor te vechten.
We maakten toekomstplannen. Je zou me nooit meer verlaten. Waarom voel ik me dan zo eenzaam?
Je bent weg, voorgoed. Ik voel me stuurloos, weet niet waar ik ben, steeds opnieuw val ik in dat donkere gat. Ik zoek je, roep je naam, maar je antwoordt nooit.
Ze zeggen dat ook dàt onmogelijk is. Maar ik wil met je praten, want ik heb je zoveel te vertellen. Ik wil dat er een einde komt aan deze droom. Ik mis je zo.
De deur gaat open. Ik hoor een bekende stem.
“Dit is mevrouw van Dijk; auto-ongeluk. Ze ligt al maanden in coma. We weten niet wat ze nog opvangt…”
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 27-05-2004 10:35:12 ]
Ze zeggen dat het onmogelijk is: dromen, voelen. Maar ik zie alles heel duidelijk voor me, hoe het was die dag.
We liepen samen door het bos, over de open vlakten, hand in hand. Het was een heel mooie dag, er was geen wolkje aan de hemel en de zon scheen volop, speciaal voor ons leek het wel. Ik ruik het nog steeds, de geur van bloemen en het jonge gras. Ik hoor het opnieuw, de lieve woordjes die je in mijn oor fluisterde, het gezoem van de insecten, het geluid van de spelende kinderen in de verte. Ik voel je hand weer door mijn haar, hoe je mijn gezicht streelde. Ik houd zoveel van jou.
Diep in mij voel ik de pijn die ik niet begrijp. Hoe kan dit zomaar voorbij zijn? Die mooie dag, wij, het is allemaal afgelopen, dat weet ik, maar waarom ben je er niet meer? Was het mijn schuld?
Jouw lieve, lachende gezicht en hoe je naar mij keek, dat is het laatste wat ik mij herinner. In je ogen las ik niets anders dan jouw liefde voor mij, er was geen ergernis, er vielen geen boze woorden meer, we genoten van ons samenzijn, voor het eerst sinds tijden.
Opnieuw beginnen, dat wilden we allebei en we waren bereid om daar heel hard voor te vechten.
We maakten toekomstplannen. Je zou me nooit meer verlaten. Waarom voel ik me dan zo eenzaam?
Je bent weg, voorgoed. Ik voel me stuurloos, weet niet waar ik ben, steeds opnieuw val ik in dat donkere gat. Ik zoek je, roep je naam, maar je antwoordt nooit.
Ze zeggen dat ook dàt onmogelijk is. Maar ik wil met je praten, want ik heb je zoveel te vertellen. Ik wil dat er een einde komt aan deze droom. Ik mis je zo.
De deur gaat open. Ik hoor een bekende stem.
“Dit is mevrouw van Dijk; auto-ongeluk. Ze ligt al maanden in coma. We weten niet wat ze nog opvangt…”
[ Bericht 0% gewijzigd door Francesca op 27-05-2004 10:35:12 ]
De bladeren vallen van het plantje, het plantje wat onze droom voorstelde. Maar nu heb je me achtergelaten, alleen, op een berg van verdriet. Was je onze droom dan zomaar vergeten?
Verwoed probeer ik van de berg af te komen, die steeds groter wordt. Het krijgt scheuren, grote scheuren, die alleen door jou geheeld kunnen worden. Waarom snap jij dat niet, ik heb je nodig…
Herinner je dan niet meer, die nachten, waarin we gelukkig waren. Nu lig ik in hetzelfde bed te huilen, nachten lang..
Herinner je onze liefde nog, waarmee we alles aankonden. Nu is alles een puinhoop, een rommel, een chaos in mijn leven.
Herinner je de roos nog, waarvoor ik mijn liefde vertelde. Maar die roos staat nu te verwelken in de vaas, die vaas waarvan jij zei dat het een mooie was, maar het eigenlijk een lelijke vond.
Herinner je je überhaupt mijn foto nog.. Dat is degene die gelukkig met je was, die alles met je wilde delen.. Haar leven wilde wagen, je alles wilde geven wat je nodig had..
Nu heb je vast alweer een nieuwe vriendin, die zogenaamd lief hebt. Je gebruikte me, en ik had alles voor je over, verblind van liefde..
Hele nachten droom ik over vroeger, toen we gelukkig waren, tot ik plotsklaps wakker wordt en de waarheid onder ogen moet zien.. Het bed is verder leeg.. Ik pak je brief uit het kastje, de brief, waarop de onheilspellende woorden staan die mijn dromen verziekte. Ik probeer weer in slaap te vallen...
Laat mij maar dromen….
Verwoed probeer ik van de berg af te komen, die steeds groter wordt. Het krijgt scheuren, grote scheuren, die alleen door jou geheeld kunnen worden. Waarom snap jij dat niet, ik heb je nodig…
Herinner je dan niet meer, die nachten, waarin we gelukkig waren. Nu lig ik in hetzelfde bed te huilen, nachten lang..
Herinner je onze liefde nog, waarmee we alles aankonden. Nu is alles een puinhoop, een rommel, een chaos in mijn leven.
Herinner je de roos nog, waarvoor ik mijn liefde vertelde. Maar die roos staat nu te verwelken in de vaas, die vaas waarvan jij zei dat het een mooie was, maar het eigenlijk een lelijke vond.
Herinner je je überhaupt mijn foto nog.. Dat is degene die gelukkig met je was, die alles met je wilde delen.. Haar leven wilde wagen, je alles wilde geven wat je nodig had..
Nu heb je vast alweer een nieuwe vriendin, die zogenaamd lief hebt. Je gebruikte me, en ik had alles voor je over, verblind van liefde..
Hele nachten droom ik over vroeger, toen we gelukkig waren, tot ik plotsklaps wakker wordt en de waarheid onder ogen moet zien.. Het bed is verder leeg.. Ik pak je brief uit het kastje, de brief, waarop de onheilspellende woorden staan die mijn dromen verziekte. Ik probeer weer in slaap te vallen...
Laat mij maar dromen….
De droombaan
Nina duwde de deur open en schoof de betegelde ruimte in. Om zich heen kijken zocht ze haar eerste patiënt van die dag, van dat jaar, eigenlijk van haar leven. De inkt op haar fysiotherapiediploma was amper droog en de eerste sollicitatie was haar droombaan.
Het gladde wateroppervlak werd door zacht geplons onderbroken en een mannenfiguur trok strakke strepen door het water.
Nina keek om zich heen of ze haar patiënt al zag, maar er leek niemand te zijn die naar de naam ‘Ilse’ zou kunnen luisteren. De man stopte bij de kant en zijn donkere hoofd kwam boven water, hij proestte het water uit zijn gezicht en bij het zien van haar vragende blik stak hij zijn hand uit. “Bart van der Kamp, ik ben hier ergotherapheut en jij moet Nina onze hoop in drukke tijden zijn”. Nina voelde een rilling over haar rug glijden bij zijn donkere stem en haar hart maakte een buiteling die kon wedijveren met een salto mortalo!
Ze ging zitten op het bankje langs het water en terwijl ze haar dossiers neerlegde probeerde ze met trillende stem antwoord te geven. “Ja ik ben de nieuwe Fysio, ik wacht op Ilse”. Bart lachte donker en weer deed het vlinderende hart van Nina een paar rare dingen. “Die heeft gebeld en die komt een paar uur later.
Bart bekeek het blonde meisje op de bank en bedacht zich dat hij blij was niet in de sollicitatiecommisie had gezeten, hij had haar dan niet alleen aangenomen maar ook gelijk uit gevraagd. Nina bleef stil wachten, ze wist niet wat te zeggen, maar de stilte was niet onprettig.
“Misschien heb je zin na het werk je eerste dag te gaan vieren met een drankje?”. Bart voelde zijn wangen warm worden en keek hoopvol met zijn donkere ogen in haar helderblauwe exemplaren. Nina knikte en stond op. “Ik zie je straks?” Ze keek hem hoopvol en blij aan. “Hij knikte, de waterdruppels vlogen alle kanten op. Hij zette zijn handen op de rand van het zwembad en hees zich omhoog. “Wil jij mijn rolstoel even hierheen rijden”. Gespannen wachtte hij haar reactie af. Zonder een woord te zeggen pakte Nina de electrische rolstoel en pakte met haar andere hand de handdoek. En heel even gleed haar hand over zijn donkere haar. “Tot straks en ik verheug me erop.
Bart slaakte een diepe zucht en even was hij zielsgelukkig, ze wist het en wilde nog steeds, ze was net zo mooi en lief als ze eruit zag.
Nina sloot de deur zacht achter zich en voelde aan haar warme gezicht. Over een paar uur ging ze iets drinken met een droomvent. Haar gympen maakten een krakend geluid door de gangen toen ze blij naar de receptie liep om te kijken of Ilse er al was.
Nina duwde de deur open en schoof de betegelde ruimte in. Om zich heen kijken zocht ze haar eerste patiënt van die dag, van dat jaar, eigenlijk van haar leven. De inkt op haar fysiotherapiediploma was amper droog en de eerste sollicitatie was haar droombaan.
Het gladde wateroppervlak werd door zacht geplons onderbroken en een mannenfiguur trok strakke strepen door het water.
Nina keek om zich heen of ze haar patiënt al zag, maar er leek niemand te zijn die naar de naam ‘Ilse’ zou kunnen luisteren. De man stopte bij de kant en zijn donkere hoofd kwam boven water, hij proestte het water uit zijn gezicht en bij het zien van haar vragende blik stak hij zijn hand uit. “Bart van der Kamp, ik ben hier ergotherapheut en jij moet Nina onze hoop in drukke tijden zijn”. Nina voelde een rilling over haar rug glijden bij zijn donkere stem en haar hart maakte een buiteling die kon wedijveren met een salto mortalo!
Ze ging zitten op het bankje langs het water en terwijl ze haar dossiers neerlegde probeerde ze met trillende stem antwoord te geven. “Ja ik ben de nieuwe Fysio, ik wacht op Ilse”. Bart lachte donker en weer deed het vlinderende hart van Nina een paar rare dingen. “Die heeft gebeld en die komt een paar uur later.
Bart bekeek het blonde meisje op de bank en bedacht zich dat hij blij was niet in de sollicitatiecommisie had gezeten, hij had haar dan niet alleen aangenomen maar ook gelijk uit gevraagd. Nina bleef stil wachten, ze wist niet wat te zeggen, maar de stilte was niet onprettig.
“Misschien heb je zin na het werk je eerste dag te gaan vieren met een drankje?”. Bart voelde zijn wangen warm worden en keek hoopvol met zijn donkere ogen in haar helderblauwe exemplaren. Nina knikte en stond op. “Ik zie je straks?” Ze keek hem hoopvol en blij aan. “Hij knikte, de waterdruppels vlogen alle kanten op. Hij zette zijn handen op de rand van het zwembad en hees zich omhoog. “Wil jij mijn rolstoel even hierheen rijden”. Gespannen wachtte hij haar reactie af. Zonder een woord te zeggen pakte Nina de electrische rolstoel en pakte met haar andere hand de handdoek. En heel even gleed haar hand over zijn donkere haar. “Tot straks en ik verheug me erop.
Bart slaakte een diepe zucht en even was hij zielsgelukkig, ze wist het en wilde nog steeds, ze was net zo mooi en lief als ze eruit zag.
Nina sloot de deur zacht achter zich en voelde aan haar warme gezicht. Over een paar uur ging ze iets drinken met een droomvent. Haar gympen maakten een krakend geluid door de gangen toen ze blij naar de receptie liep om te kijken of Ilse er al was.
Nog een nachtje slapen en 4 uurtjes werken en de winnaar zal weer bekend gemaakt worden!
Zijn jullie net zo nieuwsgierig als mij??
Zijn jullie net zo nieuwsgierig als mij??
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
Kom op jongens geen nou eens fb na de uitlsag en loop niet zo te miereneuken de lol gaat er voor mij echt af zo.
Laat iemans verhaal in waarde en als je je perse moet ergeren aan iets onderbouw het dan op zijn minst.
Laat iemans verhaal in waarde en als je je perse moet ergeren aan iets onderbouw het dan op zijn minst.
Mijn kussen voelt nat van de tranen. De dekens in een hoek geschopt. Mijn lakens zijn gekreukt, mijn pyjama is vochtig. Ik kan maar één woord bedenken: waarom. Waarom ik, waarom jij, waarom nu, waarom waarom waarom. Je voelde alsof het alsof was. Alsof. Wat een rotwoord. En het allerergste was dat je niets meer voor me voelde. Het was over.
Weet je nog toen we samen een keer naar het bos gingen? Toen we gewoon ergens heenliepen? Ik wist de weg niet, jij evenmin. We liepen gewoon, en toen weer terug, een andere kant op en toen rustten we uit. Je vond dit uitje net als het leven. Je wist nooit wat er ging gebeuren zei je. Je koos de weg die je het beste leek.
Dat heb je nu ook gedaan, toch? Je dacht dat het beter was zonder mij. En dat ik beter af was zonder jou. Dat we beter af waren zonder elkaar. Misschien heb je wel gelijk.
Ach, wat geeft het ook. Als je me dumpt zonder reden, ben je me misschien wel niet waard. Maar het voelde zo goed! Alsof... we samen één iemand konden zijn. Hetzelfde denken, hetzelfde voelen. Gewoon samen zijn. En niet alsof.
Mijn kussen is nat van de tranen. Tranen ja, voor jou. Alleen voor jou. Besef je wat je me aan hebt gedaan? Besef je dat we bij elkaar hoorden? Of was het voor jou alleen maar alsof. Alsof. Waarom?
Weet je nog toen we samen een keer naar het bos gingen? Toen we gewoon ergens heenliepen? Ik wist de weg niet, jij evenmin. We liepen gewoon, en toen weer terug, een andere kant op en toen rustten we uit. Je vond dit uitje net als het leven. Je wist nooit wat er ging gebeuren zei je. Je koos de weg die je het beste leek.
Dat heb je nu ook gedaan, toch? Je dacht dat het beter was zonder mij. En dat ik beter af was zonder jou. Dat we beter af waren zonder elkaar. Misschien heb je wel gelijk.
Ach, wat geeft het ook. Als je me dumpt zonder reden, ben je me misschien wel niet waard. Maar het voelde zo goed! Alsof... we samen één iemand konden zijn. Hetzelfde denken, hetzelfde voelen. Gewoon samen zijn. En niet alsof.
Mijn kussen is nat van de tranen. Tranen ja, voor jou. Alleen voor jou. Besef je wat je me aan hebt gedaan? Besef je dat we bij elkaar hoorden? Of was het voor jou alleen maar alsof. Alsof. Waarom?
uhm... je weet dat je tot 1700 kan meedoen en dat de verhalen die daarna worden geplaatst niet meedoen?
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
JA!! (net zo nieuwsgierig als ik, ha, ha, ha, beetje miereneuken...)quote:Op donderdag 27 mei 2004 19:57 schreef hannekez het volgende:
Nog een nachtje slapen en 4 uurtjes werken en de winnaar zal weer bekend gemaakt worden!
Zijn jullie net zo nieuwsgierig als mij??
Weer veel verhalen deze week. Dank en een welkom aan de nieuwe schrijvers. In de standaardtekst zal worden vermeld dat de deadline voor nieuwe verhalen ligt op donderdagmiddag 17.00 uur. Voor vrijdagochtend 12.00 uur wordt de winnaar gepubliceerd op www.NachtLicht.nl.
Oké, over naar de orde van de dag. Het was een lastige keuze deze week. Dromen lenen zich voor vaagheden en het bleek soms lastig daar niet te veel in te vervallen. Het subtiele aan het verhaal van de winnaar is, is dat het niet meteen begint met dromen. De eerste twee zinnen zijn prachtig en kondigen het begin van een verhaal aan dat te mooi is om waar te zijn, dat moet wel een droom zijn. Aan het einde neemt het verhaal de lezer mee naar een ruw en hard ontwaken. Welkom in de realiteit.
Rond de klok van 11.00 uur staat de winnaar op www.NachtLicht.nl.
Hou volgende week Fok.nl in de gaten want dan wordt de jury bekend gemaakt die eind augustus het mooiste Liefdesverhaal van 2004 zal kiezen!
Oké, over naar de orde van de dag. Het was een lastige keuze deze week. Dromen lenen zich voor vaagheden en het bleek soms lastig daar niet te veel in te vervallen. Het subtiele aan het verhaal van de winnaar is, is dat het niet meteen begint met dromen. De eerste twee zinnen zijn prachtig en kondigen het begin van een verhaal aan dat te mooi is om waar te zijn, dat moet wel een droom zijn. Aan het einde neemt het verhaal de lezer mee naar een ruw en hard ontwaken. Welkom in de realiteit.
Rond de klok van 11.00 uur staat de winnaar op www.NachtLicht.nl.
Hou volgende week Fok.nl in de gaten want dan wordt de jury bekend gemaakt die eind augustus het mooiste Liefdesverhaal van 2004 zal kiezen!
Dank u, dank u... *buigt*
Met plezier hoor. Nu eens kijken of ik met het volgende onderwerp ook uit de voeten kan...
Met plezier hoor. Nu eens kijken of ik met het volgende onderwerp ook uit de voeten kan...
"Dance music is just that same silly beat over and over again
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
and some bloke singing 'We're all free' while you're not. It's stupid."
-Liam Gallagher, Oasis
@ Francesca: Haha, sorry hoor Ik word daar erg vaak op gewezen, maar ja, het is en blijft dialect...quote:Op vrijdag 28 mei 2004 08:05 schreef Francesca het volgende:
[..]
JA!! (net zo nieuwsgierig als ik, ha, ha, ha, beetje miereneuken...)
@Type: Gefeliciteerd!!
Je gezicht is je eigen weerbericht, als je in de spiegel kijkt, kun je je eigen bui zien hangen
|
|
